Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

LITTLE RICHARD- ΑΠΟ ΡΟΚ ΣΤΑΡ ΙΕΡΕΑΣ

Αυτόν τον μήνα πριν 6 χρόνια (9-5-2000) πέθανε 88 ετών ο σημαντικότερος για μένα τραγουδιστής και συνθέτης της ροκ, ο Little Richard.
Ακόμα θυμάμαι όταν ήμουνα παιδί και με φιλοξενούσαν σε ένα σπίτι στα Σελήνια της Σαλαμίνας όταν πρωτάκουσα από τα μεγάφωνα ενός παραλιακού κέντρου τον Little Richard  να τραγουδά το  Loucille ένα τραγούδι που ήταν  κάτι το τελείως πρωτόγνωρο για τα μέχρι τότε ακούσματα μας.

Στο ποστ μου   ΤΟ TUTTI FRUTTI, Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΚ. γράφω σχετικά για την άλλη μεγάλη του επιτυχία το Tutti Frutti, και την νεανική επανάσταση στην μουσική που απετέλεσε ο νέος αυτός ήχος.
Στην Ελλάδα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία πληροφόρηση για τους νέους μουσικούς που ακούγαμε στο ραδιόφωνο  και βέβαια δεν  ξέραμε καν πως είναι η φάτσα τους.
Η πρώτη λοιπόν απορία που είχα ήταν γιατί τον λένε Little ενώ έχει μια τόσο δυνατή φωνάρα! Και αυτό γιατί δεν είχα δει τότε μια  φωτογραφία του ούτε ήξερα πως δεν είναι λευκός όπως η πλειονότητα των τότε τραγουδιστών.
Φαίνεται όμως πως ακόμα και στην Αγγλία η πληροφόρηση της νεολαίας για τους Αμερικανούς τραγουδιστές ήταν πολύ λίγη.
Σίγουρα ήταν κάποιος από τους Μπίτλς και αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ  που είχε πει σε μια συνέντευξη του ότι στα νιάτα του είχε μια αμφιθυμία για το ποιος από του τους δύο ήταν ο πιο αγαπημένος του τραγουδιστής, ο  Little Richard   ή ο Έλβις Πρίσλεϊ!
Η αμφιθυμία του έληξε όταν διαπίστωσε πως ο ο  Little Richard   ήταν μαύρος οπότε ο ένας ήταν ο αγαπημένος του λευκός και ο άλλος ο αγαπημένος του μαύρος τραγουδιστής. Άγνωστο ακόμα συγκρότημα οι Μπίτλς άνοιγαν την συναυλία του στο Αμβούργο στο ευρωπαϊκό  τουρ του Little Richard το 1962.

Εκείνη την εποχή  στο κέντρο της Αθήνας υπήρχαν πολλά δισκάδικα αλλά οι δίσκοι της ροκ, πλην του Πρίσλεϊ και ελαχίστων άλλων τραγουδιστών, ήταν όλοι εισαγωγής και σε πολύ μικρό αριθμό.
Έτσι όταν αποφάσισα να αποκτήσω και άλλους δίσκους του Little Richard  συχνά όταν βρισκόμουν στο κέντρο έπαιρνα σβάρνα τα δισκάδικα υποβάλλοντας την ίδια μονότονη ερώτηση : Μήπως έχετε κανένα δίσκο…
Όπως γράφω στο ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ  αγοράζοντας έκτοτε δίσκους του κατέληξα να αποκτήσω την νοοτροπία του συλλέκτη αλλά για να καταφέρω να αποκτήσω και το τελευταίο του 45ρι έπρεπε να εμφανιστεί  το  e-bay και να εκδοθεί το 1984 το βιβλίο   "The Life and Times of Little Richard", γραμμένο από τον Τσαρλς Γουάιτ και στο οποίο υπάρχει η πλήρης δισκογραφία του μέχρι τότε. Μετέπειτα με το ιντερνέτ τα πάντα έγιναν εύκολα.

Ο μικρόσωμος αυτός  τραγουδιστής διέθετε μια φοβερή φωνή με φωνητικό εύρος, όπως είδα σε εξειδικευμένο  ιστότοπο, Ε2- F6 δηλαδή πάνω από 4 οκτάβες, γεγονός που υποδηλώνει μια εξαιρετικά ευέλικτη και σπάνια φωνή, ικανή να τραγουδήσει τόσο πολύ χαμηλά όσο και πολύ ψηλά. Πιο απλά από την φωνή ενός μπάσου μέχρι την πολύ ψηλή γυναικεία φωνή (σοπράνο coloratura) ή σε χρήση φαλτσέτου/ειδικών τεχνικών.
Στην δεκαετία το 50 γνώρισε την μεγαλύτερη δημοτικότητα της καριέρας του ηχογραφώντας  στην Specialty 36 τραγούδια από τα οποία τα 7 έγιναν χρυσά. Όμως όταν η δημοτικότητα του  βρισκόταν στην κορυφή το 1957 πηγαίνοντας περιοδεία στην Αυστραλία  με τον  Gene Vincent  και τον Eddie Cochran στην πτήση τους από την Μελβούρνη στο Σίντνεϊ, προφανώς από άγχος και φόβο είδε πυρακτωμένους τους κινητήρες του αεροπλάνου και είχε την αίσθηση ότι  άγγελοι τους κράτησαν στον αέρα! Στην παράσταση στο Σίντνεϊ είδε μια φωτεινή κόκκινη πύρινη σφαίρα που πετούσε στον ουρανό ψηλά, συγκλονίστηκε το θεώρησε σημάδι από τον Θεό ( βέβαια ήταν ο Σπούτνικ 1)!
Γυρνώντας 10 μέρες νωρίτερα στις ΗΠΑ έμαθε ότι το αεροπλάνο  της αρχικής του πτήσης συντρίφτηκε στον Ειρηνικό, όποτε το θεώρησε σαν ένα νέο  μήνυμα που του έστειλε ο θεός  για να τον προειδοποιήσει  να σταματήσει την ομοφυλόφιλη  και γεμάτη ναρκωτικά ζωή που έκανε ως τότε και να στραφεί στην θρησκεία. Ο Ρίτσαρντ θεώρησε αυτά τα περιστατικά ως θείο μήνυμα  και εγγράφηκε στο Oakwood College στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα για να σπουδάσει θεολογία.
Η μεταστροφή του αυτή και η θρησκοληψία του γίνεται κατανοητή αν γνωρίζει κανείς ότι ο Little Richard   μεγάλωσε σε πολύ φτωχή οικογένεια με 12 παιδιά με πατέρα διάκονο και εξίσου θρησκευόμενη μητέρα με 2 θείους και παππού ιερείς και με συνεχή ακούσματα γκόσπελ μουσικής που από μικρός τραγουδούσε ενώ εγκατέλειψε το σχολείο στο λύκειο.  Βέβαια αργότερα ότι η αποχώρηση του αυτή για πνευματική αναγέννηση είχε και οικονομικούς λόγους λόγω των πολύ χαμηλών ποσοστών που εισέπραττε από την εταιρεία του.
Το 1958 σχημάτισε την  Little Richard Evangelistic Team και άρχισε να ταξιδεύει σε όλη την χώρα και το 1959 παντρεύτηκε.
Άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια γκόσπελ με τα σημαντικότερα να βρίσκονται στον δίσκο του 1962  King of the Gospel Singers, που την παραγωγή του  έκανε ο  Quincy Jones ο οποίος αργότερα είπε ότι η φωνή του Little Richard τον είχε εντυπωσιάσει περισσότερο από κάθε άλλου τραγουδιστή που είχε συνεργαστεί.

Με την αποχώρηση του από την ροκ σκηνή αλλά και μετά την εισβολή των Μπίτλς στις ΗΠΑ το ενδιαφέρον του κοινού για τους μαύρους τραγουδιστές που είχαν δημιουργήσει το ροκ την προηγούμενη 10ετια  είχε μειωθεί σε αντίθεση με την Ευρώπη που η φήμη του παρέμενε ατόφια με αποτέλεσμα στην περιοδεία του σε αυτήν να  ξαναρχίσει  να τραγουδάει ροκ μέχρι το 1976.
Στην νέα μπάντα που σχημάτισε ένα διάστημα έπαιζε σε αυτήν και ο Τζίμυ Χέντριξ πριν να γίνει γνωστός. Γύρισε τότε μερικούς αξιόλογους δίσκους ροκ και  Rhythm and blues , συμμετείχε και σε τραγούδια άλλων μεγάλων συγκροτημάτων και σε περιοδείες μαζί με άλλους ρόκερς αλλά η εποχή των μεγάλων επιτυχιών είχε παρέλθει πλέον  ανεπιστρεπτί
Το 1970 χειροτονήθηκε ιερέας, το 1975 έκανε μια επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία, αλλά μέχρι το 1977 ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη, την ηρωίνη και στο παραισθησιογόνο PCP. Εκείνη την χρονιά μερικά τραγικά γεγονότα στο περιβάλλον του τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τα ναρκωτικά και να επιστρέψει στην ιεροσύνη και έτσι το 1979 γύρισε άλλον ένα δίσκο με γκόσπελ τον  God's Beautiful City.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990, ο Ρίτσαρντ τελούσε γάμους διασημοτήτων και έτσι, μεταξύ άλλων, πάντρεψε τον Bruce Willis με την Demi Moore, τον κιθαρίστα του Bruce Springsteen,  Stevie Van Zandt τον Tom Petty και την  Cyndi Lauper ενώ συμμετείχε και σε κηδείες μουσικών φίλων του όπως ο Wilson Pickett και ο  Ike Turner.

Το 1984 για 3η φορά επιστρέφει στην ροκ μουσική  συνδυάζοντας για πρώτη φορά τους ρόλους του ως ευαγγελιστής και ροκ τραγουδιστής, καθώς δήλωσε ότι το είδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για καλό ή για κακό.

Μετά την επιτυχημένη του παρουσία στο φίλμ Down and Out in Beverly Hills, ηχογράφησε το 1986 τον δίσκο του Lifetime Friend και συνέχισε να συμμετέχει σε δίσκους άλλων γνωστών τραγουδιστών, να δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο μέχρι το 2014 ενώ συχνά τον καλούσαν  στην τηλεόραση.

Σε μια τέτοια συναυλία στο Λονδίνο που ήταν  μαζί με τον Chuk Berry είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω και εγώ  ενώ δυστυχώς ο Fats Domino που ήταν μαζί τους, δεν εμφανίστηκε γιατί είχε αρρωστήσει.
Το 2000 παίχτηκε στους κινηματογράφους η ταινία  Little Richard, μια δραματοποιημένη βιογραφία των ετών της μεγάλης επιτυχίας του.
Για περισσότερες . λεπτομέρειες για την ζωή του μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΙΟΣ

Στις 5 Μαΐου έγραφα για  την επέτειο των 20 ετών που συμπλήρωσε το παρόν ιστολόγιο (ΜΙΑ ΑΞΈΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ) και δεν ανέφερα ότι αυτή την μέρα εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου Εφραίμ που όπως διαβάζω στην Βικιπαίδεια γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας  και πέθανε στις 5 Μαΐου 1426.
 Ο Άγιος Εφραίμ ο νεομάρτυρας, απεικονίζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία ως μια λεπτή, ασκητική φιγούρα με μαύρα μαλλιά και γένια, ντυμένη με τα μαύρα άμφια ενός μοναχού.
Διαβάζουμε λοιπόν στην Βίκι ότι:  το κοσμικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης. Εκάρη μοναχός, πήρε το μοναστικό όνομα Εφραίμ και εγκαταστάθηκε στην Αττική για να ζήσει στην τότε Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο όρος Αμώμων. Το 1424 το μοναστήρι καταστράφηκε από επιδρομές οθωμανικών στρατευμάτων. Ο Εφραίμ δραπέτευσε και έζησε για έναν ακόμη χρόνο ως ερημίτης ανάμεσα στα ερείπια του μοναστηριού. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1425 αιχμαλωτίστηκε σε άλλη τουρκική επιδρομή. Κρατήθηκε αιχμάλωτος και βασανίστηκε για περισσότερους από οκτώ μήνες, ώσπου τελικά βασανίστηκε μέχρι θανάτου στις 5 Μαΐου 1426. Μια μουριά, που πιστεύεται ότι ήταν αυτή στην οποία κρεμάστηκε ο άγιος, παρουσιάζεται σήμερα ως αντικείμενο λατρείας μέσα στο ανακαινισμένο μοναστήρι.
Στις 11 Μαρτίου 2011, με επιστολή του προς την Εκκλησία της Ελλάδος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ενημέρωσε ότι «υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, συνωδά τη κρατούση πράξει και τάξει της Αγίας ημών Εκκλησίας, ανεγράφη προσφάτως εν ταις Αγιολογικαίς δέλτοις της Εκκλησίας ο Άγιος Ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο νέος, ο εν τω όρει των Αμώμων μαρτυρικώς τελειωθείς, της μνήμης αυτού τελουμένης τη ε Μαΐου εκάστου έτους, της δε ευρέσεως των λειψάνων αυτού εορταζομένης τη γ Ἰανουαρίου εκάστου έτους, εκδοθείσης επί τούτω Πατριαρχικής και Συνοδική Πράξεως». Σε συνεδρίασή της, στις 29 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε, επίσης, να συμπεριλάβει τον Άγιο Εφραίμ τον νεομάρτυρα στο εορτολόγιο του Πατριαρχείου Μόσχας.

Το μοναστήρι της Νέας Μάκρης, το κέντρο της λατρείας του αγίου και της θαυματουργίας του, είναι πλέον πολυσύχναστος τόπος προσκυνήματος που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες, κυρίως ανθρώπους που προσεύχονται για θεραπεία ασθενειών.
Στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, από όπου ήταν η καταγωγή του, γίνεται πανήγυρις στον Ιερό ναό Αγίου Στεφάνου όπου, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν απέναντι στο πατρικό του.
Διαβάζοντας λοιπόν τα παραπάνω με τις τόσο λεπτομερείς χρονολογικές αναφορές θεωρεί κανείς  ότι ο βίος του και το μαρτύριο του θα αναφέρεται σε γραπτά από κάποιους σύγχρονους του πριν 600 τόσα χρόνια.
Με έκπληξη όμως διαβάζουμε στην Βίκι ότι ΤΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΟΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΚΑΡΙΑ ΔΕΣΥΠΡΗ ΤΟ 1950!
Όπως γράφω στο ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ; κατά τον ίδιο κλασσικό τρόπο βρέθηκε από μοναχή εκεί η εικόνα της Παναγίας στην Τήνο και βέβαια η Ορθόδοξη εκκλησία όταν τα ευρήματα αυτά επιτυγχάνουν να προσκομίζουν πολλά χρήματα στα παγκάρια δεν έχει κανένα λόγο να μην αποδεχτεί τα οράματα μοναχών ως πραγματικά.
Το 2011 όταν ο Πατριάρχης αγιοποίησε τα λείψανα ενός  αγνώστου χρονολογίας  και φύλου σκελετού ήξερε πολύ καλά, ότι με μια διαθέσιμη από χρόνια εξέταση τους με άνθρακα 14 θα μπορούσε να διαπιστώσει τουλάχιστο από πότε είναι  αυτός ο σκελετός.
Όμως με κανένα τρόπο δεν ήταν διατεθειμένος να την πάθει όπως οι Καθολικοί με την σινδόνη του Τορίνου που ενώ έλεγαν ότι με αυτήν είχε γίνει η αποκαθήλωση του Χριστού από τον σταυρό, όταν εξετάστηκε το 1988 επιστημονικώς διαπιστώθηκε ότι ήταν από τα χρόνια του Μεσαίωνα (1260-1390)!
Το τραγικό όμως είναι ότι και η πολιτεία αντί να αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα  κάθε προσπάθεια εξαπάτησης του κόσμου και να παρουσιάζει με  αντικειμενικότητα την πραγματικότητα, αντίθετα εμφανίζει χωρίς κανένα σχόλιο στην τηλεόραση την μοναχή πως  βρήκε τον σκελετό κατόπιν οράματος!

Θα μου πεις ότι, όπως γράφω στο   H ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΙΑ ΜΕ ΤΟ «ΑΓΙΟ» ΦΩΣ τι μπορώ να περιμένω από ένα κράτος που και αυτό εκμεταλλεύεται την θρησκοληψία του κόσμου  και υποδέχεται κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους μια λάμπα με φως που άναψε με αναπτήρα!
Ασύδοτος επίσης, καθώς κανένας εισαγγελέας δεν ασχολείται με τις θρησκευτικές απάτες, ο έχων το ίδιο όνομα με τον Άγιο μοναχός, περιφέρει τακτικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό μια από τις πολλές ζώνες της Παναγίας από την πλούσια γκαρνταρόμπα της, γιατί δεν έχει και το αποκλειστικό copyright σε αυτές, όπως γράφω στα ποστ μου ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ; και ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!

Έτσι λοιπόν ένας αγνώστου προέλευσης και ηλικίας σκελετός, βαφτίστηκε από μια μοναχή σε Άγιο Εφραίμ και τιμάται και αυτός όπως και η εξίσου ανύπαρκτη Αγία Βαρβάρα  από την Εκκλησία μας.
Τουλάχιστον αυτήν, όπως γράφω στο  Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) :Η Καθολική Εκκλησία, απευθυνόμενη σε ένα ευρύτερο και ποιοτικότερο κοινό μέσα στο εχθρικό περιβάλλον του δυτικού διαφωτισμού, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, απέσυρε την αγία από το επίσημο εορτολόγιό της στα πλαίσια της μεγάλης αναθεώρησης του 1969, παραδεχόμενη την έλλειψη ιστορικών στοιχείων. Στο αποδιδόμενο στον άγιο Ιερώνυμο μαρτυρολόγιο (4ος-5ος αι.) η Βαρβάρα είναι απούσα.
Το πάλαι ποτέ στις εκθέσεις στο σχολείο στο τέλος γράφαμε και το ηθικόν δίδαγμα το οποίο εδώ είναι ότι: όσοι στον ύπνο τους βλέπουν οράματα με λείψανα πρέπει να ανταμείβονται. Ήδη στην μονή η Μακαρία  απεικονίζεται ως Οσία αλλά και με φωτοστέφανο αγίας !

---

 Και στην έγκυρη σε θέματα θρησκείας και σεξ εφημερίδα ESPRESSO διαβάζουμε την συγκλονιστική είδηση  ότι : Προς αγιοποίηση η γερόντισσα Μακαρία από την Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΤΟΚΙΝΣ

Ο Μιχάλης Μητσός έγραψε ότι ο Καθηγητής Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας του “η περί Θεού αυταπάτη”   είπε ότι είναι “πολιτισμικός χριστιανός” (“cultural Christian’’)
Η παραπάνω αναφορά μου κίνησε το ενδιαφέρον να ακούσω το τι είπε σχετικά.
Έτσι βρήκα την συνέντευξη που έδωσε στον λονδρέζικο ραδιοφωνικό σταθμό LBC με θέμα  «Ο ρόλος του Χριστιανισμού στη βρετανική ζωή». 

Από την ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη μεταφέρω εδώ μερικές από τις απόψεις του που ξεκαθαρίζουν το τι εννοεί λέγοντας “πολιτισμικός χριστιανός”.

Λέγοντας  πολιτισμικός χριστιανός δεν σημαίνει ότι είναι πιστός θρησκευόμενος και η διαφορά μεταξύ ενός πιστού και ενός πολιτισμικού χριστιανού είναι ότι ο δεύτερος απλά αγαπάει τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και νιώθει ζώντας  με  την χριστιανική ηθική ότι είναι στο σπίτι του.  

Ξεκίνησε από το  ότι ήταν Πάσχα και το ότι τον τρομάζει το γεγονός ότι η πολιτεία προβάλλει το  Ραμαζάνι.

Είναι αλήθεια ότι στατιστικά, ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύουν πραγματικά στον Χριστιανισμό μειώνεται – και είμαι χαρούμενος με αυτό».
«Αλλά δεν θα ήμουν χαρούμενος αν, για παράδειγμα, χάναμε όλους τους καθεδρικούς ναούς και τις όμορφες ενοριακές εκκλησίες μας».
«Λοιπόν θεωρώ τον εαυτό μου πολιτισμικό χριστιανό. Νομίζω ότι θα είχε σημασία αν τον υποκαθιστούσαμε με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική θρησκεία – αυτό θα ήταν πραγματικά τρομερό».
Όταν η παρουσιάστρια της συνέντευξης Ρέιτσελ Τζόνσον ρώτησε τον Ρίτσαρντ για την ανέγερση τζαμιών σε όλη την Ευρώπη – επί του παρόντος 6.000 τζαμιά είναι υπό κατασκευή – η απάντηση ήταν σαφής και προκλητική.
«Αν έπρεπε να διαλέγω ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, κάθε φορά θα επέλεγα τον Χριστιανισμό. Μου φαίνεται ότι είναι μια θεμελιωδώς αξιοπρεπής θρησκεία με τέτοιο τρόπο, που δεν νομίζω ότι είναι το Ισλάμ»
 Και αναφέρθηκε στο θέμα της υποτίμησης της γυναίκας στο Ισλάμ.
«Βρίσκω ότι μου αρέσει να ζω σε μια πολιτιστικά χριστιανική χώρα, αν και δεν πιστεύω ούτε μια λέξη απ' ότι λέει η χριστιανική πίστη».
Αναφέρθηκε στον χριστιανικό φονταμενταλισμό που υπάρχει στην Αμερική και στις ανοησίες αυτών που δεν  πιστεύουν στην εξέλιξη των ειδών ή ότι πχ ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 6000 χρόνια.
Απαντώντας στην ερώτηση, «Θα ήταν καλό ή κακό αν γινόμασταν λιγότερο χριστιανική χώρα;», ο Ντόκινς είναι ξεκάθαρος.
«Όχι, νομίζω ότι θα ήταν τρομερό. Στο βαθμό που ο Χριστιανισμός μπορεί να θεωρηθεί ως προπύργιο ενάντια στο Ισλάμ, νομίζω ότι είναι πολύ καλό. Στην Αφρική, για παράδειγμα, όπου λειτουργούν ιεραπόστολοι και των δύο θρησκειών, όσον αφορά αυτό, είμαι με την ομάδα των Χριστιανών».
«Πρέπει να τονίσω ότι τα πράγματα που πιστεύουν οι Χριστιανοί είναι στην πραγματικότητα ανοησίες».
Μάλιστα ρώτησε την δημοσιογράφο αν πιστεύει στην παρθενία της Παναγίας ή στην Ανάσταση του Χριστού.
Στο τέλος της συνέντευξης, η δημοσιογράφος ανάφερε κάποια ιστορία όταν πήγε στην εκκλησία με τον γιό της. Εκείνος ρώτησε τον ιερέα: «Το γνωρίζεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός ή το πιστεύεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός;»
Ο ιερέας δεν μπορούσε να απαντήσει στην ερώτηση.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει στο πρόσφατο άρθρο της με τίτλο Οι συνένοχοι ενός Κακού που δεν θέλουμε να δούμε για τη γαλλική αριστερά και την ισλαμιστική επιρροή στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο, επισημαίνοντας ότι το πρόβλημά μας είναι λιγότερο η τρομοκρατία, που έχει «λίγα» θύματα (συγκριτικά με τα «θύματα» του ισλαμιστικού τρόπου ζωής), και περισσότερο η υποχώρηση των δημοκρατικών αξιών μπροστά σε σκοταδιστικές ιδεολογίες και θρησκείες.
Στο άρθρο αναφέρεται στο βιβλίο του Σύρου πρόσφυγα στην Γαλλία Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν, με  τίτλο «Les complices du mal» (Οι συνένοχοι του Κακού»), στο οποίο πραγματεύεται ειδικά τις σχέσεις του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» με τους ισλαμιστικούς κύκλους.
Όπως γράφει: η «Ανυπότακτη Γαλλία» προσπάθησε ανεπιτυχώς να πάρει στα χέρια της το χειρόγραφο του Σουλεϊμάν πριν από τη δημοσίευση ώστε να προετοιμάσει μήνυση για δυσφήμιση: η γαλλική αριστερά είχε λόγους να φοβάται το ρεπορτάζ του Σουλεϊμάν, το οποίο εκθέτει, με νηφάλιο τρόπο, τον εισοδισμό των αντιρεπουμπλικανών, των σεχταριστών και των τζιχαντιστών στο κόμμα και στον ευρύτερο συνασπισμό του Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Υπενθυμίζεται ότι οι Ανυπότακτοι απορρίπτουν την αφομοίωση των μουσουλμάνων στη γαλλική κοινωνία ως «βίαιο μέτρο» και θεωρεί την ισλαμιστική τρομοκρατία «πολιτική απάντηση» στην παράδοση της αποικιοκρατίας, της καταπίεσης και της υποτέλειας……………….
Το γεγονός ότι ολόκληρη η αριστερά προωθεί και χειροκροτεί το σύστημα της πολυπολιτισμικότητας στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι δεδομένο· μόνο μια μειοψηφία στο εσωτερικό της αντιλαμβάνεται την οπισθοδρόμηση και την κοινωνική διάλυση που συνεπάγεται η εν λόγω πολιτική. Αλλά, όπως έχω γράψει πολλές φορές κι όπως θα ξαναγράψω, ειδικά για τη Γαλλία σημαίνει παραβίαση του Συντάγματος το οποίο προβλέπει την κοσμικότητα του κράτους, την ουδετερότητα έναντι των θρησκειών και τη μη ενθάρρυνσή τους. Όμως, η «Ανυπότακτη Γαλλία» προχωρεί ακόμα περισσότερο: στηρίζει ισλαμιστικές συλλογικότητες, ευνοεί το χτίσιμο τζαμιών (στα υπάρχοντα 2.600 προστίθενται κι άλλα, ενώ επεκτείνονται τα παλιά), διατηρεί στενές σχέσεις με άτομα και ομάδες που εμποδίζουν την ένταξη των μουσουλμάνων και επιζητεί την αποδοχή των αραβικών μέσων ενημέρωσης. Για παράδειγμα, όποτε το γαλλόφωνο κανάλι AJ+ του καταριανού ομίλου Al-Jazeera δηλώνει μη ικανοποίηση από τις θέσεις των Ανυπότακτων, εκπρόσωποι του κόμματος σπεύδουν να επικροτήσει τη Χαμάς ως «αντιστασιακή», όχι ως «τρομοκρατική»……….
Οι Ανυπότακτοι μαζί με τους ριζοσπάστες Πράσινους, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αριστερό ευρωπαϊκό σχηματισμό, έχουν ενσωματώσει τη «Συλλογικότητα κατά της Ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη» και συνεργάζονται με τους ισλαμιστές ώστε να κατακτήσουν ολόκληρο το αραβο-μουσουλμανικό εκλογικό σώμα —είναι ένας στόχος που δεν κρύβουν. Το αν θα επιτύχουν εντέλει μια μορφή ισλαμοαριστερής εξουσίας, εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τη διεθνή συγκυρία· ωστόσο, ήδη, ο μερικός στόχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έχει επιτευχθεί με τη δημιουργία των «μουσουλμανικών νησίδων» στη Γαλλία, της επονομαζόμενης «αρχιπελαγοποίησης». Όλα τούτα τα περιγράφει στο βιβλίο του ο Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν —το ότι συμφωνώ απολύτως με τις εκτιμήσεις του έχει δευτερεύουσα σημασία.
Το πρόβλημα της ισλαμικής τρομοκρατίας στις Δυτικές χώρες φαίνεται ότι δεν είναι μόνο εισαγόμενο από ακραίους ισλαμιστές αλλά υφίσταται πλέον από άτομα που έχουν γεννηθεί σε αυτές, όπως φάνηκε και στο πρόσφατο μακελειό  της Αυστραλίας στην εβραίική  γιορτή.

Η εθελοτυφλία των Δυτικών κοινωνιών και η ανοχή τους μαζί με τον φόβο που προκαλεί ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, οδήγησαν φέτος στην απαράδεκτη εικόνα της φάτνης «Étoffes de la Nativité» στην  Grote Markt των Βρυξελλών στην οποία καμία φιγούρα στην αναπαράσταση της Γεννήσεως δε διέθετε πρόσωπο με σαφή χαρακτηριστικά, όλα τους ήταν φτιαγμένα από ένα ψηφιδωτό ανακυκλωμένων υφασμάτων σε διαφορετικά χρώματα, με στόχο βεβαίως, τι άλλο, την συμπερίληψη. 
Αντίστοιχα στις «ανοιχτές» μας δυτικές φιλελεύθερες κοινωνίες, δεν ισχύει το ίδιο για τις ισλαμικές παραδόσεις και εορτές· αυτές γιορτάζονται ελεύθερα, ανοιχτά και σε κάθε πλατεία. 

Η ανοχή δε στην ισλαμιστική ιδεολογία στην Γαλλία φαίνεται ότι έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Όπως γράφει η Τριανταφύλλου:
Ο Σουλεϊμάν, ο οποίος έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός σε λύκεια με μεγάλα ποσοστά μουσουλμάνων μαθητών, περιγράφει μια κατάσταση οργανωμένης άρνησης της πραγματικότητας: «Δεν χρειάζεται να ταξιδέψετε στο Αφγανιστάν για να ζήσετε τη φονταμενταλιστική ατμόσφαιρα,» λέει σε συνέντευξή του στο «Le Point». «Απλώς πάρτε το μετρό ή το RER από το κέντρο του Παρισιού μέχρι ένα σχολείο στο Μπομπινί, στο Ομπερβιλιέ ή στη Μαντ-λα-Ζολί. Οι μαθητές λένε ότι θέλουν να πάνε στη Σαουδική Αραβία "για να γίνουν ιεροκήρυκες", αλλά κι επειδή εκεί, σύμφωνα με τον νόμο της Σαρία, "κόβουν τα χέρια των κλεφτών", "απαγορεύουν την ομοφυλοφιλία" και τα κορίτσια δεν φορούν "ό,τι θέλουν"». Σχετικά με την τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo και τη δολοφονία του Samuel Paty, σε αυτές τις σχολικές τάξεις επικρατεί η ιδέα ότι όποιος κοροϊδεύει τον Προφήτη πρέπει να θανατώνεται· σύμφωνα με την εμπειρία του Σουλεϊμάν, οι νεαροί πιστεύουν ότι η Γαλλία είναι «ρατσιστική», «ακροδεξιά» και «ισλαμοφοβική» επειδή «το κράτος κάνει τα πάντα για να εμποδίσει τα κορίτσια να φορούν μαντίλα στο σχολείο» —σ’ αυτό βεβαίως συμφωνούν και πολλά κορίτσια που θεωρούν μέτρο καταστολής την απαγόρευση της ισλαμικής ενδυμασίας.
Γράφει επίσης ο Σουλεϊμάν: αν και υποτίθεται ότι, βάσει του νόμου του 2021 περί κοινοτισμού, τα κορανικά σχολεία που κηρύττουν εθνοθρησκευτικό μίσος αναγκάζονται να κλείσουν και οι τζιχαντιστές ιμάμηδες απελαύνονται, το άθροισμα παραμένει υπέρ του Ισλάμ: τα περισσότερα κορανικά σχολεία και τζαμιά ξανανοίγουν ως «πολιτιστικά κέντρα» με χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία και διδάσκουν στους μουσουλμάνους μια εναλλακτική ιστορία η οποία κατηγορεί τη Γαλλία και τη Δύση για επαναλαμβανόμενα εγκλήματα εναντίον της Ανατολής.
Σχετικά θυμήθηκα ανάρτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργου Κυρίτση στο twitter ο οποίος απαντώντας σε χρήστη του μέσου ανέφερε:

Ευτυχώς στην χώρα μας η πανίσχυρη Εκκλησία δεν επέτρεψε να γίνει μια αντίστοιχη κατάσταση με την επικρατούσα σήμερα στην Γαλλία και το μοναδικό τζαμί της Αθήνας, που ήταν αναγκαία και σωστή απόφαση η κατασκευή του, χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από το Ελληνικό κράτος.

Δυστυχώς όμως η μόνη χώρα της Ευρώπης που βάσει της συνθήκης της Λωζάνης ισχύει η Σαρία,  αποκλειστικά για θέματα γάμου, διαζυγίου, κηδεμονίας, κληρονομιάς, κ.λπ., για τους μουσουλμάνους της Θράκης είναι η Ελλάδα.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

 Η παραπάνω γελοιογραφία αποδίδει πλήρως την αποτελεσματικότητα της προσευχής, όπως εκτενέστερα αναλύω και στο ποστ μου  ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
Παρ΄όλα αυτά οι πιστοί όλων των θρησκειών δεν τους αρκεί να προσευχηθούν απλά στον θεό που πιστεύουν, αλλά αισθάνονται την ανάγκη να προσευχηθούν σε κάτι που έχει κάποια σχέση με το θείο και έτσι πχ οι Εβραίοι προσεύχονται στο τείχος των δακρύων και οι μουσουλμάνοι στην Καάμπα, που φυλάσσει μέσα της ένα μεγάλο μαύρο λιθάρι.
Οι χριστιανοί δεν αρκούνται στην προσευχή στους πολυπληθείς ναούς που υπάρχουν, αλλά θέλουν σε αυτούς να υπάρχουν και «θαυματουργές» εικόνες, λείψανα αγίων ή αντικείμενα που σχετίζονται με αυτούς.
Έτσι το εκκλησιαστικό κατεστημένο φροντίζει να εκπληρώσει αυτή την επιθυμία του κόσμου καθώς η προσέλευση του έχει άμεσο αντίκρισμα στο παγκάρι της εκκλησίας.

Και βέβαια επειδή εμείς δεν είμαστε  Ζουλού, στην Ελλάδα μια παράδοση που τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια είναι η ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ…. 
Όπως γράφω σε αυτό ήδη από την εποχή που γράφτηκε (1806) η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ του ανωνύμου του Έλληνος, ήταν έντονη και διαδεδομένη  η περιφορά διαφόρων λειψάνων αν και από τότε υπήρχαν  στις περισσότερες περιπτώσεις αμφιβολίες αν τα κόκαλα αυτά είναι και τα γνήσια των αγίων γιατί όπως γράφει: Αυτοί έχουν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Έν ένί λόγω, δεν αφήνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλα του.Έγώ, έως τώρα βέβαια ,είδα έως τέσσαρας κεφαλάς του Αγίου Χαραλάμπους.. (σχετικά έχω γράψει στο Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕ ΤΑ 4 ΚΕΦΑΛΙΑ!
Έκτοτε όπως γράφω και στο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑΣ μπορείτε να δείτε εκτός από τα ντυμένα κόκκαλα του Αγίου Εφραίμ του Νεομάρτυρα και διάφορα χέρια αγίων ενώ βέβαια, επειδή τα αποξηραμένα πτώματα υπάρχει ο κίνδυνος αντί ευλάβειας να προκαλέσουν απέχθεια στους πιστούς, το πρόσωπο του πτώματος καλύπτεται με χρυσή προσωπίδα, όπως του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου που όχι μόνο μετά 3 αιώνες από τον θάνατο του του ξανάφερε ο αρχιεπίσκοπος το δεξί του χέρι που του έλειπε,  αλλά καθώς είναι  και ιδιαίτερα κοκέτης  απαιτεί να του αλλάζουν κάθε 20 χρόνια τα άμφια! Όσο γι’ αυτά που φορούσε γίνονται φυλαχτό για τους πιστούς.

Επειδή όμως δεν έχουν όλες οι εκκλησίες και τα μοναστήρια την τύχη να έχουν ατόφιους  αγίους, συνήθως πολλοί αρκούνται με κάποιο κομμάτι  κόκαλου αγίου ή αγίας.
Έτσι βλέπουμε διάφορες ανακοινώσεις να καλούν τους πιστούς να προσκυνήσουν την τίμια κάρα του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου με το δεξί αυτί του, το ποδάρι του Αγίου Στεφάνου και το σαγόνι της Αγίας Παρασκευής ενώ κομμάτι από το λείψανο του Αγίου Αρτεμίου διαφημίζεται ως θαυματουργό για τον καρκίνο και την μαγεία!
Άντε τώρα να φτουρήσουν  οι διάφορες κυράτσες που λύνουν τα μάγια μπροστά σε ολόκληρο θαυματουργό  λείψανο αγίου!

Μεγάλο σουξέ όμως έχουν, όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο, τα Δώρα των Μάγων, ναι αυτά που  πήγαν οι 3  Μάγοι στην γέννηση του Χριστού, όπως γράφω και στο ποστ μου  ΤΡΕΞΑΤΕ! ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ!  Αν δεν τα προλάβετε εκεί μπορείτε να τα προσκυνήσετε ίσως στα Άνω Λιόσια!

Δεν πιστεύω δε να μην θεωρείτε ότι είναι αυθεντικός ο άρραφος χιτών του Χριστού ή οι 4 τουλάχιστον γνωστές ζώνες της Παναγίας από την πλούσια γκαρνταρόμπα της, για τις οποίες έχω γράψει τα ποστ
ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ  ΕΥΡΟΖΩΝΗ; ...
ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!
Η ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ
Βέβαια το προνόμιο στην γκαρνταρόμπα της Παναγίας δεν το έχουμε μόνο εμείς, γιατί στο εξωτερικό υπάρχει το φόρεμα που φορούσε η Παναγία όταν γέννησε τον Χριστό όπως επίσης και σταγόνες από το γάλα της όταν τον θήλαζε, όπως γράφω στα ποστ μου:
ΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ Η ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ! α΄μέρος.
ΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ Η ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ β΄μέρος.
Μπορεί όμως να μην έχουμε γάλα της Παναγίας έχουμε όμως δάκρυα από την εικόνα της!

Είδαμε βέβαια οι περισσότεροι στην, με απολύτως τεκμηριωμένα ιστορικά γεγονότα, σειρά για τον Παΐσιο να μιλάει με μια σαύρα, όποτε δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρω τα ρίγη συγκίνησης που προσφέρουν όταν εκτίθενται σε προσκύνηση τα γυαλιά του, ο σκούφος του, το μπαστούνι του  οι παντούφλες του ή το κάστανο του. 

Τέλος είναι ενδιαφέρον ότι οι διακινητές λειψάνων συμβαδίζουν με την σύγχρονα ρεύματα της εποχής. Έτσι όταν διαπίστωσαν ότι  στα ταμεία των κινηματογράφων μάζεψαν πολύ χρήμα οι ταινίες  Εκδικητές  (Avengers) στις οποίες ενώνουν τις δυνάμεις τους όλοι οι υπερήρωες της  Marvel, έτσι και ο γνωστός από τους παπαροκάδες Μουλασιώτης προσφέρει στο θρησκευόμενο κοινό λείψανα από 28 Αγίους όπως γράφω στο 28 ΑΓΙΟΙ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ,ΟΧΙ ΚΕΡΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΡΙ,ΜΟΝΟ ΧΑΡΤΟΥΡΑ! όπου μπορείτε να δείτε αν συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς άγιοι της προτίμησης σας!

Και επειδή τα λείψανα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης μόνα τους πιθανώς να μην προσελκύσουν μεγάλο πλήθος πιστών, το θέαμα εμπλουτίζεται με τεμάχιο από το δάσος του παράγει Τίμιο Ξύλο από τον σταυρό του Χριστού, αλλά και λιθάρια από τον Γολγοθά και τον τάφο του!

Και βέβαια στο ποστ μου OΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ ΑΓΙΟI ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ μπορείτε να δείτε αν συγκαταλέγεται σε αυτούς ο σωστός Άγιος για την ασθένεια σας!
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.