ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο επιστημονικός χώρος φαίνεται ότι θα χάσει ένα διακεκριμένο μέλος της που έχει διαπρέψει στην Μεταβολομική, την Κβαντική Ιατρική, την Γνωστική Ομοιοπαθητική, το Functional medicine και την Νευροανάδραση ,όπως σεμνά γράφει στον ιστότοπο της η Μαρία Καρυστιανού, για να το κερδίσει η πολιτική.
Kάτω από την ομπρέλα της «κβαντικής ιατρικής», η οποία υπόσχεται ακόμη και την «αποτοξίνωση» του ανθρώπινου οργανισμού από τον εμβολιασμό κατά της COVID-19 (!) γεννήθηκε ο «βιοσυντονισμός», που σήμερα διαφημίζεται σε ιστοτόπους ιατρείων και κέντρων ευεξίας και στην Ελλάδα με την τιμή μιας συνεδρίας βιοσυντονισμού να κυμαίνεται από 50-500 ευρώ με 3 συνεδρίες-εφαρμογές να είναι ο μέσος όρος ενός πακέτου θεραπείας.
Δεν έχει καμία σημασία ότι ο καθηγητής και  ιδρυτής των πανεπιστημιακών εκδόσεων Κρήτης Στέφανος Τραχανάς θεωρεί την κβαντική ιατρική ότι «είναι μια καθαρά ψευδοεπιστημονική επινόηση προς άγραν ανυποψίαστων πελατών»
Και με την πολιτική όμως μπορείς να προσελκύσεις ανυποψίαστους ψηφοφόρους  διακηρύσσοντας  ότι θα διαγωνιστείς για δικαιοσύνη, διαφάνεια, δημοκρατία, ανεξαρτησία κτλ δηλαδή τα ίδια ακριβώς, που κατά περίεργο τρόπο,  διακηρύσσουν και όλα τα άλλα κόμματα! 

Και όλα αυτά παρά την δελεαστική πρόταση, που κατά δήλωση της, της είχε γίνει να αναλάβει το Υπουργείο Δικαιοσύνης!
Και όπως γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης : Ομως η Μαρία Καρυστιανού την αρνήθηκε, όπως η ίδια αποκάλυψε σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή της. Πώς θα ήταν δυνατόν να δεχθεί; Η κυρία Καρυστιανού είναι υπεράνω του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Άφησε (προσωρινά, ελπίζουμε) την κβαντική ιατρική στην ησυχία της και κατεβαίνει στην πολιτική, με σημαία της τον άνθρωπο και την αγάπη, για να μας γλιτώσει από τα νύχια του συστήματος. Δεν θα εξαγοραζόταν, λοιπόν, για μια προφορική υπόσχεση που η πραγματοποίησή της εξαρτάται από το άδηλο μέλλον. Το ενδιαφέρον εδώ, όμως, είναι ποιο κόμμα τής έκανε την πρόταση. Αυτό θα είχε αξία να μαθαίναμε, γιατί είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, για την αυτοπροστασία μας, ποιος μπορεί να είναι τόσο ανόητος και αδίστακτος συγχρόνως. Και αφού ο ίδιος είναι αδύνατο να μας το πει, εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις εργασίας.
Αποκλείουμε εξαρχής τη ΝΔ, διότι η κυρία Καρυστιανού θέλει να στείλει τον πρόεδρο του κόμματος και σημερινό πρωθυπουργό στη φυλακή. Αποκλείουμε και το ΚΚΕ λόγω της αυστηρότητας του θρησκευτικού χαρακτήρα του, όπως επίσης την Πλεύση Ελευθερίας και τη Νίκη. Τη μεν Πλεύση για τον λόγο ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν θα προσέφερε ποτέ υπουργείο σε κανέναν, επειδή θα τα κρατούσε όλα η ίδια για τον εαυτό της, τη δε Νίκη επειδή αυτοί είναι πάρα πολύ ντροπαλοί, αγοραφοβικοί σχεδόν, σε σημείο που δεν πρέπει να μιλάνε ούτε μεταξύ τους. (Κατά πάσα πιθανότητα, μόνο προσεύχονται με κλειστά μάτια ή απλώς κοιμούνται…) Τέλος, αποκλείουμε και την Ελληνική Λύση για τον λόγο ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι μια ηπιότερη εκδοχή της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προς τον αυταρχισμό και δεν θα ανεχόταν ανταγωνισμό. Παρέλειψα να προσθέσω τη Νέα Αριστερά, αλλά δεν πειράζει. Ετσι, με την εις άτοπον απαγωγή, μας μένουν δύο ύποπτοι: ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ…
Βέβαια το πρόβλημα με την δημιουργία ενός κόμματος είναι και από ποια άτομα θα στελεχωθεί. Αρκετά πιθανή είναι η δικηγόρος της που είχε ξανακατέβει σε εκλογές με την ΝΙΚΗ, δεν ξέρω  για την αστρολόγο από το Χάρβαρντ, αλλά σίγουρα αποκλείω την καλόγρια που μιλάει αραμαϊκά.

Ο Μάνος Βουλαρίνος όμως κάνει μερικές εύστοχες προτάσεις για πολιτικούς που έχουν διακριθεί στο παρελθόν, όπως για την  ατυχήσασα στην τελευταία συνεργασία της με τον Τράγκα λόγω του θανάτου του,  Ραχήλ Μακρή, τον  κομψό πλέον Πάνο Καμμένο, την Θεοδώρα Τζάκρη, τον  «γέροντα η ευχή» Νικολόπουλο, τον δόκτορα και πατριάρχη των αντιεμβολιαστών Πετράκο, τον ειδικό στην τέχνη ιατρό Παπαδόπουλο της ΝΙΚΗΣ και βέβαια τον πανταχού παρόντα Νικόλαο Φαραντούρη.
Υπάρχουν όμως και ακόμα δύο πολιτικοί  που πάντα προσέχουν το τι λένε και που αρκετό καιρό πριν είχαν πει ότι η ολιστική ιατρός έχει όλα τα προσόντα για να γίνει πρωθυπουργός της χώρας, η Έλενα Ακρίτα και ο Νίκος Κοτζιάς. 

Μόνο που δεν ξέρω αν συνεχίζουν να το πιστεύουν αφ΄ότου μεγάλη παγωμάρα έπεσε στην αριστερά και στους εκεί υποστηρικτές της, όταν με τις δηλώσεις της διαπίστωσαν ότι πολιτικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Βελόπουλο και τον Νατσιό.

Πάντως ο Αθανάσιος Τσόκας, καθηγητής μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πολιτευτής με το κόμμα της ΝΙΚΗΣ δήλωσε: «έχω τη ΧΑΡΑ να συμμετέχω στη διαμόρφωση του Προγράμματος, αυτού του ανεπανάληπτου ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ!».
Πιστεύει και αυτός ότι :«η ΜΑΡΙΑ της Ελλάδας μας στις επικείμενες Βουλευτικές εκλογές, θα στεφθεί ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και θα είναι Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ Πρωθυπουργός και Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ που θα κυβερνά ΜΑΖΙ με το Λαό της, κάνοντας συχνή χρήση, της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, για σοβαρά κοινωνικά θέματα!!!».

Παρά δε  το σύνθημα της εποχής «τόπο στα νιάτα» η μάνα των Τεμπών έχει ήδη διαλέξει την 93χρονη οικονομολόγο Μαρία Νεγραπόντη Δεληβάνη , γνωστή για τις υπέρ της δραχμής απόψεις της, για τα οικονομικά του κόμματος της. 
Τέλος ίσως πολύτιμος συνεργάτης της να σταθεί ο γνωστός για τα περδόμενα ανέκδοτα του Λαζόπουλος, που για να ξεπεράσει την Ακρίτα και τον Κοτζιά είπε ότι η Καρυστιανού έπρεπε να είναι η πρόεδρος της Δημοκρατίας μας! 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

MORS IMPERATOR- ΠΑΝΤΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Στην φωτογραφία είναι η γερμανίδα ζωγράφος και συγγραφέας  Ερμιόνη φον Πρέουσεν (1854–1918) Είχε σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία Κλών Τεχνών της Καρλσρούης και για χρόνια έζησε στην Ρώμη ζωγραφίζοντας κυρίως φρούτα και λουλούδια.
Το 1887 η  φον Πρέουσεν έστειλε στην ετήσια έκθεση της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου τον πίνακα της 2,5x 1,3 μέτρων, Mors Imperator (ο θάνατος είναι ο κυβερνήτης) αλλά εκεί αρνήθηκαν να τον δεχτούν γιατί φοβήθηκαν ότι ο πίνακας θα μπορούσε να εκληφθεί ως χλευασμός προς τον γηραιό Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Α΄, ο οποίος είχε μόλις συμπληρώσει τα 90 του χρόνια.

Ο πίνακας εμφανίζει ένα σκελετό τυλιγμένο με μανδύα από γούνα ερμίνας που φοράει  ένα οδοντωτό σιδερένιο στέμμα, και πατά με το ένα πόδι πάνω σε μια υδρόγειο ενώ ανατρέπει έναν βασιλικό θρόνο με μια δραματική κίνηση του οστέινου καρπού του.
Το οικόσημο πάνω στο θρόνο ήταν μια δημιουργική επινόηση, που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να συγκριθεί με τα γαλλικά βασιλικά διακριτικά. Το στέμμα με τους πολύτιμους λίθους που πέφτει στο έδαφος στο κάτω μισό του πίνακα έχει αναγνωριστεί από τους ερευνητές ως εμπνευσμένο από ένα γαλλικό βασιλικό στέμμα που βρίσκεται στο Λούβρο.

 

Από τα στοιχεία που υπάρχουν καθώς και από την αριστοκρατική καταγωγή της ζωγράφου δεν προκύπτει ότι ζωγράφισε τον πίνακα με αντιμοναρχική πρόθεση, αλλά ως αλληγορία για την παροδικότητα της εξουσίας και της δόξας,  και προοριζόταν αρχικά να αποτελέσει το πρώτο μέρος ενός κύκλου δέκα πινάκων που απεικόνιζαν θέματα ζωής, θανάτου και αγάπης, και με σκοπό να αντιπαρατεθεί άμεσα στην έκθεση της Ακαδημίας με έναν πίνακα της με τίτλο «Regina Vitae» (η βασίλισσα της ζωής) που όμως δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει.
Η ζωγράφος  απογοητευμένη από την απόρριψη, έστειλε επιστολή στον αυτοκράτορα για να εξηγήσει την πρόθεσή της. Ο γραμματέας του μονάρχη, της απάντησε ότι  ο αυτοκράτορας δεν είχε κανένα πρόβλημα με το θέμα του έργου, αλλά ότι  το ζήτημα αφορούσε αποκλειστικά την αισθητική κρίση της επιτροπής.
Η  Ακαδημία όμως επέμεινε στην απόφασή της, χαρακτηρίζοντας τον πίνακα «αντιαισθητική έκφραση μιας στρεβλής σκέψης».
Τότε η  33 χρονη φον Πρέουσεν δημοσίευσε επιστολή σε εφημερίδα του Βερολίνου και αποφάσισε να νοικιάσει  έναν χώρο στην οδό Leipziger Strasse για να παρουσιάσει το έργο στο κοινό.
Η ιδέα της ήταν άκρως επιτυχής, καθώς το θέμα είχε αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα και συζητιόταν σε όλο το Βερολίνο.  Ο πίνακας παρουσιαζόταν πίσω από κουρτίνες και αποκαλυπτόταν θεατρικά στους επισκέπτες που πλήρωναν εισιτήριο, σε τιμή που αντιστοιχούσε σε 8 σημερινά ευρώ.

Ένα χρόνο μετά, η αλληγορία του πίνακα αποδείχτηκε πραγματική, καθώς ο Γουλιέλμος Α΄ πέθανε στις 9 Μαρτίου 1888, μια χρονιά που έχει ονομαστεί το «Έτος των 3 Αυτοκρατόρων»  (γερμ. Dreikaiserjahr) καθώς εκτός από τον Γουλιέλμο Α΄ πέθαναν και ο γιός του Φρειδερίκος Γ΄ πού πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα μετά μόνο 99 ημερών βασιλείας και  τον διαδέχτηκε ο γιός του  Γουλιέλμος Β΄.
Ακόμα και σήμερα, οι μαθητές στη Γερμανία για να θυμούνται τη χρονιά λένε τη φράση: «drei Achten, drei Kaiser » (τρεις οκτώ, τρεις αυτοκράτορες): 1888.
Το 1982 ο πίνακας πουλήθηκε σε ένα Ελβετό επιχειρηματία.
Πέρασαν πάνω από εκατό χρόνια μέχρι ο πίνακας να επιστρέψει στην Γερμανία όπου σήμερα εκτίθεται δανεικά στην  Alte Nationalgalerie.
Μόνο το 2013 είχε παρουσιαστεί στην Γερμανία ένα αντίγραφο του πίνακα σε ένα μικρό μουσείο στην περιοχή Alt-Mariendorf του Βερολίνου στο οποίο το 1918 είχαν δωρηθεί από τις κόρες της, μετά τον θάνατο της και τα υπόλοιπα έργα της.

 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ (Πως ένα ποίημα από την Αμερική βρέθηκε σε γαλλική ταινία)

 

Στην ενδιαφέρουσα και χαριτωμένη ταινία Jane Austen a gâché ma vie (2024) ο 95χρονος ποιητής Φρέντερικ Γουάιζμαν διαβάζει ένα  εξαιρετικό ποίημα ενός άλλου ποιητή, που δεν τον ήξερα, του Τζακ Χίρσμαν, με τίτλο Path .
Ρώτησαν την σκηνοθέτρια της ταινίας γιατί η ταινία τελειώνει με αυτό το ποίημα και γιατί το απήγγειλε  ο Φρέντερικ Γουάιζμαν και απάντησε:
- Αυτό το ποίημα ήταν το σημείο εκκίνησης για την ταινία. Είχα κινηματογραφήσει τον ποιητή Τζακ Χίρσμαν να το διαβάζει στο Shakespeare and Company πριν από χρόνια, και πάντα ήθελα να το συμπεριλάβω. Δυστυχώς, πέθανε πριν από τα γυρίσματα. Δεν ήθελα ηθοποιό - ήθελα κάποιον με ποιητική ψυχή. Γνωρίζω τον Φρεντ χρόνια. Γνωριστήκαμε τυχαία σε έναν δρόμο στο Παρίσι και τον ευχαρίστησα για τις ταινίες του. Γίναμε φίλοι. Όταν του είπα ότι δεν ήξερα ποιος έπρεπε να διαβάσει το ποίημα, είπε: «Τι λε για μένα;» Ήταν τέλειο. Δεν είναι ηθοποιός, αλλά έχει τέτοια παρουσία. Και έφερε και λίγο χιούμορ, κάτι που μου άρεσε πολύ.

Ο Τζακ Χίρσμαν (1933-2021) ήταν από τους γνωστότερους απόγονους των μπιτ ποιητών της Αμερικής, αλλά και γνωστός ακτιβιστής.
Στην ηλικία των 19 ετών,  έγραψε στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ.  Ο Χέμινγουεϊ του απάντησε λέγοντάς του: «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, μικρέ. Γράφεις καλύτερα από ό,τι εγώ όταν ήμουν 19. Αλλά το θέμα είναι ότι γράφεις σαν εμένα. Αυτό δεν είναι αμαρτία. Αλλά δεν θα φτάσεις πουθενά με αυτό».
Ήταν φίλος των μπίτνικ Άλεν Γκίνσμπεργκ και Λόρενς Φερλινγκέτι, και πρωταγωνιστούσε από τη δεκαετία του ’70 στα ποιητικά δρώμενα των ΗΠΑ και με το έργο του συνέχισε την παράδοση που δημιούργησε στη δεκαετία του ’50 η Ποιητική Αναγέννηση του Σαν Φρανσίσκο, με τον «πατέρα των Μπιτ» ποιητή Κένεθ Ρέξροθ και τη γενιά των Μπιτ.
Ήταν μέλος της Ένωσης Ποιητών του Δρόμου, μιας ομάδας που διανέμει φυλλάδια με ποιήματα στους ανθρώπους στους δρόμους.
 Υπήρξε καθηγητής του Jim Morisson στο Ucla, πριν να παραιτηθεί λόγω των αντιπολεμικών του πεποιθήσεων, εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ.
Το 2012 είχε έρθει και στην Ελλάδα και σε εκδήλωση που έγινε απήγγειλε ποιήματα του και συνομίλησε με τους παριστάμενους. Όμως στην Ελλάδα είχε μείνει και παλιότερα δύο χρόνια, φιλοξενούμενος του Λέοναρντ Κοέν στην Ύδρα.

Τα ποιήματα του έχουν κυκλοφορήσει και εδώ (ΜΟΝΟΠΑΤΙ -Απόπειρα 2019) σε μετάφραση Χρίστου Αγγελακόπουλου αλλά υπάρχουν και στο τόμο «Ανθολογία Μπιτ Ποίησης» της σειράς «ποιητές του κόσμου» σε εισαγωγή – μετάφραση του Γιάννη Λειβαδά (εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2003)
Ήταν  συστηματικός μεταφραστής ξένης ποίησης, ειδικά του Μαγιακόβσκι και του Νερούντα αλλά και Ελλήνων, όπως η Κατερίνα Γώγου και ο Γιάννης Λειβαδάς.
Σύμφωνα με τον ποιητή Ντέιβιντ Μέλτζερ, ο Χίρσμαν ήταν:  «ένας σπουδαίος δάσκαλος που αρνείται να εργαστεί στο πανεπιστήμιο, ένας σπουδαίος ακαδημαϊκός που αρνείται να δημοσιεύσει στα μεγάλα έντυπα. Τα περισσότερα εκδίδονται από τον ίδιο, σε 150 αντίτυπα».
Αν και ο Χίρσμαν απέρριψε την επιτυχία του κεντρικού τύπου, έχει δημοσιεύσει πληθωρικά. Οι πάνω από 50 τόμοι ποίησης του περιλαμβάνουν τα All That’s Left (2008), Front Lines: Selected Poems (2002), Lyripol (1976) και A Correspondence of Americans (1960). Το αριστούργημά του των 1.000 σελίδων, The Arcanes, εκδόθηκε το 2006.
Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες όπως Ρωσικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ελληνικά, Ιταλικά ,Ισπανικά, Αλβανικά, Βιετναμέζικα, Γίντις και Κρεολικά  
O Χίρσμαν απήγγελνε  συχνά το ΜΟΝΟΠΑΤΙ, όπως υπάρχει και σε μια  ηχογραφημένη ανάγνωση από τον ίδιο  για τον Εθνικό Μήνα Ποίησης τον Απρίλιο του 2012, αλλά η ​​επίσημη έντυπη έκδοσή του έγινε τον Δεκέμβριο του 2016 προς τιμήν των 83ων γενεθλίων του .
 Η εκδήλωση για τον εορτασμό των γενεθλίων του πραγματοποιήθηκε στην γκαλερί Dolby Chadwick στο Σαν Φρανσίσκο. Εκείνο το βράδυ, 100 αντίτυπα αυτής της έκδοσης διανεμήθηκαν δωρεάν στους φίλους του Τζακ και 15 ειδικά αντίτυπα τυπώθηκαν σε γυαλιστερό χαρτί 100 λιβρών (11 x 17 ίντσες) και αριθμήθηκαν και υπογράφηκαν από τον ίδιο.
Στο βίντεο απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής το ΜΟΝΟΠΑΤΙ μια εβδομάδα πριν τον θάνατο του, και στην συνέχεια η Alexis Lane Jensen τραγουδά την μελοποίηση του που έχει κάνει η συνθέτις και πιανίστρια  Allison Lovejoy 

Path, Jack Hirschman

Go to your broken heart.
If you think you don’t have one, get one. To get one, be sincere.
Learn sincerity of intent by letting
life enter because you’re helpless, really,
to do otherwise.
Even as you try escaping, let it take you
and tear you open
like a letter sent
like a sentence inside
you’ve waited for all your life
though you’ve committed nothing.
Let it send you up.
Let it break you, heart.
Broken-heartedness is the beginning
of all real reception.
The ear of humility hears beyond the gates.
See the gates opening.
Feel your hands going akimbo on your hips,
your mouth opening like a womb
giving birth to your voice for the first time.
Go singing whirling into the glory
of being ecstatically simple.
Write the poem.
 
Πήγαινε στην πληγωμένη σου καρδιά.
Αν νομίζεις ότι δεν έχεις, βρες μία. Για να αποκτήσεις μία, να είσαι ειλικρινής.
Μάθε την ειλικρίνεια της πρόθεσης αφήνοντας
τη ζωή να μπει, επειδή είσαι αβοήθητος, στην πραγματικότητα,
να κάνεις διαφορετικά.
Ακόμα και καθώς προσπαθείς να ξεφύγεις, άφησέ την να σε πάρει
και να σε σκίσει
σαν γράμμα που στάλθηκε
σαν πρόταση μέσα σου
που περίμενες όλη σου τη ζωή
αν και δεν έχεις κάνει τίποτα.
Άφησέ την να σε στείλει πάνω.
Άφησέ την να σε σπάσει, καρδιά μου.
Η πληγωμένη καρδιά είναι η αρχή
κάθε πραγματικής υποδοχής.
Το αυτί της ταπεινότητας ακούει πέρα ​​από τις πύλες.
Δες τις πύλες να ανοίγουν.
Νιώσε τα χέρια σου να χτυπούν στους γοφούς σου,
το στόμα σου να ανοίγει σαν μήτρα
γεννώντας τη φωνή σου για πρώτη φορά.
Πήγαινε να τραγουδήσεις στροβιλιζόμενος στη δόξα
του να είσαι εκστατικά απλός.
Γράψε το ποίημα.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΟΣΚΑΡ

Έχω δει όλες τις  ταινίες που διαγωνίστηκαν στα διάφορα Όσκαρ, εκτός της ταινίας - Song Sung Blue (που δεν έχει προβληθεί εδώ) όπως επίσης  δεν έχω δει επίσης και όλες τις ταινίες Animation και ντοκιμαντέρ, οπότε και δεν έχω γνώμη γι αυτές τις κατηγορίες .Για αυτές που έχω δει  σε μερικές απονομές συμφωνώ.  αλλά σε άλλες θα προτιμούσα το βραβείο να έχει δοθεί αλλού.
Κάτω από κάθε ταινία, έχω παραθέσει ένα σύντομο σχόλιο μου γι αυτήν καθώς και την προσωπική μου βαθμολογική της αξιολόγηση στην κλίμακα 1-5
Με κόκκινα γράμματα είναι οι ταινίες που πήραν το Όσκαρ και όπου η επιλογή μου ήταν διαφορετική είναι με μπλέ

Best picture
 
One Battle After Another
Ιδιόρρυθμη περιπέτεια με έντονο μαύρο χιούμορ και με τον Sean Penn να δημιουργεί ένα αξέχαστο κινηματογραφικό ήρωα. 3
 
Frankenstein
Εντυπωσιακή και πλούσια σε σκηνικά διασκευή του κλασσικού αυτού έργου ανανεωμένου με την  γνωστή από τον  Λαβύρινθο του Πάνα" και το Το Σχήμα του Νερού σκηνοθετική ματιά του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο  3
 
F1
Οι εντυπωσιακές σκηνές από αγώνες της φόρμουλα 1 μαζί με την συμπαθητική παρουσία του Μπραντ Πιτ και τις προβλέψιμες σχέσεις των πρωταγωνιστών δεν επαρκούν, πλην ίσως των φανατικών της φόρμουλας, να ικανοποιήσουν ένα ευρύτερο κοινό.   2 ½
 
Hamnet
Με εξαιρετικό τρόπο δοσμένο το πόσο η προσωπική ζωή του συνέβαλλε στην δημιουργία του κλασικού του έργου 3
 
Marty Supreme
Η ταινία είναι μια μαύρη σάτιρα για το κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου με όσα παράλογα κάνει ο πρωταγωνιστής της για να πετύχει, αλλά παρά το ότι έχει ρυθμό οι απιθανότητες του σεναρίου τελικά σε απωθούν . 2
 
The Secret Agent
Μια αριστουργηματική ταινία που καταφέρνει να κρατάει τεταμένο συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή, που από την αρχή έχει την αίσθηση μιας επαπειλούμενης απειλής για τον πρωταγωνιστή και που χάρις στην μαστοριά του χαρισματικού της σκηνοθέτη η αναμενόμενη κάθαρση έρχεται χωρίς την αναμενόμενη από άλλες ταινίες κορύφωση της. 4 ½
 
Sentimental Value
Στην εξαιρετική αυτή ταινία ο σκηνοθέτης καταφέρνει θυμίζοντας ταινίες του Μπέργκμαν να μας δώσει με εικόνες και διάλογο τις διαταραγμένες σχέσεις μεταξύ ενός απόντος στο παρελθόν πατέρα με τις δύο του κόρες σχέσεις που δεν βασίζονται μόνο στους δεσμούς της οικογένειας αλλά και στην αγάπη τους για την τέχνη. 4 ½
 
Sinners
Ξεχωρίζει από τις άλλες ταινίες τρόμου, γιατί έχει εξαιρετική μουσική, αντιρατσιστικά μηνύματα και υπερβολικές σκηνές βίας 2
 
Train Dreams
Μια άλλοτε νοσταλγική και άλλοτε βάρβαρη εικόνα της εποχής της επέκτασης του σιδηροδρόμου στις αρχές του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ξυλοκόπου. 2 ½
 
Bugonia
Έχοντας δει προηγουμένως την ιδιόρρυθμη μαύρη κωμωδία Save the Green Planet γνήσιο b-movie, με τις συνήθεις σκληρές σκηνές βίας στην κορεατική φιλμογραφία, βλέποντας την Βουγονία είχα την αίσθηση ότι βλέπω ένα καλογυρισμένο μεν, Χολιγουντιανής αισθητικής αντίγραφο της, και με καλούς ηθοποιούς πλήρως αποδεκτούς για τα δυτικά πρότυπα, αλλά που, ιδίως με το φαντασμαγορικό τέλος, έχει χάσει την γοητευτική αφέλεια του οικονομικά φτωχότερου πρότυπου. 1 ½
 
Θα έλεγα ότι τόσο η ταινία Sentimental Value αλλά σχεδόν και η ισάξια The Secret Agent είναι σαφώς πιο αξιόλογες από το  One Battle After Another, αλλά το βασικό τους μειονέκτημα είναι ότι δεν είναι αμερικανικές.  Ευτυχώς βέβαια που η αναμφισβήτητη αξία του Sentimental Value αναγνωρίστηκε με την απονομή του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
 
 
Best actress
 
Jessie Buckley – Hamnet
 
Rose Byrne - If I Had Legs I'd Kick You
Εξαιρετική ερμηνεία της Ρόουζ Μπέρν και ιδιαίτερα αγχωτική η ατμόσφαιρα της ταινίας που αν δεν άφηνε, ηθελημένα πιστεύω, αδιευκρίνιστα ορισμένα στοιχεία της ιστορίας, θα ήταν πολύ καλύτερα αποδεκτή από τον θεατή. 2
 
Kate Hudson - Song Sung Blue
 
Renate Reinsve - Sentimental Value
 
Emma Stone – Bugonia
 
Δεν έχω δει την άπαιχτη Song Sung Blue για να συγκρίνω την ερμηνεία της Kate Hudson με αυτήν των άλλων συνυποψηφίων της, αλλά η ερμηνεία της Rose Byrne,  στην σαφώς κατώτερη ταινία από το Hamnet, If I Had Legs I'd Kick You, είναι καθηλωτική.

 
 
Best actor
 
Michael B Jordan – Sinners
 
Timothée Chalamet - Marty Supreme
 
Leonardo DiCaprio - One Battle After Another
 
Ethan Hawke - Blue Moon
Η ταινία έχει σαν θέμα τον διάλογο του Λόρεντζ Χαρτ με τον  Ρίτσαρντ Ρότζερς που είχαν γράψει μαζί το ομώνυμο πασίγνωστο τραγούδι του τίτλου της, με τον ϊθαν Χοκ συγκλονιστικό ως Χάρτ 2 ½
 
Wagner Moura - The Secret Agent
 
Είναι πια δεδομένο ότι ο Timothée Chalamet έχασε το Όσκαρ μετά την άστοχη άποψη του ότι «κανείς δεν νοιάζεται" για την όπερα ή το μπαλέτο». Αλλά εξίσου αξιόλογη ήταν και η ερμηνεία του Ethan Hawke  στην ήσσονος σημασίας  ταινία  Blue Moon.
 
 
Best supporting actress
 
Amy Madigan - Weapons
 
Elle Fanning - Sentimental Value
 
Inga Ibsdotter Lilleaas - Sentimental Value
 
Wunmi Mosaku - Sinners
 
Teyana Taylor - One Battle After Another
 
Η Elle Fanning και η  Inga Ibsdotter Lilleaas ήταν κατά την γνώμη μου ισάξιες στον ρόλο των δύο αδελφών στην ταινία Sentimental Value και σαφώς καλύτερες από την Amy Madigan  στην υποδεέστερη ταινία  Weapons
 
Best supporting actor
 
Sean Penn - One Battle After Another
 
Benicio del Toro - One Battle After Another
 
Jacob Elordi - Frankenstein
 
Delroy Lindo - Sinners
 
Stellan Skarsgård - Sentimental Value
 
 
Best director
 
Paul Thomas Anderson - One Battle After Another
 
Ryan Coogler - Sinners
 
Josh Safdie - Marty Supreme
 
Joachim Trier - Sentimental Value
 
Chloé Zhao - Hamnet
 
Η βράβευση του εξαιρετικού σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson νομίζω ότι έγινε γιατί στο παρελθόν έχει επανειλημμένα  αγνοηθεί από τα Όσκαρ  στις τόσες αξιόλογες ταινίες του που έχουν γράψει ιστορία στον κινηματογράφο.
 
Best international feature
 
Sentimental Value
 
It Was Just an Accident
Μια εξαιρετική ταινία που διαθέτει υποδόριο μαύρο χιούμορ, παρά το θέμα της που αφορά την εκδίκηση θυμάτων ενός βασανιστή στο Ιράν, καταφέρνει να αποδείξει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά ποτέ δεν είναι δεδομένη. 4
 
Sirât
H ταινία, παρά το απίθανο σενάριο της, λόγω του τοπίου αλλά και των ιδιόρρυθμων `συνταξιδιωτών στους οποίους προσκολλάται ένας πατέρας με τον μικρό γιό του που ψάχνει να βρεί την κόρη του, εξασκεί στην αρχή σαν road movie μια υπνωτιστική γοητεία στον θεατή μέχρι την απρόσμενη κορύφωση της.  3
 
The Secret Agent
 
The Voice of Hind Rajab
Είναι από τις ταινίες που μένουν χαραγμένες στην μνήμη του θεατή καθώς σε όλη την διάρκεια της αναπόφευκτα συμμετέχει συναισθηματικά στην τραγική αυτή ιστορία  4
 
 
Best original score
 
Sinners - Ludwig Goransson
 
Bugonia - Jerskin Fendrix
 
Frankenstein - Alexandre Desplat
 
Hamnet - Max Richter
 
One Battle After Another - Jonny Greenwood
 
 
Best cinematography
 
Sinners - Autumn Durald Arkapaw
 
Frankenstein - Dan Laustsen
 
Marty Supreme - Darius Khondji
 
One Battle After Another - Michael Bauman
 
Train Dreams - Adolpho Veloso
 
Νομίζω ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς του Dan Laustsen στον Frankenstein είναι καταπληκτική και ιδιαίτερα εντυπωσιακή.
 
Για τις παρακάτω κατηγορίες και στις υπόλοιπες που δεν αναφέρω  εδώ, δεν έχω τις απαιτούμενες γνώσεις για να έχω άποψη.

Best production design
 
Frankenstein - Tamara Deverell and Shane Vieau
 
Hamnet - Fiona Crombie and Alice Felton
 
Marty Supreme - Jack Fisk and Adam Willis
 
One Battle After Another - Florencia Martin and Anthony Carlino
 
Sinners - Hannah Beachler and Monique Champagne
 
 
Best casting
 
One Battle After Another - Cassandra Kulukundis
 
Hamnet - Nina Gold
 
Marty Supreme - Jennifer Venditti
 
Sinners - Francine Maisler
 
The Secret Agent - Gabriel Domingues
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠ΄ Τ΄ΑΛΟΓΟ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ.

Το άρθρο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με τίτλο Κατεβείτε απ’ τ’ άλογο  είναι γραμμένο με μοναδική ευστοχία ως προς το θέμα του, αλλά  και με το γνωστό του διαβρωτικό χιούμορ και για τον λόγο αυτό το παραθέτω ολόκληρο.

Κάτι έχουνε πάθει αυτοί οι Αραβες εδώ και καιρό – τώρα το κόλλησαν και οι Πέρσες: εμφανίζουν κάποια σύνδρομα ξεβράκωτου μεγαλείου (κάτι που ταλανίζει και την Τουρκία, η οποία έχει κι εκείνη αυτοκρατορικές ονειρώξεις) και εξαιτίας αυτής της ψύχωσης δεν μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Αυτοντοπάρονται ως μεγαλειώδεις, αυτοκολακεύονται, αυτοενθαρρύνονται, αυτοπαινεύονται, αυτοπωρώνονται, αυτομαρσάρονται και εν τέλει και θεαματικά αυτοκτονούν.

Και δεν είναι μόνο η πρόσφατη περίπτωση της Χαμάς που πίστεψε ότι κάτι έκανε εισβάλλοντας, με αποτέλεσμα να αφανίσει τους Παλαιστίνιους, δεν είναι οι μεγαλοστομίες των ηγετών της Χεζμπολάχ που κατέληξαν στον διασυρμό και «εταπεινώθησαν έως σφόδρα». Αλλά, ακόμα, θυμόμαστε, από την εποχή του Ιράκ, τον Σαντάμ, ξαφνικά, να το παίζει λιοντάρι με ξένη χαίτη, να λέει κι εκείνος τα μπετοβενικά του, τα αυτοκρατορικά του, μέχρι που έπεσε το αμερικανικό σκεπάρνι και πάει τελείωσε.

Προηγουμένως, αυτός που υποδυόταν τον γενναίο άντρα, και παρότι είχαν σκοτωθεί λίγο πριν οι δύο γιοι του, κάθισε σαν κότα να τον συλλάβουν, να τον γυρίζουν και να τον επιδεικνύουν δεμένο με χαλκά σαν μαϊμού, να τον τραβούν βίντεο και τελικά να τον απαγχονίζουν δημοσίως. Δεν βρήκε το κουράγιο να δώσει πριν, μόνος του, ένα αξιοπρεπές τέλος. Μεγάλα λόγια, μπλα μπλα αραβικά, απειλές και εν τέλει ένας θάνατος – ρεζιλίκι. (Παρότι όλοι ζούμε και για ένα καλό φινάλε).

Τα ίδια και ο δυστυχής Καντάφι. Μεγαλειώδης κι αυτός, με τα μαύρα γυαλιά του α λα Κούρκουλο, τις μεταξωτές κελεμπίες του, το ύφος Ρισελιέ, τις γυναίκες συνοδούς του που ήταν και δήθεν σωματοφύλακες, και το στυλάκι εγώ ειμί το φως του κόσμου. Πάει και αυτός με ανάλογο τρόπο, κάθισε να τον μαγκώσουν, να τον ανασκολοπίσουν με ξιφολόγχη, να υποστεί ξυλοδαρμούς και χαστούκια από τον κάθε περαστικό κι εν τέλει να τον πυροβολήσουνε και να τελειώσει αιμόφυρτος και αισχρά διαπομπευμένος. Ούτε κι εκείνος βρήκε το κουράγιο να δώσει ένα έντιμο τέλος – παρά τις επί δεκαετίες μεγαληγορίες του, το αντριλίκι και το εν γένει πομπώδες της παρουσίας. Οπως λένε και οι Λίβυοι, μαγκιά, κλανιά και κώλος – φινιστρίνι.

Δηλαδή, ούτε στον εχθρό σου. Ο Χαμενεΐ, βέβαια, πέθανε ηλιθιωδώς. Και αυτός από αλαζονεία – φαντάζομαι. Δεν του έφταναν τα όσα είδε ότι έκαναν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους και στη Χεζμπολάχ, δεν διαπίστωσε πολλαπλώς τις δυνατότητες που είχαν ήδη επιδείξει (συν, τώρα, τους Αμερικανούς) και πήγε στο παλάτι του να κάνει συνεδρίαση σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Ή, ως γενναίος που ήτανε και βέβαια προφανώς αλαζών, όπως αποδείχτηκε, αφού οι Εβραίοι τον παρέπεμψαν εξαερωμένο στον Παράδεισο, πριν καν προλάβει, ως ηγέτης, να πολεμήσει μία μέρα έστω.
Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Να υπάρχει τόση κραυγαλέα υποτίμηση του αντιπάλου, όταν μάλιστα αυτός έχει δείξει τη χάρη του πολλαπλώς, έχει πετύχει (αντικειμενικά το λέμε) στρατιωτικά κατορθώματα απαράμιλλα, με πονηρία, οξυδέρκεια, σιωπή και σύνεση, χωρίς παλικαρισμούς αλλά με εκπληκτικά και πρωτοφανή αποτελέσματα;

(Και δεν το λέω μόνο για την ιστορία με τους φορητούς ασυρμάτους της Χεζμπολάχ, ούτε τον αφανισμό των πυρηνικών επιστημόνων μέσα στην ίδια την Τεχεράνη). Ισως κάποιοι απ’ τους εν λόγω να πιστεύουν πως ο Αλλάχ είναι μεγάλος και θα τους προστατέψει, αλλά φαίνεται πως και οι Θεοί έχουνε κι άλλες δουλειές ή, ορισμένες ώρες, παίζουνε κι αυτοί με το κινητό τους.
Τα ίδια σε κάποιο βαθμό έχουν πάθει και οι Τούρκοι – σύνδρομα μεγαλείου και όνειρα για νέο σουλτανάτο με σταφίδες σουλτανίνες και σουλτάνες μπόλικες. Απειλούν, αναθεωρoύν, αίφνης θέλουν κι αυτοί να ξαναγίνουνε μεγάλοι, υποτίθεται – αλλά τελικά όλα καταλήγουν στην ιδεολογία Hondos Center και στη φιλοσοφία της ευζωίας, διότι και οι μεγάλοι, υποτίθεται, ηγέτες σε στυλ Ερντογάν βλέπουνε πώς εξαερώθηκαν μερικοί συνάδελφοί τους με τριάντα πυραύλους που έπεσαν στο κεφάλι τους και ξαφνικά τα μεγαλεία πήγανε περίπατο. Μηδέν άγαν, Αύγουστε.
Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλοστομία συνεχίζεται και οι σκαρπινόμαγκες πουλάνε ζοριλίκι: θα σας κάνουμε, θα σας ράνουμε, θα σας εξαφανίσουμε, θα σας διασύρουμε, σας περιμένουμε στο Ορμούζ, σας περιμένουμε στη χερσαία χώρα και πάει λέγοντας. Και απειλούν και όλη την Ευρώπη. Και τους θεούς και τους δαίμονες. Και πάλι τα ίδια. Βαριέσαι να τους ακούς και να μη βλέπεις αποτέλεσμα. Προχτές, πάλι, ξανάρχισε η σχεδόν μη υπάρχουσα, πλέον, Χεζμπολάχ: απειλεί, τραβάει την ουρά του διαβόλου, προκαλεί τη μοίρα της.
Ακατανόητο, ύστερα από όσα έχουνε συμβεί. Ισως είναι ένας παραδοσιακός, σχιζοειδής τρόπος να βλέπουν την πραγματικότητα και τον εαυτό τους, ενώ, σε αυτή την περίπτωση, ένας συνετός άνθρωπος ή λαός θα είχε στρατηγικά αναδιπλωθεί και θα είχε απολύτως αντίθετη, χαμηλόφωνη τακτική, όχι τίποτε άλλο, μα για να μη διασυρθεί, πάλι, διπλά.
Ομως επιμένουν. Μεγάλα λόγια, που ενίοτε ψευδολογοτεχνίζουν κιόλας. Εχουν μια κάποια λαογραφική ποιητικότητα. Το θέμα όμως, πάντα, όπως λένε και οι Γάλλοι, είναι τι συμβαίνει μέσα στο τερέν. Στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Τα λοιπά είναι για τον Μελανσόν και για τη μεγαλόστομα Ανυπότακτη Γαλλία. Και ποιος πήγε πρόσφατα να υποτάξει τη Γαλλία και δεν το μάθαμε
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΤΟΚΙΝΣ

Ο Μιχάλης Μητσός έγραψε ότι ο Καθηγητής Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας του “η περί Θεού αυταπάτη”   είπε ότι είναι “πολιτισμικός χριστιανός” (“cultural Christian’’)
Η παραπάνω αναφορά μου κίνησε το ενδιαφέρον να ακούσω το τι είπε σχετικά.
Έτσι βρήκα την συνέντευξη που έδωσε στον λονδρέζικο ραδιοφωνικό σταθμό LBC με θέμα  «Ο ρόλος του Χριστιανισμού στη βρετανική ζωή». 

Από την ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη μεταφέρω εδώ μερικές από τις απόψεις του που ξεκαθαρίζουν το τι εννοεί λέγοντας “πολιτισμικός χριστιανός”.

Λέγοντας  πολιτισμικός χριστιανός δεν σημαίνει ότι είναι πιστός θρησκευόμενος και η διαφορά μεταξύ ενός πιστού και ενός πολιτισμικού χριστιανού είναι ότι ο δεύτερος απλά αγαπάει τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και νιώθει ζώντας  με  την χριστιανική ηθική ότι είναι στο σπίτι του.  

Ξεκίνησε από το  ότι ήταν Πάσχα και το ότι τον τρομάζει το γεγονός ότι η πολιτεία προβάλλει το  Ραμαζάνι.

Είναι αλήθεια ότι στατιστικά, ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύουν πραγματικά στον Χριστιανισμό μειώνεται – και είμαι χαρούμενος με αυτό».
«Αλλά δεν θα ήμουν χαρούμενος αν, για παράδειγμα, χάναμε όλους τους καθεδρικούς ναούς και τις όμορφες ενοριακές εκκλησίες μας».
«Λοιπόν θεωρώ τον εαυτό μου πολιτισμικό χριστιανό. Νομίζω ότι θα είχε σημασία αν τον υποκαθιστούσαμε με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική θρησκεία – αυτό θα ήταν πραγματικά τρομερό».
Όταν η παρουσιάστρια της συνέντευξης Ρέιτσελ Τζόνσον ρώτησε τον Ρίτσαρντ για την ανέγερση τζαμιών σε όλη την Ευρώπη – επί του παρόντος 6.000 τζαμιά είναι υπό κατασκευή – η απάντηση ήταν σαφής και προκλητική.
«Αν έπρεπε να διαλέγω ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, κάθε φορά θα επέλεγα τον Χριστιανισμό. Μου φαίνεται ότι είναι μια θεμελιωδώς αξιοπρεπής θρησκεία με τέτοιο τρόπο, που δεν νομίζω ότι είναι το Ισλάμ»
 Και αναφέρθηκε στο θέμα της υποτίμησης της γυναίκας στο Ισλάμ.
«Βρίσκω ότι μου αρέσει να ζω σε μια πολιτιστικά χριστιανική χώρα, αν και δεν πιστεύω ούτε μια λέξη απ' ότι λέει η χριστιανική πίστη».
Αναφέρθηκε στον χριστιανικό φονταμενταλισμό που υπάρχει στην Αμερική και στις ανοησίες αυτών που δεν  πιστεύουν στην εξέλιξη των ειδών ή ότι πχ ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 6000 χρόνια.
Απαντώντας στην ερώτηση, «Θα ήταν καλό ή κακό αν γινόμασταν λιγότερο χριστιανική χώρα;», ο Ντόκινς είναι ξεκάθαρος.
«Όχι, νομίζω ότι θα ήταν τρομερό. Στο βαθμό που ο Χριστιανισμός μπορεί να θεωρηθεί ως προπύργιο ενάντια στο Ισλάμ, νομίζω ότι είναι πολύ καλό. Στην Αφρική, για παράδειγμα, όπου λειτουργούν ιεραπόστολοι και των δύο θρησκειών, όσον αφορά αυτό, είμαι με την ομάδα των Χριστιανών».
«Πρέπει να τονίσω ότι τα πράγματα που πιστεύουν οι Χριστιανοί είναι στην πραγματικότητα ανοησίες».
Μάλιστα ρώτησε την δημοσιογράφο αν πιστεύει στην παρθενία της Παναγίας ή στην Ανάσταση του Χριστού.
Στο τέλος της συνέντευξης, η δημοσιογράφος ανάφερε κάποια ιστορία όταν πήγε στην εκκλησία με τον γιό της. Εκείνος ρώτησε τον ιερέα: «Το γνωρίζεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός ή το πιστεύεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός;»
Ο ιερέας δεν μπορούσε να απαντήσει στην ερώτηση.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ.

Όπως έγραφα στο Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.  λανθασμένα ο Γιάννης Καλπούζος γράφει στο βιβλίο του Ο Μεθυστής  ότι ο δοσίλογος Πασσαδάκης  πέθανε στις φυλακές Ζαλώνη στο κτήριο που αργότερα ήταν το Μινιόν, αλλά μερικά χρόνια αργότερα ελεύθερος στο σπίτι του.
Το ίδιο λάθος κάνει και η  Wikipedia και για τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη που είχε φυλακιστεί και αυτός εκεί: Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στη φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου  του 1946.

---

Στις εφημερίδες της επόμενης μέρας αναγράφεται σαφώς ότι τελικά είχε μεταφερθεί στο σπίτι του σε κωματώδη κατάσταση, όπου και πέθανε.
Πριν από 2 χρόνια είχα γράψει για δύο κτήρια που είχαν χρησιμοποιηθεί για φυλακές στο κέντρο της Αθήνας τον 19^ο αιώνα .
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α΄ Φυλακές Γκαρμπολά.
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Β΄ Φυλακές Τριγγέτα
Είναι προφανές ότι όπως και στις μέρες μας έτσι και τους δύο προηγούμενους αιώνες οι υπάρχουσες φυλακές της χώρας δεν επαρκούσαν, και έτσι μεγάλα κτήρια της πρωτεύουσας χρησιμοποιήθηκαν σαν φυλακές και τον 20^ο αιώνα.

Ένα από αυτά ήταν το τεράστιο κτήριο, με πρόσοψη στην οδό Πειραιώς και  ανάμεσα στις οδούς Αγησιλάου, Ασωμάτων, και Μυλλέρου.
Το Ίδρυμα Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα είναι το παλαιότερο Ίδρυμα που παραμένει σε λειτουργία μέχρι σήμερα και το τρίτο που ιδρύθηκε μετά την επανασύσταση του ελληνικού κράτους, με βασιλικό διάταγμα που υπέγραψε ο Όθωνας στις 29 Αυγούστου 1853.
΄Έτσι ο  Ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και  πρώτος πρόεδρος του Ιδρύματος  Γεώργιος Σταύρος (1853-1869) ανήγειρε στην Πειραιώς 68 ορφανοτροφείο αρρένων στο όνομα του Γεωργίου και της Αικατερίνης Χατζηκώνστα.
Το 1940 το κτήριο  επιτάχθηκε και λειτούργησε ως στρατόπεδο χωροφυλακής, στη συνέχεια στην κατοχή  έγινε στρατόπεδο της ιταλικής φρουράς της Αθήνας και φυλακές.
 Στις μάχες των Δεκεμβριανών του 1944 τμήμα του ΕΛΑΣ επιχείρησε να καταλάβει το κτήριο των φυλακών και να απελευθερώσει τους έγκλειστους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Οι φυλακές καταργήθηκαν μέσα στη δεκαετία του 1950.
Έκτοτε έμεινε πολλά χρόνια αχρησιμοποίητο και ερείπιο. Μέχρις ότου αγοράστηκε από τον μεγαλοεπιχειρηματία Όθωνα Λέφα Τετενέ, ο οποίος έχτισε μια τεράστια πολυκατοικία που τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε China Town. (Ένα χαριτωμένο γεγονός είναι την δεκαετία του 60 ο Τετενές είχε πολιτευθεί και στις αφίσες που κόλλαγε  στην Αθήνα με το όνομα του  πήγαιναν και με μαρκαδόρο τις διόρθωναν σε Κώθων Ελέφας Ντενεκές!)

Από την αρχική κατασκευή του ορφανοτροφείου έχει παραμείνει στον περίβολο του το εκκλησάκι του του Αγίου Γεωργίου, έργο του Ε. Τσίλερ που σήμερα αποτελεί την ενορία της περιοχής.

Με την απελευθέρωση έγιναν συλλήψεις δοσίλογων και όπως φαίνεται προέκυψε η ανάγκη να φυλακιστούν κάπου αλλού και έτσι δημιουργήθηκε η φυλακή στο κτήριο Ζελιώτη.

Από τα μέσα της 10ετιας του 20 άρχισε να γίνεται γνωστός ο εμποροράφτης Hρακλής Ζελιώτης στην  Κολοκοτρώνη 42 που δημιούργησε την  Ελλ Βιομηχ Ετοίμων Ενδυμάτων Ζελιώτη  με καταστήματα στα τέλη της 10τιας 20 στην Πατησίων 13 και στον Πειραιά  στην Ακτή Μιαούλη 3, ενώ στην Μιαούλη 6 υπάρχει και το κατάστημα του αδελφού του με ανδρικά είδη Πάνου Ζελιώτη.

Το 1932 προστίθεται και άλλο κατάστημα στην Σταδίου 37.

---

Η κατοχή φαίνεται πως ήταν καταστροφική για τον Ζελιώτη και το μόνο κατάστημα που παρέμεινε σε λειτουργία ήταν της Σταδίου 37.
Με την απελευθέρωση το κτήριο της Πατησίων 13 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μόνο για τους δοσιλόγους, που εύλογα δεν θα μακροημέρευαν αν τους τους φυλάκιζαν στις φυλακές Αβέρωφ ή Χατζηκώστα.
Στην δίκη του ο Ι.Ράλλης αναφέρει ότι όταν τον φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ  οι πολιτικοί κρατούμενοι του έκλεψαν την βαλίτσα του!
Στο κτήριο αυτό φαίνεται ότι στεγαζόταν  και το Υπουργείο Πρόνοιας εκείνα τα χρόνια.

Η λειτουργία των «πρόχειρων φυλακών Ζελιώτη» όπως αναγράφονται στον τύπο μετά την απελευθέρωση, φαίνεται ότι ήταν βραχύβια γιατί αυτό το 10όροφο κτήριο αγόρασε  ο Γεωργακάς και σε αυτό δημιούργησε  το γνωστό μας Μινιόν και οι πρώτες του διαφημίσεις στον τύπο υπάρχουν από τον Ιανουάριο του 1946. 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.