Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Ο ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΚΙΝΗΤΗΡΑ;




Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί η παραπάνω φωτογραφία που υποτίθεται ότι απεικονίζει τον  διάσημο Αυστριακό γυναικολόγο  Dr. Hermann Otto Kloepneckler
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι παρά το ότι υποτίθεται ότι είναι διάσημος  δεν υπάρχει καμιά άλλη πληροφορία γι΄αυτόν στον διαδίκτυο.
Γιατί λοιπόν μας απασχολεί ο ανύπαρκτος   Dr. Hermann Otto Kloepneckler;
Γιατί αυτός που τον κατασκεύασε έγραψε μια πολύ έξυπνη συσχέτιση του γυναικείου κόλπου με ένα κινητήρα  
΄Ετσι λοιπόν ο «διάσημος» γυναικολόγος  Dr. Hermann Otto Kloepneckler υποτίθεται ότι έχει πει το 1912:

O καλύτερος κινητήρας που υπάρχει στον κόσμο είναι ο γυναικείος κόλπος.
 Αρχίζει να δουλεύει υποκινούμενος μόνο από ένα δάκτυλο, είναι αυτολιπαινόμενος, δέχεται έμβολα κάθε μεγέθους και κάνει αυτόματη αλλαγή λαδιών κάθε τέσσερεις εβδομάδες.
Είναι κρίμα μόνο που το σύστημα ελέγχου έχει την δικιά του ιδιοσυγκρασία.

Οπότε συμπλήρωσε κάποιος άλλος σύγχρονος του, εξίσου «διάσημος» βραζιλιάνος γυναικολόγος:


 "Και υπάρχει και κάτι άλλο:
 Δεν χαλάει ακόμη και αν τον ....γαμήσεις"

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Η ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ




Για την Ζώνη της Παναγίας , ή μάλλον για τις 3 Ζώνες,μέχρι στιγμής, έχω γράψει στο παρελθόν τα ποστ  ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ  ΕΥΡΟΖΩΝΗ; ...και ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ)
Η Ζώνη του Εφραίμ ξαναβγήκε περιοδεία  και από τις 3- 13  Νοεμβρίου θα βρίσκεται στον μητροπολιτικό ναό των Αγίων Αναργύρων στη Νέα Ιωνία και στην συνέχεια η Ζώνη τη συνοδεία του σχετικού παγκαριού θα συνεχίσει την τουρνέ της στο νοσοκομείο «Αγία Ολγα», στον Κάλαμο, στη Λάρισα, στο Μεσολόγγι, στο Αγρίνιο, προτού επιστρέψει και πάλι στη βάση της: τη μονή Βατοπεδίου στο Αγιον Όρος.


Τα αφορολόγητα έσοδα από αυτήν περιοδεία δεν πρόκειται βέβαια να ανακοινωθούν, αλλά είμαι σίγουρος πως σαφώς θα είναι σημαντικότερα από όσα εισπράχτηκαν  από το προσκύνημα των παντούφλων και των γυαλιών του Αγίου Παϊσιου.
Τουλάχιστον έτσι πλέον, όπως γράφω στο ποστ  ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑΣ :
..προσκυνώντας οι πιστοί τα γυαλιά, τα πέδιλα, τις κάλτσες, τις παντούφλες, τα κινητά, τους ονυχοκόπτες,  τις φανέλες αλλά και τα σώβρακα των αγίων  δεν θα χρειάζεται να αφήνουν τα πτώματα κουλά κόβοντας συνήθως τα χέρια τους .
…………………………………………………………

έτσι λοιπόν ο εκσυγχρονισμός της πτωματολειψανολογίας με τα πέδιλα, τα γυαλιά κτλ για  προσκύνηση των πιστών, αποτελεί ένα θετικό και ελπιδοφόρο βήμα που ανοίγει νέους ορίζοντες στην εισπρακτική αφαίμαξη  των προβάτων του ποιμνίου από τους ποιμένες της εκκλησίας μας.


Οι εισπράξεις όμως για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να συνοδεύονται και από θαύματα.
Έτσι ο Πέτρος Τατσόπουλος στο άρθρο του Οίκος του Εμπορίου γράφει για  αυτά που είπε ο Εφραίμ στον ρεπόρτερ του ΣΚΑΙ:

Είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο κειμήλιο της μονής μας και, πραγματικά, μόλις το βλέπει κανείς, αισθάνεται την ευωδία της Αγίας Ζώνης, αισθάνεται την παρουσία της Παναγίας και πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν δεχτεί πολλά θαύματα από την Τιμία Ζώνη - και το πρώτο θαύμα το οποίον γίνεται, εχθές, παραδείγματος χάριν, ήρθε μια μητέρα με δύο παιδιά, που δεν την ήξερα, μου λέει "ξέρεις, πριν τρία χρόνια προσκύνησα την Παναγία και μου έφεραν την κορδέλα που είναι ευλογημένη στην Τιμία Ζώνη κι έκανα δύο παιδιά, που οι γιατροί μου έλεγαν «ξέχασέ [το], δεν μπορείς να κάνεις παιδιά, ιατρικά είναι αδύνατον να κάνεις παιδιά»..." - και έκανε αυτή και τόσοι άλλοι οι οποίοι, πραγματικά, έτσι, ωφελούνται από τη θαυματουργική παρουσία της Αγίας Ζώνης και, μάλιστα, μια κοπέλα προχτές, η οποία είχε έναν όγκο κάτω, στον λαιμό, τη διαβάσαμε [με] την Αγία Ζώνη, την σταυρώσαμε και έφυγε και μετά επέστρεψε σε λίγο και λέει, ξέρεις, εξαφανίστηκε ο όγκος που ήταν στον λαιμό μου...».

Οπότε δικαιολογημένα Ο Τατσόπουλος εξανίσταται:


Οπα. Ενα λεπτό, Γέροντα. Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει σήμερα στη Σερβία ή στη Ρωσία, μολονότι το ψυχανεμιζόμαστε, αλλά σε οποιαδήποτε από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης - αυτές που, αφελώς ίσως, θεωρούμε ως κανονικές κοσμικές δημοκρατίες - κάπου εδώ θα χτυπούσε το τηλέφωνο του εισαγγελέα. Δεν φτάνουμε στο σημείο να υποθέσουμε ότι ο εισαγγελέας θα ασκούσε αυτεπάγγελτα δίωξη εναντίον σου, αλλά όλο και μια ψιλοέρευνα θα διέτασσε, ώστε να διαπιστώσει εάν και κατά πόσον διατυπώθηκαν δημοσίως αυτοί οι εξωφρενικοί ισχυρισμοί, μπροστά σε ένα ανυποψίαστο κοινό εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών. Ασφαλώς, ούτε στην πιο κοσμική από τις κοσμικές δυτικές χώρες, δεν περιμένουμε ένας ηγούμενος να είναι ενήμερος, πόσο μάλλον να μετέχει στη σύγχρονη επιστημονική έρευνα γύρω από την ιστορικότητα του προσώπου της Παναγίας (για να μην επεκταθούμε στο τι φορούσε ή δεν φορούσε κατά την επίγεια ζωή της), αλλά περιμένουμε, ακόμη κι ένας ηγούμενος,  ιδίως ένας ηγούμενος τύπου Εφραίμ, πιο γνωστός στο πανελλήνιο για τις επιχειρηματικές παρά για τις πνευματικές του επιδόσεις, να σεβαστεί τους αναρίθμητους συμπολίτες μας που δίνουν τον οδυνηρό καθημερινό αγώνα τους εναντίον του καρκίνου ή οφείλουν να συμφιλιωθούν διά βίου με τη στειρότητα. Οχι, Εφραίμ. Σε αυτούς τους ανθρώπους, τις εγκληματικά ανεύθυνες βλακείες σου, δεν δικαιούσαι να τις εκστομίζεις ούτε ως αποτυχημένο καλαμπούρι. Εν προκειμένω δεν μοιράζεσαι την ντροπή με αυτούς που σε πιστεύουν. Η ντροπή είναι όλη δική σου.


Και καταλήγει:

Η μπίζνα με την Αγία ή Τιμία ή whatever Ζώνη έχει ξεπεράσει προ πολλού τα δικά μας σύνορα. Δεν έχετε παρά να δείτε και να ξαναδείτε στο YouTube με πόση ευλάβεια την προσκυνάει εκείνος ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ισχυρός άνδρας, ο μουλωχτός πράκτορας της KGB που επέπρωτο να σταδιοδρομήσει κατόπιν ως αυταρχικός πρόεδρος πασών των Ρωσιών. Καμαρώστε το απολωλός πρόβατο του μαρξισμού - λενινισμού να σταυροκοπιέται, στέλνοντας απανταχού το μήνυμα ότι δεν υπάρχει πιο σίγουρη, πιο δοκιμασμένη συνταγή χειραγώγησης από την επιστροφή στον Μεσαίωνα. Υστερα αναρωτηθείτε, μπροστά σε ανάλογο ταρτουφισμό, ποιο συναίσθημα σάς κατακλύζει; Ο τρόμος ή η αναγούλα;

 Franchising ή δικαιόχρηση ονομάζεται η τεχνική της υιοθέτησης και χρήσης ενός επιτυχημένου επιχειρηματικού μοντέλου και η επονομασία κάποιου άλλου έναντι ενός αντιτίμου. Ως καλός επιχειρηματίας ο Εφραίμ που κατέχει ένα άκρως κερδοφόρο αντικείμενο έχει αρχίσει και παραχωρεί το Franchising και σε άλλους όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από την παρακάτω βεβαίωση.


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΑΠΌ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙ΄ΑΥΤΟ.




Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης  είναι από τα άτομα που έχουν, όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να μιλούν για το Πολυτεχνείο γιατί ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατά την εξέγερση σε αυτό. Συνελήφθη από την χούντα Ιωαννίδη λόγω της συμμετοχής του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και παρέμεινε κρατούμενος στις φυλακές μέχρι την πτώση της χούντας το καλοκαίρι του 1974. Υπέστη πολύ σκληρά βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς από τους άνδρες της ΕΣΑ και νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση στην «Παμμακάριστο»


Το πλήρες βιογραφικό του εδώ.
Το κείμενο που έχει γράψει (οι υπογραμμίσεις δικές του),δημοσιεύτηκε το 2012 στο antinews  και αναδημοσιεύτηκε πάλι εκεί και το 2013, με τον τίτλο :

"Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες. Και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες…"

Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου».
Ανήκω – θέλοντας και μη - σε εκείνη της γενιά.
Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά…
Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπερβολήν…
Και δεν εξαργύρωσα τη συμμετοχή μου στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου». Συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, κράτησα τις αποστάσεις μου και αποδοκίμασα όσους το έκαναν. Και μάλιστα σε εποχές που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο:
Το κόστος να απομονωθείς από παντού. Και το ρίσκο να φανείς «γραφικός».
Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα όχι επικαλούμενος τη «συμμετοχή» μου σε εκείνη την εξέγερση, αλλά μάλλον… αποσιωπώντας την.
Ό,τι έκανα έκτοτε το κατάφερα όχι επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί…

Και τέλος μίλησα από τους πρώτους για τη χρεοκοπία της μεταπολίτευσης του 1974 και για την ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευσης». Σε καιρούς (πριν δέκα χρόνια περίπου) που κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πει κανείς…



Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να γράψω σήμερα αυτές τις γραμμές, όχι «απολογητικά» με την έννοια της «απολογίας», ούτε καν με την έννοια του «απολογισμού». Μάλλον «παρεμβατικά», με την έννοια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.
Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε…
Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε.
Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω  – είναι αρκετά διαφορετική:


* Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»
Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού



* Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση).


* Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.
Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια…


* Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς…
Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα…


* Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ!
Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό άρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση.

Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»….



* Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» - θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση.
Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση.




* Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοΕλληνική Ιστορία. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε…
Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας.


* Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά
Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη».
Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια την οικειοποιήθηκε πλήρως!
Κρίμα, γιατί η Αριστερά είχε πραγματικούς αγώνες, σύμβολα και ήρωες, που τους παραμέρισε, για να τιμήσει ένα πολύ μικρότερης σημασίας γεγονός από το οποίο η ίδια επισήμως μάλλον απείχε.
Ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Διότι όλα τα άλλα που είχε στο «ενεργητικό» της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο «παθητικό» της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό, λειτουργούσε ενωτικάως σύμβολο.
Και γι’ αυτό ήταν πολύ βολικό. Αλλά ελάχιστα αληθινό


Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα.
Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν.



Κι από τότε παραμένουν, όπως θα ’λεγε ο Άρης Αλεξάνδρου:
«Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες»
Το τι έκανε ο καθένας τους μετά δεν έχει και πολύ σημασία. Οι ήρωες είναι «τυχεροί» όταν πεθαίνουν. Γιατί μένει το «φωτοστέφανο». Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι μεγάλο κι έχουν την… «ατυχία» να επιζήσουν, τότε ακολουθούν ο καθένας τον δρόμο του, άλλος καλύτερο άλλο χειρότερο, άλλος αξιοπρεπέστερο, άλλος όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη της νιότης τους απαξιώνεται. Κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές» μπορεί να απαξιώθηκαν. Το ξέσπασμα Ελευθερίας, όχι…
Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει.
Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν.
Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο - το φετίχ - που περιφέρεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους.
Κι αυτοί που προσκύνησαν το «φετίχ», κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με το «έγκλημα». Γίνονταν φαντασιακοί μέτοχοι ενός μύθου, ακριβώς γιατί δεν μετείχαν στα πραγματικά γεγονότα…


* Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, είναι γεγονός. Η νέα μεταπολίτευση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι ακόμα ζητούμενο. Σε αυτό το μεσοδιάστημα καταρρέουν οι παλαιοί μύθοι, χωρίς να εδραιώνονται οι νέες αλήθειες.
Αυτό αναδεικνύει μια σύγχυση αναπόφευκτη. Αλλά για κάποιους είναι λυτρωτικό.  Κυρίως για την ίδια «τη γενιά του Πολυτεχνείου»
Ναι, συμφωνώ προφανώς, με όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να τελειώνουμε με τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις. Να βρούμε το κουράγιο να εξηγήσουμε ότι τιμούμε κάθε ξέσπασμα ελευθερίας της Ελληνικής νεολαίας, αλλά δεν διογκώνουμε τα γεγονότα, ούτε προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων που έχουν περιέλθει στη λήθη. Το έχω υποστηρίξει ενυπόγραφα, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ακόμα ήταν δύσκολο. Κι εγώ απελπιστικά μόνος τότε…
Αλλά όχι να περνάμε από τη μυθοποίηση στο… ανάθεμα!

Πρέπει άραγε, να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε κάποτε για Ελευθερία;
Πρέπει να απολογούμαστε, γιατί κάποιοι, ελάχιστοι, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους μετέτρεψαν σε εφαλτήριο καριέρας;



Ως πότε σε αυτή τη χώρα όσοι αγωνίστηκαν για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να καλούνται σε απολογία;
Φυσικά κάθε λαός έχει ανάγκη από σύμβολα.
Αλλά εδώ δεν κατεδαφίζουμε φθαρμένα σύμβολα. Τρώμε τα παιδιά μας!
Και τώρα τα τρώμε όταν έχουν πάψει προ πολλού να είναι «παιδιά».
Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα.
Όπως μπήκε-βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον…
Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από  απροσκύνητοι ήταν πλέον και ψυλλιασμένοι.
Κι ανθρώπους που είναι απροσκύνητοι και ψυλλιασμένοι, δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα. Ιδιαίτερα οι άκαπνοι…


Και παραμένουμε από τότε «για τους Σπαρτιάτες Είλωτες, και για τους Είλωτες Σπαρτιάτες». Παλαιότερα μας πετροβολούσε η Αριστερά για την είχαμε ξεπεράσει ή εγκαταλείψει. Σήμερα μας πετροβολούν και πολλοί άλλοι, γιατί ήμασταν τα θύματα ενός μύθου, που κάποιοι άλλοι έπλασαν στην καμπούρα μας…
Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»:
--Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…
--Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει.
Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. 

Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής.
Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν.
Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν.
Αντέξαμε απέναντι σε θηρία. Δεν μας φοβίζουν οι ψείρες…

Είμαστε και Σπαρτιάτες και Είλωτες!


 «Σπαρτιάτες» γιατί μάθαμε να πολεμάμε.

 Και «Είλωτες »γιατί μάθαμε να υπομένουμε…        

Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη



Μερικά από τα ποστ που έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν για την εξέγερση του Πολυτεχνείου:
ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ (Το έχουν διαβάσει μέχρις στιγμής 7682 άτομα.)


Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΗΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΚΑΣΤΡΩΜΑΤΑ




Έλα ντε!
Εύλογο το ερώτημα.
Και η μεν Εύα μάλλον είναι αθώα γιατί μέχρι να μεγαλώσουν οι γιοί της θα είχε μάλλον κλιμακτήριο, αλλά για τον Αδάμ και τις κόρες του δεν παίρνω όρκο!
Άλλωστε στην Αγία Γραφή δεν υπάρχουν  προβληματισμοί και ηθικολογίες για  τις αιμομιξίες.
Όταν ο Λωτ βρέθηκε στην σπηλιά μόνος του με τις κόρες του  « είπε η μεγαλύτερη κόρη στην μικρότερη… άνθρωπος δεν υπάρχει επί της γης για να συνευρεθεί μαζί μας, όπως γίνεται παντού, έλα λοιπόν ας μεθύσουμε τον πατέρα μας και ας πλαγιάσουμε μαζί του…». Γέν.19. 32.




«Μέθυσαν λοιπόν τον πατέρα τους την νύκτα εκείνη με κρασί και κοιμήθηκε μαζί του η μεγάλη του κόρη… Εκείνος δεν κατάλαβε ούτε όταν ξάπλωσε ούτε όταν σηκώθηκε. Την άλλη μέρα είπε στη μικρή αδελφή της, χθες βράδυ ξάπλωσα εγώ με τον πατέρα μας. Έλα να τον μεθύσουμε κι απόψε και κοιμήσου εσύ μαζί του… Μέθυσαν λοιπόν τον πατέρα τους και  πλάγιασε η μικρότερη μαζί του και πάλι εκείνος δεν κατάλαβε ούτε όταν ξάπλωσε ούτε όταν σηκώθηκε. Έτσι οι δυο κόρες του Λωτ έμειναν έγκυες από τον πατέρα τους»! Γέν. 19.32-36.
Βέβαια μπορεί το θεόπνευστο βιβλίο της Αγίας Γραφής να μας αθωώνει τον Λωτ που το επάνω κεφάλι του  δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν ήταν ντίρλα, το κάτω  όμως ύψωνε υπερήφανο το ανάστημα του και επιτελούσε χωρίς πρόβλημα το θεάρεστο έργο του.
Ήδη  προηγουμένως ό ίδιος, ως γνήσιος θεοσεβούμενος, προτίμησε αντί να πηδήξουν οι Σοδομίτες τους αγγέλους τους πρότεινε να πηδήξουν τις παρθένες κόρες του:
«έχω δύο θυγατέρες που δεν γνώρισαν άνδρα, να σας τις φέρω λοιπόν έξω και κάμετε σ’ αυτές ότι σας αρέσει». Γέν.19.8.


Ως εκ τούτου δικαίως η  9 Οκτωβρίου είναι η εορτή των Δικαίων Αβραάμ και Λωτ του ανεψιού του
Ο Δίκαιος Αβραάμ όπως και ο Δίκαιος Λωτ δεν είχε κανένα πρόβλημα να παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή του Σάρα, όπως και δεν είχε κανένα πρόβλημα ο αδελφός του Ναχώρ να παντρευτεί την ανιψιά του. 
Πηγαίνοντας στην Αίγυπτο ο Δίκαιος Αβραάμ επειδή ήταν σίγουρος ότι ο Φαραώ για να του πάρει την πανέμορφη σύζυγο του Σάρα μπορούσε να τον σκοτώσει, ξαναθυμήθηκε ότι η γυναίκα του ήταν αδελφή του και έτσι  την παρουσίασε στον Φαραώ  και «ελήφθη η γυνή εις την οικίαν του Φαραώ» δια τα περεταίρω επί της κλίνης.


Και μπορεί μεν η Σάρα, με την ευλογία του συζύγου της, να δοκίμασε και τις επιδόσεις του Φαραώ, από την άλλη μεριά και ο Αβραάμ δεν έμεινε παραπονεμένος.
  « Χαριν δε αυτής υπεδέχθησαν με ευμένειαν και επεριποιήθησαν τον Αβραμ, ώστε αυτός να αποκτήση πρόβατα και μόσχους και όνους και δούλους και δούλας και ημιόνους και καμήλους.»Γεν 12,16
 (παρένθεση: Πριν αρκετά χρόνια στην Τυνησία μερακλής Τυνήσιος όταν είδε την φυσική ξανθιά κ. Αθεόφοβου μου έδινε γι΄αυτήν 7 γκαμήλες και μάλιστα γκαστρωμένες! Αρνήθηκα αυτήν την απαράδεκτη  προσφορά μιας και δεν συνοδευόταν με πρόβατα, βόδια, γαϊδούρια και μουλάρια  όπως του Αβραάμ!)
Το νταβατζηλίκι του Αβραάμ όμως δεν βγήκε σε καλό για τον Φαραώ «Και επέφερεν ο Κύριος επί τον Φαραώ και επί τον οίκον αυτού πληγάς μεγάλας» με αποτέλεσμα μόλις έμαθε ότι η Σάρα ήταν γυναίκα του να του την επιστρέψει πάραυτα και συγχρόνως  έδιωξε  τον Αβραάμ από την Αίγυπτο.
Έφυγε βέβαια με πλούσια κέρατα αλλά ταυτόχρονα σύμφωνα με τας γραφάς  «Και ο Αβραάμ ήτο πλούσιος σφόδρα εις κτήνη, εις αργύριον και χρυσίον».
Γυρνώντας στην Χαναάν ο Αβραάμ είχε  σαράκι στην ψυχή του την άνωθεν υπόσχεση πως «πάσαν την γην, την οποίαν βλέπεις, εις σε θέλω δώσει αυτήν, και εις το σπέρμα σου έως αιώνος».
Όμως η Σάρα δεν γκαστρωνόταν με τίποτα οπότε  με μεγαλοψυχία πήρε την υπηρεσία της Άγαρ και «έδωκεν αυτήν εις Άβραμ τον άνδρα αυτής, δια να είναι γυνή αυτού»


 Η Άγαρ πάραυτα γκαστρώθηκε αλλά  ο Αβραάμ, ήδη στα 86 του, συνέχισε να προσπαθεί να γκαστρώσει την Σάρα μέχρι που έγινε αυτός 100 ετών και αυτή 90.
 Μιας και εκείνη την εποχή δεν είχε ανακαλυφτεί ακόμα η εξωσωματική από την ιατρική, αναγκαστικά την αντικαθιστούσε η θεία βούληση που είχε εμμονή με το σπέρμα του Αβραάμ γι΄αυτό και του  απέστειλε άγγελο και του είπε:
πληθύνων πληθυνώ τὸ σπέρμα σου, ώστε να μην μπορούν να καταμετρήσουν τους απογόνους σου Γεν 16,10
Και έτσι έμεινε έγκυος η Σάρα στα 90!


Οπότε όταν βλέπουμε κανένα γηραλέο ζευγάρι να παντρεύεται και τους λέει ο παπάς  δος αυτοίς καρπόν κοιλίας δεν θα πρέπει να μειδιούν οι παριστάμενοι γιατί άμα έχεις το μέσο στους ουρανούς όλα γίνονται.
Μετά όμως που ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμοῤῥα θεῖον, καὶ πῦρ  παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ ο Αβραάμ μόλις το είδε πήρε την Σάρα και κατέφυγε στα Γέραρα.


 Φαίνεται ότι η Σάρα παρά τα 90 χρόνια της ήταν ακόμα αρκετά μπάνικη, κάτι σαν Ζωζώ Σαπουντζάκη  εκείνης της εποχής, οπότε προ του κινδύνου να τον σκοτώσει ο βασιλιάς των Γεράρων Αβιμέλεχ, που την πήρε για γυναίκα του, ξανά μανά  ο Αβραάμ την ξανασύστησε για αδελφή του.
Στο σημείο αυτό ο πανάγαθος Θεός αγανάκτησε και πήγε να τιμωρήσει, όχι βέβαια τον προστατευόμενο του  Αβραάμ, αλλά τον Αβιμέλεχ που δεν είχε ο φουκαράς ιδέα για το νταβατζηλίκι του Αβραάμ.



Όπως τελικά γίνεται και στις παλιές ελληνικές ταινίες εδόθησαν οι δέουσες  εξηγήσεις, η Σάρα επεστράφη στον αδελφό και ξανά  σύζυγό της,  με χίλια δίδραχμα καὶ πρόβατα καὶ μόσχους καὶ παῖδας καὶ παιδίσκας Γεν 20,14
Επειδή δε  συνέκλεισε Κύριος ἔξωθεν πᾶσαν μήτραν ἐν τῷ οἴκῳ Ἀβιμέλεχ, τουτέστιν επειδή για τιμωρία του αθώου Αβιμέλεχ είχε βουλώσει τις μήτρες στον οίκο του, χρησιμοποίησε τα μέσα του στον Θεό ο Αβραάμ και αυτός τις ξεβούλωσε και άρχισαν έτσι να γκαστρώνονται στο παλάτι του.
Όπως διαπιστώνει λοιπόν κανείς η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη με ηθικά πρότυπα για μίμηση από το θεοσεβούμενο ποίμνιο.


 Κάπου εδώ σταματά η διήγηση για τον ενάρετο σεξουαλικό  βίο  και την πολιτεία των Δικαίων, όπως τους χαρακτηρίζει η εκκλησία μας, Αβραάμ και του ανιψιού του Λωτ, και  συνεχίζει με την φρικώδη ιστορία της θυσίας του Ισαάκ από τον Αβραάμ που αποδεικνύει πως η τυφλή πίστη σε μια θεότητα οδηγεί τον άνθρωπο να μην έχει κανένα ενδοιασμό για  οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττει στο όνομα της, όπως ακριβώς οι φανατικοί σήμερα του ISIS.



Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΨΗΦΊΖΟΥΜΕ!




Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου θα γίνει η ψηφοφορία για τον πρώτο γύρο για το ποιος θα ηγηθεί της κεντροαριστεράς.
 Σύμφωνα με την δημοσκόπηση της ΠΑΜΑΚ ( η δημοσκόπηση εδώ) ένα 60% των ερωτηθέντων στο ερώτημα, «πόσο τον ενδιαφέρουν οι διεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς», απάντησε ότι δεν τον ενδιαφέρουν καθόλου.
Επίσης στο ερώτημα  «πόσο πιθανό είναι να συμμετέχετε στις εκλογές ανάδειξης του επικεφαλής του νέου φορέα», το 86,5% απαντά ότι δεν ενδιαφέρεται ή θεωρεί απίθανο να πάει να ψηφίσει. 
Ιδιαίτερη σημασία  έχει η ηλικιακή κατανομή όσων δηλώνουν ότι σίγουρα θα πάνε να ψηφίσουν  γιατί το 58,5% ανήκουν στις ηλικίες των 55 και άνω ετών, ενώ 25% ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 35-54  και αντίστοιχα στις ηλικίες 18-34 το ποσοστό πέφτει στο 16,5%
Ενδιαφέρον είναι επίσης το τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές  όσοι δηλώνουν πολύ πιθανή ή και βέβαιη την συμμετοχή τους στην ψηφοφορία.
ΣΥΡΙΖΑ  29,5%, Δημοκρατική συμπαράταξη 28%, ΝΔ 15,5%, Ποτάμι 12,5% και κάποιο άλλο 14,5%. 
Και εδώ ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα της έρευνας.
Εκτός από το 40,5% που στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές κάποιο από τα δύο κόμματα της κεντροαριστεράς, το 59,5%, που ψήφισαν κάποιους άλλους, θεωρούν αναγκαίο να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία που είναι ανοικτή σε όλους.
Αυτό μπορεί να  σημαίνει  ότι μετακινούνται σε αυτόν τον χώρο αλλά επίσης ότι παραμένοντας στον πολιτικό χώρο που έχουν ψηφίσει,τους ενδιαφέρει ποιος θα ηγηθεί της κεντροαριστεράς.
Και αυτό γιατί κατανοούν ότι η ανάδειξη ενός αξιόλογου ηγέτη, στην κατά τις δημοσκοπήσεις ανερχόμενη πολιτική παράταξη της κεντροαριστεράς,  μπορεί να είναι καθοριστική για την εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων στην χώρα αφ΄ενός για τις μετεκλογικές συμμαχίες που μπορεί να είναι αναγκαίες, αλλά και για να παύσει η ντροπή η ΧΑ να είναι το τρίτο κόμμα.
Ένας παλαίμαχος  πολιτικός, που παρά το γεγονός ότι δεν τον έχω ψηφίσει ποτέ, του αναγνωρίζω  πως έχει αφήσει σημαντικό έργο πίσω του ως υπουργός, είναι ο Στέφανος Μάνος .
Αυτός έγραψε σχετικά για την ψηφοφορία και κάθε λέξη του κειμένου του την προσυπογράφω (με έντονα γράμματα οι υπογραμμίσεις δικές μου):


«Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου θα ψηφίσω στον πρώτο γύρο των εκλογών για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου προοδευτικού φορέα. Απόδειξη λαού που ξυπνάει.
Οι 9 υποψήφιοι δέχθηκαν να «υπακούσουν» στους κανόνες που θέσπισε Ανεξάρτητη Αρχή υπό τον καθηγητή κ. Αλιβιζάτο. Από μόνο του αυτό είναι αξιοπρόσεκτο γεγονός. Ανταγωνιστές πολιτικοί, προσωπικότητες και κόμματα δέχτηκαν να υποταχθούν εκουσίως σε κανόνες που ορίστηκαν από μια Αρχή που οι ίδιοι υποψήφιοι δημιούργησαν. Είναι ένα καλό ξεκίνημα.
Για την ανάδειξη του επικεφαλής δεν καλούνται να ψηφίσουν μόνον οι οπαδοί των υποψηφίων, αλλά όλοι οι Έλληνες πολίτες. Όλοι όσοι έχουν δικαίωμα ψήφου στις εθνικές εκλογές. Είτε είναι στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό. Έτσι αποφάσισε η Ανεξάρτητη Αρχή σεβόμενη τους Έλληνες πολίτες. Ποτέ άλλοτε δεν έχει γίνει τέτοια διαδικασία με τόση προσήλωση στην ακρίβεια. Ως Έλληνας πολίτης αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω την Αρχή και τον καθηγητή κ. Αλιβιζάτο για το δικαίωμα ψήφου που μου παραχώρησε. Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου θα ψηφίσω.
Το ίδιο ελπίζω να κάνουν όσοι με διαβάζουν.
Οι νεώτεροι, αυτοί που ενδεχομένως παρακολουθούν την πολιτική με κυνική προδιάθεση, ή δεν συγκινούνται από τους υποψηφίους, ή βαριούνται να πάνε να ψηφίσουν, ας σκεφθούν αν θα ήταν καλύτερα να μην έχουν δικαίωμα ψήφου. Ο επικεφαλής να επιλεγόταν σε μυστικές συναντήσεις διαφόρων «παραγόντων».
 Όλοι να πάμε να ψηφίσουμε.
 Μαζική συμμετοχή. Απόδειξη λαού που ξυπνάει.
Μαζική συμμετοχή και στο εξωτερικό. Για να καθιερωθεί η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού. Υπάρχουν κέντρα παντού. Βρυξέλλες, Κοπεγχάγη, Λονδίνο, Στοκχόλμη, Βερολίνο, Μόναχο, Φρανκφούρτη, Σύδνεϋ, Παρίσι, Νέα Υόρκη και αλλού».






Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

ΙΝΤΖΕΔΙΝ-Η ΦΥΛΑΚΗ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΤΗΚΕ Η ΤΑΙΝΙΑ «ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΕΊΩΜΑ»





Σχεδόν εδώ και 50 χρόνια, όταν κατεβαίνω στην Κρήτη περνάω πολλές φορές έξω από Ιντζεδίν στο Καλάμι και δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να το επισκεφτώ γιατί είναι κλειστό, παρά το γεγονός ότι από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο μαζί με την κτιστή δεξαμενή-βρύση στην είσοδο του, η οποία, σύμφωνα με την επιγραφή που έχει, κατασκευάστηκε  «Επί αυτοκράτορος Σουλτάνου Χαμίτ οικοδομήθη υπό Γεωργαράκη αρχιτέκτονος έτει 1884 μηνί Σεπτεμβρίω».
 Αναγκαστικά λοιπόν οι παρακάτω φωτογραφίες με τις επιγραφές της βρύσης, των εισόδων και της εξωτερικής σκοπιάς είναι οι μόνες που έχω πάρει. 
Μπροστά στην κρήνη στην φωτογραφία του 1910 ποζάρουν άνδρες της Κρητικής Χωροφυλακής μαζί με ένα μουσουλμάνο και παιδιά του χωριού.







Έτσι το εσωτερικό του Ιντζεδίν το έχουμε δει μόνο σε ταινίες όπως τις «Μέρες του 36»(1972) του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, τα «Πέτρινα Χρόνια» (1985) του Παντελή Βούλγαρη και στην φετινή ταινία του ιδίου «Το Τελευταίο Σημείωμα».


Το Ιντζεδίν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας αποτέλεσε, μαζί με άλλα δύο σωζόμενα φρούρια ( Κάστρο Σούδας και Παλαίκαστρο ή Κουλές Απτέρων ) ένα από τα κυριότερα αμυντικά έργα που θωράκιζαν το σπουδαιότερο φυσικό λιμάνι της Κρήτης, το λιμάνι της Σούδας.
Για τον Κουλέ των Απτέρων έχω γράψει στο ποστ μου  ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΕΜΑΘΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΝ ΚΟΥΛΕ ΤΩΝ ΑΠΤΕΡΩΝ




Για το κάστρο της Σούδας που ελέγχεται από τον Ναύσταθμο Κρήτης και ήταν προηγουμένως η θερινή κατοικία του Ναυάρχου, είναι λίγα χρόνια που επετράπη η περιορισμένη επίσκεψη σε αυτό. Έχω σκοπό να γράψω γι΄αυτό όταν καταφέρω να το επισκεφτώ.
Το  Ιντζεδίν  κτίστηκε ως φρούριο το 1872 από το Ρεούφ Πασά (ήταν αυστριακής καταγωγής) , στην ίδια θέση που το 1646, οι πρώτοι Τούρκοι διώχνοντας τους Ενετούς, έχτισαν Πύργο –παρατηρητήριο για τον έλεγχο του κόλπου. Ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του πρωτότοκου γιου του Σουλτάνου Αβδούλ Αζιζ Ιτζεδίν.


Δευτερεύων λόγος που κτίστηκε εκεί ήταν και η ύπαρξη πηγής με άφθονο νερό στην παραλία, από την οποία από την αρχαιότητα έπαιρναν νερό τα πλοία.
Την κατασκευή του σχεδίασαν Γερμανοί ή Αυστριακοί μηχανικοί, οι οποίοι και επέβλεπαν τους Τούρκους στρατιώτες, τους ντόπιους εργάτες αλλά και τους Αρμένιους και τους άλλους βαλκάνιους λιθοξόους που είχαν έρθει από την Κωνσταντινούπολη.
Είναι λιθόκτιστο κτίριο, ορθογώνιο με αυλή στο κέντρο. Στη βορινή πλευρά, υπάρχει σειρά θολωτών χώρων που καλύπτονται από το ανάχωμα του προμαχώνα, και που στο βάθος έχουν είδος καταπακτής που οδηγεί στα 12 πυροβολεία που ήσαν εφοδιασμένα με πυροβόλα Κρούπ που είχαν βεληνεκές 12 χιλιόμετρα. Ανατολικά, Βορινά και Δυτικά το ανάχωμα υποβαστάζεται από πέτρινη βάση από λαξευτή λιθοδομή που δημιουργεί πρανές και καταλήγει σε κυμάτιο.





Το έγχρωμο χαρακτικό του Ιντζεδίν δημοσιεύθηκε στα Illustrated London News στις 20 Ιουλίου 1878
Η 3 είναι φωτογραφία του Γάλλου προξένου Blanc.
Στην 4 φαίνεται και το κάστρο της Σούδας.
Η καρτ ποστάλ είναι του 1904 (Cavaliero E.A)

 Στην εξέγερση των Κρητών  στη Δυτική Κρήτη, τον Φεβρουάριο του 1878, επιτέθηκαν στο φρούριο  2.000 επαναστάτες αλλά  δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν.
Με τον ερχομό των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κρήτη επί αυτόνομης  Κρητικής Πολιτείας, οι Τούρκοι εγκαταλείπουν το φρούριο, που περιέρχεται στον έλεγχο των Άγγλων, παίρνοντας μαζί τους τα πυροβόλα





Στις φωτογραφίες από την εποχή της Κρητικής Πολιτείας βλέπουμε στην 1 αξιωματικούς της Κρητικής πολιτοφυλακής στις επάλξεις του βόρειου τείχους ενώ στο βάθος φαίνονται οι αποθήκες πυρομαχικών δίπλα σε κάθε έπαλξη ενώ στην επομένη φωτογραφία γυμνάσια της πολιτοφυλακής στην αυλή.
Στην φωτογραφία του Οκτωβρίου 1906 είναι Ιταλικό άγημα στο Ιντζεδίν.

Το 1899 ο Βενιζέλος, ως σύμβουλος επί της Δικαιοσύνης, αποφασίζει την μετατροπή του Ιντζεδίν σε φυλακή και τα έργα αρχίζουν το 1900..
Από τότε αρχίζουν και οι παρεμβάσεις στην αρχική κτηριακή μορφή του με αποτέλεσμα να αλλάξει σημαντικά η όψη του. Γίνεται η προσθήκη του ορόφου στην νότια, ανατολική και δυτική πλευρά του  και κατασκευάζεται ο εξωτερικός μαντρότοιχος το 1904. Προστίθενται επίσης κτίσματα στην αυλή για τον διαχωρισμό της φυλακής σε ακτίνες.





Όπως βλέπουμε στην καρτ ποστάλ της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα η ευρύτερη εικόνα του Ιντζεδίν έχει αλλάξει ριζικά όπως και η πρόσοψη του στην φωτογραφία γύρω στο 1910. Της ίδιας εποχής είναι και η φωτογραφία με τα κτίσματα στην εσωτερική αυλή και τους παρατεταγμένους κρατούμενους.

Από τον Νοέμβριο 1902 το Ιτζεδίν λειτουργούσε ήδη ως φυλακή για ελαφροποινίτες με αποτέλεσμα τον Νοέμβριο 1903 να φιλοξενήσει και τον   Ελευθέριο Βενιζέλο για 15 ημέρες, μετά από καταδίκη του για εξύβριση, έπειτα από μήνυση που του υπέβαλλε ο Μητροπολίτης Κρήτης Ευμένιος που ήταν οπαδός του πρίγκιπα Γεωργίου. Για πολιτικούς λόγους φυλακίστηκαν επίσης εκεί και οι συνεργάτες του, Κωνσταντίνος Φούμης και Αντ.Γιάνναρης,
Τον Δεκέμβριο 1905 οι κρατούμενοι είχαν φτάσει τους 350-400.
 Στην περίοδο της δικτατορίας του Θ. Πάγκαλου, το 1924, κρατήθηκε στις φυλακές μεγάλος αριθμός πολιτικών αντιφρονούντων, ενώ μετά την πτώση της δικτατορίας με αντιπραξικόπημα το 1926 φυλακίστηκε για 2 χρόνια και ο ίδιος ο Πάγκαλος.
Επίσης αρχικά εκεί φυλακίστηκαν οι αξιωματικοί που συμμετείχαν στο κίνημα του 1935 και καταδικάστηκαν από το Έκτατο Στρατοδικείο της Σούδας.
Στον πόλεμο του 40 και μέχρι την Μάχη της Κρήτης κλείστηκαν εκεί Ιταλοί αιχμάλωτοι, όπως οι καταδρομείς που πραγματοποίησαν την θεαματική νυχτερινή επιχείρηση κατά του αγγλικού καταδρομικού Γιόρκ στις 26-3-1941.
 Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής και στα πρώτα χρόνια του εμφυλίου οι φυλακές δε λειτούργησαν. Οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν  τις φυλακές της Αγιάς.
Τα τελευταία όμως χρόνια του εμφυλίου το 1948 και μετά, το κάτεργο του Ιντζεδίν άνοιξε και πάλι.
Το 1948 από το κολαστήριο της Γυάρου μεταφέρθηκαν στις φυλακές του Ιντζεδίν, οι πρώτοι κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι.
Στο Ιντζεδίν έγιναν επίσης εκείνα τα χρόνια και εκτελέσεις θανατοποινιτών, περίπου 20-30, εκ των οποίων 7 ήσαν κομμουνιστές.
Στην δυτική πλευρά του τείχους ήταν και ο «αράπης», δύο σκοτεινές τρύπες όπου έβαζαν τους μελλοθάνατους πριν να τους εκτελέσουν.


Η «μπουλίτσα», στην οποία έχουν αφαιρεθεί σήμερα τα χωρίσματα, ήταν το απομονωτήριο των φυλακών, υπόγειος  χώρος κατασκευασμένος από τους Τούρκους για τα πυρομαχικά και διέθετε στον τοίχο σιδερένιους κρίκους για να αλυσοδένουν τους πιο ζωηρούς από τους κρατουμένους.
Με την δικτατορία του 67 στο Ιντζεδιν κρατήθηκαν εκεί  και πολιτικοί κρατούμενοι ασχέτως ιδεολογίας.


 Στο τέλος Ιανουαρίου 1971 οι φυλακές έκλεισαν, οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν αλλού και παραχωρήθηκε η χρήση του στο Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο και στέγαζε εκεί υπηρεσίες του Ναυστάθμου από τις 11 Δεκεμβρίου 1975 έως το τέλος Ιανουαρίου του 2006 οπότε  άρχισε και η εγκατάλειψη του.
Το διάστημα αυτό κατεδαφίστηκαν οι κατασκευές της αυλής, τα διαχωριστικά της «μπουλίτσας» και οι σιδερένιοι κρίκοι από τους τοίχους.


Το Ιντζεδίν μπορεί κανείς να το επισκεφτεί μόνο στις 15 Δεκεμβρίου την μέρα του Αγίου Ελευθερίου που γιορτάζει το ομώνυμο εκκλησάκι που είχαν φτιάξει οι κρατούμενοι.
Έχουν δώσει επίσης εκεί συναυλίες ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Χαρούλης και Παντελής  Θαλασσινός με τον Βασίλη Σκουλά που έχει δημοσιεύσει και στο facebook  σύντομο βίντεο από την εσωτερική αυλή του όταν ετοίμαζαν την συναυλία.
Τέλος μερικές φωτογραφίες από την σημερινή εικόνα που παρουσιάζει το Ιντζεδίν.





Πολλά στοιχεία, όπως και οι φωτογραφίες που έχουν αριθμούς, έχουν ληφθεί από σχετικά κείμενα που έχει δημοσιεύσει ο Μανώλης Μανούσακας στα Χανιώτικα Νέα στις 5, 12 και 19 Φεβρουαρίου 2011.