Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Α΄-ΟΙ ΚΑΥΣΤΙΚΕΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΤΑΝ




O ιταλός γελοιογράφος Francesco Tulio Altan, που είναι παγκοσμίως γνωστός ως Altan, γεννήθηκε το 1942 στο Τρεβίζο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας αρχιτεκτονική, χωρίς να την τελειώσει και δούλεψε σαν σκηνογράφος στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Το 1970 πήγε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και εκεί ξεκίνησε να σχεδιάζει κόμικς για παιδιά για τις τοπικές εφημερίδες.


Ξεκινώντας το  1974 την συνεργασία του με ιταλούς εκδότες δημιουργεί, για το περιοδικό με κόμικς Linus, ,την φιγούρα του Trino που είναι ένας απροετοίμαστος να δημιουργήσει τον κόσμο θεός!
Το Linus εκδόθηκε το 1965, είχε αριστερό προσανατολισμό (οι εκδότες του άνηκαν στο κομμουνιστικό κόμμα) και ήταν το πρώτο περιοδικό κόμιξ της γείτονος χώρας που στόχευε σε ενήλικο κοινό.
Η περίφημη ΒΑΒΕΛ βασίστηκε σε αυτό το περιοδικό και δημοσίευε σκίτσα του Αλτάν.


Τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην Ιταλία και δημιουργεί μια από τις πιο γνωστές του φιγούρες την Pimpa για την παιδική εφημερίδα Corriere dei Piccoli. H Pimpa είναι ένα θηλυκό σκυλάκι με κόκκινες βούλες που λόγω της επιτυχίας του έγινε και καρτούν για την ιταλική τηλεόραση


Για το ενήλικο κοινό το χιούμορ του, στις γελοιογραφίες του, είναι βέβηλο, σκληρό και αδίστακτο.
Σήμερα ο  Altan θεωρείται ως ο πιο σημαντικός ιταλός γελοιογράφος και η σάτιρα του είναι καυστική για τους πάντες και τα πάντα.
Θεός, παιδιά. παπάδες, γυναίκες, υπάλληλοι , συνταξιούχοι, στρατιωτικοί κτλ υφίστανται την αμείλικτη σάτιρα του.
Έχει δημιουργήσει διάφορες  πασίγνωστες  και χαρακτηριστικές φιγούρες του όπως πχ  του Cipputi ενός κομουνιστή βιομηχανικού εργάτη. 

Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει μερικά από τα άλμπουμ του αλλά τα περισσότερα έχουν πλέον εξαντληθεί.


 Οι παρακάτω  γελοιογραφίες με ελληνικές λεζάντες, αρχικά με τον Cipputi  που βρήκα στο ιντερνέτ,  αποτελούν ένα  μικρό, αλλά πολύ χαρακτηριστικό δείγμα της χιουμοριστικής του φαρέτρας και των υπόλοιπων τύπων που έχει δημιουργήσει.  
Λόγω του μεγάλου αριθμού των γελοιογραφιών του αυτές   θα δημοσιευτούν στα επόμενα 2 ποστ.























Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΠΟΡΔΟΒΟΥΛΩΜΑ




 Η αλήθεια είναι πως δεν έχανα τον καιρό μου μαζί μ’ αυτά τα πορδοβουλώματα, περνώντας τις περσότερες μέρες μου μέσα στους ταρσανάδες, και μέσα στα βάση του τεκ, στο Μαλαμπάρ.

Η παραπάνω φράση είναι από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου Πέδρο Καζάς, που ήταν στα νιάτα μου από τα βιβλία, που όλοι όσοι είχαμε καλές σχέσεις με την λογοτεχνία, το είχαμε διαβάσει και μας είχε ενθουσιάσει.
Από το βιβλίο μου είχε κάνει εντύπωση η λέξη πορδοβούλωμα  και την χρησιμοποιούσα όταν ήθελα να πειράξω κάποιον.
Με τα χρόνια την είχα ξεχάσει μέχρι που χθες μου την θύμισε ο Νίκος Σαραντάκος με το άρθρο του Ξαναδιαβάζοντας τον Πέδρο Καζάς
Ο ίδιος στον παλιό του ιστότοπο έχει δημοσιεύσει ολόκληρη αυτή την νουβέλα του Κόντογλου από όπου έχω πάρει και την παραπάνω εικόνα. 
Όταν διάβασα το άρθρο έγραψα το παρακάτω σχόλιο:

Τι μου θύμησες τώρα!
Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο σε ένα εργαστήριο είχα δίπλα μου μια όμορφη, κομψή  και μικροκαμωμένη συμφοιτήτρια.
Όλα τα αρσενικά σε κάθε ευκαιρία εύρισκαν τον τρόπο να της κάνουν κάποιο κομπλιμέντο ελπίζοντας ότι έτσι θα την ρίξουν.
Σε αντίθεση με αυτούς και μη   θέλοντας να της δείξω πόσο την γούσταρα και εγώ ,αν και με την γυναικεία της διαίσθηση το καταλάβαινε αυτό πολύ καλά, την φώναζα τρυφερά Πορδοβούλωμα, λέξη που εκείνη την εποχή, αρχές του 60 μου είχε μείνει στο μυαλό από το βιβλίο του Κόντογλου που ήταν στην εποχή του από τα καθοριστικά βιβλία της νιότης μας!
Καθώς ήταν έξυπνη και με χιούμορ όχι μόνο δεν το παρεξηγούσε αλλά προφανώς της άρεσε αυτό το είδος φλέρτ που ξέφευγε από τα τετριμμένα.
Δυστυχώς σήμερα κάνει παρέα στον Φώτη Κόντογλου και είμαι σίγουρος πως σε κάποια αγιογραφία του θα έχει αποθανατίσει το γλυκό της προσωπάκι στην μορφή κάποιας αγίας.
Το σχόλιο μου προκάλεσε αρχικά το σχόλιο:

Αγγέλοι περπατούν ανάμεσά μας κι εμείς κοιτάμε τον κώλο τους. Όταν πια φτερουγίσουν μακριά, βλέπουμε και τα φτερά τους.
και στην συνέχεια άλλο ένα που έλεγε:

Προφανώς το ποθητό σε σένα «πορδοβούλωμα¨θα ήταν κάποια ψηλόλιγνη κοπελιά, γι αυτό, δεν θιγόταν. Αν ήταν πραγματικό «πορδοβούλωμα» την είχες, «βαμμένη» και στον νυν αιώνα και στον μέλλοντα χαχα!
Οπότε και απάντησα αμέσως:

Κάνεις λάθος!
Ήταν ένα πράγματι μινιόν πανέξυπνο κορίτσι που ανταλλάσαμε συνεχώς πειράγματα μεταξύ μας. Ήταν μάλιστα αυτή που μου έδωσε να καταλάβω ότι η νυν και αεί σύζυγος μου, είχε υποχωρήσει αμαχητί στην ακαταμάχητη γοητεία μου, οπότε και εγώ όρμησα και κατέλαβα το κάστρο που ήταν ήδη αποφασισμένο να παραδοθεί αμαχητί!
Αυτό έγινε όταν βρισκόμουνα μια φορά έξω από μια αίθουσα περιστοιχισμένος από 5 συμφοιτήτριες και αγόρευα, οπότε γελώντας «το πορδοβούλωμα» περιπαικτικά είπε:
-Για δες ο Αθεόφοβος όλο  κορίτσια  μαζεύει γύρω του!
Η νυν και αεί σύζυγος αρκετά πικαρισμένη είπε αμέσως:
-Μμ, σιγά τα μούτρα, αλλά έκτοτε φρόντισε να επισημάνει με γυναικεία επιτηδειότητα προς όλες τις πιθανές διεκδικήτριες ότι ο υποφαινόμενος δεν είναι πλέον διαθέσιμος .
Έτσι από κει που ήμουνα Αθεόφοβος και αφέντης τσουτσουλομύτης με θηλυκές μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινούς  και παγόνια γύρω μου, έμεινα τελικά σκέτα Αθεόφοβος με το έτερον ήμισυ, σήμερα προς τα ¾  !

Πριν λοιπόν να γράψω το σημερινό ποστ έκανα ένα μικρό ψάξιμο στο Γούγλη για να δω αν και σε κάποιο άλλο βιβλίο υπάρχει  η λέξη πορδοβούλωμα.
Και τότε έμεινα με το στόμα ανοικτό από αυτά που βρήκα!
Αρχικά το έγκυρο slang.gr δίνει δυο εξηγήσεις για την λέξη.
1-Λολαδερή εκδοχή της τάπας / πρωκτοτάπας.
Το σεξουαλικό αυτό βοήθημα είναι συνήθως βραχύτερο από το συμβατικό  δονητάρι και φέρει προεξοχή ασφαλείας προκειμένου να σφηνώνει κοπροστεγώς στις σούφρες μερακλή(ού)δων. Για οδηγίες αποτελεσματικής και ασφαλούς χρήσεως, βλ. εδώ.
2-Ο προπετής, αυτός που φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν και μιλάει άκαιρα διακόπτοντας το συνομιλητή. Τα τηλεοπτικά πάνελ βρίθουν τέτοιων.



Έτσι λοιπόν έμαθα για τα Butt-Plug, ή Buttplug, ή σε εξευγενισμένη ελληνική απόδοση πώματα πρωκτού ότι  είναι ερωτικά βοηθήματα που χρησιμοποιούνται από άνδρες και γυναίκες
«Έγκυρα» δε γυναικεία περιοδικά όπως το Cosmpopolitan έχουν περισπούδαστα άρθρα όπως το «Τα καλύτερα butt plugs για αρχάριους» για την εγκυκλοπαιδική ενημέρωση των αναγνωστριών του.


Στην δε Place Vendome το 2014 εμπνευσμένος καλλιτέχνης έστησε ένα μεγάλο φουσκωτό πράσινο χριστουγεννιάτικο δέντρο που θύμιζε δέντρο όσο εγώ θυμίζω τον Μπράντ Πίτ! 


Επειδή δε ορισμένοι από τους «φιλόζωους» βρίσκουν αντιαισθητικό το θέαμα της φάτσα φόρα κωλοτρυπίδας των ζώων τους, τους τοποθετούν ένα πορδοβούλωμα και ησυχάζουν! 
Τέλος μόνο το Index Maladictus / Το Βρωμολεξικό του Νίκου Πλατή δίνει και την ερμηνεία με την οποία την είχα εγώ χρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Απαξιωτικά, κοντός, ο ζουμπάς άνθρωπος.
Πάντως η λέξη δεν είχε ξεχαστεί, όπως νόμιζα, γιατί ακούστηκε πρόσφατα στο σήριαλ της τηλεόρασης Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα.


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΝΤΑΞΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ




Το μνημείο των πεσόντων της ΕΡΤ πιστεύω ότι άδικα λοιδορήθηκε και το πήραν στο ψιλό οι περισσότεροι.
Διαφωνώ πλήρως με το 68% όσων στην πρόχειρη δημοσκόπηση που έγινε το θεώρησαν γελοίο.
Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα μνημείο αντάξιο του πολιτιστικού επιπέδου του ΣΥΡΙΖΑ όπως άλλωστε αποδείχτηκε και κατά την σεμνή τελετή των αποκαλυπτηρίων του κατά την οποία νυν και τέως Συριζαίοι όπως ο νυν πρόεδρος Τσακνής και η τέως Ραχήλ αντάλλαξαν ευγενείς αλληλοφρονήσεις.  


Είναι σημαντικό δε οι αγώνες πάντα να δικαιώνονται με τις αναγκαίες προσλήψεις και γι΄αυτό τον λόγο η ΠΟΣΠΕΡΤ δικαίως στην εμπνευσμένη  ανακοίνωση της ζητάει:
  Πρόσληψη συγγενών Α’ βαθμού των νεκρών μας και μικρό αριθμό εργαζόμενων αλληλέγγυων ώστε να αποδοθεί συμβολικά το μερίδιο του αγώνα που αντιστοιχεί στην κοινωνία .
Για όσους δε δεν κατανοούν γιατί εκτός από τους συγγενείς των  νεκρών πρέπει να διοριστούν και αλληλέγγυοι η εξήγηση είναι απλή: ένας αλληλέγγυος χτυπήθηκε από αμάξι περνώντας απέναντι το δρόμο, φεύγοντας από εκδήλωση συμπαράστασης προς την ΕΡΤ. 


Πάντα δε στο πλευρό όλων των αγωνιζόμενων είτε από το μετερίζι του Προεδρείου της Βουλής είτε από τα κάγκελα της ΕΡΤ μαζί με την τέως φίλης της Ραχήλ, η μια και μοναδική  Ζωή μίλησε με σπαραγμό και οδύνη για τους ηρωικούς νεκρούς του ραδιομεγάρου και είπε: «Χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια του αγώνα για την ΕΡΤ», 
Υπάρχουν βέβαια και μερικοί κακοήθεις που αναρωτιέται αν η όλη ιστορία των νεκρών είναι πολιτική σπέκουλα, τυμβωρυχία, κοινωνικός αυτοματισμός ή συνδικαλιστική ασυδοσία γιατί στο γενικό πλαίσιο, οι «νεκροί της ΕΡΤ» είναι σαν ποσοστό πολύ λιγότεροι απ’ ότι ένα αντίστοιχο δείγμα 2.912 ανθρώπων (23 έναντι 65)!
Άλλοι πάλι γράφουν στο twitter:
Nα είναι ελαφριά η πρόσληψη που θα τους σκεπάζει
Άντε σύντροφοι να πάρουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις, να πληρώσουμε τους συγγενείς των «νεκρών» της ΕΡΤ
αυτοί που θα διοριστούν δεν φοβούνται μην πεθάνουν;
Οι συγγενείς των νεκρών της ΕΡΤ πρέπει όμως να δείξουν λίγη υπομονή γιατί προηγούνται οι συγγενείς των νεκρών της Πλατείας.


 Όμως το μοναδικό αυτό μνημείο με την πρωτότυπη σύνθεση του διήγειρε την φαντασία πολλών και αξιόλογων ανθρώπων όπως ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης ο οποίος με το δημιουργικό του πνεύμα προτείνει μερικές άκρως πρωτότυπες ιδέες για αυτό το μοναδικό μνημείο:

Πράγματι, κάθε μνημείο αποτελεί πάντα έναν μπελά. Δεν ξέρεις σε ποιον να το αναθέσεις, ποιος θα το φτιάξει εν τέλει, ποιος θα το εγκρίνει κι αν όλοι αυτοί έχουνε κάποια ιδέα από τέτοια θέματα. Οπότε μια πιθανή λύση θα ήταν να είχε ερωτηθεί για το θέμα ο πολυδαής Καρανίκας, αλλά μπορούμε κι εμείς, ως καλοπροαίρετοι τηλεθεατές της ΕΡΤ, να δώσουμε κάποιες ιδέες του τι θα μπορούσε να παριστάνει το μνημείο των ηρωικών αγώνων υπέρ της κρατικής τηλοψίας - πριν φτιαχτεί αυτό το ωραίο που φτιάχτηκε, παρότι κακόβουλος παρατήρησε ότι θυμίζει πανικόβλητους να βγαίνουν από ασανσέρ επειδή κάποιος εντός την αμόλησε ύπουλα, σαν νυχτερινή τροπολογία.


Καταρχήν μια σκέψη θα ήταν να φτιαχτεί σε μάρμαρο ή με άλλα υλικά, ένα σαμάρι (που θα συνδηλώνει τον Σαμαρά) και καβάλα, πάνω σε αυτό, μια θριαμβεύουσα συσκευή τηλεόρασης που θα καλπάζει ηρωικά.
Μια άλλη ιδέα θα ήταν να φτιαχτεί ένας μεγάλος Λαοκόων που θα είναι ο καπιταλισμός, και που θα πνίγεται από τα πολλαπλά και κρατικά καλώδια της ΕΡΤ. Ο συμβολισμός είναι ωραίος και δεόντως αφαιρετικός.
Ενδέχεται επίσης μιας και ο Πολάκης ονειρεύεται νέες Σοβιετίες, να γίνει μια προσφυγή στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και να φτιαχνόταν ένα μνημείο που θα παρίστανε συνδικαλιστές οι οποίοι θα κρατούσαν σε αγωνιστική στάση μια τηλεόραση και ένα ραδιόφωνο, δυναμικώς διασταυρούμενα.
Ίσως οι περισσότεροι θα ζητούσαν μια ακαδημαϊκή λύση, κάτι σε μπρούντζο και με προφανές αναπαραστατικό νόημα - ας πούμε μια απομίμηση της Νίκης της Σαμοθράκης, αλλά που με στο δεξί χέρι θα αδράχνει επιθετικά ένα ακόντιο, το οποίο θα παρέπεμπε στα κάγκελα πάνω στα οποία ανέβηκαν η Ραχήλ και η Κωνσταντοπούλου κατά την έξαρση του αγώνος.


Ή, να ήταν μια ηρωική γυναίκα από οπλισμένο σκυρόδεμα, σε στυλ Μπουμπουλίνας και σε στάση εξεγερσιακής φούριας που αντί για τουφέκι γκρα, θα κρατούσε ένα ματσούκι που θα κατέληγε σε μικρόφωνο, το οποίο θα έγραφε από κάτω με ανάγλυφα γράμματα: ΕΡΤ.
Μπορεί να επιστρατευόταν κάποιος πιο μοντέρνος, ή μοντέρνα καλλιτέχνις, ας πούμε η κυρία Βαρουφάκη, η οποία να φτιάξει αυτό που λέμε μια εγκατάσταση: δεκάδες πήλινα πιθάρια που θα περιείχαν σανό. Το όλο έργο θα μπορούσε να ονομαστεί «Ο Θρίαμβος του μηρυκασμού», ή «Η πολλαπλή αντικειμενικότητα του απόλυτου υποκειμενισμού».
Ενδεχομένως να χρησιμοποιούνταν γυαλί και σίδερο ως πρώτη ύλη, σε μια προσπάθεια απομίμησης του έξοχου «δρομέα» που έφτιαξε ο Βαρώτσος, και που θα παρίστανε μια οθόνη εν κινήσει, ολίγον φουτουριστικής σύλληψης, που θα ξεκινάει βαμμένη μαύρη και θα καταλήγει κομματικά κόκκινη. Το γυαλί ως υλικό είναι κατάλληλο, γιατί «γυαλί» λέμε συχνά και την οθόνη.


Μια άλλη ιδέα θα ήταν ένας συνδυασμός μνημείου και εγκατάστασης που θα περιλάμβανε και βίντεο - εξάλλου καμιά, σχεδόν, θεατρική παράσταση ή εικαστική έκθεση δεν θεωρείται πλέον αξιοπρεπής, αν δεν περιλαμβάνει και κάποιο βίντεο. Επομένως δεν θα ήταν άστοχη μια σύνθεση από ατσάλι (εξάλλου ατσάλι σημαίνει Στάλιν και το αντίστροφο), ένα τεράστιο ατσάλινο άγαλμα - σκέτη κεφαλή εμπνευσμένη πιθανώς από την ωραία αντίστοιχη του Βαξεβάνη, με μαχητικό προγναθισμό. Το βίντεο θα έπαιζε διαρκώς ντοκιμαντέρ για την Αμυγδαλέζα.
Μπορεί να ήταν και ένα θεόρατο, πέτρινο βλήμα, το μνημείο, που να θυμίζει όχι μόνο την πρόσφατη κατάκτηση του Διαστήματος, αλλά και την εκτόξευση της θεαματικότητας της ΕΡΤ στα δυσθεώρητα ύψη στα οποία έχει φτάσει μετά την επαναλειτουργία της, γι' αυτό εξάλλου καθαίρεσαν και τους διευθυντές της καθότι άγγιξαν την αριστεία, κάτι που αποτελεί απαράδεκτη ρετσινιά για την ιδεολογία των κυβερνώντων. Μάλλον τώρα θα τους διαδεχθούν αστοιχείωτοι, ώστε να μειωθούν κάπως τα υψηλά ποσοστά της ΕΡΤ και να ενισχυθεί έτσι η πολυφωνία την οποία τόσο επιδιώκει η κυβέρνηση.


Πάντως ήταν μια ενδιαφέρουσα πρόκληση αυτή η ιδέα του μνημείου, που συμπυκνώνει τον επίμονο αγώνα συναδέλφων για αέναη μονιμότητα και την αγνή, ιδεολογική εξυπηρέτηση των κυβερνώντων.
Δίπλα όμως στο μνημείο είναι καλό να κρατηθεί λίγος χώρος ελεύθερος, ώστε να μπορέσει εκεί να ταφεί και ο ΕΔΟΕΑΠ.


Τέλος χαρακτηριστικό της πολιτιστικής επανάστασης που έχει  δημιουργηθεί από την ανάληψη της εξουσίας των ΣΥΡΙΖΝΕΛ είναι και η τεράστια ανάπτυξη των γραμμάτων που επισημοποιήθηκε στο παραπάνω μνημείο με την ακατανόητη για πολλούς επιγραφή στην βάση του που λέει; «ΟΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ» , φράση που έχει μείνει στην ιστορία από το 2013 μετά  την ιστορική ομιλία του υπαρχηγού του Σώρρα, νυν στις Αμερικανικές φυλακές υπόδικου, Εμμανουήλ Λαμπράκη όταν εξηγούσε στο νοήμον κοινό που τον άκουγε ότι τα λεφτά του Σώρρα  προερχόντουσαν από αρχαία διαστημική τεχνολογία που είχε πουλήσει στους Αμερικανούς!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 17-7-2017

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΠΩΣ ΑΚΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ




Τα πρώτα μουσικά ακούσματα στην παιδική μου ηλικία ήταν από ένα προπολεμικό ραδιόφωνο PHILIPS που το ξύλινο κουτί του ήταν κατασκευασμένο από την επιπλοποιεία  Σαρίδη! Από αυτό, εκτός από μουσική, κάθε απόγευμα στις 6 παρά τέταρτο ακούγαμε ανελλιπώς με την μάνα μου, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι της, το Ημερολόγιο ενός θυρωρού με τον Παντελή Ζερβό, τον Σταύρο Ξενίδη στον ρόλο του ποιητή Πουνέντε, την Σαπφώ Νοταρά ως Κλημεντίνη, τον Γιάννη Βογιατζή και άλλους γνωστούς μέχρι σήμερα ηθοποιούς.


Μόνο στο σπίτι του  θείου μου, εκτός από ραδιόφωνο ,υπήρχε και φωνογράφος με δίσκους των 78 στροφών. Στα οικογενειακά γλέντια που κάναμε εκεί ,είχα αναλάβει τον ρόλο του Ντίσκτζόκεϊ με την καθοριστική υποχρέωση κάθε 3 δίσκους να αλλάζω την βελόνα του για να μην καταστραφούν οι δίσκοι. Στην αρχή έμπαιναν οι δίσκοι με ταγκό, βάλς  και σάμπες αλλά η αποκορύφωση της βραδιάς ήταν όταν έβαζα τον δίσκο με το τσάμικο Ιτιά.


Τότε το πρόσωπο του  θείου μου, που ήταν βαρύς και αγέλαστος συνήθως, άρχιζε να αστράφτει με ένα πλατύ χαμόγελο επάνω του ενώ ταυτόχρονα  σηκωνόταν να το χορέψει. Δυστυχώς όμως την τελευταία φορά που σηκώθηκε να ρίξει τις γυροβολιές του, είχε την ατυχή ιδέα να μας καταπλήξει με τις χορευτικές του ικανότητες, οπότε προσπάθησε να κάνει αυτή την φιγούρα  στην οποία ο χορευτής πηδάει  και βαράει με το ένα χέρι του το άλλα πόδι του που βρίσκεται στον αέρα. Το αποτέλεσμα ήταν να στραμπουλίξει το πόδι του και να λήξει έτσι άδοξα η χορευτική του σταδιοδρομία.
Όταν βγήκαν οι πρώτοι δίσκοι 45 στροφών, στις αρχές της επανάστασης της ροκ μουσικής, διακαής ήταν ο πόθος μου να αποκτήσω ένα πικάπ.
Επειδή διέβλεπα πως με δυσκολία θα μου το έπαιρναν, ο θεός της μουσικής με φώτισε και πέρασα από ένα κατάστημα ρούχων στην οδό Πεσμαζόγλου. Στην βιτρίνα του είχε διαφήμιση που έλεγε πως με την αγορά ρούχων άξιας άνω των 1000 δραχμών οι αγοραστές θα έπαιρναν δώρο ένα πικάπ σε βαλιτσάκι! Έτσι αφού εξήγησα στους γονείς πόσο πολύ κρυώνω γιατί δεν είχα ένα χοντρό παλτό, βρέθηκα τελικά με  ένα νέο τουΐντ παλτό και ένα ολοκαίνουργιο πικάπ. Αυτό συνδέθηκε με το ραδιόφωνο και μεταφέρθηκαν στο δωμάτιο μου ,γιατί ήδη υπήρχαν στο σπίτι 2 πρωτοποριακά για τότε ραδιοφωνάκια τρανζίστορ.


 Από κει και πέρα κάθε φορά που συγκέντρωνα 45 δραχμές, τόσο κόστιζαν τα 45ρια δισκάκια εισαγωγής, άρχιζε η περιπλάνηση στα δισκάδικα της Αθήνας για την ανεύρεση των ελάχιστων δίσκων που έφταναν στην Ελλάδα με μαύρη μουσική. 



Η μεγάλη αλλαγή στα μέσα μουσικής απόλαυσης ήταν η στερεοφωνία και έτσι στην αρχή της 10ετιας του 60  πήραμε ένα έπιπλο με ενσωματωμένο ραδιόφωνο, πικάπ  και στερεοφωνικά μεγάφωνα και μαζί ένα μπομπινόφωνο PHILIPS.


Σπατάλησα τότε ατελείωτες ώρες  και πολλές μαγνητικές μπομπίνες γράφοντας ξένη μουσική, κυρίως από τον ραδιοφωνικό σταθμό της αμερικανικής βάσης στο Ελληνικό.
Τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο μια νέα καινοτομία η κασέτα ήρθε για να μας φέρει την μουσική πιο κοντά, με τα κασετόφωνα.  


Ήδη οι δίσκοι των 33 στροφών είχαν κυριαρχήσει από καιρό όποτε σε μια κασέτα μπορούσες να έχεις γραμμένους 2-3 μεγάλους δίσκους.
Ουσιαστικά από τότε ξεκίνησε η λεγόμενη «πειρατεία της μουσικής».
Πήγαινες στο δισκάδικο της γειτονιάς σου, που σε ήξερε ο καταστηματάρχης και σου έγραφε σε κασέτα τον ή τους δίσκους που ήθελες με λίγα λεφτά.
Ακόμα θυμάμαι με πόση χαρά δέχτηκα την πρόταση του δισκοπώλη αντί να αγοράσω ένα  δίσκο του Jimmy Hendrix  να μου τον γράψει σε κασέτα στο 1/3 της τιμής του!
Αντίστοιχα επίσης άνθισε η βιομηχανία των κασετοφώνων στα αυτοκίνητα γιατί όλοι ήθελαν να μπορούν να ακούνε την μουσική που τους άρεσε οδηγώντας.
Η κυρίαρχη βασιλεία της κασέτας κράτησε μέχρι την δεκαετία του 80 οπότε ξεκίνησε η κυριαρχία ενός νέου  μέσου, του CD.

Αυτό έδωσε την ευκαιρία για ένα τεράστιο πλήθος από επανεκδώσεις παλιών δίσκων και την δωρεάν διάθεση τους από εφημερίδες και περιοδικά. Αυτό βέβαια οδήγησε στην βαθμιαία μείωση των δισκοπωλείων γιατί ο προσφερόμενος πλέον όγκος μουσικής κάθε είδους, ήταν δυσανάλογα μεγάλος με τις δυνατότητες να τον ακούσει κανείς.  
Η εμφάνιση του ιντερνέτ προκάλεσε μια νέα πάλι επανάσταση στην μουσική γιατί οδήγησε, στις αρχές του 2000, της δυνατότητας μέσω ιστοτόπων όπως πχ το Napster ή Limewire να μοιράζεται κανείς μουσικά κομμάτια που μέχρι τότε πρακτικά ήταν αδύνατον να βρει στον τόπο του.


Θυμάμαι χαρακτηριστικά να έχω γράψει με αυτό τον τρόπο κομμάτι- κομμάτι, με την πρωτόγονη για σήμερα dial up τηλεφωνική σύνδεση, ολόκληρους δίσκους που δεν υπήρχε ποτέ η δυνατότητα μέχρι τότε να τους αποκτήσω.
Επίσης το ιντερνέτ έδωσε την δυνατότητα να αναπτυχθεί μια ολόκληρη διεθνής αγορά σπάνιων δίσκων και CD είτε από εξιδανικευμένα μουσικά καταστήματα είτε από το E-bay.
Με μεγάλη χαρά ήρθαν έτσι στα χέρια μου δίσκοι που επιθυμούσα να αποκτήσω από πολλά χρόνια και οι οποίοι δεν είχαν έρθει ποτέ μέχρι τότε στην Ελλάδα.
Η κυριαρχία όμως του CD γρήγορα ξεπεράστηκε από τις εγγραφές σε mp3, με αποτέλεσμα ολόκληρες μουσικές βιβλιοθήκες να μπορούν να χωρέσουν σε ένα μικρό στικάκι ή να αποθηκευτούν σε ένα σκληρό δίσκο.

Ταυτόχρονα η τεράστια διάδοση του you tube έδωσε την δυνατότητα σε δευτερόλεπτα να μπορείς να ακούσεις όποιο μουσικό κομμάτι θέλεις και μάλιστα σε πολλές και διαφορετικές εκτελέσεις.
Αναπόφευκτα λοιπόν εξαφανίστηκαν και τα δισκάδικα, γιατί η κυκλοφορία τόσο των CD και ακόμα πιο πολύ των δίσκων βινυλίου, έχει μειωθεί δραματικά.
Δεν είχα φανταστεί ποτέ μου ότι οι πάνω από 600 LP δίσκοι μου,τα γεμάτα συρτάρια με κασέτες και οι στοίβες με CD που έχω μαζέψει από τα νιάτα μου με κόπο, χρήμα και αγάπη, θα αποτελούσαν πλέον μουσειακό είδος όταν για να ξεπεραστούν οι δίσκοi βινυλίου από τα CD χρειάστηκαν τουλάχιστον 80 χρόνια.
Μπορεί σήμερα να βρίσκεις εύκολα όποιο μουσικό κομμάτι θέλεις  όμως χάθηκε δυστυχώς η άφατη ευχαρίστηση που είχες όταν μετά από ψάξιμο ετών έβρισκες τελικά ένα δίσκο που σου είχε γίνει έμμονη ιδέα να τον αποκτήσεις.
Ακόμα θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου όταν, μετά από 20 χρόνια ψάξιμο, βρήκα σε επανέκδοση τον καταπληκτικό δίσκο  The Two of Us στον οποίο τραγουδούν ντουέτο ο  Brook Benton και η Dinah Washington.


Αντίστοιχο ενθουσιασμό είχα όταν βρήκα πάλι σε επανέκδοση ένα δίσκο με γκόσπελ του  Little Richard. Ενθουσιασμός που μεταβλήθηκε σε φοβερή απογοήτευση όταν ανοίγοντας τον στο σπίτι διαπίστωσα ότι μέσα είχε κατά λάθος άλλο δίσκο! Ευτυχώς που το κατάστημα είχε κάνει εισαγωγή 3 δίσκων και τελικά στον 3ο υπήρχε μέσα ο κανονικός.


Πάντως αυτό που διατηρεί απτόητη την γοητεία  του εξακολουθεί να είναι το ραδιόφωνο και μάλιστα με την δυνατότητα σήμερα να μπορείς να διαλέξεις μέσω ιντερνέτ όποιο μουσικό σταθμό και από όποιο μέρος του κόσμου επιθυμείς.
Μακάρι δε να μην είχαν κλέψει από το εξοχικό του πατέρα μου το παλιό ραδιόφωνο, για το οποίο έγραψα στην αρχή, γιατί θα κατείχε πλέον μια περίοπτη θέση στο σπίτι μου σαν αντίκα, δίπλα στις άλλες δύο αντίκες που κατοικούμε σε αυτό!