Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ !




Το Σαββατοκύριακο 20-21 Αυγούστου στα ΝΕΑ ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ συμμετείχε στον εορτασμό του δεκαπενταύγουστου με ένα απολαυστικό κείμενο του με τον τίτλο Μες του Αιγαίου τα νησιά.
Το παραθέτω ολόκληρο, με κατάνυξη,  χωρίς περιττά σχόλια. 


Δεκαπενταύγουστου αργία η Δευτέρα και χάζευα μια τον ουρανό και μία την τηλεόραση.Νόμιζα πως έπαιζε κάτι σε ανταπόκριση από την Τήνο γιατί είχε προηγηθεί ένας πηχυαίος τίτλος τίγκα στα κεφαλαία, "Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ"
Και τότε, τι θέλανε αυτά τα τετράποδα στο βάθος του πλάνου που σερνόντανε με άτσαλο βαρύ βηματισμό σαν απειλητικές σκιές;
Μήπως το γύρισε η ρεπόρτερ σε ντοκιμαντέρ στην άγρια ζούγκλα του Αμαζονίου ή στα σκοτεινά παρθένα δάση της μαύρης Αφρικής;
Μηδέ του Αμαζονίου ήτανε
Μηδέ της Αφρικής
Μηδε΄και της Ινδίας
Μον΄ ήτανε Προσκυνητές
Εικόνας Παναγίας.
Είχα ξεχάσει είναι η αλήθεια το λεπταίσθητο εκείνο έθιμο των ορθοδόξων Ελλήνων που έχουν κάνει τάμα να το πάνε στην εκκλησία γονατιστοί.
Θυμάμαι βέβαια ένα καλοκαίρι, θα΄ναι και δέκα χρόνια. Διέκοπτα την ζωή μου στα Υστέρνια, .ένα πανέμορφο χωριουδάκι στην αγκαλιά της θάλασσας. Δεν το κούναγα ρούπι για την χώρα. Με στένευε αυτό το ακαθόριστο τοπίο στο λιμάνι.Ούτε χωριό ούτε πόλις. Ούτε νησί ούτε βουνό.Ένα πράγμα που έλεγε και η Έλενα, σαν Μπραχάμι με θάλασσα. Εκεί το πρωτοείδα δια ζώσης.
Μια κυρία καθως πρέπει φαινόταν, αν και μπρουμουτιασμένη στα γόνατα, μπουσούλαγε να φτάσει στην Παναγία.
Είχε μπαντάρει τα γόνατα με κάτι βάτες, τυλιγμένες σε μεταξωτό μαντίλι, και δίπλα της μια φίλη για παρέα ως φαίνεται για να της δίνει κουράγιο.
-Έλα Τιτίκα, λίγο έμεινε ακόμα, κάνε υπομονή χρυσό μου.
Το χρυσό της έβγαζε κάτι μυκηθμούς που εναλλάσσονταν με εκ βαθέων μουγκρητό.
-Αγρρργκ, αγρρργκ.
Ως που ξαφνικά έκοψε την μέρα, σαν το μαχαίρι το πεπόνι, ένας ήχος στριγκός  εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
-Μπλουμπλουμπλιμπλόμ, μπλουμπλουμπιμπλόν.
Ένα κινητό! Η μουγκρίζουσα κυρία πανικοβλήθη σφόδρα.
-Το κινητό. το κινητό μου.
-Που τόβαλες χριστιανή μου, κυριολεκτούσε η συνοδός.
-Στο μπροστινό τσεπάκι.
Το φερμουάρ με σβαρόφσκι άνοιξε. Η συνοδός το βρίσκει επιτέλους.
-Εμπρός, α εσύ είσαι Νώντα, ναι εδώ την έχω δίπλα μου εκτελεί το τάμα.
-Δως το, δώσ΄το μου Τιτίκα.
Η Τιτίκα, φίλη με κατανόηση, της το δίνει αλλά πως να το κρατήσει  η γονυπετής κυρία, πως να περπατήσει στα τέσσερα χωρίς το ένα χέρι. Οπότε συνέβη ένα άλλο θαύμα της Χριστιανοσύνης που με αξίωσε ο Θεός, αλλά και η Παναγία δεν μπορώ να πω, να δώ με τα ίδια μου τα μάτια. Μια κυρία να μπουσουλάει και να μιλάει στον Νώντα της, ενώ της κρατούσε το ακουστικό περπατώντας αργά δίπλα της η στοργική της φίλη.
Δεν ήταν μόνο αυτό όμως που με βοήθησε να αισθανθώ θρησκευτικό ρίγος.



Με αποτελείωσε μια άλλη γυνή λαϊκής καταγωγής, αυτή την φορά. Σ΄ένα από αυτά τα αναρίθμητα μαγαζάκια που πουλάνε εικονίτσες, σταυρουδάκια και άλλα χριστιανικά αξεσουάρ η εν λόγω λαϊκή ύπαρξις, βλέποντας μια αυτοσχέδια ταμπέλα να γράφει ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ ρώτησε πόσο κάνει.
- Πέντε ευρώ το μπουκαλάκι μαντάμ.
Και της έδειξε ένα πλαστικό κατασκεύασμα σαν λιλιπούτεια νταμιτζάνα, με ανάγλυφη πλέξη που κατέληγε στην μία μεριά σε σταυρό και στην άλλη σε Παναγίτσα, και μάλιστα βρεφοκρατούσα.
-Πέντε ευρώ το νταμιτζανάκι; αναρωτήθηκε η μαντάμ. Χύμα δεν έχετε;
Δεν άντεχα άλλη κατάνυξη. Έπεσα με τα ρούχα στην θάλασσα και...
Και χρόνια πολλά. 

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Η ΛΑΙΔΗ ΜΕ ΤΟΥΣ 27 ΕΡΑΣΤΕΣ!




Η Λαίδη Worsley σε πίνακα του 1775/6 με την στολή ιππασίας του συντάγματος του συζύγου της. Πίνακας που βρίσκεται σήμερα στο Harewood House
Ο ζωγράφος του πίνακα όπως και ο αντίστοιχος του συζύγου της με την ίδια στολή είναι ο Joshua Reynolds 


Η ιστορία της ζωής της Seymour Fleming (1758-1818) μετέπειτα  Λαίδης Worsley είναι από αυτές που ούτε ο πιο ευφάνταστος μυθιστοριογράφος   θα μπορούσε να σκεφτεί.
Την εποχή που έζησε η γυναίκα αυτή, μια σύζυγος θεωρείτο ιδιοκτησία του άντρα της όπως η γη, το σπίτι και τα ζώα!
Ο πατέρας της Sir John Fleming, 1st Baronet του Brompton Park και δύο από τις αδελφές πέθαναν όταν ήταν  5 χρονών και αυτήν και την μεγαλύτερη της αδελφή Jane, που την χαρακτήριζαν ως "πρότυπο αρετής", τις μεγάλωσε η μητέρα τους, η οποία και ξαναπαντρεύτηκε ένα πλούσιο βαρόνο.


Η αδελφή της Jane το 1779 σε πίνακα από τον ίδιο ζωγράφο, λίγους μήνες πριν το γάμο της .


Καταλαβαίνει κανείς ότι η όμορφη και πλούσια  κοπέλα, η προίκα της  οποίας υπολογιζόταν σε £70,000 ήταν μια πολύφερνος νύφη και έτσι σε ηλικία 17 ετών, το 1775,  παντρεύτηκε τον  Sir Richard Worsley, 7th Baronet του Appuldurcombe HouseIsle of Wight .


Στο συμβόλαιο του γάμου της υπήρχε ο όρος ότι την προίκα της θα διαχειριζόταν ο σύζυγός της μέχρι το θάνατο του, ενώ αυτή θα λάμβανε μόνο £400 τον χρόνο.
Ο Worsley πολιτευόταν με τους Τόρις και από διάφορες πολιτικές και διπλωματικές θέσεις με αμοιβές και δωροδοκίες το ετήσιο εισόδημα του έφτανε τις £2000- 3000 ετησίως.
Ήταν επίσης ένας άπληστος συλλέκτης αρχαιοτήτων ταξιδεύοντας σε διάφορες  χώρες όπως στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Τουρκία.
Σύμφωνα με όσα είπε αργότερα η Λαίδη τους 3 πρώτους μήνες μετά τον γάμο της, ήταν σαν να ζούσε με τον αδελφό της!
Από ότι φαίνεται ο άντρας της είχε σεξουαλικά προβλήματα και σαν γνήσιος ηδονοβλεψίας ερεθιζόταν συνήθως βλέποντας παρά δρώντας!
Το ζεύγος απέκτησε ένα αγόρι που πέθανε 19 ετών  σε  ατύχημα.
Στο Λονδίνο ο κύκλος που κυκλοφορούσε η Seymour διακρινόταν για τα πολλά πάρτυ που έκαναν, τον τζόγο, το μπεκρούλιασμα, το μοδάτο ντύσιμο και την σεξουαλική ελευθεριότητα.
Η Seymour απέκτησε και μια κόρη από τον εραστή της Maurice George Bisset την οποία όμως για να αποφύγει το σκάνδαλο την αναγνώρισε ως δική του ο Worsley.
Ο Bisset, όπως και άλλοι εραστές της ήταν στενός φίλος και γείτονας των Worley.
Τον Νοέμβριο 1781 η Λαίδη Worsley με τον εραστή της  Bisset έφυγε από το σπίτι.
Αντιδρώντας στην εγκατάλειψη του αυτή και στο αναπόφευκτο σκάνδαλο, ο Worley μήνησε τον Bisset ζητώντας σαν αποζημίωση για αποπλάνηση της συζύγου του, το  τεράστιο ποσό των £20,000 (2015: £2,220,000)  Στην ουσία η αποζημίωση ήταν γιατί με την αποπλάνηση αυτή μειωνόταν η αξία της συζύγου του που ήταν ιδιοκτησία του!
Αντί δε να ζητήσει διαζύγιο το αίτημα του ήταν για δικαστικό χωρισμό, έτσι ώστε η γυναίκα του να μην μπορεί να ξαναπαντρευτεί.
Εάν το δικαστήριο επιδίκαζε να καταβάλει ο Bisset  αυτό το ποσό το αποτέλεσμα θα ήταν αυτός να χρεοκοπήσει.
Όμως μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο η Λαίδη Worsley δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τις μαρτυρίες 5 από τους 27 εραστές  της, γνωστούς στον άντρα της, οι οποίοι κατέθεσαν ότι αυτός όχι μόνο ήταν γνώστης του τι έκαναν με την γυναίκα του, αλλά τους ενθάρρυνε μάλιστα ενεργά!
Ένας κατέθεσε ότι φεύγοντας από την κρεβατοκάμαρα βρήκε τον σύζυγο στο καμαρίνι της , ενώ άλλος ότι τον έβαλε να βλέπει από ένα παράθυρο την γυναίκα του να ντύνεται.
 Ο γιατρός της μάλιστα κατέθεσε ότι είχε κολλήσει αφροδίσιο νόσημα από τον Μαρκήσιο του Graham.
Η πιο καταλυτική όμως μαρτυρία ήταν μιας γυναίκας που είχε τα λουτρά που πήγαινε η Λαίδη.
Για όσους απορήσουν γιατί μια πλούσια Λαίδη κατέφευγε σε λουτρά αντί να έχει ένα στο σπίτι της, η απορία τους θα λυθεί αν διαβάσουν το ποστ μου ΟΤΑΝ Η ΑΠΛΥΣΙΑ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝ ΩΣ ΥΓΕΙΑ!
Η υπεύθυνη λοιπόν στα λουτρά κατάθεσε ότι μια ηλιόλουστη μέρα είχαν πάει σε αυτά οι Worley και ο  Bisset.
Όταν βοήθησε την Λαίδη να γδυθεί άκουσε τον άνδρα της απ΄ έξω από ένα παράθυρο να της φωνάζει: Seymour, Seymour ο Bisset σε βλέπει!
Ο μόνος όμως τρόπος να μπορέσει να την δει, γιατί το παράθυρο ήταν ψηλά, ήταν να έχει ανέβει στους ώμους του άνδρα της!
Μετά έφυγαν γελώντας και οι τρεις μαζί.
Όπως είναι αυτονόητο η μαρτυρία αυτή προκάλεσε ένα πλήθος από χιουμοριστικά σκίτσα και βέβαια οδήγησε το δικαστήριο να αποφασίσει  να αποζημιώσει τον Worley με 1 σελίνι! (2015: £5.54)



Ο Worley δεν έδινε διαζύγιο στην Seymour και το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χωρίσει αυτή με τον  Bisset  μετά από 18 μήνες, όταν αυτός  αντιλήφθηκε ότι αν δεν πέθαινε ο άνδρας της δεν θα μπορούσαν να παντρευτούν.
Η Seymour  εκ των πραγμάτων κατέληξε να γίνει επαγγελματίας ερωμένη πλουσίων ανδρών ή  demimondaine, ένας όρος που ήταν εν χρήσει στα τέλη του 19ο με τις αρχές του 20ου και αναφερόταν σε γυναίκες που ζούσαν πέραν των συνηθισμένων τότε αρχών της άρχουσας  τάξης, φτάνοντας στα όρια της πορνείας.
Είχε αποκτήσει δύο ακόμα παιδιά, το ένα  από τον Bisset πριν την εγκαταλείψει το 1783.
Το εισόδημα της ήταν οι £400 από το γαμήλιο συμβόλαιο. Το δικαστήριο  είχε αποφασίσει  να της δίνει ο άνδρας της άλλες £600 αλλά αυτός δεν τις τα έδωσε ποτέ.
Ο Worley μετά το σκάνδαλο είχε φύγει για το εξωτερικό και στην Αίγυπτο είχε παρανόμως αγοράσει σαν σκλάβο ένα παιδί το οποίο το ξυλοφόρτωνε συνεχώς και αδίκως. Μερικοί από τους Βρετανούς υπηρέτες του, είχαν παραιτηθεί για ανάλογη συμπεριφορά απέναντι τους.
Το 1788, ο Richard επέστρεψε στην Αγγλία και υπέγραψε τελικά την συμφωνία χωρισμού τους. Συμφώνησε να πληρώσει όλα τα χρέη της  Seymour ( πάνω από £ 3500) αλλά αρνήθηκε να πληρώνει τις £ 600 που είχε επιδικάσει το δικαστήριο.
Έθεσε όμως ως όρο ότι η Seymour δεν θα επιστρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο για τέσσερα χρόνια αλλιώς δεν θα τις δώσει τίποτα.
Απελπισμένη αυτή δέχτηκε τον όρο, υπέγραψε  και μετακόμισε στο Παρίσι.



Μετά όμως ένα χρόνο έγινε η Γαλλική Επανάσταση και με το κυνήγι  των αριστοκρατών που είχε αρχίσει δεν μπορούσε να επιστρέψει στην χώρα της . Την συντηρούσαν εραστές της και είναι πιθανόν ότι ήταν η Mrs Neylour που είχε φυλακιστεί στις φυλακές Carmes μεταξύ 1793 και 1794.
Στην Γαλλία γέννησε και ένα ακόμα κορίτσι που το υιοθέτησαν Γάλλοι γονείς.
Επέστρεψε τελικά στην Αγγλία το 1797 άρρωστη και χρεωμένη, οπότε αφού την συγχώρησαν οι δικοί της, την περιμάζεψαν κοντά τους και  έτσι συνέχισε να ζει  στο Brompton προσέχοντας εκεί να μην δημιουργεί σκάνδαλα.
Τελικά με τον θάνατο το 1805 του Worley ,επέστρεψαν σε αυτήν οι £70,000 της προίκας της, οπότε ένα μήνα αργότερα παντρεύτηκε σε ηλικία 47 ετών, τον  26χρονο Σουηδό μουσικό εραστή της!
Επίσης τον ίδιο μήνα απαλλάχτηκε με βασιλική άδεια από το όνομα Worsley και ξαναπήρε το πατρικό της το οποίο πήρε και ο νέος σύζυγός της.
Σύντομα μετά τον γάμο, τους επισκέφτηκε ένα ζευγάρι και η κοπέλα ισχυρίστηκε πως είναι κόρη της με τον Worley και ότι είχε δοθεί για υιοθεσία σε Γάλλους, διεκδικώντας έτσι την κληρονομιά του.
Είχε γεννηθεί 5 χρόνια μετά την δίκη για την οποία όμως δεν γνώριζε σχετικά. Παρά το ότι ξεκίνησε μια νομική διαδικασία για διεκδίκηση της κληρονομιάς, για άγνωστους λόγους είτε γιατί ήταν πράγματι κόρη της είτε γιατί δεν είχε πλέον το κουράγιο για μια νέα δικαστική περιπέτεια συμφώνησε να της δώσει  £1000 λίρες και άλλες £3000 για τον γάμο της.
Η ζωή της μυθιστορηματικής αυτής γυναίκας τελείωσε το 1818 σε ηλικία 60 ετών. Ο άνδρας της παρά το ότι ξαναπαντρεύτηκε μετά τον θάνατο της , όταν πέθανε και αυτός το 1836 ζήτησε να θαφτεί δίπλα της.
Την βιογραφία αυτή παρακινήθηκα να την γράψω αφού είδα την τηλεταινία του BBC2, The Scandalous Lady W, που βασίζεται στο βιβλίο της Hallie RubenholdLady Worsley's Whim, και στην οποία πρωταγωνιστεί η Natalie Dormer.



Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΖΩΟΠΡΑΞΙΣΚΟΠΙΟ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ




Το περίεργο αυτό μηχάνημα στην φωτογραφία είναι το Ζωοπραξισκόπιο (Zoopraxiscope) ένα από τα 71 που έχουν διατηρηθεί μέχρι τις μέρες μας.
Με αυτή την συσκευή που εφευρέθηκε το 1879 από τον Βρετανό φωτογράφο  Edward Muybridge (1830-1904) έγινε η πρώτη προσπάθεια να αποκτήσει κίνηση η φωτογραφία.


Αποτελείται από δύο κύρια μέρη, την ξύλινη συσκευή προβολής που έμοιαζε με φανάρι που περιέχει φακό, λάμπα, ρυθμιζόμενο κλείστρο, μηχανισμό περιστροφής  και τους γυάλινους δίσκους πάνω στους οποίους υπήρχαν κυκλικά διαδοχικές φωτογραφίες, ώστε όταν  οι γυάλινοι αυτοί δίσκοι περιστρέφονταν με μεγάλη ταχύτητα πάνω στη βάση του μηχανήματος ,η παράσταση αποκτούσε δράση και ρυθμό.
Αρχικά ο  Μάιμπριτζ χρησιμοποίησε το Ζωοπραξισκόπιο για να παρατηρήσει καλύτερα την κίνηση των ζώων, θέλοντας μάλιστα να αποδείξει, ότι καθώς το άλογο τρέχει υπάρχουν στιγμές που και τα τέσσερα πόδια του βρίσκονται στον αέρα, όπως μπορεί να δει κανείς και στην σειρά από τις ιστορικές πλέον αυτές φωτογραφίες.


Εκείνη την εποχή υπήρχε έντονη διαμάχη για αυτό το θέμα και ο πρώην  κυβερνήτης της Καλιφορνίας και ιδιοκτήτης αλόγων κούρσας,  τον είχε προσλάβει για αυτό τον σκοπό.
Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση της λειτουργίας του Ζωοπραξισκόπιου υπάρχει στο παρακάτω σύντομο βίντεο.


Το 1874 ο Muybridge σε ηλικία 44 ετών, δολοφόνησε εν ψυχρώ τον Major Harry Larkyns που τον υποψιαζόταν σαν εραστή της 23χρονης γυναίκας του. Η βασική γραμμή της υπεράσπισης του ήταν ότι μετά από ένα ατύχημα στο οποίο είχε τραυματιστεί στο κεφάλι είχε αλλάξει η προσωπικότητα του. Παρά τις αντίθετες οδηγίες του δικαστή, το δικαστήριο τον αθώωσε χαρακτηρίζοντας την πράξη του ως "ως δικαιολογημένη ανθρωποκτονία" 
Με λιμπρέτο βασισμένο σε αυτή την δίκη είναι η όπερα The Photographer, που έχει συνθέσει ο Philip Glass.


Το 1880 το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας χρηματοδότησε την έρευνα του Muybridge για την κίνηση ανθρώπων και ζώων, με την χρήση διαδοχικών φωτογραφικών μηχανών σε στούντιο .
Χρησιμοποίησε γυμνά μοντέλα σε διάφορες δράσεις, φωτογράφισε την κίνηση ζώων  από τον ζωολογικό κήπο της Πενσυλβάνιας, αθλητικές εκδηλώσεις κτλ με αποτέλεσμα μεταξύ 1883 και1886 να έχει τραβήξει πάνω από 100000 φωτογραφίες.
Ένα μικρό δείγμα της δουλειάς του υπάρχει στο παρακάτω βίντεο.


Το 1887 δημοσιεύτηκαν  3 βιβλία του με 20.000 φωτογραφίες του  και μέχρι σήμερα θεωρούνται ότι έχουν συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη της Εμβιομηχανικής και στην μηχανική των αθλητών.
Μετά το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας ο Muybridge ταξίδεψε σε πολλά μέρη και έδινε διαλέξεις  μαζί με προβολές της δουλειάς του.
Το 1893 στο Σικάγο στην  World's Columbian Exposition παρουσίασε  μια σειρά διαλέξεων με θέμα  "Science of Animal Locomotion" στο  Zoopraxographical Hall που είχε στηθεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Η προβολές αυτές με εισιτήριο με το Ζωοπραξισκόπιο θεωρούνται ως η αρχή του εμπορικού κινηματογράφου.



Το 1894 ο Muybridge επέστρεψε στην Βρετανία όπου και πέθανε το 1904.
Τα βιβλία του Animals in Motion (1899) και The Human Figure in Motion (1901),  παραμένουν σε κυκλοφορία ακόμα και 100 χρόνια μετά τον θάνατο του.
Μπορεί σήμερα η φωτογραφία να είναι κάτι σύνηθες και συχνό εκείνη όμως την εποχή ήταν κάτι το πρωτοποριακό, νέο και βέβαια ακριβό.
Ο κόσμος πλήρωνε για να δει φωτογραφίες και για τον λόγο αυτό διάφορες συσκευές προβολής τους, όπως πχ το  Kaiserpanorama  είχαν διαδοθεί παντού. Καθισμένος σε μια θέση ο θεατής έβλεπε στερεοσκοπικά ένα αριθμό από κυκλικά κινούμενες διαφάνειες.


 Από το 1890 που  πατενταρίστηκε, μέχρι  το 1910 είχαν τοποθετηθεί στην Ευρώπη πάνω από 250 μηχανήματα και τα κεντρικά αρχεία της επιχείρησης είχαν πάνω από 100000 διαφάνειες.   
 Μετά  την 28 Δεκεμβρίου 1895, που είναι η επίσημη μέρα των γενεθλίων  του κινηματογράφου με την προβολή των αδελφών Λυμιέρ στο Παρίσι, αυτός άρχισε πλέον να μπαίνει σιγά σιγά στην ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων  σε όλο τον κόσμο.
 Όμως η επίδραση του έργου  του Muybridge έφτασε μέχρι τους   μεταϊμπρεσιονιστές . Αυτοί ήσαν ένα ρεύμα που δημιουργήθηκε μετά τους ιμπρεσιονιστές στα τέλη του 19ου αιώνα και ενώ αυτοί εξακολουθούν να διατηρούν τις τεχνικές του Ιμπρεσιονισμού, ωστόσο επιδιώκουν να προσδώσουν μεγαλύτερο συναισθηματισμό στα έργα τους και να μην  αποτυπώνουν μόνο την άμεση εντύπωση (impression) που προκαλεί ένα αντικείμενο ή μια καθημερινή εικόνα.
Σε αυτούς συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων ο Πώλ Σεζάν, ο Πωλ Γκογκέν, ο Ζώρζ Σερά, ο Βαν Γκογκ και ο Marcel Duchamp.
Για τον τελευταίο  έχω γράψει στο παρελθόν το ποστ Η ΣΤΕΦΑΝΗ,Ο DUCHAMP ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΝΙΣΤΗΡΙ


Οι φωτογραφίες της γυμνής γυναίκας που κατεβαίνει την σκάλα του Muybridge , τον οδήγησαν το 1912 στον περίφημο πίνακα του Γυμνή κατεβαίνοντας μια σκάλα Νο2
Στην φωτογραφία ο πίνακας και δίπλα του η φωτογραφική του εξήγηση,  που βασίζεται στην μελέτη της κίνησης από τον Muybridge.



Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

ΕΝΑ ΚΑΥΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ 1907!





Ο Τίμος Μωραϊτίνης (1875 - 1952) ήταν  θεατρικός συγγραφέας (κωμωδίας - επιθεώρησης), εκδότης, δημοσιογράφος, πεζογράφος και ποιητής. Σαν Χρονογράφος, επέβαλε το χρονογράφημα ως λογοτεχνικό είδος και του αποδόθηκε ο τίτλος του κορυφαίου δίνοντας στο είδος αυτό την οριστική του μορφή.
Υπήρξε χρονογράφος για μεγάλο διάστημα στην εφημερίδα «Εμπρός» αλλά και σε πολλές άλλες εφημερίδες και περιοδικά της εποχής.


Στο παρακάτω χρονογράφημα του που δημοσιεύτηκε στο ΕΜΠΡΟΣ στις 25-5-1907 μπορεί να διακρίνει κανείς το καυστικό του πνεύμα, καθώς με την ευκαιρία της καταστροφής ενός ρολογιού που είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Συντάγματος,  καυτηριάζει με χιούμορ τους δημοσίους υπαλλήλους, τους πολιτικούς και την αντίδραση πολλών σε κάθε πρόοδο.
Απολαύστε το  γιατί παραμένει διαχρονικό.



Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!




Πρόσφατα δημοσιεύτηκε εκτεταμένα και σχολιάστηκε πικρόχολα  ένα κείμενο του  δημοσιογράφου Nico Hines της Daily Beast στο οποίο οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας συγκαταλέγεται στους 5 χειρότερους της  ιστορίας τους λόγω του κόστους τους.
Είναι όμως αυτή η αλήθεια;
Μια νέα Βρετανική μελέτη, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που δεν έχει βέβαια κανένα λόγο να είναι ευνοϊκή για την Ελλάδα, ανατρέπει πλήρως αυτή την ευρέως διαδεδομένη άποψη.
Αντιγράφω σχετικά από εδώ (οι υπογραμμίσεις δικές μου):



The Oxford Olympics Study 2016 καταρρίπτει αυτή τη μυθολογία και εμφανίζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ως τους Αγώνες με το χαμηλότερο κόστος συνολικά, ανά αθλητικό γεγονός και ανά αθλητή, άρα δεν μπορούν να ευθύνονται για τη διόγκωση του δημόσιου χρέους και για την οικονομική κατάρρευση της χώρας.
Η μελέτη αυτή καταμέτρησε το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 σε 2,94 δισ. δολάρια, που είναι μικρότερο από το κόστος της Βαρκελώνης, της Ατλάντας, του Σίδνεϊ, του Πεκίνου, του Λονδίνου (που πραγματικά εκτροχιάστηκε) και του Ρίο. 
Η μελέτη έχει αναγάγει τα ποσά σε τιμές 2015 ώστε να είναι συγκρίσιμα και επικεντρώνεται στο κόστος των έργων που θεωρούνται υποχρεωτικά για τη διοργάνωση των Αγώνων. Εξαιρείται, επίσης, το κόστος των έργων που δρομολογήθηκαν από τις διοργανώτριες πόλεις για τη βελτίωση των υποδομών τους.
Τον Ιανουάριο του 2015 το ΙΟΒΕ δημοσίευσε μελέτη για «το αποτύπωμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην ελληνική οικονομία». Από την ανάλυση αυτή προκύπτει ότι οι δημόσιες δαπάνες για τους Αγώνες ήταν 4,1 δισ. ευρώ, αν ληφθούν υπόψη τα υποχρεωτικά ολυμπιακά έργα και οι δαπάνες για την ασφάλεια. Οι δαπάνες διαμορφώνονται στα 6,5 δισ. ευρώ, αν προστεθούν έργα που είχαν χαρακτηρισθεί ολυμπιακά χωρίς να είναι υποχρεωτικά για τους Αγώνες. Και σε αυτή την περίπτωση όμως δαπάνες ύψους 6,5 δισ. ευρώ αντιστοιχούν σε μόλις 1% των κρατικών δαπανών της αντίστοιχης περιόδου και σε λιγότερο από 2% του ακαθάριστου χρέους της γενικής κυβέρνησης στο τέλος του 2013.
Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ «οι Αγώνες είχαν αισθητά θετική επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα και στην απασχόληση», αν δεν είχαν γίνει «το επίπεδο του ΑΕΠ θα ήταν κατά 2,5% χαμηλότερο, ενώ η απασχόληση θα ήταν μειωμένη κατά περίπου 44.000 θέσεις εργασίας. 
Σημαντική ήταν και η αύξηση των τουριστών ως και το 2008, που η ανοδική πορεία ανακόπτεται λόγω της δυσμενούς διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Σε σύγκριση με την τετραετία 2000 - 2004, την περίοδο 2005 - 2009 ο αριθμός των επιπλέον τουριστών ξεπέρασε τα 14 εκατομμύρια αφήνοντας έσοδα ύψους 10,7 δισ. ευρώ ετησίως.
Από την πλευρά του δημοσιονομικού οφέλους, εκτιμάται ότι περίπου 1,5 δισ. ευρώ επέστρεψαν στα ταμεία του κράτους υπό τη μορφή άμεσων και έμμεσων φόρων και εργοδοτικών εισφορών. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι στην κατηγορία κατασκευαστικά έργα, σε κάθε 1 ευρώ τα 0,38 επέτρεψαν στα δημόσια ταμεία, το παραπάνω ποσό φθάνει στα 2,9 δισ. ευρώ! «Το κυριότερο θετικό αποτέλεσμα των Ολυμπιακών Αγώνων στην ελληνική οικονομία πηγάζει κυρίως από τη θετική σηματοδότηση (signaling) που στέλνει η χώρα με την ανάληψη και την επιτυχημένη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων» επισημαίνει η μελέτη.
Η Ελλάδα ήταν η μικρότερη χώρα που διοργάνωσε ποτέ Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν η πρώτη φορά που αναλάμβανε μια τόσο σύνθετη διοργάνωση και, επιπροσθέτως, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας ήταν οι πρώτοι που διοργανώθηκαν υπό το αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ.
Δεν είχαν οι Αγώνες της Αθήνας ένα σκοτεινό πρόσωπο;
 Η μελέτη της Οξφόρδης επισημαίνει ότι όλες οι ολυμπιακές διοργανώσεις υπερβαίνουν τον προϋπολογισμό τους επειδή η νομική δέσμευση που αναλαμβάνει η διοργανώτρια πόλη και χώρα ότι εγγυώνται την κάλυψη των επιπλέον εξόδων λειτουργεί σαν «λευκή επιταγή για υπέρβαση των δαπανών». Για την Αθήνα η υπέρβαση του αρχικού προϋπολογισμού υπολογίστηκε στο 49%. Στο Μόντρεαλ η υπέρβαση ήταν 720%, στη Βαρκελώνη 266%, στην Ατλάντα 151%, στο Σίδνεϊ 90%, στο Πεκίνο 2% (με την υποσημείωση ότι η Κίνα δεν φημίζεται για την αξιοπιστία των στοιχείων της), στο Λονδίνο 76% και στο Ρίο 51%. Κατά μέσο όρο η υπέρβαση δαπανών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες υπολογίστηκε στο 176% του αρχικού προϋπολογισμού τους.
Στην Αθήνα πολλά από έργα που χρηματοδοτήθηκαν από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων «βαφτίστηκαν» ολυμπιακά, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν. Γιατί έγινε αυτό; 
Οπως εξηγούν συντελεστές της προσπάθειας, για να κερδίσουν τα έργα από τη δυναμική των Αγώνων και να ολοκληρωθούν, μολονότι εκ των υστέρων αναγνωρίζουν ότι ίσως να ήταν τελικά μια λάθος προσέγγιση, καθώς δόθηκε η εντύπωση ότι τα Ολυμπιακά έργα ήταν πολύ περισσότερα
Η μεγαλύτερη αποτυχία των Αγώνων του 2004 ήταν η επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή να αφήσει τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις να σαπίσουν, αντί να χαράξει μια στρατηγική αξιοποίησης της υλικής και άυλης κληρονομιάς των Αγώνων.
Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ «η ελλιπής αξιοποίηση της ολυμπιακής κληρονομιάς μετά το πέρας των Αγώνων απομείωσε το ΑΕΠ μακροχρόνιας ισορροπίας της χώρας κατά περίπου 0,2%». Στη διάρκεια της προετοιμασίας, η διοίκηση απέδιδε καλύτερα, οι προθεσμίες ήταν σαφείς, η πόλη ανταποκρινόταν σε νέους κανόνες λειτουργίας, είχαν αναπτυχθεί συνέργειες αδιανόητες για την ελληνική πραγματικότητα, οι απαλλοτριώσεις κόστιζαν λιγότερο

Όλα χάθηκαν γρήγορα, η δυναμική της οικονομίας, η καλή εικόνα στο εξωτερικό, η ολοκλήρωση του ευρύτερου σχεδίου αστικής αναζωογόνησης της πρωτεύουσας, το κύμα των εθελοντών... Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το πολιτικό άλλοθι για τα δημοσιονομικά προβλήματα, για το ξεπερασμένο και υπερβολικά κοστοβόρο Ασφαλιστικό (ο Τάσος Γιαννίτσης εκτιμά ότι τα 70 από τα 90 δισ. ευρώ επιβάρυνσης του δημόσιου χρέους στο διάστημα 2004-2009 αντιστοιχούν στο κακό ασφαλιστικό σύστημα) και εντέλει για το υπέρογκο δημόσιο χρέος.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 10-8-2016
Ένα ακόμα σχετικό άρθρο του Σπύρου Βλέτσα από την Athens Voice
Οκτώ χρόνια σε κρίση, όλοι οι μύθοι έχουν καταρρεύσει, αλλά η έλλειψη αυτογνωσίας εξακολουθεί να κυριαρχεί. Πολλοί δεν θέλουν ακόμη να παραδεχτούν ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή για χρόνια το κράτος της ξόδευε πολύ περισσότερα από όσα εισέπραττε και η χώρα κατανάλωνε πολύ περισσότερα από όσα παρήγαγε. Γι’ αυτό και τους αρέσει να πιστεύουν ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε από την Ολυμπιάδα.



Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΞΥΛΟ ΕΞΗΛΘΕ ΕΚ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ- Ο ΚΥΡ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΠΡΙΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !




Αυτό το καλοκαίρι συμπληρώθηκαν 20 από τότε που πέθανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, 12 από τον θάνατο του Παπαμιχαήλ  και 57 χρόνια αφότου παίχτηκε στους κινηματογράφους η ταινία που τους  έκανε σταρ, Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο.
Η ταινία πιθανολογείται πως είναι η πιο ειδωμένη ταινία στην Ελλάδα καθώς μέσα στα πρώτα δέκα χρόνια, την είδαν πάνω από δέκα εκατομμύρια Έλληνες.
Ο ΚΥΡ στο περιοδικό ΣΥΛΛΟΓΗ σκιτσάρει με το γνωστό του χιούμορ ΤΟ ΞΥΛΟ ΕΞΗΛΘΕ ΕΚ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ   συσχετίζοντας την ταινία με τον γάμο της Βουγιουκλάκη με τον Παπαμιχαήλ  που έγινε στις 17 Δεκεμβρίου 1965 στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον λόφο των Δελφών.
Σύμφωνα με όσα έγραψε ο Τύπος της εποχής, η Αλίκη έφθασε τα ξημερώματα με την ιδιόκτητη Τζάγκουαρ της και επακολούθησε γλέντι όπως και φαίνεται και στις φωτογραφίες από το ΕΜΠΡΟΣ της 25-1-1965.








Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΜΕΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ !





Στην τελευταία γελοιογραφία που δημοσίευσε στην ΑΥΓΗ ο Μέντης Μποσταντζόγλου τον Ιούλιο 1966, σατιρίζει  την απεργία των λεωφορείων που είχε προκαλέσει τότε μεγάλη ταλαιπωρία στο επιβατικό κοινό.
Την γελοιογραφία αυτή την δημοσίευσε ο Νίκος Σαραντάκος και στα σχόλια που επακολούθησαν ο συχνός εκεί σχολιαστής Γς  δημοσίευσε μια φωτογραφία του από το ιδιαίτερα αξιόλογο μπλογκ του Cactos στην οποία εμφανίζονται πίσω από το πτώμα του Ανατομείου τρεις φοιτητές της Ιατρικής του 1970 με τις απαραίτητες γραβάτες τους.
Η φωτογραφία αυτή μου θύμισε ότι αντίστοιχες φωτογραφίες του πατέρα μου και δική μου είχα δημοσιεύσει πριν 6 χρόνια στο ποστ μου  ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ….
 Χάρις σε αυτές τις φωτογραφίες μου ήρθαν ξανά στο μυαλό εκείνα τα χρόνια που σαν νεαροί φοιτητές είχαμε την πρώτη επαφή με το νεκρό ανθρώπινο σώμα, το οποίο βέβαια είχε προηγουμένως υποστεί ειδική προετοιμασία ώστε να μην αλλοιώνεται και να μπορεί να το ανατάμει κανείς για μέρες ξεκινώντας από .το δέρμα προς τα έσω.
Την διαδικασία αυτή την έχει ζωγραφίσει σε δύο πίνακες του ο Ρέμπραντ .Τους  πίνακες αυτούς μπορεί να δει κανείς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΗΝ BARBARA ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ
Βέβαια θα ήταν προτιμότερο αντί να κόβει κανείς  πτώματα να γινόταν ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΜΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ !
Λόγω του μικρού αριθμού των πτωμάτων στο ανατομείο σε κάθε τραπέζι γινόταν κατά διαστήματα αλλαγή αυτών που δούλευαν στο κάτω μέρος με αυτούς που δούλευαν στο επάνω.


Εκτός όμως από το πτώμα ήταν αναγκαίο να έχει ο κάθε φοιτητής και ένα σκελετό για να μαθαίνει την οστεολογία.
Για να τον αποκτήσεις, ή θα έπρεπε να στον δώσει κάποιος παλιότερος, ή θα έπρεπε να τρέχεις στα νεκροταφεία να παρακαλάς τους νεκροθάφτες για να σου βρουν κάποιον από τα αζήτητα και να είναι βέβαια σε καλή κατάσταση και καθαρός.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον που και πως είχα καταφέρει να αποκτήσω ένα ολόκληρο σκελετό σε αρίστη κατάσταση, μάλλον από νέο άτομο γιατί τόσο οι σπόνδυλοι όσο και οι αρθρώσεις ήσαν χωρίς φθορές ενώ  διέθετε σχεδόν και ολόκληρη την οδοντοστοιχία του. 

Αυθόρμητα δε καθώς μου φαινόταν ότι ανήκε σε άνδρα, είχα βαφτίσει τον σκελετό Μήτσο και καθώς το κρανίο για ένα χρόνο βρισκόταν επάνω στο γραφείο μου στο δωμάτιο μου, πριν να κοιμηθώ το βράδυ του έλεγα και καληνύχτα! 
Η μέλλουσα κ. Αθεόφοβου, παρά τις προσπάθειες που είχε κάνει, είχε εξασφαλίσει μεν ένα κρανίο, από κάποιο παλιότερο φοιτητή, αλλά δεν είχε κανένα άλλο οστούν  από τον υπόλοιπο σκελετό.
Ως γνήσιος λοιπόν ερωτευμένος ιππότης έκατσα μια μέρα και χώρισα τα οστά του σκελετού μου στα δύο. Κράτησα τα μισά για μένα και τα υπόλοιπα τα έβαλα σε μία χάρτινη σακούλα για να τα δώσω στην συμφοιτήτρια μου.


Διαβάζοντας κανείς τον παραπάνω πίνακα μπορεί να καταλάβει ότι έστω και αν ήταν μισός ο σκελετός, ήταν μεγάλος ο αριθμός από κόκαλα μέσα στην σακούλα.
Είχαμε δώσει ραντεβού στην αφετηρία των λεωφορείων για το Γουδί στην οδό Ακαδημίας.


Μόλις την είδα περιχαρής της έδωσα την σακούλα με το πολύτιμο υλικό αλλά εκείνη κάπου στραβοπάτησε, της έπεσε από τα χέρια και το πεζοδρόμιο με τον δρόμο γέμισαν με κοκάλες, όπως πχ το βραχιόνιο, η κνήμη κτλ αλλά και κοκαλάκια από σπονδύλους μέχρι οστάρια από χέρια και πόδια.
Επακολούθησαν  σκηνές απείρου κάλλους!
Εμείς να προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κόκαλα από κάτω, μια γριά μόλις τα είδε κόντεψε να λιποθυμήσει, κάτι κυράτσες άρχισαν να σταυροκοπιούνται  με μανία και μερικοί συμφοιτητές που περίμεναν και αυτοί στην στάση να γελάνε με το θέαμα.
Τελικά όταν ξεμπερδέψαμε με την ανατομία  μου επεστράφησαν τα κόκαλα και  ο Μήτσος άρτιος  πάλι  ξαναμπήκε στο ξύλινο κουτί του. Βέβαια με προθυμία θα τον έδινα αν κάποιος άλλος φοιτητής μου τον ζητούσε, αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας.
Τελικά  είπα πως θα απαλλαγώ από αυτόν όταν η κόρη μου ως φοιτήτρια  έκανε και αυτή ανατομία.
Αλλά όπως και η μάνα της μόλις πέρασε το μάθημα μου έφερε πίσω το κουτί με τον Μήτσο, οπότε και αυτός ξανατοποθετήθηκε  στην αποθήκη μου.
Φαίνεται δε ότι λόγω των στενών οικογενειακών δεσμών που είχε αποκτήσει μαζί μας ο Μήτσος μας είχε συμπαθήσει και ακόμα και από την αποθήκη μας φάνηκε χρήσιμος.
Πηγαίνοντας μια μέρα στην αποθήκη βρήκα την πόρτα ανοικτή αλλά ανοικτό επίσης και το κουτί με τον Μήτσο!
Μπορώ να φανταστώ την τρομάρα που θα πήρε ο διαρρηκτής μόλις άνοιξε το κουτί και είδε μέσα σε αυτό να του χαμογελάει το κρανίο του Μήτσου με τα αστραφτερά δοντάκια του και με όλα τα υπόλοιπα κοκάλα του από κάτω!

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

TO PHOTOSHOP ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ !















ΠΡΙΝ 



                                  ΜΕΤΑ
        (Ε, μια κουβέντα είναι  πως το PHOTOSHOP μπορεί να κάνει παντού θαύματα!)