Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ!



Σήμερα θα δούμε μερικές μοναδικές φωτογραφίες από την Κίνα που μου έχουν έρθει με e-mail.



Πρόσφατα στο ποστ μου ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ! είχα δείξει ότι η ανάγκη οδηγεί σε πολύ ευφάνταστες λύσεις για  μεταφορά πραγμάτων και αντικειμένων σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Όπως  μπορεί να διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμμασι, είναι σαφές ότι εκεί ότι αυτοκίνητο κινείται δεν πρόκειται ποτέ να αποσυρθεί αν δεν διαλυθεί τελείως.
Αν δε σου έχουν κλέψει μόνο ένα τροχό, μπορείς ίσως να εφαρμόσεις την παρακάτω πατέντα, αλλά δυστυχώς υπάρχουν και χειρότερες καταστάσεις που ούτε τα αστυνομικά δεν τις γλυτώνουν.
Πάντως το ίδιο ακριβώς είχε πάθει και στην Αθήνα στο παρελθόν γνωστός μου.  




Ενδιαφέρουσες είναι επίσης οι άκρως πρωτότυπες ιδιοκατασκευές που κυκλοφορούν εκεί.



Βέβαια δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ούτε που θα παρκάρεις ούτε πως τι και πόσους θα μεταφέρεις με ένα όχημα. 






Αυτονόητο δε είναι ότι αν δεν έχεις κάποιο όχημα μπορείς να μετακινηθείς με το 
πατίνι σου!


Λαός δε μαθημένος στην απλότητα μπορεί με απλές κατασκευές να ψυχαγωγεί τα παιδιά αλλά και να απολαμβάνει με κάθε τρόπο τα θεάματα και τα ακροάματα.





Λιτοδίαιτοι δε  όπως είναι μετά από ένα απολαυστικό γεύμα μπορεί να πάρουν χωρίς κανένα πρόβλημα ένα αναζωογονητικό υπνάκο και στο όχημα τους .




Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα ,όταν αφού ξυπνήσεις μετά από ένα καλό γεύμα και βρίσκεσαι μακριά από τις ανέσεις της ευάερης τουαλέτας του σπιτιού σου, να αισθάνεσαι να σε ζώνουν επιτακτικές ανάγκες της κύστεως και του εντέρου. Με λίγη καλή θέληση όμως πάντα υπάρχουν λύσεις!




Τέλος οδοντίατρος υπάρχει σε πρώτη ζήτηση στο πεζοδρόμιο του σπιτιού σου, ενώ δεν χρειάζεται να έχεις φαλάκρα για να διακοσμήσεις με μια επιγραφή το κενό κρανίο σου ή κάποια λίμνη ή θάλασσα για να πας για ψάρεμα!




Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ




Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα λόγω του Πάσχα υπάρχει αυξημένη προσέλευση πιστών στις εκκλησίες και πολλοί όταν βρίσκονται εκεί έχουν την ανάγκη να προσευχηθούν.
Σύμφωνα με την δυτική κουλτούρα φτάνουν τους 21 οι τρόποι που μπορεί να προσευχηθεί κανείς.

Από τις πιο συχνές είναι η λεγόμενη «Απαιτητική» προσευχή (Petitionary Prayer): Γίνεται απαίτηση στο θείο για «διεκδίκηση δικαιωμάτων» για τον ίδιο ή άλλα πρόσωπα όπως θεραπεία, σωτηρία, υλικά αγαθά κλπ για το παρόν και για το μέλλον. Μια ιδιαίτερη εκδοχή της προσευχής αυτής είναι η «διαπραγμάτευση» με το θείο προκειμένου να πραγματοποιηθεί μια ευχή υπό τους όρους μιας προσφοράς (κάνε μου αυτό κι εγώ θα κάνω εκείνο).


Βέβαια όπως γράφω στο ποστ μου ΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΝΟΕΡΩΣ ΝΑ ΑΝΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΕΣ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΟΡΗΓΟΥΝ ΜΑΣΤΕΡ ΣΕ ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΤΗΜΕΣ !  ήδη από το 2006 όλη η μυθολογία περί θεραπευτικής δύναμης της προσευχής κατέπεσε, με την δημοσίευση μιας εμπεριστατωμένης πολυκεντρικής μελέτης  που έγινε στις ΗΠΑ.
Υπάρχει δε και το σχετικό ανέκδοτο για την δύναμη της προσευχής που κυκλοφορεί μέσω email, ως είδηση προερχόμενη δήθεν από αμερικάνικη εφημερίδα (Αντιγράφω από εδώ)



Το πορνείο Diamond D’s άρχισε την κατασκευή της επέκτασης του κτιρίου του για να εξυπηρετήσει την συνεχώς αναπτυσσόμενη πελατεία του. Ως απάντηση, η τοπική εκκλησία Βαπτιστών ξεκίνησε μια εκστρατεία για να εμποδίσει την επιχείρηση από το να επεκταθεί, με πρωινές, απογευματινές και εσπερινές προσευχές στην εκκλησία τους.
Οι εργασίες στο πορνείο προχωρούσαν μέχρι μια εβδομάδα πριν από την επαναλειτουργία του, όταν κεραυνός το χτύπησε και το κατέκαψε!
Μετά από αυτό το γεγονός, σύσσωμο το εκκλησίασμα των Βαπτιστών ήταν πανευτυχές για «τη δύναμη της προσευχής».
Μέχρις ότου η ιδιοκτήτρια του πορνείου μήνυσε την εκκλησία, τον ιεροκήρυκα και όλο το εκκλησίασμα με την αιτιολογία ότι η εκκλησία ήταν ηθικός αυτουργός για την κατάρρευση του κτιρίου της και των επιχειρήσεων της, είτε μέσω άμεσης ή έμμεσης Θείας δράσεως.
Στην ανταπάντησή της στο δικαστήριο η εκκλησία αρνήθηκε έντονα κάθε ευθύνη ή ανάμειξη με την κατάρρευση του κτιρίου.
Ο δικαστής βέβαια τραβάει τα μαλλιά του λέγοντας: «Δεν ξέρω πώς θα δικάσω αυτή την υπόθεση: έχουμε ένα πορνείο που η ιδιοκτήτης του σθεναρά πιστεύει στη δύναμη της προσευχής και μια ολόκληρη εκκλησιαστική κοινότητα που θεωρεί ότι όλα αυτά είναι μπούρδες».
Το βρήκα μεταφρασμένο στα ελληνικά από άγνωστη πηγή. (Χρειαζόταν λίγες διορθώσεις.)  Μια από τις πηγές στα αγγλικά είναι αυτή: secular-human.deviantart.com – Whorehouse sues local church


Μερικά πασχαλινά μου ποστ
Τα περσινά
Τα προπέρσινα
Ένα πασχαλινό ευθυμογράφημα
και μερικές εικόνες από Πάσχα στο Μεξικό-Γουατεμάλα
Επίσης ένας σαφής οδηγός για όσους θέλουν να μεταλάβουν.
ΕΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ


ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ, ΑΦΟΥ ΣΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΠΡΩΤΑ  Ο  ΑΡΧΗΓΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΧΑΡΙΣ ΣΤΗΝ ΕΥΣΕΒΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ, ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΤΕ ΔΕΟΝΤΩΣ ΤΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΧΟΛΗΣΤΕΡΙΝΟΥΧΟ ΞΕΚΟΙΛΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ,ΑΦΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ  ΙΚΑΝΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΕΥΣΤΟΜΑΧΗΣ ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ.
ΝΟΕΡΩΣ ΚΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΘΑ ΤΡΑΓΑΝΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗ ΠΕΤΣΟΥΛΑ ΤΟΥ ΑΜΝΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.
 ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ.
                                                   ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΚΑΛΆ!


Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΜΙΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ- ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΗΒΩΝ, ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΥΑ ΤΗΣ ΛΕΙΒΑΔΕΙΑΣ




Τις μέρες της πρωτοχρονιάς είχαμε πάει μια ωραία εκδρομή στην Ξάνθη, Δράμα, Κομοτηνή αλλά επιστρέφοντας η κ. Αθεόφοβου είχε αποκτήσει ήδη μια ωραία γρίπη που με την υποτροπή της την ταλαιπώρησε με ένα ξηρό βήχα μέχρι πρόσφατα. Προφανώς αυτό το στέλεχος της γρίπης δεν το κάλυπτε το εμβόλιο που είχαμε κάνει στην αρχή του χειμώνα.
Ως πιστός σύζυγος βέβαια δεν μπορούσα να την αφήσω να βήχει μόνη της και έτσι στο σπίτι όλο αυτό το διάστημα υπήρχε μια ευγενής άμιλλα ποιος θα βήξει δυνατότερα μιας και δεν κατάφερα να μην κολλήσω και εγώ.
Έτσι μετά την ανάρρωση και των δύο καταφέραμε να πάμε προ ήμερων μια μονοήμερη εκδρομή στην Θήβα και στην Λειβαδειά που οργανώθηκε από τον Τίμο Πετρίδη και το Cosmorama για την Ομάδα Γαστρονομίας και Πολιτισμού.
Η εκδρομή άρχισε με την επίσκεψη του πρότυπου οινοποιείου Κτήμα Μουσών στην Άσκρη Βοιωτίας όπου μετά την ενημέρωση που είχαμε σχετικά με την παρασκευή των κρασιών δοκιμάσαμε τις διάφορες ποικιλίες που παράγουν και βέβαια αγοράσαμε ο καθένας κρασιά σύμφωνα με τις προσωπικές του προτιμήσεις. Εγώ διάλεξα ένα σπάνιο τοπικό κόκκινο κρασί που λέγεται Μούχταρο και ένα ροζέ Amuse.
Αφού ευχαριστήσαμε τον ευγενέστατο οινοποιό κ. Ζαχαριά που μας ενημέρωσε, φύγαμε για την Θήβα.  
Στην Θήβα πρόσφατα άνοιξε ένα σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο που πιστεύω πως σε σύντομο διάστημα λόγω της προσέλευσης επισκεπτών θα αναβαθμίσει και την μέχρι τώρα άχαρη αυτή πόλη.
Το μουσείο είναι ένα πραγματικό κόσμημα για την πόλη γιατί εκθέτει  τα πλουσιότατα ευρήματα από τις ανασκαφές που έχουν γίνει στην Βοιωτία με ευρήματα από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τους μεταβυζαντινούς χρόνους.








Στις καλοβαλμένες προθήκες του υπάρχουν ευανάγνωστες επεξηγηματικές πινακίδες για όλα τα ευρήματα έτσι ώστε ο επισκέπτης να ενημερώνεται πλήρως για αυτά που βλέπει.
Στην συνέχεια βρεθήκαμε σε ένα μοναδικής ομορφιάς μέρος που μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε. Τον καταρράκτη της Πέτρας Αλιάρτου



Έχει πάνω από 15 μέτρα ύψος και  καθώς το νερό πέφτει από την πλαγιά του Ελικώνα, δημιουργεί μικρές λιμνούλες και τελικά σχηματίζει τον μεγαλύτερο καταρράκτη. Κάτω από τα  πλατάνια της περιοχής υπάρχει ένας μικρός χώρος αναψυχής.


Από εκεί βρεθήκαμε μετά στην Λειβαδειά. Η εικόνα που είχα για την Λειβαδειά ήταν από παλιά, πριν να  γίνει ο αυτοκινητόδρομος για την Θεσσαλονίκη. Αποτελούσε αυτή μαζί με τον Ισθμό τα δύο μέρη όπου οι ταξιδιώτες θεωρούσαν απαραίτητη υποχρέωση τους να φάνε μερικά από φημισμένα σουβλάκια της.
Στην Λειβαδειά αρχικά επισκεφτήκαμε το ενδιαφέρον Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο με ξεχωριστή αίθουσα  για τον Λάμπρο Κατσώνη που  στεγάζεται σε ένα αναπαλαιωμένο κτήριο μια παλιάς νεροτριβής.



Στην συνέχεια μια ακόμα έκπληξη περίμενε όσους ,όπως εγώ, δεν είχαμε ξαναεπισκεφτεί την περιοχή αυτή της Λειβαδειάς.
Μιλάω για την πανέμορφη περιοχή των πηγών της Κρύας με τα τρεχούμενα νερά του ενός από τους δύο θηλυκούς ποταμούς της χώρας την Έρκυνα (ο άλλος είναι η Νέδα στα σύνορα Ηλείας και  Μεσσηνίας)
Στην περιοχή ήταν στην αρχαιότητα το περίφημο Τροφώνιο μαντείο και οι πηγές ήσαν της Λήθης και της Μνημοσύνης. Στην Κρύα υπάρχει και ένας από τους 4 καταλανικούς πύργους της Ελλάδας.






Οι όχθες του ποταμού έχουν πλακοστρωθεί και  με  τα αιωνόβια πλατάνια από πάνω, τα τοξωτά πέτρινα γεφύρια, τους νερόμυλους στα πλάγια και τα κεντράκια που έχουν αναπτυχθεί εκεί,  αποτελούν ένα από τα  πιο ωραία μέρη για  περίπατο και αναψυχή.



Αποχαιρετώντας από την μία μεριά την  προτομή της Έρκυνας στον ομώνυμο ποταμό, έργο που φιλοτέχνησε ο λειβαδίτης καλλιτέχνης Σπύρος Γουργιώτης και από την άλλη το ρολόι του Έλγιν (έχω γράψει σχετικά γι΄αυτό στο ποστ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΕΛΓΙΝ-ΟΤΑΝ Η ΑΘΗΝΑ ΔΙΕΘΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΠΙΓΚ ΜΠΕΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ!) καταλήξαμε σε ταβέρνα της περιοχής στην οποία τιμήσαμε δεόντως τα τοπικά κοψίδια πριν να επιστρέψουμε με γεμάτες  τις μπαταρίες μας στην Αθήνα.


Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

ΠΕΡΙ ΟΜΑΔΙΚΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΙΣΧΥΟΝΤΕΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ





Στην Ελλάδα είναι συνήθης η εικόνα να κλείνει μια επιχείρηση και οι ατυχείς της εργαζόμενοι της να μαζεύονται έξω από το υπουργείο Εργασίας διαμαρτυρόμενοι.
Δεν μπορούν και δεν θέλουν να αποδεχτούν  ότι στον καπιταλισμό αν δεν υπάρχει κέρδος καμία επιχείρηση δεν μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει τους εργαζόμενους σε αυτήν αυξάνοντας την ζημία της.
Μόνο στα κομουνιστικά καθεστώτα το κράτος φρόντιζε να βρίσκει εργασία σε όλους, με χαμηλές βέβαια αποδοχές και χωρίς να το απασχολεί η πραγματική απόδοση των κρατικών του επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα  βέβαια να καταρρεύσει τελικά το ίδιο το καθεστώς ως μη αποδοτικό. 


Σε ένα σημαντικό βαθμό αύτη η αντίληψη είχε επικρατήσει και στην χώρα μας που ένα σημαντικό μέρος των εργαζομένων  τους απασχολούσε ο ευρύτερος δημόσιος  τομέας, ο οποίος μετά την μεταπολίτευση παρήγαγε περίπου το 60%  του ΑΕΠ.
Ο Καραμανλής είχε κρατικοποιήσει την Ολυμπιακή, το συγκρότημα Ανδρεάδη, τις συγκοινωνίες ενώ στην συνέχεια επί  Παπανδρέου 40 προβληματικές επιχειρήσεις  περιήλθαν στο Δημόσιο με την πλήρη ομοφωνία όλων των πολιτικών παρατάξεων.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως τελικά καταλήξαμε στην σημερινή χρεωκοπία του κράτους.


Θυμάμαι, γαλουχημένοι με τις παραπάνω αντιλήψεις,  την έκπληξη που είχαμε  το 1989  όταν  είδαμε την πρώτη ταινία του Michael Moore  Roger & MeΤο ντοκιμαντέρ αυτό ασχολείται με το κλείσιμο των εργοστασίων της General Motors  στο Flint την  γενέθλια πόλη του Moore και την μεταφορά τους στο Μεξικό στο οποίο τα εργατικά χέρια ήσαν φτηνότερα.
Η μεταφορά αυτή προκάλεσε την καταστροφή της πόλης γιατί μεγάλο μέρος των κατοίκων της εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία.  
Η έκπληξη προερχόταν από την αποδοχή των απολυμένων εργαζομένων της κατάστασης, δηλαδή ότι αν μια βιομηχανία δεν κερδίζει δεν μπορεί να συνεχίζει να παραμένει σε λειτουργία, παρά το ότι το γεγονός αυτό  τους ανάγκαζε πλέον να ξεσπιτωθούν για ανεύρεση αλλού εργασίας.



Την ελληνική  πραγματικότητα και τους παραλογισμούς που επικρατούν σχετικά με τις απολύσεις εξετάζει με την γνωστή του ευθυκρισία και τις οικονομικές του γνώσεις ο Γιάννης Μαρίνος.
Αν μια οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, δεν απαγορεύεται να απολύσει οικιακή βοηθό, παραδουλεύτρα, κηπουρό ή τον εκπαιδευτικό που βοηθά τα παιδιά της οικογένειας στα μαθήματά τους. Λογικό και αναπόφευκτο, αφού η οικονομική στενότητα το επιβάλλει. Το ίδιο ελεύθερα μπορεί και ο οποιοσδήποτε μικρομεσαίος επιχειρηματίας να απολύσει εργαζομένους αν η πελατεία του αραιώσει, προκειμένου να μη χρεοκοπήσει. Μια αντίθετη απαγόρευση θα εθεωρείτο από όλους μας παραλογισμός. Κι όμως, αυτός ο παραλογισμός είναι θεσμοθετημένος με αυστηρές απαγορεύσεις στις απολύσεις περιττού προσωπικού προκειμένου περί των μεγάλων επιχειρήσεων. Αν μια μεγάλη βιομηχανία αναγκάζεται να μειώσει την παραγωγή της ή να κλείσει κάποια υπολειτουργούντα τμήματά της, δεν επιτρέπεται να προβεί σε ανάλογο περιορισμό του μη αναγκαίου πια προσωπικού της, εκτός από ένα 5% σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Μαζικότερη συρρίκνωση του αριθμού των απασχολουμένων απαγορεύεται. Πρόκειται για το περίφημο εργασιακό πρόβλημα των ομαδικών απολύσεων για το οποίο γίνεται ανελέητη μάχη, ώστε το 5% να μη γίνει 10% όπως ζητούν οι δανειστές, όχι από αντεργατική διάθεση αλλά προκειμένου να διασωθούν απειλούμενες με χρεοκοπία επιχειρήσεις.
Η ελληνική νομοθεσία που με τόση αυστηρότητα απαγορεύει τις ομαδικές απολύσεις παραμένει εν τούτοις εντελώς αδιάφορη αν η απαγόρευση οδηγήσει σε οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης. Ενδιαφέρεται να σώσει λίγες θέσεις αλλά δεν της καίγεται καρφί αν μείνει χωρίς εργασία το σύνολο των εργαζομένων σε αυτήν.
Αυτός ο παραλογισμός υπήρξε και είναι μια βασική αιτία να κλείσουν π.χ. οι χαλυβουργίες μας όταν είδαν να περιορίζονται δραματικά οι πωλήσεις τους λόγω νέκρωσης της οικοδομικής δραστηριότητας. Για τον ίδιο λόγο πριν από 23 χρόνια έκλεισε και το εργοστάσιο της βιομηχανίας Pirelli στην Πάτρα. Αναγκάστηκε ύστερα από ατέρμονες απεργίες, οι οποίες προσπαθούσαν να αποτρέψουν κάποιες απολύσεις περιττού προσωπικού, να εγκαταλείψει την Πάτρα και να μεταφέρει τη βιομηχανική παραγωγή της στην Τουρκία. Ετσι έμεινε άνεργο το σύνολο του προσωπικού της (περίπου 1.000 άτομα) και η Πάτρα έχασε μια σημαντική πηγή πλούτου, για να πανηγυρίσει ο «Ριζοσπάστης» ότι διώξαμε ένα μονοπώλιο που ρουφούσε το αίμα του εργαζόμενου λαού. Και το μεν ΚΚΕ και τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ με την υπονόμευση της βιωσιμότητας των μεγάλων επιχειρήσεων επιδιώκουν τη χρεοκοπία του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλά τα λοιπά κόμματα γιατί δέχονται αυτόν τον παραλογισμό, ο οποίος δεν εφαρμόζεται με τέτοια αυστηρότητα στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπου, αντίθετα, εργοδότες και εργαζόμενοι από κοινού διαβουλεύονται (το προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία) αναζητώντας τις λιγότερο για όλους επώδυνες συμβιβαστικές λύσεις.
Η διάσωση μιας παραγωγικής μονάδας, έστω και με περιορισμένο αριθμό απολύσεων, θεωρείται, όπως και είναι, ασφαλώς καλύτερη λύση από την πλήρη διακοπή της λειτουργίας μιας επιχειρήσεως και την απώλεια εργασίας όλου του προσωπικού της. Και όμως αυτόν τον παραλογισμό αγωνίζεται να διασώσει ο Τσίπρας στις σκληρές διαπραγματεύσεις του με τους δανειστές και αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι σιωπηρά και με αυξανόμενους ρυθμούς οι περισσότερες μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις μας είτε μεταφέρουν τις μονάδες τους σε πιο φιλόξενες στην επιχειρηματικότητα χώρες είτε βάζουν λουκέτο.