ΟΛΟΙ 0Ι ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ.. (Ραφαηλίδης)

Το άρθρο αυτό είναι του αξέχαστου Βασίλη Ραφαηλίδη και δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ της 12-4-1987. Είναι το 9 κεφάλαιο του βιβλίου "Ελληνες και Νεοέλληνες" στο οποίο ο Ραφαηλίδης συγκέντρωσε τα κείμενα που είχε γράψει έχοντας σαν ερέθισμα γι΄αυτά το βιβλίο του Γερά­σιμου Κακλαμάνη «Επί της δομής του νεοελληνικού κράτους», (έκδοση του συγγραφέα, Αθήνα, 1986). Το βιβλίο αυτό του Ραφαηλίδη που είναι εξαντλημένο, είχε την ευγενή καλοσύνη να μου το στείλει  ένας διαδικτυακός φίλος από την Λευκάδα ,συμπατριώτης του Γεράσιμου Κακλαμάνη(1940-2003)  τα βιογραφικά στοιχεία του οποίου αναφέρονται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του. 

Άλλα έργα του: Ανάλυση της Νεοελληνικής Αστικής Ιδεολογίας [1975], Νεοελληνισμός και Ιστορικές Συσχετίσεις [1977].

«Ο Γερ. Κακλαμάνης γεννήθηκε στην Λευκάδα την 25.4.1940…

"Επισήμως" εσπούδασε Μαθηματικά, παραλλήλως όμως εμελέτησε κι άλλα πράγματα που είχαν σχέση μ’ αυτά, άλλα σε Πανεπιστήμια και άλλα κατ’ ιδίαν. Ως καθηγητής δεν μπόρεσε να διδάξη ποτέ διότι, λέει, δεν ήταν "εθνικόφρων".

Στον στρατό υπηρέτησε "υπό δυσμένεια" με την ειδικότητα του "σκαπανέως". Επί στρατοκρατίας, μη δεχθείς διάφορες "εξιλεωτικές" προτάσεις συνεργασίας μετά του τότε καθεστώτος, εστερήθηκε του διαβατηρίου και του απαγορεύθηκε η διδασκαλία.

Επέρασε εν συνεχεία διάφορα "Συμβούλια Νομιμοφροσύνης", τις δε καταδικαστικές αποφάσεις υπέγραψαν πρώην "προοδευτικοί" Εισαγγελείς, οι οποίοι μετά την Χούντα ανελίχθησαν σε ύπατα κρατικά αξιώματα που κατέχουν ακόμη…»

(Οι υπογραμμίσεις με bold στο κείμενο είναι δικές μου)

ΣΤΗΝ Ελλάδα, η πολιτική της λήθης συνυπάρχει αρ­μονικότατα με την πολιτική της μνήμης: Μας λένε πως δεν πρέπει να ξεχνάμε τους προγόνους μας και πως πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι γι' αυτούς.

Ταυτόχρονα, μας παροτρύνουν να ξεχνάμε επιλεκτι­κά την πρόσφατη ιστορία μας, προφανώς γιατί δεν συμβιβάζεται με τη «μεγάλη ιδέα», που οφείλουμε να έχουμε για προγόνους, που κανείς δε γνώρισε. Έτσι, η σχιζοφρενία εγκαθίσταται επί εθνικού επιπέδου.

   Πώς είναι δυνατό να αγαπάς τους άγνωστους και να αγνοείς τους γνωστούς, αν δεν έχεις μια γερή δόση τρέ­λας; Κατά ποια λογική βάζουμε όριο στο παρελθόν, όταν μιλάμε για «λήθη του παρελθόντος»; Μέχρι πού φτάνει το παρελθόν και πού πρέπει να ανοίξουμε το διακόπτη της μνήμης; Είναι δυνατό να θυμάται κανείς καλύτερα τα παλιά από τα πρόσφατα ιστορικά γεγονό­τα;

  Εδώ, είναι. Αρκεί να αντιμετωπίσεις την Ιστορία ως ένα σύνολο μύθων, που λειτουργούν έξω από χώρο και χρόνο.  ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ μας πρόγονοι υπήρξαν όντως. Αλλά κα­νείς δε θα μπορούσε να μας βεβαιώσει πως ήταν πρό­γονοι όλων ανεξαίρετα των νεοελλήνων.

'Αλλωστε, τι λόγο ύπαρξης θα μπορούσε να έχει ένα εθνικό «λίμπρο ντ' όρο», εκτός από το να υποδαυλίζει την ολοφάνερα μυθική αντίληψη για το «περιούσιον της φυλής», τούτη τη φρικτή μήτρα κάθε φασισμού, που εδράζεται πάντα στο ρατσισμό, ο οποίος με τη σει­ρά του είναι η πρακτική συνέπεια της «εθνικής υπερη­φάνειας» και άλλων τέτοιων ηχηρών και ανοήτων:

Τη στιγμή που δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αν ο φυσικός μας πατέρας είναι όντως ο φυσικός μας πα­τέρας, δεν αμφιβάλλουμε καθόλου πως ο Περικλής, για παράδειγμα, ενδέχεται να μην είναι προπροπροθείος μας και ο Σωκράτης προπροπροπάππος μας. Επειδή έχουμε οπωσδήποτε κάποιους φυσικούς προγόνους, αποφασίσαμε με μια αυθαιρεσία τυπικά ελληνική, που δεν έχει κανένα έρεισμα ούτε στη λογική, ούτε στην εθνολογία, ούτε στην κοινωνιολογία, πως πρέπει να αν­τιμετωπίζουμε αυτούς και όχι εκείνους ως προγόνους. Φυσικά, χωρίς να έχουμε την ευχέρεια να ρωτήσουμε τους υποτιθέμενους προγόνους, αν θα μας ήθελαν για απογόνους. Σκέφτεστε τα γέλια που θα έκανε ο Περι­κλής, αν είχαμε τη δυνατότητα να τον συναντήσουμε κάπου στο υπερπέραν και να τον ρωτήσουμε, αν ανα­γνωρίζει ως «γνήσιους» απογόνους του, π.χ. το Στυλια­νό Παττακό, ή έστω τον Κων. Καραμανλή;

Δεν είναι Έλληνας ο καθένας που μιλάει ελληνικά και υπερηφανεύεται σε γλώσσα ελληνική για την έτσι κι αλλιώς περιπλεγμένη του καταγωγή, για την οποία ου­δέν γνήσιον πιστοποιητικόν δύναται να προσκομίσει. Ολοι οι τίτλοι «γνησιότητας του αίματος» όλων των λα­ών είναι εξ ορισμού ψεύτικοι. Και κατασκευάζονται σε εγκεφάλους υπερθερμασμένους, εξαιτίας της υπερβολικής αραίωσης της φαιάς ουσίας, που καθιστά εύφλε­κτα τα εναπομένοντα μόρια.

Παρά (τα αυτονόητα) ταύτα, εμείς πιστεύουμε πως στην κορυφή του γενεαλογικού μας δέντρου βρίσκεται ένας και καμιά φορά δύο, αφού δύο είναι οι γεννήτο­ρες, διάσημοι αρχαιοέλληνες. Τούτη η τάση για την ανί­χνευση προγόνων εκεί που είναι αδύνατο να τους βρει κανείς, έχει την -ψυχολογική της αιτία: ' Οσο πιο βάρβα­ρος είναι  κανείς, τόσο εντονότερα νιώθει την ανάγκη ύπαρξης ευγενών προγόνων. Κι αν κρίνουμε από το μέ­γεθος της προγονοπληξίας μας, εμείς οι νεοέλληνες πρέ­πει να είμαστε εξόχως βάρβαροι. Μ' άλλα λόγια, και μόνο η προγονοπληξία είναι επαρκής λόγος απόρριψης της αιτήσεώς μας για χορήγηση πιστοποιητικού ευγε­νούς καταγωγής από ευγενή πνεύματα, τη στιγμή μάλι­στα που στερούμαστε σοβαρού πνεύματος, ευγενούς και μη, αδιακρίτως.

ΑΛΛΩΣΤΕ, όσο πιο ηλίθιος είναι κανείς, τόσο ευκο­λότερα πιστεύει σε παραμύθια περί ευγενούς μακρινής καταγωγής. Απ' αυτή την άποψη, η σημερινή Ελλάδα πρέπει να έχει περίσσευμα ηλιθίων. Που, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τους εξάγουμε. Κανείς δε θα ήθελε στη δούλεψη του έναν ηλίθιο, έστω και... ' Ελληνα. Θα λέγαμε, μάλιστα, πως κανείς δε θα ήθελε στη δούλεψή του έναν ηλίθιο, που πλην του φυσικού (το της ηλιθιό­τητας) έχει και το επίκτητο μειονέκτημα να είναι νεο­έλληνας. Οι «αρχαίοι μας πρόγονοι» δεν υπερηφανεύονταν γιατί ήταν ' Ελληνες, αλλά διότι ήταν πολιτισμέ­νοι. Και όριζαν τον μη 'Ελληνα ως βάρβαρο. Σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό ορισμό, καταλαβαίνουμε πόσο μη Έλληνες μας κάνει ο νεοελληνικός βαρβαρισμός μας. Λοιπόν, πρώτα να εκπολιτιστούμε και μετά να υπερηφανευτούμε. Οχι, βέβαια, για την καταγωγή μας, που θα παραμείνει για πάντα αβέβαιη, αλλά για τον πολιτισμό μας, τούτο το μοναδικό αγαθό, που δημι­ούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες, και ας σταματήσουμε, επιτελούς, να τους ονομάζουμε προγόνους, πριν γελοιοποιηθούμε εντελώς και στην ΕΟΚ και αλλαχού.

0 Γεράσιμος Κακλαμάνης στο σημαδιακό βιβλίο του «Επί της δομής του νεοελληνικού κράτους» (έκδοση του συγγραφέα), που και σήμερα μας προμήθευσε τα ερεθίσματα για όσα είπαμε και για όσα θα πούμε στη συνέχεια, λέει: «Κανονικά, κανένα πολιτικό κόμμα που θα ήθελε να χαρακτηρίζεται πολιτικό, δεν μπορεί να επικαλείται «λήθη του παρελθόντος». Χωρίς το παρελ­θόν των κομμάτων, δεν υπάρχει γι' αυτά ιδεολογικό και κοινωνικό παρόν, γιατί δεν υπάρχει κριτήριο και μέ­τρο κρίσης.

Καταλαβαίνουμε, τώρα, γιατί ενώ δοξάζεται το μα­κρινό παρελθόν, προτείνεται η λήθη για το κοντινό:

Δεν πρέπει να αποκτήσουμε κριτήριο και μέτρο κρί­σης. Γιατί, αν το αποκτούσαμε, θα καταλαβαίναμε πως ο καθένας μας έχει τους δικούς του προγόνους και το προσωπικό του γενεαλογικό δέντρο, που μπορεί να τον οδηγήσει παντού, εκτός από τη χαμένη μέσα στο χρόνο αρχαία Ελλάδα. Για να μην αρχίσει, λοιπόν, ο καθένας μας και ψάχνει δώθε κείθε για τους προσωπικούς του προγόνους, πράγμα που μπορεί να τον οδηγήσει στην Αλβανία, την Τουρκία, τη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία και να δημιουργηθεί έτσι «εθνικό ζήτημα», μας προτεί­νουν οι δημαγωγοί έναν κοινό για όλους πρόγονο και νίπτουν τας χείρας των - που για να τας νίπτουν, δεν μπορεί, παρά να είναι βρώμικες.

Ο φασισμός είναι μια κοινή και καθημερινή κατά­σταση, όπως έλεγε ο Μιχαήλ Ρομ. Το φασισμό, ως γνω­στό, δεν τον δημιούργησε ούτε ο Χίτλερ ούτε ο Μουσο­λίνι. Φασισμός είναι η πίστη σε μύθους, που προτείνον­ται ως πραγματικότητες και γίνονται αντιληπτές ως τέ­τοιες, καθώς και η επιλεκτική αντιμετώπιση του ιστορικού χρόνου με άλματα και κενά μνήμης, όπου βυθίζεται και χάνεται η Λογική, τούτο το υπέρτατο πο­λιτιστικό δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων, το τόσο σπάνιο σήμερα στον τόπο που κατοικούσαν εκείνοι, από τους οποίους κληρονομήσαμε το όνομα, για λόγους γεωγραφικούς και μόνο.

ΠΑΤΡΙΔΑ, στην κυριολεξία, σημαίνει «γη των πατέ­ρων». Αλλά οι δικοί μας μακρινοί πατεράδες τρέχα γύ­ρευε πού γεννήθηκαν και πού πέθαναν και για ποιους πρακτικούς λόγους ένας απ' αυτούς ήρθε και εγκατα­στάθηκε σ' αυτή την όμορφη και ήπια γωνιά της Με­σογείου, της οποίας το όνομα (Ελλάδα) διατηρεί ακέραια τη γεωγραφική του σημασία.

Λοιπόν, για να μας προτείνουν λήθη του παρελθόντος, χωρίς να ορίζουν με ακρίβεια πόσο μακρινό πρέπει να είναι το παρελθόν, που πρέπει να ξεχάσουμε, ση­μαίνει πως κάπου μέσα σ' αυτό το παρελθόν υπάρχουν εθνικές «τρύπες», κενές εθνικής συνείδησης και γεμά­τες εθνική αθλιότητα.

Ο Κακλαμάνης πιστεύει πως η προτεινόμενη λήθη μπορεί να καλύψει ιστορικό χρόνο μέχρι το 1844. Μέχρι τη χρονιά αυτή υπήρχαν ελπίδες πως το τεχνητό κρά­τος που δημιούργησαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, θα αποκτούσε ένα ουσιαστικό περιεχόμενο με την αποδοχή της πολυεθνικότητάς του και την απόρριψη του μύθου για την «ευγενική» καταγωγή μας.

Αλλά, από το 1844 και μετά, κάθε ελπίδα εκλείπει: Η Ορθοδοξία εισβάλλει για τα καλά στο Κράτος και το Κράτος αρπάζεται από την Ορθοδοξία για να δημιουρ­γήσει τεχνητά «εθνική συνοχή και εθνική υπερηφά­νεια».

Τούτο το σφιχταγκάλιασμα Κράτους και Ορθοδοξίας συνεχίζεται: Το Κράτος είναι η Εκκλησία και η Εκκλη­σία είναι παρακράτος. Τα πρόσφατα γεγονότα επιβε­βαιώνουν του λόγου το αληθές με τον πιο πανηγυρικό τρόπο: Μόλις το Κράτος έκανε πως αυτονομείται από την Εκκλησία, η τελευταία φρίαξε από οργή. Δε θα ήμασταν υπερβολικοί, αν λέγαμε πως ο προσεχής ελλη­νικός εμφύλιος πόλεμος θα αρχίσει στο προαύλιο κά­ποιας εκκλησίας και θα έχει ως ανομολόγητο αίτημα, απο τη μεριά μεν των «κρατικοφρόνων» τον περιορι­σμό των «κληρικοφρόνων» στα του οίκου τους, από τη μεριά δε των «κληρικοφρόνων» τη συνέχιση του ελέγχου του Κράτους από την Εκκλησία εκ του αφανούς και στο όνομα, πάντα, της «εθνικής ομοψυχίας», που οι παπάδες θα ήταν αδύνατο να καταλάβουν πως δεν είναι συνώνυμο της «θρησκευτικής ομοψυχίας».

Και με το δίκιο τους. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως η Ορθοδοξία, πάνω από έναν αιώνα τώρα, υποκα­θιστά σε τούτο τον έρμο τόπο την ελλείπουσα εθνική συνείδηση, που αντικαταστάθηκε με τη θρησκευτική συνείδηση.

Κανείς δε θα μπορούσε να κατηγορήσει τους παπάδες για τούτη τη σύγχυση. Δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν Ιστορία και Φιλοσοφία της Ιστορίας, πολύ περισσότερο όταν δε γνωρίζουν καν γράμματα, πέραν των αναγκαίων για την ανάγνωση της Αγίας Γραφής.

Που, πάλι καλά που δε μας την πρότειναν ως συγ­γραφή αμιγώς ελληνική, προορισμένη να σώσει απο­κλειστικά τους 'Ελληνες. 'Ολα θα μπορούσε να τα πε­ριμένει κανείς από ανθρώπους, που ακόμα δεν το πή­ραν απόφαση πως ο Θεός του χριστιανισμού δεν είναι παρά ο Γιαχβέ του ιουδαϊσμού ελαφρώς παραλλαγμέ­νος και πως ο Χριστός ήταν ένας Εβραίος, που απηύ­θυνε τη διδασκαλία του καταρχήν στους Εβραίους. (Ο δημιουργός του χριστιανισμού, νοούμενου ως υπερε­θνική θρησκεία, είναι ο Απόστολος Παύλος, όχι ο Χρι­στός, που δεν είχε καμιά απολύτως πρόθεση να γίνει ιδρυτής θρησκείας).

Ολόκληρη η ευθύνη για το λανθανόντως θεοκρατικό Κράτος που μας φορολογεί, ωστόσο, πολύ κοσμικά πέ­φτει στο ελληνικό κράτος, που στάθηκε ανίκανο να παρακάμψει το εμπόδιο της πολυεθνικότητας, χρίον­τας τους πάντες «ακραιφνώς» Έλληνες μυστηριωδώς πως και κάνοντας σχεδόν τους πάντες να μεταλαμβά­νουν της ελληνικότητας ομού μετά των Αχράντων Μυ­στηρίων -πράγμα που αποτελεί καθαυτό ένα μεγάλο μυστήριο, που, ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να ερμηνευ­θεί με όρους της Φιλοσοφίας της Ιστορίας, της επιστή­μης που ως καθοδηγούσα μεθοδολογική αρχή, λείπει από τους περισσότερους, πολύ άξιους, κατά τα άλλα, 'Ελληνες ιστορικούς. (Σημειώνουμε πως τον Κακλαμά­νη δε θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ιστορι­κό, αλλά φιλόσοφο της Ιστορίας. Καιρός είναι να μά­θουμε κι εδώ πως υπάρχει μια τέτοια αυτόνομη και αυ­τάρκης επιστήμη, που δεν πρέπει να συγχέεται με την επιστήμη της Ιστορίας).

Μ' αυτά και μ' άλλα πολλά, η πνευματική ενότητα του ελληνισμού, λέει ο Κακλαμάνης, μεταμορφώθηκε σε ιστορική ενότητα, πράγμα που ουδέποτε για την Ελ­λάδα υπήρξε. Και πώς να «υπάρξει», προσθέτουμε εμείς, όταν η πνευματικότητα συγχέεται σταθερά με τη θρησκευτικότητα και ο παπάς λέγεται και «πνευματι­κός»;

Πόθεν πνευματικός ο παπάς; Επειδή έχει μια χαλα­ρή, στις περισσότερες περιπτώσεις, σχέση με το Άγιο Πνεύμα; Άλλωστε, το πνεύμα δεν είναι μόνο άγιο, εί­ναι και ανθρώπινο. Και τα ανθρώπινα πρέπει να τα αν­τιμετωπίζουμε με ανθρώπινο πνεύμα. Όπως στη Φυ­σική και τη Χημεία, έτσι και στην Ιστορία και τη Φιλο­σοφία της Ιστορίας, το 'Αγιο Πνεύμα πολύ μικρό ρόλο παίζει. Παρά ταύτα, εδώ στην ημιθεοκρατική χώρα μας, ακόμα και ένα εργαστήριο Φυσικής θα το εγκαινιά­σει δι' αγιασμού ο παπάς. Και δεν καταλάβαμε προς το παρόν πώς τόσα χρόνια τώρα, που οι παπάδες εγκαινιά­ζουν δι' αγιασμού τη νέα σχολική περίοδο δεν τα κατά­φεραν να κάνουν τα σχολεία μας ικανά να παράγουν, εκτός από τούβλα και κούτσουρα, που, βέβαια, είναι μια πρόοδος, αφού πρόκειται για μετάθεση από την ανόργανη στην οργανική ύλη.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ συνεχίζουμε να μαθαίνουμε κολλυ­βογράμματα, όπως έλεγαν τα γράμματα που μάθαιναν στό κρυφό σχολειό, όπου ο μαθητής, διδασκόμενος εν­τός της εκκλησίας, είχε την ευκαιρία να φάει και καμιά χούφτα κόλλυβα, γεγονός που ασφαλώς έπαιξε το ρόλο του στο να θέλει να είναι καλός μαθητής.

Προτείνουμε, λοιπόν, κατ' αναλογίαν, να επανεισαχθεί στα σχολεία τούτη η ελληνική και ιστορικά δοκι­μασμένη μέθοδος: Αν στο ισόγειο κάθε σχολείου υπάρ­χει ένα καλό εστιατόριο, όπου οι Ελληνόπαιδες, η «ελ­πίδα του έθνους», θα τρώνε τζάμπα, «υπάρχει κάποια ελπίδα η Ελλάδα να αποκτήσει και Παιδεία, εκτός, από υπουργό Παιδείας. Που αν δεν ήταν μαζί και Θρη­σκευμάτων θα ξυνόταν ολημερίς από αμηχανία».

Ούτως εχόντων των εκπαιδευτικοθρησκευτικών μας πραγμάτων, όπου τα Θρησκευτικά συνεχίζουν να είναι υποχρεωτικό μάθημα, προφανώς για να μη γίνουν οι Ελληνόπαιδες καλύτεροι' Ελληνες απ' ό,τι χριστιανοί, καλό είναι να πηγαίνει κανείς στην Εσπερία, προκειμέ­νου να μάθει γράμματα. Το καλό παράδειγμα το έδωσε έγκαιρα ο Κοραής. Αλλά εδώ, στη χώρα των νεοβαρβάρων, συνεχίζουμε να ειρωνευόμαστε τους σπουδαγμέ­νους στο εξωτερικό και να τους αποκαλούμε «εκτελω­νισμένους» και «εισαγόμενους».

Βλέπεις, συνηθίσαμε στα κολλυβογράμματα και καθέ­νας που κατάφερε να μάθει γράμματα μας φαίνεται εξαρχής ύποπτος εσχάτης προδοσίας

Από το βιβλίο του Ραφαηλίδη έχουν δημοσιευθεί προηγουμένως αλλού

τα εξής κεφάλαια :

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ Αλλο Ελληνας και Αλλο Νεοελληνας

1. ΠΩΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

2 ΕΛΛΑΔΑ.ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ.

3 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ KAI Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ

Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις με την Χρυσή Αυγή είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πως φτάσαμε σήμερα αυτό το ναζιστικό μόρφωμα και τα στελέχη  του να αποτελούν κύριο θέμα  στην πολιτική μας ζωή.

Η τραμπούκικη συμπεριφορά των χρυσαυγιτών βουλευτών  που απολαύσαμε αυτές τις μέρες στις τηλεοράσεις με βρισιές, κλωτσιές και φτυσίματα σε οπερατέρ και φωτογράφους  που οι φουκαράδες κάνουν την δουλειά τους, δεν είναι αποτέλεσμα ψυχικής οργής λόγω των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν αλλά αποτελούν μια συνήθη σε αυτούς βίαιη συμπεριφορά.

Και αυτή η βίαιη συμπεριφορά μπροστά στις κάμερες είναι πολύ ήπια μπροστά σε όσα κάνουν εν κρυπτώ με τα τάγματα εφόδου τους.

Τις απόψεις μου για την βία γενικότερα τις έχω εκθέσει πρόσφατα στο ποστ μου ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΒΙΑ;

Πριν 10 μέρες στην στήλη του ΒΗΜΑΤΟΣ Το Επταήμερο του Διόδωρου διάβασα ένα εξαιρετικό κείμενο που δίνει μια εύλογη εξήγηση για την υπάρχουσα ατμόσφαιρα βίας στην ελληνική κοινωνία που συντέλεσε στην  γέννηση της ΧΑ.

Σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από το κείμενο. (Οι υπογραμμίσεις με τα bold είναι δικές μου)

Γιατί υπάρχουν δύο θέματα με τη Χρυσή Αυγή· το ένα είναι η δράση της, το άλλο η επιρροή της. Για να αντιμετωπιστεί το πρώτο υπάρχουν νόμοι, διατάγματα, αστυνομία, δικαστήρια. Ο Νίκος Δένδιας έχει απαντήσει άμεσα και σωστά ως τώρα κάθε φορά που υπήρξαν προκλήσεις της Χρυσής Αυγής - όπως και ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης που απαγόρευσε «διανομές τροφίμων για Ελληνες» στις πλατείες επειδή ήσαν παράνομες - δεν τους εμπόδισε να το κάνουν στα γραφεία τους και καλά έκανε.

Η νομιμότητα είναι η ίδια η δημοκρατία μας, δηλαδή η ουσία της εκπεφρασμένη σε ρυθμίσεις. Εντάξει, δεν είναι τέλειες οι ρυθμίσεις αλλά μήπως είναι τέλεια η ιδέα που έχουμε οι Έλληνες για το τι είναι δημοκρατία; Το αντίθετο θα έλεγα: δημοκρατία θεωρείται το δικαίωμα να παραβαίνεις κάθε κανόνα της, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πολιτικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις. Καιρός είναι να αναστοχαστούμε πάνω στις ιδέες μας, που λένε και οι σοβαροί διανοούμενοι.

Όμως επιρροή (πολιτιστική, ιδεολογική, πολιτική) της Χρυσής Αυγής δεν αντιμετωπίζεται με τους νόμους και ούτε είναι κάτι που θα γίνει σύντομα. Γιατί η Χρυσή Αυγή είναι δυστυχώς γέννημα της κουλτούρας μας, της εθνικιστικής, πολεμοχαρούς και βίαιης κουλτούρας μας. Όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, αυτή η κουλτούρα γέννησε τη ΧΑ - και η κουλτούρα των λαών δεν αλλάζει από τη μία ημέρα στην άλλη, είναι μακρά διαδρομή και πρέπει να θέλουμε να την ακολουθήσουμε.

Διαβάζω αυτές τις ημέρες το βιβλίο κάποιου Δημήτρη Ψυχογιού που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι, κατακαλόκαιρο:

«Η πολιτική βία διαιωνίζεται επειδή αποθεώνεται η πολεμική βία των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας. Πρόκειται για την αγωνιστική ανάγνωση της ιστορίας που η Δεξιά αποκαλεί "πολεμική αρετή των Ελλήνων" και η Αριστερά "αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού". Η εκπαίδευση, η βίαιη ρητορική κομμάτων, συνδικάτων και μέντια εκμηδενίζουν τις δυνατότητες δημοκρατικού διαλόγου και συμβιβασμών. Υποκινούν τους πολίτες σε συγκρούσεις, σε αγώνες που μιμούνται και δικαιώνουν κάποιους που προηγήθηκαν - που και αυτοί δικαίωναν κάποιους προηγούμενους».

Και διαβάζω τη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη που αναγγέλλει, πικραμένος, την αποχώρησή του από την πολιτική: πίστευε, γράφει, πως κατά το 2011-12 υπήρχε «λύση εφικτή και αναίμακτη έξω από το Σύστημα. Και ότι αν τη χάσουμε, αυτό σημαίνει ότι στα 1821 δεν έγινε Επανάσταση. Στα 1843 δεν κερδήθηκε Σύνταγμα. Στα 1912 δεν έγιναν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, στα 1940 με το ΟΧΙ δεν έγινε Εθνική Αντίσταση και στα 1973 με το Πολυτεχνείο δεν έπεσε η Χούντα».

Ευτυχώς, δεν εισακούστηκε

Δηλαδή, αυτό που έβλεπε ο Μίκης όταν η χώρα χρεοκοπούσε, ήταν η ευκαιρία να συνεχιστεί η αλυσίδα πολέμων, επαναστάσεων, εξεγέρσεων της ελληνικής Ιστορίας. Να δικαιωθεί και να μην ακυρωθεί η αλυσίδα, να προστεθεί ακόμα ένας κύκλος. Όπως ακριβώς οι φοιτητές και μαθητές στις καταλήψεις, όταν φωνάζουν το σύνθημα «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Μπορεί και να έχει δίκιο αυτός ο Ψυχογιός, δεν μου μοιάζει να είναι ψυχογιός του συστήματος από το οποίο θέλει να μας βγάλει ο Μίκης - γιατί η δήλωσή του λέει πως δεν πρέπει να βγούμε από αυτό, πρέπει να το διαιωνίσουμε.

Υπάρχουν όμως και σοβαρότερες αποκαλύψεις στις εξηγήσεις του Μίκη Θεοδωράκη για την πικραμένη αποχώρησή του: υπήρχαν δύο λύσεις το 2011 κατά την άποψή του, «μέσα ή έξω από το σύστημα εξουσίας. Το "μέσα" σήμαινε συμμετοχή στις εκλογές με στόχο την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής Εξουσίας. Το "έξω", να βάλουμε όλοι μας το όποιο βάρος μας για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης». Δηλαδή, να κατακτηθεί η εξουσία με μη κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Αυτές τις βαθύτατα δημοκρατικές ιδέες του τις συζήτησε με τους Τσίπρα, Δραγασάκη, Γλέζο, γράφει. «Δεν εισακούστηκα» - ανέβηκαν αμέσως στην εκτίμησή μου και οι τρεις μόλις το διάβασα. Σκέφτομαι τι θα είχε ακολουθήσει αν συμφωνούσαν στις «αναίμακτες διαδικασίες» που πρότεινε, επικαλούμενος τις αιματηρότερες περιόδους της Ιστορίας μας, και με πιάνει ρίγος, ημερολόγιό μου.

Και εντάξει, καθένας μπορεί να σκέφτεται ό,τι θέλει και να το συζητά με όποιον θέλει, δημοκρατία έχουμε. Αλλά, τον Μάιο του 2011 η «Σπίθα» οργάνωσε συγκέντρωση στα Προπύλαια - μετά τη συγκέντρωση το πλήθος κατευθύνθηκε στη Βουλή και επιτέθηκε, έγινε προσπάθεια κατάληψής της. Ήταν η βιαιότερη επίθεση που έγινε ποτέ, ήταν η ημέρα που οι πολιορκημένοι βουλευτές διέφυγαν από τον Εθνικό Κήπο - που θα πει, η «Σπίθα» προσπάθησε να βάλει σε εφαρμογή την άποψη του Μίκη «να κατακτηθεί η εξουσία με μη κοινοβουλευτικές διαδικασίες».

Τα δύο άκρα υπάρχουν

Άλλο να συζητάς, άλλο να πράττεις - τις πράξεις τιμωρεί ο νόμος και τώρα καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν ήταν τυχαίο, αυθόρμητο γεγονός εκείνη η επίθεση. Υπήρχε σχέδιο - που δεν το οργάνωσε μόνος του ο Μίκης Θεοδωράκης, είχε όργανα η «Σπίθα». Σχέδιο για κατάληψη της Βουλής, κατάκτησης της εξουσίας. Δεν πρέπει να διερευνηθεί η υπόθεση; Δεν πρέπει να κληθούν να λογοδοτήσουν όλοι αυτοί;

Εντάξει, ο Μίκης έχει γενική ασυλία, όπως και ο Γλέζος. Οι υπόλοιποι; Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσης Πελεγρίνης, που ήταν εκ των οργανωτών και κεντρικός ομιλητής, μαζί με τον Μίκη, στην επαναστατική εκδήλωση, είναι δυνατόν να παραμένει πρύτανης τώρα που αποδεικνύεται πως, έστω άθελά του, βοήθησε τα σχέδια εκτροπής από τον κοινοβουλευτισμό του συνθέτη;

Η θεωρία των δύο άκρων δεν είναι λάθος, ημερολόγιό μου. Αν η «17Ν» λειτουργούσε σήμερα και συνέχιζε να δολοφονεί, δεν θα ήταν απολύτως συμμετρική προς τη Μολυβένια Αυγή; Οι ένοπλες επαναστατικές ομάδες που υπάρχουν σήμερα δεν σκοτώνουν; Οι αναρχοαυτόνομοι δεν καταστρέφουν, δεν δέρνουν, δεν ρημάζουν; Αυτά που σχεδίαζε ο Μίκης δεν είναι συμμετρικά προς τη σκέψη της ΧΑ για «επαναστατικό εθνικό λαϊκό κράτος»; Τα δύο άκρα υπάρχουν - μάθαμε πως ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχθηκε να ενταχθεί στο «εξωσυστημικό» άκρο. Η ευθύνη του έγκειται στην αποδοχή της βίας του ακροαριστερού άκρου - και στη μόχλευσή της με τη ρητορική της ηγεσίας του.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι μακάρι ο Παύλος Φύσσας να είναι το τελευταίο θύμα της πολιτικής βίας στη χώρα μας. Αλλά δεν φθάνουν οι ευχές, πρέπει και κάτι να κάνουμε, ημερολόγιό μου.

Μια εξ ίσου ενδιαφέρουσα άποψη για το θέμα είναι και αυτή που αναπτύσσει ο Κώστας Καρακώτιας, (Νομικός - κριτικός βιβλίου) στο ΕΘΝΟΣ. (και εδώ τα bold είναι δικά μου)

Η ιδεολογική αντιμετώπιση του τοπικού ναζιστικού φαινομένου είναι κι αυτή δύσκολη. Παρά την υπερχειλίζουσα ρητορική καταδίκη της ακραίας ακροδεξιάς, υπάρχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα η οποία είναι το κατάλληλο θερμοκήπιο για την άνθηση και την ανάπτυξή της. Η ελληνική κοινωνία είναι δέσμια ενός ισχυρότατου πλέγματος θεωρημάτων τα οποία είναι ενσαρκωμένα στους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους αλλά και διάχυτα ως κανονικότητα στην τρέχουσα λαϊκή καθημερινότητα.

Η απίστευτα εθνοκεντρική εκπαίδευση, η εθνοφυλετική καθαρότητα ως κρατική επιλογή, όπως εκφράζεται με την άρνηση απόδοσης της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα, η αντίληψη του περιούσιου και πανταχόθεν βαλλόμενου ανάδελφου λαού, η πίστη σε αναφαίρετα εθνικά δίκαια και η διαρκής θυματοποίηση της Ελλάδας ως άθυρμα των Μεγάλων Δυνάμεων, οι εξωφρενικές συνωμοσιολογικές δοξασίες, ο διάχυτος λαϊκός και εκκλησιαστικός αντισημιτισμός είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το υπαρκτό εγχώριο ιδεολογικό περιβάλλον. Όλα αυτά πρέπει να ιδωθούν εκ νέου με κριτήριο τον ορθό λόγο και χωρίς το φαντασιακό τους ιστορικό φορτίο. Μόνον τότε ο ναζισμός και ο φασισμός θα μείνουν σαν ψάρια χωρίς νερό.

Ο ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ,ΟΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Πάντως στιλιστικά ορισμένοι είναι λες και έχουν γεννηθεί για χειροπέδες. 

Αν μπεις φυλακή, δεν είναι που στερείσαι την ελευθερία σου, είναι που σε ξεχνάνε και οι έξω. 

Αφού τα «μνημόνια θρέφουν τον φασισμό», γιατί δεν έχουν ναζί στην Πορτογαλία και στην Κύπρο;

Αν είχαν μαύρο χιούμορ θα τους έστελναν Αμυγδαλέζα. 

 Από τα TEXT των PROTAGON.GR

(από όπου και οι φωτογραφίες)

Έπρεπε να δολοφονηθεί ένα νέο παιδί για να σπάσει το απόστημα της Χρυσής Αυγής και να αρχίσει να καθαρίζει ο τόπος από αυτό το μίασμα που ξεκίνησε πριν 26 χρόνια και κατάφερε σιγά σιγά να μολύνει  ένα μέρος της κοινωνίας μας.

Όπως συμβαίνει και στις  αρχαίες τραγωδίες πάντα στο τέλος επέρχεται η κάθαρση.

Ήταν πραγματικά στιγμή  κάθαρσης η εικόνα με χειροπέδες του ..αστείου φυρερίσκου, ενός πλάσματος που αν η κοινωνία είχε στοιχειώδη ευθιξία θα τον είχε κλείσει σε κλουβί και θα τον περιέφερε στις  γειτονιές .. σύμφωνα με την καταλυτική περιγραφή του από ένα παλιό τέως υπαρχηγό του τον Χάρη Κουσουμβρή, που συνεχίζοντας στο βιβλίο του ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ τον χαρακτηρίζει μισότρελλο "γκουρού", θλιβερή "προσωπικότητα", και που στο πρόσωπο του διέκρινε την ασχήμια, την παραφροσύνη, την έλλειψη ήθους και συντροφικότητας.

( Από το ποστ μου Ν. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ- Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠ.)

Βέβαια, όπως γράφω στο παραπάνω ποστ ο φυρερίσκος έχει από νεανικής ηλικίας εμπειρία στις συλλήψεις.

Αυτές άρχισαν από την ηλικία των 16 1/2 ετών, όταν για πρώτη φορά ακούγεται το όνομα του, με  την σύλληψη του τον Ιούλιο του 1974 έξω από την Βρετανική Πρεσβεία στο Κολωνάκι ενώ  διαμαρτυρόταν  για τη στάση της Μεγάλης Βρετανίας κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1976 γίνεται η κηδεία του Ευάγγ. Μάλλιου  και συλλαμβάνεται πάλι για επίθεση κατά δημοσιογράφων, που κάλυπταν την κηδεία και προφυλακίζεται, οπότε εκεί γνωρίζει και τους χουντικούς κρατούμενους. Αποφυλακίστηκε μετά 2 μήνες με εγγύηση.

 Στις 9 Μαΐου 1978 που είναι να δικαστεί, η δίκη θα χωριστεί γι΄αυτόν επειδή δεν είχε κληθεί νόμιμα και τελικά δεν θα δικαστεί ποτέ για αυτά τα αδικήματα, ενώ μετά 5ετια η υπόθεση αυτή θα παραγραφεί.

Στις 31-7-78 συλλαμβάνεται πάλι σαν μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για 13 αλυσιδωτές εκρήξεις βομβών και στις 7-8-78 προφυλακίζεται.

Στις 15-1-79 αρχίζει η δίκη του και του επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 13 μηνών η οποία στην αναίρεση της δίκης στις 16-10-79 μειώθηκε στους 11 μήνες.

Διαβάζοντας αναλυτικά τα σχετικά με τις συλλήψεις του όπως τα περιγράφω από το βιβλίο του Γ.Θ.Κρεμμυδά ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ  στο παραπάνω ποστ μου, αυτόματα δημιουργείται η αίσθηση πως κάποια αόρατη χειρ τον προστάτευε  σε κάθε δικαστική εμπλοκή του, γιατί ενώ  στην υπόθεση των εκρηκτικών αρχικά του ασκήθηκε δίωξη με τον βαρύτατο νόμο 774/78 περί καταστολής της τρομοκρατίας και προστασίας του  δημοκρατικού πολιτεύματος σε βαθμό κακουργήματος, τελικά   δικάστηκε με τον ηπιότερο 495/76 περί όπλων και εκρηκτικών σε βαθμό πλημμελήματος,  με τελικό αποτέλεσμα η ποινή του να μειωθεί στους 11 μήνες και 20 μέρες.

Ο πρώην υπαρχηγός του Χάρης Κουσουμβρής, στο βιβλίο του   σαφώς υπονοεί ότι υπήρχε υπόγεια σχέση του Μιχαλολιάκου με την αστυνομία και την ΚΥΠ και τον κατηγορεί πως έδωσε "συναγωνιστές" του στην Ασφάλεια για να πέσει στα μαλακά.

Όταν το πλοίο βυθίζεται τα πρώτα που το εγκαταλείπουν είναι τα ποντίκια, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε σύντομα αρκετές αποκαλύψεις από αρκετούς δικούς του που για να γλυτώσουν θα αρχίσουν να καρφώνουν τους πρώην συντρόφους τους.

Όπως είναι δε διαρθρωμένη η ΧΑ, βάσει του καταστατικού της ,με την απόλυτη εξουσία του αρχηγού και με την στρατιωτική της δομή, Φαλαγγίτης, Λοχίτης, Πυρηνάρχης, Ομαδάρχης, Τομεάρχης, Φαλαγγάρχης.  έτσι και εξουδετερωθεί η ιεραρχία ή σπάσει ο κρίκος, αρχίζει η διάλυση.

Ο Αρχηγός,σύμφωνα με το καταστατικό : «είναι ο Ανώτατος Ηγέτης της Χρυσής Αυγής. Προΐσταται του Κεντρικού Συμβουλίου χωρίς να μετέχει σ’ αυτό. Δεν δεσμεύεται κατά τη λήψη των τελικών αποφάσεων από τη γνώμη των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου, την οποία αποδέχεται κατά βούλησιν [sic]. Έχει την απόλυτη ευθύνη των τελικών αποφάσεων». Συμπερασματικά, «το πρόσωπο του Αρχηγού είναι απολύτως απαραβίαστο».

Όπως γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης :

Η Χρυσή Αυγή είχε κηρύξει από καιρό τον πόλεμο, στηριγμένη σε μια καρικατούρα στρατεύματος που είχε κατασκευάσει συγκεντρώνοντας μερικές εκατοντάδες παιδάκια του περιθωρίου, επίδοξους μαχαιροβγάλτες και κοινωνικά απροσάρμοστους. Τέτοιοι τυχάρπαστοι στρατοί όμως, μόλις χάσουν τους στρατηγούς, τους λοχαγούς και τους λοχίες τους, μετατρέπονται αυτομάτως σε μπουλούκια από φοβισμένα μυξιάρικα που τρέχουν να κρυφτούν, σαν τα παιδάκια που χάνουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Είναι σίγουρο πως μετά τις συλλήψεις ένα μεγάλο μέρος των διάφορων στρατόκαυλων που είχαν ενταχθεί στα ναζιστικά τάγματα εφόδου της οργάνωσης και πίστευαν πως είχαν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο θα λακίσουν ταχύτατα από αυτά και θα τα απαρνηθούν.

Ήδη ο μικρός αριθμός των συγκεντρωθέντων έξω από την ΓΑΔΑ αυτό δείχνει.

Εκτός από τους οργανωμένους στην ΧΑ, είναι σίγουρο πως ένα μεγάλο επίσης μέρος του 39% από τους ψηφοφόρους της που δήλωσαν ότι κριτήριο για την επιλογή τους ήταν η οργή προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα, θα την εγκαταλείψουν μετά τα πρόσφατα γεγονότα.

Βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε πως μπορεί σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση της ALCO η ΧΑ από το 10,8% του Ιουνίου να έχει μειωθεί μεν στο 6,7% αλλά στο ερώτημα αν θα πρέπει η ΧΑ να αντιμετωπιστεί σαν εγκληματική οργάνωση ενώ συμφωνεί το 60% των ερωτηθέντων ένα 19% απαντάει "όχι"

Είναι το αντίστοιχο ποσοστό 21% που δήλωσαν πως εκτιμούν ότι η ΧΑ είναι ναζιστικό κόμμα και πως συνειδητά την ψήφισαν ως τέτοιο!

Ας ελπίσουμε πως μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και αποκαλύψεις,   αρκετοί ψηφοφόροι της ΧΑ θα καταλάβουν πως αυτό το κόμμα δεν ήταν παρά ένα προσωποπαγές κατασκεύασμα του Μιχαλολιάκου που αυτοδιορίστηκε ισόβιος αρχηγός, έβγαλε βουλευτή την γυναίκα του, ιδιοκτήτρια ροζ ξενοδοχείου που δουλεύει με αλλοδαπούς(!!), ανάγκασε τον εκλεγμένο και άνεργο βουλευτή Σερρών Νικήτα Ζώη να παραιτηθεί για να καταλάβει την θέση του ο φίλος της κόρης του Ματθαιόπουλος, ενώ βέβαια έκανε εκπρόσωπο τύπου τον μακρινό συγγενή του , κλαρινογαμπρό Κασιδιάρη, σύμφωνα με τον προσφυή  χαρακτηρισμό του βουλευτή της ΝΔ  Δ.Κυριαζίδη.!

Τέλος φαίνεται πως ο φυρερίσκος είναι και μουσικόφιλος χεβυμεταλάς, γιατί μερικά στελέχη και βουλευτές της ΧΑ είναι και μουσικοί αυτού του είδους, οπότε στην φυλακή μπορεί να απολαμβάνει CD με τις ηχογραφήσεις τους!

Έτσι εκτός από τον γνωστό "Καιάδα" Γ. Γερμενή του black metal σατανιστικού συγκροτήματος Naer Mataron, ο Απόστολος Γκλέτσος είναι ο κιθαρίστας του νεοναζιστικού συγκροτήματος  Hellenic Stompers που το 2007 κυκλοφόρησε το πρώτο του demo με τίτλο «Ο Δήμιος». Όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα της νεολαίας της Χ.Α. σε σχετική παρουσίαση, ξεχωρίζουν τα κομμάτια «Ελληνικά SS»  και “White Europe” , ενώ μπασίστας είναι ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος του μουσικού συγκροτήματος Πογκρόμ, ο δε ο Μισιάκας ή «Μάστορας» συμμετέχει στο “hatecore” (σύμφωνα με τη σχετική ορολογία) συγκρότημα των Iron Youth.

ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

Στις 14 του μηνός έγινε στην Μακρόνησο η τελευταία παράσταση του έργου «Μίκης Θεοδωράκης - Ποιος τη ζωή μου», σε κείμενο - σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

Δυστυχώς δεν ήμουνα στην Αθήνα και έτσι δεν μπόρεσα να την δω αλλά η κόρη μου που ήταν εκεί, τραγούδησε συγκινημένη μαζί με τους 6000 περίπου θεατές τα τραγούδια που από μικρή άκουγε. Έκανε μάλιστα και μια δήλωση σε αθηναϊκή εφημερίδα η οποία και την δημοσίευσε μαζί με μια άθλια φωτογραφία της γιατί  την έχει πλήρως παραμορφώσει!

Με την Μακρόνησο έχω πάνω από 30 χρόνια συναισθήματα που είναι ανάμικτα. Κάθε μέρα που την βλέπω όταν βρίσκομαι στο εξοχικό μου στην περιοχή του Λαυρίου, μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από τις μαρτυρικές ιστορίες  γι΄αυτήν, αλλά και ευχάριστες γιατί έχω σχεδόν καλύψει κολυμπώντας όλα τα 13 χιλιόμετρα  της μπροστινής της πλευράς βράχο-βράχο ψαρεύοντας με το ψαροντούφεκο.

Ο μαρτυρικός αυτός τόπος είναι γνωστός στους περισσότερους από το στρατόπεδο συγκέντρωσης που υπήρχε εκεί στα χρόνια του εμφυλίου και λίγο μετά και από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις φαντάρων που είχαν μεταφερθεί εκεί για "εθνική αναμόρφωση"

Θυμηδία λοιπόν προκαλεί  μια εξαιρετική σειρά από προπαγανδιστικά καρτ ποστάλ της εποχής που το στρατόπεδο παρουσιάζεται λίγο πολύ σαν κάμπιγκ για διασκέδαση!

Πολλοί έχουν γράψει για όσους κατάφεραν να αντισταθούν στα βασανιστήρια και δεν υπέγραψαν δήλωση μετανοίας.

Όμως μόνο ο Διονύσης τραγούδησε και για όσους δεν άντεξαν και υπέγραψαν.

Προδοσίες και ψευτιές,
και μουρλές πολιτικές

Όποιος λύγισε εκεί

λέω για πάντα έχει σωθεί

Όχι πούναι στην ζωή

μα που υπέφερε πολύ

Το βίντεο που το τραγουδά είναι από το φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1976 όταν βραβεύτηκε για την μουσική  του φίλμ "Happy Day"  Στο βάθος εμφανίζονται η Μελίνα και ο Λοϊζος.

Σε λίγους επίσης είναι γνωστό πως σε αυτό το νησί μαρτύρησαν και πέθαναν αρχικά κατά τους Βαλκανικούς πολέμους Τούρκοι και Βούλγαροι αιχμάλωτοι από επιδημία χολέρας και στην συνέχεια, όταν χρησιμοποιήθηκε για ένα και πλέον χρόνο ως λοιμοκαθαρτήριο, Πόντιοι πρόσφυγες  κυρίως κατά  την περίοδο 1922-1923.Τους τάφους όλων αυτών τους κατέστρεψαν οι πρώτοι εξόριστοι που έφτασαν στο νησί για να φτιάξουν τα στρατόπεδα εξορίας τους. 

Για την Μακρόνησο και τα γεγονότα που έγιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα μεταπολεμικά χρόνια θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες αλλά σήμερα  το θέμα μου είναι τα θέατρα και οι παραστάσεις που έχουν δοθεί εκεί.

Όποιος ενδιαφέρεται για την ιστορία της μπορεί να διαβάσει ένα περιεκτικό κείμενο του Πάνου για την Μακρόνησο στην Καλύβα ψηλά στο βουνό .

Η πρόσφατη παράσταση έγινε σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, κοντά στο λιμανάκι της Μακρονήσου και συγκεκριμένα μπροστά από το κτίριο των Αρτοκλιβάνων.

Όσοι βρέθηκαν εκεί οδηγήθηκαν μέσα από τον δρόμο που στην άκρη είχαν ρίξει θειάφι για τα φίδια που υπάρχουν στο νησί .

Τα φίδια μαζί με τα αγκωνάρια που κουβάλαγαν οι εξόριστοι, για να γίνουν τα διάφορα κτίσματα αλλά και για τιμωρία, απεικονίζονται στο μνημείο που έχει στηθεί εκεί.  

Σχετικά με αυτή την εκδήλωση μπορείτε να διαβάσετε εδώ όπου υπάρχουν και 14 βίντεο από την παράσταση.

Η προηγούμενη μεγάλη εκδήλωση που έχει γίνει στο νησί ήταν πριν από 10 χρόνια τον Αύγουστο 2003 με τις 3 συναυλίες που έγιναν τότε, με την συμμετοχή και του ίδιου του Θεοδωράκη, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραστεί στην φετινή παράσταση.

Όμως τότε οι συναυλίες είχαν  γίνει σε  ένα από τα θέατρα  που υπάρχουν  στην Μακρόνησο.

Πολλοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξη αυτών των ανοικτών θεάτρων που φτιάχτηκαν από τους κρατούμενους όπως και πολλοί από τους επισκέπτες θεωρούν ότι τα ερείπια που βλέπουν στο νησί προέρχονται από την φθορά του χρόνου.

Όμως η μεγαλύτερη φθορά έγινε με το κλείσιμο  του στρατοπέδου όταν εργολάβος ανέλαβε και ξήλωσε από καλώδια και παραθυρόφυλλα μέχρι ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ξανά.

 Στον χάρτη φαίνεται το που ήσαν τα διάφορα στρατόπεδα στο νησί.

 Διοικητής του ΒΕΤΟ ήταν ο ταγματάρχης Γιώργος Τζανετάτος που εμφανίζεται στις έγχρωμες φωτογραφίες από το National Geographic  του 1949 που μεταξύ άλλων γράφει πως οι άνδρες παραμένουν ελεύθεροι να πιστεύουν ότι θέλουν!!

Ο Τζανετάτος καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε για οικονομικές ατασθαλίες, όπως επίσης και ο διοικητής του ΑΕΤΟ Βασιλόπουλος για τον ίδιο λόγο,και πέθανε στην φυλακή.

Το πρώτο και μεγαλύτερο θέατρο για 4000 θεατές φτιάχτηκε στο ΒΕΤΟ (Β΄Ειδικό Τάγμα Οπλιτών), εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο 1949  και είναι χαρακτηριστικές οι  22 θέσεις – τσιμεντένιοι θρόνοι που έχει στην πρώτη σειρά για τους επισήμους.

Σε αυτό το θέατρο έγιναν οι 3 συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη το 2003 με την υποστήριξη του υπουργείου Αιγαίου και πρωτοβουλία του Νίκου Σηφουνάκη, με σκοπό να τιμήσουν όσους δοκιμάστηκαν στο κολαστήριο αυτό. Τραγούδησαν οι Μαρία Σουλτάτου, ο Γιάννης Μπέζος, ο Δημήτρης Μπάσης, ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο ίδιος ο συνθέτης  το Σάββατο, μέρα που είχα διαλέξει και εγώ για να πάω.

Ο κόσμος αποβιβαζόταν από τα πλοία στο  λιμανάκι που είναι στο ΑΕΤΟ και τον μετέφεραν λεωφορεία στο θέατρο του ΒΕΤΟ από τον χωματόδρομο που υπάρχει από την μία έως την άλλη άκρη του νησιού.

Η συναυλία αυτή θα μου μείνει αξέχαστη από την συναισθηματική φόρτιση που είχε ο τόπος αλλά και από την συνεχή σκόνη  που τρώγαμε  όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε με τα πόδια μέχρι το λιμάνι  από τα λεωφορεία που πηγαινοέρχονταν στον χωματόδρομο .

Στο βίντεο εμφανίζεται ο Θεοδωράκης και  υπάρχουν εικόνες από την Μακρόνησο και στιγμιότυπα από την συναυλία.

 Η εικόνα από εδώ.

 Σε καλή κατάσταση είναι ακόμα το θέατρο που υπάρχει στο ΑΕΤΟ.

Αυτό είναι και το τελευταίο που κτίστηκε και εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο 1950.

Το θέατρο αυτό νωρίτερα έγινε δυστυχώς ο χώρος από όπου ξεκίνησαν   τα πολύνεκρα γεγονότα της Κυριακής 29 Φεβρουαρίου του 1948 με 17 μόνο νεκρούς στην επίσημη εκδοχή αλλά  με 180 έως 350 από άλλες μαρτυρίες.

Μεταξύ του ΑΕΤΟ και του Γ΄Κέντρου υπάρχουν τα ερείπια  από το θέατρο στο στρατόπεδο των εξόριστων γυναικών που πιθανολογώ πως είναι εκεί που το έχω σημειώσει.

Τέλος σε ένα ύψωμα στο  ΓΕΤΟ  υπάρχει το θέατρο του  που εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο 1949.

Το ρεπερτόριο των θεάτρων αποτελούνταν κατά µεγάλο µέρος από ανώδυνες ελληνικές κωμωδίες και ποικίλα προγράµματα διανθισμένα µε σκετς, τραγούδια και νούμερα επιθεώρησης. Σε σπάνιες περιπτώσεις παρουσιάστηκαν έργα κλασικού ρεπερτορίου (Οιδίπους τύραννος στην παρακάτω φωτογραφία) και φυσικά κανένα σχέδιο δεν υλοποιούνταν χωρίς την έγκριση της διοίκησης. Συχνά τα προγράµµατα που διαμόρφωνε το Γραφείο Ηθικής Αγωγής ήταν κείμενα µε σαφές αντικομουνιστικό περιεχόμενο ύστερα από άνωθεν εντολές και στόχο την ιδεολογική αναμόρφωση των εξορίστων.

Στο φίλμ  που έχει ληφθεί την ημέρα των εκλογών της 5-3-50, στο 1:58 και στο 2:01 φαίνονται δύο από τα θέατρα, ενώ στο 2:50 εμφανίζεται και ο Σαράφης εξόριστος τότε εκεί.

Πάντως σε αυτές τις εκλογές, παρά την "εθνική αναμόρφωση" των κρατουμένων, αυτοί δεν ψήφισαν το Λαϊκό κόμμα που πατρονάριζαν οι διοικητές τους. 

Η Δημοκρατική παράταξη και η ΕΠΕΚ πήραν 70% και πάνω και ο  Βενιζέλος περί το 15%.

Ελπίζω στο μέλλον οι νεότεροι να έχουν συχνότερα μνήμες από τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που θα πρέπει  να γίνονται  εκεί και όπως γράφει και ο Πάσχος Μανδραβέλης:

Η μνήμη της Μακρονήσου πρέπει να διδάσκει ότι το κράτος -οποιοδήποτε κράτος- κάτω από ειδικές συνθήκες μπορεί να παρεκτραπεί σε αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις και όλοι πρέπει να προσέχουμε. Μόνο υπ' αυτή τη έννοια πρέπει να δούμε και τα γκουλάκ -που υπήρξε η πιο σκληρή μορφή της κομουνιστικής καταπίεσης- και την Μακρόνησο του χθες, και το Γκουαντάναμο του σήμερα. Ακόμη και δημοκρατικές Πολιτείες έχουν επικίνδυνες εκτροπές, οι οποίες αν ξεκινήσουν δεν ξέρουμε ποτέ που θα σταματήσουν.

Πολλές από τις παλιές φωτογραφίες είναι από το λεύκωμα ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ Ιστορικός τόπος  

ICOMOS ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΘΕΣΙΩΝ

ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΒΙΑ;

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα με όλη  την τραγικότητα της νομίζω πως σηματοδοτεί μια νέα εποχή.

Από δω και πέρα η ανοχή της βίας από όλους μας πρέπει να είναι μηδενική.

Τις θέσεις μου για την χρήση βίας τις έχω αναπτύξει εκτενώς στο παρελθόν σε αρκετά ποστ μερικά από τα οποία παραθέτω στο τέλος του σημερινού.

Αυτό που θέλω να προσθέσω σήμερα είναι ότι  μετά την δολοφονία του Παύλου από την συμμορία της Χρυσής Αυγής  είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε  πια πως υπάρχουν πλέον δύο ομάδες στην ελληνική κοινωνία.

Εμείς και αυτοί.

Όταν όμως λέω αυτοί, δεν εννοώ μόνο τα ναζιστικά καθάρματα που σαν καρκίνωμα έχουν εξαπλωθεί σε όλη την χώρα και με την βία τους προσπαθούν να εκφοβίσουν τους αντιπάλους τους και τους μετανάστες και να επιβάλλουν σε όλους την ιδεολογία τους.

Εννοώ και όλους αυτούς που είναι μεν αντίθετοι με την ναζιστική ιδεολογία της ΧΑ  χρησιμοποιώντας  όμως βία, προσπαθούν κατά τον ίδιο τρόπο να επιβάλλουν τις ιδέες τους και να επικρατήσουν σε όσους θεωρούν αντίπαλους.

Πολύ φοβάμαι πως η βία αυτή που ενδημεί πλέον στην κοινωνία μας μπορεί να οδηγήσει σε αντίποινα εναντίον χρυσαυγιτών με τραγικά για όσους καταλαβαίνουν αποτελέσματα.

Δυστυχώς τον θάνατο του Παύλου Φύσσα δεν πρόκειται να εξισώσει ο θάνατος κάποιου χρυσαυγίτικου τραμπούκου ούτε ακόμα και  του ίδιου του δολοφόνου του.

Ο νεκρός είναι απλά νεκρός και δεν είναι πλέον ούτε αριστερός, ούτε δεξιός, ούτε αναρχοαυτόνομος, ούτε χρυσαυγίτης.

Ήρθε ,πιστεύω πια η ώρα, που η οποιαδήποτε χρήση βίας θα πρέπει να συγκεντρώνει την πλήρη και ομόθυμη καταδίκη όλων μας και αυτή η καταδίκη θα πρέπει να έχει τους πρωτεργάτες της στον πολιτικό μας κόσμο.

Δεν επιτρέπεται  πια για μικροκομματικούς λόγους ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού αμέσως μετά την δολοφονία του Φύσσα να μιλάει για "αντιμαχόμενες ομάδες κρούσεις" στοχοποιώντας τον ΣΥΡΙΖΑ που εκπροσωπεί σήμερα το 1/3 του ελληνικού λαού.

Ούτε ο ανεκδιήγητος αρχηγός των Καμμένων Βούρλων να προτρέπει σε λυντσάρισμα ενός μάλιστα εκλεγμένου πολιτικού του αντιπάλου.

Όπως επίσης βέβαια δεν μπορεί πλέον και ο ΣΥΡΙΖΑ να κλείνει τα μάτια ή και να ενθαρρύνει με το πρόσχημα της "αγωνιστικής κινητοποίησης" πράξεις βίας όπως στις Σκουριές, στην Κερατέα ή και στο κέντρο της Αθήνας.  

Δυστυχώς δεν έχω ψευδαισθήσεις πως ότι έγραψα θα πραγματοποιηθεί.

Το μόνο που ελπίζω είναι ότι η εν ψυχρώ δολοφονία του Φύσσα θα οδηγήσει σε κάποια εξάρθρωση των μηχανισμών της ναζιστικής ΧΑ  και την συνειδητοποίηση από τον κόσμο που έριξε την ψήφο του σε αυτήν,ότι ψηφίζοντας την δεν αντιτίθενται στους άλλους πολιτικούς σχηματισμούς αλλά ενισχύουν μια γνήσια εγκληματική συμμορία που εκτρέφει δολοφόνους- εκτελεστές.

Πρόσφατα ποστ σχετικά με την βία

Η "ΚΑΛΗ" ΚΑΙ Η "ΚΑΚΗ" ΒΙΑ.  16-1-2013

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ  14 Οκτωβρίου 2011

Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ ΟΤΑΝ Η ΒΙΑ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ  16-4-2011

Η ΒΙΑ, ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΙ 20-6-2007

Η ΚΑΥΣΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ ΤΟΥ ΜΠΟΣΤ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΑΡΧΟ

H γελοιογραφία αυτή του του ΜΠΟΣΤ δημοσιεύτηκε στο πρωτοχρονιάτικο φύλλο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ το 1961, το ίδιο που είχε δημοσιευτεί και αυτή που είχα  στο προηγούμενο ποστ μου.
Για να γίνει σήμερα κατανοητό τι σατιρίζει θα πρέπει να αναφερθεί κανείς στα γεγονότα της εποχής.
Στις αρχές Δεκεμβρίου 1960 ο λίαν δραστήριος τότε βουλευτής της Δημοκρατικής Ένωσης Ηλίας Μπρεδήμας, κατέθεσε ερώτηση στην Βουλή για διάφορες περιπτώσεις φοροδιαφυγής με σημαντικότερη αυτή του εφοπλιστή Σταύρου Νιάρχου.  

Ο Νιάρχος  ήταν στην επικαιρότητα λόγω της πρόσφατης σύμβασης για το Αλουμίνιο η οποία είχε καταγγελθεί από την αντιπολίτευση σαν χαριστική, ενώ ήδη είχε συμβληθεί με το Δημόσιο για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και τα Διυλιστήρια.

Στις 28-12-60 η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της δημοσιεύει την απάντηση του υπουργού Οικονομικών στην ερώτηση του Μπρεδήμα πως ο Νιάρχος έχει δηλώσει ετήσιο εισόδημα στην Ελλάδα 11.000 δραχμές!

Η απάντηση αυτή είναι εύλογο πως προκαλεί σάλο στην  κοινή γνώμη γιατί ο λαός διαπιστώνει πως ενώ αυτός ξεζουμίζεται οι διάφοροι μεγαλόσχημοι βρίσκουν τρόπους για να φοροδιαφεύγουν.

Με μια κουβέντα -τι είχες  Γιάννη τι είχα πάντα!

Την επομένη η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δημοσιεύει πρωτοσέλιδο σχόλιο της θεωρώντας  μεν  νόμιμη την φοροδιαφυγή του Νιάρχου η οποία όμως επιτυγχάνεται με διαφόρους ευφυείς συνδυασμούς ευχερειών παρεχομένων από  τους κειμένους νόμους.

 Ταυτόχρονα την ίδια μέρα, στην επιτυχημένη του στήλη που είχε και μεγάλη αναγνωσιμότητα, ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣΤΟΜΟΣ, που τον γράφει ο δημοσιογράφος Φαίδων Βαλσαμάκης αρχίζει τα καυστικά του σχόλια.

Σε νέα ανακοίνωση του το υπουργείο Οικονομικών στις 31-12-60 μετά από τον θόρυβο που είχε γίνει προσπαθεί να θολώσει τα πράγματα λέγοντας ότι στα εισοδήματα που αποκτά ο Νιάρχος στην Ελλάδα περιλαμβάνονται τα μερίσματα ή τα ποσοστά διοικητικού συμβουλίου που δίνουν οι ΑΕ στους μετόχους τους άσχετα από το πού αυτοί διαμένουν.

Ο Νιάρχος είχε τόπο διαμονής το Σαιν Μόριτς.

Από εκεί ακριβώς τον έχει σχεδιάσει και ο ΜΠΟΣΤ στο πρωτοχρονιάτικο φύλλο της εφημερίδας ,παίζοντας με τις λέξεις Κρούσος και Κροίσος ,να φεύγει σαν τον Ροβινσώνα με το κότερο του Κρεολή για την Σπετσοπούλα για να κυνηγήσει  και να φέρει φασιανό για να ταΐσει  την οικογένεια του!

Κάτω από την βαλίτσα δε υπάρχει και η φορολογική του δήλωση των 11.000 ετησίως ή των 32 δραχμών ημερησίως όταν "σαράντα φθάσας το κιλόν εδώ την γαλοπούλαν" !

Στην πόρτα είναι η τότε, 3η κατά σειράν σύζυγος του Ευγενία με τα παιδιά της που θέλουν να τους φέρει και ένα "λεφκομα του Μποστ που είνε φτινό"!

Στην πραγματικότητα με την Ευγενία απέκτησε 4 παιδιά και αφού την χώρισε το 1965 παντρεύτηκε την Σαρλότ Φορντ, δισέγγονη του ιδρυτή της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας  με την οποία απέκτησε μία κόρη.

Το 1970 η τέως σύζυγός του Ευγενία Λιβανού βρέθηκε νεκρή στο ιδιόκτητο νησί του στην Σπετσοπούλα. Παρ' ότι βρέθηκαν ίχνη ξυλοδαρμού, οι αρχές αποφάνθηκαν ότι ο θάνατος  της προκλήθηκε από υπερβολική κατανάλωση βαρβιτουρικών. Ένα χρόνο αργότερα έκανε και πέμπτο γάμο, καθώς παντρεύτηκε την αδελφή της Ευγενίας Λιβανού, Τίνα Λιβανού   (πρώην σύζυγο του Ωνάση ). 

Στο ίδιο φύλλο ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣΤΟΜΟΣ δημοσιεύει την διαθήκη του αποθανόντος έτους 1960 το οποίο αφήνει στον υπουργό Οικονομικών Παπακωνσταντίνου την φορολογική δήλωση του Νιάρχου για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του! 

Στα πρωτοχρονιάτικα φύλλα της εποχής υπήρχε πάντα και ένας σατυρικός Καζαμίας.

Έτσι στον Καζαμία για το 1961 αναγράφεται πως η αστυνομία του Σαίν Μόριτς  έχει σκοπό να απελάσει ένα επαίτη ονόματι Σταύρος Νιάρχος οπότε η κυβέρνηση καταθέτει νομοσχέδιο που του παραχωρεί τα πάντα ακόμα και τα νεκροταφεία και τα μαιευτήρια ενώ γίνονται και διαδηλώσεις για ενίσχυση του με το σύνθημα "Πάρε και από μένα μπάρμπα"!  

Σε συνέντευξη του ο Νιάρχος σε κυβερνητική εφημερίδα έδωσε εξηγήσεις για το θέμα οπότε η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε κύριο άρθρο της στις 10-1-1960 δίνει την δική της άποψη αν και με δύο κουβέντες ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣΤΟΜΟΣ στις 13-1-61 επεξηγεί με σαφήνεια πως ο Νιάρχος κατάφερε να αποφύγει την φορολόγηση των εισοδημάτων του στην Ελλάδα.

" Εκέρδισε ας πούμε, από τα "Διυλιστήρια Πετρελαίου" 15 εκατομμύρια δραχμές κι έπρεπε να πληρώσει 8 εκατομμύρια δραχμές φόρους. Μετεβίβασε λοιπόν τις μετοχές του των Διυλιστηρίων εις τα ναυπηγεία  τα οποία δεν κερδίζουν και δεν πληρώνει τίποτα."

Για την μεταβίβαση βέβαια των μετοχών είχε πάρει την έγκριση των υπουργών Εμπορίου, Βιομηχανίας και Οικονομικών.

Η κυβέρνηση στις 14-1-60 εξηγεί ότι η διάταξη που απαιτεί την έγκριση των 3 υπουργών για την μεταβίβαση των μετοχών υπάρχει για να μην μπορούν αυτές να μεταβιβαστούν σε ανεπιθύμητα πρόσωπα ως εκ τούτου  δεν μπορούσε να αρνηθεί την μεταβίβαση τους στα Ελληνικά Ναυπηγεία.

Το ίδιο κάνει και σε επιστολή του προς την εφημερίδα (17-1-61) και ό ίδιος ο Νιάρχος.

Την επόμενη μέρα η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ με πρωτοσέλιδη μακροσκελέστατη απάντηση της στην θέση του  κύριου άρθρου παραδέχεται ότι "νομοτύπως" δήλωσε φορολογητέο εισόδημα 11.000 και εστιάζεται κυρίως στις θέσεις της για την μακροχρόνια σύμβαση του Διυλιστηρίου που έχουν ως αποτέλεσμα ακριβά καύσιμα.

Στην συνέχεια για την σύμβαση με το αλουμίνιο αναφέρει ότι δεν υπήρχε τεχνικοοικονομική μελέτη, ότι το κράτος δεν γνωρίζει τι να προσδοκά από την βιομηχανία του αλουμινίου και ότι είναι  χαμηλή η τιμή πώλησης από την ΔΕΗ του ηλεκτρικού ρεύματος σε αυτήν.

Στις 30-11-1960 η Βουλή είχε κυρώσει την σύμβαση για το Αλουμίνιο με 111 ψήφους υπέρ και 48 κατά.