Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΑΝ ΟΠΛΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ




Άσχετα αν είναι δίκαια ή όχι τα αιτήματα ενός ανθρώπου που κάνει απεργία πείνας,  πάντα δημιουργείται  ένα αίσθημα συμπάθειας στο κοινό για αυτόν, καθώς  διακινδυνεύει την ζωή του με αυτήν την απεργία.
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος  συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .
Έτσι  η Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει απεργός πείνας που να μην έτρεξε να του συμπαρασταθεί.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Το ίδιο έτρεξε και όταν ο Ρούτσι, του οποίου ήταν και συνήγορος, έκανε απεργία πείνας στον Άγνωστο Στρατιώτη για την εκταφή του παιδιού του, που τελικά όμως δεν έκανε ποτέ, έλεγε ότι το κράτος βυθίζει την κοινωνία στο σκοτάδι και ότι αρνείται να αποκαλύψει την αλήθεια για τα αίτια θανάτου του νεαρού.
Πως θα μπορούσε λοιπόν να μην συμπαρασταθεί στον καταληψία Αριστοτέλη Χαντζή μετά από 139 μέρες απεργίας πείνας, κατηγορώντας την :«σκανδαλώδη άρνηση της κυβέρνησης να πάρει θέση, να προστατεύσει αυτή την Κοινότητα, η οποία προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (άραγε τι;)  και έχει διατηρήσει εσωτερικά τα Προσφυγικά, την ώρα που η Πολιτεία ήταν εντελώς απούσα».
 Ποιο πριν από αυτήν, ο εξ ίσου λαϊκιστής Δήμαρχος της Αθήνας παρέπεμψε σε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (20.04) με την οποία ο Δήμος Αθηναίων είχε «ζητήσει να ληφθούν από την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση πρωτοβουλίες διαλόγου με την κοινότητα των Προσφυγικών, που θα οδηγήσουν σε συναινετικές λύσεις για την αποκατάσταση των κτιρίων».
Δηλαδή σε απλά ελληνικά, ο Δήμαρχος αν σε ένα παλιό σπίτι σου έχουν εγκατασταθεί παρανόμως μερικοί, δεν μπορείς να τους βγάλεις και να το επισκευάσεις, αλλά μόνο να το επισκευάσεις σύμφωνα με το πως θέλουν αυτοί!
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
 Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.  
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr  την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr  την ημέρα.
Έτσι ένας άνθρωπος σε απεργία πείνας μπορεί κατά μέσο όρο να επιβιώσει από 45 έως 70 ημέρες, εάν καταναλώνει νερό. Ο ακριβής χρόνος εξαρτάται από το αρχικό σωματικό βάρος, τα αποθέματα λίπους και τη λήψη βιταμινών ή αλατιού
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό  και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα  αλλά και του  κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι  9 μέλη του  IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο  IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα  «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα  σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ,  του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος  για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η  42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
 Την μεγαλύτερης διάρκειας  απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει  στην Ινδία η   Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε  απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η κυβέρνηση τη συνέλαβε και την κρατούσε ζωντανή στο νοσοκομείο μέσω αναγκαστικής σίτισης με ρινικό σωλήνα για σχεδόν 16 ολόκληρα χρόνια (500 εβδομάδες). Σταμάτησε τη διαμαρτυρία της τον Αύγουστο του 2016 για να κατέβει στην πολιτική.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί  στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν  Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.
 
Σχετικά με το θέμα των προσφυγικών λεπτομερέστερα στο
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου