ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ MEMES ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ.

 

Το υποχρεωτικό μας κλείσιμο λόγω της πανδημίας είχε σαν αποτέλεσμα την εκτόνωση μας με ένα πλήθος από χιουμοριστικά  memes μερικά από τα οποία μετέφερα εδώ.

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

Στο παρελθόν είχα γράψει ένα ποστ με τίτλο Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ. Σε αυτό, εκτός από όσα σχετικά γράφω για την καρδία του παππού μου, γράφω για το που βρίσκονται σήμερα οι καρδιές των αγωνιστών του 21 του Κανάρη και του Μιαούλη.

Εάν είχε πραγματοποιηθεί το σχέδιο που είχε κάνει το 1830  ο μεγάλος αρχιτέκτονας  Λύσανδρος Καυταντζόγλου μετά την υπόδειξη του Ιωάννη Καποδίστρια για «Ηρώον εθνικόν εις μνήμην των υπέρ πατρίδος πεσόντων Ελλήνων και Φιλελλήνων» οι καρδιές τους θα βρίσκονταν σήμερα εκεί.

Με την δολοφονία του Καποδίστρια τον επόμενο χρόνο το σχέδιο για  ένα  Πάνθεο  στο οποίο θα φυλάσσονταν  τα λείψανα των αγωνιστών του 21 ναυάγησε λόγω κόστους.

Το 1870 με τη συμπλήρωση 50 ετών από την Επανάσταση του 1821, ο βασιλιάς Γεώργιος και με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Θρασύβουλου Ζαΐμη, πρότεινε την ανέγερση ενός μνημείου για την Εθνεγερσία. Το σχέδιο του μνημείου, που δεν είχε πλέον σχέση με Πάνθεον εκπόνησε ο Γερμανός αρχιτέκτονας Έρνεστ Τσίλερ και αποτελούνταν από μία ψηλή μαρμάρινη στήλη στην κορυφή της οποίας δέσποζε αλληγορικά η μορφή της Ελλάδας.
Και το σχέδιο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε μετά από την έντονη κριτική της αντιπολίτευσης συν το γεγονός ότι το είχε σχεδιάσει ένας ξένος.

Το 1908 ο Δημήτριος Βικέλας πρότεινε  την ανέγερση ενός Ηρώου της Ανεξαρτησίας στο λόφο του Λυκαβηττού, με τον αρχιτέκτονα Έρνεστ Τσίλερ, να παρουσιάζει ένα  ναό-μνημείο που θα αποτελούνταν από το ναό του Αγίου Γεωργίου πάνω σε μια τετράγωνη εξέδρα με τα αγάλματα της «Ελευθερίας» στις τέσσερις γωνίες.  Το ναό περιέβαλλε ένας περίβολος και αυτόν μια ανοικτή στοά, η «στοά των ηρώων». Και αυτό το σχέδιο ναυάγησε.
Για τον εορτασμό των 100 ετών  από την επανάσταση  σχεδιάζεται η ανέγερση Πανελλήνιου Ηρώου επάνω στο λόφο του Αρδηττού αλλά η Μικρασιατική καταστροφή ματαίωσε  τα σχέδια.

10 χρόνια μετά στο Πεδίο του Άρεως τέθηκε ο θεμέλιος λίθος ενός μνημείου από μικρούς κυβόλιθους που θα έστελναν συμβολικά δήμοι και κοινότητες από την Ελλάδα, την Κύπρο και την ομογένεια. Θα ήταν συνδυασμός ναού και πάνθεου. Ούτε και αυτό το σχέδιο πραγματοποιήθηκε και το μόνο που παρέμεινε έως σήμερα είναι η «λεωφόρος των Ηρώων» με τις 16 μαρμάρινες προτομές των αγωνιστών του 1821.

Για το που βρίσκονται το οστά του Κολοκοτρώνη γράφω στο ποστ μου Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟY
Επίσης στο ποστ μου ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ β΄μέρος γράφω σχετικά για τα λείψανα του δολοφονημένου ήρωα.
Όταν πέθανε ο Καραϊσκάκης τάφηκε στην Σαλαμίνα και τα οστά του την εποχή του Όθωνα, μεταφέρθηκαν σε μνημείο στο Νέο Φάληρο, έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου «Νέο Φάληρο» Επί χούντας ο τότε Δήμαρχος Σκυλίτσης ανακατασκεύασε το μνημείο και υπάρχει η υπόνοια πως τα οστά του αρχιστράτηγου της επανάστασης πετάχτηκαν μαζί με τα μπάζα.

 Όπως έχω γράψει στο ποστ μου Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ υπήρχε εκείνα τα χρόνια η συνήθεια να αφαιρείται η καρδιά του θανόντος και να φυλάσσεται.
Όταν πέθανε ο Λόρδος Βύρων αφαιρέθηκαν από το πτώμα του ο εγκέφαλος, η καρδιά, το συκώτι, ο σπλήνας, το στομάχι, οι νεφροί κ.λπ. 
Οι πνεύμονες εναποτέθηκαν στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Μεσολόγγι και τώρα βρίσκονται  στα θεμέλια του Ανδριάντα του λόρδου Βύρωνα, έργο του γλύπτη Γεωργίου Βιτάλη.
Το επίγραμμα που έχει χαραχθεί στη βάση του ανδριάντα συνέθεσε ο καθηγητής Δημήτριος Σεμιτέλος και επελέγη σε πανελλήνιο διαγωνισμό μεταξύ 21 άλλων επιγραμμάτων, έχει ως εξής:

Το σώμα του και ένα άλλο μικρότερο κιβώτιο με μια μπρούτζινη ταμπέλα που γράφει: « μέσα στο δοχείο αυτό υπάρχουν η καρδιά, ο εγκέφαλος και τα σπλάχνα του αείμνηστου Lord Noel Byron» βρίσκονται στον οικογενειακό του τάφο σε  κρύπτη που κτίσθηκε κάτω από το ιερό, από τον Sir John Byron, που έζησε τον καιρό της Βασιλείας του Καρόλου του πρώτου το 1638, στην Εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής στο Χάκναλ της Αγγλίας.

Όταν αποφυλακίστηκε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στα 1827,ήταν άρρωστος και έμενε σε ένα ξενοδοχείο της Βιέννης. Κάλεσε εκεί τον αδελφό του Γεώργιο και του είπε:
Επειδή εγώ θα πεθάνω και δεν θ΄ αξιωθώ να κατέβω στην Ελλάδα, σε παρακαλώ, όταν ξεψυχήσω να πάρεις την καρδιά μου και να την μεταφέρεις στην αγαπημένη μας πατρίδα.
Ο αδελφός εκτέλεσε την επιθυμία του και όταν το 1832, στο Ναύπλιο, πέθανε και ο Δημήτρης Υψηλάντης,τοποθέτησε το λείψανο του σε μνημείο που έφτιαξε στο Ναύπλιο.

Η δική του καρδιά, μαζί με την καρδιά του Αλέξανδρου, τοποθετήθηκε από την γυναίκα του σε ειδική λύκηθο. 
Η Μαρία Υψηλάντη, σύζυγος του Γεωργίου Υψηλάντη είναι αυτή που πλήρωσε το οικόπεδο και οικοδόμησε το Νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, ενώ την περίοδο του 1854, που η χολέρα ερήμωσε σχεδόν την περιοχή των Αθηνών, μετέβαλε το σπίτι της σε άσυλο για τα ορφανά κορίτσια, που είχαν χάσει τους δικούς τους. 

Αυτό ήταν το ξεκίνημα για την δημιουργία και την ανέγερση του Αμαλίειου Ορφανοτροφείου με εισφορές πολλών αλλά και της ίδιας της Αμαλίας  στην οδό Λυκείου 2 και Στησιχόρου.
Μαζί, σύμφωνα με την επιθυμία της Μαρίας Υψηλάντη, κτίστηκε δίπλα του και ο ναός των Ταξιαρχών. Στον ναό αυτό η Μαρία εμπιστεύθηκε τις καρδιές των δύο αδελφών τοποθετημένες σε  δύο θήκες. Η μία ήταν ολόχρυση, με τα αρχικά ψηφία «Δ. Υ.» και η άλλη από λευκό μέταλλο «κρυσταλλοσκεπές» με την υπογραφή : «Αλέξανδρος Υψηλάντης 1821».

Το 1894 όταν έγινε γνωστό που ήσαν κρυμμένες από την Μαρία Υψηλάντη οι καρδιές  των δύο αδελφών, η τότε κυβέρνηση ζήτησε από Αμαλίειο να μεταφερθούν με επίσημη τελετή στο Εθνολογικό Μουσείο. Το Ίδρυμα όμως αρνήθηκε, σεβόμενο την επιθυμία της Μαρίας η οποία  εμπιστεύθηκε τα κειμήλια αυτά στον ναό, με τον όρο να μην το μάθει ποτέ η πολιτεία, καθώς η ίδια θεωρούσε ότι το ελληνικό κράτος υπήρξε «αγνώμον προς τους Υψηλάντηδες». Το κτήριο κατεδαφίστηκε το 1959 αλλά  ο ναός διατηρήθηκε.

Το 2013 η καρδιά του Υψηλάντη μεταφέρθηκε στο προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο, όπου και υπάρχει και προτομή του και το 2019 στο Μεσολόγγι. 

Ο ΧΟΡΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΓΕ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ!

Χορεομανία σε προσκύνημα στην εκκλησία στο Sint-Jans-Molenbeek, έργο του 1642 από τον Hendrick Hondius μετά από σχέδιο του 1564 από τον Pieter Brueghel τον πρεσβύτερο. Από κάτω, μέρος του πίνακα σε μεγέθυνση.

Πως θα σας φαινόταν αν μια γυναίκα στα καλά καθούμενα έβγαινε στον δρόμο και άρχιζε να χορεύει χωρίς μουσική για 4 ημέρες, ενώ έπειτα να την ακολούθησαν άλλοι 33 στον χορό, και μέσα σε ένα μήνα ο συνολικός αριθμός των ατόμων να φτάνει τους 400, και τελικά πολλοί από αυτούς να πεθάνουν από καρδιακή προσβολή;

Αν αυτό γινόταν σήμερα θα γινόταν προσπάθεια να βρεθεί κάποια ιατρική εξήγηση σε αυτό το φαινόμενο, αλλά στα 1518 όταν τα παραπάνω ξεκίνησαν από την κυρία Τροφέα στο Στρασβούργο, η εξήγηση που δόθηκε ήταν πως η χορεομανία αυτή οφειλόταν σε κάποια κατάρα που είχε σταλεί από κάποιο Άγιο, όπως ο Άγιος Ιωάννης ή ο Άγιος Βίτος. Επειδή το φαινόμενο αυτό γινόταν κατά την περίοδο του εορτασμού του Αγίου Βίτου στα μέσα Ιουνίου, έτσι έγινε γνωστό και ως χορός του Αγίου Ιωάννη ή χορός του Αγίου Βίτου.

Όμως η χορεομανία, όπως ονομάστηκε τον 16^ο αιώνα από τον Παράκελσο, είχε ξαναεμφανιστεί το 1374 στο Άαχεν και το 1237 στην Ολλανδία, όπου μια μεγάλη ομάδα παιδιών περπάτησε απόσταση 20 χλμ  πηδώντας και χορεύοντας καθ όλη την διαδρομή. Ίσως σε αυτές τις εικόνες να βασίζεται και ο γερμανικό θρύλος του αυλητή του Χάμελιν που εμφανίστηκε εκείνη την εποχή.

Μεταξύ 1373 και 1374 υπήρξε μια έξαρση του φαινομένου στην Γερμανία, την Αγγλία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ιταλία.
 Οι χορευτές σύμφωνα με περιγραφές, βρίσκονταν σε κατάσταση ημιαναισθησίας, χωρίς να ελέγχουν το σώμα τους, κραυγάζοντας ή γελώντας ή κλαίγοντας ενώ άλλοι τραγουδούσαν.

Μετά την χορεομανία στο  Άαχεν, σε ένα δάσος κοντά στο Τριέρ μερικοί από το πλήθος των χορευτών έβγαλαν τα ρούχα τους και επιδόθηκαν σε ένα βακχικό όργιο που λέγεται πως οδήγησε στην γέννηση 100 παιδιών!
Αναφέρεται πως μερικοί που εμφάνιζαν χορεομανία ήσαν επιθετικοί σε όσους τους έβλεπαν, ιδίως σε όσους φορούσαν κόκκινα ρούχα και τους κλωτσούσαν,και επειδή εκείνη την εποχή ήταν της μόδας τα μυτερά παπούτσια σε ορισμένες πόλεις, όπως η Λιέγη, απαγορεύτηκε η κατασκευή τους.
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Βζόβιο η χορεομανία παρέσυρε τα  θύματα της «σε μια παρανοϊκή μανία, μακριά από τα σπίτια και τις κοινότητες τους προτού πέσουν αφρίζοντας στο έδαφος» Μετά πάλι «σηκώνονταν και συνέχιζαν να χορεύουν μέχρι θανάτου» με εικόνα επιληπτικής κρίσης ή απώλειας της συνείδησης.
Κάτι ανάλογο ήταν ο ταραντισμός στην Ιταλία, ο οποίος θεωρείται ένα φαινόμενο επιληπτικής υστερίας που εμφανιζόταν συνήθως σε νεαρές γυναίκες σε ηλικία γάμου, και κατά τη θερινή περίοδο. Πίστευαν πως προέρχεται από το δάγκωμα  αράχνης. Με μουσική και χορό το άτομο άρχιζε να χορεύει και να ουρλιάζει για ώρες μέχρι να εξαντληθεί. Ο παραδοσιακός χορός ταραντέλα πίστευαν πως είναι θεραπευτικός για τον ταραντισμό. 

Οι ιερωμένοι της εποχής θεωρούσαν ότι  όσοι είχαν καταληφθεί από χορεομανία  έχουν δαιμόνια μέσα τους. Τους οδηγούσαν στις εκκλησίες και τους υποχρέωναν να πίνουν πολύ νερό, ή τους χαστούκιζαν ή ακόμα χειρότερα τους έχωναν το κεφάλι σε βαρέλια με νερό ή τους έμπηγαν τα νύχια τους στον λαιμό για βγουν έξω οι δαίμονες!
Ουσιαστική εξήγηση του φαινομένου δεν έχει δοθεί ακόμη, γιατί δεν έχει απαντηθεί αν ήταν ασθένεια ή κοινωνιολογικό φαινόμενο που προήλθε στον απόηχο του καταστροφικού λοιμού της Ευρώπης το 1340-1350, στον οποίο αφανίστηκε το 60%  του πληθυσμού της, αλλά και του επακολουθήσαντος λιμού. Το ίδιο, 10 χρόνια πριν την χορεομανία του 1518, το Στρασβούργο είχε δοκιμαστεί από πανούκλα, σύφιλη και λιμοκτονία.
Έχουν γίνει επίσης υποθέσεις ότι οι χορευτές ανήκαν σε κάποια μυστική σέχτα και πως οι χοροί ήταν το έργο θρησκευτικών αιρέσεων που αναπαρήγαγαν αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς τελετουργικούς χορούς, υπό το πρόσχημα ασθένειας και μη ελέγχου του σώματος.

 Έχει τεθεί τέλος η υπόνοια μήπως έπασχαν από  Χορεία  του Syndenham, μια σπάνια νόσο που αφορά πολύ νεαρές ηλικίες και χαρακτηρίζεται από ακούσιες χορειακές κινήσεις. Αυτή σχετίζεται με τα αντισώματα έναντι του Στρεπτόκοκκου που κυκλοφορούν στο αίμα.

Από τις πιο λογικοφανείς εξηγήσεις είναι ότι οι χορευτές πάθαιναν εργοτισμό ή φωτιά του Αγίου Αντωνίου, δηλαδή δηλητηρίαση από ερυσίβη, ένα μύκητα που εμφανίζεται σε ορισμένα δημητριακά και προκαλεί δυνατές αισθήσεις φλόγωσης στα χέρια και στα πόδια. 

Τα αλκαλοειδή της ερυσίβης μπορούν επίσης να προκαλέσουν παραισθήσεις συνοδευόμενες από παράλογη συμπεριφορά, σπασμούς ακόμα και τον θάνατο. Από την ερυσιβώδη όλυρα προέρχεται και το LSD.
Η Linda R. Caporael υπέθεσε το 1976 ότι τα συμπτώματα υστερίας σε γυναίκες νεαρής ηλικίας στο Σάλεμ το 1692, που έπειτα βασανίστηκαν επειδή κατηγορήθηκαν ότι ήταν μάγισσες, ήταν αποτέλεσμα της κατανάλωσης μολυσμένης σίκαλης που περιείχε ερυσίβη.
H χορομανία απεικονίζεται σε αρκετά βιβλία,  χαρακτικά και πίνακες εκείνης της εποχής του όπως στα παρακάτω.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟY

Αυτό τον μήνα, πριν 178 χρόνια,  πέθανε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Στην φωτογραφία το νεκρικό του εκμαγείο.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 το πρωί, από εγκεφαλικό επεισόδιο, έχοντας επιστρέψει από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα, όπου τα τελευταία χρόνια ήταν υπασπιστής του Όθωνα.
Ο Κολοκοτρώνης κηδεύτηκε με κάθε επισημότητα στην Αθήνα. Το φέρετρο με το νεκρό του ακολούθησε πομπή χιλιάδων λαού σε μια κατανυκτική διαδρομή που διήλθε από τις οδούς Ερμού και Αιόλου για να καταλήξει στον –τότε- Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, όπου και τελέσθηκε η νεκρώσιμη ακολουθία. Γύρω του βρίσκονταν όλοι οι εναπομείναντες εν ζωή συμπολεμιστές του, όπως οι Γεώργιος Κουντουριώτης, Τζαβέλας, Δημήτρης Πλαπούτας, Ρήγας Παλαμήδης, Μακρυγιάννης, Γιατράκος, Δεληγιάννης κ.α. Στα πόδια του είχε εναποτεθεί μια τουρκική σημαία για να συμβολίζει τις μεγάλες του νίκες επί των Οθωμανών καθόλη τη διάρκεια της επανάστασης. Συντετριμμένοι παρακολούθησαν την τελετή οι δυο γιοι του «Γέρου του Μωριά», ο Γενναίος και ο Κολίνος που αναλύθηκαν σε λυγμούς τη στιγμή που εκφωνούνταν οι επικήδειοι λόγοι, ενώ ο δεύτερος έχασε και τις αισθήσεις του.
Τα οστά του Κολοκοτρώνη δεν μπορούσαν να μην έχουν μια περιπετειώδη πορεία σαν την ζωή του.
Αρχικά τον έθαψαν  στο Α΄Νεκροταφείο. Το 1930 κατόπιν αιτήματος των Αρκάδων ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνοδεύοντας τα, τα μετέφερε στην Τρίπολη .

Στις φωτογραφίες η μεταφορά των οστών από την Αθήνα και η άφιξη τους στην Τρίπολη. Πίσω από τους ιερείς φαίνεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
 Το 1942 οι Ιταλοί απαγόρευσαν τον εορτασμό για την 25η Μαρτίου και ο τότε Δήμαρχος της πόλης τους αγνόησε. Έτσι το βράδυ καραμπινιέροι πήγαν στο μνημείο των πεσόντων έσπασαν την κρύπτη και σκόρπισαν τα κόκκαλα του Κολοκοτρώνη. Μόλις το έμαθε ο Δήμαρχος πήγε, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, με τον 13χρονο γιό του στο μνημείο και εκεί το παιδί μάζεψε 4-5 κόκαλα. Την άλλη μέρα το παιδί πήγε και μάζεψε άλλα 3-4, ξανάφτιαξε το οστεοφυλάκιο και του έβαλε νέα κλειδαριά.
Όταν το έμαθαν οι Ιταλοί απείλησαν πως θα τους κρεμάσουν.

Το τότε παιδί ο Γιώργος Τσουτσάνης, πέθανε στις 13 Απριλίου 2020. Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή των Βαΐων, σε ηλικία 91 ετών. Δεν πρόλαβε τους εορτασμούς της Τρίπολης για τα διακοσάχρονα της Εθνεγερσίας.
Για το παιδί αυτό αξίζει να διαβάσετε τον λόγο του Κολοκοτρώνη, για τον οποίο γράφω στην συνέχεια και ο οποίος τελειώνει με την φράση, λες και ήξερε ποίος θα φρόντιζε τα οστά του -Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

Πέντε χρόνια πριν τον θάνατο του, στις 7 Οκτωβρίου 1838, ο γηραιός στρατηγός είχε επισκεφτεί το Βασιλικό Γυμνάσιο,το σχολείο που σαν Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών τελείωσα και εγώ. Σήμερα είναι το 1ο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας (σχετικά με την ιστορία του Γυμνασίου γράφω στο Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Πήγε στο σχολείο για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία του γυμνασιάρχη Γεωργίου Γενναδίου (1784-1854) που ανέλυε ένα απόσπασμα δημηγορίας από την ιστορία του Θουκυδίδη. 

Ενθουσιάστηκε και θέλησε να μιλήσει και αυτός για την πατρίδα, οπότε ο Γεννάδιος του πρότεινε λόγω στενότητας του χώρου να μιλήσει την επομένη στην Πνύκα. Την άλλη μέρα, όλοι  οι μαθητές και ένα μεγάλο πλήθος κόσμου συνέρρευσε στο σχολείο για να ακούσει την ομιλία του ηγέτη της επανάστασης.

Σε λίγο ήρθε φορώντας την κόκκινη στολή του ο Κολοκοτρώνης και αφού ανέβηκε το γραφείο των καθηγητών σε λίγο βγήκε ο Γεννάδιος και είπε στο πλήθος: «Ακολουθήστε μας για να σάς δείξουμε κάτι περίεργο». 

Κατέβηκαν τις σκάλες και έχοντας στη μέση το Γέρο βγήκαν με κατεύθυνση προς τους Αέρηδες  και από εκεί προς την Πνύκα, χωρίς κανείς να γνωρίζει που πήγαιναν· το πρωτόγνωρο αυτό θέαμα προσείλκυσε και μεγάλο πλήθος  περίεργων.

Την συγκέντρωση όλου αυτού του κόσμου η χωροφυλακή την θεώρησε ως αντικαθεστωτική και μια ομάδα της πήγε να διαλύσει τον κόσμο.

 Ο Γεννάδιος τους εξήγησε τι γίνεται και η ομιλία του Κολοκοτρώνη συνεχίστηκε απρόσκοπτα.

Κατά τον Γεώργιο Τερτσέτη, γυρίζοντας ο Κολοκοτρώνης από την Πνύκα απάντησε  χωροφύλακες να τρέχουν: «Μὴν πᾶτε, τοὺς εἶπε, δὲ θὰ μὲ βρῆτε ῾κεῖ!».

Η ομιλία του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ στις 13 Νοεμβρίου 1838 και μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ 6 ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ!

 Se non è vero, è  ben trovato("αν δεν είναι αληθινό, έχει εύστοχα επινοηθεί").  Πολλές φορές από το 1585 που έγραψε αυτόν τον αφορισμό ο Τζιορντάνο Μπρούνο, συνόδευσε ιστορίες που μπορεί να μην ήσαν αληθείς αλλά όπως είχαν ειπωθεί, δημιουργούσαν σε πολλούς την πεποίθηση πως ήσαν αληθινές.
Αυτή είναι και η σημερινή ιστορία που έχει με τα χρόνια δημιουργήσει σε πολλούς την βεβαιότητα πως είναι πραγματική.
Κάπου την 10ετια του 20 ο Χεμινγουέη, τότε μεταξύ 20 έως 30 ετών, τα έπινε με άλλους συναδέλφους του στο Παρίσι και κατ΄ άλλους στην Νέα Υόρκη.
Στην συζήτηση που έκαναν καυχήθηκε πως μπορεί να γράψει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος με έξι λέξεις!
Όταν το άκουσαν οι άλλοι κάγχασαν, αλλά αυτός απτόητος επέμενε και τους προέτρεψε να βάλουν αν θέλουν  στοίχημα 10 δολάρια ο καθένας.
Αν κέρδιζε  θα τα έπαιρνε όλα και αν έχανε θα έδινε  στον καθένα από 20 δολάρια, αρκετά σεβαστό ποσό για εκείνη την εποχή .
Η ομήγυρη συμφωνεί και ο Χεμινγουέη παίρνει μια χαρτοπετσέτα και γράφει: For Sale, Baby Shoes, Never Worn, δηλαδή Προς πώληση, παιδικά παπουτσάκια, αφόρετα.
Έτσι κερδίζει και μαζεύει όλα τα δολάρια.
Το θέμα είναι ότι ο ίδιος  ο Χεμινγουέη δεν έχει γράψει πουθενά το περιστατικό αυτό!

 

Η ιστορία πρωτογράφτηκε το 1991 στο βιβλίο  του  Peter Miller με τίτλο «Συγγραφέας! Σεναριογράφος! Πώς να πετύχεις ως συγγραφέας στη Νέα Υόρκη και στο Χόλιγουντ» και αναφέρει πως έγινε στο εστιατόριο Luchow της Νέας Υόρκης.
Όταν επανεκδόθηκε το βιβλίο το 1996 ανέφερε ως τοποθεσία το ξενοδοχείο Algonquin του Μανχάτταν, στο οποίο από το 1919 έως το 1929 μαζεύονταν και έτρωγαν συγγραφείς, ηθοποιοί και κριτικοί που αποτελούσαν τον γνωστό Vicious Circle ή Algonquin Round Table. Σχετική με αυτόν τον κύκλο είναι και η ταινία του 1994 Mrs. Parker and the Vicious Circle. Ο Miller γράφει πως την ιστορία την είχε ακούσει από ένα μεγαλοσχήμονα του Συνδικάτου του Τύπου.
Το 1996 ξαναβρίσκουμε αυτή την ιστορία στο θεατρικό έργο με την ζωή του Χεμινγουέη, Papa.

Ο συγγραφέας του έργου deGroot, υπερασπιζόμενος ότι η απεικόνιση  του Χέμινγουεϊ στο έργο του είναι πραγματική, είπε στο θεατρικό περιοδικό  Playbill : «Όλα στο έργο βασίζονται σε γεγονότα όπως περιγράφονται από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ή σε αυτούς που τον γνώριζαν καλά. Το αν αυτά ήσαν πραγματικά είναι κάτι που δεν θα ξέρουμε ποτέ αληθινά. Αλλά ο Χέμινγουεϊ και πολλοί άλλοι ισχυρίστηκαν ότι το έκαναν.»
Έκτοτε η ιστορία κυκλοφορεί ευρέως και χρησιμοποιείται ως υπόδειγμα στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής ή στα βιβλία περί συγγραφής.
Το 2008 όμως το Snopes που ειδικεύεται στην διαπίστωση της αλήθειας των διάφορων αστικών μύθων, φημών και ψευδών ειδήσεων βρήκε σε εφημερίδα του Tucson του 1945 στην στήλη Διάφορα αντικείμενα προς πώληση την παρακάτω παρόμοια αγγελία:
Small pile scrap lumber nursery chair baby shoes never worn Νο2
δηλαδή: Μικρή παλιά παιδική καρέκλα, αφόρετα παιδικά παπούτσια Νο 2

Το 2013 το Quote Investigator, που ασχολείται με την διαπίστωση της αλήθειας διαφόρων ευρέως κυκλοφορούντων αποφθεγμάτων, με την βοήθεια των ερευνητών του, βρήκε σε εφημερίδα του Μίτσιγκαν του 1906 και στην στήλη Σύντομες ιστορίες της πόλης την αγγελία :
For sale, baby carriage; Never been used. Apply at this office.
(Προς πώληση παιδικό καροτσάκι. Αχρησιμοποίητο. Απευθυνθείτε σε αυτό το γραφείο)
Το 1910 δημοσιεύτηκε άρθρο σχετικά με μια παρόμοια μικρή αγγελία
Baby’s hand made trousseau and baby’s bed for sale. Never been used. (Πωλούνται παιδικά χειροποίητα ρούχα και κρεβατάκι. Αχρησιμοποίητα.)
Το άρθρο αναφέρεται στο θάνατο του παιδιού και στη θλίψη των γονέων. Ο ανώνυμος δημοσιογράφος τόνισε ότι μέσα από  αυτή την καθημερινή διαφήμιση, που εύκολα παραβλέπει κανείς  «υφάνθηκε μια μικρή ιστορία της καρδιάς».
Το 1917 σε ένα δοκίμιο του William R. Kane, σε μια έκδοση για ασχολούμενους με την λογοτεχνία, αναφερόταν το πώς συνθέτει κανείς μια δυνατή διήγηση. Ο συνοπτικός τίτλος «Little Shoes, Never Wear» προτάθηκε για μια ιστορία για «μια γυναίκα που έχει χάσει το μωρό της».
Το 1921 ένας αρθρογράφος, το άρθρο του οποίου είχε πανεθνική δημοσιότητα, σχολιάζοντας μια διαφήμιση που έγραφε: “Baby carriage for sale, never used” έγραψε πως φίλος του, του είπε πως θα αποτελούσε καλή ιδέα για ταινία.
Το 1921 το περιοδικό Life αναπαρήγαγε την παρακάτω παράγραφο από εφημερίδα που έγραφε: Μεγάλος Αμερικανός δραματουργός θα είναι ο άντρας ή η γυναίκα που μπορεί να γράψει ένα μονόπρακτο τόσο οδυνηρό όσο μια διαφήμιση 7 λέξεων που γράφει η Houston Post: For Sale, a baby carriage; never used.
Την ίδια άποψη εξέφρασε μετά ένα μήνα και ο Avery  Hopwood, δημοφιλής τότε συγγραφέας έργων για το Μπροντγουέη.
Από τα παραπάνω διαπιστώνει κανείς πως η βάση της ιστορίας των 6 λέξεων υπήρχε και ήταν ευρέως γνωστή από την εποχή που ο Χεμινγουέη ήταν ακόμα παιδί.
Δεν αποκλείεται λοιπόν πράγματι αυτός που την είπε στον Peter Miller αν δεν την κατασκεύασε ο ίδιος, να την έχει ακούσει από τον Χεμινγουέη, γνωστό τζογαδόρο, να την παρουσιάζει σε κάποια παρέα για να τους προκαλέσει να στοιχηματίσουν!
Την ιστορία αυτή την θυμήθηκα όταν την βρήκα σε ένα παλιό μου αρχείο της χρυσής εποχής των μπλογκ. Είχα σκεφτεί τότε να προτείνω να προσπαθήσουν όλοι να γράψουν μια αντίστοιχη ιστορία με ελάχιστες λέξεις, σχέδιο που ναυάγησε γιατί ακολουθώντας την τότε επικαιρότητα το ξέχασα! 
Σαν παράδειγμα δε είχα σημειώσει, το γνωστό τότε, βραχύτατο ανέκδοτο του Αλβανού τουρίστα, και την φράση του Ντίνου Χριστιανόπουλου-Τα πρόβατα απέργησαν και ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής!
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.