MOLLY HOUSES- ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ GAY ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟΝ 18ο ΚΑΙ 19ο ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ ΓΙΑ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟ

Χάρις στο άρθρο της Αγγελικής Κορρέ -Μια άλλη πόλη κάτω από την πολη- έμαθα για τα  molly houses  του Λονδίνου τα μέρη δηλαδή που συγκεντρώνονταν οι ομοφυλόφιλοι τον 18ο και 19o αιώνα στην Αγγλία.
Ήταν ταβέρνες, καφενεία αλλά και ιδιωτικοί χώροι και συχνά γίνονταν σε αυτά λεηλασίες και συλλήψεις καθώς η ομοφυλοφιλία διωκόταν ποινικά μέχρι το 1861. Στην γκραβούρα του 1725 είναι η περιοχή Covent Garden στην οποία υπήρχαν εκείνη την εποχή molly houses .
Η λέξη molly  είναι μια συνηθισμένη μορφή του γυναικείου ονόματος Mary και είχε δύο κύριες συνδηλώσεις στα αγγλικά του 18ου αιώνα. Η πρώτη είναι κοντά στη λέξη moll, προσδιορίζοντας ένα κορίτσι ή γυναίκα κατώτερης τάξης, περιστασιακά μια πόρνη. Η δεύτερη ταξινομείται ως αργκό, προσδιορίζοντας έναν θηλυπρεπή, συνήθως ομοφυλόφιλο, άνδρα.
Όπως γράφει η Αγγελική Κορρέ: Γνωρίζουμε την ύπαρξή τους επειδή η εξουσία τα φοβήθηκε αρκετά ώστε να τα καταγράψει. Αυτοί οι χώροι εστίασης αποτελούσαν  μέρη όπου άνδρες που επιθυμούσαν άλλους άντρες- ή που κατοικούσαν σε έμφυλες αμφισημίες ακατανόητες για την εποχή τους- μπορούσαν να συναντηθούν υπό τη σκιά της παρανομίας. Ωστόσο, μια περιγραφή τους ως απλών μυστικών χώρων συνάντησης ομοφυλοφίλων θα ήταν όχι μόνο περιοριστική, αλλά και αναχρονιστική. Ένα Molly house δεν υπήρξε απλώς πρόδρομος του σύγχρονου gay bar. Yπήρξε μάλλον ένα θέατρο εύθραυστης κοινωνικής επινόησης. Ο όρος “molly”,  προερχόμενος από το υποκοριστικό του γυναικείου ονόματος Mary  λειτουργούσε συγχρόνως προσβολή, παρατσούκλι και στοιχείο ενοχής. Ένα “molly” μπορούσε να αναφέρεται σε έναν άνδρα θηλυπρεπή ύποπτο για ερωτικές σχέσεις με άλλους άντρες ή επιτελούντα κάποια εκλεπτυσμένη μορφή θηλυκότητας. Αυτή η λεξιλογική αστάθεια είναι κρίσιμη, διότι το Λονδίνο τότε δεν διέθετε κάποια σύγχρονη κατηγορία αντίστοιχη με το με τον όρο «ομοφυλοφιλική ταυτότητα». Τα  Molly Houses ανθούσαν τα τέλη του 17^ου  έως τα μέσα του 18^ου  αιώνα, τάχα ως καφενεία ταβέρνες ή πανδοχεία.  Ξεχωρίζει το σπίτι της Μother Clap στην περιοχή του Χόλμπορν, ίσως το πλέον διαβόητο, γνωστό λιγότερο για τη φιλοξενία του και περισσότερο για τις αστυνομικές επιδρομές που το κατέστρεψαν. Η Μαργκαρετ Κλαπ ( η λεγόμενη Μother Clap ) φέρεται να διατηρούσε ένα χώρο όπου άνδρες  συγκεντρώνονταν όχι μόνο για ερωτικές περιπτύξεις, αλλά και για  περίτεχνες μορφές κοινωνικότητας. Εκεί, σύμφωνα με νομικές μαρτυρίες, οι θαμώνες χόρευαν, φλέρταραν, χρησιμοποιούσαν γυναικεία ονόματα και περιστασιακά οργάνωναν  ψευδογάμους. Υπάρχουν ακόμη αναφορές για «τελετές τοκετού», όπου ένας άντρας προσομοίωνε  θεατρικά τη γέννα, ενώ οι σύντροφοί του τον κανάκευαν  σαν λεχώνα.
 Ίσως εκείνο που αναστάτωνε περισσότερο τις αρχές τότε δεν ήταν η σεξουαλικότητα, αλλά η μίμηση. Οι άντρες στα molly houses   υιοθετούσαν γυναικεία ονόματα, ντυνόντουσαν  γυναικεία,  επιτελούσαν υπερβολικές μορφές θηλυκότητας.
 Αυτό αποσταθεροποιούσε μια κοινωνική τάξη εμμονικά επενδεδυμένη σε αυστηρές ιεραρχίες: το αρσενικό πάνω από το θηλυκό, το νόμιμο πάνω από το παράνομο, το δημόσιο πάνω από το ιδιωτικό. Η μίμηση της θηλυκότητας εκλαμβάνονταν όχι απλώς ως εκκεντρικότητα, αλλά ως συμβολική προδοσία της πατριαρχίας.

Ο «Γέρος Μπο» είναι ένα σατιρικό ‘macaroni’. Την 10ετια του 1770 με τον όρο «μακαρόνι» σατίριζαν στη Βρετανία τους θηλυπρεπείς .
Κάτι αντίστοιχο είναι Το «Πρωινό Γλέντι, ή η Μεταστοιχείωση των Φύλων», ένα σατιρικό έργο του 18ου αιώνα. Απεικονίζει μια σκηνή γλεντιού και αλλαγής φύλου
Τον δέκατο όγδοο αιώνα, σύμφωνα με τα Πρακτικά του Old Bailey (το κεντρικό Δικαστήριο Αγγλίας και Ουαλίας), μόνο δύο άτομα συνελήφθησαν επίσημα για τη διατήρηση ενός οίκου ανοχής: η Margaret Clap και ο Julius Cesar Taylor, αλλά υπήρξαν  και αρκετοί κατηγορούμενοι για σοδομιστικές πρακτικές ή φαίνεται να αναφέρονται και ως ιδιοκτήτες οίκου ανοχής.
Στις 9 Μαΐου 1726, τρεις άνδρες (ο Gabriel Lawrence 43 ετών γαλατάς,, ο William Griffin 43 χρονών ταπετσέρης και ο Thomas Wright οικιακός βοηθός ) απαγχονίστηκαν στο Tyburn για ασέλγεια μετά από μια επιδρομή στο οίκο ανοχής της Margaret Clap. Οι δίκες τους παρέχουν σημαντικές λεπτομέρειες για τις περιγραφές του περιβάλλοντος της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Βάσει του  Buggery Act του 1533, το σεξ μεταξύ ανδρών το τιμωρούσαν με θάνατο.

Στις 12 Απριλίου 1727, ο Charles Hitchin καταδικάστηκε για σοδομισμό και τον έβαλαν σε ένα pillory, εκείνο το ξύλινο όργανο με τρύπες για το κεφάλι και τα χέρια σαν αυτό που φαίνεται στην γκραβούρα του 1809 στο Charing Cross.

Το σκίτσο είναι από το 1822 όταν ο John Holland και ο  William King εκτελέστηκαν για σοδομισμό.
Η τελευταία εκτέλεση για σοδομισμό στην Αγγλία πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1835.Αυτοί που εκτελέστηκαν ήταν ο James Pratt (30 ετών) και ο John Smith (40). Απαγχονίστηκαν μαζί έξω από τις φυλακές Newgate του Λονδίνου, αφού συνελήφθησαν τον Αύγουστο του 1835. Είχαν παραδοθεί από έναν ιδιοκτήτη που τους είδε να κάνουν συναινετικό σεξ μέσα από μια κλειδαρότρυπα σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο στο Southwark του Λονδίνου.
Παρά την έκκληση για επιείκεια που έκανε ο δικαστής που τους εξέτασε αρχικά - ο οποίος υποστήριξε ότι ο νόμος ήταν βαθιά άδικος επειδή τιμωρούσε μόνο φτωχούς άνδρες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να έχουν ιδιωτικούς χώρους - ο Υπουργός Εσωτερικών, Λόρδος John Russell, αρνήθηκε να μετατρέψει τις ποινές τους.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.