ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ REBRANDING ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ

 

Ο Ηλίας Κανέλλης μας θυμίζει ένα  κείμενο που δημοσίευσε ακριβώς  πριν 3 χρόνια και το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό.
 Το κείμενο δημοσιεύτηκε μετά τις δεύτερες εκλογές του 2023 και την πανωλεθρία που υπέστη σε αυτές ο Τσίπρας,  με αποτέλεσμα την παραίτηση του από την προεδρία  του ΣΥΡΙΖΑ

Εύγε και φεύγε. Οι παλιές αναγνώστριες και οι παλιοί αναγνώστες θα θυμάστε ότι έτσι είχα χαιρετίσει τον Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν μια συμφωνία που επιδίωκε η Ευρώπη και ο Τσίπρας, με την αίσθηση της παντοδυναμίας που είχε αποκτήσει στην πολιτική, τη διεκπεραίωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην ουσία, ανέλαβε το πολιτικό κόστος (το οποίο πίστευε ότι θα ισοφαρίσει με ρητορική) της άνευ όρων εξομάλυνσης της διαφοράς δύο χωρών, που έπρεπε να συνεργάζονται αντί να τσακώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία εκείνη ήταν η μόνη θετική στιγμή της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλη η υπόλοιπη πολιτεία του κόμματος και του χαρισματικού και επικοινωνιακού αρχηγού του βαρύνεται από ψέματα, αμετροέπεια, εχθροπάθεια, δημοκρατικές στρεβλώσεις και, ουσιαστικά, την αδιαφορία για το κοινό καλό – αφού ο Τσίπρας πολιτεύτηκε, κυρίως, με άξονα ιδεοληψίες και ιδιοτέλειες. Ας δούμε επί τροχάδην το στίγμα του:

-Ανέτειλε από μαθητής ως «αντιστασιακός» στη σχολική διαδικασία. Όλη η μετέπειτα διαδρομή του ήταν ακριβώς αυτό: άρνηση και διαμαρτυρία, αλλά ούτε μια θετική πρόταση.
-Η πολιτική κουλτούρα του ήταν ο ακτιβισμός. Ήταν η πρακτική των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δομήθηκαν στην ιδέα του επαναστατικού τουρισμού: διάφοροι ριζοσπάστες από διάφορα μέρη μαζεύονταν σε μια μεγάλη πόλη του δυτικού κόσμου για να τα σπάσουν.

-Η μεγάλη του στιγμή, οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, έδειξε τη σχέση του με την πολιτική: η βία γι’ αυτόν ήταν μαμή της ιστορίας και η μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
-Απ’ την αρχή της χρεοκοπίας, κατανόησε ότι έπρεπε να κρυφτεί στον πολτό της Αγανάκτησης. Εκεί στρατολόγησε ορισμένα από τα asset της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης, εκεί κατανόησε και τη διαπερατότητα των ιδεολογιών, τις ιδεολογικές ωσμώσεις δυνάμεων που κατά βάσιν εκφράστηκαν με συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», με εχθροπάθεια, με βιαιοπραγίες.

Ο εμπρησμός της Μαρφίν και ο θάνατος τριών εργαζομένων για τον Τσίπρα ακόμα είναι ένα γεγονός που έπρεπε να θαφτεί.
-Η πορεία προς την εξουσία ήταν μια πορεία μέσα από την εχθροπάθεια, το διχασμό, τον οιονεί εμφύλιο. Επίσης, ήταν μια πορεία γεμάτη εσκεμμένα ψέματα – με πρώτα και καλύτερα, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, ότι θα εφαρμόσει οικονομικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) ευημερούσης κοινωνίας και ότι θα διώξει την τρόικα.

-Το μεγάλο του κατόρθωμα, η εξαγγελία τού χωρίς νόημα δημοψηφίσματος και τα capital control, έπρεπε να είναι το τέλος του: ιταμό, όπως άξιζε στην έως τότε διαδρομή του. Το ότι κατάφερε να επιβιώσει, κοροϊδεύοντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, ήταν προσωπικό κατόρθωμα. Του έδωσε περίοδο χάριτος, αλλά με μεγάλο τίμημα για τη χώρα: στασιμοχρεοκοπία και προσπάθεια φαλκίδευσης δημοκρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, Τύπος).
-Η τετραετία του στην αντιπολίτευση δεν τον βελτίωσε. Συνέχισε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, αδιαφορώντας για συναινέσεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας.

 Η πρόσφατη συνεισφορά του «χώρου» στην πολιτική κουλτούρα είναι συνθήματα όπως «Μητσοτάκη γ$%*σαι» ή «ΝΔ παιδοβιαστές». Και μια κινδυνολογία στηριγμένη σε συστηματικά ψέματα.
Ο Τσίπρας άφησε πίσω του συντρίμμια. Εχθροπάθεια, διχασμό, μια οργουελική νέα ομιλία. Αδιαφόρησε για πολιτικές συναινέσεις και, αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, εκ των υστέρων προσπαθούσε να σβήσει τις συνέπειές τους. Δεν θα μας λείψει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ

Ο Jean-Paul Fitoussi (19-8-1942 – 15-4- 2022) ήταν ένας διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος και  κοινωνιολόγος.
Από το 1979 μέχρι το 1983, ήταν καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, και το 1984 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες. Ήταν επίσης καθηγητής οικονομικών στο Ινστιτούτο πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι, όπου δίδαξε μέχρι το 1982.
Πριν λίγες ώρες είδα στο  Stamatis Zacharos, στο Nikos Drandakis και αλλού, να δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο του Jean-Paul Fitoussi  και να γίνεται αμέσως viral.
 Είναι από τα λίγα άρθρα που αναφέρουν την επίδραση που είχαν  ναζιστικά  ή κομουνιστικά καθεστώτα σε γνωστούς διανοούμενους που θεωρούσαν πως αλλαγές στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να γίνουν μόνο με την χρήση βίας.   
Για να δικαιολογήσουν δε την χρήση αυτή έχουν πει  παροιμιώδεις ανοησίες και τερατωδίες.

 "Τι θα γινόταν αν η κουλτούρα, η ευφυΐα και η εκπαίδευση δεν αποτελούσαν εγγυήσεις σοφίας, αλλά στην πραγματικότητα προδιέθεταν τον άνθρωπο στην πλάνη; Στην ΕΣΣΔ, οι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου ήταν δύο έως τρεις φορές πιθανότερο, σε σχέση με τους αποφοίτους λυκείου, να υποστηρίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
 Στην Καμπότζη, οι Ερυθροί Χμερ καθοδηγούνταν από οκτώ γαλλόφωνους διανοουμένους: πέντε δασκάλους, έναν πανεπιστημιακό καθηγητή, έναν δημόσιο υπάλληλο και έναν οικονομολόγο. Όλοι τους είχαν σπουδάσει στη Γαλλία τη δεκαετία του 1950, κυρίως στη Σορβόννη, όπου είχαν εμποτιστεί με τη σαρτρική σκέψη περί στράτευσης και αναγκαίας βίας.
Στη Δύση, πολλοί κορυφαίοι διανοούμενοι λειτούργησαν ως συνοδοιπόροι του σοβιετικού καθεστώτος: από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ —«Ένα επαναστατικό καθεστώς πρέπει να απαλλάσσεται από τα άτομα που το απειλούν, και δεν βλέπω άλλο μέσο από τον θάνατο. Από τη φυλακή μπορεί κανείς πάντα να βγει»— έως τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος είπε για όσους εκτελέστηκαν στις Δίκες της Μόσχας: «Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο αξίζουν να εκτελεστούν», ή τον Μπέρναρντ Σω: «Ο Στάλιν θα αποκατασταθεί από την υστεροφημία, όπως αποκαταστάθηκαν ο Βολταίρος και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον».
Και ανάμεσά τους, ο Αλτουσέρ, ο Αραγκόν, ο Αντρέ Γκλικσμάν, ο Εντγκάρ Μορέν, ο Νόαμ Τσόμσκι…
Με την επιστροφή του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Τζορτζ Όργουελ δεν κατάφερε να δημοσιεύσει σε επιδραστικά περιοδικά την καταγραφή του για τις εκκαθαρίσεις, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις που διέπραττε το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εξαιτίας της σιωπηρής υποστήριξης της βρετανικής διανόησης προς τον κομμουνισμό.
 Για τους ίδιους λόγους, χρειάστηκε στη συνέχεια πολύ χρόνο για να βρει εκδότη για την αντιολοκληρωτική σάτιρά του, τη Φάρμα των Ζώων — ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ μάλιστα επέπληξε τον Όργουελ επειδή δεν παρουσίαζε την «τροτσκιστική οπτική» με επαρκή συμπάθεια.
«Η βρετανική διανόηση», έγραψε ο Όργουελ στον πρόλογο του βιβλίου όταν αυτό τελικά εκδόθηκε, «έχει αναπτύξει μια εθνικιστική αφοσίωση προς την ΕΣΣΔ και, κατά βάθος, αισθάνεται ότι η αμφισβήτηση της σοφίας του Στάλιν αποτελεί ένα είδος βλασφημίας».
Όσο για τον ναζισμό, τον οποίο υποστήριξαν ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ή ο Καρλ Σμιτ, αυτός προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στους κόλπους της γερμανικής πνευματικής ελίτ.
«Κατά την άνοδό του», αφηγείται ο ιστορικός Πολ Τζόνσον, «ο Χίτλερ γνώριζε διαρκώς τη μεγαλύτερη επιτυχία στα πανεπιστήμια. Πάντοτε κατέγραφε υψηλές επιδόσεις μεταξύ δασκάλων και πανεπιστημιακών καθηγητών. Πολλοί διανοούμενοι έλκονταν από τα ανώτερα κλιμάκια του Ναζιστικού Κόμματος και συμμετείχαν στις μακάβριες υπερβολές των SS. Οι τέσσερις ομάδες Einsatzgruppen^⁎ είχαν εξαιρετικά υψηλό ποσοστό πανεπιστημιακών αποφοίτων μεταξύ των αξιωματικών τους.
 Ο Ότο Όλεντορφ, ο οποίος διοικούσε το Τάγμα “D” —και ο οποίος δολοφόνησε 33.721 Εβραίους μέσα σε δύο ημέρες— ήταν απόφοιτος τριών πανεπιστημίων και κάτοχος διδακτορικού στη νομική επιστήμη».
Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η παρισινή διανόηση δεν διακρίθηκε για τη διορατικότητά της.
Ο Φιντέλ Κάστρο δέχθηκε επισκέψεις από την Ανιές Βαρντά —η οποία γύρισε μια προπαγανδιστική ταινία που τον συνέκρινε με τον Γκάρι Κούπερ—, από τον Σαρτρ —ο οποίος άντλησε από την επίσκεψη αυτή δεκαέξι εγκωμιαστικά άρθρα για τη France-Soir—, αλλά και από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία περιέγραψε τον Κουβανό δικτάτορα ως έναν χαρισματικό και καλοπροαίρετο φιλάνθρωπο.
Η ντε Μποβουάρ, άλλωστε, δεν έκανε τότε την πρώτη της παραχώρηση στον ολοκληρωτισμό. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ταξιδέψει στην Κίνα, για να δημοσιεύσει, με την επιστροφή της, ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων που εξυμνούσε τον μαοϊσμό. «Το πρόγραμμα που εφαρμόζει το καθεστώς», ανέλυε, «είναι εκείνο που θα είχε υιοθετήσει κάθε σύγχρονη και φωτισμένη κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για την πρόοδο της χώρας της». Στην Κίνα, έγραφε, «η ελευθερία είναι μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα». Η φιλόσοφος αγανακτούσε με τον μύθο που διέδιδε ο «αστικός Τύπος», σύμφωνα με τον οποίο η χώρα ήταν δικτατορία.
«Η επίσημη λειτουργία του Μάο συνεπάγεται μόνο μάλλον περιορισμένες εξουσίες. Ωστόσο, το προσωπικό κύρος του Μάο, οι αρετές του, η ικανότητά του, του εξασφαλίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο· ιδίως επειδή, από το 1927, είναι ο αδιαμφισβήτητος ειδικός στα αγροτικά ζητήματα. Όμως η εξουσία που ασκεί δεν είναι περισσότερο δικτατορική από εκείνη που κατείχε, για παράδειγμα, ένας Ρούζβελτ. Το Σύνταγμα της Νέας Κίνας καθιστά αδύνατη τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου: η χώρα διοικείται από μια ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι ενωμένα από έναν μακρύ κοινό αγώνα και από στενή συντροφικότητα».
Η ντε Μποβουάρ επαινούσε «την αμίμητη φυσικότητα» του Μεγάλου Τιμονιέρη, «που ίσως πηγάζει από τις βαθιές αγροτικές του ρίζες —και από τη γαλήνια σεμνότητα ενός ανθρώπου τόσο στρατευμένου μέσα στον κόσμο, ώστε να μη νοιάζεται για την εικόνα του». Και επέμενε: «Δυνατό ή λεπταίσθητο, το πρόσωπό του φανερώνει μια εξαιρετική προσωπικότητα. Δεν σαγηνεύει απλώς· εμπνέει ένα σπάνιο συναίσθημα: σεβασμό». Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Μάο υπήρξε υπεύθυνος για 40 έως 80 εκατομμύρια θανάτους, γεγονός που αναμφίβολα τον καθιστά τον μεγαλύτερο μαζικό εγκληματία στην ανθρώπινη ιστορία.
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρτρ χαιρέτισε την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση, όπως και ο Μισέλ Φουκώ, ο οποίος περιέγραψε με κάποια αφέλεια την προοδευτική πολιτική που πίστευε ότι θα ακολουθούσε το καθεστώς των μουλάδων:
«Με τον όρο “ισλαμική κυβέρνηση”, κανείς στο Ιράν δεν εννοεί ένα πολιτικό καθεστώς στο οποίο ο κλήρος θα διαδραματίζει ηγετικό ή εποπτικό ρόλο. […] Μπορεί κανείς να βρει στο Κοράνι γενικές κατευθύνσεις: το Ισλάμ αποδίδει αξία στην εργασία· κανείς δεν μπορεί να στερηθεί τους καρπούς του μόχθου του· ό,τι πρέπει να ανήκει σε όλους —το νερό, το υπέδαφος— δεν πρέπει να ιδιοποιείται από κανέναν. Οι ελευθερίες θα γίνονται σεβαστές στο μέτρο που η άσκησή τους δεν βλάπτει τους άλλους· οι μειονότητες θα προστατεύονται και θα είναι ελεύθερες να ζουν όπως επιθυμούν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν βλάπτουν την πλειοψηφία· ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα δεν θα υπάρχει ανισότητα δικαιωμάτων, αλλά διαφορά, αφού υπάρχει διαφορά φύσης. Ως προς την πολιτική, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από την πλειοψηφία, οι ηγέτες θα λογοδοτούν στον λαό, και ο καθένας, όπως προβλέπεται στο Κοράνι, θα μπορεί να σηκώνεται και να απαιτεί λογοδοσία από όσους κυβερνούν».
Αν η υστεροφημία δεν στάθηκε ευνοϊκή απέναντι σε μερικούς από τους μεγάλους στοχαστές του περασμένου αιώνα, ποιος ξέρει τι μοίρα επιφυλάσσει για τους δικούς μας;"
 
^⁎Τα Einsatzgruppen (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τάγματα Επιχειρήσεων», γνωστά ιστορικά ως Τάγματα Θανάτου) ήταν παραστρατιωτικές κινητές μονάδες εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας, οι οποίες έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάγονταν απευθείας στα SS και στο Κεντρικό Γραφείο Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA) υπό την καθοδήγηση των Χάινριχ Χίμλερ και Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ο κύριος σκοπός τους ήταν η συστηματική μαζική δολοφονία αμάχων —κυρίως Εβραίων, Ρομά, κομμουνιστών και μελών της πολωνικής ελίτ— στα κατεχόμενα εδάφη της Ανατολικής Ευρώπης.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο Προκόπης Δούκας στο άρθρο του Το Πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ θεωρώ ότι κάνει μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας και για τον λόγο αυτό το έχω μεταφέρει ολόκληρο εδώ. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.

Υπάρχει μια μεγάλη (και εξαιρετικά κρίσιμη) μάζα ψηφοφόρων περί το Κέντρο, που δεν έχουν οπαδικές εξαρτήσεις από κόμματα (χωρίς να είναι απολιτίκ), επιθυμούν τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αισθάνονται ευθύνη και ανησυχία για την πορεία της Ελλάδας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, θέλουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αποτελούν επί της ουσίας τους προοδευτικότερους πολίτες (καθώς η σύγχρονη Αριστερά έχει πάρει διαζύγιο με την πρόοδο εδώ και δεκαετίες) – και αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύονται. Αναγνωρίζουν τα θετικά της τελευταίας επταετίας, το ότι η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετώπισε με επιτυχία κρίσεις, έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της και έγινε από παρίας της Ευρώπης, δημοσιονομικό πρότυπο. Ωστόσο, είναι απογοητευμένοι από την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, τις εκπτώσεις σε ζητήματα κράτους δικαίου και την υπόθεση των υποκλοπών, τα σκάνδαλα διαφθοράς όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παλαιοκομματικό ρουσφέτι, την επέλαση των Νεοδημοκρατών στην κυβέρνηση στη δεύτερη θητεία της και τη συνεπαγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση και απραξία. Οι πολίτες αυτοί δύσκολα συγχωρούν την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε, μετά τα Τέμπη, να μπει νυστέρι αξιολόγησης στο πολιτικό προσωπικό και στον δημόσιο τομέα, ώστε η χώρα να μην είναι σε πολλές όψεις της η «καθ’ ημάς Ανατολή» και χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ. Το πολιτικό αδιέξοδο έχει βαθιές ρίζες, ακολουθεί την παγκόσμια πτώση του επιπέδου και την απομάκρυνση των άξιων προσώπων από την πολιτική, ωστόσο η μέχρι τώρα υστέρηση μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για έλλειψη δράσης.

 Το φυσιολογικό σε κάθε δημοκρατία είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, ώστε να μην υπάρχουν φαινόμενα καθεστωτισμού και αλαζονείας, που ευνοούν τη στασιμότητα και τη διαφθορά. Η ιδιοτυπία όμως των τελευταίων ετών, με την κυβέρνηση να μην απειλείται εκλογικά και να έχει σταθερά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, χωρίς αντίπαλο, εντείνει την αίσθηση της ασφυξίας, σε πολλούς από αυτούς τους ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη.  

Αυτές τις ημέρες, υποτίθεται ότι γίνεται μια κοσμογονία ανακοίνωσης νέων κομμάτων και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με διάχυτες τις ελπίδες ανανέωσης του. 

Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ανακυκλώσεις που προοιωνίζονται μόνο μια ακόμα πιο αρνητική σύνθεση της Βουλής: — Ο πιο απαξιωμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται να λανσάρει ξανά το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα, απαλλαγμένος από τις κομματικές ισορροπίες της λαϊκίστικης εκδοχής της ανανεωτικής Αριστεράς που έφτιαξε, μαζί με άλλους του χειρότερου κομματιού της. Για πολύ κακή του τύχη όμως, όχι μόνο καταστρέφει εντελώς το rebranding που επιχείρησε ανεπιτυχώς, αλλά φροντίζει να το κάνει σε μια συγκυρία που ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, αλλά και οι δικές του αμετανόητες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις περί τραπεζών (είναι αστεία η προσπάθεια να δικαιολογηθεί το ατόπημα με την επίκληση ενός σχεδίου που είχε η κυβέρνηση Πικραμμένου) θυμίζουν από τι γλυτώσαμε παρά τρίχα το 2015 και πόση ζημιά έκανε στη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, το πέρασμα του από την εξουσία.

 — Ο πιο μοιραίος πολιτικός της χώρας σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά και την πατρότητα του καταστροφικού «αντιμνημονίου», ο Αντώνης Σαμαράς, αμφιταλαντεύεται προς ή διαπραγματεύεται τη δημιουργία κομματιδίου στα δεξιά της ΝΔ, ώστε να απορροφήσει δυσαρεστημένους λαϊκο-υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, που δεν αντέχουν τον «woke Μητσοτάκη» ή να εξασφαλίσει ανταλλάγματα επιρροής μέσα στη ΝΔ. Το αντίπαλον δέος στον τραμπισμό της Λατινοπούλου, φυσικά μόνο ανανέωση και ελπίδα δεν υπόσχεται. — Η νέα εκδοχή της απολιτίκ, ψεκασμένης «Ελπίδας», χωρίς καμία γνώση, εμπειρία και προοπτική έρχεται να προστεθεί σε αυτό σκηνικό, φιλοδοξώντας να αλιεύσει στον πολτό των συγκοινωνούντων δοχείων των άκρων, κυρίως των δεξιών θρησκόληπτων και ρωσοφιλικά καθυστερημένων, στριμώχνοντας τους βλαβερούς πολιτικούς σχηματισμούς του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Κωνσταντοπούλου και επιθυμώντας να καταστήσει και πάλι τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της βαλκανικής υστέρησης της χώρας.

 Η «κβαντική» ανάδειξη μιας ηρωίδας, που παρέσυρε κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες σε πλατείες, είναι μια σύγχρονη ιστορία ψωνισμένης εξαπάτησης. Μόνο που ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας δεν επιτυγχάνεται ποτέ έτσι. Η βελτίωση και η πρόοδος προς τα εμπρός επιτυγχάνεται μόνον με σοβαρότητα, κόπο και ωριμότητα του εκλογικού σώματος: Με την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων, σε παλιά ή νέα οργανωμένα κόμματα, με πολιτικό έρμα, που κινούνται στην πορεία του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Βασιλείου της Κύπρου ή του Τάσου Γιαννίτση, για να αναφερθώ μόνον σε πολιτικούς που δεν βρίσκονται στη ζωή ή δεν είναι πια ενεργοί. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο πρέπει να ψηφίζουμε τους καλύτερους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις: Η αξιοκρατία την προάγει και δεν είναι ελιτισμός.

Αντιθέτως, η μετριοκρατία την υπονομεύει, αργά, αλλά σταθερά. Η ίδια η ΝΔ αντιμετωπίζει το αδιέξοδο στο εσωτερικό της: Οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι είναι ένας απόφοιτος του Κολλεγίου χωρίς κανένα ηγετικό προφίλ ή γοητεία, που βασίζεται δυστυχώς στο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της παράταξης του, δίνοντας προοπτική υποβάθμισης της ΝΔ σε ένα στενό κομματικό πλαίσιο και υποσχόμενος προοπτική συρρίκνωσης των ποσοστών της σε επίπεδα με ταβάνι το 25%. Απέναντι στον Νίκο Δένδια, ο μόνος που προβάλλει ικανός να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, (ενσαρκώνοντας και ο ίδιος την έξυπνη διεύρυνση και απήχηση στο απέναντι στρατόπεδο) είναι ο έτερος Κυριάκος, ο οποίος προς το παρόν φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατο) να γίνει δεκτός από αυτή ακριβώς την οπαδική βάση, αφού είναι πρώην ΠΑΣΟΚος. Έλα όμως που τα περισσότερα αξιόλογα πολιτικά στελέχη στη χώρα από εκεί προέρχονται, από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ (μετρήστε μόνον τους οικονομολόγους)… Οσο όμως και να στρέφονται τα βέλη της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον κανείς δεν φαντάζει διάδοχος του στην πρωθυπουργία, η μονοκρατορία ενός κόμματος θα διαιωνίζει μια  -νοσηρή για τη δημοκρατία- κατάσταση. Το πρόβλημα  στη βάση του είναι απλό: Για να αλλάξει μια κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει κάποιος να τη διαδεχτεί. Ο μόνος τρόπος λοιπόν αποφυγής του αδιεξόδου ήταν η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως πειστικού εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου.

Με τις τελευταίες  όμως εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ «αυτοκτόνησε» πολιτικά, επανεκλέγοντας έναν αδύναμο και ακατάλληλο αρχηγό, χωρίς προσόντα και αξιόλογο βιογραφικό, για τον οποίο μιλούν ακόμα και μέσα στο κόμμα του με απαξιωτικές εκφράσεις βουκολικής προέλευσης. Το βεληνεκές του ως υποψηφίου πρωθυπουργού δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του. Οι αποτυχημένες επιλογές και οι λάθος χειρισμοί, επιβεβαιώνουν, χρόνια τώρα, το θρίαμβο μιας αδιέξοδης και ανεπαρκούς «κομματίλας» και αρκεί μόνο να δει κανείς τις μεταγραφές «διεύρυνσης« (από Ζαγοράκη, Θρασκιά και Παππά, ως Φαραντούρη και στελέχη του Βαρουφάκη) για να καταλάβει με πόσο αυτοκαταστροφικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ αποξενώνει τους ψηφοφόρους του Κέντρου, που θα ήταν απαραίτητοι για την ανάκαμψη του – ακόμα και όσους από τους δικούς του ψηφοφόρους δεν συγχωρούν τη λεηλασία και τους προπηλακισμούς που είχαν δεχθεί από τους Συριζαίους. Κορύφωση αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η αχρείαστη ασύμμετρη σπουδή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ, κάτι που το καθιστά οριστικά ένα περίκλειστο «ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς» και διακινδυνεύει την αρτιμέλεια του, αν έλθει τρίτο στις κάλπες. Η Αννα Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, αλλά μόνον αυτή… Οποιοσδήποτε άλλος από τους τέσσερις βασικούς υποψηφίους να κέρδιζε εκείνες τις εκλογές (ακόμα και ο Δούκας, με λάθος πολιτικό προσανατολισμό) καλύτερα θα τα πήγαινε: η βελόνα θα κουνιόταν και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλησιάσει το 20% και να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να υπερκεράσει τον Μητσοτάκη, ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής μια πειστική και σοβαρή προσωπικότητα, θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, απαλλάσσοντας ενδεχομένως τη χώρα από ακροδεξιούς σε υπουργικούς  θώκους.

 Η κοινωνία όμως δεν συνειδητοποίησε επαρκώς τότε τη σημασία εκείνων των εκλογών και το γεγονός ότι οι εσωκομματικές κάλπες είναι πια ανοιχτές στην κοινωνία και μας αφορούν όλους. Μόλις 3-4 χιλιάδες παραπάνω ψηφοφόροι να εμφανίζονταν, η Άννα Διαμαντοπούλου ή ο (πολύ λιγότερο έμπειρος ή κεντρώος) Παύλος Γερουλάνος θα μπορούσαν να περάσουν στο β’ γύρο – και τότε όλα θα ήταν ανοικτά. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία όμως. Και ίσως να είναι και αργά. Γιατί όπως είπε και ο σοφός Σημίτης στην τελευταία του εσωκομματική παρέμβαση, οι ευκαιρίες στη ζωή δεν είναι άπειρες.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ BIG BANG ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΕ ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Πρόσφατα διάβασα  το ογκώδες , άνω των 700 σελίδων, βιβλίο «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» των Στάθη Καλύβα και Νατάσας Τριανταφύλλη.
Με την πάροδο των ετών στο συλλογικό υποσυνείδητο, ακόμα και όσων ζούσαμε τότε, τα χρόνια της χούντας έχουν μείνει στην μνήμη μας ως τα χρόνια που η δικτατορία ανέκοψε την πνευματική άνοδο που υπήρχε την 10ετία του 60 με την λογοκρισία που επέβαλε στα πάντα.
Το βιβλίο όμως αυτό καταρρίπτει αυτή την ψευδαίσθηση, με τα εκατοντάδες αποσπάσματα που παραθέτει από διάφορες πηγές και  μας φέρνει στην μνήμη ότι σε αυτά τα  4 χρόνια εκδίδονται σπουδαία βιβλία, πολλαπλασιάζονται τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι, ηχογραφούνται διαχρονικής αξίας δίσκοι, γυρίζονται ρηξικέλευθες ταινίες, ανεβαίνουν πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις και πραγματοποιούνται εντυπωσιακές εικαστικές εκθέσεις. Έτσι η εκτεταμένη βιβλιογραφία του βιβλίου καταλαμβάνει 18 σελίδες. Σε 44 σελίδες επίσης αναγράφεται η ενδεικτική εργογραφία στην πεζογραφία, στις θεατρικές παραστάσεις, τις ταινίες, τους δίσκους και τις εκθέσεις.
Χάρις στην φοβερή δουλειά που έχουν κάνει οι συγγραφείς του βιβλίου, όταν το διαβάζει κάποιος που έζησε εκείνη την εποχή, δύσκολα το αφήνει από τα χέρια του πριν να ολοκληρώσει το σχετικό κεφάλαιο, καθώς στην μνήμη του επανέρχονται ξεχασμένα γεγονότα από εκείνα τα χρόνια, με όλη  την συναισθηματική φόρτιση  που του είχαν δημιουργήσει τότε αυτά.
Έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα για το βιβλίο, τα περισσότερα εγκωμιαστικά, και μόνο  από ορισμένους  διατυπώθηκε η άποψη ότι η παρουσίαση της πολιτιστικής κίνησης εκείνης της περιόδου ως «άνθησης» κινδυνεύει να ωθήσει σε μια «εξωραϊστική» ανάγνωση της Χούντας, υποβαθμίζοντας την καταπίεση και τη λογοκρισία που επικρατούσε. Όσοι το έχουν διαβάσει έχουν διαπιστώσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Τέλος παρά τον τεράστιο όγκο του βιβλίου δεν έχουν αναφερθεί λάθη σε αυτό, πλην μιας  λανθασμένης αναγραφής ότι ο Μάριος Χάκκας αυτοκτόνησε, αντί του ότι πέθανε από καρκίνο.
Το λάθος το επεσήμανε ένας ανιψιός  του Χάκκα στον Καλυβά, αυτός τον ευχαρίστησε , του απάντησε πως λυπάται για το λάθος, του ζητήσαν συγγνώμη και ο εκδοτικός οίκος ανέλαβε να διορθώσει το σφάλμα τόσο στα υπό διάθεση βιβλία με ένα σημείωμα, όσο και τυπογραφικά στην επόμενη έκδοση.
 Ο εκδότης της Αγρας Πετσόπουλος, που εκδίδει τα βιβλία του Χάκκα μίλησε, με κάπως έντονο τρόπο  για  “σοβαρό ατόπημα” και “προσβολή στη μνήμη του δημιουργού και στην ιστορική  αλήθεια”,  ο Καλυβάς ξεσπάθωσε και έγραψε για βαθιά εμπάθεια, και θυμήθηκε την χυδαιότητα και τον  τραμπουκισμό της αλήστου μνήμης Αυριανής!
Και όπως γράφει η Πέπη Ραγκούση:
 Εντάξει, συμβαίνουν αυτά μεταξύ πνευματικών ανθρώπων. Αυτά και χειρότερα. Ο Μ. Καραγάτσης είχε πλακώσει στο ξύλο – δημόσια μάλιστα – τον Σπύρο Μελά για κάποιες παρατηρήσεις του σχετικές με τον ερωτισμό στα μυθιστορήματά του.
(Για το επεισόδιο αυτό γράφω εκτενώς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΚΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΣΤΙΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ Στο ίδιο ποστ γράφω επίσης για το τι έχει πει ο ένας για τον άλλο Σαββόπουλος και Αγγελόπουλος, και ο Ευάγγελος Κατσάμπας για τον Χατζηδάκι)
 Ένα δοκίμιο του Νόρμαν Μέιλερ για το φεμινιστικό κίνημα προκάλεσε την αρνητική κριτική του Γκορ Βιντάλ και όταν, το 1971, οι δύο άντρες συναντήθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Μέιλερ πρώτα χαστούκισε και μετά κουτούλησε τον Βιντάλ.
«Στήσανε κι έναν Βούδα ανάμεσά τους, ποιητή με τον νου παρά με την καρδιά, και κριτικό, συχνότατα ευρηματικό και κάποτες οξύτατο, αξιόλογο σε πολλά, μα όχι βέβαια και για αποθέωση και τον θυμιατίζουν με τρακόσα εξήντα πέντε άρθρα ο καθένας τον χρόνο» έγραψε, τον Ιούλιο του 1947 ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος για τον Σεφέρη. Και η κόντρα, στην οποία συμμετείχαν, με αλλεπάλληλα άρθρα, ο Καραντώνης, ο Κατσίμπαλης, ο Αλκης Θρύλος και ο πάντα αψίκορος Μ. Καραγάτσης, κράτησε μέχρι τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Από την άλλη, ο Σεφέρης έχει αποδώσει στον Αγγελο Σικελιανό «…λυρισμό γορίλλα που θέλει να τα καταβροχθίσει όλα».
 Η δε διαμάχη μεταξύ του Δημήτρη Μαρωνίτη και του Γιώργου Ιωάννου έγινε βιβλίο από τον Ξενοφώντα Κόκκαλη (εκδόσεις Ινδικτος).
 Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έλεγε για τον Γιάννη Ψυχάρη ότι «…η δημοτική του δεν ήταν λαϊκή γλώσσα, ήταν πλαστή», ενώ ο Ψυχάρης δήλωνε ότι «…ο Καβάφης δεν είναι ποιητής, είναι τζουτζές».
Η Βιρτζίνια Γουλφ είχε χαρακτηρίσει τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις, ως «Το έργο ενός νοσηρού προπτυχιακού φοιτητή που ξύνει διαρκώς τα σπυριά του».
Και ο Φόκνερ έγραφε για τον Μαρκ Τουέιν ότι «Βρήκε κάτι ξεχασμένους λογοτεχνικούς σκελετούς, τους έντυσε με τοπικό χρώμα και κατάφερε να συγκινήσει τους επιφανειακούς και τους τεμπέληδες».
 Ενώ ο Τρούμαν Καπότε έλεγε ότι ο Τζακ Κέρουακ δεν γράφει, δαχτυλογραφεί.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

MAZI του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Με φοβερό χιούμορ ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης έγραψε το παρακάτω  απολαυστικό κείμενο με τίτλο ΜΑΖΙ ,με το  οποίο κατακεραυνώνει με σαρκασμό την επικράτηση του ως λέξη , στην σύγχρονη εποχή. Το μεταφέρω ολόκληρο με την δική μου προσθήκη εικόνων.

 

Επειτα από τόσα χρόνια παπάντζας και μεγαλοστομίας, συνεχίζουνε στην πολιτική διάφοροι να χρησιμοποιούν τα ίδια κλισέ – κυρίως, ακόμα, βασίζονται στη λωποδυσία του «μαζί». Είμαστε μαζί, πορευόμαστε, μαζί, τα καταφέρνουμε μαζί, ο τάδε στην κυβέρνηση κι ο λαός στην εξουσία. Πάντως πάμε πακέτο, είμαστε κολλητοί, είμαστε κώλος και βρακί, αλληλοεξαρτώμενοι και αλληλοεξυπηρετούμενοι (κάτι σαν παντοτινό ΟΠΕΚΕΠΕ) και πάμε μαζί στο έρεβος. Τυφλός τυφλόν οδηγεί αμφότεροι εις γκρεμόν πεσούνται και αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων.

Πάμε αγκαλιά στον Ζάλογγο και ό,τι και να γίνει εμείς είμαστε μαζί – το βλέπεις αυτό το κλισέ ακόμα και σε αρκετές διαφημίσεις, στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, δεν θυμάμαι πού· τα έχω μπερδέψει. Πάντως είμαι με κάποιους μαζί και δεν το ξέρω, δεν το ήξερα ποτέ, και θα είμαι πάντα, καθώς φαίνεται, ερήμην μου, θα πορεύομαι αγκαζέ. Οχι, ρε φίλε, δεν θέλω να είμαι με κανέναν μαζί, δεν αντέχω αυτές τις παρέες και την απάτη αυτής της σχέσης. Μπορεί να σε ψηφίζω, μπορεί να είμαι ή όχι στη ΔΕΗ, να πληρώνω το ρεύμα στη ΔΕΗ ή στον ΟΤΕ, αλλά δεν είμαι με κανέναν μαζί απ’ αυτούς, η σχέση είναι ανελέητα εμπορική και ξεκάθαρη: πληρώνω, μου φέρνουν ρεύμα, δεν πληρώνω, μου το κόβουν. Ευεργετικός, καθαρός κυνισμός. Οχι μπούρδες περί του ότι είμαστε μαζί και θα πάμε να φάμε και μια πάστα στον Τερκενλή.
Αυτό το δήθεν προοδευτικό παραμύθι ότι δεν πρέπει να μένουμε μόνοι, να μην είμαστε μοναχοί, αλλά οπωσδήποτε με κάποιους άλλους, κοινωνικοποίηση και τρίχες κατσαρές, αδερφοποίηση και τρέχα γύρευε – ενώ ένα κάρο άνθρωποι έχουνε κάνει μεγάλο αγώνα, ακριβώς για να ξεφύγουνε από αδέρφια, ξαδέρφια και συγγενείς και να μείνουνε επιτέλους μόνοι τους, να ησυχάσουν, να πιάσουνε το αφτί τους και να συλλογιστούν.

Ευτυχής είναι ο άνθρωπος που μπορεί να μένει μόνος του είπε κάποιος σοφός, και δεν θα είχε άδικο. Σκέψου την εποχή που ήσουνα στον στρατό και κοιμόσουνα αναγκαστικά μαζί με άλλους διακόσιους ή να είσαι άρρωστος στο νοσοκομείο και να σε βάλουν σε θάλαμο μαζί με άλλους τέσσερις γέρους, που γκρινιάζουν, ροχαλίζουν, κάνουνε αεράμυνα, φλυαρούν, βρωμούν και βογκούν όλη νύχτα. Γιατί να είμαστε μαζί, ρε φίλε; Είναι υποχρεωτικό;

Σκέψου κάποιον πρόσφυγα που μένει σε σκηνή με άλλους πέντε ή με την οικογένειά του, μαζί, μαζί, ο ένας πάνω στον άλλον, πάρε το πόδι σου απ’ το στόμα μου, ή σε πολύ μικρό σπίτι με άλλους δέκα, και να περιμένει σειρά στην τουαλέτα, να περιμένει στη σειρά να πλυθεί και να μην μπορεί να κουνηθεί – πάντως είναι μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί. 

Τον χαιρετάς τον άλλον, είναι γνωστός, ούτε καν φίλος, κι έρχεται και κολλάει
επάνω σου, σε σφίγγει· σου μιλάει απ’ το μισό μέτρο, κι έχει και δυσοσμία στο στόμα και δεν στέκεται στο ενάμισο μέτρο, όπως όλοι οι Ευρωπαίοι, παρά σε ζορίζει, σε ζουλάει, σε χτυπάει στην πλάτη, σε φιλάει, σιγά ρε φίλε, θα μας πηδήξεις κιόλας, στάσου σε κάποια απόσταση, μη με πιέζεις – δεν έχω οξυγόνο.
Βαλκανική κατάχρηση οικειότητας. Ετσι λέγεται· αλλά ο άλλος επιμένει στην πολιτική ή στην εμπορική διαφήμιση στο σλόγκαν-κλισέ: «Μαζί». 

Δεν γουστάρω μαζί με κανέναν απ’ αυτούς, ποιος τους είπε ότι ενδιαφερόμαστε να είμαστε μαζί με κάποιους οπωσδήποτε; Εντάξει, ρε φίλε, σε ψήφισα, βγήκες, κάνε τη δουλειά σου σωστά κι εγώ τη δική μου, κράτα με σε απόσταση, όπως την πεθερά σου, και άσε με ήσυχο. Γιατί να είμαστε μαζί; Μήπως έχουμε παίξει και τάβλι και δεν το θυμάμαι; Aυτή η φιλολογία περί κοινωνικοποίησης , η μανία να μας βάζουνε κάπου μαζί κι εξαιτίας αυτού να οφείλουμε να είμαστε χαρούμενοι, απλώς διότι συνυπάρχουμε στο ίδιο μέρος, είναι ακατανόητη.

 Δεν βλέπουνε πως κανείς δεν θέλει να είναι με άλλους, ο καθείς θέλει να είναι απλώς βυθισμένος στο κινητό του και στον κόσμο του, ασφαλής μέσα στη μοναξιά και στις αυταπάτες του; Οτι δεν αντέχει άλλον κανονικό, ζωντανό άνθρωπο, ότι μια χαρά τη βολεύει μοναχός του και δεν έχει ανάγκη κανέναν; Τώρα μάλιστα με τα κομπιούτερς, τα Netflix, το YouΤube, το Facebook και τα λοιπά, μπορεί κανείς να ζήσει επαρκής, μοναχός και χαρούμενος μιαν ολόκληρη ζωή. Τι δουλειά έχει να είναι μαζί με κάποιον πολιτικό, μουρόχαβλο υποψήφιο, στην εξουσία, ή στη μη-εξουσία, μαζί με τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, ή κάποια άλλη εταιρεία – δεν τους φτάνει ότι είναι απλός και καλός πελάτης, ότι κάθε μήνα πληρώνει το χαράτσι; Τι θέλουνε, δήθεν, παραπάνω;
Ρε, μανία να είμαστε μαζί. Αφήστε μας ησύχους, ρε παιδιά, δεν θέλουμε παρέα, δεν αντέχουμε να είμαστε με αγνώστους, ή ακόμα και με κάποιους γνωστούς, παίξτε παραπέρα, αφήστε μας στην ωραία, λαμπρή, επαρκέστατη μοναξιά μας. Εχουμε τόσα να κάνουμε μόνοι μας – μην ενοχλείτε. Ούτε εξουσία θέλω ούτε συναναστροφές με άσχετους ούτε πολλές πολλές οικειότητες. Καταρχήν, έχω το κινητό – ποια καλύτερη παρέα; Είναι υπάκουο, το έχω αποκλειστικό, και κυρίως: δεν έχει διαφορετικές ιδέες από μένα και δεν λέει ανοησίες.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ EMPIRE.

 

Το Empire, ένα από τα πιο δημοφιλή και επιδραστικά περιοδικά για τον κινηματογράφο στο Ηνωμένο Βασίλειο, δημοσίευσε τη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, όπως τις ανέδειξαν οι αναγνώστες του.
Το περιοδικό συγκέντρωσε 3.000 απαντήσεις από αναγνώστες για ταινίες που «παρηγόρησαν, προκάλεσαν, διασκέδασαν και ενέπνευσαν» και «πάνω απ’ όλα, έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τον θεατή να νιώθει κάτι». Στη συνέχεια, η συντακτική ομάδα πρόσθεσε τη δική της τεχνογνωσία για να ολοκληρώσει τη λίστα.
Το χαρακτηριστικό της λίστας είναι ότι η παλιότερη ταινία είναι του 1941 (52) και η 10ετία του 1990-9 έχει τις περισσότερες με 21 ταινίες.

1940-9 (3)  30, 47, 52

1950-9 (4)  29, 51, 53, 57

1960-9 (4)  25, 38, 39, 49

1970-9 (10)  1, 2, 8, 16,  17, 28, 44, 59, 85, 92

1980-9 (16)  4, 5, 6, 12, 14, 15, 23, 31, 34, 65, 66, 67, 78, 87, 96, 98

1990-9 (21) 3, 7, 11, 13, 18, 20, 22, 32, 36, 37, 41, 42, 58, 60, 63, 72, 73, 74, 75, 88, 93

2000-9 (19) 9, 10, 21, 24, 26, 33, 40, 50, 55, 56, 62, 70, 77, 82, 83, 84,  89, 95, 100

2010-9 (18)  6, 19, 27, 35, 43, 46, 48, 54, 61, 68, 69, 71, 76, 79, 80, 86, 91,94

2020-6 (5)  45,  64, 81, 97, 99

Δεν υπάρχει καμία ταινία  από την γένεση  του κινηματογράφου μέχρι πριν το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, από αυτές που έχουν καθορίσει την εξέλιξη του και την ιστορία του, καθώς το κοινό που ψήφισε για αυτή την λίστα, προφανώς δεν τις έχει δει λόγω ηλικίας και μη ενασχόλησης του με τον κινηματογράφο ως τέχνη.

Παρά το ότι όλες οι ταινίες έχουν παιχτεί στην χώρα μας,  από καθαρά προσωπική επιλογή δεν έχω δει 8 (10,36,48,56, 68,79,80,97) Προφανώς ανήκω στο κοινό που εύστοχα αναφέρει ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος  στο άρθρο του Γιατί οι Έλληνες δεν αγαπούν τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας;

Με μόνο  κόκκινα γράμματα είναι οι ταινίες που έχω δει και όσες έχουν και μαύρα  δεν τις έχω δει.
Στην λίστα  υπάρχουν μερικές, ελάχιστες ταινίες, που είτε τις έχω  δει μέχρι το μέσον τους τουλάχιστον, όπως πχ την 81, ή μετά το πρώτο 10λεπτο τις σταμάτησα, όπως πχ την 97, γιατί κατά την καθαρά προσωπική μου άποψη δεν βλέπονται.
Επίσης στην αρχική λίστα έχω προσθέσει και το πως ονομάστηκε στην χώρα μας η κάθε ταινία.
20 ταινίες παίχτηκαν με τον αρχικό τους τίτλο.
Ενδιαφέρον είναι ότι στην λίστα δεν υπάρχει ούτε μια ταινία από άλλη  ευρωπαϊκή χώρα, ή άλλη χώρα του κόσμου, σε αντίθεση με άλλες λίστες που βασίζονται σε επιλογή των ταινιών από κριτικούς ή ασχολούμενους με τον κινηματογράφο ανθρώπους.  Για τον λόγο η λίστα αυτή είναι απλά ενδεικτική των προτιμήσεων του αγγλικού  κοινού που επιλέγει να δει, όπως άλλωστε γίνεται συνήθως και στην χώρα μας, αγγλόφωνες ταινίες και blogbuster.  

1 Jaws (1975)  Τα σαγόνια του καρχαρία

2 The Godfather (1972)  Ο Νονός

3 The Shawshank Redemption (1994) Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ

4 Star Wars: The Empire Strikes Back (1980) Ο πόλεμος των άστρων: Επεισόδιο 5 - Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

5 Aliens (1986) Άλιενς: Η επιστροφή

6 Inception (2010)

7 Goodfellas (1990) Τα Καλά Παιδιά

8 Star Wars (1977) Ο πόλεμος των άστρων

9 The Lord Of The Rings: The Fellowship Of The Ring (2001) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του δαχτυλιδιού

10 The Dark Knight (2008) Ο σκοτεινός ιππότης

11 Pulp Fiction (1994)

12 Back To The Future (1985) Επιστροφή στο Μέλλον

13 Jurassic Park (1993)

14 Raiders Of The Lost Ark (1981) Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού

15 Blade Runner (1982)

16 The Godfather Part II (1974) Ο Νονός ΙΙ

17 Alien (1979) Άλιεν: Ο επιβάτης του διαστήματος

18 Terminator 2: Judgment Day (1991) Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης

19 Interstellar (2014)

20 Heat (1995) Ένταση

21 The Lord Of The Rings: The Return Of The King (2003) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών: Η επιστροφή του βασιλιά 

22 The Matrix (1999)

23 Die Hard (1988) Πολύ σκληρός για να πεθάνει

24 There Will Be Blood (2007) Θα χυθεί αίμα

25 2001: A Space Odyssey (1968) 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος 

26 Gladiator (2000) Μονομάχος

27 Parasite (2019) Παράσιτα

28 Apocalypse Now (1979) Αποκάλυψη Τώρα

29 12 Angry Men (1957) Οι δώδεκα ένορκοι

30 Casablanca (1942) Καζαμπλάνκα

31 The Thing (1982) Η απειλή

32 Seven (1995)

33 The Lord Of The Rings: The Two Towers (2002) Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών: Οι δύο πύργοι

34 The Shining (1980) Η Λάμψη

35 Mad Max: Fury Road (2015) Mad Max: Ο δρόμος της οργής

36 Point Break (1991) Στην κόψη του κύματος

37 Fight Club (1999)

38 The Good, The Bad And The Ugly (1966) Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος

39 Lawrence Of Arabia (1962) O Λώρενς της Αραβίας

40 Mulholland Drive (2001)  Οδός Μαλχόλαντ

41 Schindler's List (1993) Η λίστα του Σίντλερ

42 Saving Private Ryan (1998) Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν

43 La La Land (2016)

44 Taxi Driver (1976) Ο Ταξιτζής

45 Past Lives (2023) Περασμένες Ζωές

46 Whiplash (2014) Χωρίς μέτρο

47 It's A Wonderful Life (1947) Μια Υπέροχη Ζωή

48 Avengers: Infinity War (2018) Εκδικητές: Ο πόλεμος της αιωνιότητας

49 Psycho (1960) Ψυχώ

50 No Country For Old Men (2007) Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους

51 Rear Window (1954) Σιωπηλός Μάρτυς 

52 Citizen Kane (1941) Πολίτης Κέιν

53 Vertigo (1958) Δεσμώτης του Ιλίγγου

54 Get Out (2017) Τρέξε!

55 Hot Fuzz (2007) Καυτοί και άσφαιροι

56 Spirited Away (2001) Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων

57 Seven Samurai (1954) Οι επτά σαμουράι

58 Titanic (1997) Τιτανικός

59 The Exorcist (1973) Ο εξορκιστής

60 Fargo (1996)

61 The Social Network (2010)

62 Eternal Sunshine Of The Spotless Mind (2004) Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού

63 The Big Lebowski (1998) Ο μεγάλος Λεμπόφσκι

64 Oppenheimer (2023) Οπενχάιμερ

65 Predator (1987) Ο Κυνηγός

66 Indiana Jones And The Last Crusade (1989) Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία

67 Do The Right Thing (1989) Κάνε το σωστό

68 Avengers: Endgame (2019) Εκδικητές: Η τελευταία πράξη

69 The Babadook (2014) Οι σελίδες του τρόμου

70 Children Of Men (2006) Τα παιδιά των ανθρώπων

71 Arrival (2016)  Η άφιξη

72 Magnolia (1999) Μανόλια

73 The Lion King (1994) Ο Βασιλιάς των Λιονταριών

74 Trainspotting (1996)

75 The Silence Of The Lambs (1991) H σιωπή των αμνών

76 Once Upon A Time In Hollywood (2019) Κάποτε στο… Χόλιγουντ

77 In The Mood For Love (2000) Ερωτική Επιθυμία

78 Ghostbusters (1984)

79 Paddington 2 (2017) Πάντινγκτον 2

80 Spider-Man: Into The Spider-Verse (2018) Spider-Man: Μέσα στο αραχνο-σύμπαν

81 Everything Everywhere All At Once (2022) Τα πάντα όλα

82 Brokeback Mountain (2005) Το μυστικό του Brokeback Mountain

83 Inglourious Basterds (2009) Άδωξοι Μπάσταρδη

84 Pan's Labyrinth (2009) Ο λαβύρινθος του Πάνα

85 Rocky (1976) Ρόκυ: Τα χρυσά γάντια

86 Lady Bird (2017)

87 Raging Bull (1980) Οργισμένο είδωλο 

88 The Piano (1993) Μαθήματα πιάνου

89 American Psycho (2000)

90 Groundhog Day (1993) Η μέρα της μαρμότας

91 The Grand Budapest Hotel (2011) Ξενοδοχείο Grand Budapest 

92 One Flew Over The Cuckoo's Nest (1975) Στη Φωλιά του Κούκου[ΓΦ1] 

93 Lost In Translation (2003) Χαμένοι στη μετάφραση

94 Moonlight (2016)

95 Memento (2000)

96 E.T. The Extra Terrestrial (1982) Ε.Τ. ο Εξωγήινος

97 Barbie (2023)

98 When Harry Met Sally... (1989) Όταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι...

99 Portrait Of A Lady On Fire (2020) Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται

100 Avatar (2009)

 

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ

ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

ΟΙ 100 ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ κατά τους ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ (σύμφωνα με 12 Έλληνες ανθρώπους του κινηματογράφου.)

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΩΝ 25 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. α΄μέρος. 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΩΝ 25 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. β΄μέρος. 

ΟΙ 100 ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ κατά τους ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟ BBC. A΄ΜΕΡΟΣ 29-8ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟ BBC. Β΄ΜΕΡΟΣ

 

ΛΙΣΤΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΤΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΑΝ

-ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ VARIETY 

Εδώ αναφέρονται και μερικές ακόμα δημοσιευμένες λίστες.

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ GUARDIAN- Α΄μέρος. 

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ GUARDIAN- B΄μέρος. 

ΟΙ 250 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

ΛΙΣΤΕΣ ΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΗ ΑΓΓΛΟΦΩΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (α΄μέρος) 

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (β΄μέρος)

 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

 [ΓΦ1]