BELLA (?) NAPOLI

Η Ιταλία είναι μια χώρα που όσες φορές και να την επισκεφτείς όλο και κάτι διαφορετικό θα αποκομίσεις από το ταξίδι σου σ΄ αυτήν .
Από την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Λα Σπέτσια με πολεμικό καράβι, όταν έκανα την θητεία μου ,σε άσκηση του ΝΑΤΟ, μέχρι το τωρινό ταξίδι στην Νάπολη, η καθεμιά μία πόλη της μου δημιουργούσε ένα διαφορετικό συναίσθημα.
Η Βενετία σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα μαγικό εξωπραγματικό τόπο, η Ρώμη σε μαγεύει με την αρχοντιά της, ενώ η Φλωρεντία με την κομψότητα της, οι πόλεις της Ούμπρια και της Τοσκάνης μέσα στο μοναδικό φυσικό τους περιβάλλον μοιάζουν σαν να έχουν ξεφύγει από κάποιο παραμύθι, η Κάτω Ιταλία και η Σικελία με την ελληνική κληρονομιά τους σου δίνουν την αίσθηση του οικείου χώρου, το Τορίνο σε εκπλήσσει γιατί ενώ περιμένεις να βρεθείς σε μια βιομηχανική πόλη βρίσκεσαι σε μια πόλη μαζεμένη και γοητευτική , ενώ αντίστοιχα το Μιλάνο στο οποίο βρέθηκα περαστικός απέκτησα μια μοναδική αισθητική ανάμνηση ακούγοντας την κυριακάτικη λειτουργία με χορωδία στο τεράστιο Ντουόμο.
Η Νάπολη λοιπόν, στην οποία μείναμε έξι μέρες, σου δημιουργεί ένα τελείως διαφορετικό συναίσθημα που με μια λέξη θα το χαρακτήριζα ως αμφιθυμία.
Από τη μια μεριά έχει την γοητεία της παλιάς αρχοντικής πόλης που είναι χτισμένη σε ένα ωραίο φυσικό περιβάλλον με θάλασσα και λόφους ενώ σου δίνει ταυτόχρονα την αίσθηση της ξεπεσμένης αριστοκράτισας που προσπαθεί να κρύψει τη σημερινή της κατάσταση.
Από την άλλη υπάρχει η στυγνή πραγματικότητα μιας φτωχιάς πυκνοκατοικημένης πόλης μαζί με την εκτεταμένη κακομοιριά μεγάλου μέρους του πληθυσμού, που είναι ιδιαίτερα εμφανής σε όλο το παλιό ιστορικό της κέντρο.
Δίπλα στο άψογο και πρόσφατα ανακαινισμένο ξενοδοχείο που μείναμε στην καρδιά αυτού του ιστορικού κέντρου, έβλεπες ότι σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κτίρια είχαν πολλές δεκαετίες να δεχθούν κάποια στοιχειώδη συντήρηση.

Πίνοντας τον καφέ μας, ευτυχώς κάτω από μια ομπρέλα, είδαμε να πέφτει μπροστά μας από ένα κτίριο ένα μικρό κομμάτι σοβά που κατά τύχη δεν προσγειώθηκε στο κεφάλι μιας περαστικής κοπέλας.
Δεν είναι δε εγκαταλελειμμένα μόνο τα ιδιωτικά κτίρια. Εξίσου άθλιο ήταν και ένα παμπάλαιο κτίριο νοσοκομείου στο κέντρο της πόλης που σε σύγκριση με αυτό, τα δικά μας μοιάζουν με ανάκτορα!

Σε κάπως καλύτερη κατάσταση ήσαν μόνο οι εξωτερικές όψεις των εκκλησιών, χωρίς όμως και αυτές να διαφοροποιούνται ιδιαίτερα από τα γύρω κτίρια με τα οποία είναι κολλημένες ενώ μερικά είναι κτισμένα και πάνω από αυτές!

Περπατώντας στα στενά δρομάκια έβλεπες οικογένειες ολόκληρες να ζουν σε ένα δωμάτιο που ήταν μαζί κρεβατοκάμαρα με διπλό μεγαλοπρεπές ! κρεβάτι, τραπεζαρία, σαλόνι με την απαραίτητη τηλεόραση και κουζίνα.
Προφανώς η έλλειψη χώρου οδηγεί και στο χαρακτηριστικό θέαμα των απλωμένων ρούχων έξω από τα μπαλκόνια που όταν είναι και φρεσκοπλυμένα στάζουν νερά στο κεφάλι σου όταν περνάς από κάτω!
Η πρώτη επαφή που έχεις με τη ζωή της πόλης είναι το ταξί που παίρνεις από το αεροδρόμιο. Μόνο στο Κάιρο είχαμε την αντίστοιχη και ανεπανάληπτη εμπειρία!
Μέχρι να φτάσεις στο ξενοδοχείο έχεις διαπιστώσει ότι για τους ταξιτζήδες της Νάπολης δεν ισχύουν μονόδρομοι, δεν χρειάζονται φλας για αλλαγή λουρίδας καταργούν το κόκκινο αν δεν έρχεται άλλος, δεν υπάρχει προτεραιότητα από τα δεξιά, μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι επί τόπου στροφή σ' ένα στενό δρομάκι διακόπτοντας την κυκλοφορία και ενώ γίνονται όλα αυτά διάφορα μηχανάκια τρέχοντας ιλιγγιωδώς να περνούν μπροστά σου κάνοντας σφήνες σε απόσταση εκατοστού χωρίς τελικά όμως να ενοχλείται κανένας!
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση θεωρείς τον εαυτό του τυχερό που ζεις και οδηγείς στην Ελλάδα αναθεωρείς πλήρως όσα έχεις πει για τους Έλληνες οδηγούς, ενώ ταυτόχρονα διαγράφεις τελείως κάθε σκέψη που είχες κάνει προηγουμένως να νοικιάσεις αυτοκίνητο για να δεις καλύτερα την ευρύτερη περιοχή.
Από την άλλη μεριά όμως υπάρχει η αντίφαση: όλοι αυτοί οι απίθανοι οδηγοί κοκαλώνουν για να περάσουν οι πεζοί!
Είδαμε μόνο ένα τρακάρισμα άλλά σε μελέτη που κάναμε πίνοντας εσπρέσο και καπουτσίνο διαπιστώσαμε ότι οκτώ στα δέκα αυτοκίνητα που πέρναγαν μπροστά μας όλο και κάποιο σημάδι τρακαρίσματος είχαν.
Πάντως η μετακίνηση με ταξί είναι απολύτως αναγκαία, γιατί την μία και μοναδική φορά που χρησιμοποιήσαμε λεωφορείο η εμπειρία ήταν απόλυτα τραυματική.
Αφού περιμέναμε πάνω από μισή ώρα για να έρθει το λεωφορείο τέτοια σαρδελοποίηση είχαμε χρόνια να υποστούμε και ομοφώνως όλοι μας είπαμε ότι δεν πρόκειται να ξαναπούμε κακιά κουβέντα για τα μέσα συγκοινωνίας της Αθήνας.
Οι ταξιτζήδες πάντως που χρησιμοποιήσαμε μπορεί να μας χρέωναν κανένα ευρώ παραπάνω, αλλά ήσαν ευγενείς και μπορούσες να συνεννοηθείς μαζί τους με λίγα αγγλικά και την διεθνή γλώσσα των χεριών, γιατί η γλώσσα που μιλούσαν δεν θα έλεγα ότι σου θύμιζε σε τίποτα τα ιταλικά!
Φτάνοντας Κυριακή μεσημέρι στην πόλη διαπιστώσαμε ότι αποτελεί ένα απέραντο σκουπιδότοπο, συναγωνιζόμενο το Κάιρο, το Δελχί, το Κατμαντού και την Λίμα, ενώ ταυτόχρονα έμοιαζε να έχει εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της με τα πάντα κλειστά ακόμα και τα περίπτερα την ώρα που εμείς ξενηστικωμένοι ψάχναμε να βρούμε απελπισμένοι κάτι να φάμε!
Μετά κανένα μισάωρο περπατήματος βρήκαμε επιτέλους ανοιχτή μια τρατορία και μια εξαιρετική πίτσα πλήρωσε δεόντως τον κενό μας στόμαχο κατά τις 5 το απόγευμα που τα δύο τσιγκούνικα μπισκοτάκια με πορτοκαλάδα του αεροπλάνου, τον έκαναν να διαμαρτύρεται εντόνως και από ώρα .
Τελειώνοντας το φαγητό διαπιστώσαμε με ευχαρίστηση πώς η πόλη δεν είχε εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της αλλά απλά σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους (στους οποίους συγκαταλέγομαι!) είχε πέσει για ύπνο το μεσημέρι και άρχισε σιγά σιγά κατά τις 6-7 το απόγευμα να ξαναζωντανεύει!
Η άλλη έκπληξη ήρθε την Δευτέρα το πρωί όταν διαπιστώσαμε ότι όλο αυτό το σκουπιδομάνι της Κυριακής είχε με μαγικό τρόπο εξαφανιστεί!
Επίσης παρά την γενικότερη φοβία ότι κινδυνεύεις να σε κλέψουν, κανένα απολύτως κίνδυνο δεν αντιμετωπίσαμε κυκλοφορώντας μερικές φορές και σε υποβαθμισμένες περιοχές.

Ίσως βέβαια να απέτρεπε τους επίδοξους κλέφτες το ότι είμαστε έξι άτομα μαζί, άλλά πολύ πιθανόν αυτό να οφείλεται και στο ευσταλές και αθλητικό παράστημα που έχουμε εγώ και ο κουμπάρος μου που θυμίζει αμυδρά παλαιστές του σούμο.
Είχαμε πάντως την τύχη να βρούμε κοντά στο ξενοδοχείο μια τρατορια με πολύ καλό φαγητό και μετά την πρώτη μέρα που φάγαμε εκεί, αφήναμε τον σερβιτόρο πολλές φορές να μας φέρει διάφορες σπεσιαλιτέ για την αρχή λύνοντας έτσι το πρόβλημα του να διαλέξεις από ένα κατάλογο στα ιταλικά που ήταν αδύνατο να καταλάβεις τι φαγητά είναι αυτά που γράφει. Μία φορά φάγαμε σε ένα σικ εστιατόριο, παρά θιν΄ αλός και όσοι μεν έφαγαν μαρινάρα, όπως το ζεύγος Αθεόφοβου, ήσαν οι τυχεροί γιατί ήταν εξαιρετική .

Όσοι έφαγαν κρεατικά ατύχησαν πλήρως, εκφράζοντας την απαρέσκεια τους στον μέτρ με συνδυασμό Ιταλοαγγλικών με χειρονομίες και φεύγοντας από εκεί ,βρίζοντας την ώρα και την στιγμή που το διαλέξαμε, σε άπταιστα Ελληνικά χωρίς χειρονομίες σε μας .
Τελειώνω για σήμερα με μία ωραιότατη φωτογραφία που τράβηξα έξω από μια εκκλησία.
Ένας κακομοίρης και αδύναμος Χριστός με ένα σταυρό στο χέρι βρίσκεται στην στιβαρή αγκαλιά ενός παπά! Τι εντύπωση άραγε σας δημιουργεί αυτή η εικόνα;

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

ΙΙ- ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η BELLA NAPOLI !

ΙΙΙ- ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΚΟΛΑΝΟ

ΜΙΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΟΣΤ

Μου την έστειλαν το διάστημα που έλειπα και την δημοσιεύω γιατί πιστεύω ότι αυτός θα μπορεί μάλλον να γλύφει και τον αγκώνα του!

ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΊΣ Ν΄ ΑΓΙΑΣΕΙΣ…

Πνιγμένος να προλάβω ένα σωρό εκκρεμότητες πριν να φύγουμε για το ταξίδι έχω κλείσει από την Τρίτη το κομπιούτερ αποφασισμένος να μην ασχοληθώ με άλλο ποστ μέχρι την αναχώρηση μας.
Ξαπλώνω σήμερα το μεσημέρι για τον κλασσικό μου ύπνο, με ήσυχη την συνείδηση και πλήρη τον στόμαχο και εκεί που γλαρώνω διαβάζω στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ να γράφει μια σειρά από μερικά πράγματα που οφείλεις να γνωρίζεις πριν εγκαταλείψεις για πάντα τον μάταιο ετούτο κόσμο:
Μεταξύ των άλλων λοιπόν γράφει:
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γλείψει τον αγκώνα του.
Αντιθέτως οι ευλύγιστοι δύνανται να αυτοϊκανοποιήσουν την ήβη τους. Αυτό είναι το όνειρο του κάθε χοντρού που ονειρεύεται να γίνει τοπ μόντελ.
.. Το μέσο ανδρικό πέος είναι τρεις φορές όσο ο αντίχειρας του ιδιοκτήτη του…
ΠΕΡΙΠΟΥ το 70% των ανθρώπων που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουν να γλείψουν τον αγκώνα τους. Οι περισσότεροι άντρες θα τσεκάρουν το μήκος των αντιχείρων τους..
Ανήκοντας στο 30% που ποτέ δεν θα προσπαθούσαν λόγω δυσκαμψίας να γλύψουν τον αγκώνα τους και μην αμφιβάλλοντας καθόλου για το μήκος του αντίχειρα μου άρχισα να σπάω το κεφάλι μου που είχα δει μια φωτογραφία ενός ευλύγιστου που αυτοϊκανοποιεί την ήβη του.
Έτσι λοιπόν το απόγευμα ξανάνοιξα το κομπιούτερ και ψάχνοντας στο αρχείο μου το βρήκα!
Πρόκειται για μία από τις προκλητικές φωτογραφίες του Andres Serrano
που στο παρελθόν έχει εκθέσει έργα του στην γκαλερί Καλφαγιάν στην Θεσσαλονίκη.
Στο σχετικό με αυτόν άρθρο από το ΒΗΜΑ της εποχής διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
Ο Αντρές Σεράνο έχει πολλές φορές στο παρελθόν δοκιμάσει τις αντοχές μας. Η τέχνη του έχει κατά καιρούς απεικονίσει γυμνά πτώματα στο νεκροτομείο, αστέγους σε όλο τους το άθλιο «μεγαλείο», γυναίκες που χαϊδεύουν πέη αλόγων. Γεννημένος το 1950 στη Νέα Υόρκη, ο διάσημος φωτογράφος είναι ο δημιουργός του Αδάμ με την εντυπωσιακή στύση, καθώς και της γυναίκας νάνου που αναμένει εναγωνίως την περιποίηση ενός γιγάντιου - και «προικισμένου» - άνδρα. Ο ίδιος ο Σεράνο βέβαια υποστηρίζει ότι προσπαθεί τα έργα του «να είναι κομψά»...
Το κατά πόσον είναι κομψό ένα έργο που τιτλοφορείται «Piss Christ» («Κατουρόχριστος») είναι ίσως θέμα γούστου, για πολλούς όμως ξεπερνά τον βαθμό εκφραστικής ελευθερίας που προτίθενται να αναγνωρίσουν στην τέχνη. Ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη Αλφόνς ντ' Αμάτο ήταν ένας από αυτούς. Οταν ο Σεράνο είχε παρουσιάσει το «Piss Christ», ο Ντ' Αμάτο είχε εισηγηθεί στην αμερικανική Γερουσία, στις 18 Μαΐου 1989, να τροποποιήσει το καθεστώς των κρατικών επιχορηγήσεων για τους καλλιτέχνες.
…Και ο επίσης ρεπουμπλικανός γερουσιαστής από τη Βόρεια Καρολίνα Τζέσε Χελμς συμφώνησε με τον συνάδελφό του: «Ο γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη έχει απόλυτο δίκιο να εξανίσταται και να περιγράφει τη βλασφημία του υποτιθέμενου έργου τέχνης. Δεν γνωρίζω τον κύριο Αντρές Σεράνο και ελπίζω ότι δεν θα τον γνωρίσω ποτέ. Γιατί δεν είναι καλλιτέχνης, είναι μαλάκας».

Σας παραθέτω και τις σχετικές φωτογραφίες για να είστε πλήρως ενημερωμένοι και αναχωρώ με ήσυχη πλέον την συνείδηση ότι συνέβαλλα στην καλλιτεχνική σας ενημέρωση!

H ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ

Η Monica Bellucci σε φωτογραφία Bisang Celeb

Η επαφή ήταν απρόβλεπτη και τυχαία.
Δεν άντεξε να μην σχολιάσει κάτι που ήταν τελείως έξω από τις πεποιθήσεις του.
Πήρε μια απάντηση, έδωσε και αυτός μια άλλη, και αυτό ήταν.
Άρχισε να αποκτά μια σχέση που στην αρχή την είχε πάρει στην πλάκα, αλλά σιγά σιγά του κέντριζε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον και όσο περνούσε ο καιρός και αφότου μπόρεσε να την στεγάσει και στο δικό του στέκι, έγινε και πιο στενή και πιο αναγκαία.
Η επαφή στον χώρο του, άρχισε πια να γίνεται καθημερινή και όταν άγκιζε το απαραίτητο και αναγκαίο πάντα για αυτήν την σχέση εργαλείο, τα δάκτυλα του το χρησιμοποιούσαν πότε χαϊδεύοντας το αμήχανα και άλλοτε πιέζοντας με τρυφερότητα ή με ορμή κάθε του σημείο .

................................Jean Cocteau 1953

.
Εκτός όμως από χέρια του και τα μάτια του , αρκετές φορές και τα αυτιά του δεν χόρταιναν να απολαμβάνουν συνεχώς πρωτόγνωρες εμπειρίες και νέα ερεθίσματα.
Κάθε 2-3 μέρες η ευχαρίστηση αυτής της επαφής έφτανε στο αποκορύφωμα γιατί μπορούσε τα ερεθίσματα που είχε μαζέψει τις προηγούμενες μέρες να τα εκφράσει ελευθέρα και χωρίς ενδοιασμούς σ΄ αυτή την λαμπερή παρουσία που βρίσκονταν συχνά μπροστά του. Και αυτή του τα επέστρεφε ταχύτατα, με αμεσότητα και σχεδόν πάντα με την ίδια αγάπη και ειλικρίνεια αισθημάτων σαν και αυτόν.
Η σχέση αυτή δεν είχε τίποτα από τις συνηθισμένες συμβατικότητες όπως στις μονογαμικές σχέσεις, που φθείρονται σύντομα.

...................................Picasso 1931

.
Μέσα στον χρόνο δέθηκε με διάφορες περσόνες με αρκετές από τις οποίες ανέπτυξε μια έντονη αγαπητική σχέση που δεν την έφθειρε η συχνή επαφή, με άλλες η σχέση πέρασε ένα διάστημα συνεχούς συμπόρευσης και μετά σιγά σιγά χάθηκαν χωρίς να αφήσουν πίσω τους τα ίχνη τους, ενώ με άλλες ή σχέση ήταν απλά ευκαιριακή σαν τις συνευρέσεις της μιας βραδιάς..
Είχε την τύχη να έρθει σε ρήξη μόνο με ελάχιστες από αυτές, που θα μπορούσε να τις μετρήσει κανείς στα δάκτυλα του ενός χεριού, διακόπτοντας αμέσως την επαφή μαζί τους με πολιτισμένο τρόπο και χωρίς τις ασχήμιες που δυστυχώς συνοδεύουν μερικούς χωρισμούς ανθρώπων που κάποτε πίστεψαν ότι η αγάπη κρατάει για πάντα .
Χωρίς να το καταλάβει είχαν περάσει 3 χρόνια που είχε αφήσει το πρώτο σπέρμα της παρουσίας του και τα παιδιά που κατάφερε να αφήσει πίσω του μέσα σε αυτό το διάστημα είχαν πια φτάσει να είναι πάνω από 370 και αισθανόταν ευτυχής να βλέπει τα περισσότερα να παραμένουν το ίδιο ζωντανά όπως και την μέρα που είχαν γεννηθεί.

Childs James- Children of the day 1994

.
Με ιδιαίτερη δε χαρά ανακάλυπτε μετά από καιρό κάποιο από τα παιδιά του να το έχει αγκαλιάσει κάποιος άγνωστος του και να το έχει υιοθετήσει στο δικό του το σπίτι γιατί το αγάπησε και αυτός το ίδιο όπως και ο πατέρας τους.
Αυτό του έδινε νέα όρεξη και επιθυμία για να ψάχνει με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα όπως κάθε ερωτευμένος το αντικείμενο του περιστασιακού πόθου του, που ποτέ δεν ήταν ο ίδιος αλλά συνεχώς άλλαζε και συνεχώς ήταν και διαφορετικός.
Δεν ντρεπόταν καθόλου που τα αντικείμενα του πόθου του που όσο ήταν ερωτευμένος μαζί τους τα αγκάλιαζε και τα ψηλαφούσε από κάθε πλευρά τους εισχωρώντας όσο μπορούσε βαθύτερα μέσα τους ,σύντομα έδιναν την θέση τους σε κάποιο νέο εξίσου επιθυμητό αλλά και αυτό εξίσου βραχύβιο.
Βέβαια μετά από τόσες εφήμερες σχέσεις έρχεται κάποτε η ώρα που χρειάζεται να κάνει κανείς κάποιο διάλειμμα για να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του.
Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος είναι ένα ταξίδι σε κάποιο αγαπημένο τόπο όπως η Ιταλία και σε μέρη, μαγικά όπως η Νάπολη , η Πομπηία με κατάληξη το πανέμορφο Κάπρι .
Για τον λόγο αυτό λοιπόν και ο Αθεόφοβος που σήμερα συμπληρώνει 3 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα αναχωρεί στο τέλος της εβδομάδας , κλείνει το laptop,τα δάκτυλα του παύουν να το χαϊδεύουν τρυφερά και φεύγει για τα παραπάνω μέρη που είχε ονειρευτεί για το γαμήλιο ταξίδι της η κ. Αθεόφοβου, αλλά δυστυχώς ο στρατός της γκρέμισε τα όνειρα γιατί δεν έδινε διαβατήριο στον στρατευμένο της τότε Αθεόφοβο.
Έτσι λοιπόν το γαμήλιο ταξίδι περιορίστηκε σε ένα γύρο στην Ελλάδα με το αυτοκίνητο, που κατέληξε πάλι σε πόλη που αρχίζει με Κ όπως το Κάπρι, μόνο που ήταν η Καλαμπάκα!
Σας αφήνω με αγάπη στην θέση μου τα 370 παιδιά μου τις 10 μέρες που θα λείψω από την αγκαλιά σας.
Να τα προσέχετε!

Όπως βλέπετε η κ. Αθεόφοβου με έπεισε για το ταξίδι με το κατάλληλο άρωμα!

ΣΙΚΑΓΟ 1Η ΜΑΙΟΥ 1886

Το 1884 στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας πάρθηκε η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".
"Ω αμερικανοί εργάτες κόκκινοι, λευκοί, κίτρινοι, μαύροι ελάτε, ψηλά σηκώστε τα κεφάλια, πετάξτε κάτω τα εργαλεία σας. Στο διάβολο τα αφεντικά. Στο διάβολο η σειρήνα του εργοστασίου. Αυτή είναι ημέρα των εργαζομένων, η δική μας μέρα. Εμπρός".
Αυτό ήταν το πνεύμα που υπήρχε εκείνα τα χρόνια, με την 10ωρη και 12 ωρη εργασία στα εργοστάσια και τα ορυχεία.
Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και τα γεγονότα της 1ης Μαΐου του 1886,όπως και τις προηγηθείσες κινητοποιήσεις, τα έχει περιγράψει αναλυτικά ο Cyrusgeo εδώ ,από όπου και αντιγράφω ένα μέρος του ποστ

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες.

Η επάνω αφίσα που καλούσε τους εργάτες να πάνε οπλισμένοι στην συγκέντρωση αποσύρθηκε σύντομα και αντικαταστάθηκε από την κάτω.

Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση. Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι εξελίξεις αυτές στην άλλη άκρη του Ατλαντικού οδήγησαν τους Ευρωπαίους ηγέτες εργατικών κινημάτων και σοσιαλιστικών κομμάτων στην ομόφωνη απόφαση της Δεύτερης Διεθνούς κατά το ιδρυτικό της συνέδριο στο Παρίσι, το 1889, να καθιερωθεί η εργατική Πρωτομαγιά από την επόμενη χρονιά για την προβολή των εργατικών διεκδικήσεων και βασικό αίτημα το οκτάωρο καθημερινής εργασίας.

Σας μεταφέρω ένα μικρό μέρος από την ιστορική απολογία του August Spies για να δείτε το πνεύμα της εποχής και του τότε αναρχικού κινήματος.
Ολόκληρη η 17σέλιδη απολογία του υπάρχει εδώ ,όπως επίσης εδώ βρίσκεται η αυτοβιογραφία του.
Διαβάζοντας αυτά τα κείμενα διαπιστώνει κανείς ότι ο 30χρονος αυτός μετανάστης από την Γερμανία στα 13 χρόνια που βρισκόταν στην Αμερική είχε αποκτήσει μια ευρύτερη πολιτική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση όπως και πλήρη γνώση της αγγλικής γλώσσας.

Κύριοι δικαστές,
Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είσθε, μα την αλήθεια, «πτωχοί τω πνεύματι». Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας. Έπειτα, αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε. Κρεμάστε μας! Αλλά, η κατάληξη, ποια θα είναι; Εάν δεν την βλέπετε, εγώ σας την αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δεν θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ δια παντός, από όλους τους «συνωμότες»; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.
Καταργήστε τον εαυτό σας Κύριοι Προνομιούχοι. Γιατί; Διότι σεις, με την συμπεριφορά σας, είσθε οι πρώτοι υποκινητές της επανάστασης . Καταργήσατε την αρπαγή και την λεηλασία, Κύριοί μου. Αλλά, αυτή είναι η απασχόληση σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν’ απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε. Κοιτάξετε τι έχει γίνει. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και σεις, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, σεις είσθε οι κοινωνικοί γύπες, που τρέφεστε από τα πτώματα. Θέλετε να κάνουμε ένα περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου φθίνουν οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου; Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ-Βάλευ; Δεν θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα. Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκοσμίου συνεργασίας. Ιδιωτική βιομηχανία, σημαίνει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού. Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί! Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στον λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στην χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στην γη! Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στην φτώχεια και στην μιζέρια, περιμένουν την λύτρωσή τους – αν αυτή είναι η γνώμη σας – τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δεν θα μπορέσετε να την σβήσετε.

Στην κατάμεστη αίθουσα όπου κυριαρχούσε η σιωπή ο τριαντάχρονος Γερμανός συνδικαλιστής τέλειωσε με τα ακόλουθα λόγια:«Αυτές είναι οι ιδέες μου. Αποτελούν κομμάτι του εαυτού μου. Δεν μπορώ να τις αποχωριστώ αλλά και αν μπορούσα δεν θα το έκανα. Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να συντρίψετε τις ιδέες αυτές που μέρα με τη μέρα κερδίζουν περισσότερο έδαφος, αν πιστεύετε ότι θα τις συντρίψετε οδηγώντας μας στην κρεμάλα, αν προτιμάτε για μια ακόμη φορά να επιβάλετε την ποινή του θανάτου σε εκείνους που τόλμησαν να πουν την αλήθεια, τότε είμαι έτοιμος: με θάρρος και με περηφάνια θα πληρώσω το υψηλό αυτό αντίτιμο. Φωνάξτε τον δήμιό σας. Η αλήθεια που σταυρώθηκε με τον Σωκράτη, τον Χριστό, τον Τζιορντάνο Μπρούνο, τον Χους ή τον Γαλιλαίο είναι πάντα ζωντανή. Εμείς είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε τους ανθρώπους εκείνους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ. ΔΥΟ ΖΩΕΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΓΩΝΑ

Εξώφυλλο του Πασχάλη Αγγελίδη για το περιοδικό Νέα Σύνορα

Η Αγγελική Κώττη, η γνωστή μπλόγγερ ως Εαρινή Συμφωνία ,με ένα ευγενικό e-mail που μου έστειλε, μου υπενθύμισε ότι το 2009 έχει κηρυχθεί Ετος Ρίτσου.
Η 1η Μαϊου, ημέρα που ο ίδιος είχε κρατήσει ως ημερομηνία γέννησης (1/14 Μαϊου 1909) είναι μια ευκαιρία να τον θυμηθούμε από τα ιστολόγια μας αυτήν την εβδομάδα.
Όπως διάβασα εδώ το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ανέλαβε τον επιτελικό σχεδιασμό καθώς και το συντονισμό των επετειακών δράσεων και εκδηλώσεων για τον εορτασμό του. Για το σκοπό αυτό το ΕΚΕΒΙ συγκρότησε οργανωτική επιτροπή με πρόεδρο την κ. Χρύσα Προκοπάκη, φιλόλογο-συγγραφέα και μέλη τους κ.κ. Κατρίν Βελισσάρη, Δ/ντρια ΕΚΕΒΙ, Γιώργη Γιατρομανωλάκη, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών-συγγραφέα, Ηλία Κεφάλα, ποιητή, Αγγελική Κώττη, δημοσιογράφο - συγγραφέα, Νινέττα Μακρυνικόλα, βιβλιογράφο, Πέτρο Μάρκαρη, συγγραφέα - Πρόεδρο ΕΚΕΒΙ και Μίλτο Πεχλιβάνο, καθηγητή ΑΠΘ-Freie Universität Μονάχου.
Το e-mail αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή γιατί μόλις πριν από λίγες μέρες είχα σκανάρει δυο αφίσες, που δεν θυμάμαι πότε και πως τις είχα αποκτήσει, για να τις κάνω ποστ.
Η μία είναι ένα σκίτσο της Έλλης Αλεξίου και η άλλη ένα ποίημα του Ρίτσου για την Έλλη του 1978 όταν η Αλεξίου ήταν 84 χρονών.

Το ποίημα είναι γραμμένο με την χαρακτηριστική καλλιγραφία του Γιάννη Ρίτσου που ομορφαίνει αισθητικά ακόμα περισσότερο το νόημα των στίχων.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση για την Αλεξίου πρώτα σαν άνθρωπο και μετά σαν λογοτέχνη από το να μιλά για αυτήν με τόση τρυφερότητα και αγάπη ένας ποιητής του μεγέθους του Ρίτσου.

ΓΙΑ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

.

Οι δύο αυτές μορφές των γραμμάτων μας, παρά τα 15 χρόνια που είχαν διαφορά στην ηλικία, (η Αλεξίου γεννήθηκε το 1894 και ο Ρίτσος το 1909) είχαν μια σχεδόν παράλληλη πορεία στην ζωή τους στους αγώνες και τις διώξεις για τα πιστεύω τους.

Όταν τους χάσαμε, σχεδόν μαζί, μέσα σε δύο χρόνια , είχαν πια κατακτήσει και οι δύο μια γενικότερη καταξίωση στην χώρα μας μαζί με την αγάπη όλου του κόσμου.(πρώτη έφυγε η Αλεξίου το 1988 και μετά το 1990 ο Ρίτσος)
Ο Ρίτσος και η Αλεξίου, περίπου το ίδιο διάστημα προπολεμικά ,έρχονται σε επαφή με τις επαναστατικές τότε ιδέες του κομμουνισμού .
Ο Ρίτσος στο σανατόριο "Σωτηρία" όπου νοσηλεύεται (1927-30) μυείται στον μαρξισμό από μέλη του ΚΚΕ. Το «ιδανικό όραμα» ανακαλύπτει το κοινωνικό όραμα.
Το 1934 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και άρχισε να γράφει στο «Ριζοσπάστη» με το ψευδώνυμο Ι. Σοστίρ.
Η Αλεξίου είναι ήδη μέλος του κόμματος από το 1928.
Το 1934 ιδρύεται η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και η Έλλη Αλεξίου είναι από τα πρώτα μέλη της.
Το 1937 ο Ρίτσος μόλις 28 χρονών, έχει ήδη εκδώσει το «Τρακτέρ» (1934) και τις «Πυραμίδες» (1935), ενώ στο «Τραγούδι της αδελφής μου» θα εκφράσει τα συναισθήματα που του προκαλεί η ασθένεια της αδελφής του Λούλας που αναγκάζεται να εγκλειστεί στο Δαφνί, όπου από το 1932 βρίσκεται ήδη ο πατέρας του . Η συλλογή κυκλοφορεί στις 20 Ιουλίου του 1937 και ο Κωστής Παλαμάς χαιρετίζει την έκδοση μ’ ένα τετράστιχο που καταλήγει «Παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσεις».
Ταυτόχρονα ο Ρίτσος γίνεται μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών με πρόταση που υπογράφουν η Γαλάτεια Καζαντζάκη, η Έλλη Αλεξίου και η Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη.
Ήδη μέσα σε δύο μέρες το 1936 έχει γράψει τον Επιτάφιο.
Στην κατοχή ,αν και κατάκοιτος προσχωρεί στο ΕΑΜ, όπου η Αλεξίου και αυτή ως μέλος του ΕΑΜ Λογοτεχνών έχει αναλάβει τα σχολικά συσσίτια στην Καλλιθέα .

Μετά το 1945 οι δρόμοι τους χωρίζουν, γιατί η Έλλη φεύγει για σπουδές στην Σορβόνη, της αφαιρείται η ελληνική ιθαγένεια και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα μόλις το 1962, με εξαήμερη άδεια ,προκειμένου να παρευρεθεί στην κηδεία της αδελφής της Γαλάτειας Καζαντζάκη, αλλά παρατείνει την παραμονή της .

Το 1965 επανακτά την ελληνική ιθαγένεια. Το Μάρτιο του 1966 συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ, σε εκτέλεση εντάλματος το οποίο εκκρεμούσε από το 1952 για "αντεθνική δράση και προπαγάνδα". Τελικώς απαλλάσσεται από την κατηγορία, ύστερα από την μεγάλη αντίδραση της κοινής γνώμης. Με την επιβολή της δικτατορίας απαγορεύονται τα βιβλία της και διατάσσεται να ζει υπό περιορισμό στο διαμέρισμά της.
Ήταν πλέον 72 ετών και προφανώς η χούντα δεν θεωρούσε ότι αποτελεί κίνδυνο για το καθεστώς.
Αντίθετα ο Ρίτσος ,ως νεώτερος, γνώρισε ακόμα και τις εξορίες της χούντας μέχρι το 1970 .
Η Αλεξίου λόγω της τεράστιας εκπαιδευτικής και λογοτεχνικής προσφοράς της καλείται μετά τον πόλεμο και συμμετέχει σε τρία Διεθνή Συνέδρια Ειρήνης, στο Α' και Β' Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και την Βαρσοβία (1950) αντίστοιχα, ενώ στις 6 Αυγούστου 1948 συμμετέχει με τον Πέτρο Κόκκαλη και άλλους Ελληνες διανοουμένους - αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στο Βρότσλαβ της Πολωνίας στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο διανοουμένων για την ειρήνη.
Η Ελλάδα όμως γι' αυτό την τιμωρεί.
Το 1952 ,όπως προαναφέρθηκε ,δικάζεται ερήμην και εκδίδεται παραπεμπτικό βούλευμα και ένταλμα σύλληψής της.
Τα συνέδρια όμως αυτά στο εξωτερικό με την συμμέτοχή της Αλεξίου οδηγούν έστω και με καθυστέρηση στις 15 Μάη του 1955 στην Ελλάδα στην ίδρυση της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη και στην επανασύνδεση για τον ίδιο κοινό αγώνα της Έλλης και του Ρίτσου.

Την ιδρυτική διακήρυξη της Επιτροπής την υπογράφουν 77 προσωπικότητες της δημόσιας ζωής (πρώην υπουργοί, βουλευτές, άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης συνδικαλιστές κ.α.) όπως οι: Ανδρέας Ζάκκας, πρώην υπουργός , ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ, ο ακαδημαϊκός Νίκος Βέης, οι καθηγητές πανεπιστημίου Γ. Ιμβριώτης, Χρήστος Θεοδωρίδης και Κώστας Τζούνης, οι ποιητές-συγγραφείς Γιάννης Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος, Κώστας Βάρναλης, Τάσος Λειβαδίτης, Δημήτρης Φωτιάδης, Μάρκος Αυγέρης, Άγης Θέρος, Γιάννης Κορδάτος, Γαλάτεια Καζαντζάκη. Οι καλλιτέχνες Μάνος Κατράκης, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Μελίνα Μερκούρη. Οι βουλευτές Βουλοδήμος, Ελευθεριάδης, Ζανής, Ζορμπάς, Θεοχαρίδης, Βασαρδάνης, Κόρακας, Κοθρής, Παπασπύρου, Πέτσος, Ριζιώτης, Τζατζάνης.
Στις 24 Ιούνη του 1962, πραγματοποιείται στο θέατρο «ΠΟΡΕΙΑ» το Α' Εθνικό Συνέδριο της ΕΕΔΥΕ για την ειρήνη και τον αφοπλισμό.
Εκτός από την Έλλη Αλεξίου και τον Γιάννη Ρίτσο στο επίτιμο προεδρείο μεταξύ άλλων συμμετέχουν ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ποιητής - ακαδημαϊκός., ο Γιάννης Γάλλος, επίτιμος δήμαρχος Καλλιθέας., ή Βούλα Δαμιανάκου, συγγραφέας ,ο Κώστας Δεσποτόπουλος , ακαδημαϊκός., ο Ειρηναίος , Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου,ο Μίκης Θεοδωράκης, η Αλέκα Κατσέλη, ηθοποιός., ο Κώστας Μαλάμος, ζωγράφος., η Αθηνά Παναγούλη, πρόεδρος ΠΕΜΕ., η Διδώ Σωτηρίου, συγγραφέας., ο Δημήτρης Φωτιάδης, ιστορικός-συγγραφέας.
Μετά την χούντα ο Ρίτσος και η Αλεξίου μίλησαν σε πολλές εκδηλώσεις μαζί και μπορείτε να δείτε φωτογραφία τους όπως και την αφίσα με το ποίημα του Ρίτσου για την Έλλη που δημοσιεύω, στο κεφάλαιο 8 από την εκπομπή της ΕΡΤ Μονόγραμμα που γυρίστηκε όταν η Αλεξίου ήταν 90 χρονών.

Την Αλεξίου είχα την τύχη να την συναντήσω στο πατρικό μου, ένα χρόνο πριν να πεθάνει. Την είχε καλέσει για τσάι ένα απόγευμα η μητέρα μου που την γνώριζε, όπως και τον αδελφό της Λευτέρη από παλιά, κατά πάσα πιθανότητα μέσω της Σοφίας Μαυροειδή Παπαδάκη η οποία της έκανε προπολεμικά μαθήματα στο σπίτι . Η μητέρα μου, επειδή την θεωρούσαν φιλάσθενη σαν παιδί, εκτός από τις δύο τελευταίες τάξεις του τότε Λυκείου που πήγε σε σχολείο, ήταν κατ΄οίκον διδαχθείσα.
Ήμουνα πολύ μικρός όταν με την μητέρα μου στο Ηράκλειο της Κρήτης είχαμε επισκεφτεί τον αδελφό της Αλεξίου αλλά το μόνο που θυμάμαι ήταν τον θαυμασμό που είχε από τότε για αυτόν και για όλη της παρέα της Γαλάτειας.
Η Αλεξίου ήρθε στο σπίτι μαζί με μια νεαρή κοπέλα φιλόλογο, που ήταν γραμματέας της. Ήταν μια μοναδική εμπειρία να ακούς να μιλάει ένα τόσο καλλιεργημένο, αισιόδοξο,νεανικό και δροσερό άτομο 93 ετών και να σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλια του!

Δυστυχώς τον Ρίτσο δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά αλλά μου έχει μείνει χαραγμένη ανεξίτηλα στην μνήμη μου μια εικόνα του που δεν μπορώ όμως πια να την τοποθετήσω ούτε σε τόπο και ούτε σε χρόνο.
Τον θυμάμαι σε κάποια πορεία να περπατάει ευθυτενής και περήφανος, μόνος του, και γύρω από αυτόν και σε κάποια απόσταση νέα παιδιά πιασμένα χέρι-χέρι να σχηματίζουν ένα μεγάλο τετράγωνο για να τον προστατέψουν από το πλήθος.
Ο σεβασμός που υπήρχε στα μάτια αυτών των παιδιών για τον ποιητή, όπως και η ευρύτερη αναγνώριση του έργου του τελικά ακόμα και από τους αντιπάλους του, νομίζω ότι ήταν και η μεγαλύτερη ικανοποίηση που πρόλαβε να πάρει από αυτή την τόσο ταλαιπωρημένη ζωή που πέρασε.

ΕΙΧΕ ΛΑΪΚΗ ΒΑΣΗ Η ΧΟΥΝΤΑ;

Σε ένα σχόλιο που άφησε στο προηγούμενο ποστ μου ο gerasimos θεωρεί ότι η χούντα πάτησε κυρίως πάνω στην αδράνεια των Ελλήνων.
Απαντώντας είπα πως ότι η χούντα διάλεξε και την κατάλληλη ψυχολογική στιγμή για να κάνει την δικτατορία.

Πάνω από ένα χρόνο μετά την αποστασία ο κόσμος ήταν σχεδόν καθημερινά στους δρόμους σε διαδηλώσεις. Χωρίς λοιπόν την αποστασία και την έκρυθμη κατάσταση που αυτή δημιούργησε δεν θα μπορούσε να επιβληθεί.

Μετά την ανάληψη όμως της διακυβέρνησης από τον Κανελλόπουλο και την προκήρυξη των εκλογών, που το αποτέλεσμα ήταν σαφώς πλέον προκαθορισμένο, η αγωνιστικότητα του κόσμου είχε καταλαγιάσει μετά από όλο αυτό το διάστημα που βρισκόταν στους δρόμους που τον χαρακτήριζαν και ως «πεζοδρόμιο»!
Η εκλογή, με μεγάλη πλειοψηφία της Ένωσης Κέντρου, που είχε απαλλαγεί πλέον από όλη την σαβούρα που είχε η οποία είχε πια προσχωρήσει στους αποστάτες, ήταν σίγουρη και μαζί θα ήταν ένα μάθημα και για το παλάτι, που περιφρονώντας την λαϊκή ετυμηγορία του 53% έφτασε μέσα σε 14 μήνες να έχει ορκίσει 4 κυβερνήσεις και η 5η που θα έκανε και τις εκλογές να προέρχεται τελικά από κόμμα της μειοψηφίας.
Το μόνο που φαινόταν θετικό στην όλη κατάσταση ήταν ότι ο έντονα συζητούμενος τότε φόβος για δικτατορία έδειχνε να απομακρύνεται γιατί θα ήταν παράλογο η δεξιά να κάνει δικτατορία στην δεξιά!

Όμως, ας μην κρυβόμαστε γι΄ αυτό, υπήρξε και αποδοχή της χούντας, όταν έγινε, από ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού. Τα αίτια της αποδοχής, κατά την γνώμη μου είναι βαθύτερα και διαχρονικότερα .
Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο ότι το 1/3 περίπου του ελληνικού λαού υποστηρίζει παραδοσιακά μια άκρως συντηρητική και οπισθοδρομική δεξιά .
Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την ανικανότητα του Κωνσταντίνου να αντισταθεί στους στρατιωτικούς που τον ξευτέλισαν προλαβαίνοντας την δικτατορία των στρατηγών του , όσο και με την εν συνεχεία γελοιοποίηση του με το οπερετικό του κίνημα, μετά τέλος μια εθνική καταστροφή, όπως η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και την επακόλουθη αυτοδιάλυση της χούντας, βρέθηκαν 30.62% των Ελλήνων να θέλουν ακόμα το 1974, Βασιλευόμενη Δημοκρατία !
Υπήρξαν δε περιοχές της χώρας ,όπως η Ροδόπη και η Λακωνία που το ποσοστό αυτό έφτασε στο 50,54% και 59,52% αντίστοιχα!

Το ποσοστό αυτό που εκφράζει τα πιο οπισθοδρομικά στρώματα της κοινωνίας είχε στην ουσία παραμείνει αναλλοίωτο από το 1924 !
Στο δημοψήφισμα τότε, πάλι μετά από μια εθνική καταστροφή στην Μικρά Ασία, που σε ένα μεγάλο μέρος ήταν υπεύθυνη η δεξιά και ο άλλος τότε Κωνσταντίνος, ψήφισε πάλι υπέρ της βασιλείας το 30,05% !

Τα δύο αυτά δημοψηφίσματα θεωρούνται απόλυτα αντικειμενικά γιατί όλα τα άλλα που έγιναν σχετικά με την βασιλεία ήσαν παρωδία δημοψηφίσματος.
Το 1935 μετά από μια βδομάδα που είχε αρθεί ο στρατιωτικός νόμος του Κονδύλη χωρίς να μετέχουν οι βενιζελικοί και οι κομμουνιστές, «ψήφισε» το 105% των πολιτών !! με υπέρ της βασιλείας το 97,88% !
Το 1946 τα πράγματα έγιναν πιο κομψά.
Υπήρχαν 3 ψηφοδέλτια.
Το ένα έγραφε Βασιλεύς Γεώργιος, το άλλο ήσαν τα Λευκά (κατά της επανόδου του βασιλιά) και το τρίτο «Δημοκρατία»,αλλά αυτά στάλθηκαν στα κόμματα του Κέντρου κι όχι στα εκλογικά τμήματα!
Το αποτέλεσμα ήταν προφανές. 68,4% υπέρ του Γεωργίου !
Βλέπουμε λοιπόν ότι διαχρονικά υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό δεξιάς που ακόμα και σε εποχές που οι δημοκρατικές δυνάμεις φαίνεται να κυριαρχούν παραμένει αρραγές .
Όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1964 πήρε το 52,72% , η ΕΡΕ με το κόμμα του Μαρκεζίνη διατήρησε το 35,26%.
Μπορεί το ποσοστό αυτό να είναι μόνο το 1/3 του πληθυσμού, όμως όπως είναι γνωστό κατείχε από την απελευθέρωση,τις θέσεις κλειδιά στον πολιτικό και στρατιωτικό μηχανισμό του κράτους.

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος που υπογράφει το παρακάτω έγγραφο ήταν βουλευτής της ΕΡΕ

Εκτός από τους στρατιωτικούς που ήσαν γαλουχημένοι στις φασιστικές απόψεις του ΙΔΕΑ και στους πολιτικούς της δεξιάς, που έβλεπαν ότι κινδυνεύει να διαλυθεί το ελληνικό «βαθύ κράτος», η ιδέα της δικτατορίας συγκέντρωνε αρκετούς οπαδούς στην παράταξη της ΕΡΕ, εκτός από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
Γράφει ο Βίκτωρ Νέτας ,από το άρθρο του οποίου είναι τα παρακάτω αποσπάσματα, με δικές μου τις υπογραμμίσεις : (ολόκληρο το άρθρο του εδώ)
Είχα θέσει το ερώτημα (γιατί οι πολιτικοί δεν κατάφεραν να προστατεύσουν την δημοκρατία) στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τελευταίο αρχηγό της ΕΡΕ και πρωθυπουργό της κυβέρνησης που ανέτρεψε η χούντα. Μου απάντησε με ειλικρίνεια: «Εγώ επέμενα να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Σ' αυτήν τη θέση, όμως, ήμουν τραγικά μόνος. Κανείς στο κόμμα δεν ήθελε τις εκλογές. Άλλωστε δεν ήλεγχα το κόμμα. Κορυφαία στελέχη πηγαινοέρχονταν στο Παρίσι και συζητούσαν με τον Κων. Καραμανλή».

Γράφει σε άλλο σημείο:
Σε συνέντευξή του στον Θ. Γεωργακόπουλο για το περιοδικό «Esquire» (Φεβρουάριος 2003) ο Δημητρακόπουλος είπε: ο Καραμανλής συνάντησε τον Λόρις Νόρσταντ, ο οποίος επί 7 χρόνια ήταν αρχιστράτηγος των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Ο Καραμανλής τού πρότεινε να εισηγηθεί μια στρατιωτική λύση του ελληνικού προβλήματος, υπό την ηγεσία του ίδιου. Αυτή η πρόταση είχε πολλές συνέπειες, γιατί αφαίρεσε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ τον τελευταίο ηθικό ενδοιασμό που μπορεί να είχε για χούντα στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Καραμανλής, ο αρχηγός της ελληνικής Δεξιάς, τους έλεγε να κάνουν δικτατορία».
Επίσης:
Σε μακρά επιστολή του προς τον Κων. Τσάτσο, ο Κων. Καραμανλής έγραψε στις 10 Μαΐου 1966: «….θα συνεβούλευα εις γενικάς γραμμάς: Να σχηματισθεί κυβέρνησις από ικανά και κατάλληλα διά την περίπτωσιν πρόσωπα, η οποία να εξουσιοδοτηθεί από την Βουλήν ή, της Βουλής αρνουμένης, από τον βασιλέα, όπως ασκούσα εκτάκτους εξουσίας και εντός ευλόγου χρόνου: 1) Προβεί εις τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος (...)».
Απαντώντας στην επιστολή αυτή ο Κων. Τσάτσος σημείωνε («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 219 και επόμ.): «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα: Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα -(λέω ..."γούμεθα", διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμιστούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι' ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».
Απαντώντας δε ο Καραμανλής στην επιστολή αυτή και για το ενδεχόμενο επανόδου του, σημείωνε: «Η πείρα μου με έπεισε ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος μας, αν δεν γίνουν βαθειές αλλαγές στην εθνική μας ζωή. Αν γυρίσω χωρίς αυτές ή θα φύγω και πάλι ή θα καταλήξω σε δικτατορία».
Το θέμα της εκτροπής το έθεσε ο Κων. Καραμανλής και στον Δημ. Μπίτσιο, διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο Παρίσι στα μέσα Αυγούστου του 1966. Διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο ο Καραμανλής, ότι αν υπάρξουν εγγυήσεις ότι ο Παπανδρέου θα πολιτευθεί νομιμοφρόνως μετά τας εκλογάς «να προχωρήσετε προς εκλογάς», αλλά «εάν τούτο αποκλείεται, τότε θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ίσως η λύσις της εκτροπής». Ο Κων. Καραμανλής, ωστόσο, απέκρουσε πρόταση του Κωνσταντίνου να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, δηλαδή την ευθύνη εκτροπής. Σε ερώτηση του Δ. Μπίτσιου, ο οποίος τον επισκέφθηκε και πάλι στις 10 Μαρτίου 1967, ποιος «θα ηδύνατο να αναλάβει μίαν τοιαύτην αποστολήν», απάντησε: «Προχείρως θα μπορούσα να υποδείξω τον συνδυασμόν Μαρκεζίνης - Τσακαλώτος, εφ' όσον θα μας έπειθαν ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας παρομοίαν αποστολήν».
Όταν λοιπόν στα ηγετικά στρώματα της δεξιάς υπήρχαν αυτές οι απόψεις, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι σε σημαντικό μέρος της λαϊκής βάσης η ιδέα της δικτατορίας δεν ήταν απεχθής.
Εκτός των άλλων ο Μητσοτάκης ο πρωταίτιος της αποστασίας μαζί με τα ανάκτορα, προκάλεσαν τον εξευτελισμό ενός μέρους του πολιτικού κόσμου με τις άθλιες κυβερνήσεις των γελοίων αποστατών και δημιούργησαν στα πιο απολιτικά τμήματα του πληθυσμού την ελπίδα ότι οι στρατιωτικοί πιθανώς να ξεκαθαρίσουν την όζουσα πολιτική κατάσταση ενώ ταυτόχρονα θα έσωζαν την χώρα από τον φόβο του κομμουνιστικού κινδύνου που για χρόνια του τον είχαν καλλιεργήσει.
Όλα αυτός λοιπόν ο κόσμος όχι μόνο ανέχτηκε την χούντα αλλά και την στήριξε γιατί ιδεολογικά ήταν στην ίδια συχνότητα και αισθανόταν τους στρατιωτικούς ότι προέρχονται μέσα από τα σπλάχνα τους.
Πολλοί ήσαν δε αυτοί που έχοντας ένα ακόμα και μικρόβαθμο αξιωματικό στο οικογενειακό τους περιβάλλον αισθανόντουσαν ότι έχουν πλέον πρόσβαση στην εξουσία και μπορούν να εξυπηρετήσουν τα διάφορα μικροσυμφέροντα τους και ρουσφέτια τους πολύ καλύτερα από ότι πριν με τον πολλές φορές δυσπρόσιτο βουλευτή.
Το μέρος δε της δεξιάς που αντιτάχτηκε στην χούντα ήταν κυρίως όσοι είδαν ότι η εξουσία δεν ήταν πλέον στα δικά τους χέρια, όπως παραδοσιακά ήταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σε λαϊκότερα και μη ελεγχόμενα από αυτούς στρώματα.

Οι γελοιογραφίες του Κώστα Μητρόπουλου είναι από το άλμπουμ του «Ποτέ πια» που κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις Ταχυδρόμου και περιλαμβάνει 88 σκίτσα του ,δημοσιευμένα στο Βήμα και στον Ταχυδρόμο την περίοδο Ιουνίου – Οκτωβρίου 1965 και υπάρχουν εδώ.