500 ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΕΝΕ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΙ ΕΚΡΥΒΑΝ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΥ, ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΕΛΑ ΣΙΣΤΙΝΑ!

Πριν από 4 χρόνια είχα γράψει για ένα πίνακα με τίτλο ΟΙ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ, ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΕΡΓΟ ΤΟΥ HOLBEIN στον οποίο υπάρχουν αρκετοί κρυφοί συμβολισμοί.

Ένα έργο που μέχρι πρόσφατα δεν είχε διαπιστωθεί ότι κρύβει κάποιο κρυφό συμβολισμό βρίσκεται στο ταβάνι της Καππέλλα Σιστίνα και είναι η γνωστή Δημιουργία του Αδάμ του Μιχαήλ Αγγέλου.

Ο Μιχαήλ Άγγελος είναι γνωστό πως ήταν βαθειά θρησκευόμενο άτομο, αλλά επίσης και πολύ καλός ανατόμος. Την εικονογράφηση της Καππέλλα Σιστίνα την ολοκλήρωσε από το 1508 έως το 1512.

Έκτοτε όλοι θαύμαζαν το περίφημο αυτό έργο χωρίς να παρατηρήσουν αυτό που πρόσεξε  ένας παρατηρητικός ιατρός, ο γυναικολόγος  Frank Lynn Meshberger από το Anderson της Indiana. Αυτός το 1990  δημοσίευσε στο έγκυρο ιατρικό περιοδικό  JAMA την παρατήρηση  του με τίτλο An Interpretation of Michelangelo's Creation of Adam Based on Neuroanatomy. Σε αυτήν υποστήριξε πως εκτός από την ζωή που δίνει ο Θεός στον Αδάμ αγγίζοντας τον με το δάκτυλο, υπάρχει και κάποιο άλλο κρυφό μήνυμα στην ζωγραφική αυτή.

Σε ένα από τα 300 ποιήματα και σονέτα που είχε γράψει ο Μιχαήλ Άγγελος περιγράφει πως το «θεϊκό μέρος» που δεχτήκαμε από τον Θεό είναι η διανόηση.

Έτσι λοιπόν αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά το έργο θα δει ότι ο σκοτεινότερος χώρος που βρίσκεται ο Θεός και οι άγγελοι έχουν το σχήμα της διατομής ενός εγκεφάλου!

Έχω ενοποιήσει σε ένα τα σχήματα και τις εικόνες που δημοσίευσε στην παραπάνω εργασία του ο Meshberger.

Αριστερά είναι οι εικόνες του εγκεφάλου από άτλαντα Ανατομίας και δίπλα τους η σκιαγράφηση του περιγράμματος του και των βασικών μερών του. Αντίστοιχα δεξιά είναι η σκιαγράφηση του περιγράμματος του σκιερού τμήματος της τοιχογραφίας και η διακριτή διαφορά των μορφών από το σκοτεινό μέρος.

Έτσι μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι στο εκπληκτικό αυτό έργο ο Μιχαήλ Άγγελος κατάφερε να συνδυάσει τις ανατομικές του γνώσεις για τον εγκέφαλο, σε ένα έργο που ήθελε να τονίσει πως ο Θεός δεν έδωσε στον άνθρωπο μόνο την ζωή, αγγίζοντας τον με το δάκτυλο του, αλλά και την διανόηση που εδράζεται στον εγκέφαλο!

Στην παρακάτω εικόνα έχει γίνει σύνθεση των παραπάνω στοιχείων από τον Ian Suk, BSc, BMC,  και τον Rafael Tamargo, MD, από το  The Johns Hopkins School of Medicine,της Βαλτιμόρης.

Central sulcus= κεντρική αύλαξ

cingulate sulcus= αύλακα προσαγωγίου ή Υπερµεσολόβια αύλακα

Sylvian fissure= Η σιλβική σχισμή ή αύλαξ του Sylvian είναι μια μεγάλη αύλαξ που χωρίζει τον κροταφικό λοβό από τους μετωπικούς και βρεγματικούς λοβούς.

Opric chiasm= Οπτικό χίασμα

Pituitary stalk=Στέλεχος της υπόφυσης

Vertebral a= Σπονδυλική αρτηρία

Medylla= νωτιαίος μυελός

Αναλυτικότερα, το οπτικό χίασμα απεικονίζονται από το δεξιό μηρό και το πόδι του πρώτου αγγέλου κάτω από τον Θεό, ο μίσχος της υπόφυσης και ο αδένας από το αριστερό πόδι και το πόδι του ίδιου αγγέλου, το στέλεχος της παρεγκεφαλίδας  από τον κορμό του δεύτερου αγγέλου κάτω από τον Θεό, και ο  νωτιαίος μυελός από τον μηρό και το πόδι αυτού του δεύτερου αγγέλου, και οι βασικές και σπονδυλικές αρτηρίες από ένα πράσινο με πτυχές ύφασμα  κάτω από αυτόν τον άγγελο.

H αύλακα του προσαγωγίου σχηματίζεται από τα περιγράμματα, του ισχίου του αγγέλου μπροστά από τον Θεό, τους ώμους του Θεού και τον τεντωμένο αριστερό βραχίονα του Θεού και η σιλβική σχισμή από μια πτυχή στον μανδύα του Θεού στην μέση του και το χέρι του αγγέλου.

Μετά από την ανακάλυψη του Meshberger, το 2010 οι προαναφερθέντες Ιan Suk,  ιατρικός εικονογράφος και ο  Rafael Tamargo, νευροχειρουργός βασιζόμενοι στην δεδομένη γνώση του Μιχαήλ Αγγέλου στην ανατομία του νευρικού συστήματος, θεωρούν ότι  στην απεικόνιση του Θεού στο"Διαχωρισμό του Φωτός από το Σκοτάδι", έχει  ζωγραφίσει συγκεκαλυμμένες εικόνες ενός εγκεφάλου  και νωτιαίου μυελού.

Η  συντριπτική πλειοψηφία των μορφών  του Μιχαήλ Άγγελο στις τοιχογραφίες της Καππέλλα Σιστίνα είναι ανατομικά σωστές αλλά ο λαιμός του Θεού σε αυτή τη συγκεκριμένη ζωγραφική φαίνεται ογκώδης και περίεργος, με τη γενειάδα του να στρέφεται αχνά προς τα πάνω γύρω από το σαγόνι του.

Cerebral peduncle=εγκεφαλικά σκέλη

Pons=στέλεχος

Pyramids of medulla oblongata=πυραμιδικές οδοί προμήκη μυελού

Anterior median sulcus=Προσθία μέση αυλαξ

Temporal lobe of brain=κροταφικός λοβός

Cerebellar hemisphere= ημισφαίριο εγκεφάλου

Cerebellar flocculus= κροκυδοειδής λοβός ή αρχιπαρεγκεφαλίδα

Έτσι κατέληξαν ότι τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά στο λαιμό θυμίζουν έντονα την εικόνα του κάτω μέρους ενός εγκεφάλου, όπως τον βλέπουμε   στη βάση του, εκεί που συνδέεται με το νωτιαίο μυελό.

Η εξήγηση που δίνουν μερικοί ότι η εικόνα του λαιμού μοιάζει με βρογχοκήλη δεν φαίνεται πιθανή, γιατί ο θρησκευόμενος Μιχαήλ Άγγελος δεν θα απεικόνιζε τον Θεό με κάποια ατέλεια.  

Στην ίδια εικόνα ο Θεός απεικονίζεται με κόκκινη ρόμπα με περίεργη σωληνοειδή δομή στο στήθος. Αν και ο Θεός φοράει την ίδια κόκκινη ρόμπα σε τρεις άλλες τοιχογραφίες της Γένεσης στην Καππέλλα Σιστίνα, αυτή η σωληνοειδής δομή απουσιάζει στις άλλες Η δομή έχει τη σωστή τοποθέτηση, σχήμα και μέγεθος και για αυτό πιθανολογούν να απεικονίζεται ο νωτιαίος μυελός.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΟΤΑΝ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΗ γ΄μέρος

Θα φανταζόσαστε ποτέ ότι ένα νεκρό ποντίκι θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς;

Και όμως νεκρά ποντίκια χρησιμοποιήθηκαν για ιατρικούς σκοπούς στην Αρχαία Αίγυπτο, όπου πολτοποιημένα μαζί  με άλλες ουσίες το χρησιμοποιούσαν για να θεραπεύσουν τον πονόδοντο! Αλλά και  οι Άγγλοι στην εποχή της Ελισάβετ Ι χρησιμοποιούσαν για θεραπεία  των  κονδυλωμάτων τους επίθεμα από  ποντίκι που το είχαν κόψει στην μέση! Τα κομμάτια των νεκρών ποντικών χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τη θεραπεία του κοκίτη, της ιλαράς, της ευλογιάς και της νυκτερινής ενούρησης!

Μια εξίσου αηδιαστική χρήση, ακόμα και τον 19^ο αιώνα  σε τραυματισμούς και θεραπείες, ήταν η χρήση κοπράνων ζώων!

Η θεραπευτική χρήση για πολλούς ιατρικούς σκοπούς αποξηραμένης κοπριάς από γαϊδούρια, αγελάδες, σκύλους, γαζέλες ακόμα και από μύγες γινόταν ήδη από τους αρχαίους Αιγυπτίους αλλά και στην Βικτωριανή εποχή ήταν ένα από το «σπιτικό φάρμακο» για να μαλακώσουν τον πονόλαιμο!

Εξυπακούεται ότι αρκετές φορές η «θεραπεία» κατάληγε σε τέτανο.

Ένα άλλο «σπιτικό φάρμακο» ήσαν τα ανθρώπινα ούρα  που χρησιμοποιήθηκαν για διάφορους θεραπευτικούς και αντισηπτικούς σκοπούς. Οι Ρωμαίοι λέγεται ότι τα χρησιμοποιούσαν επίσης για να λευκαίνουν τα δόντια τους, ο δε χειρούργος του βασιλιά Ερρίκου του VIII είχε συστήσει όλες οι πληγές στις μάχες να πλυθούν με ούρα. Τα ούρα  χρησιμοποιήθηκαν επίσης  για τη θεραπεία των πληγών του «Μαύρου  θανάτου» , δηλαδή της πανώλης.

Τελικά, χωρίς να το γνωρίζουν τότε, επειδή τα ούρα είναι στείρα μικροβίων, ήταν σαφώς καλύτερη η χρήση τους για καθαρισμό τραυμάτων, από το αμφιβόλου ποιότητας νερό που μπορεί να χρησιμοποιούσαν.

Μην ξεχνάμε δε ότι η ουροσκοπία ήταν από τους αρχαίους χρόνους απαραίτητη στους γιατρούς μέχρι τους πρόσφατους αιώνες..

Είναι γνωστό το ανέκδοτο με τον καθηγητή που κρατώντας ένα δοχείο με ούρα δίδασκε στους φοιτητές του ότι εκτός της παρατήρησης της συστάσεως, του χρώματος και της πυκνότητας των ούρων, πρέπει να δοκιμάζουν και την γεύση τους!

Προς παραδειγματισμό μάλιστα έχωσε τον δείκτη του χεριού του στα ούρα και τα δοκίμασε βάζοντας στην συνέχεια και τους φοιτητές να κάνουν το ίδιο.

Την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες τον ακολούθησαν οπότε αφού τελείωσαν του έδωσε το τελειωτικό κτύπημα:

-Ο γιατρός πρέπει πρώτα απ΄όλα να έχει παρατηρητικότητα.. Έβαλα τον δείκτη του χεριού μου στα ούρα αλλά στο στόμα μου έβαλα το μεσαίο δάκτυλο!

Από τον 16ο αιώνα υπήρχε ο μύθος ότι όσοι πάσχουν από  σύφιλη και  γονόρροια μπορούν να απαλλαγούν από την νόσο μεταφέροντας την   με το σεξ σε μια παρθένο. Δυστυχώς, αυτή η γελοία δεισιδαιμονία συνεχίζει να διατηρείται στην Αφρική σήμερα σε ασθενείς με AIDS και έχει οδηγήσει σε αρκετούς βιασμούς ακόμη και παιδιών.

Το 1847 ο Ingnaz Semmelweis είχε παρατηρήσει  ότι στο ίδιο νοσοκομείο της Βιέννης, υπήρχε μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων από  επιλόχειο πυρετό στην μια από τις  δύο μαιευτικές κλινικές του.

Η μόνη διαφορά που είχαν οι δύο κλινικές μεταξύ τους ήταν ότι σε αυτήν με τους περισσότερους θανάτους πήγαιναν για εκπαίδευση γιατροί και φοιτητές μετά το ανατομείο. Ο Semmelweis θεώρησε ότι η διαφορά οφείλεται  σε «δηλητηριώδεις πτωματικούς παράγοντες» και συνέστησε να πλένουν τα χέρια τους μετά το ανατομείο.

Δυστυχώς αγνοήθηκε από τους συναδέλφους του , η ανακάλυψη του απορρίφθηκε  και τον γελοιοποίησαν με αποτέλεσμα να καταλήξει  σε άσυλο φρενοβλαβών όπου και πέθανε το 1865.

Λίγο μετά τον θάνατο του ο Παστέρ απέδειξε την αιτία των επιλόχειων μολύνσεων  με την ανακάλυψη των μικροβίων

To 1969  η ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης ονομάστηκε προς τιμήν του Semmelweis University of Medicine.

Οι ανώτερες κοινωνικά τάξεις τον 18^ο αιώνα  γεννούσαν στο σπίτι τους με σαφώς μικρότερους κινδύνους για επιλόχειο πυρετό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γλύτωναν από άλλες δοξασίες που επικρατούσαν τότε.

 Έτσι το  1861 σε βιβλίο για την προετοιμασία της εγκύου για τον τοκετό υπάρχει η σύσταση να διευκολύνεται η  έξοδος του παιδιού βάζοντας  λάδι ή και λαρδί !

Οι πόνοι του τοκετού  θεωρούσαν ότι αποτελούν μέρος της γέννησης και η προσπάθεια να τους αποφύγει κανείς ήταν σαν να προσπαθεί να ξεγελάσει κανείς τον θεό! Το 1591 στο Εδιμβούργο έκαψαν στην πυρά μια φτωχή γυναίκα που προσπάθησε με διάφορα μέσα να ελαττώσει τους πόνους του τοκετού.

Το 1853 ο  διάσημος τότε μαιευτήρας  Sir James Y. Simpson χορήγησε χλωροφόρμιο στην βασίλισσα Βικτώρια στον τοκετό του πρίγκιπα Λεοπόλδου. Στο σκίτσο είναι ο Simpson  με δύο φίλους του που έχουν δοκιμάσει το χλωροφόρμιο!

 Ο σκωτσέζικος κλήρος κατηγόρησε τον  Simpson  ότι παρέβη την θεία κατάρα -  Εν λύπαις τέξη τέκνα!

Ο Simpson τους γελοιοποίησε απαντώντας ότι η πρώτη εγχείρηση  εκτελέστηκε υπό αναισθησία, αφού όταν ο Θεός δημιούργησε την Εύα, από ένα από τα πλευρά του Αδάμ, όταν αυτός κοιμήθηκε!

Αλλά το 1907   προτείνεται και ένας μεγαλοφυής χειρισμός  για να ελαττωθούν οι ωδίνες και να προχωρήσει μάλιστα και ο τοκετός χωρίς την βοήθεια φαρμάκων, απλά πιέζοντας με τα δάκτυλα την κλειτορίδα και την γύρω περιοχή!

Μπορεί σήμερα να έχουμε φτάσει στην κατάχρηση των καισαρικών τομών αλλά μέχρι τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο και την ανακάλυψη των αντιβιοτικών με τον φόβο των επιλόχειων λοιμώξεων, η καισαρική τομή  ήταν η τελευταία επιλογή για την γέννηση ενός παιδιού  και κάθε προσπάθεια γινόταν ο τοκετός να γίνει από την φυσιολογική οδό.

Σε ορισμένες δε περιπτώσεις που υπήρχε δυσαναλογία μεταξύ της κεφαλής του εμβρύου και της λεκάνης της γυναίκας ή υπήρχε ενδομήτριος θάνατος, με το εργαλείο της φωτογραφίας γινόταν βασεοθρυψία, δηλαδή αφού τρυπούσε η μεσαία λόγχη το κεφάλι του εμβρύου με την πίεση του  εμβρυουλκού μειωνόταν ο όγκος του και έτσι μπορούσε να ολοκληρωθεί ο τοκετός.

Η ανακάλυψη των μικροβίων οδήγησε στην χρήση απολυμαντικών ουσιών όπως το πολύ ισχυρό και τοξικό καρβολικό οξύ, για να αποστειρώνουν τα χειρουργικά εργαλεία και να καθαρίζουν τα τραύματα. Το πρόβλημα με αυτό όμως ήταν το γεγονός ότι το καρβολικό οξύ προκαλεί εγκαύματα τρίτου βαθμού όταν εφαρμόζεται απευθείας στο δέρμα και είναι επίσης θανατηφόρο κατά την κατάποση.

Η χρήση τέτοιων απολυμαντικών και η ερεθιστική επίδραση τους, οδήγησε στην κατασκευή των χειρουργικών γαντιών όπως γράφω στο ποστ ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ 

 Η ηλιοθεραπεία ήταν μια  θεραπεία για τη φυματίωση, και ήταν η έκθεση των ασθενών εκτός από τον ήλιο  σε ένα ισχυρό λαμπτήρα  ή ισχυρή πηγής φωτός. Η θεωρία ήταν ότι ο λαμπτήρας προσομοιάζει με τον Ήλιο και έτσι θα ενισχυόταν η παραγωγή βιταμίνης D, η οποία με τη σειρά του θα καταπολεμούσε τη μόλυνση.

Αν και μετά την ανακάλυψη το 1921 του εμβολίου BCG  σταμάτησε η ηλιοθεραπεία ως θεραπεία για την  φυματίωση, ο δημιουργός της ο Δανός Νιλς Φίλσεν είχε κέρδισει γι΄αυτήν  το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας το 1903.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΟΤΑΝ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΗ α΄μέρος ,  β΄μέρος, 

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΟΤΑΝ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΗ δ΄μέρος (τελευταίο)

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΜΕΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ !

Στην τελευταία γελοιογραφία που δημοσίευσε στην ΑΥΓΗ ο Μέντης Μποσταντζόγλου τον Ιούλιο 1966, σατιρίζει  την απεργία των λεωφορείων που είχε προκαλέσει τότε μεγάλη ταλαιπωρία στο επιβατικό κοινό.

Την γελοιογραφία αυτή την δημοσίευσε ο Νίκος Σαραντάκος και στα σχόλια που επακολούθησαν ο συχνός εκεί σχολιαστής Γς  δημοσίευσε μια φωτογραφία του από το ιδιαίτερα αξιόλογο μπλογκ του Cactos στην οποία εμφανίζονται πίσω από το πτώμα του Ανατομείου τρεις φοιτητές της Ιατρικής του 1970 με τις απαραίτητες γραβάτες τους.

Η φωτογραφία αυτή μου θύμισε ότι αντίστοιχες φωτογραφίες του πατέρα μου και δική μου είχα δημοσιεύσει πριν 6 χρόνια στο ποστ μου  ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ….

 Χάρις σε αυτές τις φωτογραφίες μου ήρθαν ξανά στο μυαλό εκείνα τα χρόνια που σαν νεαροί φοιτητές είχαμε την πρώτη επαφή με το νεκρό ανθρώπινο σώμα, το οποίο βέβαια είχε προηγουμένως υποστεί ειδική προετοιμασία ώστε να μην αλλοιώνεται και να μπορεί να το ανατάμει κανείς για μέρες ξεκινώντας από .το δέρμα προς τα έσω.

Την διαδικασία αυτή την έχει ζωγραφίσει σε δύο πίνακες του ο Ρέμπραντ .Τους  πίνακες αυτούς μπορεί να δει κανείς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΗΝ BARBARA ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ

Βέβαια θα ήταν προτιμότερο αντί να κόβει κανείς  πτώματα να γινόταν ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΜΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ !

Λόγω του μικρού αριθμού των πτωμάτων στο ανατομείο σε κάθε τραπέζι γινόταν κατά διαστήματα αλλαγή αυτών που δούλευαν στο κάτω μέρος με αυτούς που δούλευαν στο επάνω.

Εκτός όμως από το πτώμα ήταν αναγκαίο να έχει ο κάθε φοιτητής και ένα σκελετό για να μαθαίνει την οστεολογία.

Για να τον αποκτήσεις, ή θα έπρεπε να στον δώσει κάποιος παλιότερος, ή θα έπρεπε να τρέχεις στα νεκροταφεία να παρακαλάς τους νεκροθάφτες για να σου βρουν κάποιον από τα αζήτητα και να είναι βέβαια σε καλή κατάσταση και καθαρός.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον που και πως είχα καταφέρει να αποκτήσω ένα ολόκληρο σκελετό σε αρίστη κατάσταση, μάλλον από νέο άτομο γιατί τόσο οι σπόνδυλοι όσο και οι αρθρώσεις ήσαν χωρίς φθορές ενώ  διέθετε σχεδόν και ολόκληρη την οδοντοστοιχία του. 

Αυθόρμητα δε καθώς μου φαινόταν ότι ανήκε σε άνδρα, είχα βαφτίσει τον σκελετό Μήτσο και καθώς το κρανίο για ένα χρόνο βρισκόταν επάνω στο γραφείο μου στο δωμάτιο μου, πριν να κοιμηθώ το βράδυ του έλεγα και καληνύχτα! 

Η μέλλουσα κ. Αθεόφοβου, παρά τις προσπάθειες που είχε κάνει, είχε εξασφαλίσει μεν ένα κρανίο, από κάποιο παλιότερο φοιτητή, αλλά δεν είχε κανένα άλλο οστούν  από τον υπόλοιπο σκελετό.

Ως γνήσιος λοιπόν ερωτευμένος ιππότης έκατσα μια μέρα και χώρισα τα οστά του σκελετού μου στα δύο. Κράτησα τα μισά για μένα και τα υπόλοιπα τα έβαλα σε μία χάρτινη σακούλα για να τα δώσω στην συμφοιτήτρια μου.

Διαβάζοντας κανείς τον παραπάνω πίνακα μπορεί να καταλάβει ότι έστω και αν ήταν μισός ο σκελετός, ήταν μεγάλος ο αριθμός από κόκαλα μέσα στην σακούλα.

Είχαμε δώσει ραντεβού στην αφετηρία των λεωφορείων για το Γουδί στην οδό Ακαδημίας.

Μόλις την είδα περιχαρής της έδωσα την σακούλα με το πολύτιμο υλικό αλλά εκείνη κάπου στραβοπάτησε, της έπεσε από τα χέρια και το πεζοδρόμιο με τον δρόμο γέμισαν με κοκάλες, όπως πχ το βραχιόνιο, η κνήμη κτλ αλλά και κοκαλάκια από σπονδύλους μέχρι οστάρια από χέρια και πόδια.

Επακολούθησαν  σκηνές απείρου κάλλους!

Εμείς να προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κόκαλα από κάτω, μια γριά μόλις τα είδε κόντεψε να λιποθυμήσει, κάτι κυράτσες άρχισαν να σταυροκοπιούνται  με μανία και μερικοί συμφοιτητές που περίμεναν και αυτοί στην στάση να γελάνε με το θέαμα.

Τελικά όταν ξεμπερδέψαμε με την ανατομία  μου επεστράφησαν τα κόκαλα και  ο Μήτσος άρτιος  πάλι  ξαναμπήκε στο ξύλινο κουτί του. Βέβαια με προθυμία θα τον έδινα αν κάποιος άλλος φοιτητής μου τον ζητούσε, αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας.

Τελικά  είπα πως θα απαλλαγώ από αυτόν όταν η κόρη μου ως φοιτήτρια  έκανε και αυτή ανατομία.

Αλλά όπως και η μάνα της μόλις πέρασε το μάθημα μου έφερε πίσω το κουτί με τον Μήτσο, οπότε και αυτός ξανατοποθετήθηκε  στην αποθήκη μου.

Φαίνεται δε ότι λόγω των στενών οικογενειακών δεσμών που είχε αποκτήσει μαζί μας ο Μήτσος μας είχε συμπαθήσει και ακόμα και από την αποθήκη μας φάνηκε χρήσιμος.

Πηγαίνοντας μια μέρα στην αποθήκη βρήκα την πόρτα ανοικτή αλλά ανοικτό επίσης και το κουτί με τον Μήτσο!

Μπορώ να φανταστώ την τρομάρα που θα πήρε ο διαρρηκτής μόλις άνοιξε το κουτί και είδε μέσα σε αυτό να του χαμογελάει το κρανίο του Μήτσου με τα αστραφτερά δοντάκια του και με όλα τα υπόλοιπα κοκάλα του από κάτω!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΜΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ανωτέρω φωτογραφία δεν θέλει να υποδηλώσει πως μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι κατάντησαν την Ελλάδα οι Ελληνικές κυβερνήσεις.

Ούτε συνειρμικά να συνδέσει  τα προϊόντα του συγκεκριμένου αυτού μέρους του σώματος, με  την σημερινή κατάσταση της χώρας.

Ούτε τέλος να χρησιμοποιήσει το μέρος αυτό σαν παρομοίωση με τις φάτσες του Βενιζέλου, της Μέρκελ ή του Σόϊμπλε.

Επειδή ακριβώς έχω σιχαθεί πλέον να βλέπω αυτές τις φάτσες καθημερινά είπα σήμερα να ασχοληθώ με ένα μέρος του σώματος που συνήθως διαλανθάνει της προσοχής μας.

Έτσι λοιπόν, όπως και στο ποστ μου Πέντε  η φωτογραφία αυτή θέλει να τονίσει ότι   η πλειονότητα αυτό που παρατηρεί όταν την βλέπει, είναι ένας ωραίος κώλος με ένα κουραδοκόφτη ενώ η αυστηρώς επιστημονική αυτή ανάρτηση   έχει ένα τελείως διαφορετικό σκοπό .

Ένα πιο εξειδικευμένο  μάτι θα παρατηρήσει ότι πάνω από την σχισμή που σχηματίζουν τα δύο κωλομέρια ή επί το επιστημονικότερο το  μεσογλουτιαίο σχίσμα ή ακόμα  το πάλαι ποτέ με πολύ ποιητικότερο τρόπο ονομαζόμενο  πρωκτική κρήνη (!), υπάρχει στις γυναίκες μια ρομβοειδής  περιοχή που ονομάζεται ρόμβος του Michaelis ή επί το ελληνικότερον οσφυϊκός ρόμβος.

Τα δύο πλάγια άκρα του ρόμβου είναι δύο βαθουλώματα τα ιερά βοθρία. 

Οι άνδρες πάντα ατελέστεροι των γυναικών αντί για ρόμβο έχουν στην περιοχή μόνο ένα τρίγωνο  ( ιερό τρίγωνο)

(Όσο και αν δεν αρέσει στο ανδρικό κοινό πράγματι οι άνδρες οντολογικά είναι πιο ατελείς από τις γυναίκες γιατί ενώ αυτοί έχουν κοινή εκβολή του ουροποιογεννητικού τους συστήματος οι γυναίκες έχουν ξεχωριστή!)

Ο ρόμβος λοιπόν αυτός παλιότερα είχε μεγάλη σημασία πριν από τον τοκετό γιατί με ένα όργανο, σαν το παχύμετρο, που είχε φτιάξει ένας γάλλος γυναικολόγος της εποχής του Ναπολέοντα, ο Baudelocque, μετρούσαν την λεκάνη της επιτόκου από το μέσο του ρόμβου μέχρι το επάνω μέρος της ηβικής σύμφυσης και διαπίστωναν αν η κεφάλα του παιδιού χωράει να περάσει από την λεκάνη της γυναίκας.

Σήμερα με την ευκολία που γίνονται οι καισαρικές τομές η μέτρηση αυτή έχει πλέον  καταργηθεί.

Θα μου πείτε λοιπόν τώρα πως σου ήρθε να θυμηθείς τον ρόμβο αυτό και όλα αυτά τα σχετικά.

Ε λοιπόν αυτό έγινε γιατί σουλατσάροντας στο ιντερνέτ έπεσα επάνω σε κάτι καλλιτεχνικές φωτογραφίες γυναικείου γυμνού και είδα πως οι φωτογράφοι αυτοί σε αρκετές φωτογραφίες, βέβαια των άψογων σωμάτων των μοντέλων που έχουν φωτογραφήσει  , έχουν απεικονίσει την περιοχή κατά καταπληκτικό τρόπο καλύτερα και από τα ιατρικά βιβλία.

Σε ορισμένες  λοιπόν γυναίκες  ο ρόμβος προέχει μεγαλοπρεπώς όπως στην πρώτη φωτογραφία και στις δύο παρακάτω

ενώ σε άλλες είναι επίπεδος 

και σε άλλες εισέχει 

αυτά όμως που έχουν πετύχει να απεικονίσουν, άθελα τους,  με εξαιρετική επιτυχία είναι τα ιερά  βοθρία

Στο τέλος άφησα τις δύο καλύτερες φωτογραφίες που αν τις είχαν τα βιβλία της ανατομίας θα έκαναν πολύ πιο ευχάριστο αυτό το τόσο αναγκαίο αλλά άχαρο μάθημα της ιατρικής.

Τώρα λοιπόν μετά από αυτό το μάθημα ανατομίας μπορείτε  να τρέξετε για να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι οι μεν γυναίκες με καθρέφτες  για να δείτε πως φαίνεται ο πισινός σας και αν μοιάζει με των μοντέλων,  οι δε άνδρες να ξεβρακώσετε το ταίρι σας, στην πρώτη ευκαιρία  για να μελετήσετε εκ του  σύνεγγυς  μια περιοχή που πιθανώς να μην έχετε ασχοληθεί λεπτομερώς λόγω το ότι σε τρυφερές στιγμές την περιοχή αυτή την καλύπτετε με την κοιλιά σας!