Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΜΕΡΙΚΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ ΙΑΤΡΙΚΑ ΠΕΣΚΕΣΙΑ




Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πόσο σημαντική είναι για την ψυχική τους ηρεμία και ισορροπία η καθημερινή τους ρουτίνα, μόνο όταν την χάσουν από μια αρρώστια   και χρειαστούν να καταφύγουν στον γιατρό.
Όταν χάρις σε αυτόν  η υγεία τους αποκατασταθεί ,πολλοί ανακουφισμένοι πια από το άγχος της ασθένειας επιστρέφοντας στην καθημερινή τους ζωή, αισθάνονται την ανάγκη να ευχαριστήσουν τον γιατρό τους για την θεραπεία που τους προσέφερε, συνήθως με κάποιο φαγώσιμο είδος, πολλές φορές, από αυτά που είναι χαρακτηριστικά  προϊόντα  από την ιδιαίτερη πατρίδα τους .
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην δεχτείς το πεσκέσι που είναι δώρο καρδιάς, γιατί αυτός που σου το φέρνει προσβάλλεται αν δεν το πάρεις, θεωρώντας ότι δεν  καταδέχεσαι το ταπεινό του δώρο.
Το πρώτο λοιπόν πεσκέσι που δέχτηκα σαν γιατρός ήταν στο αγροτικό ιατρείο.
Ένας έντρομος από τον φόβο του Κρητικός, εμφανίστηκε μια μέρα με ένα τεράστιο καλόγερο στο χέρι του, και αναγκάστηκε να καταφύγει σε μένα όταν πλέον ο πόνος κατανίκησε τον φόβο του για το τι πρόκειται να του κάνω.
Με λίγο χλωριούχο αιθύλιο, που προκαλεί τοπική ψύξη και μια νυστεριά, παροχετεύθηκε το πύον και η ανακούφιση βέβαια που είχε ήταν άμεση, γιατί  έλαμψε ταχύτατα το πρόσωπο του.


Την άλλη μέρα που ήρθε ενθουσιασμένος και ανακουφισμένος για αλλαγή, κρατούσε μια σακούλα με μούσμουλα και μου είπε:
-Τις δέσπολες αυτές γιατρέ μου τις μάζεψα ο ίδιος και χωρίς να με πονέσει το χέρι μου!
Μια άλλη φορά, καθώς έφευγα από το νοσοκομείο μαζί με τον επιμελητή μου, μας φώναξε ο θυρωρός και γυρίσαμε πίσω.
-Μου άφησαν εδώ δύο πεσκέσια για σας!
Τα πεσκέσια ήσαν δύο ολόκληρα αρνιά έτοιμα για την σούβλα!
Εύλογα λοιπόν ρωτήσαμε και μεις, ποιος  τα άφησε;  
-Δεν μου είπε το όνομα του !


Ποτέ δεν μάθαμε από ποιόν ήταν τα αρνιά, τα οποία βέβαια τα τιμήσαμε δεόντως με ειδική πρόποση κατά την βρώση τους υπέρ υγείας και μακροημέρευσης του δωρητού τους!
Πολλοί, που ντρέπονταν οι ίδιοι να φέρουν το πεσκέσι μόνοι τους, συχνά το άφηναν στο θυρωρείο.
Υπάρχει βέβαια και η κωμικοτραγική ιστορία σε άλλο νοσοκομείο στο οποίο υπήρχαν δύο γιατροί της ίδιας ειδικότητας, που χωρίς να έχουν την οποιαδήποτε συγγένεια μεταξύ τους, είχαν κατά διαβολική σύμπτωση το ίδιο επώνυμο και μικρό όνομα!
Όπως δεν είναι πάντα εύκολο να θυμάται κανείς τα ονόματα ασθενών και των συγγενών τους, αρκετές φορές ο ένας έπαιρνε τα  πεσκέσια που προορίζονταν για τον άλλο !
Μερικές φορές το πεσκέσι μπορεί να σου δημιουργήσει απρόβλεπτα προβλήματα, όπως πχ μια ζωντανή γαλοπούλα που είχαν φέρει στον πατέρα μου!


Προέκυψε αμέσως ο προβληματισμός ποιος θα την σφάξει και βέβαια τελικά αυτός ήταν ο χασάπης της γειτονιάς. Μέχρι όμως να λυθεί αυτό το πρόβλημα, η γαλοπούλα που την είχαμε αφήσει στην βεράντα, κατάφερε να πετάξει από δύο πατώματα και να προσγειωθεί σε μια διπλανή αυλή!
Εγώ ανέλαβα την αποστολή να επαναφέρω την φυγάδα στο σπίτι αλλά δυσκολεύτηκα λίγο  να την πάρω πίσω γιατί οι ιδιοκτήτες της αυλής μάλλον είχαν ελπίσει ότι το δώρο αυτό εξ ουρανού τους ανήκε δικαιωματικά.


Μία άλλη φορά ένας κυνηγός μου  είχε φέρει ένα λαγό που μόλις  τον είχε σκοτώσει. Η κόρη μου τότε θα ήταν κάπου 12-13 χρονών, οπότε της τον έδωσα να τον πάει στο επόμενο τετράγωνο που ήταν ο χασάπης μας, για να τον γδάρει. Αφού πέρασαν πάνω από τρία τέταρτα χωρίς να γυρίσει πίσω, άρχισα να ανησυχώ τι έγινε το παιδί. Αναγκαστικά ντύθηκα και μόλις κατέβηκα την είδα να έρχεται με το τρόπαιο ανά χείρας.
Η καθυστέρηση οφειλόταν στο ότι μόλις είδαν τον λαγό οι διπλανοί καταστηματάρχες από το χασάπικο  άρχισαν να διαφωνούν μεταξύ τους αν είναι λαγός ή κουνέλι, με αποτέλεσμα ο χασάπης να μην τον γδέρνει μέχρι το κονκλάβιο να αποφασίσει κατά πλειοψηφία ότι πρόκειται για λαγό!
Πολλές φορές ήσαν μερικοί που η φαντασία τους για το τι πεσκέσι θα φέρουν ξεπερνούσε κάθε όριο.
Μια μέρα εμφανίστηκε στο γραφείο μου ένας συνεσταλμένος σύζυγος του οποίου την γυναίκα είχα νοσηλεύσει πρόσφατα και με διακριτικότητα μου άφησε σε μια γωνία ένα μικρό ντενεκέ του 1/4, μέσα σε μια νάιλον σακούλα δεμένη με ένα χρυσό σύρμα στην κορυφή, λέγοντας μου ότι πρόκειται για φέτα που έφτιαξε ο ίδιος.


Αφού τον ευχαρίστησα, φεύγοντας το μεσημέρι την έβαλα στο πορτ μπαγκάζ και  βέβαια ξέχασα να την ανεβάσω επάνω όταν έφτασα στο σπίτι.
Τη θυμήθηκα όταν είχε νυχτώσει και κατέβηκα τότε να την πάρω, οπότε διαπίστωσα πως κατά την μεταφορά ζουμιά είχαν βγει από την σακούλα. Φώναξα εκνευρισμένος στην γυναίκα μου να μου πετάξει ένα ρολό χαρτί και αφού καθάρισα όσο μπορούσα το πορτ μπαγκάζ με αυτό, ανέβασα την σακούλα που έσταζε ζουμιά μαζί με τα βρώμικα χαρτιά όσο μπορούσα πιο γρήγορα στην  κουζίνα, πέταξα το σύρμα που κρατούσε κλειστή την σακούλα στο τραπέζι της κουζίνας και αφού καθάρισα τον ντενεκέ τον έβαλα στο ψυγείο.
Ύστερα από λίγο άκουσα την γυναίκα μου να μου φωνάζει από την κουζίνα:
-Τι είναι αυτό το δακτυλίδι στο τραπέζι της κουζίνας;


Το σύρμα που έκλεινε την σακούλα ήταν ένα χρυσό δακτυλίδι σε σχήμα φιδιού, που αν δεν είχαν τρέξει τα ζουμιά  σίγουρα θα είχε πεταχτεί στον σκουπιδοντενεκέ!
Προφανώς η σύζυγος του τυροκόμου θεωρούσε πολύ ταπεινό πεσκέσι την φέτα οπότε έβαλε αυτό το δακτυλιδάκι για να κλείσει  την κορυφή της σακούλας!
Μία ακόμα  απόδειξη ότι ο γυναικείος εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα ευρηματικός και εφευρετικός, είναι το επόμενο ανεπανάληπτο και ευφάνταστο πεσκέσι.
Ήταν τότε που για τρεις μέρες στην σειρά,κάθε πρωί, έβλεπα έναν κύριο, που κάτι μου θύμιζε, να με καλημερίζει περπατώντας έξω από το γραφείο μου αλλά χωρίς να έρχεται να μου πει ή να ρωτήσει  τίποτα.
Την τέταρτη μέρα λύθηκε με δυναμικό και απρόβλεπτο τρόπο το μυστήριο του παράξενου επισκέπτη, όταν εμφανίστηκε στο γραφείο μου να τον τραβάει από το χέρι μια δυναμική  σύζυγος που την είχα νοσηλεύσει.
-Γιατρέ μου τον έχω στείλει τόσες μέρες για να σου πάρει μέτρα αλλά αυτός ντρέπεται να σου μιλήσει!
Ο ατυχής σύζυγος ήταν ράφτης και η γυναίκα του όταν την είχα πρωτοδεί μου είχε πει:
-Γιατρέ μου όταν θα γίνω καλά θα σου στείλω τον άντρα μου να σου πάρει μέτρα για ένα παντελόνι!


Τότε είχα πει καλά, καλά συγκαταβατικά, αλλά τώρα πλέον η αποφασιστική σύζυγος κρατώντας και ένα δειγματολόγιο από υφάσματα έβαλε τον ταλαίπωρο σύζυγο να μου πάρει μέτρα παρά τις επίμονες και συνεχείς αντιρρήσεις μου !
Είχα σκεφτεί τότε αν ο άντρας της αντί ράφτης ήταν νεκροθάφτης, θα τον είχε στείλει και αυτόν να μου πάρει μέτρα; 
Όμως την ένδυση μου φρόντισε και μια άλλη ασθενής, που την θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση, γιατί ήταν μια τσιγγάνα που είχα νοσηλεύσει.
Ήταν από τις πιο ευγενείς,γλυκομίλητες  και πεντακάθαρες ασθενείς  που έχω φροντίσει . Όσο νοσηλευόταν καθόταν συνήθως σε κάτι καθίσματα έξω από το γραφείο μου και πάντα σηκωνόταν για να μου πει καλημέρα και αντίο.
Μετά την θεραπεία της φεύγοντας μου έφερε 3 ζευγάρια κάλτσες.

Ήταν άθλιας ποιότητας, από αυτές που το μεγάλο σου δάκτυλο μετά το πρώτο πλύσιμο εμφανίζεται ελεύθερο έξω από την κάλτσα. Είχε όμως  διαφορετικό χρώμα το κάθε ζευγάρι, γιατί όλες τις μέρες που με καλημέριζε πρόσεχε και τα ρούχα που φορούσα και έτσι οι κάλτσες είχαν και το σωστό ασορτί χρώμα με αυτά!
Όλα αυτά τα πεσκέσια αλλά και πολλά άλλα, τα θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση γιατί σηματοδοτούν την ανεπανάληπτη σχέση που αναπτύσσει  ο ασθενής με τον γιατρό του. Από την μεριά του ασθενούς υπάρχει το σημαντικό συναίσθημα ευγνωμοσύνης που του δημιουργείται όταν αποκαθίσταται η υγεία του και από την μεριά του γιατρού το εξ ίσου σημαντικό συναίσθημα ότι υπάρχει αναγνώριση της προσφοράς του, προσφορά  που μπορεί για τον συγκεκριμένο ασθενή να του έχει στοιχίσει σημαντικά σε κούραση τόσο σωματική όσο και ψυχική αλλά και αγωνία μέχρι να αποδειχτεί πως  η αντιμετώπιση της ανθρώπινης ζωής που είχε στα χέρια του ήταν σωστή  και αποτελεσματική .


Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ




Οι έχοντες καλή μνήμη θυμούνται ότι όταν φτιάχτηκε  το κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από τον τότε στην αντιπολίτευση ευρισκόμενο ΣΥΡΙΖΑ.
Κορυφαία στελέχη της Κουμουνδούρου διαδήλωναν  έξω από την Αμυγδαλέζα μαζί με μετανάστες ζητώντας να κλείσει το κέντρο κράτησης.
Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργός διεμήνυε σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, ότι τα κέντρα κράτησης θα καταργηθούν όταν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ της διακυβέρνηση της χώρας.
Ήδη σήμερα η Αμυγδαλέζα επί ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί  ως κλειστή δομή και κέντρο κράτησης, χωρίς πλέον κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ να διαμαρτύρεται γι΄αυτό .
Όχι δε μόνο λειτουργεί, αλλά η κυβέρνηση κάνοντας στροφή 180° και όχι βέβαια 360° όπως έχει πει στο παρελθόν ο πτυχιούχος του Πολυτεχνείου πρωθυπουργός,εξαγγέλλει  δια του αρμόδιου υπουργού του Γιάννη Μουζάλα την δημιουργία και άλλων 5, στα νησιά που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με τους μετανάστες.



Όπως δήλωσε στο ΒΗΜΑ ο υπουργός:
«Κέντρα κράτησης θα γίνουν και στα πέντε νησιά (σ.σ.: Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Λέρος), για δύο λόγους:
Ειδικά τώρα που έρχονται στην Ελλάδα πολλοί παράτυποι που δεν είναι οικογένειες, υπάρχει κίνδυνος να αυξηθεί η εγκληματικότητα και χρειάζεται ένας φόβος περιορισμού. Για παράδειγμα, στη Χίο δύο μετανάστες έβγαλαν μαχαίρια και απειλούσαν ταξιτζήδες. Αν τους πάμε στον εισαγγελέα, θα ορίσει δικάσιμο και θα τους αφήσει ελεύθερους. Με βάση τον μεταναστευτικό νόμο, έχουμε το δικαίωμα να τους κλείσουμε σε προαναχωρησιακό κέντρο (σ.σ.: κράτησης).
Ο δεύτερος και πολύ ουσιαστικός λόγος είναι ότι με τα κλειστά κέντρα θα προχωρήσει πιο γρήγορα η διαδικασία ασύλου στα νησιά. Όσοι φθάνουν στο Ανατολικό Αιγαίο από την Αλγερία, το Μαρόκο, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές κ.λπ. καταθέτουν αίτηση για άσυλο η οποία απορρίπτεται σε πρώτο βαθμό. Όλοι προσφεύγουν για να εξεταστεί η αίτησή τους δευτεροβάθμια και στη συνέχεια πολλοί εξαφανίζονται. Όταν έρχεται η ώρα για την επανεξέταση, δεν βρίσκονται. Υπάρχουν κυκλώματα που τους περνούν με βάρκες σε άλλα νησιά και μετά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Οι περισσότεροι τελικά χάνονται. Αν όμως μπουν σε κλειστά κέντρα μέχρι να ολοκληρωθεί η εξέταση της αίτησής τους, δεν θα μπορούν να εξαφανιστούν».
Σχετικά με το θέμα είχα γράψει τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούσε στα κέντρα κλειστής φιλοξενίας το ποστ:ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Σε παρόμοιες διαμαρτυρίες είχε προβεί πάλι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και για τον φράκτη του Έβρου, μέχρι να προσγειωθεί στην πραγματικότητα με την δήλωση του Μουζάλα ότι: «Υπάρχουν τεχνικά ζητήματα που σε αυτή τη φάση δεν καθιστούν πρόσφορη την ιδέα να ανοίξει ο Έβρος»
Έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια για να ξεπεράσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις ιδεοληψίες του για να διαπιστώσει ότι όποιος κυβερνάει πρέπει να παίρνει τις αναγκαίες αποφάσεις που του επιβάλλει η σκληρή πραγματικότητα στην οποία ζούμε  και όχι  κάποια ιδεατή.
Ελπίζω τέλος ότι και η σημερινή αντιπολίτευση, μετά από όλες αυτές τις ανεπανάληπτες κωλοτούμπες που έχει αναγκαστεί να κάνει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα έχει  πάρει το μάθημα να μην υπόσχεται ή να εξαγγέλλει πράγματα που αν γίνει κυβέρνηση δεν θα μπορεί να τα πραγματοποιήσει. 



Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ




Νομίζω πως το θέμα που κυριάρχησε αυτή την εβδομάδα στην επικαιρότητα ήταν ο θάνατος του Κάστρο και το ταξίδι στην Κούβα του Τσίπρα. Για τον Κάστρο έχω αναρτήσει στο φατσοβιβλίο δύο ενδιαφέροντα άρθρα.
Στο πρώτο ο Θάνος Τζήμερος γράφει μεταξύ άλλων:

Ένας δικτάτορας ανατρέπεται με επανάσταση. Άρα ο Κάστρο δεν θα μπορούσε να ανατρέψει τον Μπατίστα παρά μόνο με τα όπλα. Σ΄ αυτό όλοι συμφωνούμε. Όμως, αν η επανάσταση γίνεται από δημοκράτες φροντίζει σε ένα λογικό χρονικό διάστημα να επαναφέρει τη δημοκρατία. Όταν κυβερνάς απολυταρχικά για μισόν αιώνα και μεταβιβάζεις την εξουσία στον αδελφό σου, αυτό δεν λέγεται επανάσταση. Λέγεται δικτατορία. Ακριβώς όπως λέγεται και αυτό που ανέτρεψες.

Επειδή σε αυτό το άρθρο ο Τζήμερος γράφει για το  πολυδιαφημισμένο σύστημα υγείας της Κούβας ,μεταφέρω αυτά που γράφει ο Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αριστείδης Χατζής στο άρθρο του Ο θάνατος ενός δικτάτορα.

Θα μου πείτε δεν έκανε και κάτι καλό; Όπως ο Παπαδόπουλος «που έφτιαξε δρόμους και είχαμε την ησυχία μας»; Όπως ο Χίτλερ «που έφτιαξε την autobahn και έφαγε ο κόσμος ψωμάκι;» Ναι, ναι, τι στο διάολο. Μέσα σε σχεδόν 60 χρόνια κάτι θα έπρεπε να είχε κάνει. Αλλά ακόμα και το πιο γνωστό κατόρθωμά του, το μέτριας ποιότητας σύστημα υγείας (δείτε τις πρόσφατες διεθνείς κατατάξεις, βρίσκεται στην 28η θέση, μία θέση κάτω από την… Χιλή) κατάφερε να το μετατρέψει σε εφιάλτη για τα προσωπικά δεδομένα, την αυτονομία του ασθενούς και την ιατρική δεοντολογία. Με οικογενειακούς γιατρούς που θα πρέπει να ενημερώνουν τις αρχές για την «πολιτική υγιεινή» της οικογένειας.


Ο Κάστρο και ο Τσε γκρεμίζοντας την μισητή δικτατορία του Μπατίστα είχαν  δώσει  εκείνα τα χρόνια, την ελπίδα ότι κάτι νέο ,επαναστατικό και πρωτοποριακό έρχεται στον κόσμο και γι΄αυτό αποτελούσαν και τα ινδάλματα όλων των νέων σε όλο τον κόσμο.
Με την πάροδο όμως του χρόνο η εικόνα ξέφτιζε καθώς η επανάσταση γινόταν ανελεύθερο καθεστώς και σχεδόν 1.500.000 Κουβανοί αναγκάστηκαν  να διαφύγουν από την χώρα τους. Τους λόγους που τους ανάγκασαν σε αυτή την φυγή  μπορεί να τους καταλάβει  κανείς αν διαβάσει τι περιέχει το σύνταγμα της Κούβας, που μερικές από τις διατάξεις του μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Και για όσους βέβαια παραμένουν θαυμαστές του Κάστρο και έχουν φτάσει να διαβάζουν αυτό το ιντερνετικό κείμενο μέχρι εδώ ,καθισμένοι αναπαυτικά στο σπίτι τους ,κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο να το κάνουν αν ζούσαν στην Κούβα γιατί:

Απαγορεύεται η χρήση ίντερνετ από οικιακές συσκευές. Η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία (ξενοδοχεία, κάποιους πανεπιστημιακούς χώρους και κρατικά κτίρια) και, εκτός από τα ξενοδοχεία, η κυβέρνηση μπλοκάρει με «φίλτρα» τα sites με ειδησεογραφικό και πολιτικό περιεχόμενο. Τα κινητά δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ πουθενά.

Στο Άρθρο 3 του Συντάγματος προβλέπεται επίσης ότι : 
Οι Κουβανοί πολίτες έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν «ακόμα και με τα όπλα» εναντίον όσων προσπαθήσουν «να αλλάξουν την πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη που ορίζει αυτό το σύνταγμα». Μπορούν, δηλαδή, επικαλούμενοι το σύνταγμα ακόμα και να σκοτώσουν όσους συμπολίτες τους δραστηριοποιηθούν κατά του καθεστώτος και του σοσιαλισμού. Αμεσοδημοκρατία, που λέμε.

Αυτήν την Άμεση Δημοκρατία υπερασπίστηκε και ο "μετα-γραφικός" κατά τον προσφυή χαρακτηρισμό του Τατσόπουλου υπουργός Παιδείας,  χαρακτηρίζοντας προηγουμένως ως μαλάκες όσους λένε τον Φιντέλ Κάστρο δικτάτορα!


Και επεξηγώντας τον νεολογισμό "μετα-γραφικός" ο Τατσόπουλος γράφει:
Τουτέστιν, σ' εκείνους που "δεν ντεμπουτάρουν ευθύς εξαρχής ως γραφικοί αλλά εκπίπτουν ή μετακυλούν στο είδος με την πάροδο των ετών. Εκείνους που δεν τους προίκισε η μητέρα φύση με κάποιο χρονοδιακόπτη αξιοπρεπείας, ώστε ν' αποσύρονται αυτοβούλως από το προσκήνιο μόλις φυραίνουν ή να υπομένουν αγόγγυστα το στερητικό σύνδρομο της δημοσιότητας. Εκείνους που αποφασίζουν -εν πλήρη γνώσει των συνεπειών- ν' αναβιώσουν ως παρωδία τη χρυσή τους νιότη". Αυτά για τον Ζουράρι, το 1999, πριν από δεκαεπτά χρόνια. Σήμερα, με ανάλογο σκεπτικό, ίσως να τον συμπεριελάμβανα και στους "μετα-μαλάκες". Αυτός όμως δεν θα ήταν δικός μου νεολογισμός. Θα ήταν δικός του.

Σε σχετικό σχόλιο μιμούμενος την Ζουράρειον γραφή διανθισμένη συνήθως με αρχαιελληνικούρες και τσιτάτα από τον Θουκυδίδη έγραψα:
Ο  σπουδαρχίδης υπουργός των Τσίπρα-Καμμένου χαρακτήρισε ως μαλάκες τους έχοντες διάφορον άποψιν από τον ίδιον, διότι δεν γιγνώσκει  ότι εις την εποχήν του Θουκυδίδου  το γνυπετείν, δηλαδή το να αναφλάει τις δια παλινδρομικών κινήσεων το υπεράνω των μέζεων του όργανον, συνιστούσε τότε φυσιολογικήν πράξιν, την οποία μάλιστα ο Διογένης, κατά τον Λαέρτιον  διενεργούσε δημοσίως εις την αγορά της Κορίνθου .
Αλλά ταυτόχρονα δεν γιγνώσκει  το λεχθέν υπό του Abraham Lincoln:
Είναι προτιμότερο να μείνεις σιωπηλός και να νομίζουν ότι είσαι ανόητος, παρά να ανοίξεις το στόμα σου και να γκρεμίσεις κάθε αμφιβολία.

Ίσως αυτό που έγραψε η Άννα Διαμαντοπούλου στο facebook να είναι και ο καλύτερος αποχαιρετισμός στον αποθανόντα:
«Φιντέλ Κάστρο… καλό ταξίδι και πάρε μαζί σου τις ψευδαισθήσεις και τα υπέροχα ψέματα της νιότης μας»

Βέβαια η μετάβαση του Τσίπρα στην Κούβα μπορεί να ενθουσίασε το αριστερό του ακροατήριο πολλοί όμως το είδαν  σαν την 5μερη εκδρομή που κάνουν τα σχολεία και το σχολίασαν δεόντως .









Τέλος καλή βέβαια η επαναστατική εκδρομή αλλά πρέπει να βολευτούν  και οι επαναστάτες , όπως γράφει ο Θεοδωράκης στο  facebook:



Υπάρχει κάτι καλύτερο από την επανάσταση. Η επανάσταση μαζί με μια κρατική θέση. Θα μου πεις «μα υπάρχουν θέσεις για όλους τους επαναστάτες»; Κι αν δεν υπάρχουν, εφευρίσκονται. Οι δύο τελευταίοι διορισμοί, στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο νεοσύστατο γραφείο του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Και οι δύο επιλεγέντες είναι άσχετοι με το αντικείμενο που με χαρά και χωρίς σεμνότητα ανέλαβαν. Ο ένας ήταν στο οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα θα «διδάσκει» πολιτισμό, αν και πολύ φοβούμαι ότι τον μόνο πολιτισμό που έχει μελετήσει είναι… η πολιτιστική επανάσταση του Μάο (μπρρρ). Η άλλη διορισθείσα ήταν στην κίνηση «δεν πληρώνω». Τελεία. Και τώρα θα πληρώνεται (σε ευρώ βέβαια), για να μας πείθει ότι πρέπει να πληρώνουμε και για γραφείο πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη!
Τέτοιος κυνισμός και τέτοιο μικροαστικό βόλεμα από «ακτιβιστές» και μαρξιστές επαναστάτες μόνο αυτή η «πρώτη φορά Αριστερά» θα μπορούσε να επινοήσει. Αληθινοί comandante του… βολέματος.



Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ




Ο Σεφέρης έχει πει πολύ σωστά «δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη» και επίσης ότι  «είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας».
Πραγματικά κάθε νέο έργο κάποιου δημιουργού μπορεί συνειδητά αλλά και ασυνείδητα να έχει μερικά η αρκετά στοιχεία από το παλαιότερο έργο κάποιου άλλου δημιουργού.
Ο Παλαμάς μάλιστα, όπως γράφει ο Δημήτρης Τζιόβας , το θεωρεί αυτό αυτονόητο και γι΄αυτό λέει στον πρόλογο του Δωδεκάλογου του Γύφτου: «Για τον τεχνίτη και το δάνεισμα είν' έν' από τα όργανα της πρωτοτυπίας του. Από την ώρα που θα μπορούσε κριτής να μου πη πως το ποίημά μου είναι κάτι πρωτάκουστο που δε θυμίζει τίποτε παρόμοιο, θα υποψιαζόμουν ή πως δεν αξίζω εγώ ή πως δεν αξίζει ο κριτής μου».


 Αλλά και ο Εμμανουήλ Ροΐδης δεν διεκδικεί την πρωτοτυπία όταν γράφει: «Εκάστη εν τη "Παπίσση Ιωάννα" φράσις, πάσα σχεδόν λέξις, στηρίζεται επί τη μαρτυρία συγχρόνου συγγραφέως». Το ίδιο και ο Στέφανος Κουμανούδης σε επισημείωση στην πρώτη έκδοση του Στράτη Καλοπίχειρου (1851), αφού αναφερθεί στις οφειλές στον Βύρωνα, στον Σαίξπηρ και σε "δημοτικά τινα διηγημάτια", πρόθυμα δηλώνει ότι «και άλλο δε τι αν καταδειχθή εις ημάς ως ξένον, προθύμως και χωρίς διαμάχης το δεχόμεθα και υπεύθυνοι γινόμεθα δια τον τρόπον της μετοχετεύσεως». Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι ο Παπαδιαμάντης δήλωνε αντιγραφέας κάποιων διηγημάτων του βάζοντας σε παρένθεση στο τέλος τους τη φράση (διά την αντιγραφήν), προσπαθώντας έτσι να ακυρώσει κάπως τον αυτοβιογραφικό τους χαρακτήρα, συνειδητοποιούμε ότι ο ελληνικός 19ος αιώνας δεν είχε ιδιαίτερες εμμονές με την πρωτοτυπία.


Δεν  θα ασχοληθούμε εδώ για τα  πνευματικά δικαιώματα που άρχισαν να προστατεύονται από το 1710 ,την εποχή της Άννας της Μεγάλης Βρετανίας ούτε και με το πλήθος των δικαστικών διεκδικήσεων που υπάρχουν από διάφορους δημιουργούς που θεωρούν ότι κάποιος τους έχει υποκλέψει την πνευματική τους δημιουργία.
Πολλές φορές πάντως είναι δύσκολο να πει κανείς αν ένα έργο είναι  συνειδητή αντιγραφή κάποιου άλλου ή δύο διαφορετικοί δημιουργοί είχαν την ίδια έμπνευση στο έργο τους.
Βλέποντας πχ το παρακάτω βίντεο είναι αρκετά δύσκολο να συμπεράνεις αν η χορογράφος  της Beyonce αντέγραψε τις βραβευμένες χορογραφίες της Anne Teresa De Keersmaeker .


Εκεί πάντως που η αντιγραφή είναι πολλές φορές συνηθισμένη είναι ο κινηματογράφος.
Ίσως βέβαια τελικά αυτό να είναι αναπόφευκτο γιατί ουσιαστικά  στον κινηματογράφο υπάρχουν 3 μόνο βασικά σενάρια που καλύπτουν όλα τα είδη του.
Το πρώτο είναι η μάχη μεταξύ καλού κακού που είναι ίδια είτε η ταινία είναι αστυνομική ή γουέστερν είτε ακόμα διαστημική.
Το δεύτερο είναι εκείνος /η αγαπάει/μισεί εκείνη/ο και το τρίτο όσες αφορούν τις σχέσεις και τα προβλήματα μεταξύ ανθρώπων.


΄Ετσι  λοιπόν ταινία "Και οι 7 ήσαν υπέροχοι"  είναι η αμερικανική αντιγραφή των "7 Σαμουράι" του Κουροσάβα. Το "Γιοζίμπο", πάλι του Κουροσάβα ,γίνεται από τον  Σέρτσιο Λεόνε το σπαγγέτι ουέστερν "Για μια χούφτα δολλάρια", με αποτέλεσμα, μετά την διαμαρτυρία του , ο Κουροσάβα να λαμβάνει τελικά το 15% των διεθνών εισπράξεων της ταινίας.


Επίσης δε ο George Lucas έχει αναγνωρίσει ότι η ταινία " The Hidden Fortress" (1958) του Κουροσάβα  αποτέλεσε πηγή έμπνευσης των ταινιών   Star Wars.
Την θρυλική σκηνή με το παιδικό καροτσάκι που πέφτει από τις σκάλες της Οδησσού ,η οποία θεωρείται η καλύτερη στην ιστορία του κινηματογράφου, από την ταινία του Αϊζενστάιν "Θωρηκτό Ποτέμκιν"  την έχει αντιγράψει ο Μπράιαν ντε Πάλμα  στην ταινία «Οι Αδιάφθοροι».



Ο Ταραντίνο το έχει πεί ξεκάθαρα «κλέβω, όλοι κλέβουμε, κανένας δεν είναι πρωτότυπος. Απλώς κάποιοι δεν το λένε».
Ο  Νίκος Παναγιωτόπουλος, πάντως  στην ταινία του «Beautiful People», ανέφερε πως εμπνεύστηκε από την «Περιφρόνηση» του Γκοντάρ.



Άλλοι όμως, όμως όπως ο Γιώργος Λάνθιμος δεν λένε ότι έχουν αντιγράψει ή εμπνευστεί από κάποια  ταινία αλλού δημιουργού παρά τις καταφανείς ομοιότητες
 Η ταινία του ο  Κυνόδοντας ( Dogtooth) του 2009. που απέσπασε πολλές διακρίσεις και βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ, και υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινία το 2011 έχει σαφείς ομοιότητες με την μεξικάνικη ταινία του 1973  El castillo de la pureza (Το κάστρο της αθωότητας) του  Αρτούρο Ριπστάιν με τους: Κλαούντιο ΜπρουκΡίτα Μασέδο.



Η ταινία μάλιστα αυτή, η οποία κατά την προσωπική μου γνώμη είναι σαφώς καλύτερη από τον Κυνόδοντα, είχε βραβευθεί με τα Ariel Awards που απονέμονται ετησίως από την Mexican Academy of Film Arts and Sciences  με 5 βραβεία από τα 10 που είχε προταθεί.
Είχε μάλιστα προβληθεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν μερικά χρόνια σε αφιέρωμα που είχε γίνει για τον σκηνοθέτη της.
Το σημερινό ποστ παρακινήθηκα  να το γράψω όταν είδα πρόσφατα την εξαιρετική γερμανική ταινία του 1996 Beyond Silence -Jenseits der Stille (ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ) της Caroline Link. Η ταινία έχει βραβευθεί στην Γερμανία και σε Διεθνή Φεστιβάλ και είχε προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.


Το θέμα της είναι μια κοπέλα με δύο κωφάλαλους γονείς που τους βοηθά να συνεννοούνται με τους άλλους  και η οποία θέλει να ασχοληθεί με την μουσική. Έχει δηλαδή ακριβώς το ίδιο θέμα την εξ ίσου εξαιρετική ταινία που είδαμε πρόσφατα La Famille Belier -Οικογένεια Μπελιέ (2014) του Ερίκ Λαρτιγκό που έκοψε 7εκατομ εισιτήρια στα γαλλικά ταμεία ,κερδίζοντας 6 υποψηφιότητες για Σεζάρ αλλά και το βραβείο κοινού στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ της Αθήνας. 


Τελικά είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς αν κάποιος έχει κλέψει την ιδέα κάποιου άλλου ή έτυχε να σκεφτεί ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Το Jenseits der Stille κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Δεκεμβρίου 1996. Στις 9 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, δηλαδή σε χρόνο που δεν θα μπορούσε να προλάβει κανείς να κλέψει την ιδέα, κυκλοφόρησε στην Ινδία το μιούζικαλ Khamoshi με παρόμοιο σχεδόν σενάριο!
Τελικά μπορεί η Οικογένεια Μπελιέ και ο Κυνόδοντας να πήραν την βασική ιδέα από το  Jenseits der Stille και το El castillo de la pureza  όμως και οι 4 αυτές ταινίες, όπως και οι προηγούμενες που ανέφερα, ήσαν ταινίες αξιόλογες και οι σκηνοθέτες τους πέτυχαν να δώσουν ο καθένας τους μια τελείως διαφορετική οπτική ματιά σε αυτές δημιουργώντας ουσιαστικά μια τελείως προσωπική ταινία.   

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΥΣΟΙΩΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ




Όλοι θυμούνται ότι προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα έσκιζε τα μνημόνια αλλά θα άλλαζε ταυτόχρονα και την Ευρώπη, ώστε να αναγκαστούν τόσο η μαντάμ Μέρκελ αλλά και ο Ολαντρέου να αποδεχτούν  αδιαμαρτύρητα όλες τις φαντασιώσεις που είχαν στις ιδεοληψίες τους  οι οικονομικοί εγκέφαλοι του Τσίπρα.
Παράλληλα το ΔΝΤ, και οι "φονιάδες των λαών" που το ελέγχουν, θα υπέκυπταν στις απαιτήσεις της για πρώτη φορά αριστεροακροδεξιάς μας κυβέρνησης, γιατί αλλιώς η Αμερική θα κινδύνευε ένας στρατηγικής σημασίας  σύμμαχος της,όπως θεωρούμε τον εαυτό μας, να ζητήσει και να πάρει οικονομική βοήθεια από την Ρωσία και την Κίνα  και πετρέλαιο από τον σύντροφο Μαδούρο!


Δύο χρόνια μετά η ίδια κυβέρνηση αφού προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα υπογράφοντας το 3ο μνημόνιο, προσγείωση που μας στοίχησε κατά τον Στουρνάρα 86 δις και κατά τον  επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ 100 δις, έχει σαν μόνους υποστηρικτές της στην Ευρώπη την Μέρκελ και τον Ολάντ ενώ πέραν του Ατλαντικού ευχαριστήσαμε  τους "φονιάδες των λαών"  για την υποστήριξη τους ,ενώ ταυτόχρονα το ΔΝΤ συμβαδίζει με την βασική μας  θέση  για  ελάφρυνση του χρέους. 
Βέβαια κατά την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Αυλωνίτου "η Ελλάδα έσωσε το ΔΝΤ"!
Η μόνη πάντως επιτυχής πρόβλεψη που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι  η Ευρώπη θα αλλάξει μέσα σε αυτήν διετία.
Δυστυχώς όμως, άλλαξε μεν αλλά στην ακριβώς αντίθετη μεριά από αυτήν που βαυκαλιζόταν ο Τσίπρας και οι αιθεροβάμονες σύντροφοι του.
Το Brexit είναι  δυστυχώς πλέον πραγματικότητα, ενώ οι Ευρωπαϊκές ακροδεξιές παρατάξεις, με πολιτικές θέσεις που στον ελληνικό πολιτικό χώρο εκφράζονται από τον κυβερνητικό εταίρο τους ΑΝΕΛ και την Χρυσή Αυγή, συνεχώς αυξάνουν τις δυνάμεις τους και σε ορισμένες χώρες κατέχουν και την εξουσία, όπως στην Ουγγαρία με τον πρωθυπουργό Βίκτωρ Όρμπαν και στην Πολωνία με τον Πρόεδρο Γιάροσλαβ Κατσίνσκυ.


Στην Γαλλία η Λεπέν με 30% φαίνεται ότι θα είναι ένας εκ των δύο διεκδικητών στον β΄γύρο των προεδρικών εκλογών.
Στην Αυστρία στις εκλογές της 4ης Δεκεμβρίου φαίνεται ο Νόρμπερτ Χόφερ να είναι το φαβορί για την προεδρία, ενώ ο Χερτ Βίλντερς στην Ολλανδία προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές τον Μάρτιο.
Στην Φιλανδία ο κυβερνητικός εταίρος και υπουργός των Εξωτερικών Τίμο Σόινι, που υποστηρίζει την εκδίωξη της Ελλάδας από το ευρώ, ζητάει συνεχώς δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ.


Τέλος  στην Γερμανία η Φράουκε Πέτρι, που συγκρίνει τους πρόσφυγες με την κοπριά, συγκεντρώνει 15% στις δημοσκοπήσεις , ενώ ο Φάρατζ  στην Βρετανία ήταν από τους βασικούς υποστηρικτές του Brexit και ήδη συναντήθηκε με τον νεοεκλεγέντα Τράμπ ο οποίος θα τον ήθελε και ως πρεσβευτή της Βρετανίας στην χώρα του!


Η εκλογή από την άλλη μεριά του Τραμπ είναι μέχρι στιγμής άγνωστο τι συνέπειες θα έχει για την χώρα μας, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί είναι σαφώς απρόβλεπτο άτομο  αλλά προσωπικά πιστεύω και ελπίζω πως σαφώς η πολιτική του θα είναι αρκετά μακριά από τις προεκλογικές του εξαγγελίες και δηλώσεις.
Οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν είναι ευοίωνες για την χώρα μας, η οποία  στην ουσία βρίσκεται υπό την επιτροπεία ουσιαστικά των δανειστών μας,  γιατί σε όλες τις παραπάνω χώρες η ακροδεξιά αντιτίθεται ανέκαθεν σε οποιαδήποτε βοήθεια προς εμάς.
Αν όμως τα πράγματα δεν είναι αισιόδοξα από δυσμάς το ίδιο είναι και από ανατολάς.
Οι προκλήσεις της Τουρκίας είναι συνεχείς και ο Ερντογκάν σαν τον Τραμπ είναι τελείως απρόβλεπτος στις διαθέσεις του.
Προσωπικά πιστεύω ότι όλες οι τελευταίες αναφορές του για τα "σύνορα της καρδιά του" και για την συνθήκη της Λωζάνης δεν έχουν μόνο σαν αποκλειστικό σκοπό την πίεση προς την χώρα μας που βρίσκεται αναγκαστικά στην θέση του αμυνόμενου στις προκλήσεις του.


Πιστεύω ότι βασικό σκοπό έχουν να αποκαθηλώσουν την σχεδόν θεοποιημένη εικόνα του Κεμάλ Ατατούρκ στην χώρα του,εμφανίζοντας τον σαν υπαίτιο για τις συμφωνίες που καθόρισαν τα σημερινά όρια της Τουρκίας.
Απευθύνεται κατά βάση στα πιο καθυστερημένα στρώματα της πατρίδας του, που είναι και οι ψηφοφόροι του, εξάπτοντας τον εθνικισμό τους και τα οποία ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι και τις  ριζοσπαστικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ που είχαν σκοπό να μετατρέψουν την Τουρκία  σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, βασισμένη στα δυτικά πρότυπα και πλήρως απελευθερωμένη από την θρησκεία, απαγορεύοντας την πολυγαμία, τον φερετζέ και το φέσι και δίνοντας δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.  Ήδη με τις χιλιάδες συλλήψεις στον στρατό, τα Πανεπιστήμια και τις εφημερίδες έχει καταφέρει σημαντικό πλήγμα σε όλους τους Κεμαλιστές.
Θα ήθελε βέβαια  να καταργηθεί η βίζα για την Ευρώπη, αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι είναι και ένθερμος οπαδός στην ένωση της Τουρκίας με αυτήν, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να καταργήσει ένα αριθμό από νόμους ασύμβατους με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, που του επιτρέπουν όμως να είναι ο σημερινός κυρίαρχος στην ουσιαστικά κοινοβουλευτική δικτατορία που έχει εγκαθιδρύσει.
Στην όλη επιθετική πολιτική του εντάσσεται και η απότομη και απρόβλεπτη κατάρρευση των συνομιλιών για το Κυπριακό παρά το γεγονός ότι οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων είχαν φτάσει σε σημαντικό επίπεδο συμφωνίας.
Ίσως τώρα αρκετοί να αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι αν είχαν οι Κύπριοι αποδεχτεί το σχέδιο Ανάν το νησί σήμερα θα ήταν χωρίς τουρκικά στρατεύματα, τα οποία είναι προφανές ότι ο Ερντογκάν δεν έχει σκοπό να αποσύρει θεωρώντας την Κύπρο μέρος της Οθωμανικής του αυτοκρατορίας.
Το ισχυρότερο όπλο πάντως με το οποίο μπορεί να απειλεί την χώρα μας ο Ερντογκάν είναι η συμφωνία για τους πρόσφυγες.
Τέλος, ίσως και συνεπικουρούμενοι υπογείως από τους Τούρκους, έχουν αρχίσει και οι Αλβανοί να μην συμφωνούν για την ΑΟΖ και να εγείρουν απαιτήσεις από την Ελλάδα  για τους Τσάμηδες, ένα θέμα που μετά 70 χρόνια ανήκε πλέον στην ιστορία, ενώ ταυτόχρονα οι επιθέσεις στην ελληνική μειονότητα είναι συνεχείς.
Όπως καταλαβαίνει κανείς η σημερινή θέση, της σε οικονομική κρίση χώρας μας, τόσο με τους γείτονες της, όσο και στο Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, δεν είναι ιδιαίτερα καλή.
Για να αντιμετωπίσει αυτές  τις δυσμενείς συνθήκες χρειάζεται να διαθέτει κυβέρνηση με κύρος, σταθερότητα, σοβαρότητα και πυγμή, στοιχεία που  πολύ φοβάμαι πως δεν διαθέτει.
Ας ελπίσουμε πως μετά από 2 χρόνια στην εξουσία και την εκπαίδευση της στου κασίδη το κεφάλι, θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις δύσκολες σημερινές συνθήκες και να μην καταφύγει στην, ολέθρια αυτή την στιγμή, επιλογή της διαφυγής της από την εξουσία δια των εκλογών.   


Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ!




Αν κάποια νύχτα μαύρη και βαριά,
κανένας χριστιανός σαν από χάρη,
πλάι σε κάποια χαλάσματα παλιά,
θάψει το φημισμένο σου κουφάρι,

την ώρα που τ'αστέρια αγνά ένα ένα,
τα μάτια τους σφάλουν τα κουρασμένα,
τα δίχτυα της η αράχνη εκεί θα στήσει
κι η όχεντρα τα παιδιά της θα γεννήσει.

Και θεν'ακούς όλο το χρόνο εσύ,
πάνω απ'το κολασμένο σου κεφάλι,
των λύκων τη θρηνητική κραυγή,

της πεινασμένης μάγισσας στριγκλιές,
του γέρου του λάγνου την κραιπάλη
και των κλεφτών τα σχέδια για κλεψιές.

ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΤΟΥ ΣΑΡΛ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

Αν ο ποιητής είχε δει τις παρακάτω εικόνες και έβλεπε ποιος είναι ο ανθός της Ελληνικής νεολαίας, ίσως θα αφιέρωνε το ποίημα του  στον τάφο του  Πολυτεχνείου και όχι στον τάφο του νεκρού ποιητή.

Ευτυχώς που η κυβέρνηση και αυτή την φορά διαφύλαξε το άσυλο, και έτσι κατοχύρωσε την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών με μολότοφ, όπως προβλέπει ο νόμος.