Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ-Γ΄ΣΛΟΒΕΝΙΑ (ΛΙΟΥΜΠΛΙΑΝΑ)




Μερικές φορές με ρωτούν γιατί μετά από ένα ταξίδι κάθομαι και γράφω για τα μέρη που είδα. Η απάντηση είναι απλή! Σε ένα ταξίδι η εναλλαγή των τοποθεσιών που βλέπεις και το πλήθος των πληροφοριών που ακούς γι΄αυτές είναι πρακτικά αδύνατο να μείνουν στην μνήμη σου εκτός αν έχεις μνήμη ελέφαντα! Το ταξίδι ολοκληρώνεται όταν εκ των υστέρων δεις τις φωτογραφίες και τα βίντεο που τράβηξες και διαβάσεις σχετικά για όλα αυτά. Έτσι τελικά οι παραστάσεις που έχεις στο μυαλό σου παύουν να είναι διάχυτες και αποκτούν μια συνέχεια ενώ ταυτόχρονα σου λύνονται και απορίες που τότε δεν προλάβαινες να βρεις την απάντηση.
Όλα αυτά τα έγραψα γιατί κατά το ταξίδι την ίδια μέρα επισκεφτήκαμε πρώτα το Ζάγκρεμπ και μετά την Λιουμπλιάνα. Βλέποντας λοιπόν τις φωτογραφίες εκείνης της μέρας στην αρχή είχα την εντύπωση ότι οι φωτογραφίες από την Λιουμπλιάνα ήσαν από το Ζάγκρεμπ!
Κοιτάζοντας λοιπόν τον ταξιδιωτικό οδηγό για το Ζάγκρεμπ δεν μπορούσα να καταλάβω πως και δεν γράφει τίποτα για τα τόσα ωραία μέρη που έχω στις φωτογραφίες μου!
Πράγματι λοιπόν η πρωτεύουσα της Σλοβενίας Λιουμπλιάνα ή κατά τους Γερμανούς Laybach, όπως αναγράφεται στην γκραβούρα του 1689,  είναι μια πανέμορφη μικρή πόλη  300.000 κατοίκων.
Το περίφημο συνέδριο του Λάιμπαχ το 1821 είχε ως στόχο τα κράτη μέλη της Ιεράς Συμμαχίας να εξετάσουν τα νέα διεθνή δεδομένα όπως αυτά είχαν την εποχή εκείνη σε σχέση με τα επαναστατικά κινήματα στην Ευρώπη.
Το 1885 ένας σεισμός 6,1 βαθμών Ρίχτερ προκάλεσε ζημιές στα κτήρια της αλλά αποτέλεσε και την ευκαιρία αναδόμησης στο στυλ του  Vienna Secession  ή του Ζετσεσιονισμού.


Η επίσκεψη στην πόλη αρχίζει από την κεντρική πλατεία Prešeren.
Ονομάζεται  έτσι προς τιμήν του εθνικού ποιητή της χώρας France Prešeren (1880-1849) και βέβαια σε αυτήν υπάρχει και το άγαλμα του.




Στην πλατεία υπάρχουν διάφορα ωραία κτήρια όπως πχ το Νέο-αναγεννησιακού ρυθμού κτήριο Kresija του 1897-1898 αλλά αυτή που αποσπά αμέσως το μάτι με το χρώμα της είναι η Φραγκισκανική Εκκλησία του Ευαγγελισμού (1646 1660) με την μπαρόκ πρόσoψη της του 1703-6.




Αλλά και πριν να φτάσουμε στην πλατεία έχουμε συναντήσει επιβλητικά κτήρια όπως την πρώτη Realschule της πόλης του 1871,το κτήριο της Τράπεζας Δημοσίου Δανείου Σλοβενίας αλλά και πιο σύγχρονα κτήρια με περίτεχνη διακόσμηση.
Το ιστορικό κέντρο είναι γεμάτο από μπαρόκ, νεοκλασικά και art nouveau κτίρια, πολλά από τα οποία φέρουν την υπογραφή του Σλοβένου αρχιτέκτονα Joze Plecnik (1872-1957) -ο οποίος είναι για τη Λιουμπλιάνα ό,τι είναι ο Gaudi για τη Βαρκελώνη.






Η πλατεία Prešeren είναι δίπλα στον ποταμό Ljubljanica και περνάει κανείς στην απέναντι όχθη από την περίφημη τριπλή γέφυρα του 1931-2 , όπου στον κατάφυτο λόφο Grajska Planota βρίσκεται το κάστρο (Ljubljanski Grad
Στις δύο πλευρές του ποταμού υπάρχουν όμορφοι πεζόδρομοι με μπαράκια και καφέ.




Μόλις περάσουμε απέναντι βρίσκουμε τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου. Η αρχική εκκλησία μετά από διάφορες καταστροφές ανακατασκευάστηκε το 1701-6 σε στυλ μπαρόκ .
Η μπρούτζινη μπροστινή πόρτα που ονομάζεται Σλοβενική πόρτα είναι κατασκευή του 1996 με ανάγλυφες παραστάσεις της ιστορίας της χώρας σε ανάμνηση των 1250 ετών χριστιανισμού της Σλοβενίας.


Λίγο πιο πέρα είναι η πλατεία Mestni στην οποία υπάρχει και το Δημαρχείο και αυτό σε ρυθμό μπαρόκ.
Μπροστά του έχει τοποθετηθεί ένα αντίγραφο της πηγής Robba  με οβελίσκο στο κέντρο, από το όνομα του Ιταλού γλύπτη που την έφτιαξε το 1751, ή αλλιώς πηγή των ποταμών Carniola (LjubljanicaSava  και Krka) Η γνήσια βρίσκεται από το 2006 στην Εθνική Πινακοθήκη.




Επιστρέφοντας στην άλλη όχθη του ποταμού επισκεπτόμαστε την τεράστια και ιστορική πλατεία του Κογκρέσου, αφιερωμένη στο συνέδριο της Τριπλής συμμαχίας που φιλοξενήθηκε στην Λιουμπλιάνα το 1821,στην οποία υπάρχει το κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνα, η εκκλησία της Αγίας Τριάδας των Ουρσουλινών και πιο πέρα,  το ιδιόρρυθμης αισθητικής κτήριο της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης.






Σε αυτό το σημείο είχαμε πλέον ελεύθερη ώρα για να χαζολογήσουμε περπατώντας στην πόλη, αλλά δυστυχώς άρχισε να βρέχει.
Όποτε με την κ.Αθεόφοβου χωθήκαμε σε μια πιτσαρία ενώ  η ατρόμητη κόρη μας αποφάσισε, παρά την βροχή, να ανέβει στο κάστρο απ΄όπου και οι φωτογραφίες..
Το Κάστρο της Λιουμπλιάνα κτίστηκε αρχικά τον 11ο αιώνα αλλά ξανακτίστηκε και επεκτάθηκε αρκετές φορές μέχρι τον 17ο αιώνα.  

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ


Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ- Β΄ ΚΡΟΑΤΙΑ (ΖΑΓΚΡΕΜΠ)




Η πρωτεύουσα της Κροατίας, Ζάγκρεμπ είναι μια πόλη με γύρω στο 1.000.000 κατοίκους.
Η πόλη στο παρελθόν ήταν δύο , η Παλιά πόλη (Γκόρνι Γράντ ή Άνω Πόλη σε λόφους  και η Ντόνι Γραντ ή Κάτω πόλη .
Μέχρι τον 16ο αιώνα οι δύο πόλεις βρισκόντουσαν στα μαχαίρια και μόνο 3 φορές τον χρόνο σταμάταγαν τον αλληλοσκοτωμό γιατί τότε γίνονταν εμποροπανηγύρεις, οπότε προτιμούσαν να βγάλουν κανένα φράγκο αντί να σκοτώνονται.
Το 1880 ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος της, οπότε τα περισσότερα κτήρια και μνημεία που βλέπουμε σήμερα έχουν ανεγερθεί μετά από αυτόν.
Η ξενάγηση μας ξεκίνησε από την Κάτω Πόλη και την Πλατεία Τίτο.
Από αυτήν ξεκινά ένα πράσινο πέταλο  από πάρκα της πόλης στο σχήμα ενός U.





Σε αυτήν βλέπουμε το Εθνικό Θέατρο του 1895 με νεομπαρόκ και ροκοκό στοιχεία.
Στο πλάι του είναι το Μουσείο Τεχνών και Επαγγελμάτων που ιδρύθηκε το 1880. Περιέχει μια μεγάλη συλλογή με έργα τεχνητών και καλλιτεχνών ενώ πιο πάνω βρίσκεται το μοντέρνο κτήριο της Ακαδημίας Μουσικής


Προηγουμένως λίγο πιο κάτω έχουμε αφήσει αριστερά μας στο πλάι, ένα εξ ίσου εντυπωσιακό κτήριο του 1895 , το Μουσείο Μίμαρα που φέρει το όνομα του επιχειρηματία, συλλέκτη, ζωγράφου και συντηρητή έργων τέχνης ο οποίος το 1972 χάρισε στην πόλη την μεγάλη συλλογή του.



Πηγαίνοντας τώρα στην δεξιά κάτω γωνία του U βρισκόμαστε στην πλατεία  που φέρει το όνομα του πρώτου Κροάτη Βασιλιά Τομισλάβ και την οποία, όπως είναι ευνόητο, κοσμεί το έφιππο άγαλμά του.
Στην πλατεία υπάρχει το Περίπτερο Τέχνης, χώρος διοργάνωσης σημαντικών εκθέσεων. Το 1896 το Περίπτερο Τέχνης είχε εκπροσωπήσει την χώρα στην διεθνή έκθεση της Βουδαπέστης.




Στην άλλη μεριά της πλατείας υπάρχει ο Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός του 1890, μήκους 186,5 μέτρων σε νεοκλασικό στυλ.
Λίγο πιο πριν από τον σιδηροδρομικό σταθμό, βλέπουμε το καλύτερο και πιο γνωστό ξενοδοχείο της πόλης το  Εσπλανάντ του 1925 με δωμάτια σε στυλ αρτ νουβώ.




Το σημείο που ενώνεται η Παλιά πόλη με την Κάτω πόλη είναι η πλατεία Γιελάτσιτσα από το όνομα του Κροάτη κυβερνήτη Γιέλατσιτς.
Σε αυτήν βρίσκεται και το έφιππο άγαλμα του. 
Χαρακτηριστικό σημείο  στην πλατεία είναι η αρχαία πηγή Mandusevac που είχε θαφτεί το 1898 και αποκαλύφτηκε και ανακατασκευάστηκε το 1986.





Λίγο πιο πάνω σε μια πλατεία, που στο κέντρο της έχει μια κρήνη από την οποία υψώνεται  μια στήλη με το άγαλμα της Παναγίας, βρίσκεται το πιο γνωστό μνημείο της πόλης ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου του 1094. Η σημερινή του εικόνα είναι μετά από διάφορες ανακαινίσεις με τελευταία αυτήν που έγινε μετά τις καταστροφή του τρούλου, του κωδωνοστασίου και μερικών τοίχων από τον σεισμό του 1880.
Το πλήθος στην εκκλησία είναι γιατί βρεθήκαμε εκεί ανήμερα το Πάσχα.


Τις άλλες 3 πλευρές της πλατείας τις καταλαμβάνει το τεράστιο αρχιεπισκοπικό μέγαρο στο οποίο έχουν ενσωματωθεί 3 από τους 5 κυκλικούς πύργους που αποτελούσαν τμήμα των οχυρώσεων της πόλης, οι οποίοι  κατασκευάστηκαν μετά το 1469 για να αντιμετωπιστούν οι τουρκικές επιθέσεις.



Ανεβαίνοντας προς την Παλιά Πόλη  στην πλατεία Ντόλατς, που είναι η λαϊκή αγορά της πόλης, βρίσκεται και η εκκλησία της Παναγίας του 14ου αιώνα με το όμορφο κωδωνοστάσιο της, ανακατασκευασμένη  και αυτή μετά το 1880.



Στα τείχη του λόφου του Γκράντετς υπήρχαν στην Άνω Πόλη  κάποτε 5 πύλες, από τις οποίες σήμερα υφίσταται μόνο μία, η Πέτρινη Πύλη. Από αυτήν περνάμε για να φτάσουμε στην κορυφή της που βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Μάρκου και στην οποία δεξιά και αριστερά βρίσκονται το κτήριο της Προεδρίας της Δημοκρατίας και το Κοινοβούλιο.
Από την αρχική εκκλησία υπάρχουν λίγα στοιχεία και τα σμαλτωμένα κεραμίδια στην  στέγη της προστέθηκαν το 1882 εμφανίζουν δε τους θυρεούς της Κροατίας, της Δαλματίας της Σλοβενίας και της πόλης του Ζάγκρεμπ.



Ο μόνος ορθόδοξος ναός είναι ο ναός των Κύριλλου και του Μεθόδιου και κτίστηκε από την ορθόδοξη κοινότητα κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα.
Πιο οργανωμένοι οι Ιησουίτες ήδη από το 1630 είχαν κτίσει την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης.


Από την Άνω πόλη φεύγουμε αφού πρώτα περάσουμε από τον πύργο του Λότρστακ του 13ου αιώνα.
Το όνομα του προέρχεται από την λατινική φράση campana Luruncolarum, που σημαίνει καμπάνα των κλεφτών, γιατί μια καμπάνα σήμαινε το κλείσιμο των πυλών, οπότε όποιος έμενε απ΄ έξω κινδύνευε να τον ληστέψουν!
Από τα μέσα του 19ου αιώνα στις 12 το μεσημέρι από αυτόν ακούγονταν κανονιά και έτσι οι κάτοικοι ρύθμιζαν τα ρολόγια τους.
Ο μύθος λέει πως κάποτε ένας τέτοιος κανονιοβολισμός διέλυσε έναν κόκορα στο στρατόπεδο των Τούρκων, οι οποίοι το θεώρησαν οιωνό και δεν επιτέθηκαν στην πόλη!



Από την Άνω Πόλη  κατεβαίνει κανείς είτε με το τελεφερίκ που υπάρχει εκεί, είτε από τις  σκάλες, βλέποντας από την μία μεριά τα καλόγουστα γκράφιτι που υπάρχουν στους τοίχους και από την άλλη την πόλη στην οποία δεσπόζουν τα κωδωνοστάσια του Καθεδρικού και της εκκλησίας  Παναγίας.  


ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ- Α΄ΣΕΡΒΙΑ (ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ)




Παραφράζοντας τον ποιητή, όσοι είναι άξιοι εραστές  των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων.. αν έχουν  ένα σημαντικό διάστημα που δεν έχουν ταξιδεύσει αποκτούν ένα αίσθημα στερητικού συνδρόμου.
Αυτό ακριβώς το αίσθημα είχα τόσο εγώ όσο και η κ. Αθεόφοβου μετά το τελευταίο ταξίδι μας στην Πολωνία το 2014 για το οποίο έχω γράψει  σχετικά μια σειρά από  ποστ, με πρώτο το: Α΄ ΠΟΛΩΝΙΑ-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΧΩΡΑ
Σύντομα ταξίδια στην Ελλάδα στην Κέρκυρα, την Σαντορίνη, την Ξάνθη όπως και η  πρόσφατη εκδρομή στην Θήβα απλά ήσαν σαν γουλιές νερού σε ένα διψασμένο άνθρωπο.
Έτσι όταν στην εκδρομή στην Θήβα μάθαμε για ένα ταξίδι στα Δυτικά Βαλκάνια και την Κροατία, που από χρόνια θέλαμε να κάνουμε, αμέσως δηλώσαμε συμμετοχή, και έτσι την Μεγάλη Παρασκευή φύγαμε αεροπορικώς για το Βελιγράδι.

Α΄ΣΕΡΒΙΑ (ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ)

Η ονομασία της πρωτεύουσας της Σερβίας Βελιγράδι, Beograd προέρχεται από τις σλαβικές λέξεις beo και grad, που σημαίνουν αντίστοιχα «λευκή πόλη» λόγω του άσπρου τείχους του φρουρίου της πόλης.


Μπαίνοντας στην πόλη ο δρόμος περνάει από τις γνωστές ομοιόμορφες εργατικές πολυκατοικίες της εποχής της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Η θέση της πόλης είναι στρατηγική, γιατί βρίσκεται στην συμβολή των ποταμών Σάβου και Δούναβη και γι΄αυτό και απετέλεσε στην ιστορία του πεδίο μάχης σε 115 πολέμους, με αποτέλεσμα να ισοπεδωθεί 44 φορές!
Πάνω από αυτή την συμβολή υψώνεται το  Φρούριο Κάλεμεγκνταν που ιδρύθηκε τον 3ο αιώνα πΧ αλλά βέβαια επεκτάθηκε και ανακατασκευάστηκε πολλές φορές έκτοτε με τελευταία φορά τον 19ο αιώνα.





Αμέσως μετά την άφιξη μας στο Βελιγράδι επισκεφτήκαμε το πανέμορφο αυτό φρούριο που το πάρκο που έχει μέσα του αποτελεί τόπο αναψυχής των ντόπιων. Στο κάστρο δεσπόζει το μνημείο της Νίκης για την νίκη των συμμάχων στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο



Κάτω από το κάστρο βλέπει κανείς τον πύργο του Daredevil (Kula Nebojša), στον οποίο οι Τούρκοι φυλάκισαν τον Ρήγα Φεραίο και αφού τον στραγγάλισαν  τον πέταξαν  τελικά  στον Δούναβη .
Επίσης στο βάθος βλέπει κανείς την νέα γέφυρα Άντα που εγκαινιάστηκε το 2012.



Φεύγοντας από το κάστρο βλέπουμε τον πύργο  του Ρολογιού ενώ στην  τάφρο του κάστρου υπάρχουν τανκ από τους διάφορους πολέμους.
Από τον τελευταίο και τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς οι Σέρβοι έχουν αφήσει για να τους θυμίζουν στο κόσμο βομβαρδισμένα κτήρια στο κέντρο της πόλης




Το κέντρο της πόλης όμως είναι γεμάτο όμορφα πάρκα στα οποία υπάρχουν και πολλά αγάλματα μεταξύ των οποίων είδαμε και ένα που μας ξάφνιασε.
Ήταν το άγαλμα του τελευταίου Ρώσου Τσάρου, στο πάρκο της οδού του Βασιλέως Μίλαν, δώρο το 2014 των Ρώσων για τα 100 χρόνια από την έναρξη του Α΄Παγκόσμιου πολέμου. Ως γνωστόν  το 1981, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς στην Αμερική, αναγνώρισε ως Αγίους τον τελευταίο τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο Β' Ρομανώφ και την οικογένεια του!



Μετά την δεύτερη Σερβική Επανάσταση το 1815 η Σερβία πέτυχε ημιανεξαρτησία από τους Τούρκους και το  1841 ο Πρίγκιπας Μιχαίλο Ομπρένοβιτς μετέφερε την πρωτεύουσα από το Κραγκούγιεβατς στο Βελιγράδι οπότε και δικαίως το άγαλμα του κοσμεί την πλατεία Δημοκρατίας μπροστά από το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας ενώ στο δεξιό πλάι της πλατείας  είναι το Εθνικό  Θέατρο. Με το δάκτυλο του ο νικητής των Τούρκων δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα του.



Μπροστά από το Κοινοβούλιο υπάρχουν αφισοκολλήσεις με πολλές φωτογραφίες θυμάτων από τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς. 
Βρίσκεται   μπροστά από το πάρκο Pioneer's στην πλατεία Nikola Pašić. Η βουλή μετακινήθηκε στο κτίριο στις 23 Ιουλίου 2006 ακολουθώντας τη διάλυση της κρατικής ένωσης της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.


Το σημερινό Δημαρχείο της πόλης ήταν το παλιό Παλάτι της Δυναστείας  Obrenovic και κτίστηκε μεταξύ 1882-4 αλλά ανακατασκευάστηκε δύο φορές μετά τους Παγκόσμιους πολέμους.


Στο Βελιγράδι υπάρχουν κτήρια όλων των αρχιτεκτονικών τάσεων που επεκράτησαν στην Ευρώπη στις αρχές του περασμένου αιώνα.
Εκτός από κτήρια επηρεασμένα από την άρτ νουβώ, όπως το Εθνικό Μουσείο που είδαμε παραπάνω,  υπάρχουν κτήρια της λεγομένης νεοβυζαντινής αρχιτεκτονικής όπως το ίδρυμα Βούκ και το  παλιό Τaχυδρομείο, αλλά και άλλα με επιρροές από την Ρωσία όπως το ιστορικό ξενοδοχείο Moscva στην λεωφόρο Τεράζιγε.




Πολύ όμορφα κτήρια υπάρχουν σε όλο το κέντρο του Βελιγραδίου, όπως και στην 1 Km  πεζοδρομημένη οδό του Μιχαήλ (Ulica knez Mihailova) που είναι από τους ομορφότερους πεζόδρομους της Ευρώπης γεμάτη καταστήματα, καφέ, εστιατόρια κτλ







Η εκκλησία του Αγίου Μάρκου στο πάρκο Tašmajdan είναι κτισμένη σε Σερβο-βυζαντινικό ρυθμό και σε αυτήν βρίσκεται και ο τάφος του Αυτοκράτορα Ντούσαν, του 14ου αιώνα.
Η ημιτελής ακόμα εκκλησία του Αγίου Σάββα από ολόλευκο μάρμαρο και με χρυσοποίκιλτες λεπτομέρειες, κτίστηκε  αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Ό Άγιος είναι ιδρυτής της Σέρβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και το μέγεθος του ναού τον καθιστά τον μεγαλύτερο ορθόδοξο ναό του κόσμου.



Τέλος ο επισκέπτης του Βελιγραδίου δεν μπορεί να μην επισκεφτεί τον οίκο των Λουλουδιών που στεγάζει το Μαυσωλείο με τον τάφο του Τίτο και της συζύγου του Γιοβάνκας.
Στο περιβάλλοντα το Μαυσωλείο κήπο, υπάρχουν αρκετά διάσπαρτα σύγχρονα αγάλματα.