ΤΑ ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΑΙΔΡΑ ΤΟΥ ΝΤΑΣΕΝ

Το 1961 ο Ζύλ Ντασέν γύρισε στην Ελλάδα την ταινία Φαίδρα που βασίζεται στην τραγωδία του Ευριπίδη Ιππόλυτος.
Ήταν πλέον ζευγάρι με την Μελίνα Μερκούρη με την οποία τον προηγούμενο χρόνο είχε γυρίσει την μεγάλη επιτυχία τους Ποτέ την Κυριακή. Η Μερκούρη χάρις σε αυτή την ταινία ήταν πλέον διεθνής σταρ και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ, που το πήρε τελικά η Ελίζαμπεθ Τέιλορ για τον ρόλο της στην ταινία Ζήσαμε στην Αμαρτία.
Το σενάριο της ταινίας το είχε γράψει η Μαργαρίτα Λυμπεράκη μεταφέροντας την ιστορία του παράνομου ερωτικού πάθους της συζύγου του Θησέα Φαίδρας για τον γιό του Ιππόλυτο στην σύγχρονη εποχή.
Η Φαίδρα (Μελίνα Μερκούρη), δεύτερη σύζυγος του εφοπλιστή Θάνου Κυρίλη (Ραφ Βαλόνε), ερωτεύεται τον γιο που έχει ο σύζυγός της από τον πρώτο του γάμο, Αλέξη (Άντονι Πέρκινς). 
Στην ταινία παίζουν επίσης ο ίδιος ο Ζυλ Ντασέν και οι : Ζώρζ Σαρρή, Ανδρέας Φιλιππίδης, Στέλιος Βόκοβιτς, Νίκος Τσόγιας, Ντέπι Μαρτίνη.
Η μουσική επένδυση της ταινίας ήταν του Μίκη Θεοδωράκη και ο Νίκος Γκάτσος είχε γράψει τους στίχους των τραγουδιών.

Αντίθετα από την Ευρώπη, η ταινία στις ΗΠΑ δεν είχε εμπορική επιτυχία, παρά το γεγονός ότι η Μερκούρη ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Οι κριτικές για την Μερκούρη ήταν καλές ενώ αντίθετα ήταν αρνητικές για την ερμηνεία του Πέρκινς.
Κωμικοτραγικές όμως σκηνές έγιναν κατά τα γυρίσματα της ταινίας στα Ναυπηγεία, οι οποίες περιγράφονται με λεπτομέρειες στην παρακάτω δημοσίευση.

 

Μια ακόμη περιγραφή όλων αυτών των απαράδεκτων και ιλαροτραγικών γεγονότων που έγιναν στο γύρισμα της ταινίας, και θα μπορούσαν να έχουν γίνει μια θαυμάσια κωμωδία, υπάρχει επίσης εδώ. 

Μετά το αίσιο τέλος όλης αυτής της ιστορίας,  στην ειδησεογραφία για την ταινία υπάρχει η είδηση, που δεν ξέρω αν πραγματοποιήθηκε, ότι στην ταινία θα παίξει και ο Μίμης Στεφανάκος, όπως επίσης και η έμπρακτη στην ουσία συγνώμη του Νιάρχου για τα όσα συνέβησαν.

 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ 6 ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ!

 Se non è vero, è  ben trovato("αν δεν είναι αληθινό, έχει εύστοχα επινοηθεί").  Πολλές φορές από το 1585 που έγραψε αυτόν τον αφορισμό ο Τζιορντάνο Μπρούνο, συνόδευσε ιστορίες που μπορεί να μην ήσαν αληθείς αλλά όπως είχαν ειπωθεί, δημιουργούσαν σε πολλούς την πεποίθηση πως ήσαν αληθινές.
Αυτή είναι και η σημερινή ιστορία που έχει με τα χρόνια δημιουργήσει σε πολλούς την βεβαιότητα πως είναι πραγματική.
Κάπου την 10ετια του 20 ο Χεμινγουέη, τότε μεταξύ 20 έως 30 ετών, τα έπινε με άλλους συναδέλφους του στο Παρίσι και κατ΄ άλλους στην Νέα Υόρκη.
Στην συζήτηση που έκαναν καυχήθηκε πως μπορεί να γράψει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος με έξι λέξεις!
Όταν το άκουσαν οι άλλοι κάγχασαν, αλλά αυτός απτόητος επέμενε και τους προέτρεψε να βάλουν αν θέλουν  στοίχημα 10 δολάρια ο καθένας.
Αν κέρδιζε  θα τα έπαιρνε όλα και αν έχανε θα έδινε  στον καθένα από 20 δολάρια, αρκετά σεβαστό ποσό για εκείνη την εποχή .
Η ομήγυρη συμφωνεί και ο Χεμινγουέη παίρνει μια χαρτοπετσέτα και γράφει: For Sale, Baby Shoes, Never Worn, δηλαδή Προς πώληση, παιδικά παπουτσάκια, αφόρετα.
Έτσι κερδίζει και μαζεύει όλα τα δολάρια.
Το θέμα είναι ότι ο ίδιος  ο Χεμινγουέη δεν έχει γράψει πουθενά το περιστατικό αυτό!

 

Η ιστορία πρωτογράφτηκε το 1991 στο βιβλίο  του  Peter Miller με τίτλο «Συγγραφέας! Σεναριογράφος! Πώς να πετύχεις ως συγγραφέας στη Νέα Υόρκη και στο Χόλιγουντ» και αναφέρει πως έγινε στο εστιατόριο Luchow της Νέας Υόρκης.
Όταν επανεκδόθηκε το βιβλίο το 1996 ανέφερε ως τοποθεσία το ξενοδοχείο Algonquin του Μανχάτταν, στο οποίο από το 1919 έως το 1929 μαζεύονταν και έτρωγαν συγγραφείς, ηθοποιοί και κριτικοί που αποτελούσαν τον γνωστό Vicious Circle ή Algonquin Round Table. Σχετική με αυτόν τον κύκλο είναι και η ταινία του 1994 Mrs. Parker and the Vicious Circle. Ο Miller γράφει πως την ιστορία την είχε ακούσει από ένα μεγαλοσχήμονα του Συνδικάτου του Τύπου.
Το 1996 ξαναβρίσκουμε αυτή την ιστορία στο θεατρικό έργο με την ζωή του Χεμινγουέη, Papa.

Ο συγγραφέας του έργου deGroot, υπερασπιζόμενος ότι η απεικόνιση  του Χέμινγουεϊ στο έργο του είναι πραγματική, είπε στο θεατρικό περιοδικό  Playbill : «Όλα στο έργο βασίζονται σε γεγονότα όπως περιγράφονται από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ή σε αυτούς που τον γνώριζαν καλά. Το αν αυτά ήσαν πραγματικά είναι κάτι που δεν θα ξέρουμε ποτέ αληθινά. Αλλά ο Χέμινγουεϊ και πολλοί άλλοι ισχυρίστηκαν ότι το έκαναν.»
Έκτοτε η ιστορία κυκλοφορεί ευρέως και χρησιμοποιείται ως υπόδειγμα στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής ή στα βιβλία περί συγγραφής.
Το 2008 όμως το Snopes που ειδικεύεται στην διαπίστωση της αλήθειας των διάφορων αστικών μύθων, φημών και ψευδών ειδήσεων βρήκε σε εφημερίδα του Tucson του 1945 στην στήλη Διάφορα αντικείμενα προς πώληση την παρακάτω παρόμοια αγγελία:
Small pile scrap lumber nursery chair baby shoes never worn Νο2
δηλαδή: Μικρή παλιά παιδική καρέκλα, αφόρετα παιδικά παπούτσια Νο 2

Το 2013 το Quote Investigator, που ασχολείται με την διαπίστωση της αλήθειας διαφόρων ευρέως κυκλοφορούντων αποφθεγμάτων, με την βοήθεια των ερευνητών του, βρήκε σε εφημερίδα του Μίτσιγκαν του 1906 και στην στήλη Σύντομες ιστορίες της πόλης την αγγελία :
For sale, baby carriage; Never been used. Apply at this office.
(Προς πώληση παιδικό καροτσάκι. Αχρησιμοποίητο. Απευθυνθείτε σε αυτό το γραφείο)
Το 1910 δημοσιεύτηκε άρθρο σχετικά με μια παρόμοια μικρή αγγελία
Baby’s hand made trousseau and baby’s bed for sale. Never been used. (Πωλούνται παιδικά χειροποίητα ρούχα και κρεβατάκι. Αχρησιμοποίητα.)
Το άρθρο αναφέρεται στο θάνατο του παιδιού και στη θλίψη των γονέων. Ο ανώνυμος δημοσιογράφος τόνισε ότι μέσα από  αυτή την καθημερινή διαφήμιση, που εύκολα παραβλέπει κανείς  «υφάνθηκε μια μικρή ιστορία της καρδιάς».
Το 1917 σε ένα δοκίμιο του William R. Kane, σε μια έκδοση για ασχολούμενους με την λογοτεχνία, αναφερόταν το πώς συνθέτει κανείς μια δυνατή διήγηση. Ο συνοπτικός τίτλος «Little Shoes, Never Wear» προτάθηκε για μια ιστορία για «μια γυναίκα που έχει χάσει το μωρό της».
Το 1921 ένας αρθρογράφος, το άρθρο του οποίου είχε πανεθνική δημοσιότητα, σχολιάζοντας μια διαφήμιση που έγραφε: “Baby carriage for sale, never used” έγραψε πως φίλος του, του είπε πως θα αποτελούσε καλή ιδέα για ταινία.
Το 1921 το περιοδικό Life αναπαρήγαγε την παρακάτω παράγραφο από εφημερίδα που έγραφε: Μεγάλος Αμερικανός δραματουργός θα είναι ο άντρας ή η γυναίκα που μπορεί να γράψει ένα μονόπρακτο τόσο οδυνηρό όσο μια διαφήμιση 7 λέξεων που γράφει η Houston Post: For Sale, a baby carriage; never used.
Την ίδια άποψη εξέφρασε μετά ένα μήνα και ο Avery  Hopwood, δημοφιλής τότε συγγραφέας έργων για το Μπροντγουέη.
Από τα παραπάνω διαπιστώνει κανείς πως η βάση της ιστορίας των 6 λέξεων υπήρχε και ήταν ευρέως γνωστή από την εποχή που ο Χεμινγουέη ήταν ακόμα παιδί.
Δεν αποκλείεται λοιπόν πράγματι αυτός που την είπε στον Peter Miller αν δεν την κατασκεύασε ο ίδιος, να την έχει ακούσει από τον Χεμινγουέη, γνωστό τζογαδόρο, να την παρουσιάζει σε κάποια παρέα για να τους προκαλέσει να στοιχηματίσουν!
Την ιστορία αυτή την θυμήθηκα όταν την βρήκα σε ένα παλιό μου αρχείο της χρυσής εποχής των μπλογκ. Είχα σκεφτεί τότε να προτείνω να προσπαθήσουν όλοι να γράψουν μια αντίστοιχη ιστορία με ελάχιστες λέξεις, σχέδιο που ναυάγησε γιατί ακολουθώντας την τότε επικαιρότητα το ξέχασα! 
Σαν παράδειγμα δε είχα σημειώσει, το γνωστό τότε, βραχύτατο ανέκδοτο του Αλβανού τουρίστα, και την φράση του Ντίνου Χριστιανόπουλου-Τα πρόβατα απέργησαν και ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής!
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

Ο ΦΑΡΟΥΚ ΚΑΙ ΤΟ ΦΗΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗΣ !

Διαβάζοντας το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Λένας Διβάνη Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας (Πατάκης 2019) έφτασα και στο ζευγάρι Παύλος –Φρειδερίκη.
Υπάρχει λοιπόν μια πικάντικη ιστορία μεταξύ της μετέπειτα βασίλισσας-μητέρας όπως ήθελε να την προσφωνούν και όχι βασιλομήτορος Φρειδερίκης, και του βασιλιά Φαρούκ, στα νιάτα της.
Με την επίθεση των Γερμανών στην Ελλάδα όλο το βασιλικό σινάφι πήγε στην Κρήτη, όπου και δεν παρέμεινε και πολύ, όπως συνιστούσαν οι Άγγλοι για τόνωση του ηθικού του κόσμου, αλλά αναχώρησε για το Κάιρο με τελικό προορισμό το Λονδίνο.

Η φωτογραφία από τα βαφτίσια του Κωνσταντίνου στις 20 Ιουλίου 1940. Δίπλα της ο Παύλος που κρατά την μικρή Σοφία.
Η Φρειδερίκη ήταν τότε 24 ετών και χαριτωμένη, αν όχι ωραία. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ, 21 ετών τότε, λάτρης του ωραίου φίλου και του φαγητού, ήταν παντρεμένος με την Φαρίντα και παρά το ότι λέγεται πως ο γάμος του άργησε να ολοκληρωθεί γιατί ντρεπόταν να δει η σύζυγος του το μικρό του πέος, φαίνεται πως  μετά την ήδη απόκτηση έως τότε 2 από τα 4 παιδιά του, είχε ξεπεράσει το πρόβλημα αυτό και  δεν άφηνε θηλυκό που του άρεσε χωρίς να το πολιορκήσει.

(Οι φωτογραφίες:η πρώτη από τον γάμο τους και η δεύτερη  με το πρώτο παιδί τους.)

Είχαν λοιπόν καλέσει σε δείπνο τον Παύλο με την Φρειδερίκη στο οποίο  καλεσμένος ήταν και ο Φαρούκ.
Η συνέχεια από μαρτυρία του Στυλιανού Χουρμούζιου, ο οποίος εκτελούσε χρέη γραμματέα του βασιλιά Γεωργίου Β΄ και ήξερε από «πρώτο χέρι» τι συνέβη σε εκείνο το δείπνο. Δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου του 1972, στην εφημερίδα «Ακρόπολις».
    « Στη διάρκεια του δείπνου η Φρειδερίκη ειδοποιήθηκε πως η ωραία σύζυγος του Φαρούκ, βασίλισσα Φαρίντα, βρισκόταν στο επάνω πάτωμα και θα χαιρόταν πολύ να την δει, γιατί σαν μουσουλμάνα, δεν είχε το δικαίωμα να εμφανίζεται σε δείπνο. Πράγματι, η Φρειδερίκη ανέβηκε και τη συνάντησε σε ένα μικρό μπουντουάρ του πρώτου ορόφου, όπου οι δυο γυναίκες κάθισαν κοντά στο παράθυρο κουβεντιάζοντας, καπνίζοντας και παρατηρώντας τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονταν στην κήπο. Σε λίγο μια από τις κυρίες της Τιμής της Φαρίντα, μπήκε βιαστικά στο δωμάτιο και ανήγγειλε πως ανέβηκε ο βασιλιάς Φαρούκ.
-Δεν θέλει να καπνίζω, τι να κάνω τώρα; ψιθύρισε πανικόβλητη η Φαρίντα. Η Φρειδερίκη άρπαξε το τασάκι και το πέταξε από το παράθυρο, ενώ η Φαρίντα είχε γεμίσει στάχτες τα δάχτυλα και το στόμα της. Η πόρτα άνοιξε και παρουσιάστηκε ο Φαρούκ. Συστήθηκε στη Φρειδερίκη-δεν είχαν συναντηθεί επισήμως- και κοίταξε αυστηρά την Φαρίντα, η οποία αμέσως είπε «καληνύχτα» και εξαφανίστηκε κλείνοντας πίσω της την πόρτα και αφήνοντας μόνους τους άλλους δύο. Ο Φαρούκ άρχισε να πηγαίνει από λάμπα σε λάμπα και να σβήνει τα φώτα. Έπειτα έσκυψε πάνω από τη ράχη της πολυθρόνας, όπου η Φρειδερίκη εξακολουθούσε να κάθεται.
-Μου αρέσουν οι όμορφες γυναίκες, της είπε.
-Αυτό είναι πολύ ωραίο, απάντησε εκείνη. Ο Φαρούκ έδειξε από το παράθυρο τον κόσμο που κυκλοφορούσε στον κήπο.
-Βλέπετε αυτά τα κορίτσια εκεί κάτω;  Τα περισσότερα τα γνωρίζω. Πρόφερε τη λέξη «γνωρίζω» με τρόπο ώστε να μην αφήσει καμιά αμφιβολία για το τι εννοούσε. Η Φρειδερίκη δεν είπε τίποτε. Εκείνος πέρασε το χέρι του στην πλάτη της πολυθρόνας γύρω από τους ώμους της. Η σκέψη που της ήρθε αμέσως ήταν: τί θα συνέβαινε αν του έδινε ένα χαστούκι; Το όραμα διπλωματικών επεισοδίων και διεθνών περιπλοκών πρόβαλε μπροστά της. Και ξαφνικά της ήρθε μια ιδέα. -Γνωρίζετε τον άντρα μου; ρώτησε.
-Όχι, δεν τον έχω δει ακόμη, είπε ο Φαρούκ. Εκείνη έσκυψε από το παράθυρο.
-Βλέπετε αυτόν με τη ναυτική στολή, τον πολύ ψηλό με τους φαρδείς ώμους; Αυτός είναι ο άντρας μου και είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του.
– Αλήθεια είσαστε;
– Μάλιστα είμαι και είναι και εκείνος με εμένα. Ο Φαρούκ ανασηκώθηκε από την πολυθρόνα.
– Και εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος με τη γυναίκα μου, είπε. Και αφού καληνύχτισε βγήκε από το δωμάτιο.»...

Το επεισόδιο τηρήθηκε μυστικό και μόνο μετά τον πόλεμο είδε το φως της δημοσιότητας σε αμερικανικό περιοδικό, το οποίο βεβαίως μεγαλοποίησε το γεγονός. Έγραψε ότι η Φρειδερίκη χαστούκισε τον Φαρούκ. Ο Άραβας βασιλιάς αντέδρασε άμεσα. Ζήτησε από τον Αιγύπτιο πρεσβευτή στην Αθήνα να εκδοθεί ελληνική επίσημη διάψευση.
Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο οποίος αφού συνεννοήθηκε με το βασιλιά και τη βασίλισσα, εξέδωσε μια κυβερνητική διάψευση. Ο Φαρούκ όμως ζητούσε επίμονα την διάψευση να την κάνει η ίδια η Φρειδερίκη. Η βασίλισσα Φρειδερίκη εξαγριωμένη τηλεφώνησε στον Βενιζέλο και του είπε να βρει τρόπο να πληροφορηθεί ο Φαρούκ ότι αν λάβει η ίδια το λόγο, τότε είναι υποχρεωμένη να επιβεβαιώσει και όχι να διαψεύσει το περιστατικό, πέρα από την παραφιλολογία για το χαστούκι.

Ο Φαρούκ χώρισε την Φαρίντα το 1948 για να νυμφευθεί το 1951 την 17χρονη Ναρριμάν. (η φωτογραφία από τον γάμο τους)
Το 1952 ο Φαρούκ εκθρονίστηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Νάσερ ο οποίος το 1956, ανέλαβε την προεδρία της Αιγύπτου.
Σε μια επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1960, ο Νάσερ ρώτησε την Φρειδερίκη για το επεισόδιο με τον Φαρούκ. Ήθελε βέβαια να μάθει αν όντως χαστούκισε ή όχι τον Φαρούκ.
«Το σκέφτηκα» απάντησε χαριτολογώντας η Φρειδερίκη. « Αλλά συγκρατήθηκα γιατι τότε η θέση μας στην Αίγυπτο ήταν πολύ δύσκολη. Κι ασφαλώς ο Φαρούκ θα αγρίευε και θα την έκανε δυσκολότερη».
(Η ιστορία δημοσιεύεται στο βιβλίο: Ήρωες και Προδότες στην Κατοχική Ελλάδα, του δημοσιογράφου και συγγραφέα, Τάσου Κ. Κοντογγιανίδη.)
Στις 18 Μαρτίου του 1965, ο έκπτωτος πλέον Φαρούκ έπαθε συμφόρηση σε γαλλικό εστιατόριο στην Αυρηλιανή Οδό έξω από τη Ρώμη. Ήταν 45 ετών και ζύγιζε 135 κιλά. Μαζί του το βράδυ εκείνο ήταν μία ξανθιά καλλονή και όχι η μόνιμη συνοδός του, μαρκησία Ίρμα Καπέτσε Μινούτολο (φωτογραφία) τραγουδίστρια της όπερας.

 Αυτό που μου έχει μείνει από την ειδησεογραφία της εποχής είναι όταν βγήκαν σε πλειστηριασμό τα ρούχα του, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, αυτά που αγοράστηκαν αμέσως ήσαν τα σώβρακα του. Τα αγόραζαν οι Αιγύπτιοι γιατί με ένα έφτιαχναν 5! 

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στο ποστ μου Η ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.. γράφω για το ιντερνετικό βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα,  «Τα σινεμά της Αθήνας 1896 – 2013. Ιστορίες του αστικού τοπίου».

Σε αυτό γράφω πως  ο Φύσσας είναι ένας γνήσιος κινηματογραφόφιλος που κατέληξε  στην συγγραφή του βιβλίου του μετά την συγκέντρωση για χρόνια ενός τεράστιου όγκων στοιχείων για τους κινηματογράφους και από την αγάπη του γι΄αυτούς  και τις ταινίες που είδε σε αυτούς.

Η έρευνα που έχει κάνει,  εκτός από τα σχετικά με την  τοποθεσία των κινηματογράφων κτλ περιλαμβάνει συνεντεύξεις με άτομα που γνωρίζουν σχετικά με την προϊστορία κάποιου  κινηματογράφου και έχει και αναφορές από κείμενα που αναφέρονται σε γεγονότα σχετικά με αυτούς.

Στο πλήθος των αναφορών που παραθέτει  έχει και  5  από κείμενα παλαιότερων ποστ μου .

Το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο είναι πως δεν έχει την στυγνή δομή ενός καταλόγου αλλά με διάφορα κείμενα που περιέχει σχετικά με γεγονότα που αφορούν τους κινηματογράφους αποτελεί και μια ιστορική αναδρομή στην σύγχρονη ιστορία της πόλης τον περασμένο αιώνα.

Ταυτόχρονα αναδεικνύεται και η σημαντική επίδραση που είχε παλιότερα ο κινηματογράφος στην ζωή και την διασκέδαση των Αθηναίων.

Από το βιβλίο αυτό θα μεταφέρω εδώ ορισμένα αποσπάσματα που αφορούν γεγονότα που έγιναν σε κινηματογράφους από την αρχή της εμφάνισης τους στην πόλη.

Ήδη στο παραπάνω ποστ έχω μεταφέρει ένα τέτοιο σπαρταριστό απόσπασμα.

Στο τέλος του κάθε αποσπάσματος αναφέρεται η σελίδα από την οποία είναι παρμένο, σε ποιόν κινηματογράφο αναγράφεται και το πότε αυτός άνοιξε και πότε έκλεισε. .

Ευλογώντας τα γένια μου βάζω αρχικά τρία  αποσπάσματα από το βιβλίο που έχουν ληφθεί από ποστ μου.