Η ΑΚΡΩΣ ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΗΣ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΩΛΟΔΑΚΤΥΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι που εθίγη η εθνική τους τιμή από το εξώφυλλο του Focus δεν έχουν αντιληφθεί ότι η χειρονομία αυτή είναι γνήσια αρχαιοελληνική!

Πάλι είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν την σημασία του ρήματος Σκιμαλίζω που το Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης του Δημητράκου μας το εξηγεί ως ,σκινθαρίζω, που και αυτό πιστεύω ότι δεν σας λέει τίποτα, οπότε αν δεν καταλαβαίνετε και την επόμενη εξήγηση - ασελγώς τω δακτύλω της του πέλας* έδρας άπτομαι- πρέπει να σας δώσω στην νεοελληνική του εξήγηση -βάζω κωλοδάκτυλο!

Οπότε τίποτα δεν αποκλείει το χαμένο χέρι της Αφροδίτης και ως θεάς του έρωτα πολύ πριν τον Μπερτολούτσι και την περίφημη σκηνή με το βούτυρο, να είχε το δάκτυλο σε αυτή την χειρονομία με την αμφίσημη σημασία, όπως μας τα εξηγεί πολύ καλύτερα από μένα, ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ στο άρθρο του Δακτυλοδεικτούμενοι

Μεταξύ άλλων γράφει:

Οι πρόγονοί μας, λοιπόν, είχαν γι΄ αυτή τη χειρονομία (σύμφωνα με αρχαίους σχολιαστές και λεξικογράφους) κάποια ρήματα όπως σκιμαλίζω, καταδακτυλίζω, σκινδαρίζω, σκα[νθα]ρίζω κ.λπ. Το σκιμαλίζω (που απαντά και στον Αριστοφάνη) είναι το συνηθέστερο και, αρχικά, πρέπει να συνδέεται με την παμπάλαια πρακτική των γιαγιάδων μας που ήλεγχαν με το μεσαίο δάκτυλο αν η κότα «έχει» αυγό ( το μέσον τον δάκτυλον εις τον πρωκτόν του ορνέου εμβαλείν )! Από εδώ προκύπτει η «παίζουσα» σημασία του σκιμαλίζω όπως δείχνει η φράση των γυναικείων πυγών άπτομαι, για να καταλήξει στα σημερινά υπονοούμενα. Μάλιστα, για να μην υπάρξει καμιά αμφιβολία, το αρχαίο σχόλιο περιγράφει επακριβώς τη χειρονομία: όταν θέλουμε να προσβάλουμε κάποιον το κάνουμε τον μέσον δάκτυλον εντείνοντες και τους λοιπούς συναγόντες. Ακριβώς δηλαδή όπως φαίνεται να μας δείχνει η αρτιμελής Αφροδίτη.

Το ίδιο αναλυτική θα μπορούσε να ήταν η αναφορά στη λογοτεχνία των ερωτικών δακτύλων. Μόνο δύο παραδείγματα, ένα αρχαίο και ένα νέο. Στον κωμικό Εύβουλο αποδίδεται ένα απόσπασμα στο οποίο η «κόρη της Δήμητρας» (=ζυμάρι, ή γλύκισμα) έχει μια κοιλότητα καμωμένη από ένα δάχτυλο που πιέζει και ενεργεί σαν έμβολο. Ετσι δημιουργείται ένα εξαιρετικό «ορντέβρ» για το κύριο δείπνο, δείπνου πρόδρομον άριστον !(J. Ηenderson, Τhe maculate Μuse, 115). Τέλος, ο Σεφέρης (ούτε καν σκέφτομαι τον Εμπειρίκο) στο γνωστό σατυρικό πόνημά του «Αρετή και Ερωτόκριτος» (1961), Εντεψίδικα**, επιτρέπει στην ακάτεχη ηρωίδα να περιγράφει στη Νένα ότι ο αγαπημένος της, εκτός των άλλων, «με το δάχτυλό του ανάδευε την τρύπα στα μεριά μου».

Επειδή λοιπόν από την σύζυγο μου κατηγορούμαι ως αθυρόστομος και βωμολόχος στις αναρτήσεις μου στο διαδίκτυο, έψαξα και βρήκα το σχετικό απόσπασμα από το σατυρικό ποίημα του Σεφέρη, "Αρετή και Ερωτόκριτος" ,το οποίο ,αφού της το διάβασα για να την αποστομώσω, σας το παραθέτω για να το απολαύσετε και σεις.

Α' 15-9-1961

Σκηνή: Ξημέρωμα, στην κάμαρα της Αρετής.
Πρόσωπα: ΝΕΝΑ, ΑΡΕΤΗ.

ΝΕΝΑ
Μην το δαχτύλι σ' άγγιξε;

ΑΡΕΤΗ
Οχι, ήταν άλλο πράμα
πού 'νιωσα μες στη φούχτα μου μαζί μ' εκειό το γράμμα·
φείδ' ήτανε το πού 'πιασα κ' εσκιάχτην να τ' αφήσω,
μη με δαγκώσει τη φτωχιά και κακοθανατίσω.
Για να το πνίξω τό 'σφιξα, μα εκείνο πώς θυμώθη
φούσκωσε και κοκκίνησε και στα μεριά μου χώθη.
"Ρωτόκριτέ μου," κράζω του, "τρέξε και βούηθησέ μου·
έν' άγριο φίδι, ένα θεριό, που δέν ειδα ποτέ μου,
γυρεύγει μέσα μου να μπει, βαθιά να με δαγκώσει!"
Κι αυτός φωνάζει μου: "Αρετή, βλέπε μη σε κομπώσει***,
γιατ' είναι φίδι πίβουλο, μόν' σφίξε τα μεριά σου ...

ΝΕΝΑ
Ωχ, μάνα μου! ...

ΑΡΕΤΗ
... μην πάει πιο μπρος, και λύσε τα βυζιά σου.
Κι α' σου τα τρίβω, δέξου το, γιατί μ' αυτό τόν τρόπο
θε να ψοφήσει έτοιος εχτρός τω' δύσμοιρων ανθρώπω'."

ΝΕΝΑ
Και τά 'λυσες; και σ' τά τριβε;

ΑΡΕΤΗ
Ήμουν σε τέτοια κρίση.
Μονάχη ξεθηλύκωσα το πράμα που είχε ορίσει
κι αυτός μού τα χεράκωσε και τσίμπαγέ μου αγάλι
τα ρωγοβύζια, και στ' αυτί τη γλώσσα του είχε βάλει.
Το φίδι κοντοστάθηκε, λες κ' ήθελε να φύγει ...

ΝΕΝΑ
Αχ! τέτοιο ανήμερο θεριό τ' αφήνει το κυνήγι; ...
Οϊμέεε ...!

ΑΡΕΤΗ
... λες κι αφουγκράζουνταν πόσο η καρδιά μου χτύπα'·
ξάφνου τινάχτη· τό 'νιωσα στου κώλου μου την τρύπα ...

ΝΕΝΑ
Πόνεσες;

ΑΡΕΤΗ
... να σφηνώνεται και να γλιστρά σα χέλι,
τα πίσω-μπρος, τα πίσω-μπρος ...

ΝΕΝΑ
Γλύκα δεν έχει;

ΑΡΕΤΗ
... μέλι
το κούνημά του στάλαζε στο τρυφερό κορμί μου·
κι αυτός αφήνει το βυζί κι αρπάζει το μουνί μου.
Λέγω του: "Η χέρα στ' άμοιαστα**** πηγαίνει, παρατράπης."

ΝΕΝΑ
Καλά είπες.

ΑΡΕΤΗ
Μ' αποκρίνεται: "Μονάχα ένας αζάπης*****
βγάνει το φίδι τ' άγριο που χώθη σου από πίσω."
Λέγω του: "Σα να μέρεψε· λογιάζω να τ' αφήσω
ακόμη λίγο, Ρώκριτε· θα φύγει μοναχό του."
Μ' αυτός στα χείλη του λαγού, πού 'χε το δάχτυλό του
στο στόμα του το σύστρεφε και τη γλώσσα του θέλει ...

ΝΕΝΑ
Ποιανού λαγού;

ΑΡΕΤΗ
Που 'ν' εδεπά ... Μου λύθηκα' τα μέλη,
πείραξην είχα λογισμού, κ' έλεγα ν' αφορμίσω,
τα λογικά μου τά 'χασα, γύρευγα να γυρίσω
νά 'μπει το φίδι κι από μπρος ώς μες στα σωθικά μου,
να σκίσει με, να φάγει με, να πάρει την εξιά μου.
Τό 'νιωσεν ο Ρωτόκριτος και κράζει μου: "Σηκώσου·
καιρός πουνιάλο****** να χαρείς κάτω απ' τον αφαλό σου."

ΝΕΝΑ
Ωφούουουου!!

ΑΡΕΤΗ
Γυρίζω ανάσκελα, με δάγκωσε στον ώμο,
τότες μου φάνη κ' έσφαζε το δόλιο το λαγό μου
που σπάραζε και σπάραζε· τι 'ταν χοντρό το φίδι
που ώς το μανίκι τού 'μπηξε, κ' έκοβγε σα λεπίδι.
Ωσά λαγήνι που γενεί πολλά πλατύ στον πάτο
και στο λαιμό πολλά στενό και ποθυμιά γεμάτο,
εδέτσι ηταν το πράμα μου μέσα σε τέτοια πάθη.
Η αποκοτιά τω' δυο κορμιώ' τόσο μεγάλη στάθη
π' αγριέψασι σαν τα θεριά, πώς κάνουσι σα σμίγου'·
τα δόντια μας τη σάρκα μας δαγκώνασι κ' ετρύγου'.
Λέγω του: "Αφού ξεκίνησες την όρεξή σου εις τούτο,
κούνα το το δοξάρι σου γρήγορα στο λαγούτο,
πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ...
Σύντριψέ με, κάψε με, να μην μπορώ να φύγω ..."
Ζιμιό******* τραβήχτη, αντρειεύεται· το χώνει πιο βαθιά μου·
το δάχτυλό του ανάδευε την τρύπα στα μεριά μου,
με τ' άλλο χέρι μάλαζε τα βυζιά μου π' ανάψα'·
ήταν καμίνι η σμίξη του κ' εκόρωνα στην κάψα,
ώσπου ένιωσα το κύμα του μες στου λαγού το στόμα
να σπάζει, να γεμίζει το - κι άλλο να θέλω ακόμα.

ΝΕΝΑ
Αλίμονο! σε γάμησε! ... Πώς θα μανιάσει ο Κύρης,
σα μάθει πως ο Ρώκριτος σού 'γινε νοικοκύρης
κ' εμπήκε και σ' ετρύγησε κάτω απ' τον αφαλό σου.
Αχ! μαγειρεύγου' βάσανα οι κοπέλες σαν καυλώσου'!

.

Το κείμενο είναι από το μετά τον θάνατο του Σεφέρη εκδοθέν βιβλίο:

Μαθιός Πασχάλης, Τα Εντεψίζικα**, Φιλ. Επιμ.: Γ.Π. Ευτυχίδης, Αθήνα: Λέσχη 1989.

Ο Μαθιός Πασχάλης είναι ψευδώνυμο του Σεφέρη και ο Γ.Π. Ευτυχίδης είναι ψευδώνυμο του Γ.Π. Σαββίδη.

Τα τελευταία χρόνια έρχεται στο φως της δημοσιότητας το φοβερό ερωτικό ταπεραμέντο του Σεφέρη και οι ερωτικές σχέσεις της ζωής του με την σύζυγο του Μάρω, 7η στην λίστα και όχι τελευταία , και χωρίς να καταγράφονται οι διάφορες εφήμερες σχάσεις.

Γράφει η Μάρη Θεοδοσοπούλου:

Πρώτος έρως, μια φίλη της αδελφής του της Ιωάννας, η «Μέλπα», που «τον ξαπόστειλε». Δεύτερος, η κόρη της πρώτης σπιτονοικοκυράς του στο Παρίσι, η Σουζόν, που «τον εξευτέλισε». Τρίτος και «βραχύβιος», η Νορβηγίδα Κίρστεν, με την οποία κατ' εξαίρεση «φάνηκε σκληρόκαρδος». Ακολουθεί «ο πρώτος μεγάλος έρωτας της ζωής του» η Γαλλίς Ζακλίν, που όμως «ήθελε γάμο» και «ο δεσμός τους θα γίνει απείρως οδυνηρός». Θα τον αγαπά μέχρι τέλους και θα ταξιδέψει στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1971, για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό που δεν στάθηκε δυνατός.
Δυστυχώς, η αλληλογραφία τους λανθάνει. Ο έρωτας για τη Ζακλίν θα επικαλυφθεί από το πάθος για την επόμενη μοιραία γυναίκα της ζωής του, τη Λουκία Φωτοπούλου, χαϊδευτικά Λου. Ενα ρομάντζο, λιγότερο συναισθηματικό, εντόνως αισθησιακό, καθώς η Λου, παντρεμένη και χωρισμένη, «έχει σχέσεις με γυναίκες όπως και με άντρες και προστατεύει με σθένος την ερωτική ελευθερία της». Πυκνή η αλληλογραφία τους, παραμένει αδημοσίευτη. Καιρός να την διαβάσουμε, αφού η Λου ενέπνευσε το «ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Εξι νύχτες στην Ακρόπολη», το οποίο και ερμηνεύει ο βιογράφος, ταυτίζοντας τη Λου με τη μυθιστορηματική ηρωίδα Σαλώμη ή και Μπίλιω.
Επεται και ως ανάπαυλα επώδυνων αμφιταλαντεύσεων και χωρισμών, μια χαριτωμένη Ρωσίδα στις Σπέτσες, πριν από τη γνωριμία με τη Μαρίκα Ζάννου, κατόπιν Λόντου και τέλος Μαρώ Σεφέρη. Αν και όταν τέθηκε θέμα γάμου και με τη Μαρώ, εμπλεκομένων και των παιδιών της, ο Σεφέρης ετράπη και πάλι σε φυγή, ζητώντας παρηγοριά στον έρωτα μιας Βολιώτισσας. Οπως και αν έχει, η συμβίωση με τη Μαρώ κατακάθισε «το βιολογικό ένστικτο για τη ζωή» του Σεφέρη, που θα ανανεωθεί χρόνια αργότερα στην Κύπρο, όπου όμως περιορίστηκε στη «θεά του έρωτα» και έφερε μόνο «οργασμό γραφής». «Σπάνιας οικειότητας και αντοχής» η σχέση του ζεύγους Σεφέρη, ωστόσο, καλοκαίρι του 1958, κατά την κορύφωση του Κυπριακού, την τάραξαν «οι χάρες μιας νεότερης γυναίκας», ενώ δυόμισι χρόνια αργότερα, κυριολεκτικώς την ταρακούνησε η γοητεία «νεαρής υπαλλήλου της πρεσβείας» στο Λονδίνο, οδηγώντας τη Μαρώ σε «απόπειρα αυτοκτονίας». Ανώνυμοι μένουν αυτοί οι δύο τελευταίοι πειρασμοί του Σεφέρη και νεφελώδεις οι σχετικές μαρτυρίες. Το σημαντικό είναι πως ο Σεφέρης ξέδωσε συνθέτοντας «πορνογραφικά δίστιχα», τα μεταθανάτια «Εντεψίζικα». Πάντως, τέλος στις ερωτικές δοσοληψίες του έδωσε μια κρίση προστάτη, που μάλλον τον προστάτεψε οριστικώς.

Ευτυχώς που σήμερα όσοι έχουν την ικανότητα να γράψουν εντεψίκικα ποιήματα δεν περιμένουν να πεθάνουν για να δούν το φως της δημοσιότητας.

Στο εξαιρετικό μπλογκ του Νέου Τιπούκειτου, μπορείτε να απολαύετε την μετάφραση ενός εντεψίκικου πονήματος ,στα ελληνικά, αλλά και την προσαρμογή του στα λατινικά, σαν μαντινάδα, σαν γραμμένο από την Δημουλά κτλ

.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

.

*πέλας= πλησίον, γείτονας ,εξ ου και η ρήση του Πλάτωνα - όμοιος ομοίω αεί πελάζει- ο όμοιος πάντα το όμοιο του πλησιάζει .

**Εντεψίζης (edepsiz) = αναιδής, αθυρόστομος, , άνθρωπος χωρίς τρόπους, αυθάδης και βωμολόχος.Τα εντεψίζικα τα λένε στις απόκριες και είναι σκωπτικά τολμηρού και σεξουαλικού περιεχομένου στιχάκια

***κομπώνω= απατώ, πλανώ

****άμοιαστα = αταίριαστα, απρεπή

*****αζάπης = φίλος, σύντροφος, ο δυστυχισμένος

****** Πουνιάλο= το εγχειρίδιο, το μαχαίρι, το στιλέτο

*******Ζιμιό = λοιπόν

ΤΑ ΛΕΦΤΑ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ; ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Ένα μόνιμο ερώτημα αυτές τις μέρες είναι που πήγαν τα λεφτά όπως αναρωτιόμουν ήδη από τον Ιανουάριο .

Σαν ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η διαπίστωση ότι ένα σημαντικό ποσό από τα λεφτά διατέθηκαν για τις μισθολογικές δαπάνες του δημοσίου.

Αυτές από το 2001 μέχρι το 2009 σχεδόν διπλασιάστηκαν γιατί από 7,2 δισ. ευρώ έφτασαν στα 13,7 δισ. ευρώ.

Αν υπολογίσει δε κανείς ότι από τον γενικότερο δημόσιο τομέα ζουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι που έχουν οικογένειες και άτομα εξηρτημένα οικονομικώς από αυτούς μπορεί να καταλάβει ότι αυτοί που τα πήραν, τα ξόδεψαν και τελικά τα εισέπραξαν οι υπόλοιποι που δεν έχουν εξάρτηση από το δημόσιο και έχουν καταστήματα, επιχειρήσεις κτλ.

Κατά τον ίδιο τρόπο ακόμα και αυτά που έφαγαν τα διάφορα λαμόγια ένα μέρος τους πήγε στην κατανάλωση δηλαδή επέστρεψε μέσω της παραοικονομίας στον κόσμο.

Το να τα γυρίσουν δε όσοι τα πήραν είναι ένα εύκολο και λαϊκίστικο σύνθημα που κυριαρχεί αυτές τις μέρες που αναγκαστικά θα σφίξουν τα ζωνάρια.

Και αυτό γιατί πολλά από αυτά τα λεφτά τελικά τα πήραμε όλοι εμείς οι οποίοι ζούσαμε στην ουσία όλα αυτά τα χρόνια, με δανεικά πολύ πάνω από τις δυνατότητες μας και καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παρήγαμε.

Αντιγράφω από εδώ:

Το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας ανερχόταν σε 162 δισ. ευρώ ή 93,9% του ΑΕΠ στα τέλη του 2003. Όμως, αυξήθηκε δραματικά στα χρόνια που μεσολάβησαν με αποτέλεσμα να ανέλθει στο 120,2% του ΑΕΠ το 2006 και να εκσφενδονιστεί στο 169,1% του ΑΕΠ ή 406 δισ. ευρώ στα τέλη του γ' τριμήνου του 2009, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος.

Κοινώς, το εξωτερικό χρέος της χώρας αυξήθηκε κατά 244 δισ. ευρώ μέσα σε 6 χρόνια. (Λέγε με Καραμανλή και Αλογοσκούφη!)

«Η μεγάλη αύξηση του εξωτερικού χρέους αποτυπώνει τη μεγάλη απώλεια ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας», τονίζει ο Γκίκας Χαρδούβελης, επικεφαλής οικονομολόγος της Eurobank, διευκρινίζοντας ότι στην ουσία αποτελεί το άθροισμα των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της χώρας.

Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι «τα τελευταία χρόνια πουλήσαμε μια πόλη του μεγέθους της Θεσσαλονίκης για να διατηρήσουμε το βιοτικό μας επίπεδο με δανεικά».

Η μεγάλη αύξηση του εξωτερικού χρέους δείχνει ότι για πολλά χρόνια καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παρήγαμε, καλύπτοντας τη διαφορά είτε με δανεικά από το εξωτερικό, είτε με πώληση εγχώριων περιουσιακών στοιχείων.

Και ενώ είμαστε λοιπόν στα όρια της χρεοκοπίας διαπιστώνει κανείς ότι μερικοί εξακολουθούν απτόητοι να σπαταλούν λεφτά για να εξυπηρετηθούν καθαρά προσωπικές ανάγκες προβολής και μόνο.

Μπορεί τα ποσά που ξοδεύονται για αυτούς τους σκοπούς να είναι μικρά, αλλά τα πολλά μικρά ποσά κάνουν τελικά ένα μεγάλο έλλειμμα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παρακάτω φυλλάδιο που έλαβα ταχυδρομικώς χθες.

Πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσει κανείς ποιά η σκοπιμότητα και η αναγκαιότητα της έκδοσης του και της ταχυδρομικής αποστολής του, σε άγνωστο σε μένα αριθμό ατόμων, πλην της προσωπικής προβολής των δύο υπομειδιώντων σε αυτό προσώπων.

Αλλά ας δούμε και την άλλη αιτία της δημιουργίας του ελλείμματος δηλαδή την φοροδιαφυγή.

Εδώ ,για να μην θεωρηθώ καπιταλιστής, θα χρησιμοποιήσω τα λεχθέντα από την Αλέκα από την εισηγητική της ομιλία στη συνέντευξη τύπου στη τελευταία ΔΕΘ

Κατ΄ αρχάς δεν μπορώ παρά να μην θαυμάσω το βάθος της πολιτικής της σκέψης όταν διαπιστώνει το αυτονόητο:

Οι επιχειρηματίες κάνουν επενδύσεις για κέρδη, δεν κάνουν για να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας.

Δηλαδή βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τον Βγενόπουλο που είπε:

Δεν υπάρχουν κακοί κερδοσκόποι, όπως επίσης επειδή χρησιμοποιούμε τη λέξη κερδοσκόπος, έχετε ακούσει ποτέ να υπάρχει η λέξη χασοσκόπος;

Δικαίως δε με ατράνταχτη λογική εξηγεί η Αλέκα πάλι τα αυτονόητα:

Γιατί να φοροδιαφύγει ο Λάτσης και ο Βαρδινογιάννης; Αφού έχει αμύθητα κέρδη. Αφού έχει επιχειρήσεις παντού, σε όλο τον κόσμο. Ό,τι θέλει δηλώνει στην Ελλάδα ή θα δηλώνει ένα μέρος στην Ελλάδα.

Οπότε πως μπορούμε να τους κάνουμε να πληρώσουν;

Εδώ μένω έκθαμβος από την πρωτότυπη λύση που βρήκε η Αλέκα

Φορολογία 45%, 50% στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Μα μόλις παραπάνω δεν μας είπε ότι οι επιχειρηματίες κάνουν επενδύσεις για κέρδη και έχουν επιχειρήσεις παντού, σε όλο τον κόσμο;

Δεν θα είναι λογικό τότε να πάρουν τις επιχειρήσεις τους σαν γνήσιοι κερδοσκόποι και να τις πάνε εκεί που δεν θα πληρώνουν 50% εφορία;

Τελικά λοιπόν ποιοί φοροδιαφεύγουν στην Ελλάδα;

Εδώ η Αλέκα κάνει μια ειλικρινέστατη παραδοχή.

Ναι, φοροδιαφεύγουν μεσαίοι και μικροί. Γιατί; Γιατί άμα πληρώσουν και τους φόρους τελειώσανε, κλείσανε τα μαγαζιά. Το ίδιο το σύστημα τους αναγκάζει. Δεν είναι λύση αυτή ούτε τους χειροκροτούμε. Ίσα-ίσα τους λέμε είναι αυταπάτη αυτό που έχουν. Και φοροδιαφεύγοντας δεν πρόκειται να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους ή δεν πρόκειται να επιβιώσουν.

Αφού λοιπόν είτε κλέψουν την εφορία είτε δεν την κλέψουν αφού το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, δηλαδή να κλείσουν, δεν δίνουν και κανένα φράγκο στην εφορία μπας και ελαφρώσουν τα μόνιμα και γνωστά θύματα των περικοπών ή θεωρούν ότι καλύτερα είναι σαν τον Σαμψών να αναφωνήσουν κλείνοντας :Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων

Τελικά λοιπόν αυτοί που δεν φοροδιαφεύγουν, γιατί δεν μπορούν, είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και γι΄ αυτό, αυτούς βρήκε πρόσφορους η κυβέρνηση και τους έδωσε και κατάλαβαν.

Και που είστε ακόμη!

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

............................Οι φωτογραφίες είναι από εδώ

Δεν με ενοχλεί το γεγονός ότι ψέκασαν τον Γλέζο με δακρυγόνα.

Ο Γλέζος έχει βρεθεί σε πολύ χειρότερες καταστάσεις στην ζωή του από αυτή και γνωρίζει ότι όταν βρίσκεσαι σε έκρυθμες συγκεντρώσεις πολλά μπορούν να συμβούν.

Ούτε με ενοχλεί ότι ο νεαρός ΕΚΑΜίτης προφανώς δεν τον γνώριζε, ενώ είμαι σίγουρος ότι θα γνώριζε πολύ καλά την Τζούλια Αλεξανδράτου και το τι χώνει στο μουνί της.

Με ενοχλεί το γεγονός ότι ψέκασε χωρίς δεύτερη σκέψη στο πρόσωπο, από 1/2 μέτρο απόσταση ,ένα άτομο 88 ετών, που δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να σκεφτείς ότι σε αυτή την ηλικία αυτή η ενέργεια μπορεί να αποβεί ακόμα και θανατηφόρα.

Άραγε πριν να καταταγούν τους έχουν κάνει κανένα τεστ για να ξέρουν αν και το IQ τους είναι έστω λίγο υψηλότερο της Τζούλιας ή το μόνο που μετράει είναι σαν και αυτήν μόνο η σωματική διάπλαση;

Βέβαια ο περισσότερος κόσμος έχει αποφασίσει ότι τι θα κάνει η κρίση αυτή, θα περάσει, οπότε έχει σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί, όπως πχ πόσοι παρευρίσκοντο στην "συνεύρεση" της Τζούλιας με τον μυστηριώδη Γιώργο με την ευμεγέθη μαλαπέρδα.

Η συνέντευξη της Τζούλιας με ένα σοβαρό δημοσιογράφο, που στο παρελθόν έχει πάρει συνέντευξη από πρωθυπουργούς, δηλαδή του μεγέθους του δημοσιογραφικού κολοσσού ενός Λιάτσου, είχε σαν θέμα το καυτό ζήτημα του δεύτερου DVD που απασχολεί την κοινή γνώμη μετά το γνωστό του Ζαχόπουλου, έτσι ώστε τα σχετικά με την απεργία ή τις συναντήσεις του πρωθυπουργού στο εξωτερικό να περνάνε από κάτω σε τρέιλερ κατά την διάρκεια της σημαντικής αυτής συνέντευξης.

Δυστυχώς η συνεντευξιαζόμενη, η οποία είναι ακριβώς το αντίθετο της ασωμάτου κεφαλής των πανηγυριών, μας είπε μεν το αμίμητο, υπήρχε κάμερα εμού και του ιδίου, αλλά δεν διευκρίνισε στον επιφανή και θέτοντα συνεχώς διεισδυτικές ερωτήσεις δημοσιογράφο, ποίος κράταγε την κάμερα του εμού και ποιός του ιδίου, και πόσοι τελικά ήσαν παρόντες στην ιδιωτική αυτή, όπως είπε, "συνεύρεση" παρουσία μόνο ενός κινηματογραφικού συνεργείου!

Τελικά η απορία του δημοσιογράφου ποιός ήταν ο επιβήτωρ έμεινε αναπάντητη γιατί όπως δήλωσε η καλλιτέχνης,σε άψογη νεοελληνική γλώσσα - ήταν ένας άνθρωπος στον οποίον συνευρέθηκα !!

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε ότι ή εταιρεία που κυκλοφόρησε το DVD, μετά την επιτυχία που σημείωσε, θα κυκλοφορήσει κα ένα πορνό DVD που θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία γιατί θα έχει μόνο συζυγικό σεξ!

Λέγεται ότι, όπως σε ορισμένα σπίτια έχει τοποθετηθεί μηχανάκι της ΑGB για την τηλεθέαση, έτσι και η εταιρεία αυτή τοποθέτησε μικροκάμερες στο σύνηθες μέρος που διενεργείται το συζυγικό σεξ, δηλαδή στους διαδρόμους των διαμερισμάτων όπου συχνά συναντιέται καθημερινά το ζεύγος και λέει ο ένας στον άλλο τρυφερά -Αϊ γαμίσου!

..................................................................................................................................

.................................................................................................................................

Τους τελευταίους μήνες διαπίστωσα ότι στο κομμωτήριο της γυναίκας μου, που είναι και κοντά στο σπίτι μου, κουρεύονται και άνδρες οπότε εγκατέλειψα το προηγούμενο μόνο ανδρών που πήγαινα και σας έχω περιγράψει γλαφυρώς εδώ . Ευρισκόμενος λοιπόν στο κομμωτήριο για να υποβληθώ στο σύνηθες ανά δίμηνο περίπου περιφερειακό κούρεμα της φαλακρής κεφαλής μου, αναγκαστικά άκουγα την διπλανή κυρία να αναπτύσσει την άποψη της για την λύση του προβλήματος.

-Να κόψουν όλα τα λεφτά από τους βουλευτές!

Όλοι αυτοί είναι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη!

Δεν χρειάζεται να παίρνουν μισθό!

-Δηλαδή κυρία μου, δεν άντεξα να μην το πω, προφανώς έτσι προτείνετε να εκλέγονται στην Βουλή οι πλούσιοι για να φροντίσουν τα συμφέροντα των φτωχών!

Με στραβοκοίταξε, δεν απάντησε και ξανάρχισε να διαβάζει στο έγκυρο Ηello της τι έφαγε η Μενεγάκη με τον άνδρα της όταν πήγαν για φαγητό μετά το χωρισμό.

Σκεφτόμουνα πως ορισμένα πράγματα αποκτούν διαφορετική διάσταση ανάλογα με την χρονική στιγμή που τα βλέπουμε.

Η εικόνα της Αφροδίτης της Μήλου με το σηκωμένο δάκτυλο, που προκάλεσε την μήνη των εθνικώς υπερήφανων Ελλήνων, εάν είχε εμφανιστεί το 2004 που πήραμε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με λεζάντα κάποια,από τα μοναδικής αισθητικής,συνθήματα που ακούγονταν τότε ,όπως πχ Είναι βαριά, είναι βαριά, η πούτσα του τσολιά ή Ελλαδάρα είσαι μία, τέτοια πούτσα δεν ξανάδε η Γαλλία, πολλοί θα την εύρισκαν ίσως λίγο χοντροκομμένη αλλά θα εξέφραζε ένα ευρύτερο λαϊκό συναίσθημα και θα τύχαινε ευρύτερης αποδοχής αφού το δάκτυλο δεν θα ήταν για τον δικό μας κώλο αλλά για τον κώλο των κουτόφραγκων.

.....................................................................................................................

..........................................................................................................................

Η ανθρώπινη βλακεία δεν γνωρίζει σύνορα και αυτό αποδεικνύει η παρακάτω φωτογραφία που την βρήκα αφού είχα ήδη αναρτήσει το ποστ που γράφω για τον Άλαν Τούρινγκ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Η εξήγηση που δίνει ο thinks στο σχόλιο του, μου φαίνεται πιο αληθοφανής αν και στην Αμερική διάφοροι βλαμμένοι μπορούν να διαμαρτύρονται για τα πιο αυτονόητα πράγματα.

Σίγουρα παρμένη στο Καίμπριτζ ή Άρλινγτον η φωτογραφία. Το μήνυμα είναι σαρκαστικό και "διανοούμενο" με Αμερικανικά στάνταρ (Βοήθειά μας). Η Κυρία είναι γκέι (η σημαία ουράνιο τόξο που κρατάει αυτό σημαίνει στην Αμερική -είναι η σημαία της ομοφυλοφιλίας), και διαμαρτύρεται ειρωνικά κατά της φοβίας εναντίων των γκέι και ότι φτιάχνουν οι γκέι, λέγοντας ότι ένας ομοφυλόφιλος βοήθησε να κερδηθεί ο πόλεμος με μία μηχανή που οδήγησε στα κομπιούτερ αργότερα.

Πράγματι έχω δει στο Σαν Φρανσίσκο την σημαία αυτή να υπάρχει ανηρτημένη σε σπίτια ή καταστήματα που συζούν ομοφυλόφιλοι.

Το Σαν Φρανσίσκο είναι η κατ΄ εξοχή πόλη που υπάρχει ισχυρή παρουσία ομοφυλοφίλων όπως θα έχετε δεί και στην ταινία Milk του Γκας Βαν Σαντ με πρωταγωνιστή τον Σον Πεν και θέμα τη ζωή του δολοφονημένου γκέι ακτιβιστή και πολιτικού Χάρβεϊ Μιλκ.

ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΑΡΑΓΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ;

Σας έχουν ποτέ βλάκα και δη περισπούδαστο, όπως εμένα στο παρελθόν;

Ελπίζω να αισθανθήκατε ευγνωμοσύνη για την διαπίστωση αυτή, όπως αισθάνθηκα εγώ, γιατί σαν βλάκας από ότι φαίνεται, δεν πρόκειται να καταλήξεις στο Δαφνί. 

Είναι ακόμα καλύτερα να είσαι μετρίως μέτριος και πάντα μετρημένος ,όπως λέει και ο Πορτοκάλογλου, παρά ένα ξουράφι και να κινδυνεύεις να καταλήξεις παράφρων. 

Τα παραπάνω έχουν επιβεβαιωθεί από τα αποτελέσματα μελέτης που διενεργήθηκε σε 700.000 ενηλίκους τα οποία έδειξαν ότι όσοι έπαιρναν ψηλούς βαθμούς στο σχολείο είχαν τετραπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν διπολική διαταραχή από όσους είχαν μέτριους βαθμούς.

(Γι΄ αυτό και εγώ είχα φροντίσει να πάρω τέτοιους βαθμούς στο απολυτήριο του τότε Γυμνασίου, νυν Λυκείου, που πήγα και το πήρα μόνος μου γιατί ο πατέρας μου, μου δήλωσε ότι αυτός ντρέπεται να πάει να το πάρει!)

Ο Φιλανδός συγγραφέας Henrik Tikkanen πίστευε πως "Αληθινά μεγάλη τρέλα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να υπάρχει υψηλού βαθμού ευφυΐα" πράγμα άλλωστε που ισχυριζόταν και πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Αριστοτέλης «Δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας»

Ο ίδιος ο Εντγκαρ Αλαν Πόε, που είναι μάλλον σίγουρο πως έπασχε από μανιοκατάθλιψη είχε γράψει πως: «Οι άνθρωποι με αποκάλεσαν τρελό, αλλά το ερώτημα δεν έχει ακόμα διευθετηθεί, αν πρόκειται για παράνοια ή για υψηλότατη ευφυΐα».

H συσχέτιση αυτή ευφυΐας και τρέλας μου ξαναήρθε στο μυαλό διαβάζοντας, την με παγκόσμια πια επιτυχία, graphic novel των Απόστολου Δοξιάδη και Χ. Παπαδημητρίου, Logicomix (Ίκαρος) που μέσα από μια διάλεξη του φιλόσοφου Μπέρτραντ Ράσελ, που αναφέρεται στην ζωή του, μας μεταφέρει στον μαγικό κόσμο όλων αυτών των ευφυών ανθρώπων που έθεσαν τις βάσεις στις αρχές του 20ου αιώνα στα σύγχρονα Μαθηματικά και την Λογική.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν τα συνοπτικά βιογραφικά 14 από τους σοφούς που αναφέρονται στο βιβλίο, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, όπου διαπιστώνει κανείς ότι οι 7, δηλαδή το 50% !, εμφάνισαν οι ίδιοι ή κάποιοι στενοί συγγενείς τους κάποια ψυχική νόσο ή έστω παρεκκλίνουσα συμπεριφορά .

Απλά αναφέρω, για να γίνει κατανοητό πόσο μεγάλο είναι αυτό το ποσοστό, ότι το ποσοστό σχιζοφρένειας στον γενικό πληθυσμό είναι 1%.

Ας δούμε λοιπόν τι έχει παρουσιάσει ,κατά αλφαβητική σειρά, η καθεμία από τις αναφερόμενες ιδιοφυΐες.

.........................................................................................................................................
ΒΙΤΓΚΕΝΣΤΑΙΝ ΛΟΥΝΤΒΙΧ   (1889-1951)

Ήταν Αυστριακός, ίσως ο σημαντικότερος σύγχρονος φιλόσοφος, με σημαντική συνεισφορά στον τομέα της αναλυτικής φιλοσοφίας και της λογικής.

Από πάμπλουτη οικογένεια, είχε τρείς αδελφές και 4 αδελφούς από τους οποίους οι 3 αυτοκτόνησαν σε νεαρή ηλικία, ενώ ο τέταρτος έγινε διάσημος πιανίστας.

Πήγε εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο στην πρώτη γραμμή, αιχμαλωτίστηκε και έγραψε εκεί το μοναδικό δημοσιευμένο εν ζωή έργο του,το Tractatus Logico-Philosophicus.

Μετά τον πόλεμο θεώρησε ότι έχει λύσει όλα τα προβλήματα της φιλοσοφίας, χάρισε όλη την περιουσία του στις αδελφές του και πήγε και εργάστηκε για 10 χρόνια σαν κηπουρός, αυτοδίδακτος αρχιτέκτονας στο σπίτι της αδελφής του και σαν δάσκαλος σε ένα ορεινό χωριό.

Στην συνέχεια άρχισε να ασχολείται ξανά με την φιλοσοφία μέχρι τον θάνατο του, σαν καθηγητής Φιλοσοφίας στο Καίμπριτζ.

...........................................................................................................................................
ΓΚΕΝΤΕΛ ΚΟΥΡΤ (1906-1978)

Ο Αυστριακός αυτός μαθηματικός ασχολήθηκε με την Λογική και τη θεμελίωση των μαθηματικών.

Το 1940 διέφυγε στην Αμερική και ήταν από τα πρώτα μέλη στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Σπουδών στο Πρίνστον όπου και ανέπτυξε και ιδιαίτερη φιλία με τον Αϊνστάιν.

Ήδη από την 10ετια του 30 είχε νοσηλευτεί δύο φορές για μελαγχολία.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του εμφάνισε σοβαρά προβλήματα παράνοιας.

Είχε έμμονους φόβους δηλητηρίασης, και δεν έτρωγε παρά μόνο αφού η σύζυγός του Άντελ δοκίμαζε πρώτα το φαγητό του. Στο τέλος του 1977 η Άντελ νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο για έξη μήνες, και δεν μπορούσε να δοκιμάζει πλέον το φαγητό του Γκέντελ. Κατά την απουσία της αρνήθηκε να φάει και, τελικά, πέθανε από ασιτία. Ζύγιζε περίπου 30 κιλά όταν πέθανε.
....................................................................................................................................           

ΚΑΝΤΟΡ   ΓΚΕΟΡΓΚ (1845-1918)

Πατέρας της θεωρίας των συνόλων .

Και αυτός νοσηλεύτηκε για μεγάλα διαστήματα για μελαγχολία.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν ασχολήθηκε με τα μαθηματικά αλλά με δύο εμμονές του. Να αποδείξει ότι τα έργα του Σαίξπηρ είχαν γραφτεί από τον Φράνσις Μπέικον και ότι ο δυτικός χριστιανισμός ξεκινά με την άφιξη του Ιωσήφ της Αριμαθαίας στην Αγγλία σύμφωνα με τους θρύλους του Γκράαλ ή Αγίου Δισκοπότηρου.

Πέθανε πάμπτωχος στο ψυχιατρικό άσυλο που τον είχαν κλείσει χωρίς την θέληση του.

....................................................................................................................................... ............................................................................................................................................................................................................................................

ΡΑΣΕΛ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ (1872-1970)

Φιλόσοφος, μαθηματικός, ιστορικός, ειρηνιστής, σοσιαλιστής και ένας από μεγαλύτερους μελετητές της Λογικής ο Ράσελ είναι ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου.

Ο ίδιος σαν παιδί, ορφανός από 4 χρονών, μεγάλωσε με μεγάλη μοναξιά στο αυστηρό σπίτι της γιαγιάς του και στην αυτοβιογραφία του λέει ότι σκεφτόταν συχνά την αυτοκτονία και το μόνο που τον κράτησε στην ζωή ήταν η επιθυμία του να μάθει περισσότερα για τα μαθηματικά.

Ο Ράσελ είχε μονίμως τον φόβο της σχιζοφρένειας λόγω του ότι αυτή είχε εμφανιστεί στο θείο του αλλά και στην θεία του.

Απέκτησε 3 παιδιά από 4 γάμους και ο πρώτος του γιός ο Τζόν εμφάνισε σχιζοφρένεια μετά τον γάμο του με την επίσης ψυχασθενή γυναίκα του. Τις τρείς κόρες τους, δύο εκ των οποίων και αυτές σχιζοφρενείς , ανέλαβε υπό την κηδεμονία του ο Ράσελ με την 4η γυναίκα του, και η μία αυτοκτόνησε λίγο μετά τα 20 χρόνια της.

Τον γιό του Κονραντ ,από την 3η γυναίκα του, τον είδε ξανά όταν αυτός έγινε 31 ετών. Δεν τον είχε δει από 15 χρονών όταν τότε χώρισε με την μητέρα του. ........................................................................................................................................

ΤΟΥΡΙΝΓΚ ΑΛΑΝ (1912-1954)

Μαθηματικός ,καθηγητής της Λογικής ,κρυπτογράφος θεωρείται σήμερα ο πατέρας των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Στον πόλεμο εργάστηκε στο Μπλέτσλεϊ Παρκ ,που ήταν το κέντρο της Βρετανικής Υπηρεσίας Αντικατασκοπείας, ως προϊστάμενος της ομάδας 8. Η ομάδα αυτήν ήταν που επιφορτίστηκε με την αποκωδικοποίηση της Γερμανικής κρυπτογραφικής συσκευής Enigma.(Με την υπόθεση αυτή ασχολείται η ομότιτλη ταινία με την Kate Winslet.

Παρά την παρασημοφορία του για την συμβολή του αυτή, καθοριστική για την έκβαση του πολέμου, το 1952 του ασκήθηκε ποινική δίωξη για την ομοφυλοφιλία του, και για να μην φυλακιστεί δέχτηκε να υποβληθεί σε χορήγηση οιστρογόνων για να μειωθεί η λίμπιντο του με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε βαρειά κατάθλιψη και να αυτοκτονήσει με κυάνιο σε ένα μήλο.

.........................................................................................................................

.....................................................................................................................................................

ΦΡΕΓΚΕ ΓΚΟΤΛΟΜΠ (1848-1925)

Θεωρείται ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης Λογικής.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του εμφάνισε σοβαρή παρανοϊκή συμπτωματολογία με άρθρα κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, των εργατικών συνδικάτων,των Εβραίων, οραματιζόμενος για αυτούς "ολικές λύσεις" αλλά και των Γάλλων, των καθολικών και είχε βέβαια σαν ήρωα του τον Χίτλερ.

...................................................................................
.....
......................................................................................................................................................................................................................................
ΧΙΛΜΠΕΡΤ ΝΤΑΒΙΝΤ (1862-1943)

Είναι από τους σημαντικότερους μαθηματικούς.

Ο μοναδικός του γιός εμφάνισε σχιζοφρένεια 15 ετών. Ο Χίλμπερτ τον έστειλε σε άσυλο όπου και έμεινε όλη την υπόλοιπη ζωή του χωρίς να τον επισκεφτεί ποτέ του.

Είχε δηλώσει μόλις ασθένησε ότι "δεν έχει γιό"

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 17-1-2018

Παρά το γεγονός ότι δεν αναφέρεται στο βιβλίο, νομίζω ότι πρέπει να προστεθεί εδώ και ο βραβευμένος με Νόμπελ Τζον Φορμπς Νας που το 2011 έγινε ευρύτερα γνωστός από την ταινία  «Ένας υπέροχος άνθρωπος» Σχετικά με τον Νας εδώ.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οι πληροφορίες που παραθέτω για τον χρυσό στο προηγούμενο μου ποστ τις πήρα από το λινκ που έχω βάλει και μάλλον προέρχονται, χωρίς όμως αυτό να είναι απολύτως σαφές από το κείμενο , από ομιλία το 2003 του τότε πρωθυπουργού κ. Σημίτη για τα 75 χρόνια από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος με θέμα ''Σημαντικός ο ρόλος της για την ΟΝΕ'' που αναφερόταν στην ιστορική της πορεία της τράπεζας .

Χάρις στην ουσιαστική συμβολή της Μερόπης, που έψαξε το θέμα καλύτερα από μένα, υπάρχει μια διαφορετική εκδοχή για την μεταφορά του χρυσού στην Μέση Ανατολή που λέει:

Ο χρυσός φορτώθηκε στον Πειραιά στο αγγλικό καταδρομικό πλοίο «Διδώ», το οποίο με κίνδυνο να βυθιστεί παίρνοντας μαζί του το πολύτιμο φορτίο έφθασε μέσω Κρήτης στην Αίγυπτο. Από εκεί κατέληξε στη Νότια Αφρική, όπου παρέμεινε ως το τέλος του πολέμου.

Πάντως βρίσκω μάλλον πιθανόν ο χρυσός να φορτώθηκε και στα ελληνικά αντιτορπιλικά που αναφέρω, γιατί ως γνωστόν ο Ελληνικός στόλος έφυγε και αυτός για την Αλεξάνδρεια ώστε να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών.

Προφανώς μετά την απελευθέρωση ο χρυσός επέστρεψε στην Ελλάδα και σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα :

Ο χρυσός της Ελλάδας βρίσκεται κατά ένα μέρος στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ελλάδος, στα υπόγεια του κεντρικού κτιρίου της Πανεπιστημίου, και κατά ένα άλλο στο εξωτερικό. Ενα κομμάτι του ελληνικού χρυσού βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (EKT), την οποία οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες «προίκισαν» με χρυσό και συναλλαγματικά διαθέσιμα. Κάθε τράπεζα συνέβαλε στη δημιουργία των αποθεμάτων χρυσού της EKT ανάλογα με το «ειδικό βάρος» της χώρας της. H ελληνική «συνεισφορά» παραμένει στην κατοχή της Τράπεζας της Ελλάδος και εμφανίζεται ως περιουσιακό στοιχείο της στον ισολογισμό της.

Ελληνικός χρυσός, κατατεθειμένος σε ράβδους διεθνών προδιαγραφών, βρίσκεται στη Fed (την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ) και στην Τράπεζα της Αγγλίας, εκεί όπου υπάρχουν αγορές που πληρώνουν τόκο για καταθέσεις χρυσού.

Τώρα για όσους ενδιαφέρονται για το πόσο χρυσάφι έχουμε, πάλι η Μερόπη φρόντισε να το βρει και:

Στα υπόγεια της Τράπεζας της Ελλάδος βρίσκονται σήμερα 146,4 τόνοι χρυσού (σε ράβδους), η αξία των οποίων πλησιάζει τα 3 δισ. ευρώ.

Ενδιαφέρον τέλος έχει από ιστορικής πλευράς η παρακάτω παράγραφος από το ίδιο κείμενο:

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι στα μέσα της Κατοχής οι γερμανικές αρχές των Αθηνών επιχειρούσαν να περιορίσουν τον ελληνικό πληθωρισμό, πουλώντας ράβδους χρυσού στο χρηματιστήριο. Στην Αθήνα την ίδια εποχή η τιμή της χρυσής αγγλικής λίρας ήταν βαρόμετρο των νικών του Άξονα ή των συμμάχων στην Αφρική. Όταν η τιμή της λίρας έπεφτε, οι Αθηναίοι καταλάβαιναν ότι στην Αφρική νικά ο Ρόμελ. Αντίθετα, όταν ανέβαινε, καταλάβαιναν ότι νικούσαν οι σύμμαχοι.

Από τότε έχει μείνει η ιστορική φράση που φώναζαν οι μαυραγορίτες της Αθήνας όταν έπεφτε η τιμή της λίρας ,που ήταν και το μόνο τότε ουσιαστικά αξιόπιστο νόμισμα, οπότε έχαναν τα λεφτά τους ,Βάστα Ρόμελ!

Στο αρχείο του πατέρα μου βρήκα ένα σημείωμα που είχε κρατήσει από εκείνη την εποχή με τις τιμές διαφόρων προϊόντων στο τέλος της κατοχής.

Μια χρυσή λίρα είχε 140-160 τρισεκατομμύρια δραχμές ,δηλ αριθμητικώς 140.000.000.000.000 !!

Ένα αυγό 1.750.000.000.000 ενώ στην φτήνια ήταν ένα πορτοκάλι γιατί έκανε μόνο 400.000.000.000 !

Γράφει μετά από πολλά χρόνια αργότερα πίσω από αυτό το σημείωμα με χιούμορ:

Ευτυχισμένος !!! καιρός!!! Ζήσαμε σαν super Ωνάσηδες. Ούτε καταδεχόμαστε να συζητάμε για χιλιάδες, δηλαδή μονόλεπτα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ

Μόλις γύρισα έχοντας ένα αίσθημα ευφορίας από μια κυριολεκτικώς μαγική συναυλία που έδωσε στο ΠΑΛΛΑΣ η Χαρούλα Αλεξίου.

Μέσα από τα 40 χρόνια της παρουσίας της στην μουσική μας σκηνή, προφανώς δεν μπορούσε η ίδια να διαλέξει τι να πρωτοπεί από το τεράστιο ρεπερτόριο της και τον ρόλο αυτό τον ανέλαβε η Λίνα Νικολακοπούλου, που πέτυχε να μας δώσει μια επιλογή με περισσότερα από 30 τραγούδια, από τα παλιότερα μέχρι τα τελευταία της.

Με μια φωνή αναλλοίωτη από τον χρόνο και με μία όπως πάντα σεμνή αλλά αξιαγάπητη σκηνική παρουσία, κατάφερε να παρασύρει όλο το κοινό, πολλούς με δάκρυα στα μάτια από την συναισθηματική φόρτιση που είχαν γι΄ αυτούς τραγούδια συνδεδεμένα με σημαδιακά γεγονότα της ζωής τους, να σιγοτραγουδά μαζί της στα γνωστά κομμάτια και να χειροκροτεί με ενθουσιασμό στα καινούργια που και αυτά μέσα στον χρόνο θα πάρουν την θέση τους στην καρδιά του.

Βέβαια η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά προφανώς μεγάλης και εξαντλητικής προετοιμασίας.

Η ενορχήστρωση του Κ. Παπαδούκα, που έδωσε το δικό του χρώμα στα γνωστά τραγούδια και οι εξαιρετικοί μουσικοί που την συνόδευαν, με τον ξεχωριστό βιολιστή Θάνο Γκιουλετζή, συνέβαλαν ουσιαστικά στην επιτυχία γιατί πέτυχαν να μην υπερκαλύπτει, όπως γίνεται συχνά ο ήχος την φωνή, αλλά αντίθετα να συμβαδίζει μαζί της ή να την στηρίζει διακριτικά όταν τραγουδούσε με την συνοδεία 1 ή 2 οργάνων.

.

.

Αλλά πριν να ξεκινήσω για την συναυλία είχα αρχίσει να γράφω για την νέα πατάτα του Πάγκαλου με τις δηλώσεις που έκανε μιλώντας προχθές στο BBC όταν είπε :

«Πήραν τον ελληνικό χρυσό που βρισκόταν στην Τράπεζα της Ελλάδος, πήραν τα ελληνικά χρήματα και ποτέ δεν τα επέστρεψαν. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί».

Όμως η ιστορική αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί όταν μπήκαν στην Ελλάδα δεν βρήκαν χρυσό στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Ελλάδας!

Και αυτό γιατί ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Κυριάκος Βαρβαρέσσος και ο υποδιοικητής Γεώργιος Μαντζαβίνος, αποφάσισαν να διασώσουν τα αποθέματα χρυσού που κρύβονταν στα θησαυροφυλάκια της τράπεζας, φυγαδεύοντάς τα στον ελεύθερο κόσμο με τη νόμιμη κυβέρνηση του πρωθυπουργού Εμμ. Τσουδερού, πρώην διοικητή της Τ.τ.Ε.

Την Καθαρή Δευτέρα του 1941, ο ελληνικός χρυσός φορτώθηκε υπό τραγικές συνθήκες βομβαρδισμών στα αντιτορπιλικά "Βασιλιάς Γεώργιος" και "Βασίλισσα Ολγα", φθάνοντας καταρχήν το Ηράκλειο Κρήτης και μετά στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο, από όπου έφθασε τελικά στα θησαυροφυλάκια της South African Reserve Bank της Πραιτώριας.

Ο χρυσός αυτός πρέπει να ήταν εξακόσιοι τόνοι σε βαρελάκια.

Kατά τον πανεπιστημιακό Κώστα Μαγκλιβέρα, σήμερα βρίσκεται στη Φρανκφούρτη, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Δηλαδή αντί να μας τον πάρουν στην κατοχή τους τον δώσαμε εμείς αυτοβούλως μετά!

Πάντως ο Πάγκαλος έχει μάθει από το παρελθόν να ζητάει συγνώμη από τους Γερμανούς όπως τότε με τις δηλώσεις του ,όταν είχε αποκαλέσει την Γερμανία ως τον γίγαντα με πήλινα πόδια!

ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΔΕΛΦΕ ΒΑΣΙΛΕΙΕ

Τα δέντρα μπορεί να πεθαίνουν όρθια, όπως ήθελε ο τίτλος του θεατρικού έργου του Κασόνα, αλλά όταν είναι ζωντανά μπορούν να κοπούν και να γίνουν χαρτοπολτός και έτσι να δημιουργήσουν ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα του ανθρώπινου νου, που είναι το βιβλίο.

Το βιβλίο όμως αν δεν παραμείνει όρθιο σε μια βιβλιοθήκη πεθαίνει, όπως όταν μένει στις αποθήκες των εκδοτών, γιατί μετά από λίγο διάστημα ανακυκλώνεται και ξαναγίνεται χαρτοπολτός.

Τις σκέψεις αυτές τις έκανα όταν σε μια φιλική συγκέντρωση ο καθηγητής Ψυχιατρικής Θανάσης Τζαβάρας μας μοίρασε ένα βιβλίο του που σύντομα θα ακολουθούσε αυτή πορεία.

Το βιβλίο αυτό δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην επιστήμη ή την λογοτεχνία.

Είναι όμως ένα βιβλίο που θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις κατάθεση ψυχής γιατί ουσιαστικά είναι ένας φόρος τιμής σε μια γενιά που χάθηκε αλλά συγχρόνως και μια ρεαλιστική απεικόνιση μιας ολόκληρης εποχής φτώχιας και μετανάστευσης μαζί με όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της από τους ίδιους τους ανθρώπους που τις βίωσαν .

Το βιβλίο για το οποίο γράφω έχει τον τίτλο Αγαπητέ αδελφέ Βασίλειε (Εξάντας 1999) και εκτός από τον Τσαβάρα έχουν συμβάλει στην εξαιρετικά αισθητική του εμφάνιση οι Δημ.Αγραφιώτης ,Δέσποινα Εξακουστίδου και Χάρης Σπυρόπουλος.

Ο πατέρας του Τζαβάρα ,Βασίλης ήταν το όγδοο και τελευταίο παιδί της οικογένειας του. Η μάνα του πέθανε στον τοκετό του το 1899 και ο πατέρας του την ακολούθησε μετά ένα χρόνο, όποτε το μωρό το μεγάλωσαν οι 3 αδελφές του, μεγαλύτερες από αυτόν κατά 15-18 χρόνια.

Τα υπόλοιπα 4 αδέλφια του μετανάστευσαν στην Αμερική στις αρχές του 1900 και έτσι ο Βασίλης μεγαλώνοντας δεν γνώρισε ποτέ τα αδέλφια του.

Ο Βασίλης αφού τελείωσε το σχολείο ήρθε στην Αθήνα σπούδασε στην Νομική, πήρε το πτυχίο του το 1923 και μετά από διαγωνισμό διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο όπου και ήταν για πάνω από 3 δεκαετίες γραμματέας της Νομικής Σχολής.

Την μία και μοναδική φορά που επιχείρησε να πάει στην Αμερική να γνωρίσει τα αδέλφια του το 1939, αναγκάστηκε να αναβάλλει το ταξίδι του γιατί ο γιός του Θανάσης 15 ημερών τότε, έπαθε κοκίτη και κινδύνεψε να πεθάνει.

Τα γράμματα στον Βασίλη από τους συγγενείς στην Αμερική ξεκινούν από το 1933 και φτάνουν μέχρι το 1948 από τους απογόνους πια των μεταναστών, στα αγγλικά πλέον,γιατί και ο τελευταίος αδελφός πέθανε εκείνη την χρονιά.

Τα γράμματα σε μεγάλα διαστήματα το ένα από το άλλο, από τους διασκορπισμένους στην Αμερική αδελφούς, αναφέρονται σε καθημερινότητες αλλά διακρίνεις σε αυτά την αγωνία αλλά και το ενδιαφέρον των ξενιτεμένων γι΄ αυτούς που άφησαν πίσω τους ακόμα και αν δεν τους έχουν γνωρίσει ποτέ τους όπως τον αγαπητόν αδελφόν Βασίλειον.

Προφανώς το οικονομικό κράχ της Αμερικής έχει κτυπήσει τους αδελφούς εκεί που πήγαιναν να ορθοποδήσουν, γιατί όπως διαβάζουμε στο πρώτο γράμμα(6/1933) ...ο δυστυχής αδελφός μας έχασε περιουσίαν 100.000 η οικογένεια του δυστυχεί εγώ δε έχω μαζί μου το κοριτσάκι το μεγάλο.... αλλά και καθώς τα πράγματα αρχίζουν να βελτιώνονται διαβάζεις αργότερα ότι : Εσωκλείστως λαμβάνεις επιταγήν 25 δολλαρίων δέκα της Κλεοπάτρας δέκα πέντε εσένα και της Κατίνας.(12/1934)

Η προσπάθεια της πρώτης γενιάς των μεταναστών να διατηρήσουν την Ελληνικότητα τους είναι εμφανής από επιστολή του 1935 που έχοντας λάβει την φωτογραφία του Βασίλειου με την «αρεβονειαστική» του γράφει ένας εκ των εξ Αμερικής αδελφών με τα ελληνικά του της τρίτης δημοτικού:

Εφχαριστήθιμην και εχάριμεν όλοι μας...

Διότι εσύ δεν γνωρίζης τη έπραξα όπος αναγγάσω Ιωάννη και μακαρίτη Ανδρέα να πάρουν Ελλινίδας και ο ανδρέας εχάθη και ο Ιωάννης έχει μία γαιδούρα ,Και μαραζώνει καθημερινός και εμένα με μισούσαν διότη επήρα μια καλή Ελινίδα.

Υπάρχουν αναφορές για να κάνουν τα αδέλφια ένα ταξίδι επίσκεψης στην Ελλάδα που όμως δεν το κατάφεραν ποτέ, και το 1937 διαβάζουμε:

Εύχομαι να διήλθητε τας αγίας ημέρας του Πάσχα εν πλήρει υγεία και ευτυχεία. Έγώ ουδέποτε αιστάνθην τόσο πολύ την ξενητιά όσον εφέτος και τούτο πιστεύω είναι η ανυπομονιτεία μου να έλθω κάτω ...

Σε επιστολή του 1938 ο αδελφός που ζούσε στο Milwaukee ενημερώνει για τον θάνατο του άλλου αδελφού που ζούσε στην Νέα Υόρκη και παρά το σημαντικό αυτό γεγονός και τα χρόνια που λείπει από την Ελλάδα η νοσταλγία για την πατρώα γή είναι εμφανής, παρά τα 30 χρόνια απουσίας, στην παρακάτω φράση:

Γράψε μου δια το αμπέλι εάν το εφύτευσαν πάλι ή τί απέγεινεν.

Επίσης στο τελευταίο (1/1940) πριν τον πόλεμο γράμμα από το Detroit διαβάζει κανείς: Ός αφορά εμένα αν ζίσο το βγάζο το ισιτιρίομου να παο μια φορά στο χωριόμου θέλω. άλο τίποτα δεν θέλω.

Οι επιστολές ξαναρχίζουν τον Νοέμβριο του 1944 και ....όλοι ή ελλινες της αμερικής άγάλονται επή τη οπολεθέριση της πατρίδος, και μαζί με αυτές γίνεται και αποστολή μερικών επιταγών με δολάρια.

Το 1945 και το 1946 οι επιστολές έχουν σαν βασικό θέμα την αποστολή ενός παλτού στον Βασίλη (βάλε ένα ράπτη να σου πάρει τα μέτρα...) αλλά και τροφίμων όπως ντενεκέδες γάλα, Τούνα ψάρει, πάστα ντομάτα, φακές, ρίζη, ράου ζάχαρη,καφέ, αλλά και σαπούνια δια πλίσιμον ρούχων και προσόπου.

Ήδη πια η επόμενη γενιά των μεταναστών βρίσκει σιγά σιγά την θέση της στην κοινωνία που ζεί και διαβάζουμε πως:

Σηνάμα σου στέλνω ένα κομάτει αμερικανικής εφιμερίδος του Detroit μη τα μούτρατου Πής 25 Ιανουαρίου,ή ομάδα του ήπό την διεφθινσίν του το 20 τουέντη αεροπορικό σόματοι και εκέρδισαι Τα δύο καλίτερα μπέσιμπολ παιγνίδια με το στρατώ της ξηράς και έτσι έγηναι Στάμιον.

Το 1948 τα τελευταία γράμματα στα αγγλικά πλέον, είναι από την κόρη και του τελευταίου εν ζωή αδελφού που ανακοινώνει στην εν Ελλάδι οικογένεια τον θάνατο του πατέρα της.

Μεταξύ άλλων γράφει:

Λυπάμαι που δεν σας ήταν δυνατόν να τον δείτε από την στιγμή που για 40 χρόνια έφυγε. Δεν έχουμε φωτογραφία του πατέρα γιατί εκείνος ποτέ δεν τράβηξε.

Γράφει χαρακτηριστικά στον πρόλογο του βιβλίου ο Τσαβάρας πως όταν έφτασε στην Ελλάδα αυτό το τελευταίο γράμμα θυμάται πως : Είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι τον πατέρα μου να κλαίει.

.

.

Οι φωτογραφίες είναι από διάφορες σελίδες του βιβλίου και κλικάροντας επάνω τους μπορούν να μεγαλώσουν.