ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ REBRANDING ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ

 

Ο Ηλίας Κανέλλης μας θυμίζει ένα  κείμενο που δημοσίευσε ακριβώς  πριν 3 χρόνια και το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό.
 Το κείμενο δημοσιεύτηκε μετά τις δεύτερες εκλογές του 2023 και την πανωλεθρία που υπέστη σε αυτές ο Τσίπρας,  με αποτέλεσμα την παραίτηση του από την προεδρία  του ΣΥΡΙΖΑ

Εύγε και φεύγε. Οι παλιές αναγνώστριες και οι παλιοί αναγνώστες θα θυμάστε ότι έτσι είχα χαιρετίσει τον Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν μια συμφωνία που επιδίωκε η Ευρώπη και ο Τσίπρας, με την αίσθηση της παντοδυναμίας που είχε αποκτήσει στην πολιτική, τη διεκπεραίωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην ουσία, ανέλαβε το πολιτικό κόστος (το οποίο πίστευε ότι θα ισοφαρίσει με ρητορική) της άνευ όρων εξομάλυνσης της διαφοράς δύο χωρών, που έπρεπε να συνεργάζονται αντί να τσακώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία εκείνη ήταν η μόνη θετική στιγμή της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλη η υπόλοιπη πολιτεία του κόμματος και του χαρισματικού και επικοινωνιακού αρχηγού του βαρύνεται από ψέματα, αμετροέπεια, εχθροπάθεια, δημοκρατικές στρεβλώσεις και, ουσιαστικά, την αδιαφορία για το κοινό καλό – αφού ο Τσίπρας πολιτεύτηκε, κυρίως, με άξονα ιδεοληψίες και ιδιοτέλειες. Ας δούμε επί τροχάδην το στίγμα του:

-Ανέτειλε από μαθητής ως «αντιστασιακός» στη σχολική διαδικασία. Όλη η μετέπειτα διαδρομή του ήταν ακριβώς αυτό: άρνηση και διαμαρτυρία, αλλά ούτε μια θετική πρόταση.
-Η πολιτική κουλτούρα του ήταν ο ακτιβισμός. Ήταν η πρακτική των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δομήθηκαν στην ιδέα του επαναστατικού τουρισμού: διάφοροι ριζοσπάστες από διάφορα μέρη μαζεύονταν σε μια μεγάλη πόλη του δυτικού κόσμου για να τα σπάσουν.

-Η μεγάλη του στιγμή, οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, έδειξε τη σχέση του με την πολιτική: η βία γι’ αυτόν ήταν μαμή της ιστορίας και η μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
-Απ’ την αρχή της χρεοκοπίας, κατανόησε ότι έπρεπε να κρυφτεί στον πολτό της Αγανάκτησης. Εκεί στρατολόγησε ορισμένα από τα asset της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης, εκεί κατανόησε και τη διαπερατότητα των ιδεολογιών, τις ιδεολογικές ωσμώσεις δυνάμεων που κατά βάσιν εκφράστηκαν με συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», με εχθροπάθεια, με βιαιοπραγίες.

Ο εμπρησμός της Μαρφίν και ο θάνατος τριών εργαζομένων για τον Τσίπρα ακόμα είναι ένα γεγονός που έπρεπε να θαφτεί.
-Η πορεία προς την εξουσία ήταν μια πορεία μέσα από την εχθροπάθεια, το διχασμό, τον οιονεί εμφύλιο. Επίσης, ήταν μια πορεία γεμάτη εσκεμμένα ψέματα – με πρώτα και καλύτερα, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, ότι θα εφαρμόσει οικονομικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) ευημερούσης κοινωνίας και ότι θα διώξει την τρόικα.

-Το μεγάλο του κατόρθωμα, η εξαγγελία τού χωρίς νόημα δημοψηφίσματος και τα capital control, έπρεπε να είναι το τέλος του: ιταμό, όπως άξιζε στην έως τότε διαδρομή του. Το ότι κατάφερε να επιβιώσει, κοροϊδεύοντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, ήταν προσωπικό κατόρθωμα. Του έδωσε περίοδο χάριτος, αλλά με μεγάλο τίμημα για τη χώρα: στασιμοχρεοκοπία και προσπάθεια φαλκίδευσης δημοκρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, Τύπος).
-Η τετραετία του στην αντιπολίτευση δεν τον βελτίωσε. Συνέχισε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, αδιαφορώντας για συναινέσεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας.

 Η πρόσφατη συνεισφορά του «χώρου» στην πολιτική κουλτούρα είναι συνθήματα όπως «Μητσοτάκη γ$%*σαι» ή «ΝΔ παιδοβιαστές». Και μια κινδυνολογία στηριγμένη σε συστηματικά ψέματα.
Ο Τσίπρας άφησε πίσω του συντρίμμια. Εχθροπάθεια, διχασμό, μια οργουελική νέα ομιλία. Αδιαφόρησε για πολιτικές συναινέσεις και, αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, εκ των υστέρων προσπαθούσε να σβήσει τις συνέπειές τους. Δεν θα μας λείψει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 100 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ.

Η ξαδέλφη μου ανασκαλεύοντας διάφορα πράγματα που έχει από την γιαγιά μας, από την πλευρά της μάνας μου, βρήκε κάτι παλιές φωτογραφίες, πολλές άνω των 100 ετών και επειδή ξέρει ότι αυτές μου αρέσουν πολύ, μου τις έφερε να τις δω.
Σκέφτηκα λοιπόν να παρουσιάσω εδώ μερικές από αυτές, γράφοντας και δυο λόγια σχετικά.
Στην πρώτη φωτογραφία αναγνώρισα αμέσως τον Κωνσταντίνο Α΄και, μετά από μια μικρή έρευνα, διαπίστωσα ότι στην φωτογραφία είναι με την κόρη του, πριγκίπισσα Ελένη και τον άνδρα της διάδοχο της Ρουμανίας Κάρολο.
Η Ελένη είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 2 Μάιου 1896 και είχε παντρευτεί τον Κάρολο, τότε διάδοχο, στις 10 Μαρτίου 1921 και ήταν η πρώτη Ελληνίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε στην Αθήνα.
 Δεν έζησε ευτυχισμένη ζωή κοντά στον Κάρολο, με τον οποίο σύντομα χώρισε (1928). Μετά το διαζύγιό της έζησε στην Φλωρεντία στην βίλα «Σπάρτα» μαζί με τα αδέρφια της και την μητέρα τους, βασίλισσα Σοφία.
Δυστυχώς όταν ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Ρουμανίας το 1930,  της επέτρεπε να είναι με τον γιο της μόνο δύο φορές τον χρόνο.
Στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε ως βασιλομήτωρ, στην διάσωση πολλών Εβραίων της Ρουμανίας από τους Γερμανούς Ναζί και για αυτό αργότερα της απέμειναν τον τιμητικό τίτλο του Δικαίου των Εθνών.
Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1982.
Ο προσεκτικός θεατής θα προσέξει ότι η Ελένη έχει τα χέρια της σε ένα γούνινο πράγμα που ονομάζεται Μανσόν, που κρατούσαν οι κυρίες στα χέρια τους αντί να φορούν γάντια.
Τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω δει μανσόν ήταν στην παιδική μου ηλικία να κρατάει η μάνα μου,  ντυμένη με τα καλά της σε επίσημη έξοδο.  
Η φωτογραφία πρέπει να είναι τραβηγμένη μεταξύ του 1920 και του 1922 και δεν είναι περίεργο το πως βρέθηκε στα πράγματα της γιαγιάς μου, καθότι ο παππούς μου ήταν βασιλόφρων και όπως έλεγε η μάνα μου, οι βενιζελικοί τον είχαν βάλει την εποχή του διχασμού κάποτε και στην φυλακή.
Για τον παππού μου έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν το ποστ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ  και το  ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ. στο οποίο και γράφω ότι είχε τότε και 7 φορτηγά πλοία. Σε αυτά πολλές φορές έπαιρνε μαζί του και την οικογένεια του για παρέα ακόμα και όταν τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά.

Στην φωτογραφία αυτή είναι ο παππούς μου με την γιαγιά μου και τα δύο πρώτα παιδιά τους, προφανώς πριν να γεννηθεί η μητέρα μου το 1906.
Η φωτογραφία είναι παρμένη στην Βαλένθια της Ισπανίας. 

Σε κάποιο άλλο από αυτά τα ταξίδια έχει βγει και η φωτογραφία της θείας μου, στην Brăila της Ρουμανίας. H θεία μου ήταν η μεγαλύτερη από τα παιδιά της γιαγιάς μου και επειδή ήξερε και αγγλικά, ο παππούς μου την έπαιρνε συχνότερα μαζί του στα ταξίδια του.
 Η φωτογραφία έχει ληφθεί στο ιστορικό φωτογραφικό ατελιέ του Marco Klein, ενός από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους της Brăila στη Ρουμανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο Marco Klein (ενεργός γύρω στο 1890–1915) ήταν επίσημος φωτογράφος της ρουμανικής βασιλικής αυλής και το στούντιο του («Atelier Marco») έγινε διάσημο για δύο κυρίως πράγματα:
1-Φωτογραφίες Πορτρέτων (Cabinet Cards): Ασπρόμαυρες ή σέπια φωτογραφίες εποχής που απεικόνιζαν την αστική τάξη της πόλης με επίσημα ενδύματα.
2-Καρτ Ποστάλ & Τοπία: Ιστορικά τεκμήρια και καρτ ποστάλ που αποτύπωναν τους δρόμους, τα λιμάνια, τα πλοία στον Δούναβη, τις εκκλησίες και τα εμβληματικά κτήρια της παλιάς Brăila. 

Δεν ξέρω πότε έχει παρθεί αυτή η φωτογραφία αλλά από πίσω έχει αφιέρωση στον αδελφό της Τάκη (11-10-24) που ήταν μικρότερος, με τελευταία την μάνα μου και έχει σταλεί, προφανώς σε γράμμα, από την Νίκαια της Γαλλίας.
Μερικές ακόμα φωτογραφίες της θείας μου σε νέα ηλικία αλλά και σε μεγαλύτερη, μάλιστα από το φωτογραφείο της Νέλλης Σουγιουλτζόγλου της γνωστής ως Nelly's, έχω δημοσιεύσει στο  ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ.

Τέλος μια πολύ ωραία φωτογραφία είναι της γιαγιάς μου (η όρθια) στα νιάτα της, προφανώς ανύπαντρη ακόμα. Δεν ξέρω ποια είναι η άλλη κοπέλα στην φωτογραφία.
Αξίζει δε να προσέξει κανείς και την καλλιτεχνική εικόνα που παρουσιάζει η πίσω μεριά της φωτογραφίας από το «καλλιτεχνικόν φωτογραφείον Αρβανιτόπουλου»

Όπως διαβάζω εδώ ο Αρβανιτόπουλος εκτός από ιδιοκτήτης του φωτογραφείου «Ανάμνησις» στην Πάτρα, ήταν και εκδότης της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Ενσταντανέ». Είχε λάβει μέρος ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν από τους πρώτους κινηματογραφιστές της χώρας και μετά το 1911 που απέκτησε κινηματογραφική μηχανή, κινηματογράφησε την εορτή των Θεοφανείων το 1912, τις καταστροφές από τους σεισμούς την ίδια χρονιά στην Ζάκυνθο, αλλά και σκηνές από τον Α΄Βαλκανικό πόλεμο.

Η τελευταία φωτογραφία είναι η γιαγιά μου με τα 3 παιδιά της προφανώς όταν τα είχε πάει σε κάποιο λουνα παρκ. Η μικρότερη είναι η μητέρα μου.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση

 

 

 

LITTLE RICHARD- ΑΠΟ ΡΟΚ ΣΤΑΡ ΙΕΡΕΑΣ

Αυτόν τον μήνα πριν 6 χρόνια (9-5-2000) πέθανε 88 ετών ο σημαντικότερος για μένα τραγουδιστής και συνθέτης της ροκ, ο Little Richard.
Ακόμα θυμάμαι όταν ήμουνα παιδί και με φιλοξενούσαν σε ένα σπίτι στα Σελήνια της Σαλαμίνας όταν πρωτάκουσα από τα μεγάφωνα ενός παραλιακού κέντρου τον Little Richard  να τραγουδά το  Loucille ένα τραγούδι που ήταν  κάτι το τελείως πρωτόγνωρο για τα μέχρι τότε ακούσματα μας.

Στο ποστ μου   ΤΟ TUTTI FRUTTI, Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΚ. γράφω σχετικά για την άλλη μεγάλη του επιτυχία το Tutti Frutti, και την νεανική επανάσταση στην μουσική που απετέλεσε ο νέος αυτός ήχος.
Στην Ελλάδα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία πληροφόρηση για τους νέους μουσικούς που ακούγαμε στο ραδιόφωνο  και βέβαια δεν  ξέραμε καν πως είναι η φάτσα τους.
Η πρώτη λοιπόν απορία που είχα ήταν γιατί τον λένε Little ενώ έχει μια τόσο δυνατή φωνάρα! Και αυτό γιατί δεν είχα δει τότε μια  φωτογραφία του ούτε ήξερα πως δεν είναι λευκός όπως η πλειονότητα των τότε τραγουδιστών.
Φαίνεται όμως πως ακόμα και στην Αγγλία η πληροφόρηση της νεολαίας για τους Αμερικανούς τραγουδιστές ήταν πολύ λίγη.
Σίγουρα ήταν κάποιος από τους Μπίτλς και αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ  που είχε πει σε μια συνέντευξη του ότι στα νιάτα του είχε μια αμφιθυμία για το ποιος από του τους δύο ήταν ο πιο αγαπημένος του τραγουδιστής, ο  Little Richard   ή ο Έλβις Πρίσλεϊ!
Η αμφιθυμία του έληξε όταν διαπίστωσε πως ο ο  Little Richard   ήταν μαύρος οπότε ο ένας ήταν ο αγαπημένος του λευκός και ο άλλος ο αγαπημένος του μαύρος τραγουδιστής. Άγνωστο ακόμα συγκρότημα οι Μπίτλς άνοιγαν την συναυλία του στο Αμβούργο στο ευρωπαϊκό  τουρ του Little Richard το 1962.

Εκείνη την εποχή  στο κέντρο της Αθήνας υπήρχαν πολλά δισκάδικα αλλά οι δίσκοι της ροκ, πλην του Πρίσλεϊ και ελαχίστων άλλων τραγουδιστών, ήταν όλοι εισαγωγής και σε πολύ μικρό αριθμό.
Έτσι όταν αποφάσισα να αποκτήσω και άλλους δίσκους του Little Richard  συχνά όταν βρισκόμουν στο κέντρο έπαιρνα σβάρνα τα δισκάδικα υποβάλλοντας την ίδια μονότονη ερώτηση : Μήπως έχετε κανένα δίσκο…
Όπως γράφω στο ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ  αγοράζοντας έκτοτε δίσκους του κατέληξα να αποκτήσω την νοοτροπία του συλλέκτη αλλά για να καταφέρω να αποκτήσω και το τελευταίο του 45ρι έπρεπε να εμφανιστεί  το  e-bay και να εκδοθεί το 1984 το βιβλίο   "The Life and Times of Little Richard", γραμμένο από τον Τσαρλς Γουάιτ και στο οποίο υπάρχει η πλήρης δισκογραφία του μέχρι τότε. Μετέπειτα με το ιντερνέτ τα πάντα έγιναν εύκολα.

Ο μικρόσωμος αυτός  τραγουδιστής διέθετε μια φοβερή φωνή με φωνητικό εύρος, όπως είδα σε εξειδικευμένο  ιστότοπο, Ε2- F6 δηλαδή πάνω από 4 οκτάβες, γεγονός που υποδηλώνει μια εξαιρετικά ευέλικτη και σπάνια φωνή, ικανή να τραγουδήσει τόσο πολύ χαμηλά όσο και πολύ ψηλά. Πιο απλά από την φωνή ενός μπάσου μέχρι την πολύ ψηλή γυναικεία φωνή (σοπράνο coloratura) ή σε χρήση φαλτσέτου/ειδικών τεχνικών.
Στην δεκαετία το 50 γνώρισε την μεγαλύτερη δημοτικότητα της καριέρας του ηχογραφώντας  στην Specialty 36 τραγούδια από τα οποία τα 7 έγιναν χρυσά. Όμως όταν η δημοτικότητα του  βρισκόταν στην κορυφή το 1957 πηγαίνοντας περιοδεία στην Αυστραλία  με τον  Gene Vincent  και τον Eddie Cochran στην πτήση τους από την Μελβούρνη στο Σίντνεϊ, προφανώς από άγχος και φόβο είδε πυρακτωμένους τους κινητήρες του αεροπλάνου και είχε την αίσθηση ότι  άγγελοι τους κράτησαν στον αέρα! Στην παράσταση στο Σίντνεϊ είδε μια φωτεινή κόκκινη πύρινη σφαίρα που πετούσε στον ουρανό ψηλά, συγκλονίστηκε το θεώρησε σημάδι από τον Θεό ( βέβαια ήταν ο Σπούτνικ 1)!
Γυρνώντας 10 μέρες νωρίτερα στις ΗΠΑ έμαθε ότι το αεροπλάνο  της αρχικής του πτήσης συντρίφτηκε στον Ειρηνικό, όποτε το θεώρησε σαν ένα νέο  μήνυμα που του έστειλε ο θεός  για να τον προειδοποιήσει  να σταματήσει την ομοφυλόφιλη  και γεμάτη ναρκωτικά ζωή που έκανε ως τότε και να στραφεί στην θρησκεία. Ο Ρίτσαρντ θεώρησε αυτά τα περιστατικά ως θείο μήνυμα  και εγγράφηκε στο Oakwood College στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα για να σπουδάσει θεολογία.
Η μεταστροφή του αυτή και η θρησκοληψία του γίνεται κατανοητή αν γνωρίζει κανείς ότι ο Little Richard   μεγάλωσε σε πολύ φτωχή οικογένεια με 12 παιδιά με πατέρα διάκονο και εξίσου θρησκευόμενη μητέρα με 2 θείους και παππού ιερείς και με συνεχή ακούσματα γκόσπελ μουσικής που από μικρός τραγουδούσε ενώ εγκατέλειψε το σχολείο στο λύκειο.  Βέβαια αργότερα ότι η αποχώρηση του αυτή για πνευματική αναγέννηση είχε και οικονομικούς λόγους λόγω των πολύ χαμηλών ποσοστών που εισέπραττε από την εταιρεία του.
Το 1958 σχημάτισε την  Little Richard Evangelistic Team και άρχισε να ταξιδεύει σε όλη την χώρα και το 1959 παντρεύτηκε.
Άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια γκόσπελ με τα σημαντικότερα να βρίσκονται στον δίσκο του 1962  King of the Gospel Singers, που την παραγωγή του  έκανε ο  Quincy Jones ο οποίος αργότερα είπε ότι η φωνή του Little Richard τον είχε εντυπωσιάσει περισσότερο από κάθε άλλου τραγουδιστή που είχε συνεργαστεί.

Με την αποχώρηση του από την ροκ σκηνή αλλά και μετά την εισβολή των Μπίτλς στις ΗΠΑ το ενδιαφέρον του κοινού για τους μαύρους τραγουδιστές που είχαν δημιουργήσει το ροκ την προηγούμενη 10ετια  είχε μειωθεί σε αντίθεση με την Ευρώπη που η φήμη του παρέμενε ατόφια με αποτέλεσμα στην περιοδεία του σε αυτήν να  ξαναρχίσει  να τραγουδάει ροκ μέχρι το 1976.
Στην νέα μπάντα που σχημάτισε ένα διάστημα έπαιζε σε αυτήν και ο Τζίμυ Χέντριξ πριν να γίνει γνωστός. Γύρισε τότε μερικούς αξιόλογους δίσκους ροκ και  Rhythm and blues , συμμετείχε και σε τραγούδια άλλων μεγάλων συγκροτημάτων και σε περιοδείες μαζί με άλλους ρόκερς αλλά η εποχή των μεγάλων επιτυχιών είχε παρέλθει πλέον  ανεπιστρεπτί
Το 1970 χειροτονήθηκε ιερέας, το 1975 έκανε μια επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία, αλλά μέχρι το 1977 ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη, την ηρωίνη και στο παραισθησιογόνο PCP. Εκείνη την χρονιά μερικά τραγικά γεγονότα στο περιβάλλον του τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τα ναρκωτικά και να επιστρέψει στην ιεροσύνη και έτσι το 1979 γύρισε άλλον ένα δίσκο με γκόσπελ τον  God's Beautiful City.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990, ο Ρίτσαρντ τελούσε γάμους διασημοτήτων και έτσι, μεταξύ άλλων, πάντρεψε τον Bruce Willis με την Demi Moore, τον κιθαρίστα του Bruce Springsteen,  Stevie Van Zandt τον Tom Petty και την  Cyndi Lauper ενώ συμμετείχε και σε κηδείες μουσικών φίλων του όπως ο Wilson Pickett και ο  Ike Turner.

Το 1984 για 3η φορά επιστρέφει στην ροκ μουσική  συνδυάζοντας για πρώτη φορά τους ρόλους του ως ευαγγελιστής και ροκ τραγουδιστής, καθώς δήλωσε ότι το είδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για καλό ή για κακό.

Μετά την επιτυχημένη του παρουσία στο φίλμ Down and Out in Beverly Hills, ηχογράφησε το 1986 τον δίσκο του Lifetime Friend και συνέχισε να συμμετέχει σε δίσκους άλλων γνωστών τραγουδιστών, να δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο μέχρι το 2014 ενώ συχνά τον καλούσαν  στην τηλεόραση.

Σε μια τέτοια συναυλία στο Λονδίνο που ήταν  μαζί με τον Chuk Berry είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω και εγώ  ενώ δυστυχώς ο Fats Domino που ήταν μαζί τους, δεν εμφανίστηκε γιατί είχε αρρωστήσει.
Το 2000 παίχτηκε στους κινηματογράφους η ταινία  Little Richard, μια δραματοποιημένη βιογραφία των ετών της μεγάλης επιτυχίας του.
Για περισσότερες . λεπτομέρειες για την ζωή του μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΕΠΑΙΡΝΕΣ ΑΠΟΒΟΛΗ !

Διαβάζουμε στην Μαθητική εφημερίδα από το Ρέθυμνο, που δημοσιεύτηκε  στο ΒΗΜΑ:
«Ἐν Ρεθύμνω σήμερον τῇ 8 Δεκεμβρίου 1961 καί ἐν τῷ γραφείῳ τοῦ Β’ Γυμνασίου Άρρένων Ρεθύμνου ὁ Σύλλογος τῶν καθηγητῶν του συνελθών εἰς συνεδρίαν, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ κ. Γυμνασιάρχου, προέβη είς τά κάτωθι: 
 ἐτιμώρησεν ὁμοφώνως διά δεκαπενθημέρου ἐκ τοῦ Σχολείου ἀποβολῆς τόν μαθητήν τῆς Πέμπτης τάξεως (…) διότι οὗτος διά δευτέραν φοράν καί παρά τάς γενομένας πρός αὐτόν παρατηρήσεις παρά καθηγητοῦ, ἐφωράθη ἐπιβαίνων ποδηλάτου…».
Ἐν Ρεθύμνω σήμερον τῇ 9η Ὀκτωβρίου 1962 …….
 
.. ἐτιμώρησεν ὁμοφώνως δι’ ὀκταημέρου άποβολῆς τούς μαθητάς (…) διότι οὖτοι ἠρνήθησαν ἐπιμόνως να κείρωσι την κόμην των, ὠς οἱ λοιποί μαθηταί τοῦ Σχολείου…
Ἐν Ρεθύμνω σήμερον τῇ 19η Ὀκτωβρίου 1962 ……
 
Ἐτιμώρησεν δι’ ὀκταημέρου άποβολῆς ἐκ τοῦ σχολείου τόν μαθητήν τῆς Ε’ τάξεως (…) διότι ἔλαβε μέρος εἰς ποδοσφαιρικήν συνάντησιν ὥς παίκτης ἐξωσχολικῆς ὁμάδος παρά τάς ἀπογορευτικάς διαταγάς τοῦ Ὑπουργείου…».
 
 Σκεφτόμουνα πόσο διαφορετικά ήταν εκείνα τα χρόνια για τα παιδιά που μεγάλωναν σε επαρχιακές πόλεις σε σχέση με όσους ζούσαμε στην Αθήνα.
Δεν υπήρχε ποτέ η πιθανότητα να ασχοληθούν οι καθηγητές μας με το πως είναι κουρεμένα τα μαλλιά μας, ούτε αν κυκλοφορούμε με ποδήλατο στην πόλη.
Με το ποδήλατο μου κυκλοφορούσα σε όλη την Αθήνα και μάλιστα υπήρξαν φορές που βάζοντας τον κολλητό μου φίλο και μετέπειτα κουμπάρο μου, στον σωλήνα του ποδηλάτου, τον κατέβαζα από το κέντρο της Αθήνας στο σπίτι του στην Καλλιθέα και μετά γύρναγα στο δικό μου. Σχετικά με το ποδήλατο μου γράφω στο ποστ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Όσο για τα μαλλιά διακαής επιθυμία μου ήταν η πλούσια φράντζα του τότε άφθονου μαλλιού μου μπροστά να γυρίζει με χάρη προς τα πίσω σαν του Έλβις Πρίσλεϊ. Δυστυχώς λόγω ύπαρξης κορυφής εκεί δεν έστρωνε ποτέ, εκτός αν το είχα πασαλείψει με μια αλοιφή που την έλεγαν Fixater. Το πρόβλημα με αυτήν ήταν ότι καθώς οι τρίχες  κολλούσαν μεταξύ τους, όταν χτένιζες τα μαλλιά προς τα όταν πίσω, φαινόντουσαν τα κενά που έκαναν τα δόντια της τσατσάρας.
Μεγαλώνοντας το πρόβλημα λύθηκε αυτομάτως καθώς προσχώρησα σε αυτούς για τους οποίους έγραψα το  ΦΑΛΑΚΡΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ !  Μπορεί πάντως  στο Γυμνάσιο να μην αναγκάστηκα να κείρω την κόμην μου εν χρω αλλά αυτό έγινε όταν πήγα για την θητεία μου στο Ναυτικό. Η πατρίς δωρεάν ανέδειξε την ομορφιά του κρανίου μου το οποίο ως τηλαυγής φάρος φώτισε τον τόπο όπως του Τσάκωνα στο Μάθε παιδί μου γράμματα! 
Θυμάμαι πάντως,  ότι την αντίθεση μεταξύ Αθήνας και Επαρχίας την κατάλαβα σε δύο περιπτώσεις.

 Στην πρώτη περίπτωση είχε έρθει ένα παιδί από σχολείο της Κρήτης. Η εμφάνιση του προκάλεσε σχετική θυμηδία σε όλους γιατί φόραγε πηλήκιο!
Είδαμε και πάθαμε να τον πείσουμε ότι εδώ δεν φοράμε και ότι δεν κινδυνεύει με αποβολή αν θα το βγάλει.

Η δεύτερη περίπτωση ήταν όταν μας πήγαν, την μοναδική σε όλο το γυμνάσιο, διήμερη εκδρομή στην Σπάρτη, για να επισκεφτούμε τον Μυστρά. Η Σπάρτη ήταν τότε το βράδυ που φτάσαμε, σαν ένα μεγάλο σκοτεινό και ήσυχο χωριό, που απέκτησε αναπάντεχα ζωή όταν το λεφούσι με μαντράχαλους του σχολείου μας  ξεχύθηκε στους δρόμους της με φωνές και γέλια. Οι μαθητές εκεί φαίνεται ότι δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν μετά από κάποια ώρα και τους μόνους που βρήκαμε ήταν 4-5 κρυμμένοι  σε ένα σκοτεινό σημείο έξω από ένα γήπεδο.
Κάποιος από τους δικούς μας τους πρόσφερε ένα τσιγάρο και έντρομοι αρνήθηκαν να το πάρουν γιατί ήταν σαν να  τους έδινε κάποιος ηρωίνη!
Ένας συμμαθητής μου , μεγάλο πειραχτήρι αλλά και στραβούλιακας, είδε σε ένα δρόμο μια μικρόσωμη κοπέλα οπότε πήγε από πίσω και της είπε:
-Δεσποινίς μήπως ξέρετε που θα βρούμε μέλανα ζωμό;
Οπότε, η κοπέλα που ήταν τουλάχιστον 60 ετών κυρία, απάντησε με αγανάκτηση:
-Α να χαθείς τεντυμπόι!
Εξωσχολικά κανένας καθηγητής στην Αθήνα δεν ασχολούταν με το που πάνε και το τι κάνουν οι μαθητές του τότε 6ταξιου Γυμνασίου τους.
Το πολύ να σου έλεγαν τίποτα αν σε πέτυχαν να βγαίνεις από κανένα σφαιριστήριο, που ήταν τότε ιδιαίτερα δημοφιλή με τα ποδοσφαιράκια, ή να σε πέτυχαν στο δρόμο να έχεις κάνει κοπάνα.
Ο Εθνικός κήπος ήταν για τους μαθητές του σχολείου του Α΄Γυμνασίου της Πλάκας από τα αγαπημένα στέκια στις κοπάνες και το μόνο πρόβλημα που υπήρχε ήταν ότι ένας στριμμένος καθηγητής μας πέρναγε μέσα από αυτόν για να έρθει στο σχολείο. Σχετικά γράφω και στο ποστ μου ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΠΑΝΕΣ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ "ΗΣΣΟΝΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ"
Ευτυχώς σήμερα πια τέτοιου τύπου καταπίεση των μαθητών δεν υπάρχει πια σε όλη την χώρα.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ.

 

 Το σημερινό κείμενο το είχα γράψει για να το δημοσιεύσω εδώ, αλλά μετά σκέφτηκα ότι λόγω του θέματος του ίσως θα ενδιέφερε να το δημοσιεύσει ο φίλος Νίκος Σαραντάκος στο δικό του ιστολόγιο, που έχει και πολύ μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα από το δικό μου.

Ο Νίκος ευχαρίστως αποδέχτηκε την πρόταση μου και το δημοσίευσε στις 23-2-2025 με τον τίτλο  Δυο λόγια για τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη (μια συνεργασία του Αθεόφοβου)
Η δημοσίευση του πέτυχε να προκαλέσει και παράπλευρες συζητήσεις στα πάνω από 100 σχόλια που έγιναν, από τους υψηλής στάθμης αναγνώστες του, οι οποίοι ταυτόχρονα βρήκαν ότι ένα από τα δύο ποιήματα που ανέφερα στον τίτλο είναι γνωστό και δημοσιευμένο.
Τελικά  στο αρχικό κείμενο έχω προσθέσει σε επεξηγήσεις με νούμερα μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία που υπήρξαν  στα σχόλια και δύο ακόμα φωτογραφίες. Τέλος ευχαριστώ όλους όσους όχι μόνο διάβασαν το κείμενο μου, αλλά ασχολήθηκαν σχολιάζοντας το και προσθέτοντας ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΔΥΟ ΝΕΑΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ  
 
Όπως γράφω εδώ την Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη (1898-1977) δεν είχα την τύχη να την γνωρίσω, αλλά προσωπικά αισθάνομαι ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για την αγάπη στα γράμματα αλλά και  τις αρχές που είχε εμφυσήσει στην μάνα μου που την είχε καθηγήτρια.
Η Μαυροειδή Παπαδάκη, εκπαιδευτικός, ποιήτρια, πεζογράφος και δοκιμιογράφος ,που για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι αυτή που είχε γράψει το 1944 τον ύμνο του ΕΛΑΣ,  γνώρισε στην μητέρα μου  την Γαλάτεια Καζαντζάκη, και την Έλλη Αλεξίου. Την Έλλη Αλεξίου, με την οποία η μητέρα μου είχε κρατήσει επαφή, είχα την τύχη να την γνωρίσω προσωπικά και εγώ, λίγο πριν πεθάνει και σχετικά έχω γράψει  εδώ .
Την είχε καλέσει για τσάι ένα απόγευμα η μητέρα μου που την γνώριζε, όπως και τον αδελφό της Λευτέρη από παλιά, κατά πάσα πιθανότητα μέσω της Σοφίας Μαυροειδή Παπαδάκη η οποία της έκανε προπολεμικά μαθήματα στο σπίτι . Η μάνα μου, επειδή την θεωρούσαν φιλάσθενη σαν παιδί, εκτός από τις δύο τελευταίες τάξεις του τότε Λυκείου που πήγε στο Παρθεναγωγείο  Χίλ , ήταν κατ΄οίκον διδαχθείσα. Το ίδιο σχολείο είχε τελειώσει και η μεγαλύτερη αδελφή της Αθηνά.
Ήμουνα πολύ μικρός όταν μαζί της, στο Ηράκλειο της Κρήτης είχαμε επισκεφτεί τον αδελφό της Αλεξίου, αλλά το μόνο που θυμάμαι ήταν τον θαυμασμό που είχε από τότε για αυτόν και για όλη της παρέα της Γαλάτειας. (Σχετικά για τον Λευτέρη Αλεξίου γράφω
Ήμουνα πολύ μικρός όταν μαζί της, στο Ηράκλειο της Κρήτης είχαμε επισκεφτεί τον αδελφό της Αλεξίου, αλλά το μόνο που θυμάμαι ήταν τον θαυμασμό που είχε από τότε για αυτόν και για όλη της παρέα της Γαλάτειας. (Σχετικά για τον Λευτέρη Αλεξίου γράφω εδώ)
Είναι ευτύχημα λοιπόν το ότι η μάνα μου στα νιάτα της  είχε την τύχη να γνωρίσει και να συναναστρέφεται αυτά τα τόσο αξιόλογα άτομα, με αποτέλεσμα να αναπτύξει στην ζωή της ένα προοδευτικό και ανεξάρτητο πνεύμα, παρά το γεγονός ότι μεγάλωσε σε ένα σπίτι με πατέρα βασιλόφρονα, που την εποχή του διχασμού τον είχαν βάλει και στην φυλακή οι βενιζελικοί! Όπως μου είχε πει δε η μάνα μου, είχε δώσει και λεφτά στον Άγγελο Βλάχο για να εκδώσει το 1919 την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Η Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη (1898-1977) είχε πάρει στο Ηράκλειο το πτυχίου Δασκάλας, αλλά μετά ήρθε στην Αθήνα  και φοίτησε στο "Institut Superieur d’Etudes Francaises" και πήρε το πτυχίο της Γαλλικής Λογοτεχνίας. Έπειτα έκανε την εγγραφή της στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1931.
Για να εξοικονομήσει τα προς το ζην, έκανε ιδιαίτερα μαθήματα και έτσι έγινε η καθηγήτρια της μάνας μου η οποία την αγαπούσε πολύ.
Δεν ξέρω που έμενε εκείνα τα χρόνια η Παπαδάκη, αλλά θα έπρεπε καθημερινά να πηγαίνει στο Παλαιό Φάληρο που έμενε η μητέρα μου στο σπίτι για το οποίο έχω γράψει εδώ.
Η Παπαδάκη έχει γράψει και ένα συγκλονιστικό  ποίημα  για τα ιδιωτικά μαθήματα που έδινε και το οποίο έχει δημοσιευθεί στην ποιητική συλλογή Ώρες Αγάπης (1934).
 
Ιδιωτικό μάθημα
Mε το μάθημα τούτο τη φτωχή μου τη ζήση
-δραχμές χίλιες μου δίναν- είχα πια ξασφαλίσει.
Στο φαΐ μου οχτακόσιες -μια ζωή μετρημένη-
για το νοίκι διακόσες -καμαρούλα μια πήχυ-
και για τ’ άλλα, σκεφτόμουν, κάτι πάλι θα τύχει.
Ήταν κάποια κυρία κοσμική, καλεσμένη
στα μεγάλα σαλόνια κι’ είχε ανάγκη να ξέρει
για τον Όμηρο κάτι, για της Λέσβου τη λύρα,
στην κουβέντα της στίχους πού και πού ν’ αναφέρει,
ν’ απαγγέλλει Mαβίλη, Kαβάφη, Πορφύρα.
Ένα μάθημα ακόμα κι η ζωή θαν’ ωραία,
συλλογιόμουν’ στο τέλος θα της μάθω κι αρχαία.
Όταν ξάφνου μου λέει, «θα σας πάψω ένα μήνα’
πού καιρός για μελέτη, το τριώδι έχει ανοίξει’
ξενυχτώ κάθε βράδυ στους χορούς κολομπίνα.
Kαι θαρρώ, δε σας έχω το κοστούμι μου δείξει.
Tι succes πού’ χω κάνει! το πιο φίνο lamee!
Δεκαπέντε χιλιάδες μου κοστίζει’ μοντέλο
το Grand Chic¹ απ’ ευθείας το ’χει φέρει για με.
Kι assorti πώς μου πάει μυτερό το καπέλο!»
Θα ’πε κι άλλα, δεν ξέρω, το μυαλό μου, σα σφήνα,
μια κουβέντα τρυπούσε: «Θα σας πάψω ένα μήνα».

Η ξαδέλφη μου ξεψαχνίζοντας τα χαρτιά που βρήκε από την μάνα της, ανακάλυψε  και ένα φύλλο γραμμένο με μολύβι και από τις δύο μεριές.
Στην μία όψη είναι γραμμένο και ενυπόγραφο από την Σοφία Μαυροειδή , ένα ποίημα για τα μάτια της αδελφής της μητέρας μου και στην άλλη μεριά ένα ποίημα για την Άνοιξη.
Τα δύο αυτά ποιήματα υπολογίζω ότι έχουν γραφτεί τουλάχιστον πριν το 1924. Το συμπέρασμα αυτό το έβγαλα υπολογίζοντας ότι η μητέρα μου πήρε το πτυχίο της ιατρικής το 1932 οπότε αν στα 6 χρόνια της ιατρικής προσθέσουμε και τα δύο χρόνια της Χίλ,  μέχρι το 1924 θα μπορούσε να έχει καθηγήτρια την Παπαδάκη. Το 1924 η Παπαδάκη ήταν 26 ετών και η θεία μου Αθηνά 21. Κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να είναι αθησαύριστα²

Το πρώτο ποίημα  είναι αφιερωμένο στην θεία μου, που ήταν γαλανομάτα και ομορφότερη από το «μαυροτσούκαλο» που πείραζαν την μάνα μου,  όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από στις  φωτογραφίες.
Η πρώτη είναι από επίσκεψη του Παρθεναγωγείου Χιλ στην Ακρόπολη, μάλλον πριν την αποφοίτηση (με τα λευκά στην δεξιά κάτω γωνία) και η άλλη, ίσως σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία, από το φωτογραφείο της Νέλλης Σουγιουλτζόγλου της γνωστής ως Nelly's.
(Προσέθεσα μια ακόμη της Nelly's σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία και άλλη μια από την Ακρόπολη που είναι όρθια με ένα καπέλο στα χέρια)
Τα ποιήματα τα έχω μεταφέρει σε μονοτονικό αλλά  διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου. 

                 Τα μάτια της                                        Στην Αθηνά μου
Μάτια γλαρά³ βελούδινα παραμυθένια μάτια
που δυό γαλάζιων ουρανών θαρρείς πως κλειούνε πλάτια
 
Θρόνοι διπλοί στης ωμμορφιάς⁴ στημένο το βασίλειο.
Μάτια αχτιδοπλημμύριστα απ΄της ψυχής τον ήλιο.
 
Μέσα στ΄αγνό τους διάφανο που θάλασσα θυμίζει 
όποιος κοιτάξει έναν κρυφό παράδεισο αντικρύζει
 
Είν΄η καρδιά παράδεισος μ΄ατίμητα παλάτια
και κει φωλιάζει η ωμμορφιά⁴ που φτερουγάει στα μάτια.
 
Τα ζαφειρένια μάτια της διαβάτη μου αν δεν τα είδες
δεν θα πιστέψης πως ούτε⁵ ζούσαν στη γη νεράϊδες.
 
Μάτια που στην γλυκάδα τους θαρρείς έχουνε κλέψει
το γέλοιο ενός μικρού παιδιού κι ενός θεού την σκέψη.
 
                            Άνοιξη
Ανήσυχα μα ωραίο το ξύπνημα μου.
Η κάμαρα μου μύρα έχει γεμίσει
και γύρω μου, νειογέννητη όλη η φύση,
χαμογελάει στην έκθαμβη ματιά μου.
 
Λαχτάρες ανεξήγητες βαθειά μου
αθώρητο ένα χέρι έχει ξυπνήσει,
μια προσμονή καινούργια ένα μεθύσι
μια γλύκα κι ένας πόνος στην καρδιά μου.
 
Ξεχύνοντας παντού τα θεία σου κάλλη
με πεθυμιές και μύρα φορτωμένη
άνοιξη ξεπλανεύτρα τ΄ήρθες πάλι,
με νοσταλγίες τον κόσμο να γεμίσης
στην έρμη μου καρδιά την προδωμένη
την γλύκα της αγάπης να θυμίσης!
 
Αξίζει ίσως πριν να τελειώσω να προσθέσω ακόμα ένα γεμάτο τρυφεράδα και κοινωνική ευαισθησία ποίημα της με τίτλο Δουλίτσα⁶, που γράφτηκε από τις εμπειρίες της από τα χρόνια που έκανε ιδιωτικά μαθήματα για να ζήσει. 
Ένα αδύναμο κορμάκι,
με στεφάνι τις πλεξούδες
στο μικρό της κεφαλάκι,
πως θυμούμαι τη Λενιώ !
Σ’ ένα σπίτι ήταν δουλίτσα,
που δασκάλα ήμουν εγώ.
Και στην ίδιαν ηλικία,
καπριτσιόζα, χαϊδεμένη,
μια μικρή κυρά από τότες,
η μαθήτρια μου η Λουκία,
εβασάνιζε κι εμένα
και τη δόλια την Ελένη.
Πως θυμούμαι τη λαχτάρα
στα δύο μάτια τα μεγάλα
- ένα ρώτημα καθένα -
της μικρής δουλίτσας, όταν
με το δίσκο της ερχόταν,
να τρατάρει τη δασκάλα !
Έκανε πως συγυρνούσε,
μέσ’ στην κάμαρα κι αυτή,
κι όλο εκοίταε το βιβλίο,
πάντα δίπλα στο γραφείο,
κι όλο ετέντωνε τ’ αυτί.
Και, για χάρη της, μιλούσα
όλο πάθος και φωτιά.
Κι άρχιζα κι ανιστορούσα
για Νεράϊδες, για Στοιχειά,
για κρυστάλλινα παλάτια
κι η μικρούλα, μαγεμένη,
με ρουφούσε με τα μάτια.
Ώσπου μια φωνή απ’ τα πλάγια,
λες από το παραμύθι
μια Γοργόνα θυμωμένη,
μας αντίσκοβε τα μάγια ...
Κι η δουλίτσα στην κουζίνα
ξαναπήγαινε, θλιμμένη.
Με τα μάτια τα μεγάλα
- ένα ρώτημα καθένα -
τι να γίνεται η Λενιώ ;
Τι να γίνεται η φτωχούλα !
Σ’ άλλο σπίτι θάναι δούλα,
όπως μια φτωχή δασκάλα,
σ’ άλλο σπίτι είμαι κι εγώ.
Η Μαυροειδή Παπαδάκη το 1977, κατά τη διάρκεια ομιλίας της στον Δήμο της Kαλλιθέας, έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο, και όταν συνήλθε, το σχολίασε με χιούμορ : «Nα που μπορεί να σκοτώσει και η χαρά...». Λίγους μήνες αργότερα πέθανε  και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Δήμου Καλλιθέας, ενώ το συγκεντρωμένο πλήθος συνόδευσε το φέρετρό της τραγουδώντας τον ύμνο του ΕΛΑΣ.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

¹Σχολιαστής βρήκε ότι Grand Chic ήταν κατάστημα με γυναικεία είδη εισαγωγής στην γωνία Βουλής και Ερμού.

²Τελικά άλλοι σχολιαστές βρήκαν ότι το ποίημα η Άνοιξη είχε δημοσιευτεί  στο περιοδικό ΕΛΛΗΝΙΣ, Ιούνιος-Ιούλιος 1931 αλλά και μετέπειτα σε αλλά έντυπα.

³Το Μάτια γλαρά, που δεν ακούγεται συχνά στις μέρες μας, θύμισε σε μερικούς τραγούδια που αναφέρεται σε στίχοι τους. Οι στίχοι ήταν:
α-του Γιάννη Ρίτσου: Μάτια γλαρά που μέσα τους αντίφεγγαν τα μάκρη πρωινού ουρανού και πάσκιζα μην τα θαμπώσει δάκρυ,  στο τραγούδι ΧΕΙΛΙ ΜΟΥ ΜΟΣΧΟΜΥΡΙΣΤΟ- με τον Γρηγόρη Μπιθικώτσης που το έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης  
[ΓΦ1] β-  του Βασίλη Ρώτα: Μόν’ κλαίω τα μάτια τα γλαρά, το λυγερό κορμάκι
τ’ αγρίμι το ελαφάκι Που ήτανε δώδεκα χρονών, παρθένα Παναγιά μου κι έλαμπε η γειτονιά μου,στο τραγούδι Χριστινάκι  με την Καίτη Χωματά και σε μουσική του  Γιάννη Σπανού.
γ-μάτια γλαρά μες στο χασίς, σαν έρωτες του Απρίλη, του Αργύρη Μπακιρτζή με τους  Χειμερινούς Κολυμβητές στο τραγούδι  Ο ξένος
δ-Αυτά τα μάτια τα γλαρά:  Παραδοσιακό  με τον Γιώργο Παπασιδέρη
Τέλος  γλαρός -ή -ό [γlarós] E1 : (λογοτ.) κυρίως για μάτια που είναι υγρά και λαμπερά, ηδυπαθή και ονειροπόλα. [αρχ. ἱλαρός `χαρούμενος΄ με αποβ.
 

⁴ Γεννήθηκε η εύλογη απορία για το  ὠμμορφιά, και ο Σαραντάκος εξήγησε ότι: Συνηθιζόταν πάντως κάποτε, όχι πλειοψηφικά, η γραφή «ώμμορφος».

⁵Σχολιαστής έγραψε: Πιστεύω πως
«δεν θα πιστέψης πως ούτε ζούσαν στη γη νεράϊδες.» <– «δεν θα πιστέψης πως ποτέ ζούσαν στη γη νεράϊδες.»
Ταιριάζει στο μέτρο, ο τόνος στο πρωτότυπο είναι στο «ε», και το «π» στο «ποτέ» ταιριάζει να είναι το καλλιγραφικό «π» (σαν ωμέγα με καπελάκι, όπως στο «πιστέψεις» του ίδιου στίχου στο πρωτότυπο).
και του απάντησα ότι: Η παρατήρηση σου είναι πολύ σωστή, την είχα κάνει και εγώ απαγγέλοντας το ποίημα, δεν μου άρεσε το μέτρο του,  αλλά μου έμοιαζε περισσότερο ότι γράφει ποτέ από ούτε.

 

⁶Η λέξη αυτή προκάλεσε ποικίλα και ενδιαφέροντα σχόλια όπως:
-Τό «δουλίτσα» μπορεῖ νά ξενίζῃ κάπως (δέν τολμῶ νά φανταστῶ τί θά ἔσερνε στήν Μαυροειδῆ καμμιά σημερινή ὀρθοπολιτική καρακάξα  ) ἀλλά τελικά ἦταν ἐκεῖνο τόν καιρό μιά συνηθισμένη, καλόκαρδη προσφώνησι συμπάθειας γιά τίς νεαρές, ταπεινές ὑπηρετριοῦλες. Τήν θυμᾶμαι πολυχρησιμοποιημένη στόν Τραυλαντώνη (Λεηλασία μιᾶς ζωῆς)..
-Βασικά, σήμερα όταν ακούμε «δουλίτσα» σκεφτόμαστε «μικρή δουλειά», όχι «μικρή δούλα»
-Και βέβαια υπάρχει από τη δούλα το αγγλικό doula, που σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό (γκουγκλίστε). Αξίζει γενικώς άρθρο.
- Και το γαλλικό doulos που επίσης σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό
-Τι θα σήμαινε «δουλούλα»; «Δουλάκι» πιο μαλακό από «δουλικό».
-Η δούλα έγινε υπηρέτρια και, καμιά φορά, η υπηρέτρια(η πονήρω) γίνεται κυρά: La serva padrona. Aria de Serpina   του G.B. Pergolesi
-Στα «δουλάκια» αναφέρεται και η Ζωρζ Σαρρή στο μυθιστόρημά της «Σοφία», (Έκδοση 1998
Έγραψα και εγώ σχετικά: Στα χρόνια που έγραψε την δουλίτσα η Μαυροειδή δυστυχώς το δούλες ήταν συνηθισμένο.
Πάντως κανένα από τους γονείς μου, γυναίκες που είχαμε κατά καιρούς στο σπίτι δεν άκουσα να τις αποκαλούν  δούλες.
Η καρπενησιώτισσα γιαγιά μου που είχε πάρει ένα κορίτσι από μικρή στο σπίτι της, η οποία  μεγάλωσε από τον πατέρα μου μέχρι εμένα, ποτέ δεν την άκουσα να την λέει δούλα, ψυχοκόρη την έλεγε.
Στα δικά μας χρόνια η δούλα έγινε υπηρεσία για να καταλήξει σήμερα σε οικιακή βοηθός.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

 [ΓΦ1]

ΣΑΤΙΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΣΤΟ ΣΟΥΝΙΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΝΤΕΝΙΣΟΒΙΤΣ

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που από την πρώτη φορά που τους συναντάς καταλαβαίνεις ότι θα δεθείς μαζί τους για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.
Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Θόδωρος Φουντουλάκης που  εδώ και 8 χρόνια δεν είναι πια μαζί μας, έχοντας δημιουργήσει δυστυχώς ένα αναπλήρωτο κενό στην καρδιά μας. Στην φωτογραφία με την γυναίκα του από ένα αξέχαστο ταξίδι στην Κρήτη.
Στο ποστ μου Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ γράφω για τα αλησμόνητα χρόνια που περάσαμε μαζί στο ίδιο συγκρότημα με μπανγκαλόου στην Πούντα Ζέζα και τα μοναδικά βράδια που περάσαμε εκεί, γελώντας και διασκεδάζοντας χάρις στις πρωτότυπες, ευφυείς και απολαυστικές του ιδέες για σατιρικές παραστάσεις με την συμμετοχή όλων μας σε κείμενα δικά του.
Δυστυχώς είχε αφήσει ανεκμετάλλευτο το ταλέντο του στο γράψιμο. Στο παρελθόν στο μπλόγκ μου έχω δημοσιεύσει μερικά κείμενα του που μου είχε στείλει, στα οποία μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει την πηγαία σατιρική του φλέβα. (στο παραπάνω ποστ υπάρχουν τα σχετικά λίνκ)
Το τελευταίο του κείμενο που είχα δημοσιεύσει μετά τον θάνατο του, υπάρχει στο ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ
Είναι αφιερωμένο στην κόρη του και  είναι έντονα συναισθηματικά φορτισμένο, για τους λόγους που έχει γράψει  ο ίδιος στην αρχή και στο τέλος του,  αλλά και γιατί το διήγημα αυτό περιέχει και προσωπικά του βιώματα από τα νιάτα του, όταν ζούσε και γνώρισε και την γυναίκα του στις περιοχές που περιγράφει, την εποχή που δούλευε ως προμηθευτής πλοίων στο εξωτερικό.
Ψάχνοντας κάτι παλιούς φακέλους βρήκα σήμερα και ένα ακόμα κείμενο του, που δεν το έχω δημοσιεύσει, στο οποίο σατιρίζει μια μέρα από τις καλοκαιρινές διακοπές.   
Ο Φιοντόρ Φουντούλοβιτς είναι ό ίδιος, η Χιλτρούντα Τεοντόροβνα η γυναίκα του, η Irena Κωνσταντίνοβα η θεατρόφιλη αδελφή του που έμενε δίπλα τους, ο Κωσταντίν Αλεξαντροβιτς ο άνδρας της, Αμαλία η παραδίπλα γειτόνισσα και οι κότες που κολυμπάνε η παρέα των γνωστών μας γυναικών που κουβεντιάζουν κολυμπώντας και η τσαμαδούρα εγώ που κουβεντιάζω μαζί τους! Αλεξέι είναι βέβαια ο Τσίπρας!
 
Ο μακαρίτης (2008) Αλεξάντρ Σολζενίτσιν πήρε το Νόμπελ το 1970
με το βιβλίο του  ΄ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΝΤΕΝΙΣΟΒΙΤΣ΄ 
Επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, αποφάσισα να την ξαναγράψω επανατοποθετώντας την από ένα Σταλινικό Γκουλάγκ σε μία Μερκελική ντάτσια στην εξωτική Πούντα Ζέζα μέσα από ένα διήγημά με τίτλο΄ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΦΙΟΝΤΟΡ ΦΟΥΝΤΟΥΛΟΒΙΤΣ΄ από το οποίο δεν διεκδικώ καμία διάκριση παρά μόνο την συμπόνια μερικών δίποδων με παντελόνια, γιατί από φουστάνια δεν έχω να περιμένω καμία κατανόηση για δύο λόγους :
α) Ξεχνούν ότι η κριτική της γυναικείας συμπεριφοράς δεν είναι σεξισμός που αποτελεί την βάση του μισογυνισμού και
β) Δεν λαμβάνουν υπ’ όψη ότι πάντα μου άρεσαν οι γυναίκες, παλιά όταν ήταν ξύπνιες στο κρεβάτι και τα τελευταία χρόνια κοιμισμένες και αυτό για καθαρά τεχνικούς λόγους.
 
Μια ημέρα του Φιοντόρ Φουντούλοβιτς
 
Τον Φιοντόρ Φουντούλοβιτς τον ξύπνησαν τα χαρούμενα τιτισβίσματα του αδελφού της Ευρυδίκης πηγαίνοντας στην Νονά που τον περίμενε στην πόρτα της διπλανής ντάτσιας με δυνατά κελαρυστά γελάκια :
- Καλώς τον κι΄ ας άργησε ….
Έριξε μια ματιά στο ρολόι του που έλεγε 8.00 ακριβώς, μια δεύτερη  στο ημερολόγιο που έγραφε Πέμπτη 21 Αυγούστου Σωτηρίου έτους 2015 και μια τρίτη ματιά στην συμβία του που ροχάλιζε τον ύπνο του δικαίου ( να μείνει εντελώς μεταξύ μας γιατί μία συμβία ούτε ροχαλίζει ούτε αφήνει άλλους εύοσμους ήχους που ως γνωστόν αποτελούν προνόμιο του άλλου φύλου)   και σηκώθηκε να ξεφορτώσει τον προστάτη του πριν φτιάξει το τσάι του.
Στην συνέχεια πήγε στο P/C του στην παλιά του συνήθεια να μπαίνει στο side του Αθεόφοβου πρωί για να μάθει τα νέα που από βραδύς είχε δημοσιεύσει, (αποκλειστικά το τελευταίο διάστημα για τα χάλια της κυβέρνησης του Αλεξέι,) προπαγανδίζοντας τον εκθρονισμό  του Τσάρου. Ο Αθεόφοβος δεν έχει καταλάβει ότι όποιος καταλάβαινε δεν χρειαζόταν την προπαγάνδα του για να καταλάβει και όποιος δεν ήθελε να καταλάβει, δεν την καταλάβαινε …!
Μαύρα χαράματα ακόμα (λίγο πριν τις 9.00 πρωτοφανές τόσο πρωί)  άνοιξε το ζερβό της μάτι η Χιλτρούντα Τεοντόροβνα. Έριξε μία επιτιμητική ματιά στον χώρο να ελέγξει μήπως κάποιο βρακί ήταν πεσμένο στο πάτωμα και βρίσκοντας όλα εντάξει του ανακοίνωσε (επειδή οπωσδήποτε κάπου θα πρέπει να φταίει) ότι αυτός φταίει που δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ γιατί εκείνος ανοιγόκλεινε το κλιματιστικό, ότι μια κρύωνε και μια ζεσταινόταν , αγνοώντας μια μικρή λεπτομέρεια ότι εκείνη είχε το τηλεκοντρόλ κάτω από το μαξιλάρι της αδιαφορώντας αν εκείνος έσκαγε ή όχι ….
 Της σερβίρισε το τσάι της και κάθισε στο σκεπαστό να περιμένει την Irena Κωνσταντινοβνα στις 10.00 να πάνε για ψώνια, Πέμπτη σήμερα, Λαϊκή day γαρ …  
Στις 10.00 εμφανίστηκε η Irena Κωνσταντίνοβα με την νυκτικιά και το γνωστό προβληματισμένο της ύφος να συμβουλευτεί την γερμανίδα για το εξαιρετικά επείγον θέμα αν μεθαύριο που θα βάλει πλυντήριο μόνο για τα άσπρα, ( τα χρωματιστά τα είχε πλύνει προχθές), να βάλει και την λευκή πετσέτα με την κίτρινη μπορντούρα ή θα ξεβάψει… !
Ακολούθησε ένα δεκάλεπτο λεπτομερούς περιγραφής των χρωματιστών που είχαν ήδη πλυθεί και ένα δεκάλεπτο λεπτομερούς περιγραφής των λευκών που επρόκειτο να πλυθούν, αγνοώντας τον ήλιο να μεσουρανεί, το θερμόμετρο να ανεβαίνει επικίνδυνα έξω και μέσα και την πετσέτα με την κίτρινη μπορντούρα να προσπαθεί να αποφασίσει  σε ποιο πρόγραμμα θα πλυθεί μια και οι κυρίες δεν μπορούσαν να βρουν λύση σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα ….
Σχεδόν 12.00 ξεκινήσανε για το Λαύριο με την Irena Κωνσταντίνοβα ντυμένη σαν να πήγαινε στο Ηρώδειο και τον Φιοντόρ Φουντούλοβιτς πάντα κομψό να τον συνοδεύουν τα γνωστά ρατσιστικά της συμβίας του :
-  Πως πας έτσι; Είσαι χειρότερος από Αλβανός !!
Την φουντάρισε στον Βερόπουλο για να πάει μόνος του στην Λαϊκή επειδή η Irena είναι για όλες τις Λαϊκές της χώρας persona non grata από την ημέρα που επέμενε σε ένα κρεμμυδοπώλη να της δείξει το Certificate of Origin για να πειστεί ότι τα κρεμμύδια του ήταν όντως Βατικιώτικα και όχι από τον …Ορχομενό !
Το ότι θα ψώνιζε μόνος του δεν θα πει ότι θα πήγαινε και χωρίς οδηγίες :
- Θα προσέξεις καλά τις ντομάτες και αν δεν είναι καλές θα μου τηλεφωνήσεις να τις πάρω από τον Βερόπουλο !
< Πολλά έχουν δει τα μάτια μου
   μα αυτό μου φέρνει τρόμο >
(όπως θα έλεγε και ο Καββαδίας)
Σκεφτόταν τον εαυτό του με 40 βαθμούς σε τηλεδιάσκεψη με τον Βερόπουλο την ώρα που θα τον ποδοπατούν τα δεκάδες καρότσια που σέρνουν ιδρωμένες νοικοκυρές,  να περιγράφει την ποιότητα των ντοματών και δίπλα του να ξεφωνίζει ένας θεόρατος τύπος
 – Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, και αυτός να θέλει να τον ρωτήσει αν σφάζει μόνο καρπούζια …
Τσάντες, τσαντάκια, σακούλες, σακουλάκια, το καρπούζι στην μασχάλη, τις απαραίτητες τσικουδιές από τον Κρητικό για να βγάλει την βδομάδα, στο περίπτερο για τσιγάρα (η μόνη παρηγοριά) μετά στον φούρνο και τρεχάλα για τον Βερόπουλο να μην τον περιμένει.
Τρίχες. Αυτός ήταν που την περίμενε και μάλιστα για πολύ.
Κάποτε αποφάσισε να μπει μέσα να την μαζέψει. Δίπλα στην είσοδο κόσμος μαζεμένος και δύο πωλήτριες του μαγαζιού λιπόθυμες στο πάτωμα. Κάποιος του είπε ότι μία κυρία κάτι τις ρώτησε και αυτές λιποθύμησαν !
Την βρήκε να περιφέρεται άσκοπα με ένα τεράστιο άδειο καρότσι μπροστά στα διάφορα ράφια. Είχε ψωνίσει μόνο ένα ταπεράκι κατσίκι ή κατίκι (ένα είδος τυριού για δίαιτα) μία αντιχοληστερινούχα μαργαρίνη και 4 κουτάκια Coca Cola Light !
Επιστροφή στην ντάτσια.
Άλλος να κουβαλάει το ταπεράκι και άλλος τις πατάτες και τα καρπούζια.
Γνωστά πράγματα καθημερινής πραγματικότητας.
Η Χιλτρούντα Τεοντόρεβνα στην υποδοχή :
- Άντε κουνήσου, θα χάσεις το μπάνιο σου ! (λες κ΄αυτός φταίει που άργησαν)
Κατέβηκε στα βραχάκια να απολαύσει τα θαύματα του θεού :
Ένας αντισυμβατικός παππούς να πλατσουλίζει με τα εγγόνια του υπό τις ιαχές ενός συμπαθέστατου κοπρίτη , τριγύρω ένα κοπάδι κότες μεταμφιεσμένες σε πάπιες να κολυμπάνε ανέμελα με ένα άσπρο καπελάκι στο κεφάλι η καθεμία, (σήμα κατατεθέν του κοπαδιού ή της γκαρνταρόμπας τους, - η αλήθεια αγνοείται) μια τσαμαδούρα (ή γιατρός δεν φαινόταν καθαρά) να πλέει στην μέση του κοπαδιού και το λακρεντί σε ρυθμό κρόουλ να σπάει κάθε ρεκόρ !
Μεσημέρι, ώρα 2.30, όλοι στις ντάτσιες τους αλλά όχι και στο τραπέζι.
Πρέπει πρώτα να στεγνώσουν τα δακτυλάκια των ποδιών με το …σεσουάρ, μετά άλλα χρονοβόρα μυστήρια που συντελούνται στις ντουζιέρες των γυναικών και το στομάχι του Φιοντόρ να γουργουρίζει …!
Στις 4.30 επιτέλους στο κρεβάτι μπας και κοιμηθεί κανένα μισάωρο αλλά
στις 5.00 το μάτι γαρίδα και το μυαλό να γυρίζει στα παλιά καλά χρόνια, κάπου στην Ιουδαία,  τότε που ζούσε ένας σοφός τύπος κάποιος Ηρώδης ….
Πέμπτη απόγευμα σήμερα , Η ημέρα του Ευαγγελίου. Αθηνόραμα day.
Μέχρι τις 11,00 το βράδυ η Irene Κωνσταντίνοβνα θα το έχει διαβάσει όλο 3 φορές μπας και της έχει ξεφύγει τίποτα !
Κάθε 5λεπτο διαλέγοντας την ώρα που χύνεται ο καφές ή ανακοινώνει η TV την πτώση της κυβέρνησης, ή που ο Φιοντόρ προσπαθεί  να ηρεμήσει παίζοντας πασιέντζες στο P/C του,  θα μπουκάρει στην ντάτσια του να τους ανακοινώσει τα συνταρακτικά νέα, φέρνοντας την γερμανίδα σε απόγνωση :
-  Τα μάθατε;; O θίασος Χατζηπαπάρα ανεβάζει στην Κωλοπετινίτσα το
<τρείς πους και λαπούς>  μόνο για 2 παραστάσεις,  αλλά δεν ξέρω αν ο Κωσταντίν Αλεξαντροβιτς θέλει να πάμε και σκέφτομαι αν η Χιλτρούντα μπορεί ….
 - Άντε @#$&@@@?: $#@&??
Τα φώτα χαμηλώνουν όχι όμως και η ζέστη. Οι κότες μαζεύονται στο κοτέτσι και μαζί τους ο καπετάν-κόκορας. Σε λίγο θα αρχίζουν τα κακαρίσματα.
Ο Φιοντόρ βαριέται, βαριέται μέχρι θανάτου. Όλοι τον έχουνε χεσμένο.
Ακόμα και η Χιλτρούντα που κόλλησε στο κοτέτσι αλλά αυτή είναι παλιά ιστορία..! (Το κοτέτσι είναι καινούργιο. Το χεσμένο είναι παλιό )
Στην αυλή του που κάθεται ακούει τις διάφορες συνταγές μαγειρικής μπερδεμένες με οδηγίες για το πώς παίρνεις λεφτά από τα ΑΤΜ, ανακατεμένες με ιατρικές συμβουλές,  στο ίδιο μίξερ κριτική για την σημερινή πολιτική κατάσταση, ακούει την σιωπή να πέφτει όταν λαλεί ο κόκορας πριν  τα κακαρίσματα μέχρι να κατουρηθούνε οι κότες. 
Παρατηρεί τον κουρνιαχτό να σηκώνεται από το διπλανό κοτέτσι μέσα σε μία ομίχλη Αλτσχάϊμερ και κουφαμάρας, ποτισμένη από την ευωδία του βιολογικού αλλά δεν ανησυχεί. 
Θα ανησυχήσει αν κάποια μέρα ακούσει κάποια να ρωτά :
-  Δεν μου λες Αμαλία, εσένα πως σε λένε ;;;
Σε λίγο η ώρα θα γίνει 10.00, το κοτέτσι θα πέσει για ύπνο και την ώρα που οι κανονικοί άνθρωποι φωνάζουν τις παρέες τους για κανένα κοψίδι και να πιούν ένα κρασάκι για να ξορκίσουν την Αυγουστιάτικη νύκτα, πέφτει η τελευταία διαταγή :
-Εμείς δεν τρώμε το βράδυ και θα πάμε ένα γύρο στο συγκρότημα. Για εσένα υπάρχει γιαούρτι στο ψυγείο ….!
Κοντεύει μεσάνυχτα, η ώρα της περισυλλογής (παλιότερα ώρα για κάτι άλλο) και ο Φιοντόρ Φουντούλοβιτς αναπολεί τον Πατερούλη που έλεγε λιγότερα ψέματα από τον Αλεξέι, την Σιβηρία που δεν έσκαγες από την ζέστη και το Γκουλάγκ που η συντροφιά των συγκαταδίκων το έκανε πιο ευχάριστο τον χειμώνα από την ντάτσια της Πούντα  Ζέζας το καλοκαίρι …!
Αύγουστος 2015
Θ.Φ.
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.