ΜΕΡΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 100 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ.

Η ξαδέλφη μου ανασκαλεύοντας διάφορα πράγματα που έχει από την γιαγιά μας, από την πλευρά της μάνας μου, βρήκε κάτι παλιές φωτογραφίες, πολλές άνω των 100 ετών και επειδή ξέρει ότι αυτές μου αρέσουν πολύ, μου τις έφερε να τις δω.
Σκέφτηκα λοιπόν να παρουσιάσω εδώ μερικές από αυτές, γράφοντας και δυο λόγια σχετικά.
Στην πρώτη φωτογραφία αναγνώρισα αμέσως τον Κωνσταντίνο Α΄και, μετά από μια μικρή έρευνα, διαπίστωσα ότι στην φωτογραφία είναι με την κόρη του, πριγκίπισσα Ελένη και τον άνδρα της διάδοχο της Ρουμανίας Κάρολο.
Η Ελένη είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 2 Μάιου 1896 και είχε παντρευτεί τον Κάρολο, τότε διάδοχο, στις 10 Μαρτίου 1921 και ήταν η πρώτη Ελληνίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε στην Αθήνα.
 Δεν έζησε ευτυχισμένη ζωή κοντά στον Κάρολο, με τον οποίο σύντομα χώρισε (1928). Μετά το διαζύγιό της έζησε στην Φλωρεντία στην βίλα «Σπάρτα» μαζί με τα αδέρφια της και την μητέρα τους, βασίλισσα Σοφία.
Δυστυχώς όταν ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Ρουμανίας το 1930,  της επέτρεπε να είναι με τον γιο της μόνο δύο φορές τον χρόνο.
Στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε ως βασιλομήτωρ, στην διάσωση πολλών Εβραίων της Ρουμανίας από τους Γερμανούς Ναζί και για αυτό αργότερα της απέμειναν τον τιμητικό τίτλο του Δικαίου των Εθνών.
Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1982.
Ο προσεκτικός θεατής θα προσέξει ότι η Ελένη έχει τα χέρια της σε ένα γούνινο πράγμα που ονομάζεται Μανσόν, που κρατούσαν οι κυρίες στα χέρια τους αντί να φορούν γάντια.
Τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω δει μανσόν ήταν στην παιδική μου ηλικία να κρατάει η μάνα μου,  ντυμένη με τα καλά της σε επίσημη έξοδο.  
Η φωτογραφία πρέπει να είναι τραβηγμένη μεταξύ του 1920 και του 1922 και δεν είναι περίεργο το πως βρέθηκε στα πράγματα της γιαγιάς μου, καθότι ο παππούς μου ήταν βασιλόφρων και όπως έλεγε η μάνα μου, οι βενιζελικοί τον είχαν βάλει την εποχή του διχασμού κάποτε και στην φυλακή.
Για τον παππού μου έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν το ποστ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ  και το  ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ. στο οποίο και γράφω ότι είχε τότε και 7 φορτηγά πλοία. Σε αυτά πολλές φορές έπαιρνε μαζί του και την οικογένεια του για παρέα ακόμα και όταν τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά.

Στην φωτογραφία αυτή είναι ο παππούς μου με την γιαγιά μου και τα δύο πρώτα παιδιά τους, προφανώς πριν να γεννηθεί η μητέρα μου το 1906.
Η φωτογραφία είναι παρμένη στην Βαλένθια της Ισπανίας. 

Σε κάποιο άλλο από αυτά τα ταξίδια έχει βγει και η φωτογραφία της θείας μου, στην Brăila της Ρουμανίας. H θεία μου ήταν η μεγαλύτερη από τα παιδιά της γιαγιάς μου και επειδή ήξερε και αγγλικά, ο παππούς μου την έπαιρνε συχνότερα μαζί του στα ταξίδια του.
 Η φωτογραφία έχει ληφθεί στο ιστορικό φωτογραφικό ατελιέ του Marco Klein, ενός από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους της Brăila στη Ρουμανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο Marco Klein (ενεργός γύρω στο 1890–1915) ήταν επίσημος φωτογράφος της ρουμανικής βασιλικής αυλής και το στούντιο του («Atelier Marco») έγινε διάσημο για δύο κυρίως πράγματα:
1-Φωτογραφίες Πορτρέτων (Cabinet Cards): Ασπρόμαυρες ή σέπια φωτογραφίες εποχής που απεικόνιζαν την αστική τάξη της πόλης με επίσημα ενδύματα.
2-Καρτ Ποστάλ & Τοπία: Ιστορικά τεκμήρια και καρτ ποστάλ που αποτύπωναν τους δρόμους, τα λιμάνια, τα πλοία στον Δούναβη, τις εκκλησίες και τα εμβληματικά κτήρια της παλιάς Brăila. 

Δεν ξέρω πότε έχει παρθεί αυτή η φωτογραφία αλλά από πίσω έχει αφιέρωση στον αδελφό της Τάκη (11-10-24) που ήταν μικρότερος, με τελευταία την μάνα μου και έχει σταλεί, προφανώς σε γράμμα, από την Νίκαια της Γαλλίας.
Μερικές ακόμα φωτογραφίες της θείας μου σε νέα ηλικία αλλά και σε μεγαλύτερη, μάλιστα από το φωτογραφείο της Νέλλης Σουγιουλτζόγλου της γνωστής ως Nelly's, έχω δημοσιεύσει στο  ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ.

Τέλος μια πολύ ωραία φωτογραφία είναι της γιαγιάς μου (η όρθια) στα νιάτα της, προφανώς ανύπαντρη ακόμα. Δεν ξέρω ποια είναι η άλλη κοπέλα στην φωτογραφία.
Αξίζει δε να προσέξει κανείς και την καλλιτεχνική εικόνα που παρουσιάζει η πίσω μεριά της φωτογραφίας από το «καλλιτεχνικόν φωτογραφείον Αρβανιτόπουλου»

Όπως διαβάζω εδώ ο Αρβανιτόπουλος εκτός από ιδιοκτήτης του φωτογραφείου «Ανάμνησις» στην Πάτρα, ήταν και εκδότης της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Ενσταντανέ». Είχε λάβει μέρος ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν από τους πρώτους κινηματογραφιστές της χώρας και μετά το 1911 που απέκτησε κινηματογραφική μηχανή, κινηματογράφησε την εορτή των Θεοφανείων το 1912, τις καταστροφές από τους σεισμούς την ίδια χρονιά στην Ζάκυνθο, αλλά και σκηνές από τον Α΄Βαλκανικό πόλεμο.

Η τελευταία φωτογραφία είναι η γιαγιά μου με τα 3 παιδιά της προφανώς όταν τα είχε πάει σε κάποιο λουνα παρκ. Η μικρότερη είναι η μητέρα μου.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση

 

 

 

ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ του Πέτρου Τατσόπουλου

 

Το παρακάτω  κείμενο του Πέτρου Τατσόπουλου από το "The TOC",  σίγουρα θα το απολαύσουν όσοι δεν είναι «απαλλαγμένοι από τις συμφορές της νοημοσύνης», όπως χαρακτηριστικά έχει γράψει ο ίδιος!

“Τὸν τρόπον, ὁποὺ μεθοδεύονται, εἶναι ἄξιος γέλωτος ἐνταυτῷ καὶ δακρύων. Αὐτοὶ ἔχουσιν ἓν κιβωτίδιον γεμάτον ἀπὸ ἀνθρώπινα κόκκαλα καὶ κρανία ἀκέραια, τὰ ὁποῖα ἀσημώνοσι, καὶ ἔπειτα ὀνοματίζουσιν, ἄλλα μὲν τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους καὶ ἄλλα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου. Ἐν ἑνὶ λόγῳ, δὲν ἀφίνουν ἅγιον, χωρὶς νὰ ἔχουν μέρος ἀπὸ τὰ κόκκαλά του. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς κοκκαλοπωλητὰς ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ ὄρος τοῦ Ἄθους, ὁποὺ ὀνομάζουν Ἅγιον Ὄρος, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἡ πηγὴ αὐτῶν τῶν καλογήρων.”
Αυτές οι γραμμές έχουν δημοσιευτεί πρώτη φορά το 1806. Πριν από διακόσια δεκαεννέα χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Περιλαμβάνονται στην «Ελληνική Νομαρχία» του Ανωνύμου του Έλληνος, με τον διευκρινιστικό υπότιτλο «Ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας», που κυκλοφόρησε στην Ιταλία και σήμερα θεωρείται ως ένα από τα θεμελιώδη κείμενα του ελληνικού προεπαναστατικού Διαφωτισμού.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Οθωμανούς, η βιβλιογραφία γύρω από την εμπορία «ιερών λειψάνων» εμπλουτίστηκε σε σημείο ώστε να αδυνατούμε να την εξαντλήσουμε στο πλαίσιο ενός σύντομου κειμένου. Ενδεικτικά σταχυολογούμε ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Ο Εμμανουήλ Ροϊδης στη θρυλική «Πάπισσα Ιωάννα» αναφέρει ότι αυτή η «ανίερη» εμπορία ήταν κοινή πρακτική κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή.
 Ο Ανδρέας Λασκαράτος στην ευφρόσυνη «Ιστορία μίας κάρας» [ενός κρανίου] περιγράφει λεπτομερώς πώς «γινόταν η δουλειά», τουτέστιν πώς οι παπάδες και οι καλόγεροι πήγαιναν νύχτα στα νεκροταφεία, άνοιγαν τους τάφους κι έπαιρναν φύρδην-μίγδην όποιο μέρος του σκελετού είχαν ανάγκη, ανεξαρτήτως φύλου - όποια μικροκενά  προέκυπταν, μάλιστα, στο μακάβριο παζλ, δεν δίσταζαν να τα καλύψουν και με οστά ζώων.
Ο Νίκος Καζαντζάκης στο κύκνειο άσμα του, τους «Αδερφοφάδες», καταγράφει ένα ιλαροτραγικό περιστατικό: «Μιαν άλλη μέρα, σ' ένα άλλο Μοναστήρι, του είχαν δείξει, μέσα σε χρυσό κουτί, ένα παιδιάτικο κρανίο: ¨Είναι του Άγιου Κηρύκου¨ του 'πε ο βηματάρης, ο καλόγερος που κρατούσε τα κλειδιά του σκευοφυλάκιου. Ύστερα από λίγες μέρες, σ' ένα άλλο Μοναστήρι, μιαν άλλη, πολύ μεγαλύτερη κάρα: ¨Του Άγιου Κηρύκου¨ του 'πε ο βηματάρης. Ο παπα-Γιάνναρος δε βάσταξε: ¨Μα προχτές μου 'δειξαν μιαν παιδιάτικη κάρα του ίδιου Αγίου!¨ - ¨Ε!¨ έκαμε ο βηματάρης ¨θα 'ταν όταν ο Άγιος ήταν μικρός!¨».
Αντίστοιχα ευτράπελα απαθανατίζει και ο Μ. Καραγάτσης στο περίφημο πολυσέλιδο μυθιστόρημά του «Σέργιος και Βάκχος», ενώ αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο –«ο Σέργιος και ο Βάκχος, τα γνήσια και τα πλαστά λείψανά τους»- διακωμωδώντας δύο καλόγερους που ο καθένας τους ισχυρίζεται ότι αυτός κατέχει τα «γνήσια» λείψανα των… ίδιων αγίων (αποδεικνύεται εντέλει ότι ψεύδονται αμφότεροι).
Τέλος, δεν μπορούμε να παραλείψουμε το εξαιρετικό πόνημα «Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα» του χαλκέντερου ιστορικού ερευνητή Κυριάκου Σιμόπουλου , όπου παραθέτει πλήθος μαρτυριών αλλοδαπών περιηγητών, ήδη από τον δέκατο πέμπτο αιώνα, που στον κατεχόμενο ευρύτερο ελλαδικό χώρο βρίσκουν… σχεδόν τα πάντα (από τον «χιτώνα» του Ιησού και τη «λόγχη» που τον εκέντησε έως το «καλάμι» που του έβαλαν στο χέρι κατά τη διαπόμπευση και τα πετρωμένα «δάκρυα» της Παναγίας πάνω στην ταφόπλακά του) και καταλήγει: «Φυσικό ήταν, ύστερα από τον ευλαβικό αυτό ζήλο, να βρεθεί αφθονία λειψάνων του ίδιου αγίου. Σώζονται λ.χ. εικοσιέξι κάρες του αγίου Ιουλιανού, δέκα του Ιωάννου του Βαπτιστού, έξι του αγίου Ανδρέου και δέκα εφτά κεφαλές, τριάντα εφτά σώματα του αγίου Παγκρατίου , τρία ακέραια σώματα, έξι κάρες και αμέτρητα χέρια και πόδια του αγίου Ιγνατίου, μ’ όλο που, σύμφωνα με το συναξάρι του, έγινε βορά των θηρίων. Οι πανούργοι καλόγεροι εκμεταλλεύονταν τη λαϊκή αμάθεια».
Αντιλαμβάνομαι ότι με ανάλογο ιστορικό πτωματολαγνείας να μεταβιβάζεται από τον δέκατο ένατο στον εικοστό πρώτο αιώνα ως «κανονικότητα» κληρονομικώ δικαιώματι, τα Λείψανα του Αγίου Λαζάρου ήταν καταδικασμένα εξαρχής να περάσουν σε δεύτερη μοίρα. Τι και αν κάθε ιστορικός, που δεν επιθυμεί να πάθει έμφραγμα από τα γέλια, μπορεί να σας πιστοποιήσει ότι ο Λάζαρος, όχι μονάχα δεν αναστήθηκε, αλλά δεν υπήρξε καν; Αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για ένα ποίμνιο πρόθυμο να καταπιεί οτιδήποτε αμάσητο. Ως εκ τούτου, διόλου δεν θα πρέπει να πτοήθηκε το εν λόγω ποίμνιο από την πληροφορία (εάν κι εφόσον έφθασε ποτέ σε «ώτα μη ακουόντων») ότι την αυθεντικότητα των λειψάνων του ίδιου φανταστικού προσώπου διεκδικεί, εκτός από την Κύπρο, και η Γαλλία (η απάτη σύνορα δεν γνωρίζει): ένας άγιος με δύο κεφάλια, τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια είναι σχεδόν αληθοφανές τέρας σε σύγκριση με τις Λερναίες Ύδρες που προαναφέραμε. Εικάζω ότι μεγαλύτερη αίσθηση προκάλεσε στο ποίμνιο, όταν ο Αρχιμαφιόζος της Κρήτης έθεσε στον αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ το εύλογο ερώτημα εάν το τεμάχιο από το συγκεκριμένο λείψανο είναι «γνήσιο» ή προέρχεται από κανένα «ζώο» (σύμφωνα και με τη λαμπρή θρησκευτική μας παράδοση), η αθυρόστομη απάντηση του αρχιμανδρίτη: «Μη λες μαλακίες, ρε μαλάκα». Βλέπετε, σε μια χώρα που προσλαμβάνει την πραγματικότητα του 2025 με όρους πραγματικότητας του 1806, πάνω απ’ όλα προέχει η ευπρεπής χρήση της γλώσσας. Πιπέρι στη γλώσσα.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΠΩΣ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΓΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

Η παραπάνω φρικτή φωτογραφία οδήγησε το 2003, στην 60^η επέτειο της σφαγής,  στην ανέγερση  στην πολωνική πόλη Przemyśl ενός μνημείου για τα θύματα των εγκλημάτων του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού στη γερμανοκρατούμενη Πολωνία, γνωστών ως «Σφαγή της Βολίνια», όταν με την υποστήριξη τμημάτων του τοπικού ουκρανικού πληθυσμού σφαγιάστηκαν άγρια περίπου 100.000 Πολωνοί, κυρίως γυναίκες και παιδιά.

Από το ποστ μου ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ,μεταφέρω μερικές παραγράφους για το γιατί και πως στην Ουκρανία υπήρξαν άτομα που συνεργάστηκαν με τους χιτλερικούς στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στην Δυτική Ουκρανία ένα μέρος του πληθυσμού υποδέχτηκε τους Γερμανούς ως απελευθερωτές, που θα τους βοηθούσαν να αποκτήσουν δικό τους κράτος και να απαλλαγούν από την Σοβιετική εξουσία, γιατί με τον λοιμό του 1933 που είχε προκαλέσει ο Στάλιν, είχαν πεθάνει 3,5 εκατομμύρια στην Ουκρανία και 1,5 εκατ. στην Νότια Ρωσία, ενώ χιλιάδες άλλοι είχαν εξοριστεί στα γκούλαγκ.
Η καταπίεση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, δηλαδή την Γερμανική εισβολή στην Ρωσία, να συμμετάσχουν  4.000 Ουκρανοί.
Στις 30 Ιουνίου 1941 όταν οι Ναζί κατέλαβαν την Λβίβ ο «Οργανισμός Ουκρανών Εθνικιστών» ανακήρυξε την ίδρυση νέου ουκρανικού κράτους.
Οι Ναζί χρησιμοποίησαν τους Ουκρανούς για να κτυπήσουν τους Πολωνούς της περιοχής εκεί, συμμετείχαν δε και Ουκρανοί στην εξόντωση 7000 Εβραίων και Ρομά. Στην συνέχεια όμως οι Ναζί φυλάκισαν και εκτέλεσαν χιλιάδες  Ουκρανούς.
Τον Σεπτέμβριο του 1941 με την συνεργασία Ουκρανών οι Γερμανοί εκτέλεσαν την μεγαλύτερη σφαγή 30.000 Εβραίων στο Μπάμπι Γιάρ.
Από τη δεκαετία του 1990 η φωτογραφία αυτή με τα παιδιά είχε μετατραπεί σε εμβληματική εικόνα-σύμβολο των εγκλημάτων των ουκρανών εθνικιστών κατά τη γερμανική κατοχή.
Σε μια πιο κοντινή φωτογραφία φαίνεται πιο καθαρά η άμεση απεικόνιση της φωτογραφίας στο μνημείο.

Η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στο ρωσικό ΦΒ έχει την εξής περιγραφή: «Δείξε αυτή τη φωτογραφία σε όσο το δυνατόν περισσότερους γνωστούς σου. Ουκρανοί, και όχι μόνο γνώριζαν ποιος ήταν ο Στέπαν Μπαντέρα. Στην πέτρα, κάτω είναι χαραγμένο: «Αν το ξεχάσω αυτό, ας με ξεχάσουν οι ουρανοί…» Αυτό το μνημείο βρίσκεται στην Πολωνία. Είναι φτιαγμένο από πραγματικές φωτογραφίες της σφαγής των παιδιών, που οι Μπαντερίτες, με επικεφαλής τον «Εθνικό Ήρωα», έδεσαν στα κοντάρια με συρματοπλέγματα – διασώζοντας τις  σφαίρες τους».

Ο Στέπαν Μπαντέρα ήταν πολιτικός ηγέτης, ιδεολόγος και θεωρητικός του Ουκρανικού εθνικισμού, ο οποίος είναι γνωστός για την συνεργασία του ιδίου και της οργάνωσής του με τους Γερμανούς κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταξύ πολλών εθνικιστών στη Δυτική Ουκρανία, θεωρείται ως μαχητής της ελευθερίας, ένας μάρτυρας που ηγήθηκε του αγώνα για ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση. Στις φιλορωσικές ανατολικές περιοχές της χώρας όμως αντιμετωπίζεται ως φασίστας προδότης και τρομοκράτης που συνεργάστηκε με τους Ναζί, οι οπαδοί του οποίου δολοφόνησαν χιλιάδες Πολωνούς και Εβραίους.  Η έννοια «бандеровцы» (μπαντεριστές), προερχόμενη από το οικογενειακό του όνομα, σταδιακά κατέστη κοινός και αποδόσιμος όρος σε όλους τους ουκρανούς εθνικιστές στην ΕΣΣΔ , ανεξάρτητα από τη σχέση τους με τον Μπαντέρα.

Στις 19 Μάϊου 2007 στην πολωνική εφημερίδα  “Rzeczpospolita” δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Ψευδής περιγραφή, ένα γνήσιο όμως έγκλημα» δύο ιστορικοί ανέφεραν ότι η φωτογραφία αυτή έχει ληφθεί πριν τον πόλεμο και δεν έχει σχέση με έγκλημα που έγινε κατά την διάρκεια του.
Στις 8 Οκτωβρίου 2008 μετά από εισήγηση του Andrzej Przewoźnik,Γραμματέα  του Συμβουλίου των Μαρτύρων το μνημείο αποσύρθηκε.
Όπως γράφει η Πηνελόπη Πετσίνη η πρώτη εμφάνιση της φωτογραφίας και η περιγραφή ότι απεικονίζει παιδιά Πολωνών που δολοφονήθηκαν κατά την εθνοκάθαρση του 1943-45 έγινε στο περιοδικό «Na Rublezy» και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ευρέως προσθέτοντας κάθε φορά φανταστικές λεπτομέρειες κτίζοντας έτσι τον μύθο της ως σύμβολο της εθνοκάθαρσης.
Επίσης και το 1941 λίγες μέρες μετά την επίθεση των Γερμανών στην Ρωσία μια παραλλαγή της φωτογραφίας εμφανίζεται σε ναζιστικό προπαγανδιστικό φυλλάδιο γράφοντας ότι τα παιδιά είναι θύματα της βαρβαρότητας των Μπολσεβίκων!
Τελικά η φωτογραφία είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στην επιθεώρηση της Πολωνικής Ψυχιατρικής Ένωσης το 1928. 

Τα τέσσερα παιδιά στις φωτογραφίες ήταν παιδιά μιας γυναίκας Ρομά – της Marianna Dolińska. Η τραγωδία συνέβη πριν από 98 χρόνια κοντά στην πόλη Radom στην Πολωνία. Η 32χρονη γυναίκα έμεινε μόνη με τα τέσσερα παιδιά της όταν ο σύζυγός της, μια εβδομάδα πριν την τραγωδία, είχε συλληφθεί κατηγορούμενος  για πολλές κλοπές. Περιπλανώμενη στα χωριά κοντά στο Radom, μετά την διάλυση του καταυλισμού τους, με την πείνα και τη φτώχεια που κυριαρχούσε, η Dolińska κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία παιδιών ήταν ο τρόπος για να τα σώσει από την λιμοκτονία . Στις 12 Δεκεμβρίου 1923, η Mariana Dolinska σκότωσε τα τέσσερα παιδιά της κρεμώντας τα σε ένα δέντρο. Την επόμενη μέρα, παραδόθηκε  στην αστυνομία του Radom και ομολόγησε τη δολοφονία. Η 32χρονη  γυναίκα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Twork κοντά στη Βαρσοβία, όπου και διαγνώστηκε με μανιοκαταθλιπτική διαταραχή. Πέθανε το 1928 και θάφτηκε στο νεκροταφείο του νοσοκομείου.

Υπάρχουν συνολικά 3 ιατροδικαστικές φωτογραφίες από το έγκλημα αυτό, και τα πιθανά τσακίσματα που βλέπει κανείς στην πρώτη φωτογραφία λόγω φθορά της, ερμηνεύτηκαν ότι ήταν συρματοπλέγματα που είχαν δεθεί τα παιδιά και γι΄αυτό και απεικονίστηκαν και στο μνημείο.
Η ιστορία αυτή αποδεικνύει ότι πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και καχύποπτοι σε κάθε φωτογραφία που θέλει να καταγγείλει κάτι είτε με την εικόνα της είτε με την λεζάντα της.

Θυμηθείτε την πραγματική φωτογραφία με τον κορμοράνο που προβλήθηκε ότι  ψυχορραγεί μέσα σε μια «θάλασσα» πετρελαίου που ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε ρίξει στις ακτές του Κουβέιτ ενώ στην πραγματικότητα  ένας δημοσιογράφος παραδέχθηκε αργότερα ότι οι κορμοράνοι που ανήκαν σε ζωολογικό κήπο, είχαν περιλουστεί επίτηδες με πετρέλαιο για τις ανάγκες της φωτογράφησης... και της προπαγάνδας!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΣΩΣΤΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ TURKAEGIAN

 

Μπορεί να μας προκαλούν  θυμηδία ανάμικτη με εύλογη ανησυχία οι ανιστόρητες, αστήρικτες και συνεχείς απειλές του Ερντογάν για τα ελληνικά νησιά, στις οποίες όμως συμφωνούν όλα τα κόμματα που τον αντιπολιτεύονται .

Η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού, υποκινούμενη για καθαρά εσωτερικούς πολιτικούς λόγους, δεν βασίζεται ούτε σε διεθνείς ή διμερείς συνθήκες, ή στο διεθνές Δίκαιο, αλλά μόνο στο θυμικό των Τούρκων που έχουν το αίσθημα ότι η ιστορία τους έχει αδικήσει με την απώλεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
 Κάτι αντίστοιχο είχαμε ζήσει όμως και στην χώρα μας με την προβολή του -Η Μακεδονία είναι Ελληνική- μέχρι να αποδεχτούμε τελικά το αυτονόητο, πως  εκτός από εμάς και η νυν Βόρειος Μακεδονία, σύμμαχος πλέον στο ΝΑΤΟ και στον προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και μέρος της Βουλγαρίας, ανήκουν στον γεωγραφικό όρο Μακεδονία. Απλά τώρα πλέον έχει δικαιωθεί ο πατήρ Μητσοτάκης που είχε πει πως σε 10 χρόνια, τελικά αποδείχτηκε σε λιγότερα, θα έχουμε ξεχάσει το όνομα Μακεδονία.
 Δικαιώθηκε όμως και ο Τσίπρας, που πίστευε πως έτσι θα δημιουργήσει πρόβλημα στην αντιπολίτευση του, αλλά  και πιεσμένος από τους εταίρους, συμφώνησε τελικά με τον πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας στην επίλυση ενός άνευ ουσιαστικού λόγου χρονίζοντος προβλήματος.
Κάποια ανάλογη έξαρση εθνικισμού όμως έχει αρχίσει να δημιουργείται πάλι εδώ μετά το Turkaegian Coast Happiness καθώς στο θυμικό πολλών Ελλήνων το Αιγαίο είναι μόνο ελληνικό!
Παραβλέπουν πως και η Τουρκία έχει χιλιόμετρα εκτεταμένης ακτογραμμής στο Αιγαίο, με ξενοδοχειακές τουριστικές εγκαταστάσεις, εξαιρετικές μαρίνες, πλήθος από κότερα κτλ
 Αντί λοιπόν για τις ανοησίες περί ΕΔΕ και ερευνών για ευθύνες, υπάρχει μια πολύ καλύτερη λύση.
Η δημιουργία του Greecaegian Coast and Island Happiness με προβολή των πανέμορφων νησιών μας, με εικόνες από την Μύκονο, την Σαντορίνη, την Μονεμβασιά , το Καστελόριζο κτλ και τότε το τουριστικό αποτέλεσμα θα δείξει έμπρακτα ποια πλευρά του Αιγαίου είναι ομορφότερη!  
Βλέποντας τα παρακάτω τυχαία επιλεγμένα βίντεο από χιλιάδες άλλα αντίστοιχα που υπάρχουν στο Youtube, μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο υπολείπονται οι πραγματικά όμορφες Τουρκικές παραλίες, άλλωστε στην ίδια θάλασσα βρίσκονται, με τις χιλιάδες παραλίες που διαθέτουν τα ελληνικά νησιά αλλά και η δική μας τεράστια ακτογραμμή του Αιγαίου.

 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ ΓΚΑΝΤΑΡΑ ΚΑΙ Η ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ

Στην 10ετία του 30 δεν υπήρχαν πλέον ληστές στην Ελλάδα.
Όμως τόσο στα χρόνια που υπήρχαν αλλά και για αρκετά χρόνια μετά, ήσαν δημοφιλείς στον κόσμο ιστορίες πραγματικές, αλλά και μυθοποιημένες με τα κατορθώματα τους.
Έτσι οι παραπάνω φωτογραφίες έχουν και αυτές την δική τους ενδιαφέρουσα ιστορία.
Γράφει σχετικά ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης:
Στα 1923, δύο χρόνια πριν σκοτωθεί ο Γιαγκούλας,ο διαβόητος θεσσαλός λήσταρχος και φονιάς Θωμάς Γκαντάρας, όντας υπό καταδίωξη, κάνει ριφιφί στην στέγη του σπιτιού του φωτογράφου Α. Μάνθου στα Τρίκαλα. Ο φωτογράφος ξυπνάει και βλέπει τον λήσταρχο με το μαχαίρι στα δόντια να μπουκέρνει από τα κεραμίδια. Ο Γκαντάρας του λέει πως τον ξύπνησε για να του ζητήσει να τον φωτογραφίσει μαζί με τα παλληκάρια της συμμορίας του, το επόμενο πρωί, γιατί πρόβλεψε πως σύντομα θα σκοτωθεί και αυτός και όλη η ομάδα του από τα αποσπάσματα .(Σέλφι δεν υπήρχε ακόμα). Να τους βγάλει μια φωτογραφία όλους μαζί- εις μνήμην. Το ΄ξερε πως ήταν καταδικασμένοι, πως θα τους πάρουν το κεφάλι σύντομα, όπως και έγινε. Ο Γκαντάρας δεν πλήρωσε τον φωτογράφο Α. Μάνθο, παρά του έδωσε για αμοιβή το μαχαίρι του-αυτή την ιστορία την έκανε ποίημα ο έξοχος Χρήστος Μπράβος και το μελοποίησε μετά ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.
Παρά τα εγκλήματα, υπήρχε, τότε, κάποια αιματηρή γοητεία σε αυτούς τους ληστές (πιο πολύ επειδή ωραιοποιήθηκαν από τα δημώδη ποιήματα και άσματα) έστω στρεβλή, έστω λόγω σύγχυσης, ίσως και γιατί υπήρχαν ακόμα τσιφλικάδες και κολλήγοι, πιθανώς από κοινωνικό φθόνο ή από μια διάθεση ηρωοποίησης των παρανόμων που υπάρχει πάντα- εδώ ο «Νονός» του Κόπολα πήρε τρία Όσκαρ.
Στην πραγματικότητα ο Γκαντάρας βρέθηκε με τον Μάνθο σε ένα χωριό όταν πήγε να φωτογραφίσει έναν γάμο. Εκεί συνεννοήθηκε μαζί του και πήγε με όλα τα φωτογραφικά του σύνεργα στο λημέρι των ληστών, εμφάνισε τις φωτογραφίες και τους τις έδωσε.
Αυτή είναι η  πρώτη φορά που φωτογραφήθηκαν ληστές στο φυσικό τους περιβάλλον και εν ζωή.

 Όλο το υλικό (αρνητικά και φωτογραφίες) υπάρχει μέχρι σήμερα στο φωτογραφείο του Θανάση Μάνθου εγγονού του, στα Τρίκαλα.

Το1917 ο Γκαντάρας έκανε την πρώτη του δολοφονία, ενώ κατ΄άλλους στην Βαλανιδιά Ελασσόνας σκότωσε δύο που ευθύνονταν για τον θάνατο του αδελφού του. Η πρώτη του σύλληψη έγινε μετά από προδοσία του πρώην ληστή Λιόλιου, καταδικάστηκε το 1919 σε 14 χρόνια φυλακή και το 1921 κατάφερε να δραπετεύσει, οπότε και το κεφάλι του επικηρύχτηκε για το μεγάλο τότε ποσό των 40.000δρχ
Μόλις δραπέτευσε βρήκε τον Λιόλιο  τον έσφαξε και έφαγε την καρδία του όπως του είχε υποσχεθεί.
Με την όμορφη γυναίκα του απέκτησε δύο κόρες που μεγάλωσαν σε διαφορετικές οικογένειες και συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1998 στην ηλικία των 79 η  μία και 80 ετών η άλλη. 
Ο Γκαντάρας σκοτώθηκε από το απόσπασμα που τον καταδίωκε τον Αύγουστο του 1923. 

Ο  πρόωρα χαμένος ποιητής Χρήστος Μπράβος (1948-1987) εμπνεύστηκε από την ιστορία του Γκαντάρα το ποίημα του, με τον μακρόσυρτο τίτλο:
Όπου, στα 1923 ο επικηρυγμένος Θωμάς Γκαντάρας, ο ληστής, αποφασίζει να φωτογραφηθεί  από την συλλογή του (Με των αλόγων τα φαντάσματα 1985)
 
Ο φωτογράφος των Τρικάλων Α. Μάνθος
έπαιρνε νύχτα τα στενά για το Βαρούσι.
Τους γάμους θα σκεφτόταν ως το σπίτι του
 και τους θανάτους, που εκράτησε για πάντα.
 Μα πιο πολύ στο βράδυ εγυρνούσε του Αυγούστου
 που πόρτες έκλεισε βαριά, έλυσε τα σκυλιά
 κλέφτης μην έρθει κι έπεσε
 για τον δίκαιο τον ύπνο.
Δεν άκουσε σκυλί, πόρτα να τρίξει
 κι απ’ τον φεγγίτη της σκεπής
  τον είδε που γλιστρούσε -
 άγγελος,  με τα δόντια στο μαχαίρι.
Το ποίημα μελοποίησε, σε δική του διασκευή των στίχων, ο  Θανάσης Παπακωνσταντίνου με σαφή αναφορά στο τέλος στο τραγούδι του Δ.Σαββόπουλου Άγγελος Εξάγγελος.

Ο φωτογράφος των Τρικάλων
Α. Μάνθος
έπαιρνε νύχτα τα στενά
γυρνώντας σπίτι του.
Τους γάμους θα σκεφτότανε
αλλά και τους θανάτους
που κράτησε παντοτινά
στο ακριβό χαρτί.
Μα πιο πολύ θυμότανε
το βράδυ του Αυγούστου
που πόρτες έκλεισε βαριά
έλυσε τα σκυλιά.

Κλέφτης μην έρθει κι έπεσε
για του δικαίου τον ύπνο.
Κλέφτης μην έρθει κι έπεσε
όπως κάθε φορά.
Μήτε που άκουσε σκυλί,
θυρόφυλλο να τρίζει
κι απ' το φεγγίτη της σκεπής
τον είδε να γλιστρά.
Από την Άκρη άγγελος
στα δόντια το μαχαίρι,
άγγελος εξάγγελος
μας ήρθε από μακριά.
 
Τέλος την ιστορία, όπως την έγραψε ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης την έχει γυρίσει σε ταινία μικρού μήκους το 2005 ο Βασίλης Κοσμόπουλος με τον Ηλία Λογοθέτη στον ρόλο του Μάνθου.

Υπάρχουν βέβαια και δημοτικά τραγούδια για τον Γκαντάρα όπως εδώ και εδώ.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση

 

ΠΑΛΙΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ

 Στην διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια  Europeana βρήκα μερικές πολύ όμορφες προπολεμικές φωτογραφίες με παιδιά από διάφορες χώρες τις οποίες έχουν πάρει γυναίκες φωτογράφοι .

Διάλεξα μερικές από αυτές και αρχικά θα δούμε μερικές με μητέρες με τα παιδιά τους και μερικές με όλη την οικογένεια.

Ενδιαφέρον έχουν στην συνέχεια οι φωτογραφίες παιδιών σε παιδικά αμαξάκια διαφόρων τύπων ανάλογα με την μόδα της εποχής που τραβήχτηκε η φωτογραφία.

Μερικές από τις πιο χαριτωμένες φωτογραφίες είναι αυτές που εμφανίζουν δύο ή και περισσότερα αδελφάκια μαζί .Το ωραίο σε αυτές τις φωτογραφίες είναι ότι τα παιδιά θεωρούν, απ΄ότι φαίνεται πολύ σοβαρή υπόθεση την φωτογράφισης τους με αποτέλεσμα να είναι σοβαρά και σε ελάχιστες φωτογραφίες να χαμογελούν!

Υπάρχουν και μερικές φωτογραφίες με πολλά αδέλφια διαφορετικής ηλικίας  στις οποίες η τσαχπινιά της φωτογράφου ήταν να τα τοποθετήσει στην σειρά ανάλογα με το ύψος τους!