Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ

Πέστε με χαιρέκακο, πέστε με όπως θέλετε.

Η είδηση στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ότι :

Το Γ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας με την υπ΄ αριθμ. 505/2010 απόφασή του απέρριψε την αίτηση τέως διευθυντή χειρουργικού τμήματος του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» ο οποίος παύθηκε οριστικά, καθώς στο γραφείο του στο νοσηλευτικό ίδρυμα, παρενοχλούσε σεξουαλικά γυναίκες συγγενών ασθενών

μου προκάλεσε ιδιαίτερη ικανοποίηση που έστω μετά από τόσα χρόνια αυτήν την άθλια ιστορία δεν κατάφεραν να την κουκουλώσουν.

Για όσους δεν την θυμούνται ή δεν την ξέρουν, η υπόθεση με δύο λόγια έχει ως εξής.

Μία κυρία εμφανίστηκε το 2001 στην τηλεόραση, που αλλού στον Τριανταφυλλόπουλο, και κατήγγειλε πως ένας καθηγητής διευθυντής τότε χειρουργικού τμήματος στον Ευαγγελισμό, αντί να την ενημερώσει για τον άνθρωπό της που νοσηλευόταν της έβαλε χέρι, ή επί το αξιοπρεπέστερο προέβη σε σεξουαλική της παρενόχληση.

Η γυναίκα αυτή είναι αξιέπαινη γιατί είχε τα κότσια να κάνει αυτή την καταγγελία για ένα γνωστό και επώνυμο καθηγητή, καταγγελία που εύκολα από πολλούς θα μπορούσε να ειπωθεί το κλασσικό: έλα μωρέ, πήγε και του κουνήθηκε ,οπότε τι να κάνει κι΄ αυτός, άντρας είναι !

Η καταγγελία αυτή άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου ,αλλά και τα μάτια και άλλων γυναικών που είχαν υποστεί τα ίδια ,αλλά μέχρι τότε δεν τολμούσαν να μιλήσουν γιατί φοβόντουσαν να μην κατηγορηθούν για κουνίστρες.

Έτσι μίλησαν και αυτές και το τι κατήγγειλαν μπορείτε να το διαβάσετε στην ειδησεογραφία.

Λέγεται ότι η τάση αυτή του περί ου ο λόγος καθηγητού, ομότιμου πλέον, ήταν ευρέως γνωστή στο νοσοκομείο και για τον λόγο αυτό το γυναικείο προσωπικό απέφευγε να μπαίνει μαζί του στα ασανσέρ!

Μετά τις καταγγελίες, τον Απρίλιο του 2001, το Διοικητικό Συμβούλιο του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» πραγματοποίησε Ένορκη Διοικητική Εξέταση, όπου κατέθεσαν τέσσερις γυναίκες, οι οποίες κατήγγειλαν τις προσωπικές τους περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης που υπέστησαν από τον εν λόγω γιατρό.

Στη συνέχεια το Κεντρικό Πειθαρχικό Συμβούλιο Ιατρών του ΕΣΥ, αποφάσισε ότι οι καταγγελίες είναι αληθείς και ότι ο καθηγητής προέβη πράγματι σε σεξουαλική παρενόχληση των τεσσάρων γυναικών, διαπράττοντας το πειθαρχικό παράπτωμα της «χαρακτηριστικής αναξιοπρεπούς και ανάξιας για υπαλλήλους διαγωγής εντός υπηρεσίας» με αποτέλεσμα να αποφασίσει την οριστική παύση του ενώ κρίθηκε πως η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν η προσήκουσα.

Έχοντας παρακολουθήσει τις εκπομπές τότε θυμάμαι την αγανάκτηση που αισθάνθηκα βλέποντας τες για δύο λόγους.

Ο πρώτος, καθαρά προσωπικός, ήταν γιατί γνώριζα στα νεανικά μου χρόνια αξιοπρεπές άτομο του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος που θα έπρεπε αναπόφευκτα να αντιμετωπίσει όλη αυτή την δυσάρεστη επικαιρότητα.

Ο δεύτερος και ουσιαστικότερος, ήταν η απαράδεκτη για κάθε γιατρό εκμετάλλευση της εκ των πραγμάτων θέσεως ισχύος που έχει απέναντι στους συγγενείς ανθρώπων που νοσηλεύει και αγωνιούν γι αυτούς.

Αντί να λειτουργήσει σαν πραγματικός γιατρός που κατανοεί τις φοβίες, τα άγχη και τις ανασφάλειες των στενών συγγενών των ασθενών που βρίσκονται σε ένα απωθητικό και πολλές φορές εχθρικό στην αντίληψη τους περιβάλλον ενός νοσοκομείου, και να τους ενημερώσει και επιπλέον να τους δώσει κουράγιο ακόμα και για περιστατικά που δεν θα έχουν αίσια έκβαση, αυτός κοίταζε να βάλει χέρι!

Ο στίχος του Γιάννη Ρίτσου με τον οποίο καταλήγει το ποστ μου .. ..οι γιατροί δεν μας δίνουν σημασία βιαστικά μας κουβαλούν στα χειρουργεία. νομίζω πως αποδίδει πλήρως τα συναισθήματα των ασθενών και των συγγενών τους σε ένα νοσοκομείο.

Τι βαθιά πούναι η νύχτα
ως το Νοσοκομείο
Μακρύς διάδρομος μακρύς
μαύρος, μαύρος,
-Που βγάζει;

Εκτός των άλλων επίσης με ενοχλεί η γενικότερα εδραιωμένη αντίληψη πολλών, οι οποίοι ευρισκόμενοι σε κάποια θέση ισχύος αποκτούν την αντίληψη: του εγώ τώρα γαμώ και δέρνω γιατί είμαι και πολύ άνδρας αφού έφτασα εδώ!

Επειδή λοιπόν ακούγοντας ο ίδιος τις καταγγελίες αυτές αντί να αισθανόταν ντροπή πιθανόν είναι να αισθανόταν και περήφανος που έγινε ευρύτερα γνωστό, κατά την αντίληψη του, πόσο άνδρας είναι, μου πέρασε από το μυαλό μια διαβολική σκέψη που μόνο το αθεόφοβο μυαλό μου μπορούσε να σκεφτεί!

Θα ήταν πολύ ωραίο και διαβολικά υποχθόνιο μια από τις παθούσες να έβγαινε και για να τον εκδικηθεί αντί να έκανε καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση , να έλεγε τα εξής:

Εγώ για το καλό του πατέρα μου, τι να κάνω, δέχτηκα να μου βάλει χέρι, όμως παρά το ότι του έκατσα και παρ΄όλο το χέρι που μου έβαλε δεν του σηκωνόταν με τίποτα !

Η ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ Η ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ

Η Ελλάδα συνήθως δεν πρωτοτυπεί συνήθως σε τίποτα, όμως πέρυσι παρ΄ όλα αυτά απέκτησε μια παγκόσμια πρωτοτυπία

Δεν νομίζω να υπάρχει προηγούμενο σε όλο τον κόσμο μια κυβέρνηση να κάνει εκλογές με σκοπό να τις χάσει για να απαλλαγεί από την εξουσία.

Δυστυχώς ο Καραμανλής ο μικρός δεν είχε τα κότσια να ακολουθήσει την στάση του Χαρίλαου Τρικούπη που παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», παρέμεινε στην εξουσία και αγωνίστηκε για την σωτηρία της χώρας, παρά το ότι είχε σαν αντιπάλους, μια φαύλη αντιπολίτευση που υποκινούσε διαδηλώσεις με σύνθημα την μη πληρωμή των φόρων, αλλά και τα Ανάκτορα με τον διάδοχο να εμφανίζεται έφιππος στις διαδηλώσεις!

Η ουσιαστική ή έστω η επικείμενη χρεοκοπία της χώρας είναι επί θύραις και βέβαια δεν θα είναι η πρώτη φορά από την εποχή που απελευθερώθηκε από τους Τούρκους.

Ήδη 4 φορές στην νεώτερη ιστορία μας καταφέραμε να χρεωκοπήσουμε!

Διαβάζω διάφορες αναλύσεις σχετικά με τα ελλείμματα και το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας σε σύγκριση με άλλες χώρες, και στις οποίες διαπιστώνει κανείς ότι αυτές έχουν δημοσιονομικά ελλείμματα ακόμα μεγαλύτερα από τα δικά μας.

Οι συγκρίσεις όμως που γίνονται με χώρες ,όπως πχ οι ΗΠΑ ή η Ιαπωνία που πράγματι έχουν μεγαλύτερα ελλείμματα από την Ελλάδα, παραβλέπουν ότι αυτές έχουν αντίστοιχα και νομίσματα τα οποία μπορεί να μην έχουν σαφές αντίκρισμα σε αξίες έχουν όμως ένα μείζον πλεονέκτημα ότι σε αυτά βασίζεται η διεθνής οικονομία οπότε όλοι τα στηρίζουν, αλλά επίσης ότι οι χώρες αυτές παράγουν και προϊόντα με διεθνή ζήτηση οπότε και τα νομίσματα τους ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ σε όλο τον κόσμο.

Την σημασία της κυκλοφορίας μπορεί να την καταλάβει κανείς καλύτερα από το παρακάτω γνωστό μεν, αλλά ουσιαστικό και συνάμα απολαυστικό παράδειγμα που έδωσε ο Ρουμελιώτης.

Σ' ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό, τα πάντα έχουν νεκρωθεί λόγω της κρίσης. Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλον. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, ώσπου ύστερα από έναν μήνα, όπου όλοι βαράνε μύγες, έρχεται επιτέλους κάποιος τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος τού λέει την τιμή και την έκπτωση, κι εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιό του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στον χασάπη, στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 ευρώ. Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και σπεύδει στο μπουρδελάκι, να το δώσει στην πουτάνα του χωριού που της χρωστάει κάποιες ώρες άγριου, απύθμενου σεξ που πέρασαν μαζί. Εκείνη, με τη σειρά της, δίνει τα 100 ευρώ στον ξενοδόχο για τις βραδιές που χρησιμοποίησε με πίστωση τα δωμάτιά του για τους πελάτες της.

Μόλις η επί χρήμασι εκδιδομένη άφησε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, κατεβαίνει ο τουρίστας από το δωμάτιό του και λέει στον ξενοδόχο ότι τελικά άλλαξε γνώμη και θα φύγει απ' το χωριό. Ο ξενοδόχος τού δίνει πίσω τα 100 ευρώ, που πήρε απ' την πουτάνα, αφού έκαναν τον γύρο του χωριού.

Αυτό είναι ο σουρεαλισμός στην οικονομία. Τελικά, δεν υπήρξε καθόλου εισόδημα για το χωριό, τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε, και όλα τα χρέη του χωριού ξεπληρώθηκαν...

Όμως δυστυχώς η πραγματικότητα στην Ελλάδα είναι αυτή που έγραψε ο Τάκης Φωτόπουλος.

Μολονότι ούτε το δημόσιο χρέος ούτε το δημοσιονομικό έλλειμμα, σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι από μόνα τους τα υψηλότερα στην ευρωζώνη, καμία άλλη χώρα σ' αυτή δεν παρουσιάζει παρόμοιο συνδυασμό υψηλών μεγεθών (113% και 12,7% αντίστοιχα), ούτε είναι αναγκασμένη μέσα σε μόλις πέντε χρόνια να ξεπληρώσει ή να αναχρηματοδοτήσει τα 150 από τα 300 δισ. ευρώ που φτάσαμε να χρωστάμε σήμερα (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανά πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων!

Δεν είμαι οικονομολόγος, έσουρα δε αρκετά σε αυτούς πρόσφατα, αλλά με απλά μαθηματικά αυτό σημαίνει ότι για τα επόμενα 5 χρόνια σε κάθε 100 ευρώ που βγάζουμε τα 50 πρέπει να τα δίνουμε στους δανειστές και με τα υπόλοιπα 50 να την περνάμε, και εάν είναι δυνατόν ,που προφανώς δεν είναι, να μας περισσεύουν και μερικά για να επενδύσουμε.

Εάν τα σκατώσουμε, και δεν μπορέσουμε να ξοφλήσουμε τα χρέη μας, όπως έγινε μετά την ατιμωτική ήττα από τους Τούρκους στον πόλεμο του 1897, οι δανειστές μας δεν έχουν να φοβηθούν για τα λεφτά τους.

Θα βρουν το τρόπο για να τα πάρουν με κάτι αντίστοιχο με τον ΔΟΕ (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος) του 1897, που εισέπραττε για λογαριασμό των δανειστών τους φόρους των ειδών μονοπωλίου (αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, παιγνιόχαρτα, σιγαρόχαρτο και σμύριδα) και ακόμη τον φόρο του καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και τους δασμούς του τελωνείου Πειραιώς για τα επόμενα 80 χρόνια ,δηλαδή μέχρι το 1978 που καταργήθηκε!

Όμως από ότι βλέπω οι περισσότεροι, όπως άλλωστε και εγώ, είναι πρόθυμοι να συζητάνε για το που πήγαν τα λεφτά και να μην έχουν καμιά διάθεση να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και τις δυστυχώς αναπόφευκτες λύσεις.

Εμείς όμως είμαστε περήφανοι Έλληνες και έχουμε μάθει να ζούμε αρχοντικά με δανεικά, και δεν είμαστε σαν και κείνους τους Γερμανούς που έχουν αποδεχτεί να καθηλωθούν οι μισθοί τους για 8 χρόνια για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους, με αποτέλεσμα να είναι μαζί με τους Κινέζους στην κορυφή των εξαγωγικών χωρών στον κόσμο.

Ούτε έχουμε εμείς ξεπουλημένα εργατικά σωματεία σαν το Γερμανικό συνδικάτο των εργατών μετάλλου, των 3.000.000 εργατών, που αντί για αυξήσεις θα ζητήσει την εξασφάλιση από την κυβέρνηση και τους εργοδότες των θέσεων εργασίας.

Εμείς είμαστε πιστοί στο ρητό -αμύνεστε περί πάρτης!

Άμα δε είναι να κάνουμε απεργία θα φροντίσουμε να παραλύσουμε την χώρα είτε κλείνοντας τα λιμάνια ,είτε κλείνοντας με τα τρακτέρ τους δρόμους ή τα σύνορα ή ακόμα καίγοντας τα αυτοκίνητα μας στο Σύνταγμα όπως απειλούν οι ταξιτζήδες αν τους φορολογήσουν!(αμήν και πότε να τα κάψουν!)

Μόνο αυτοί οι ξενέρωτοι Γερμανοί όταν λένε «σήμερα απεργεί το μετρό στο Βερολίνο», αυτό σημαίνει ότι τα τρένα δεν περνούν με ρυθμό ανά τρία λεπτά από κάθε σταθμό, όπως είναι το σύνηθες, αλλά περίπου ανά τέταρτο αντί να νεκρώσουν όλη την χώρα.

Αλλά τι περιμένει κανείς από λαούς που έτρωγαν βελανίδια όταν οι ένδοξοι ημών πρόγονοι μας κληροδοτούσαν το τιμημένο τους DNA,και σήμερα αντί να μας αναγνωρίσουν αυτό το ένδοξο παρελθόν και να μας δώσουν κάνα φράγκο να συνεχίσουμε να την περνάμε κοτσάνι το 67% των Γερμανών δηλώνει ότι δεν θέλουν η χώρα τους και άλλες χώρες μέλη της ΕΕ να βοηθήσουν οικονομικά την Ελλάδα για να ξεπεράσει τη δημοσιονομική της κρίση και το 53% εκτιμά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει, αν χρειασθεί, να αποβάλει την Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ.

Τελικά μέσα σε όλη αυτή την δίνη που ζούμε τον τελευταίο καιρό αυτό που μου την δίνει περισσότερο είναι η σκέψη ότι κάποιος εκεί στην Ραφίνα, συνταξιούχος ετών 53(και μισό..) που λέγεται ότι έχει φτάσει τα 125 κιλά, παίζοντας με το τηλεκοντρόλ του και βλέποντας ένα μάλλον αμήχανο, σχεδόν λυπημένο Παπανδρέου ανάμεσα στους υπομειδιώντες Σαρκοζί και Μέρκελ θα λέει χαμογελαστά μέσα του : ούτε ψύλλος στον κόρφο του!

Στο βιντεάκι πως μας βλέπουν στην Αγγλία, χώρα που είναι εκτός ευρώ, ως ZORBA THE GR€€K.(από τον Guardian)

Η κ. ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ

Παρά τον τίτλο, το σημερινό ποστ δεν έχει καμιά σχέση με το ποστ μου ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ; που ίσως μερικοί να το θυμάστε.

Η κ. Αθεόφοβου έχει μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης με την οριζόντια θέση του σώματος της για ώρες, με την βασική και μόνιμη δικαιολογία -να ισιώσω λιγάκι την πλάτη μου γιατί πονάει !

Επειδή λοιπόν όταν είσαι ξαπλωμένος για ώρες η μελέτη του ταβανιού όσο προσεκτική και να είναι κάποτε τελειώνει, έχει αναπτύξει όταν βρίσκεται με το σώμα οριζοντίως, μια έντονη βιβλιοφαγία η οποία τελικά δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο γιατί επιμηκύνει χρονικά την ξάπλα, γιατί ένα βιβλίο δεν το εγκαταλείπεις όταν είσαι σε ένα ενδιαφέρον σημείο του.

Προχθές λοιπόν αφού έφαγε κάτι ,με την μόνιμη αιτιολογία ότι την τράβαγε το στομάχι της, κλασσική δικαιολογία για την μονίμως ανοικτή όρεξη της ,πήρε το βιβλίο της και οριζοντιώθηκε , αλλά με έκπληξη την είδα εντός ολίγου να σηκώνεται από το κρεβάτι και να έρχεται σε μένα με αυτό που διάβαζε στο χέρι.

Διάβαζε το μυθιστόρημα του χειρουργού Γιώργου Πολυράκη, Λύτρωση (Ψυχογιός) οπότε στην σελίδα 216 έγραφε για κάποια γέφυρα Βαρδινογιάννη.

Οπότε ήρθε να ρωτήσει τον, πάντα και για τα πάντα καλώς ενημερωμένο, μετριόφρονα σύζυγό της, τι ξέρει γι΄ αυτήν.

Με συντριβή καρδίας και καταρρακωμένο το ηθικό μου, αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι όχι μόνο δεν ξέρω τίποτα γι΄ αυτήν αλλά ούτε την είχα ακούσει ποτέ στην ζωή μου.

Απτόητη λοιπόν ασχολήθηκε πάραυτα με την τρίτη κατά σειράν αγαπημένη της ενασχόληση, το τηλέφωνο, που προηγείται της τέταρτης που είναι το διάβασμα.

Στις δύο πρώτες θέσεις είναι ο ύπνος τον οποίο θεωρεί επαρκή μόνο μετά το 10ωρο, στις 7 με 8 ώρες σέρνεται γλαρωμένη το βράδυ, και η πλήρωση του στομάχου ανά τακτά χρονικά διαστήματα που δεν μπορούν να υπερβαίνουν το πολύ τις 7-8 ώρες.

Όλες τις παραπάνω ενασχολήσεις μόνο σε δύο περιπτώσεις μπορεί να τις παραβλέψει.

Η μία είναι να την ενδιαφέρει κάτι ιδιαίτερα οπότε με θαυμασμό την βλέπω αξημέρωτα να είναι έτοιμη να εξορμήσει πουρνό πουρνό, εις βάρος του ύπνου και του φαγητού της, γιατί έχει δεί πχ κάτι που της κίνησε το ενδιαφέρον στο LIDL οπότε πρέπει να προλάβει να το πάρει πριν εξαντληθεί, με αποτέλεσμα επ΄ ευκαιρία να επιστρέφει και με άλλα 10 διαφορετικά είδη εκτός προγράμματος με τα οποία όμως εκδικούμαστε τους Γερμανούς για τις πολεμικές αποζημιώσεις που δεν μας έδωσαν γιατί τους ζημιώνει αγοράζοντας τα κοψοχρονιάς λέγοντας μου το ατράνταχτο επιχείρημα- έλα μωρέ πόσο νομίζεις ότι έκανε αυτό!

Η άλλη περίπτωση είναι να της ζητήσει κάτι η κόρη της οπότε σαν γνήσια Ελληνίδα μάνα γίνεται χαλί να την πατήσει όσο και αν πρόκειται να ταλαιπωρηθεί.

Μετά από αυτήν την παρένθεση επιστρέφω στο κυρίως θέμα που είναι η γέφυρα Βαρδινογιάννη την οποία πάραυτα τηλεφωνώντας στα κατάλληλα πρόσωπα την εντόπισε και πήρε πλήρεις πληροφορίες.

Η γέφυρα αυτή είναι λίγο μετά την Ανώπολη στο δρόμο Σφακιά-Ανώπολη-Άγιος Ιωάννης, περίπου 19 χιλιόμετρα από την Χώρα Σφακίων στο χωριό Αράδαινα, ,που είναι στην βόρεια πλευρά του ομώνυμου φαραγγιού.

Μέχρι να κατασκευαστεί το 1986, όποιος ήθελε να πάει εκεί, ή στο χωριό Άγιος Γιάννης, απ΄ όπου και κατάγονται οι Βαρδινογιάννηδες, έπρεπε να κατέβει από ένα φιδωτό καλντερίμι μέχρι το βάθος του φαραγγιού και να ανέβει στην άλλη πλευρά .(φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία) Όσοι ήθελαν να αποφύγουν αυτό το εξαντλητικό ανεβοκατέβασμα στην θέση της γέφυρας υπήρχε μια υποτυπώδης γέφυρα από σχοινιά και ένα μεγαλύτερο σχοινί από όπου δενόταν ο τολμηρός που απεφάσιζε να διασχίσει το φαράγγι, σε ύψος 138 μέτρων από το βάθος του, για να μπορέσει να επισκεφτεί το αντίπερα χωριό.

Η εγκατάλειψη του χωριού εκτός από το δυσπρόσιτο της προσπέλασης του, οφείλεται και στην βεντέτα (μόνιμη πληγή της Κρήτης) που ξέσπασε το 1947 για μια κατσίκα και στην οποία σκοτώθηκαν 7 άτομα!

Έτσι η Αράδαινα που είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας Αραδήν ενώ το 1821 ήταν χωριό με 226 κατοίκους σήμερα είναι ερειπωμένο χωρίς κατοίκους και το μόνο κτίσμα που διατηρείται σε καλή κατάσταση είναι μια εκκλησία του 14ου αιώνα, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Στο ναό αυτό γινόταν το ‘‘ξακαθάρισμα‘‘ ,δηλαδή οι ύποπτοι για ζωοκλοπή έρχονταν να ορκισθούν και να ξεκαθαρίσουν ότι δεν είχαν εμπλοκή στη κλοπή.

Μπορεί όμως να μην υπάρχουν πλέον ζωοκλέφτες στην περιοχή, αλλά το καλοκαίρι από τον Ιούνιο μέχρι το τέλος Αυγούστου μαζεύονται εκεί ,οι φίλοι του Byngy ή bungee jumping γιατί η γέφυρα διαθέτει και την ειδική γι΄ αυτό εξέδρα.(φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία)

Επίσης όσοι προτιμούν αντί να τους κρεμούν απ΄ τα ποδάρια να τα χρησιμοποιούν για πεζοπορία, μπορούν να διασχίσουν τα 4,5 χιλιόμετρα του φαραγγιού που καταλήγει στην ωραιότατη παραλία Μάρμαρα ή κατ΄ άλλους Διαλεσκάρι στο Λιβυκό Πέλαγος, έπειτα από πεζοπορία τριών ωρών και πέρασμα – κατάβαση από μια σκάλα που τοποθετήθηκε τελευταία, κολλημένη στον κατακόρυφο βράχο, ύψους είκοσι μέτρων. Από την παραλία και μέχρι το γραφικό χωριό-λιμανάκι Λουτρό, η διαδρομή απέχει μιάμιση ώρα.

Η διαδρομή για την Αράδαινα είναι κάπου 1ώρα και 15 λεπτά από τα Χανιά ή το Ρέθυμνο.

Έτσι λοιπόν την επόμενη Κυριακή παρά την σχετική συννεφιά και μετά από το κλείσιμο στο σπίτι από την μέρα που ήρθαμε στην Κρήτη λόγω των συνεχών βροχών, το ζεύγος Αθεόφοβου εξέδραμε για να αποκτήσει ιδίαν πείραν από αυτή την περιοχή.

Περιττό να πω σε όσους δεν ξέρουν την περιοχή ότι η διαδρομή από τις Βρύσες μέχρι την Χώρα Σφακίων είναι μέσα σε ένα άγριο αλλά πανέμορφο τοπίο από οροπέδια όπως της Κράπης και του Ασκύφου αλλά και από το Ιμπριώτικο φαράγγι.

Μπορεί το φαράγγι της Σαμαριάς να είναι το πιο γνωστό αλλά ο νομός Χανίων διαθέτει περίπου εξήντα φαράγγια και στα Σφακιά βρίσκονται τα περισσότερα από αυτά, και είναι τα πλέον επιβλητικά και κακοτράχαλα.

Φτάνοντας στο Λιβυκό πέλαγος η θέα από ψηλά της Χώρας Σφακίων είναι μοναδική, γιατί από κοντά, για μένα, είναι πλέον απογοητευτική μετά το κτίσιμο που έχει γίνει σε αυτό το πάλαι ποτέ γραφικό λιμανάκι.

Σε σύντομο διάστημα φτάσαμε στο φαράγγι της Αράδαινας και στην γέφυρα.

Το τοπίο είναι μοναδικό και το χάος που βρίσκεται κάτω σου σου κόβει την ανάσα και προσωπικά δεν μου γεννά καμία διάθεση να με δέσουν απ΄τα ποδάρια και να με πετάξουν προς τα κάτω για να δώ τον Χριστό φαντάρο!

Δεν χρειάζεται να τονίσω πως ο καθαρός αέρας και η εκδρομική μας διάθεση μετά από λίγο μας άνοιξε την όρεξη όποτε σε ένα καφενείο- ταβερνάκι στην Ανώπολη επήλθε ικανοποιητική πλήρωση του στομάχου μας με μπριζόλες και φρεσκοκομμένες και όχι προκάτ τηγανιτές πατάτες, μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα συνοδευτικά.

Μετά την γαστριμαργική αυτή πανδαισία, η οποία παρεμπιπτόντως ήταν και ιδιαιτέρως φτηνή, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής εν γαλήνη και ηρεμία και χωρίς την συνήθη γκρίνια της κ. Αθεόφοβου η οποία σε κάθε απότομη στροφή του δρόμου είναι ικανή να αναφωνεί στεντορεία τη φωνή-πως την πήρες έτσι την στροφή, σακιά κουβαλάς!

Η ήρεμος επιστροφή είναι φυσικό επακόλουθο του γλαρώματος που την καταλαμβάνει μετά το φαγητό, η ίδια το εξηγεί επιστημονικώς ως παρασυμπαθητικοτονία η παρέα όμως την ονομάζει χλαπάτσα, με αποτέλεσμα να ρίχνει την πλάτη του καθίσματος προς τα πίσω και να κοιμάται ατάραχη ,παρά το ανοικτό στην διαπασών ραδιόφωνο, το οποίο συνοδεύω και εγώ τραγουδώντας έξω καρδιά, σαν τον Κακοφονίξ, εύθυμα άσματα όπως το- στον άλλο κόσμο που θα πας!

Τα Λευκά Όρη από την Αράδαινα.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ INVICTUS

Μια άλλη σημαντική ταινία που παίζεται αυτές τις μέρες, εκτός από το Avatar είναι το Invictus του Clint Eastwood, με τον Morgan Freeman στον ρόλο του Νέλσον Μαντέλα και τον Matt Damon στον ρόλο του αρχηγού της ομάδας ράγκμπι της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης.
Ο τίτλος της εξαιρετικής αυτής ταινίας που στα λατινικά σημαίνει ανίκητος προέρχεται από ένα ποίημα που είχε ο Μαντέλα σε ένα κομμάτι χαρτί στο κελί της φυλακής του και το δίνει στον αρχηγό της ομάδας του ράγκμπι.

Το ποίημα ακούγεται στην ταινία όταν η ομάδα επισκέπτεται την φυλακή που ο Μαντέλα παρέμεινε φυλακισμένος σε ένα μικρό κελί για 27 χρόνια και ο αρχηγός της ομάδας επισκέπτεται αυτό το κελί.

Στην πραγματικότητα ο Μαντέλα δεν του έδωσε αυτό το ποίημα αλλά του έδωσε ένα απόσπασμα από ένα λόγο του Theodore Roosevelt του 1910 με τίτλο The Man in the Arena.

Ο William Ernest Henley επάνω σε νεαρή ηλικία και κάτω η προτομή του από τον Rodin.

Το ποίημα το έχει γράψει ο Άγγλος ποιητής,κριτικός και εκδότης William Ernest Henley (1849–1903) το 1875 και δημοσιεύτηκε το 1888 χωρίς τίτλο .

Τον τίτλο τον πρόσθεσε ο Arthur Quiller-Couch όταν το περιέλαβε στο Book Of English Verse(1900)

Ο Henley από 12 ετών έπασχε από φυματίωση των οστών με αποτέλεσμα σε ηλικία 16-17 ετών να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού κάτω από το γόνατο.

Παρ΄ όλα αυτά το 1867 πέτυχε στις τοπικές εξετάσεις για την Οξφόρδη και μετά από λιγο μετακόμισε στο Λονδίνο όπου προσπάθησε να εδραιωθεί σαν δημοσιογράφος.

Λόγω της νόσου όμως αναγκαστικά περνούσε σημαντικά διαστήματα στα νοσοκομεία.

Σε μία από τις νοσηλείες του το 1975 έγραψε και το Invictus.

Ο Robert Louis Stevenson αναφέρει σε γράμματα του πως η ιδέα για τον χαρακτήρα του πειρατή Long John Silver, του κουτσού ήρωα του στο κλασσικό του βιβλίο Η νήσος των Θησαυρών, προήλθε από τον στενό του φίλο Henley.

Ο κουτσός πειρατής Long John Silver σε δύο διαφορετικές απεικονίσεις

Ο Henley περιγράφεται σαν ένας μεγαλόσωμος, με φαρδιές πλάτες λαμπερός άνδρας με κόκκινη γενειάδα και μπαστούνι. Επίσης ήταν πρόσχαρος, εξαιρετικά έξυπνος, με μια αφάνταστη φλόγα και ζωτικότητα μέσα του και γελαστός.

Η φιλάσθενη κόρη του Μαργαρίτα, που πέθανε 5 ετών, φώναζε τον φίλο του Henley J. M. Barrie, "friendy-wendy"αλλά επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά το πρόφερε "fwendy-wendy" και έτσι ο Barrie εμπνεύστηκε να χρησιμοποιήσει το όνομα Wendy, στο κλασσικό του παιδικό βιβλίο Peter Pan.

Η Wendy Darling από τον Oliver Herford,στο βιβλίο "The Peter Pan Alphabet", Charles Scribner's Sons, New York, 1907 και από την ταινία του Disney

Χωρίς να διεκδικώ δάφνες μεταφραστή ποίησης προσπάθησα να αποδώσω στην μετάφραση μου το πνεύμα του ποιήματος οπότε πάσα ποιητική διόρθωση είναι δεκτή.

.

Πέρα από την νύχτα που με σκεπάζει,

κατάμαυρη απ΄ακρη σε άκρη

ευχαριστώ τους θεούς όποιοι και νάναι

για την ακατανίκητη ψυχή μου.

.

Κι αν έπεσα θύμα των περιστάσεων

ούτε δείλιασα ούτε έκλαψα γοερά.

Κάτω απ΄ τα χτυπήματα της τύχης

το κεφάλι μου είναι ματωμένο αλλά δεν προσκυνά.

.

Πέρα απ αυτό τον τόπο της οργής και των δακρύων

κι απ τη βαριά του σκιά

ακόμα κι απ την απειλή του χρόνου

είμαι και θα παραμείνω ατρόμητος.

.

Δεν έχει σημασία πόσο στενή είναι η πύλη

πόσο μεγάλο είναι το τίμημα

εγώ είμαι ο κυρίαρχος της μοίρας μου

εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου.

.

INVICTUS

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 3ΔΙΑΣΤΑΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σαν γνήσιος κινηματογραφόφιλος είδα και εγώ την ταινία που έχει σπάσει τα ταμεία, το Avatar.

Η ταινία κατά την προσωπική μου γνώμη ,θεαματική λόγω της ψηφιακής τεχνολογίας και των 3 διαστάσεων αλλά και με εξαιρετική διαφημιστική εκστρατεία, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια μοντέρνα εκδοχή της Ποκαχόντα, χωρίς να προσφέρει τίποτα καινούργιο στην επιστημονική φαντασία όπως πχ το Blade Runner ή το Alien του Ridley Scott ή ακόμα και ο Εξολοθρευτής του ίδιου.

Αλλά δεν έχω σκοπό να γράψω κριτική για την ταινία όσο για την 3η διάσταση που επανέφερε στην επικαιρότητα κυρίως αυτή η ταινία.

Η ιστορία με την 3η διάσταση έχει ξεκινήσει από το 1890 αλλά η πρώτη προβολή ταινίας 3D με εισιτήριο ήταν η ταινία The Power of Love, που προβλήθηκε στο Ambassador Hotel Theater του Los Angeles στις 27 Σεπτεμβρίου 1922.

Παρά το ότι γυρίστηκαν μερικές ακόμα ταινίες 3D τα επόμενα χρόνια μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η επόμενη προσπάθεια να επιβληθεί το σύστημα αυτό έγινε μετά το 1950 και ουσιαστικά είχε σκοπό να ξαναφέρει το κοινό στις αίθουσες που είχε αρχίσει να μειώνεται λόγω της πρωτοεμφανιζόμενης τηλεόρασης.

Μετά την πρώτη μεγάλου μήκους έγχρωμη ταινία 3D Bwana devil, το 1952 άρχισε να γυρίζονται μερικές ακόμα τρισδιάστατες ταινίες.

Έτσι τον Απρίλιο του 1953 δύο ταινίες τρόμου σε 3D η πρώτη της Columbia το Man in the Dark και η δεύτερη της Warner Bros το House of Wax, που ήταν και η πρώτη ταινία με στερεοφωνικό ήχο, προβλήθηκαν στους κινηματογράφους σε 3D προβολή, με την χρήση γυαλιών μιας χρήσης .

Το House of Wax ,με τον τίτλο Κέρινες Μάσκες, ήταν και η πρώτη ταινία που παίχτηκε και στην Ελλάδα σε 3διαστατη προβολή σε μία μόνο αίθουσα στο ΤΙΤΑΝΙΑ που είχε και τον απαραίτητο εξοπλισμό, αλλά μάλλον χωρίς στερεοφωνικό ήχο.

Η κριτική του Μάριου Πλωρίτη στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (30-12-1953) δεν ήταν πολύ ενθουσιώδης τόσο για την ταινία όσο και για το νέο σύστημα.

Ο κινηματογράφος ΤΙΤΑΝΙΑ ήταν εκεί που είναι σήμερα το ομώνυμο ξενοδοχείο, δίπλα στο REX.

Παρά την διαφήμιση που είχε γίνει για το νέο σύστημα και την προβολή της ταινίας στις γιορτές από την παραμονή των Χριστουγέννων του 1953, παίχτηκε μόνο για δύο εβδομάδες και αντικαταστάθηκε από το Κυριακάτικο ξύπνημα του Κακογιάννη με την Λαμπέτη και τον Χόρν, και συνέχισε πλέον να προβάλλεται σε συνήθη προβολή στους κινηματογράφους β΄ προβολής.

Μία δεύτερη ,αμέσως μετά το κατέβασμα του φιλμ Κέρινες Μάσκες, προσπάθεια προβολής 3διάστατης, ανάγλυφης όπως την έλεγαν τότε, ταινίας ήταν η ταινία Sangaree της Παραμάουντ στον κινηματογράφο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ που ήταν στην πλατεία Ομονοίας στην αρχή της οδού Ιώνων, σήμερα Μαρίκας Κοτοπούλη.

Η ταινία, που την έθαψε η παραπάνω κριτική του Πλωρίτη , κράτησε μόνο για μια εβδομάδα και αντικαταστάθηκε από μια άλλη πατάτα την Μαγκάλα το Ρόδον των Ινδιών !

Εκεί κάπου σταμάτησαν οι αποτυχημένες προσπάθειες γενικότερα για την επιβολή του συστήματος 3-D γιατί προφανώς και η παρακολούθηση με τα γυαλιά δημιουργούσε σε μερικούς πονοκέφαλο αλλά και γιατί μόλις είχε εμφανιστεί ένα νέο σύστημα που τράβηξε, και δικαιολογημένα, το ενδιαφέρον του κοινού ,το σινεμασκόπ.

Ήδη το ίδιο διάστημα που παίχτηκαν οι δύο αυτές 3-D ταινίες, στο ΑΤΤΙΚΟΝ παίζονταν με κοσμοσυρροή ο ΧΙΤΩΝ η πρώτη ταινία σε σινεμασκόπ που κρατήθηκε στην πρώτη προβολή για 2 μήνες.

Ουσιαστικά, μετά από τότε η επιστροφή των 3-D ταινιών έγινε τα πρόσφατα χρόνια χωρίς να έχουν ακόμα λυθεί τα προβλήματα της ανάγκης προβολής σε ειδικές αίθουσες και με γυαλιά.

Πάντως ενώ η διάδοση των 3-D ταινιών δεν πέτυχε να επικρατήσει, η τρισδιάστατη εικόνα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα εκείνη την εποχή με την χρήση ενός δίσκου με 7 φωτογραφίες σε ζεύγη, που μπορούσες να τις δεις με μια απλή συσκευή που λεγόταν View-Master. Τα δισκάκια είχαν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων από τοπία, ζώα μέχρι φωτογραφίες από δημοφιλείς ταινίες.

Βέβαια οι στερεοσκοπικές φωτογραφίες ήσαν σε χρήση από πολλά χρόνια πριν και μπορούσες να τις δεις τοποθετώντας τις στο στερεοσκόπιο.

Στην παραπάνω στερεοσκοπική φωτογραφία είναι η γιαγιά μου, σε άγνωστη ημερομηνία, μάλλον την δεκαετία του 1920.

Αν προσέξει κανείς θα δεί την μικρή διαφορά που έχουν οι δύο φωτογραφίες στο πλάι τους ώστε έτσι να δημιουργηθεί η αίσθηση του βάθους.

Πάντως εάν υπάρξει εξέλιξη στην 3διαστατη προβολή αυτή θα είναι η αυτοστερεοσκοπία που δεν είναι αναγκαία τα γυαλιά, γιατί η 4-D που είδα στα στούντιο της Universal και σας περιέγραψα εδώ δεν νομίζω ότι μπορεί να αποκτήσει ποτέ ευρεία διάδοση λόγω του τεχνικού εξοπλισμού που απαιτεί.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ

ΦΤΑΙΝΕ ΑΡΑΓΕ ΤΑ WINDOWS 7 ;

Μετά από 5 χρόνια που τα πέρασα εν γαλήνη και ηρεμία με το παλιό μου laptop αποφάσισα να το αντικαταστήσω με ένα νέο.
Το παλιό διαθέτει τα ελληνικά Windows XP και έχει το Word 2000 ενώ το καινούργιο διαθέτει ελληνικά Windows 7 και το Word 2003.
Με το προηγούμενο laptop έγραφα το ποστ στο Word και σε όποιες λέξεις ήθελα έβαζα και link με την δυνατότητα που έχει (Σελίδες στις οποίες έχει γίνει περιήγηση) οπότε όταν ήθελα να το δημοσιεύσω πήγαινα στην Ανάρτηση του Blogger και στην Σύνθεση μετέφερα ατόφιο το κείμενο με Αντιγραφή - Επικόλληση.
Τώρα όμως στο νέο μου laptop δεν έχεις την δυνατότητα της Επικόλλησης όταν ο Blogger βρίσκεται στην Σύνθεση παρά μόνο μπορείς να κάνεις Eπικόλληση το κείμενο μόνο όταν βρίσκεται στην Επεξεργασία Html αλλά ενώ μεταφέρεται το κείμενο τα link εξαφανίζονται.
Η μόνη δυνατότητα να βάλεις link στα κείμενα των ποστ σου είναι:
1-Να γράψεις απευθείας στην Σύνθεση του Blogger και να χρησιμοποιήσεις την δυνατότητα που έχουν τόσο η Σύνθεση όσο και η Επεξεργασία Html να χρησιμοποιήσεις το κουμπί Υπερ-σύνδεσης που υπάρχει , όμως τότε πρέπει να γράψεις την διεύθυνση URL οπότε άν έχεις να βάλεις 4-5 link πρέπει να τα βρίσκεις ένα ένα και να μεταφέρεις όλη την διεύθυνση.
Ερωτώ λοιπόν τους ειδήμονες :
1-Είναι πρόβλημα που μπορεί να διορθωθεί, άσχετο από τα Windows 7 ή είναι μόνιμη ρύθμιση των Windows 7 οπότε να γυρίσω ολοταχώς στα Windows XP ;
2-Μήπως έχει σχέση η αλλαγή του Word 2000 σε Word 2003 ;

ΔΩΣΤΟΥΣ SPREAD ΚΑΙ ΠΑΡΤΟΥΣ ΤΗΝ ΨΥΧH !

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από σας ,όπως και εγώ, ανάθεμα αν καταλαβαίνετε τίποτα από όλη αυτή την ορολογία των spread, hedge funds, funds of funds, δομημένων ομόλογων και όλων αυτών των όρων που σχετίζονται με την οικονομία και μας ζαλίζουν καθημερινά οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες το κεφάλι, όταν η οικονομία πάει σκατά.
Με όλους αυτούς τους όρους σαν περιτύλιγμα, έχω την αίσθηση ότι είναι σαν να μας προσφέρονται σκατά σε συσκευασία δώρου ώστε να μην μας μυρίζουν μέχρι να ανοίξουμε το πακέτο!
Ίσως γι΄ αυτό και ο Thomas Carlyle χαρακτήρισε τα οικονομικά ως the dismal science. (ζοφερή, καταθλιπτική, άχαρη επιστήμη)
Για την οικονομία λοιπόν υποτίθεται ότι υπάρχουν ειδικοί ,οι οικονομολόγοι, οι οποίοι όμως από ότι έχω καταλάβει καταφέρνουν να προβλέψουν την επερχόμενη οικονομική καταστροφή με την ίδια επιτυχία που προβλέπουν τους σεισμούς οι σεισμολόγοι και τα καιρικά φαινόμενα οι μετεωρολόγοι αλλά και τις πανδημίες οι επιδημιολόγοι.
Ο John Kenneth Galbraith,( 1908-2006) άλλωστε το είχε πει επιγραμματικά:

Η μόνη αξία των οικονομικών προβλέψεων είναι ότι κάνουν την αστρολογία να φαίνεται αξιόπιστη.
Ας δούμε λοιπόν μερικούς ορισμούς που έχουν ειπωθεί για τους οικονομολόγους

Οικονομολόγος είναι κάποιος που γίνεται πλούσιος εξηγώντας γιατί οι άλλοι είναι φτωχοί.

Οικονομολόγος είναι κάποιος που βλέπει κάτι να δουλεύει στην πράξη και θέτει το ερώτημα αν θα δουλεύει στην θεωρία.

Οικονομολόγος είναι ένας άνθρωπος που θα ξέρει αύριο γιατί αυτά που προέβλεψε χτες δε συνέβησαν σήμερα.
Οικονομολόγοι είναι αυτοί που δουλεύουν με αριθμούς, αλλά δεν έχουν την προσωπικότητα να γίνουν λογιστές.

Οικονομολόγος είναι κάποιος που ξέρει την τιμή του κάθε τι και την αξία κανενός.Αυτός βέβαια είναι ο ορισμός του κυνικού, όπως τον έχει δώσει ο Οσκαρ Ουάλντ στην Βεντάλια της Λαίδης Ουίντερμιρ, αλλά έρχεται κουτί και για τους οικονομολόγους.

Ο διάσημος δε οικονομολόγος Keynes πίστευε πως :
Άνθρωποι της πράξης που πιστεύουν ότι, προσωπικά, είναι τελείως ελεύθεροι από οποιαδήποτε επιμόλυνση από την διανόηση είναι συνήθως δέσμιοι κάποιου ξεπερασμένου οικονομολόγου
Αλλά και αντίστοιχα ο Ουίστον Τσώρτσιλ έλεγε για τον Keynes:
-Έαν βάλεις δύο οικονομολόγους σε ένα δωμάτιο θα πάρεις δύο γνώμες, εκτός αν ό ένας είναι ο λόρδος Keynes, oπότε θα πάρεις τρείς γνώμες. Ο Τσώρτσιλ αποκαλεί τον Keynes λόρδο, γιατί το 1942 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Βαρώνου τουTilton και έτσι πήρε την θέση του στην Βουλή των Λόρδων με τους Φιλελευθέρους .

Σε σχέση τώρα με τις εκτιμήσεις των οικονομολόγων έχει ειπωθεί πως:

Όταν ένας οικονομολόγος βασανίζει αρκετά τα δεδομένα αυτά τελικά ομολογούν.

Ένα αποδεκτό όριο ανεργίας σημαίνει ότι ο κυβερνητικός οικονομολόγος στον οποίο είναι αποδεκτό αυτό το όριο έχει ακόμα την δουλειά του.
Το ίδιο περίπου είχε πει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν, (1884-1972)
Όταν ο γείτονας χάνει τη δουλειά του, βρισκόμαστε σε οικονομική ύφεση.
Όταν τη χάνω εγώ, βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση.
Ο δε Ντισραέλι :
-Υπάρχουν τρία είδη ψεμάτων .
Ψέματα, καταραμένα ψέματα και οικονομικές στατιστικές.Ο Ντισραέλι πριν να γίνει το 1868 για πρώτη φορά πρωθυπουργός, είχε διατελέσει το 1852,το 1858,και το 1867 υπουργός οικονομικών μολονότι, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, δεν είχε ιδέα από οικονομικά!

Τώρα για την οικονομική επιστήμη ο August Strindberg, (1849-1912) πίστευε ότι:
Η Οικονομική επιστήμη επινοήθηκε από την ανώτερη τάξη για να δρέψει τους καρπούς των κόπων της κατώτερης τάξης.
Μετά την απονομή το 1974 από την Σουηδική Ακαδημία του βραβείου Νόμπελ την ίδια χρονιά στους οικονομολόγους Gunnar Myrdal και Friedrich von Hayek ειπώθηκε με σαρκασμό πως:

Τα οικονομικά είναι το μόνο πεδίο όπου δύο άνθρωποι μπορούν να μοιραστούν δύο βραβεία Νόμπελ λέγοντας τα ακριβώς αντίθετα πράγματα.
Πράγματι οι δύο αυτοί οικονομολόγοι πίστευαν ακριβώς τα αντίθετα πράγματα.
Ο Σουηδός Gunnar Myrdal και ο Αυστριακός Friedrich von Hayek ,ήσαν ένα πραγματικά αταίριαστο δίδυμο, καθώς ο πρώτος εθεωρείτο υπερβολικά αριστερός (ακόμη και για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, του οποίου είχε διατελέσει βουλευτής), ενώ ο δεύτερος ήταν υπερσυντηρητικός. Λέγεται μάλιστα ότι ο Gunnar Myrdal ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από την κοινή βράβευσή τους και μόλις την τελευταία στιγμή πείστηκε να μην αρνηθεί το βραβείο.

Ίσως γι΄ αυτό και μπήκαν και οι δύο νόμοι των Οικονομικών!

Ο πρώτος νόμος των Οικονομικών.
Για κάθε οικονομολόγο υπάρχει ένας ίσος και αντίθετος οικονομολόγος.

Ο δεύτερος νόμος των Οικονομικών.
Είναι και οι δύο λάθος.
Βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει και νόμος του Μέρφι στην κυβερνητική οικονομική πολιτική.
Οι οικονομολόγοι έχουν την μικρότερη επιρροή στις πολιτικές εκείνες όπου ξέρουν τα περισσότερα και συμφωνούν περισσότερο.
Κι έχουν την μεγαλύτερη επιρροή στις οικονομικές πολιτικές όπου ξέρουν τα λιγότερα και διαφωνούν περισσότερο.
Βάσει λοιπόν των ανωτέρω για να γίνει καλύτερα κατανοητό ότι υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ των διαφόρων οικονομικών σχολών στην αντιμετώπιση μιας συγκεκριμένης κατάστασης σας δίνω το παρακάτω πρακτικό παράδειγμα με τις λύσεις του.

Πόσοι οικονομολόγοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα στο ταβάνι;
Η απάντηση εξαρτάται από θεωρητική τους κατάρτιση.

Εάν είναι νεοκλασικοί, οκτώ. Ένας για να την βιδώσει και εφτά για να κρατούν όλα τα άλλα δεδομένα αμετάβλητα.
Εάν είναι νεοφιλελεύθεροι ,τότε εξαρτάται από τον μισθό.
Εάν είναι νεοκεϊνσιανοί όλοι. Επειδή έτσι θα δημιουργηθεί απασχόληση, περισσότερη κατανάλωση κτλ.
Εάν ανήκουν στην κεντρική τράπεζα, ένας, ο όποιος κρατά την λάμπα και όλη η γη γυρίζει γύρω του.
Εάν είναι μαρξιστές ,κανένας. Η λάμπα περιέχει μέσα της τον σπόρο της αλλαγής της!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 14-5-2016

Έπρεπε να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ  την διακυβέρνηση της χώρας για να προστεθεί και η παρακάτω απάντηση!

Και για να γίνει πλήρως κατανοητό ποιά είναι η πραγματική σημερινή οικονομική κατάσταση το παρακάτω ανέκδοτο σας δίνει την απάντηση.
Ένας μαθηματικός, ένας λογιστής κι ένας οικονομολόγος έχουν υποβάλει τα χαρτιά τους για την ίδια δουλειά.
Όταν φτάνει η στιγμή της προσωπικής συνέντευξης, ο εργοδότης ρωτά το μαθηματικό: "Πόσο κάνουν δύο συν δύο;". Ο μαθηματικός απαντά "τέσσερα". Ο εργοδότης ρωτά: "Τέσσερα ακριβώς;". Ο μαθηματικός κοιτά τον εργοδότη με καχυποψία και απαντά: "Ναι, τέσσερα ακριβώς".
Έρχεται μετά η σειρά του λογιστή, στον οποίο ο εργοδότης κάνει την ίδια ερώτηση: "Πόσο κάνει δύο συν δύο;". Ο λογιστής χωρίς πολλή σκέψη απαντά: "Κατά μέσο όρο, τέσσερα. Συν - πλην 15%, αλλά κατά μέσο όρο τέσσερα".
Τέλος, ο εργοδότης καλεί τον οικονομολόγο και του υποβάλει το ίδιο ερώτημα: "Πόσο κάνει δύο συν δύο;". Ο οικονομολόγος κοιτά ψηλά, κλειδώνει την πόρτα του δωματίου, κλείνει τις κουρτίνες, κάθεται δίπλα στον εργοδότη και του λέει: "Εσύ, πόσο θα ήθελες να κάνει";
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι τελικά τα πράγματα θα είναι καλύτερα από ότι μας τα παρουσιάζουν οι διάφοροι οικονομολόγοι που μας έχουν μαυρίσει την ψυχή, γιατί αν έχει δίκιο ο Αμερικανός αστροναύτης Frank Borman, πως:

Ο καπιταλισμός χωρίς χρεοκοπία είναι σαν το χριστιανισμό χωρίς την κόλαση.τότε την βάψαμε!