Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

ΟΙ "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ" ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΟΘΙΑΣ





Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice της  21/11/2012 (τεύχος 414) και είναι του  Φώτη  Γεωργιλέ.
 Ο Γεωργιλές κατάφερε να συμπυκνώσει με σαφήνεια σε ένα  σύντομο κείμενο τις διάχυτες σκέψεις που υπήρχαν τον τελευταίο καιρό στο μυαλό μου. Δεν έχω να προσθέσω  ούτε μια λέξη όπως και δεν μπορώ  να αφαιρέσω ούτε μια πρόταση. 
 Το μόνο που έκανα ήταν να υποσημειώσω με κόκκινο μερικά σημεία του κειμένου που περιγράφουν δυστυχώς την σημερινή πραγματικότητα και τις παθογένειες της νεοελληνικής μας κοινωνίας.

Η σκηνή είναι γνωστή, την έχει δείξει η τηλεόραση δεκάδες φορές. Ένας άντρας τρέχει έντρομος να σωθεί, πίσω του ένα τσούρμο τον κυνηγάει, τον βρίζει, τον χτυπάει στην πλάτη με γροθιές, του πετάει στο κεφάλι μπουκάλια και καφέδες. Οι διαδηλωτές δεν έχουν τίποτα προσωπικό με τον Γερμανό πρόξενο στη Θεσσαλονίκη. Το πιθανότερο είναι να μην τον ξέρουν καν. Βάζουν ναζιστικά εμβατήρια στα μεγάφωνα και του ορμάνε επειδή είναι Γερμανός. Στη δικιά μας πρωτόγονη και ανορθολογική αντίληψη της πραγματικότητας οι ξένοι είναι οι εχθροί, φταίνε για την τύχη μας. Οι μαυροντυμένοι ακροδεξιοί χτυπάνε Πακιστανούς, Ινδούς, Αφρικανούς, οι κόκκινοι συνδικαλιστές προπηλακίζουν Ευρωπαίους. Οι ξένες πρεσβείες εκδίδουν ταξιδιωτικές οδηγίες προς τους υπηκόους τους. Να αποφεύγουν την κυκλοφορία στην πόλη, ιδίως αν είναι ασιατικής ή αφρικανικής καταγωγής.
Με την ανοσία 3 χρόνων παράνοιας και εκτροχιασμού, ξεχνάμε το γεγονός γρήγορα. Δεν το ξεχνάει κανένας άλλος. Για τον υπόλοιπο πλανήτη ό,τι συνέβη είναι αδιανόητο. Στον πολιτισμένο κόσμο οι πρεσβευτές, οι εκπρόσωποι μιας χώρας, είναι ιεροί. Ακόμα και στη διάρκεια πολέμου είναι ιεροί. Μόνο στο Ιράν, στη Λιβύη συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Οι σκηνές αυτές, που είδε ολόκληρος ο πλανήτης, παρουσιάζουν μια χώρα άναρχη, πρωτόγονη, υποανάπτυκτη, φανατική, μισαλλόδοξη, βίαιη. Κι αυτό ποτέ η Δύση δεν θα το ξεχάσει. Για να μιλήσω τη γλώσσα που καταλαβαίνει αυτή η χώρα, τη γλώσσα του συμφέροντος, αυτά τα λίγα τηλεοπτικά λεπτά στη διάρκεια των επόμενων χρόνων θα μας κοστίσουν πολύ ακριβά, στις δουλειές μας, στα εισοδήματά μας. Εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες θα ακυρώσουν τις διακοπές τους. Επενδυτές ούτε που θα διανοηθούν να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα, η κοινή γνώμη των ευρωπαϊκών χωρών θα πιέσει τα κοινοβούλια, κάθε λύση ευνοϊκή για τη ρύθμιση του χρέους μας, για παραπάνω δανεισμό, θα γίνει πιο δύσκολη.
Εμείς παίζουμε ακόμα το τυχοδιωκτικό και ανεύθυνο παιχνίδι που μας έχει οδηγήσει μέχρι εδώ. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπερασπίζονται τους δράστες καταγγέλλοντας «ακραία καταστολή, δικαστικό πραξικόπημα, ποινικοποίηση αγώνων». Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, οι βουλευτές τους μέσα στη Βουλή προβλέπουν για τους πολιτικούς τους αντιπάλους το φρικτό τέλος του Αμερικανού πρεσβευτή στη Λιβύη. Οι βουλευτές τους ονομάζουν τον ανάπηρο Γερμανό υπουργό Οικονομίας, ο «κουτσός». Υπάρχουν εφημερίδες που περιγράφουν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο «αστυνομικές δυνάμεις προβαίνουν σε συλλήψεις επειδή οι πολίτες αντέδρασαν στις δηλώσεις Φούχτελ». Όχι πια στα υπόγεια της κοινωνίας, αλλά στον κυρίαρχο δημόσιο διάλογο, το αδιανόητο έχει γίνει αποδεκτό. Αν δεν σ’ αρέσουν οι δηλώσεις κάποιου, τον δέρνεις. Ακόμα χειρότερα, δέρνεις τους ομοεθνείς του. Έπειτα, καταγγέλλεις το φασισμό και καταθέτεις στεφάνι στο Πολυτεχνείο.
Τα κόμματα που υποδαυλίζουν, που υπερασπίζονται τη βία, εγκληματούν. Γιατί νομιμοποιούν τη βία, την κάνουν αποδεκτή. Όταν μιλάνε για «πραξικόπημα, εκτροπή από το δημοκρατικό πολίτευμα, τροϊκανή χούντα, μνημονιακή δικτατορία», δεν είναι τρελοί. Ξέρουν ότι δεν είναι έτσι. Ξέρουν ότι σιτίζονται από αυτή τη «δικτατορία» με 14 εκατομμύρια το χρόνο κομματική επιχορήγηση. Η παραποίηση της πραγματικότητας έχει στόχο τη νομιμοποίηση της βίας. Μόνο αν έχουμε δικτατορία, η βία των πολιτών είναι αποδεκτή. Μπορούν να μιλάνε οι βουλευτές τους «για καλάσνικοφ που θα βγουν στις πλατείες», οι συνδικαλιστές τους για «ρουκέτες στις ερπύστριες».
Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί που μιλάνε για τη «βία της απόλυσης, τη βία της μείωσης των μισθών, τη βία του τραπεζικού δανείου που δεν έχεις να πληρώσεις τη δόση», εγκληματούν. Γιατί σχετικοποιούν τη βία, την κάνουν αποδεκτή. Δήθεν δεν μπορούν να κάνουν τη διάκριση με την πολιτική βία, οι δυσκολίες γίνονται βία, η αδικία ονομάζεται βία, η φτώχεια είναι βία, όλα ίδια είναι με το να πληγώνεις το σώμα του άλλου. Αν σου μειώνουν το μισθό, δέρνεις. Αν σου κόβουν τη σύνταξη, πυρπολείς το Αττικόν. Αν σε απολύουν, καις ζωντανούς 3 ανθρώπους στη Μαρφίν. Έτσι δεν κάνουν όλοι; Έτσι δεν κάνουν παντού;
Λένε ψέματα. Ο «κόσμος» δεν κάνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Οργανωμένες πολιτικές ομάδες είναι που χτυπάνε, που πληγώνουν. Οι άνθρωποι δεν μαχαιρώνουν μετανάστες. Οι άνθρωποι δεν κυνηγάνε Γερμανούς. Δεν δέρνουν πολιτικούς, δεν γιαουρτώνουν συγγραφείς, δεν χτίζουν καθηγητές.
Άγνοια, ιδεοληψίες, κοινωνικός εγωισμός, κομματικές επιδιώξεις, ιδιοτέλειες και συμφέροντα, εκτροχιασμένα, καταστροφικά και αυτοκαταστροφικά, οδηγούν την παραζαλισμένη κοινωνία σε αυτοκτονικά άκρα. Όποιος σπέρνει αίμα, θερίζει αίμα. Σαν ν’ ανοίξαμε μια κλειδωμένη πόρτα αυτά τα τελευταία χρόνια και ξαφνικά έγινε ευκολότερο να σκεφτόμαστε τους άλλους ανθρώπους ως αντικείμενα. Ως ανθρώπους που δεν ματώνουν το ίδιο κόκκινα με μας. Υποκριτικά, οι ενορχηστρωτές της πολιτικής βίας προσπαθούν να πάρουν τις αποστάσεις τους από τα ναζιστικά, αντιδημοκρατικά, αντικοινοβουλευτικά φαινόμενα. Ναι, είναι αλήθεια ότι η ύφεση δημιουργεί το εύφορο έδαφος για την εμφάνιση ρατσιστικών και ολοκληρωτικών απόψεων. Είναι όμως αλήθεια ότι την πολιτική βία και τη ρητορική του μίσους κάποιοι άλλοι φρόντισαν να την κάνουν οικεία, αποδεκτή, ανθρώπινη. «Δικαιολογημένη αγανάκτηση και δίκαιη οργή».
Όσα ήταν κλειδωμένα κάτω από μια επιδερμική, όπως φάνηκε, επιφάνεια δημοκρατίας και πολιτισμού, τώρα βγαίνουν στο φως. Και την κληρονομιά της πολιτικής βίας και του πολιτικού ανορθολογισμού θα την κληρονομήσουν οι πιο αδίστακτοι εις βάρος όλων.
Αν όλα αυτά είναι μια προσπάθεια εκλογίκευσης των όσων νιώθω σε κάθε τέτοιο περιστατικό, στ’ αλήθεια, η ενστικτώδης απέχθεια που νιώθω είναι πέρα από πολιτική. Ίσως γιατί μεγάλωσα σε μια εποχή που όταν γυρνούσαμε από το σχολείο με κατεβασμένο φρύδι και αίματα οι πατεράδες μας το πρώτο πράγμα που ρωτούσαν ήταν «εσείς πόσοι είσαστε;», κι αν η απάντηση ήταν «περισσότεροι» τρώγαμε άλλο ένα χαστούκι. Γιατί μεγαλώναμε μαθαίνοντας ότι οι άντρες δεν τα βάζουν ποτέ δύο εναντίον ενός. Αν έχεις προσέξει, σε όλα αυτά τα πάνω από 600 περιστατικά πολιτικής και ρατσιστικής βίας που συνέβησαν σε ένα χρόνο, το μοτίβο ήταν πάντα ίδιο: ένας όχλος κυνηγάει ένα ανυπεράσπιστο θύμα να το γιουχάρει, να το χτυπήσει, να το εξευτελίσει. Κρυμμένοι μέσα στο πλήθος, σίγουροι ότι μετά θα τρέξουν οι βουλευτές τους να τους υπερασπιστούν, θα κλαφτούν για την «άδικη δίωξη» και την «ποινικοποίηση των αγώνων». Και σχεδόν πάντα, η αποκαλυπτική λεπτομέρεια, θα πετάξουν καφέδες. Είναι η ριζοσπαστικότητα της τσάμπα μαγκιάς, η θρασυδειλία της ασυλίας, η διαδήλωση του φραπέ.


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 1  23-11-12
Η νομιμοποίηση της βίας  αλλά και της διαστρέβλωσης της έννοιας του ασύλου, όπως και η αντίληψη πως νόμος είναι το δίκιο του εργάτη ,δημιουργεί καταστάσεις όπως αυτές που περιγράφει με ενάργεια η Κέζα Λώρη  στο άρθρο της Άσυλο παραφροσύνης.

Αριστοτέλειο. Νομική Σχολή. Δεκαπέντε άτομα με καλυμμένα τα πρόσωπα ανεβαίνουν στον τρίτο όροφο, σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και απειλούν όποιον βλέπουν. Δυο φοιτητές τρέχουν να κρυφτούν στις τουαλέτες. Οι κουκουλοφόροι τους ακολουθούν και τους δέρνουν.
Ναι, αλλά πρέπει να προστατευτεί το άσυλο.
Αριστοτέλειο. Θεολογική Σχολή. Καθηγητές και φοιτητές μαζεύουν σκουπίδια που σχηματίζουν λόφους. Δέχονται επίθεση από ομάδα άλλων φοιτητών που υποστηρίζουν τους απεργούς καθαριστές. Καθηγητής δέχεται χτύπημα στο πρόσωπο.
Ναι, αλλά πρέπει να προστατευτεί το άσυλο.
Αριστοτέλειο. Κυλικείο. Κουκουλοφόροι με σιδερογροθιές σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και δέρνουν τρεις φοιτητές.
Ναι, αλλά πρέπει να προστατευτεί το άσυλο.
Το ξύλο στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης πέφτει για το δίκιο του εργάτη. Θεωρείται κοινωνικός αγώνας υπέρ των υπαλλήλων που απολύθηκαν. Στην πραγματικότητα δεν απολύθηκαν. Είχαν συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Η συνέχεια υπάρχει στο  http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=485237


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 2   23-11-12
Δύο  φωτογραφίες με την επίθεση στον πρόξενο από εδώ, και ένα σχετικό κείμενο του Θανάση Χειμωνά από την Athens Voice


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 3   28-11-12
Κάποτε μια κυρία έκανε μήνυση σε ένα τύπο ότι της έκανε άσεμνες χειρονομίες κουνώντας της  το χέρι με τον μέσο δάκτυλο σε κάμψη στην γνωστή χειρονομία.
Στο δικαστήριο ο τύπος ισχυρίστηκε πως το δάκτυλο του έχει μια μόνιμη κάμψη και πως απλά χαιρετούσε με το χέρι αυτό την κυρία με αποτέλεσμα να αθωωθεί.
Φεύγοντας από το δικαστήριο ο τύπος, με πονηρό χαμόγελο στο στόμα, ξανακούνησε το χέρι του προς την κυρία  φωνάζοντας της:
Και με τον νόμο, και με το νόμο!
Το ανέκδοτο το θυμήθηκα μόλις άκουσα την αθώωση των κατηγορούμενων για την παραπάνω επίθεση οπότε τώρα πλέον ο καθένας θα μπορεί να ρίχνει καμιά γροθιά και να πετάει κανένα καφέ σε όποιον δεν γουστάρει φωνάζοντας με άνεση:
Και με τον νόμο, και με το νόμο!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 4   6-12-12

Παρά την καταπληκτική απολογία με την οποία αθωώθηκαν οι δύο, στην οποία  ο ένας  υποστήριξε πως δεν χτύπησε τον πρόξενο, αλλά έχοντας υψωμένη τη γροθιά του για να διαμαρτυρηθεί, έπεσε πάνω του, όταν κάποιος του πάτησε τη φτέρνα από πίσω (!!!) και ο άλλος πως ο καφές πετάχτηκε από το χέρι του όταν σπρώχτηκε από άλλους διαδηλωτές(!!!) η εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης Ιωάννα Κατσή άσκησε χθες έφεση υπέρ του νόμου, θεωρώντας νομικά εσφαλμένη την απαλλακτική απόφαση του Αυτόφωρου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. 

13 σχόλια:

  1. Eντάξει η ρίψη καφέ αποτελεί πράξη σαφώς ηρωική, καθότι ο κάτοχος του καφέ αποχωρίζεται ό, τι πολυτιμότερο (μαζί με το πακέτο τα τσιγάρα και ενδεχομένως το κομπολόι) διαθέτει για να περάσει δημιουργικά τη μέρα του, ιδίως αν τυγχάνει δημοτικός υπάλληλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι όχι μόνο ηρωική αλλά και ακραία πράξη αυτοθυσίας χάριν του αγώνα, να στερείσαι την απόλαυση να τελειώσεις το τσιγάρο σου χωρίς καφέ!

      Διαγραφή
  2. Θλιβερό το γεγονός αλλά ακόμη πιο θλιβερή ήταν η παρουσίαση του γεγονότος από τον Λαζόπουλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το είδα αν και φαντάζομαι πως θα προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

      Διαγραφή
  3. Όχι να τα δικαιολογήσει. Να τα δικαιώσει.
    http://www.youtube.com/watch?v=QMUfKAPrjhE
    από 11΄και 11΄΄

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο.
      Για να δικαιώσει τους τραμπούκους παρακάμπτει ευσχήμως ότι η επίθεση έγινε στον πρόξενο και στοχοποιεί τον αντιπαθή Φούχτελ.

      Διαγραφή
  4. η θεσσαλονικη εχει φαινεται παραδοση στην βια η σφαγη των προξενων απο τον οχλο το βεβαιωνει ο τωρινος την γλιτωσε βεβαια οταν καθε πρωι ο αρβανιτησ και η κατσιμη φτιαχνουν κλιμα τι περιμενεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτοί οι δύο είναι, όπως έχω διαβάσει, οι παρουσιαστές που σχόλασε ο διαπρέψας στις συνεντεύξεις της Αλεξανδράτου Λιάτσος!
      Δεν τους έχω δει ποτέ μου και έτσι δεν έχω άποψη για τα λεγόμενα τους.

      Διαγραφή

  5. Τι ωραίες κολοτρυπίδες! Δηλαδή να κατηγορήσουμε και τα μοσχάρια που μουγκανίζουν όταν οδηγούνται στη σφαγή. Μιλάτε για απολυμένους "κύριοι" πιθανοι φοροφυγάδες.
    Αυριο θα γκρινιάζετε γιατι δεν εξυπηρετηθήκατε στα ΚΕΠ, σας ήρθε να πληρώσετε παράλογο ΕΤΗΗΔΕ και πήξατε στα σκουπίδια στη γειτονιά.....Δεν έχετε δει ακόμα αντίδραση κύριοι, είναι αναπόφευκτη ιστορικά και αν και είναι έξω από την αισθητική μας θάχει και "λυτσαρίσματα".Και να είστε βέβαιοι θα πρωτοστατούν αυτοι που εκπαιδευσατε για αυτό οι πραιτωριανοί σας οι απληρωτοι . Γιαυτό τα αφεντικά την κάνουν στις εξωχώριες και αφήνουν σπορτσμαν προξένους να κάνουν την Κοσοβοποιηση και Γιουγκοσλαβοποίηση της Χώρας. Οταν το αίμα ρέει στην ασφαλτο,τότε αγοράζουν οι τραπεζίτες που έλεγε και ο βαρώνος Ρότσιλντ ο πάπας της σκέψης σας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...και αν και είναι έξω από την αισθητική μας θάχει και "λυτσαρίσματα".

      Πράγματι η βία και τα λιντσαρίσματα είναι θέμα αισθητικής!
      Γι΄αυτό την αναγάγει σε βασική του θεματολογία ο Ταραντίνο ενώ για τα λιντσαρίσματα ειδικός αναδείχτηκε, ο χάριν του ονόματος του αδελφού του πολιτικός ογκόλιθος, Παναγούλης!
      Τώρα για το υπόλοιπο παραλήρημα σε πρώτο μάλιστα πληθυντικό πρόσωπο, από τις κωλοτρυπίδες, τα μοσχάρια που μουγκανίζουν, τους πιθανούς φοροφυγάδες, τα ΚΕΠ και το ΕΤΗΗΔΕ μέχρι τους σπόρτσαν προξένους και τον πάπα της σκέψης μας Ρότσιλντ τι να πω;
      Ούτε ο Στρατούλης με την συνδρομή του Λαφαζάνη δεν μπορεί να τα συνδυάσει τόσο περιεκτικά για να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα!
      Δηλαδή όσα γράφει ο Γεωργιλές!

      Διαγραφή
    2. Και εγώ σαν φοροφυγάς αναρωτιέμαι...
      Φίλε Διονύση σου έχει τύχει ποτέ να περνάς από ένα σημείο επέμβασης συνεγρείου υπηρεσίας υδρευσης - αποχέτευσης, για παράδειγμα και να παρατηρείς 10 επιστάτες να κοιτούν έναν εργαζόμενο χωμένο σε κάποια γούβα? Αυτή η εικόνα εσένα δεν σε έκανε να αναρρωτηθείς "πω ρε πούστη μου κοίτα τι πληρώνουμε..."?

      Διαγραφή
  6. Όταν βλέπεις τον όχλο να επιτίθεται σε ένα τρομοκρατημένο άτομο, τότε βλέπεις το πρόσωπο του φασισμού και της ζωώδους θρασυδειλίας. Το άτομο μπορεί να είναι ένας δεμένος εγκληματίας, ένας βιαστής, ένας μετανάστης, ένας διαιτητής ή ακόμα δικτάτορας-πρεσβευτής-πρώην υπουργός μεσ'τα αίματα, δεν έχει σημασία...
    Φυσικά οι αγωνιστές του φραπέ, μετά την πράξη αντίστασης προς τη πατρίδα του κουτσού σακάτη, θα πήγαν στη πορεία του Πολυτεχνείου να καταγγείλουν τον φασισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή