Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ




Είναι πολύ ενδιαφέρον πως ιατρικά θέματα μπορούν να περάσουν έστω και με πλήρεις παρανοήσεις, στον ποιητικό λόγο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι επεξηγήσεις που δίνει ο Νίκος Καββαδίας για το ποίημα του Φάτα Μοργκάνα.
 Στο κείμενο της ΕΛΙΖΑΣ ΣΥΝΑΔΙΝΟΥ  Τί ήταν, τελικά, η Φάτα Μοργκάνα, του Νίκου Καββαδία; διάβασα τι λέει ο ποιητής ότι είναι η λαμινάρια και το Καρχηδόνιο επίχρισμα που αναφέρει σε αυτό.
Οι εξηγήσεις που δίνει ο ποιητής μπορεί να έχουν ποιητική αξία αλλά από ιατρικής πλευράς οφείλονται σε παρανοήσεις που απ΄ότι φαίνεται κυκλοφορούσαν στο ανδρικό κοινό των καραβιών με τα οποία ταξίδευε.
Τις εξηγήσεις  κατέγραψε ο Μήτσος Κασόλας στο μαγνητοφωνάκι του, μόλις 47 μέρες πριν πεθάνει ο ποιητής. Το απόσπασμα περιέχεται στο βιβλίο του τελευταίου Νίκος Καββαδίας : Γυναίκα, θάλασσα, ζωή. Αφηγήσεις στο μαγνητόφωνο.  



Αλλά ας δούμε  πρώτα τι γράφει στο ποίημα Φάτα Μοργκάνα από την συλλογή του Τραβέρσο που πρωτοκυκλοφόρησε το 1975. Όλα τα ποιήματα της συλλογής γράφτηκαν στο τελευταίο έτος ζωής του Καββαδία.
Η «Φάτα Μοργκάνα» αφιερώνεται   στη Θεανώ Σουνά, μια νεαρή φιλόλογο 25 χρονών που είχε γνωρίσει το 1973  σε μια παρουσίαση του έργου του από τον Καθηγητή Μ. Μητσάκη στο Λογοτεχνικό Εργαστήρι του Σπουδαστηρίου Νεώτερης Ελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ.
Στην φωτογραφία ο ποιητής με την Θεανώ Σουνά (αριστερά στην φωτογραφία) στο Πασαλιμάνι.


Ήταν τότε 63 χρονών, δύο χρόνια πριν τον θάνατο του και βέβαια γνώριζε ότι ο έρωτας του αυτός δεν είχε καμία προοπτική. Θεωρούσε μάλιστα ότι ο έρωτας του αποτελούσε  την εκπλήρωση μιας κατάρας, την οποία είχε εκτοξεύσει εναντίον του κάποτε μια ώριμη γυναίκα, που τον είχε αγαπήσει, όταν ο ίδιος ήταν πολύ νέος και είχε απορρίψει τον έρωτα  της και η οποία του είχε πει: Σε καταριέμαι να αγαπήσεις εξήντα χρονών και να δούμε τότε πώς θα γελάς τώρα που φεύγεις!᾽ (Σχετικά εδώ)


Φάτα μοργκάνα  
(Με έντονα γράμματα οι στίχοι του ποιήματος που μελοποίησε η Μαρίζα Κωχ το 1977 στον δίσκο της «Μαρίζα Κώχ»). Εδώ ο ίδιος διαβάζει  το ποίημα του.


Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα τού κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες τού Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει
.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δύο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια."

"Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.


Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
όνομα. Εύα από την Κίο.
Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
και η τέταρτη είν' ένα αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
ή το γέρο νάνο απ' την Καντώνα.
Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.
Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
και φυλλομετρά τον καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο."


Το Καρχηδόνιο επίχρισμα το αναφέρει και σε ένα άλλο ποίημα του που είχε στείλει στην Θεανώ Σουνά.
Αντιγράφω από εδώ

  Ερωτικό γράμμα- Νίκος Καββαδίας

Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο ἀπόψε τὸ Αἰγαῖο.
Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.
Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ἕνα τηλέφωνο
μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν
μποροῦσα νὰ περπατήσω ἀπὸ τὴν κούραση.
 Ἡ παρηγοριά μου
ἦταν ἡ «ὥρα» σου. Ἡ λύπη μου ὅτι δὲν κυβέρνησα οὔτε στιγμὴ
τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.
Ἀπὸ δείλια καὶ ἀτζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο τῆς Ἀκυβερνησίας.
Εἶδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα τῆς πλώρης:
Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.
Σὰ νά ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι πέθανε, ὁ Μεγαλέξανδρος,
ὅμως τὸ καρχηδόνιο ἐπίχρισμά του ἔμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.
Μὲ τὸ αὐτοκρατορικὸ κάλυμμά του.
 Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρὸ τῆς Δαμασκός.
Βελοῦδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.
Ὄστρακο ὠκεάνιο ἁλμυρό.
 Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει
δόξα στὸ κρύσταλλο.
 Πληγὴ ἀπὸ κοπίδι κινέζικο.
Ἀστραπή. Βυσσινὶ ἡλιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τῆς πίστης μου.
Ἀνοιχτὸ σημάδι τοῦ ἔρωτά μου
Ὄνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου
Σὲ ἀγκαλιάζω.
ΚΟΛΙΑΣ

Ας δούμε τώρα τις εξηγήσεις που δίνει ο ίδιος για το Καρχηδόνιο επίχρισμα και τις λαμινάριες.

-- Νίκο, αν μου επιτρέπεις να σε ρωτήσω κάτι, του λέω (νομίζοντας, με την παύση που έκανε, ότι η απαγγελία αυτού του ποιήματος είχε τελειώσει), από όλες τις γυναίκες που συνάντησες στα λιμάνια τού κόσμου, είναι καμιά που να τη θυμάσαι ιδιαίτερα;
-- Όχι, οι περισσότερες δεν είχαν το καρχηδόνιο επίχρισμα. (Χαμογελάει).
-- Γιατί χαμογελάς; Τι είναι αυτό το καρχηδόνιο επίχρισμα, δεν το κατάλαβα. Γιατί διστάζεις; (Στην παρέα εκείνο το βράδυ υπήρχαν και αρκετές κοπέλες). Ντρέπεσαι τα κορίτσια;
-- Όχι, δεν ντρέπομαι... Να, είναι ένα επίχρισμα που υπάρχει πάντα μέσα στον γυναικείο κόλπο.
-- Πρόσθετο;
-- Όχι, φυσικό επίχρισμα, όπως και τα λαμινάρια που λέω : Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια κλπ. Λαβίδα από την Άγια Κοινωνία.
-- Και τα λαμινάρια πάλι, τι είναι αυτά;
-- Ένα τέλειο φύκι, θα 'λεγα, φυτεμένο μες στη γη, αλλά δουλεύει μόνο του, εργάζεται, ζει, το οποίο, άμα το κόψεις, μετά είναι νεκρό και ζωντανεύει και μεγαλώνει μόνο μέσα στον γυναικείο κόλπο και πουθενά αλλού. Και μπορεί να τη σκοτώσει τη γυναίκα άμα το ξεχάσει μέσα της. Μ' αυτό κάνανε οι Αμερικάνες εκτρώσεις.
-- Τόσο δραστικό είναι;
-- Κάνει μια αιμορραγία μ' αυτό η γυναίκα, διαστέλλει τον κόλπο της κι άμα το αφήσει περισσότερο απ' όσο πρέπει, αυτό μεγαλώνει και γίνεται μια διχάλα. Μια διχάλα, ας πούμε, σαν την ιερή λαβίδα της μετάληψης, του αγίου δισκοπότηρου που λέω.
-- Και το καρχηδόνιο επίχρισμα; Τι είναι;
-- Κοίτα να δεις -γελάει και πάλι- όλες, όλες το έχουν αυτό το καρχηδόνιο επίχρισμα, εγώ το έβγαλα έτσι, ποιητικά... Θυμίζει τα βάζα των Καρχηδόνιων, που τα βάφανε αυτοί μόνο από μέσα, μ' ένα ειδικό επίχρισμα. Και το γυναικείο επίχρισμα, πώς να το πω, είναι η χλωρίδα, ας πούμε. Όπως έχουμε θαλάσσια χλωρίδα, τροπική χλωρίδα, πανίδα κλπ. Είναι πολύ ερεθιστική. (Γελάει). Άμα δεν υπάρχει αυτή η κολπική χλωρίδα, δεν μπορεί η γυναίκα να κάνει παιδί. Μα καλά, τόσα πολλά ξέρω εγώ;
-- Τα κέρατά σου ξέρεις, Καββαδία, του απαντάω.
Κι ο Καββαδίας ξαναγελάει και γελάμε όλοι και πάλι και συνεχίζουμε τη συζήτηση.
-- Και οι γυναίκες, λοιπόν, που γνώρισες εσύ στα λιμάνια, γιατί αυτές δεν είχανε το καρχηδόνιο επίχρισμα;
-- Γιατί οι πόρνες δεν έχουν αυτό το επίχρισμα, σπάνια το έχουν. Από την πολλή χρήση δεν έχουν. Σπάνια νά 'χουνε αυτές την "
άγια σκουριά", που λέω. Κάτι σαν αυτή την κόκκινη, πυρόχρωμη σκουριά των λατομείων, που τη φορτώναμε στα καράβια από το Στρατόνι, τη
Γερακινή κλπ. Αυτό το επίχρισμα έχει απόχρωση σκουριάς.

Ο φυσιολογικός γυναικείος κόλπος διαθέτει ένα χρήσιμο βακτηρίδιο, το κολποβακτηρίδιο ή  γαλακτοβάκιλλο Döderlein.
Αποτελεί τον  φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό του κόλπου  που αποτρέπει την ανάπτυξη παθολογικών μικροβίων σε αυτόν. Είναι δηλαδή η φυσική προστασία του σώματος κατά της κολπίτιδας.
Η χλωρίδα αυτή μπορεί μερικές φορές να εμφανιστεί σαν λίγο  παχύρευστο ασυμπτωματικό λευκό υγρό.
Που είδε λοιπόν ο Καββαδίας το Καρχηδόνιο επίχρισμα σαν κόκκινη, πυρόχρωμη σκουριά;
Όπως είναι  προφανές και από τα ποιήματα του,  σαν ναυτικός σύχναζε σε διάφορα πορνεία των λιμανιών.
Οι κοινές γυναίκες χρησιμοποιούσαν στην εποχή του για κολπικές πλύσεις μετά από κάθε πελάτη ένα απολυμαντικό και αντισηπτικό ένα μωβ διάλυμα που περιείχε  υπερμαγγαλικό κάλιο και το οποίο, ως οξειδωτικό, μετατρέπεται σε MnO2 και  βάφει έτσι καφέ τους βλεννογόνους.
Όπως γράφει ο Γιώργος Α. Κουρμούσης στο βιβλίο του Μπουρδελολογίες (Οδυσσέας, 2011)
Το κλύσμα, το λεγόμενο πουάρ ή «αχλάδι», διά καθαρισμόν. Απολυμαντικό, αντισηπτικό, αποστειρωτικό το περμαγκανάτ, με το καφετί και αποκρουστικό χρώμα του.
Ο ίδιος ο Καββαδίας γράφει στο βιβλίο του Βάρδια περιγράφοντας το δωμάτιο της πόρνης :
….Το κρεβάτι με το σπασμένο ποδάρι, τη βρεγμένη πετσέτα στο καρφί, την ξεχειλισμένη λεκάνη με το περμαγκανάτο, που μου θυμίζει το βυσσινί του Tiziano,….. 
Όποτε παρά τις παραπάνω εξηγήσεις του Καββαδία το Καρχηδόνιο επίχρισμα, όπως το περιγράφει, είναι ποιητική αδεία ανάμνηση από οίκους ανοχής και από τους κόλπους των κοινών γυναικών και όχι από τις άλλες γυναίκες που φυσιολογικά δεν έχουν επίχρισμα με τέτοιο χρώμα στον κόλπο τους.
Αλλά και οι εξηγήσεις του για τις λαμινάριες είναι λανθασμένες και προφανώς προέρχονται από ιστορίες που είχε ακούσει σε ανδροκουβέντες  στα καράβια και στα λιμάνια.



Οι λαμινάριες είναι αποξηραμένα ραβδιά διαφόρου μεγέθους από ένα είδος φυκιού το οποίο έχει την ικανότητα όταν έρθει σε επαφή με υγρά να διογκώνεται.
Οι λαμινάριες βέβαια δεν τοποθετούνται στον κόλπο, όπως λέει ο Καββαδίας ούτε ανοίγουν σαν διχάλα ή σαν την λαβίδα της μετάληψης!
Τοποθετούνται στον τράχηλο της μήτρας και μένοντας εκεί αρκετές ώρες απορροφώντας υγρά διογκώνονται και προκαλούν ήπια διαστολή σε αυτόν. Η διαστολή του τραχήλου μπορεί να προκαλέσει τεχνητή έκτρωση.


Την εποχή που οι εκτρώσεις ήσαν παράνομες στα περισσότερα μέρη του κόσμου αρκετές γυναίκες κατέφευγαν σε πρακτικές μαίες και τους τοποθετούσαν λαμινάριες για να προκαλέσουν αποβολή του εμβρύου.
Η τοποθέτηση λαμινάριας όχι από μαιευτήρα, αλλά από πρακτικές μαίες σε συνθήκες παρανομίας έχει οδηγήσει στο παρελθόν στον θάνατο αρκετές γυναίκες είτε από αιμορραγία γιατί η αποβολή ήταν ατελής και δεν επακολούθησε απόξεση της μήτρας, είτε από μολύνσεις γιατί δεν τηρήθηκαν κανόνες ασηψίας και αντισηψίας, είτε από άγνοια ή αδυναμία της γυναίκας να αφαιρέσει την λαμινάρια  κτλ
Επειδή οι μαίες δεν μπορούσαν να κάνουν αποξέσεις, πριν μερικές δεκαετίες στην Αθήνα, μια πασίγνωστη στην εποχή της μαία, είχε ένα πρωτότυπο τρόπο για να διακόπτει ανεπιθύμητες κυήσεις.
Έβαζε λαμινάριες στις γυναίκες και όταν είχε γίνει διαστολή και είχε η γυναίκα εμφανίσει το πρώτο αίμα από την μήτρα, της έβγαζε την λαμινάρια και  έστελνε την γυναίκα στο εφημερεύον μαιευτήριο για να της κάνουν απόξεση λόγω ατελούς αποβολής!
Η ποίηση του Καββαδία στην Φάτα Μοργκάνα υμνεί  τον έρωτα, εξιδανικεύοντας τον κόλπο και το αιδοίο της γυναίκας, βασιζόμενος σε δικές του παλιότερες εμπειρίες και φαντασιώσεις από οίκους ανοχής γνωρίζοντας λίγο πριν το τέλος του: ότι  έχει και στην κόλαση μπορντέλο!
Ένα απόσπασμα  από μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του ποιήματος υπάρχει εδώ:
Ως ποιητικό σύνολο η πρώτη ενότητα του ποιήματος «Φάτα Μοργκάνα» δεν είναι ύμνος προς το γυναικείο κορμί γενικά και αόριστα· είναι ύμνος προς το αιδοίο ειδικά και συγκεκριμένα, μια σουρεαλιστική ποιητική φαντασίωση του γυναικείου κόλπου, στον οποίο ο ποιητής εγκύπτει εμμονικά και τον οποίο προβάλλει με το πιο εστιασμένο δυνατό gros plan. Όλως παραδόξως, σε ένα ποίημα αφιερωμένο στη γυναίκα της ζωής του, ο ποιητής δεν διστάζει να επικεντρωθεί στην πιο «χυδαία», δήθεν, διάσταση του έρωτα, τη σεξουαλική ένωση με τις πόρνες στα ρυπαρά μπορντέλα — και με τον ποιητικό του λόγο να την εξαγνίσει. Δεν διστάζει να περιγράψει ό,τι πιο επίκοινο, ό,τι πιο εμπορευματοποιημένο και αποδοκιμασμένο, το αιδοίο της φτηνής πουτάνας των λιμανιών — και με τον ποιητικό του λόγο και πάλι να το λαμπρύνει ξανά, να το ακριβύνει, να του χαρίσει μια ανεπανάληπτη αξιοπρέπεια, ακόμη και διαστάσεις μυθικές και αρχετυπικές. Στη «Φάτα Μοργκάνα», ο έρωτας ως σεξουαλική πράξη, ακόμη και στις πιο απωθητικές της εκδοχές, την αιδοιολειχία, π.χ., σε μια γυναίκα κοινή και ενδεχομένως φορτωμένη σεξουαλικά νοσήματα (την αιδοιολειχία προφανώς υπονοεί η επίμονη περιγραφή των γεύσεων και των αρωμάτων του κόλπου), αποτάσσεται τη διάσταση του χυδαίου, την αποκλείει από τη φύση του αξιωματικά. Η πόρνη και η «τίμια γυναίκα», και οι δυο αμφίσημα φορτισμένες στην ποίηση του Καββαδία, ταυτίζονται στο ποίημα αυτό — ως σκεύη ηδονής φαινομενικά, που όμως με όχημα αυτή την ιδιότυπη ποίηση, η οποία, κόντρα σε κάθε επιφανειακή εντύπωση, είναι βαθύτατα ρομαντική, μεταρσιώνονται σε ύψη καθαρής πνευματικότητας.


Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΣΙΡΟΠΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ 21 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ




Το γλυκό σιρόπι του τίτλου δεν ήταν τίποτα άλλο από την μελάσα που παράγεται από το ζαχαροκάλαμο.
Όσο και να φαίνεται περίεργο αυτό το γλυκό σιρόπι, η μελάσα προκάλεσε τον θάνατο 21 ανθρώπων και τον τραυματισμό πάνω από 150.
Στην βόρεια  περιοχή της Βοστώνης των ΗΠΑ και σε ένα ψηλό σημείο βρισκόταν ένα αποστακτήριο αιθανόλης για αλκοολούχα ποτά.
Παρήγαγε την  αιθανόλη από μελάσα την οποία  αποθήκευαν στην μεγάλη μεταλλική δεξαμενή που βλέπετε επάνω, που είχε ύψος 15 μέτρα, δηλαδή σαν μια 5όροφη πολυκατοικία και διάμετρο 27 μέτρα, και μπορούσε  να αποθηκεύσει  2,300,000 US gal. μελάσας.
Κατά τις 12,30΄το μεσημέρι της  15 Ιανουαρίου 1919 η δεξαμενή εξερράγη και όλοι αισθάνθηκαν σαν να είχε γίνει σεισμός. Ένα κύμα με μελάσα ξεχύθηκε από εκεί  φτάνοντας αρχικά σε ύψος  τα 8 μέτρα, κινούμενο με ταχύτητα 56 χιλιομέτρων την ώρα. Σε φετινή μελέτη του Harvard αποδείχτηκε πειραματικά ότι δεν είναι υπερβολή των τότε εφημερίδων η ταχύτητα με την οποία κινήθηκε το θανατηφόρο ρευστό.


Στην φωτογραφία η Commercial Street σήμερα, την οποία τότε πλημύρισε το κύμα της μελάσας.  
Αυτό προκάλεσε ζημιές σε κτήρια και  στις κολόνες μιας υπερυψωμένης σιδηροδρομικής γραμμής που ήταν κοντά, και  γέμισε τα κοντινά οικοδομικά τετράγωνα σε ύψος 60-90 εκ πνίγοντας και παρασύροντας μέσα σε αυτήν ανθρώπους και ζώα. Ένα φορτηγό το πέταξε στο λιμάνι.
Οι ομάδες διάσωσης σταμάτησαν μετά από 4 μέρες  να ψάχνουν  για θύματα, ενώ μερικοί από τους νεκρούς ήσαν δύσκολο να αναγνωριστούν από την μελάσα που είχε κολλήσει επάνω τους.









Παρά το ότι η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι η έκρηξη της δεξαμενής οφειλόταν σε σαμποτάζ από αναρχικούς, επειδή ένα μέρος της αλκοόλης που θα έβγαινε από την μελάσα θα το χρησιμοποιούσε πολεμική βιομηχανία, ένας ελεγκτής διορισμένος από δικαστήριο, απέδωσε μετά 3 χρόνια ακροάσεων την ευθύνη στην εταιρεία. Μετά από  εξωδικαστική συμφωνία η εταιρεία πλήρωσε 600.000 δολάρια. Από 7000 δολάρια πήραν οι επιζώντες του δυστυχήματος. 
Οι ζημιές που προκλήθηκαν υπολογίστηκαν το 1919 στο 1εκ. δολάρια τα οποία αντιστοιχούν για το 2015 σε 15.
Την περιοχή που είχε καλύψει η μελάσα την καθάριζαν για εβδομάδες με αλμυρό νερό και μέχρι το καλοκαίρι το νερό στον ποταμό Charles  είχε αποκτήσει καφέ χρώμα. Χρειάστηκαν πάνω από 87.000 ανθρωποώρες για να αφαιρέσουν την μελάσα από τους δρόμους, τις επιχειρήσεις, τις αίθουσες θεαμάτων, τα αυτοκίνητα και τα σπίτια.



Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1925 η περιοχή της καταστροφής είναι στην αριστερή γωνία και στην επομένη όπως είναι σήμερα.
Οι αιτίες που συνετέλεσαν στην έκρηξη της δεξαμενής φαίνεται ότι ήσαν πολλές. Λόγω κακής κατασκευής η δεξαμενή έσταζε και οι γείτονες μάζευαν μελάσα για το σπίτι τους, ενώ η εταιρεία απλά φρόντισε να την βάψει καφέ ώστε οι διαρροές αυτές να μην φαίνονται!
Σύγχρονη μελέτη διαπίστωσε ότι ο χάλυβας δεν είχε παρά το μισό πάχος που θα έπρεπε για μια δεξαμενή αυτού του μεγέθους, αλλά επίσης και ότι του έλλειπε μαγγάνιο με αποτέλεσμα να είναι πιο εύθραυστος.
Εκτός από την απ΄ότι φαίνεται κακή κατασκευή της, ρόλο έπαιξε και η αύξηση της θερμοκρασίας από την προηγούμενη μέρα από τους -17° σε 5° Κελσίου, οπότε λόγω ζύμωσης η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακος εντός της αύξησε την εσωτερική πίεση.
Μόνο 8 φορές μέχρι την μέρα της καταστροφής  είχαν γεμίσει την  δεξαμενή  μέχρι επάνω.
Πιθανώς η εταιρεία ήθελε να προλάβει τον νόμο για την ποτοαπαγόρευση που έγινε αποδεκτός την επόμενη μέρα του ατυχήματος και εφαρμόστηκε ένα χρόνο μετά.
Τέλος, δύο μέρες πριν είχαν γεμίσει την δεξαμενή με θερμότερη μελάσα η οποία μείωσε έτσι το ιξώδες του ρευστού με αποτέλεσμα όταν ξεχύθηκε στους δρόμους λόγω του ψύχους έπηξε γρήγορα δυσκολεύοντας έτσι  την διάσωση των θυμάτων.
Για δεκαετίες μετά το ατύχημα οι κάτοικοι της περιοχής έλεγαν ότι τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού η περιοχή μύριζε ακόμα μελάσα.
Σήμερα η  περιοχή ανήκει σε ένα πάρκο το Langone Park και μια αναμνηστική πλάκα υπενθυμίζει στον επισκέπτη την καταστροφή που έγινε πριν 97 χρόνια.



Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

ΨΕΜΜΑΤΑ, ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ




Ο Γιάννης Μαρίνος, με το καυστικό χιούμορ που τον διακρίνει, κάνει ως πρωτοχρονιάτικο δώρο στον πρωθυπουργό μας μερικές σοφές απόψεις που μπορεί να τον βοηθήσουν στην επιτυχή άσκηση της εξουσίας με ψέματα ή έστω με αυταπάτες.
Διακήρυξε μεν ο Ανελόρ ντε Γκασπαρέν ότι «η λέπρα της εποχής μας είναι το παγκόσμιο ψέμα», όμως ο πρωταπόστολος του μαρξισμού Λένιν καθησύχαζε βεβαιώνοντας τους διεκδικούντες την εξουσία ότι «η αλήθεια είναι μια μικροαστική συνήθεια». Μικροαστός δεν είναι ο κ. πρωθυπουργός, γι' αυτό άλλωστε και δεν φοράει γραβάτα.
 Αλλά και η διάσημη ποιήτρια και ακαδημαϊκός κυρία Κική Δημουλά τον καθησυχάζει: «Νομίζω», έγραψε πρόσφατα, «ότι είναι πολύ σκληρά τα πράγματα αν τα κοιτάξει κανείς κατάματα. Γι' αυτό μισώ τις αλήθειες. Είναι το ψέμα πιο ανακουφιστικό, καθώς είμαστε όλοι ψεύτες». Αλλωστε, «μπορεί όταν είσαι δεξιός να θεωρείσαι για όλα ένοχος, αλλά δήλωνε αριστερός και σου συγχωρούνται τα πάντα» καθησυχάζει ο νεοφιλόσοφος Πασκάλ Μπρικνέρ.

 Επιπλέον ο Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ βεβαιώνει ότι «η πρώτη δύναμη που οδηγεί τον κόσμο είναι το ψέμα».
 «Η δε πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας» ενθαρρύνει ο Βολταίρος. «Γιατί άλλωστε να λέει κανείς την αλήθεια όταν τον συμφέρει το ψέμα;» διερωτάται ο φιλόσοφος Λούντβιχ Βιτγκενστάιν.
Και ουδείς λόγος ανησυχίας για το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, καθώς ο διαπρεπής οικονομολόγος Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ (ο πατέρας του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, που είχατε, κύριε Τσίπρα, σύμβουλό σας μαζί με τον κ. Βαρουφάκη) σας διαβεβαιώνει ότι «τίποτα δεν είναι τόσο θαυμαστό στην πολιτική όσο η φτωχή μνήμη».


 Μπορείτε μάλιστα να αναφωνήσετε μαζί με τον μέγα φιλόσοφο της Αριστεράς Ζαν-Πολ Σαρτρ: «Κακόμοιροι ηλίθιοι, πιστέψατε στην αλλαγή πολιτικής. Δεν έχετε παρά αλλαγή προσωπικού».
 Είναι αλήθεια ότι, εμπνεόμενος από τον λατρευτό Τσε Γκεβάρα, μπορεί να διεκδικήσατε τη νίκη στις εκλογές αφού «χωρίς εξουσία οι ιδεολογίες δεν εφαρμόζονται». Σας παρηγορεί όμως ο ίδιος προσθέτοντας ότι «με εξουσία δεν επιβιώνουν».
 Για του λόγου το αληθές συνηγορεί και ο διαπρεπής γάλλος σοσιαλιστής Μισέλ Ροκάρ βεβαιώνοντας ότι «οι ιδεολογίες χρησιμεύουν για να καταλάβεις την εξουσία, όχι για να την ασκήσεις».
Σας καθησυχάζει ακόμα και ο Μαρκ Τουέιν βεβαιώνοντάς σας πως «είναι πιο εύκολο να ξεγελάσεις κάποιον παρά να τον πείσεις ότι έχει ξεγελαστεί».


Βέβαια ο πρωθυπουργός, που δεν υπάρχει προεκλογική του διακήρυξη που να μην την εφάρμοσε κάνοντας  όμως στροφή 180° (και όχι βέβαια 360° όπως  ο ίδιος ως πτυχιούχος ΕΜΠ λέει!) δεν θεωρεί πως οι ανέφικτες προεκλογικές διακηρύξεις του ήσαν ψέματα, αλλά απλά αυταπάτες λέγοντας:
Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα!
Το ίδιο πιστεύει και η διακεκριμένη παρασκευάστρια γεμιστών ,υπουργός του, κ. Φωτίου που εξηγεί με αγανάκτηση ότι: Τα λέγαμε πριν τις εκλογές, απατεώνες είμαστε;



Έπρεπε τα πράγματα να φτάσουν σε ακραίες καταστάσεις, όπως γράφω στο προηγούμενο μου ποστ Ο ΣΩΡΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΩΡΡΑ! ,για να αρχίσει να ξετυλίγεται αυτή η ιστορία οφθαλμοφανούς, για κάθε λογικό άνθρωπο, απάτης, την οποία όμως πίστεψαν χιλιάδες πολίτες που με ευκολία και χωρίς στοιχειώδη κριτική σκέψη, πιστεύουν σε θεωρίες συνομωσίας, θαυματουργές παντούφλες αγίων, μαγικές θεραπείες και σε εξωπραγματικές συνταγές σωτηρίας της χώρας.


Όπως πολύ σωστά γράφει ο Σήφης Πολυμίλης:
  Για να μην εθελοτυφλούμε, ο Σώρρας δεν προέκυψε από το πουθενά. Βρήκε πρόσφορο έδαφος που καλλιεργήθηκε από μια αντισυστημική λαϊκιστική ρητορεία με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ και όλο το αντιμνημονιακό μπλοκ. Ποια η διαφορά από τα 600 δισ. του Σώρρα από το σκίσιμο του Μνημονίου με έναν νόμο και ένα άρθρο; Γιατί απορούμε για αυτούς που τρέχουν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους με τα περιβόητα ομόλογα όταν ζήσαμε - και ζούμε - το κίνημα τού «Δεν πληρώνω»...
Τα επτά χρόνια της κρίσης δεν αποδόμησαν μόνο το πολιτικό σύστημα. Διαμόρφωσαν ατομικές και συλλογικές πεποιθήσεις, ανέδειξαν ψευδαισθήσεις και διαμόρφωσαν μια κουλτούρα εθνικολαϊκιστικής δημαγωγίας. Εβγαλαν στον αφρό πρόσωπα και μορφώματα, από τον Σώρρα μέχρι τη Χρυσή Αυγή που επενδύουν στο μίσος και στην άγνοια και αναδεικνύουν τις χειρότερες πτυχές του χαρακτήρα μας.
Η καχυποψία, οι θεωρίες συνωμοσίας, ο ευρωσκεπτικισμός έχουν εγκατασταθεί πλέον για τα καλά σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, που αρνούνται να δεχθούν την πραγματικότητα, τρέφονται από μια τοξική αγανάκτηση. Οσο αυτές οι αντιλήψεις, αυτές οι νοοτροπίες εξακολουθούν να είναι αποδεκτές, τόσο η Ελλάδα αντί να βγαίνει θα βουλιάζει στην κρίση...


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ο ΣΩΡΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΩΡΡΑ!







Μέχρι την μέρα που  έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες, σε ένα χωριό του νομού Χανίων, δεν είχα φανταστεί ότι αυτή η ιστορία με τα δισεκατομμύρια με τα οποία ο Σώρρας, κατά τα λεγόμενα του,  διατίθεται να εξαγοράσει όλο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και να προσφέρει και χρήματα για ανάπτυξη, θα μπορούσε να γίνει πιστευτή από τον κόσμο ώστε να φτάσει να ανοίξουν και γραφεία σε μικρά χωριά της Ελλάδας!
Όπως είπε στην Βουλή ο Άδωνις Γεωργιάδης:
Έρχεται ένας κύριος και λέει «Πούλησα στον Πρόεδρο Ομπάμα τη διαστημική τεχνολογία του θεού Απόλλωνα, για να ταξιδεύουν τα αεροσκάφη του στο σύμπαν. Με πλήρωσε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια και έβαλα 600 δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν λογαριασμό υπέρ του ελληνικού χρέους, που θα τα πάρουν οι Έλληνες όταν εκπληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις». Σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου, τον άνθρωπο που θα ισχυριζόταν αυτά θα τον είχαν πάει σε έναν ψυχίατρο να τον εξετάσει ένας γιατρός.
Στην Ελλάδα, όμως, που μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει, όχι μόνο ο κύριος αυτός κυκλοφορεί ελεύθερος, αλλά υπήρξε και δικαστήριο και συγκεκριμένα το Η’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών που με απόφασή του έκρινε ότι πράγματι απεδείχθη ότι ο κύριος αυτός έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ!
Κυρία Πρόεδρε, τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ είναι τρεις φορές και κάτι παραπάνω το ΑΕΠ της Ελλάδας. Ο πλουσιότερος άνδρας του πλανήτη, o Μπιλ Γκέιτς, έχει 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Και έχουμε εμείς στην Ελλάδα έναν κύριο που ισχυρίζεται ότι έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ και το δικαστήριο κρίνει ότι απεδείχθη κιόλας! Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο κράτος μας.
Φαίνεται όμως πως στην χώρα μας ισχύει όχι μόνο το απόφθεγμα του Τζαβαλά Καρούσου, που διέδωσε ο Τσαρούχης, ότι δηλώσεις είσαι αλλά και το ότι έχεις ότι δηλώσεις.
Έτσι ο Σώρρας δεν είχε κανένα πρόβλημα να δηλώνει ότι έχει ληξιπρόθεσμα ομόλογα αξίας 600 δισεκατομμυρίων $ που έχουν ήδη κατατεθεί σε λογαριασμό με δικαιούχο την Ελληνική Δημοκρατία και 50 δισεκατομμύρια δολάρια για την Κύπρο, σε τράπεζες του Τορόντο, Οντάριο του Καναδά από διαστημική τεχνολογία που πούλησε στον Ομπάμα!
 Τελικά είναι φαίνεται πολύ εύκολο να φτιάξεις μια τέτοια ιστορία και να πείσεις πολλούς αφελείς να καταθέτουν τον οβολό τους στα 170 γραφεία, σαν αυτό των φωτογραφιών, που έχει ανοίξει σε όλη την χώρα η οργάνωση του Σώρρα.
Με την ίδια άλλωστε ευκολία δεν πείστηκαν τόσοι ΄Ελληνες ότι  ο Τσίπρας θα σχίσει τα μνημόνια και με μαγικό τρόπο θα ξαναβρεί να τους δώσει τα λεφτά που έχασαν με την κρίση;
Το τραγικό δε με την ιστορία του Σώρρα είναι ότι συνεχίζουν πολλοί να τον πιστεύουν παρά το γεγονός ότι οι  αμερικανικές αρχές επισήμως έχουν ενημερώσει ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», εδώ και 3 και πλέον χρόνια και ότι πρόκειται περί απάτης.
Αντί λοιπόν η Ελληνική δικαιοσύνη να κινηθεί και να διερευνήσει την υπόθεση βγήκε η αμετάκλητη απόφαση που αναφέρει ο Γεωργιάδης (ολόκληρη η απόφαση εδώ) σύμφωνα με την οποία ο Σώρρας δυνάμει αμετάκλητου πληρεξουσίου, τυγχάνει διαχειριστής χρηματικού ποσού, ύψους εξακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων (600.000.000.000), που ανήκει σε αλλοδαπή εταιρία επενδύσεων, με την επωνυμία “Red Panther Limited”, που εδρεύει στο Λονδίνο της Μεγάλης Βρετανίας. 
Έτσι φτάσαμε σήμερα με την απόφαση αυτή οι οπαδοί του Σώρρα να ζητούν από Δημόσιους Οργανισμούς συμψηφισμό των χρεών τους με εξώδικο, αφού έχουν ακουμπήσει  60 ευρώ σε κάποιο από τα 170 γραφεία που έχει ανοίξει αυτός!
Βέβαια δεν μπορούν οι αφελείς να κάνουν την απλή σκέψη ότι  αφού θα τους καλύψει ο Σώρρας τα χρέη τους, γιατί δεν τους καλύπτει και  τα έξοδα του εξώδικου;
Έπρεπε να φτάσει  Εισαγγελέας από την  βόρεια Ελλάδα να  διατάξει  την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά διευθυντή μεγάλου δημόσιου Οργανισμού ασφάλισης ,για  το βαρύτατο αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, επειδή δεν δέχτηκε να συμψηφίσει χρέος πολίτη με τα ανύπαρκτα λεφτά του Σώρρα, για να ξαναέρθει το θέμα στην επικαιρότητα.
Για να καταλάβει δε κανείς το ποιόν των συνεργατών του Σώρρα και των κραυγαλέων ηλιθιοτήτων που πουλούν στους αφελείς αρκεί να παρακολουθήσει το παρακάτω βίντεο στο οποίο ο άμεσος συνεργάτης του Εμμανουήλ  Λαμπράκης εξηγεί που βρήκε τα λεφτά ο μέγας ευεργέτης της Ελλάδας. 


Τον Δεκέμβριο 2016 ο Λαμπράκης συνελήφθη στις ΗΠΑ για παράνομη συνταγογράφηση φαρμάκων από τις οποίες έχει κερδίσει περί τα δυόμισι εκατομμύρια δολάρια, προερχόμενα από τις επισκέψεις των ασθενών του, στους οποίους παραχωρούσε συνταγές του φαρμάκου οξυκωδόνη (oxycodone) και οι οποίοι πλήρωναν $150 δολάρια τη φορά σε ρευστό.


Έτερος εκλεκτός συνεργάτης του Σώρρα είναι και ο, καθ΄ομολογία του, δολοφόνος της παιδοψυχίατρου στην Λαμία.
Μάλιστα εκτός της διακοπής των σχέσεων που είχαν, η  Θώμη του ανακοίνωσε ότι θα συνέχιζε τη δράση της για τον φορέα "Ελλήνων Συνέλευσις" χωρίς αυτόν, αφού πριν λίγες μέρες τον είχαν καθαιρέσει από Πρόεδρο της περιφερειακής ενότητας.
Όπως γράφει ο Ελευθέριος Ρήνος, που έχει ασχοληθεί με όλη αυτή την υπόθεση αποκαλύπτοντας σημεία και τέρατα,  αν η Δικαιοσύνη είχε σταματήσει τον Σώρρα,η Παιδοψυχίατρος από τη Λαμία θα ήταν ζωντανή.
Τέλος αν παρακολουθήσει κανείς μερικά σχετικά βίντεο που υπάρχουν στο ιντερνέτ από συγκεντρώσεις της οργάνωσης του Σώρρα θα διαπιστώσει πως το κοινό του, σε μεγάλο φαίνεται ποσοστό, είναι πρόσφορο στο να πιστέψει σε κάθε ιστορία συνωμοσίας από αυτές τις ηλίθιες που κυκλοφορούν όπως πχ   ότι για όλα φταίνε οι Εβραίοι και ότι έγινε διεθνές δικαστήριο που δεν μπορεί βέβαια να μας αποκαλύψει που και πότε έγινε, στο οποίο αποφασίστηκε πως δεν σκότωσαν οι Εβραίοι τον Χριστό επειδή ο Χριστός δεν υπήρξε, ή πως δεν έχει πεθάνει ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
Στην πραγματικότητα ο Σώρρας έχει δημιουργήσει μια οργάνωση με ακροδεξιά και πατριδοκαπηλικά χαρακτηριστικά, διαθέτοντας μάλιστα φανατικούς οπαδούς που διαδίδουν τα λεγόμενα του από  πολλούς ιστότοπους και μπλογκ αλλά και από ραδιοφωνικές εκπομπές σε περιθωριακά ΜΜΕ.
Οι πιστοί δε οπαδοί του Σώρρα, για να γίνουν μέλη της οργάνωσης του, δίνουν και όρκο που αν τον παραβούν όλος ο κυτταρικός ιστός του σώματός τους θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη!
Παρ όλα τα παραπάνω όταν ο βουλευτής Γιάννης Κουτσούκος κάνει την εύλογη ερώτηση  στην Υφυπουργό Οικονομικών Αικατερίνη Παπανατσίου για τον Σώρρα :
Είναι απατεώνας ή δεν είναι;
Αυτή του απαντά:
 Εγώ να το ξέρω; Αυτό θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη. Δεν μπορώ να ανακοινώσω κάτι εγώ. Η δικαιοσύνη θα απαντήσει.
Οπότε πολύ σωστά ο Γεωργιάδης σχολιάζει:
 Άμα συζητάμε, κυρία Πρόεδρε, αν είναι απατεώνας κάποιος που λέει 600 δισεκατομμύρια δολάρια, δεν υπάρχει σωτηρία, είμαστε άξιοι της μοίρας μας!


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 7-1-2017
Αυτά παθαίνεις άμα κάνεις κουμπάρο τον Σώρρα!

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

ΟΙ 3 ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΜΟΙΡΑΙΟΥΣ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΛΗ.




Μερικές φορές σκέφτομαι τι θα απογίνουν όλα όσα έχουν γραφτεί στα διάφορα ιστολόγια όταν πάψουν να υπάρχουν  αυτοί που τα δημιούργησαν. 
Μέσα στην απεραντοσύνη του διαδικτύου τα ιστολόγια αυτά θα είναι ίσως σαν εκείνα τα αμέτρητα  αστέρια του ουρανού που στον παρόντα  χρόνο δεν υπάρχουν αλλά εμείς εξακολουθούμε να βλέπουμε την λάμψη τους λόγω της απόστασης τους από εμάς.
Τις σκέψεις αυτές τις έκανα όταν μου ήρθε μήνυμα ότι υπήρχε απάντηση σε κάποιο σχόλιο που είχα κάνει πριν 4 χρόνια σε ένα από τα πιο αξιόλογα μπλογκ που υπήρχαν.
 Γράφω υπήρχαν, γιατί ο δημιουργός του, ALLU FUN MARX και το μπλογ του ΑΡΙΣΤΕΡΑ …ΣΤΗ BLOGOSLOVAKIA δεν είναι πια μαζί μας εδώ και δύο χρόνια.
 Δεν ήταν ούτε  47 χρονών όταν  τον πρόδωσε η καρδιά του.
Μπορεί όμως αυτός ο σημαντικός μπλογκερ να μην ζει πια, όμως τα κείμενα του υπάρχουν στο ιντερνετ και πάντα κάποιος θα ανατρέχει σε αυτά γιατί αποτελούν πλέον ένα πολύτιμο αρχείο για πολλά θέματα.
Έτσι σήμερα θα αντιγράψω αρκετά μέρη από τα δυο ποστ ( εδώ και εδώ) που είχε αφιερώσει για τις 3 μελοποιήσεις που έχουν γίνει για τους Μοιραίους του Βάρναλη.
Ακόμα θυμάμαι την φοβερή εντύπωση που μου είχε κάνει η πρώτη μελοποίηση  του ποιήματος από τον Θεοδωράκη όταν την πρωτάκουσα.
 Κάπου μάλιστα έχω φυλαγμένο ένα φοιτητικό σημειωματάριο στο οποίο είχα παρακαλέσει ένα συμφοιτητή μου να μου γράψει τους στίχους κατά την διάρκεια κάποιας παράδοσης σε αμφιθέατρο στο Γουδί.
Έγραφε λοιπόν ο ALLU FUN MARX:

«Οι μοιραίοι»,  ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα του Κ.Βάρναλη, πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1922 στο περιοδικό «Νεολαία» της ΟΚΝΕ.

 «Οι μοιραίοι», ιδιογράφως από τον ποιητή, με αφιέρωση για τον φίλο του Δημήτρη Χαριτάτο.


42 χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1964, ο προοδευτικός πνευματικός κόσμος της Ελλάδας γιόρταζε  τα 80χρονα του ποιητή. Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, η Λέσχη Βιβλίου, οργανώσεις νεολαίας και πολιτιστικοί σύλλογοι οργάνωσαν διάφορες εκδηλώσεις για να τιμήσουν τον Κώστα Βάρναλη. 



Όπως γράφει η εφημερίδα της εποχής Ελευθερία (30/5/1964) ο Μίκης Θεοδωράκης «ως ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο ποιητή» μελοποίησε δύο ποιήματα του Κώστα Βάρναλη. Το ένα ποίημα  ήταν «Οι μοιραίοι», και το άλλο η «μπαλάντα του Αντρίκου». 
(Σχετικά με την Μπαλάντα του Αντρίκου έχω γράψει το ποστ Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ)


Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν σε δίσκο με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση (δεύτερη φωνή ο Αντώνης Κλειδωνιάρης) και συμπεριλήφθηκαν στον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία Β». 
Την επόμενη χρονιά, το 1965,  ο πολυπράγμων Χρήστος Χαιρόπουλος μελοποιεί κι αυτός τους Μοιραίους και καλεί τον ποιητή στο σπίτι του για να του παρουσιάσει το τραγούδι. Το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθερία» (11/11/1965) τα λέει όλα:



Η σαλονάτη μελωδία του Χαιρόπουλου, τα βιολιά, το πιάνο, και  η βελούδινη ερμηνεία του τραγουδιστή Γιάννη Μάνου έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τον σκληρό ρεαλισμό των στίχων του Βάρναλη. Αν και πιστεύω ότι η μελοποίηση των μοιραίων από τον Μίκη είναι αξεπέραστη, βρίσκω ενδιαφέρουσα και την μελοποίηση του ποιήματος από τον Χρ. Χαιρόπουλο.  Πρώτα πρώτα μ’ αρέσει που ο Χαιρόπουλος χώρεσε ολόκληρο το ποίημα στο τραγούδι του , σε αντίθεση με τον Μίκη που αναγκάστηκε να κάνει περικοπές. Έπειτα, βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτική την αντίθεση μελωδίας και στίχων που επισήμανα πιο πάνω. Και τέλος, χαμογελάω στην σκέψη ότι η ποίηση του κομμουνιστή Βάρναλη βρήκε τρόπο να τρυπώσει στα αστικά σαλόνια, έστω και μ΄αυτόν τον τρόπο.


Εκτός από τις δύο αυτές μελοποιήσεις, υπάρχει και μια τρίτη μελοποίηση των «μοιραίων» από τον Νίκο Μαμαγκάκη, όχι και τόσο γνωστή, για λόγους που θα εξηγήσουμε παρακάτω. Το τραγούδι με τίτλο "Η Ταβέρνα" κυκλοφόρησε σε 45άρι δίσκο το 1965 και στην άλλη όψη του υπήρχε ένα τραγούδι σε στίχους του ποιητή Γιώργου Θέμελη με τίτλο «Μη με ρωτάτε». Το τραγούδι ερμήνευσε στο δίσκο ο Φώτης Δήμας ,ένας τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού με βαρυτονάλε φωνή, που μεσουρανούσε στη δεκαετία του ’60 στην Αθήνα.



Ο Νίκος Μαμαγκάκης κατά το δισκογραφικό του ξεκίνημα στη Philips-Fidelity και στη Lyra, είχε γράψει τραγούδια πάνω σε ποιήματα του Καρυωτάκη, της Πολυδούρη, του Βάρναλη και του Παλαμά, που τα ερμήνευσαν κυρίως ανδρικές φωνές( Μανώλης Καναρίδης,Κώστας Πρέντζας,Φώτης Δήμας κ.α). Τα τελευταία χρόνια, κάποια από τα τραγούδια αυτά ο Μαμαγκάκης τα ξαναδούλεψε με μια νέα αισθητική ματιά και διάλεξε γυναίκες τραγουδίστριες για να ερμηνεύσουν (Μελίνα Κανά, Λιζέτα Καλημέρη, Μαρία Εγγλέζου). 
Η «Ταβέρνα» δεν περιλαμβάνεται στα τραγούδια αυτά. Ίσως ο συνθέτης δεν θεωρεί το τραγούδι του σημαντικό, ίσως πάλι το θεωρεί «στιγματισμένο» από τον μετέπειτα «βίο» του τραγουδιστή που το τραγούδησε πρώτη φορά.
Ο Φώτης Δήμας που ευτύχησε να ερμηνεύσει όλους σχεδόν τους συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού (ερμήνευσε ακόμα και αρκετές συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίμη Πλέσσα),είχε την ατυχή έμπνευση να αμαυρώσει την καριέρα και την ζωή του επιλέγοντας να ερμηνεύσει σε δίσκο τον «ύμνο της 21ης Απριλίου».



Μετά την μεταπολίτευση ο Φώτης Δήμας, ντροπιασμένος ή αμετανόητος -οι γνώμες διίστανται-, αποχώρησε από το τραγούδι.
Οι υπόλοιποι βέβαια συντελεστές του ανοσιουργήματος αυτού (Γ.Κατσαρός, Γ.Οικονομίδης), χωρίς ίχνος τσίπας ή αυτοκριτικής, συνέχισαν την καριέρα τους, αλλάζοντας με περισσή ευκολία το κουστούμι του υμνητή της χούντας με το κουστούμι του υμνητή του Καραμανλισμού. Άλλωστε, εμείς οι Έλληνες διακρινόμαστε για την (ιστορική) μνήμη χρυσόψαρου που διαθέτουμε. Λίγο σαξόφωνο και λίγο «φίλοι μου αγαπημένοι, γειά σας και χαρά σας» και τα ξεχνάμε όλα.