ΣΤ΄-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ -ΤΕΧΕΡΑΝΗ και ΚΟΜ

Σε αντίθεση με το πανέμορφο Ισφαχάν που περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ, η Τεχεράνη είναι μια παντελώς άχρωμη τεράστια και σύγχρονη μεγαλούπολη με 7,8 εκατομμύρια κατοίκους ενώ η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της πόλης φτάνει τα 12 εκατομμύρια και την καθιστά έτσι την μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Ασίας και την 5η μεγαλύτερη στον κόσμο.

Χαρακτηριστικό σημείο της πόλης είναι η τεράστια, 50.000τμ πλατεία Azadi (Ελευθερίας)με τον 50 μέτρων ιδιόρρυθμο πύργο της στο κέντρο, η οποία πριν την ισλαμική επανάσταση ονομαζόταν Shahyard (ενθύμιο του Σάχη) και αποτελούσε τον τόπο των λαϊκών συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας όλων όσων θα ήθελαν να τον διώξουν και να μην τον ξαναδούν!

Μετά τις εκλογές του 2009-10 εκεί έγιναν και  οι μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις όσων τώρα ήθελαν να διώξουν τους Αγιατολάχ!

Ο πύργος φτιάχτηκε με την συμπλήρωση των 2500 ετών της Περσικής Αυτοκρατορίας.

Μεταξύ των πολυώροφων κτηρίων της Τεχεράνης ξεχωρίζει ο 435 μέτρων πύργος Milad (2007) ο 6ος ψηλότερος στον κόσμο.

Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος είναι το Εθνικό Μουσείο της Τεχεράνης και το πιο ενδιαφέρον μέρος του είναι αυτό που περιλαμβάνει ευρήματα από την κατώτερη Παλαιολιθική περίοδο μέχρι την προϊσλαμική περίοδο.

Η κεντρική είσοδος του μουσείου κατασκευάστηκε όπως τα ιβάν της εποχής των Σασσανιδών  και είναι παρόμοιο με αυτό που υπάρχει στο Taq-i Kisra στο Ctesiphon.

Από το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων βρήκα δύο που ξεφεύγουν από τα συνήθη των αντίστοιχων μουσείων.

Το πρώτο είναι ένα αγγείο 3000πΧ που θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει σαν ένα πρωτόγονο κινητοσκόπιο σαν αυτό που εφεύρε το 1888 ο Θωμάς Εντισον!

Είναι στολισμένο περιφερικά σαν animation καρέ-καρέ με την εικόνα μιας κατσίκας που πηδάει για να φάει ένα φυτό!

Το δεύτερο είναι το κεφάλι ενός 37χρονου άνδρα με ένα χρυσό σκουλαρίκι , ύψους 1,75μ  που βρέθηκε σε μια στοά αλατωρυχείου μαζί με την δερμάτινη μπότα του, 3 μαχαίρια, ένα ακόνι και μια σφεντόνα. Είχε πεθάνει πριν 1700 χρόνια από κτύπημα στο κεφάλι.

Ενδιαφέρον είχε και ένα αγγείο 6000 ετών πΧ  με διακόσμηση άνδρες με ιδιαίτερα τονισμένο τον ανδρισμό τους!

 Ενδεικτικά βάζω επίσης και μερικές ακόμα φωτογραφίες από το πλήθος των ποικίλων εκθεμάτων που έχει το πλούσιο αυτό μουσείο.

Μετά από ειδική άδεια μπορέσαμε να δούμε στα υπόγεια της κεντρικής Τράπεζας της Περσίας  τους θησαυρούς του Σάχη.  

Είναι η μεγαλύτερη και πιο ακριβή συλλογή κοσμημάτων και πολυτίμων λίθων στον κόσμο.

Η συλλογή περιλαμβάνει ένα σύνολο από στέμματα, θρόνους, περίπου 30 τιάρες, πολλές Aigrettes (στολίδια για τα καπέλα) ,σπαθιά και ασπίδες διακοσμημένα με αμέτρητους πολύτιμους λίθους, μια τεράστια ποσότητα  πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων, που αποτελούν  την μεγαλύτερη συλλογή ρουμπινιών, σμαραγδιών και διαμαντιών στον κόσμο. Περιλαμβάνει επίσης και πολλά άλλα αντικείμενα  που συλλεγόντουσαν  από τους σάχηδες  του Ιράν κατά τη διάρκεια των 2.500 χρόνων της ύπαρξης του ιρανικού Βασιλείου.

Βλέποντας αυτή συλλογή, καθώς μπουχτίζεις τελικά από όλο αυτό το λαμπερό σύνολο, δεν μπορείς να μην σκεφτείς πόσο τεράστια ήταν η ματαιοδοξία αυτών που τα συγκέντρωσαν, ενώ αντίστοιχα ο λαός τους αγωνιζόταν για το καθημερινό του ψωμί και πέθαινε από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που είχαν.

Στις παραπάνω φωτογραφίες  τα πάντα είναι καλυμμένα με πολύτιμα πετράδια.

Ένα άλλο μουσείο που είδαμε ήταν το μουσείο Γυαλιού σε ένα πανέμορφο αρχοντικό του 18ου αιώνα που περιέχει αριστουργήματα της περσικής υαλοποιίας από το 2000πΧ μέχρι σήμερα.

Τέλος ένα μουσείο που προσωπικά δεν με ενδιέφερε καθόλου ήταν το μουσείο Χαλιών με χαλιά από τον 18ο αιώνα που το είχε σχεδιάσει η 3η και τελευταία  γυναίκα του τελευταίου Σάχη, Φαράχ Ντιμπά .

Καθώς μας παρουσίαζαν τα εκθέματα σκεπτόμουνα πως στο μουσείο αυτό ο καλύτερος ξεναγός του θα ήταν η Μοιραράκη, που με την γνωστή της ακατάσχετη λογόρροια, θα μπορούσε να τα παρουσιάζει λέγοντας:

- Δείτε και αυτό το υπέροχο χαλί (σήκωσέ το ρε Μωχάμετ!), με 3.500 κόμπους ανά τετραγωνικό και υπέροχο μπορντοροδοκόκκινο στρίφωμα, μόνο, μόνο, ξαναλέω, 100.000 ευρώ!

Βέβαια μια επίσκεψη στην Περσία χωρίς να επισκεφτούμε την ιερή πόλη Κόμ από όπου ξεκίνησε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί θα ήταν σαν να επισκέπτεται κανείς την Ελλάδα και να μην επισκέπτεται την Τήνο ή την Παναγία Σουμελά!

Μερικά στοιχεία και φωτογραφίες από εκεί έχω βάλει στο ποστ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ.

Η είσοδος στην πόλη έγινε με τοπικό λεωφορείο και όχι με το δικό μας πούλμαν, για να είναι χωριστά από τους άνδρες οι γυναίκες, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία που έχω βάλει στο παραπάνω ποστ.

Αφού ξεροσταλιάσαμε κάπου μία ώρα όρθιοι με τις γυναίκες τσαντοροφορεμένες, περιμένοντας τον ξεναγό μας να κάνει τις δέουσες συνεννοήσεις για την είσοδο μας στον χώρο που είναι το σύμπλεγμα του ιερού της Φατιμά, τελικά είχαμε μια υποδοχή αρκετά επίσημη σε ένα σούπερ διακοσμημένο χώρο, που επιτέλους κάτσαμε και που μας προσέφεραν και αναψυκτικά.

Εκεί αναγκαστήκαμε να υποστούμε ένα δεκαρικό από τον υπεύθυνο του μέρους που θύμιζε ινστρούχτορα ή εθνική διαφώτιση επί χούντας, μιας και από ότι ήταν φανερό  δεν είχαμε καμία δυνατότητα αντιλόγου σε όσα ακούγαμε αν θέλαμε να μην έχουμε απρόοπτα μπλεξίματα .

Μετά από αυτή την ταλαιπωρία μπορέσαμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε από μακριά το ιερό και τους χώρους από συγκεκριμένα  σημεία που μας επιτράπηκε.

Φεύγοντας από εκεί, στο δρόμο επιστροφής στην Τεχεράνη, κάναμε και ένα προσκύνημα στο Μαυσωλείο που έχουν φτιάξει για τον Χομεϊνί, ένα συγκρότημα 5000τμ στο οποίο υπάρχουν ένα πολιτιστικό και τουριστικό κέντρο, ένα πανεπιστήμιο ισλαμικών σπουδών, ένα εμπορικό κέντρο και πάρκιγκ για 20.000 αυτοκίνητα. Στο εσωτερικό του μαυσωλείου δεν επιτρεπόταν η φωτογράφηση και σε πολλά μέρη ήταν υπό κατασκευή ή ανακαίνιση.

Στην κηδεία του, που παρακολούθησαν 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι ,ένα μεγάλο πλήθος εισέβαλε στην νεκρική πομπή, καταστρέφοντας σχεδόν το ξύλινο φέρετρο του Χομεϊνί, , καθώς  προσπάθησαν  να αρπάξουν ένα  κομμάτι από το σάβανο του με αποτέλεσμα το σώμα του σχεδόν να πέσει στο έδαφος. Η κηδεία αναβλήθηκε και στην δεύτερη κηδεία το φέρετρο του Χομεϊνί ήταν φτιαγμένο από ατσάλι και είχαν  ληφθεί πολύ αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας. 

Πριν να επιστρέψουμε στην Ελλάδα  κάναμε μια βόλτα στο Μεγάλο παζάρι της Τεχεράνης που οι διάφοροι διάδρομοι του έχουν συνολικά ένα μήκος 10 χιλιομέτρων.

Οι ασχολούμενοι εκεί ήσαν από τους σημαντικούς υποστηρικτές της ισλαμικής επανάστασης, καθώς ήσαν αντίθετοι στον Σάχη και την φιλοδυτική πολιτική του, γιατί φοβόντουσαν πως με την εκβιομηχάνιση  της χώρας η θέση τους στην κοινωνία θα υποβαθμιστεί. 

Στην  περιοχή αυτή είδαμε  και μερικά από τα ωραία σπίτια που είχε η πόλη πριν να γίνει η εκτεταμένη ανοικοδόμηση που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Β΄ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΡΑΖ, ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, ΣΤΙΣ ΠΑΣΑΡΓΑΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥ.

Γ΄ ΓΙΑΖΝΤ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ Η ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Δ΄ ΙΡΑΝ -ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ

E΄-ΙΡΑΝ -ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΙΣΦΑΧΑΝ

ΠΕΡΙ ΠΟΡΔΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ !

 Είναι γνωστόν πιστεύω πως το παρόν ιστολόγιο έχει συχνά ασχοληθεί με λογοτεχνικά θέματα, είτε προβάλλοντας αποσπάσματα από έργα διασήμων συγγραφέων,  είτε γράφοντας ο ίδιος λογοτεχνικά αριστουργήματα όπως το έπος : ΝΕΚΤΑΡΙΑ, ΜΙΑ ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ,που διαπιστώνω με μετριόφρονα ικανοποίηση πως  και μετά 6 χρόνια από την επίπονη συγγραφή του θέλγει ακόμα και σήμερα το αναγνωστικό μου κοινό.

Πρόσφατα λοιπόν διάβασα  εδώ  ένα μοναδικό κείμενο από ένα διακεκριμένο άνθρωπο του πνεύματος και της τέχνης όπως ο Σαλβαντόρ Νταλί. 

Αυτός ως γνήσιος άνθρωπος της τέχνης έχει συγγράψει την περισπούδαστη πραγματεία του Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΡΔΙΖΕΙΝ ή ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΛΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ υπό του Κόμητος Τρομπέτα, ιατρού του μπρούντζινου αλόγου, που υπάρχει  στο βιβλίο "DALI, Το ημερολόγιο μιας μεγαλοφυΐας"

Ως λάτρης της διεθνούς λογοτεχνίας σε ένα από τα πρώτα ποστ που δημοσίευσα και μάλιστα στην μορφή  Quiz ,ήταν ένα ανάλογο απόσπασμα από το την Γη του Εμίλ Ζολά, με τίτλο ΠΕΡΙ ΠΟΡΔΗΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ QUIZ .

Δυστυχώς μόνο μία αναγνώστρια, η χαριτόβρυτος και αέρινη, δις ΘΕΛΞΙΟΠΗ ΦΥΣΑ, ως έχουσα ιδίαν αντίληψη τόσον οσφρητική όσο και ακουστική του συνώνυμου της υπό των εντέρων  παραγομένου προϊόντος  , αναγνώρισε την προέλευση του κειμένου και την απάντηση της δημοσίευσα στο ποστ μου  ΠΟΡΔΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ-ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΙΣ ΤΟ QUIZ...

Όμως και η ελληνική λογοτεχνία έχει ασχοληθεί επιτυχώς με το θέμα και μπορείτε να συγκρίνετε το Εγχειρίδιο του ύπουλου πυροβολικού του Νταλί με το αντίστοιχο κεφάλαιο Περί πορδολογίας από   το «Εγχειρίδιον του καλού κλέφτη» (1979) του Ηλία Πετρόπουλου (1928 - 2003) που είχε προκαλέσει μεγάλο θόρυβο όταν κυκλοφόρησε.

Το ελληνικό κείμενο του Πετρόπουλου πιστεύω πως υπερέχει σαφώς των ξένων και αποδεικνύει την αδιαμφισβήτητη ανωτερότητα της ελληνικής φυλής λόγω της δια μέσω των αιώνων μεγαλύτερης και καλύτερης επίδοσης και εμπειρίας εις το πέρδεσθαι το οποίο διανθίζει και αρωματίζει όλα τα έργα του Αριστοφάνη μας.

Όταν οι άλλο έκλαναν επάνω στα δέντρα εμείς κλάναμε σε συμπόσια και θέατρα!

 Περί πορδολογίας

Ή λατινική γλώσσα εϊχε τρία γένη. Στήν γαλική γλώσσα (υποτίθεται ότι) άπέμεινον μόνον δύο γένη τό άρσενικόν καί τό θηλυκόν. Καθ' όδόν - μεταξύ Ρόμης καί Παρισίων- άπωλέσθη τό ούδέτερον γένος.

Άλλά σήμερα δέν θά σάς ομιλήσω γιά ο υ δ έ τ ε ρ α πράγματα.
Η πορδή είναι άκρως προσωπικόν γεγονός, όπως και η μαλακία.

 Ορισμένοι άνθρωποι αρέσκονται να διατυμπανίζουν τα άκρως προσωπικά συμβάντα. Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, μια πορδή εκπέμπεται κατά μόνας. Αν, παρ' ελπίδαν, υπάρχει ακροατήριον η πορδή θα προσβάλλει (είναι γνωστόν) τας αισθήσεις της ακοής και της οσφρήσεως, κυρίως της οσφρήσεως. Πας όστις κοινοποιών πορδήν καλείται κλανιάρης. Από της Εποχής του Χαλκού και εντεύθεν, ουδεμία κοινοποιηθείσα πορδή επέρασεν απαρατήρητος.
Προσωπικώς, υποστηρίζω την άποψιν ότι οι άντρες κλάνουν περισσότερον από τις γυναίκες. Η ηγέτις του Φεμινιστικού Κινήματος δις Margarite Durat¹ έχει την ακριβώς αντίθετον γνώμην. Θα επεθύμουν να προσθέσω ότι μια ωραία γυναίκα που κλάνει δημοσία, χάνει μέγα μέρος της γοητείας της. Οι Φαλλοκράται και αι Φεμινίστριαι (ελπίζω και οι Ομοφυλόφιλοι) συμφωνούν αφ' ενός σημείου μια πορδή είναι, κατ' αρχήν, μουσικόν γεγονός. Η επιστήμη της Φυσιολογίας δεν έχει εξετάσει έως σήμερον τας δυνατότητας του πρωκτού ως μουσικού οργάνου. Το διάσημον σαχλόν άγαλμα του Πραξιτέλους που βρίσκεται στην Ολυμπία δεν αποδεικνύει παρά το ότι ο Ερμής είχε έναν κώλο εκτάκτου ωραιότητος. Δυστυχώς και ο ωραιότερος κώλος του κόσμου αμολάει πορδές.

Στις φυλακές τής Antiqua² γίνεται εκ μέρους των Φυλακισμένων μια συγκινητική προσπάθεια δια την ενδελεχήν εκμετάλλευσιν των πορδών. Στην εποχή μας κανενός είδους ενέργεια δεν πρέπει να χάνεται. Η πορδή προκαλεί γέλιο. Το γέλιο είναι απολύτως απαραίτητο για την επιβίωση του Φυλακισμένου. Στην Φυλακή το πέρδεσθαι εξίκνειται έως το ύψος της Αληθούς Τέχνης. Όμως καθώς γινότανε πάντοτε, συχνάκις το φαινόμενον απολήγει εις καταχρήσεις. Έτσι μες στην Φυλακή συναντά κανείς βιρτουόζους της πορδής αλλά και πορδομανείς. Η Διεύθυνσις των Φυλακών αδιαφορεί δια τας επιδόσεις των κλανιάρηδων Καταδίκων.

Ό Romain Rolland³ απεκάλεσε τόν Panayt Istrati⁴ Γκόρκι τών Βαλκανίων. Ό Romain Rolland, ένα γνήσιος γάλος φανφαρόνος, ποτέ δέν ένιωσε ότι ό Istrati τόν ξεπερνούσε

σάν συγγραφεύς. Ό Panayt Istrati έχάρισε στήν ανθρωπότητα πολλές όμορφες περιγραφές, γεμάτες βροντερές πορδές καί γουργουριστά ρεψίματα.

Μόνον οί νεκροί δέν κλάνουν έγραψε ό Clement Lepidis⁵. Οί Φυλακισμένοι δέν είναι νεκροί. Δίχως νάμαι Panayt Istrati θά προσπαθήσω νά περιγράψω τό άπερίγραπτον.

Η έντασις των πορδών εις ήχον και οσμήν ποικίλει. Οι νταήδες και οι θρασείς κλάνουν βροντερά. Αυτές τις πορδές που πέφτουν σαν κανονιές οι Κατάδικοι τις λένε αντρίκιες. Ο ηχοχρωματισμός της πορδής σχετίζεται άμεσα με την προσωπικότητα του κλανιάρη. Οι πούστηδες, οι υποκριταί και οι μπαμπέσηδες αμολάνε κούφιες πορδές, όπως ακριβώς κάνουν οι γριές. Στην Φυλακή ο γνώριμος ήχος της πορδής σκορπάει τη χαρά. Εκεί ακούγονται λογής-λογής πορδές: άλλες είναι δυνατές σαν βροντή, άλλες παραπονιάρικες, άλλες σεμνές και άλλες δειλές. Στην Φυλακή μη βάζεις ποτέ στοιχήματα με κλανιάρηδες έστω κι αν σου πουν ότι μπορούν να αμολήσουν στη σειρά ογδόντα πορδές. Είναι βέβαιον πως θα χάσεις το στοίχημα. Συχνά στη Φυλακή οργανώνονται διαγωνισμοί πορδής. Συνήθως τέτοιοι διαγωνισμοί λαμβάνουν χώραν τις μέρες που οι Κατάδικοι φάγανε φασουλάδα. Πρόκειται για αληθινά κοντσέρτα πορδής όπου φυσικά θριαμβεύουν οι πορδομανείς. Όπως ξεύρετε ο πορδομανής νιώθει πολύ υπερήφανος για τις ικανότητες του κώλου του. Κάποτε εγνώρισα έναν πορδομανή που πάθαινε φοβερές κρίσεις πορδο-ντελίριουμ.

Η πορδή έχει και το φολκλόρ της.

 Καμιά φορά ένας Κατάδικος ξυπνάει έναν άλλο Κατάδικο κλάνοντας στο αφτί του. Μερικοί Κατάδικοι κλάνουν την ώρα που τρώνε ολόιδια με τα ζώα (αποφεύγω να χαρακτηρίσω την πράξη). Όταν κάποιος Κατάδικος κλάσει δυνατά όλοι οι άλλοι φωνάζουν «σκίσου!». Τα σημαντικότερα είδη πορδών είναι βαφτισμένα· έτσι στην Φυλακή τις χοντρές πορδές τις αποκαλούν βραχνιασμένες. Στους διαγωνισμούς πορδής ο διαγωνιζόμενος κλάνει όρθιος ανασηκώνοντας λίγο το αριστερό του ποδάρι. Συχνά οι Κατάδικοι ανοίγουν τρύπες στους ενδιάμεσους τοίχους για να επικοινωνούν με τα διπλανά κελιά· απ΄ αυτές τις τρύπες κάποτε-κάποτε κερνάνε πορδές στους γείτονες. Όταν κάποιος Κατάδικος κλάσει, συνήθως λέει σ' αυτόν που κάθεται κοντά του: «έλα ρούφα!». Θεωρείται θανάσιμη προσβολή να κάνεις αυτό το αθώο αστείο σε κάποιον Κατάδικο τη στιγμή που ρουφάει τον τούρκικο καφέ του. Στις βαριές Εγκληματικές Φυλακές ισχύει η σιωπηρά απαγόρευσις του κλασίματος· εκεί οι Βαρυποινίτες κλάνουν μόνο μες στο WC. Το να κλάσεις αναιδώς μέσα σε θάλαμο Βαρυποινιτών ισοδυναμεί με υπογραφή της θανατικής σου ποινής.

Η οσμή της πορδής δεν κρύβει κανένα μυστήριο. Ο χημικός τύπος της πορδής είναι S₂O₄H₂ + CH + Ca₃RA. Δηλαδή στα αέρια της πορδής κυριαρχούν το υδρόθειον (S₂O₄H₂) και το μεθάνιον (CH) με τις χαρακτηριστικές των οσμές. Φαίνεται ότι το είδος του φαγητού καθορίζει την οσμή της πορδής. Αυτό δεν το λέω με βεβαιότητα γιατί ορισμένων ανθρώπων οι πορδές βρωμάνε υπέρ του δέοντος. Πάντως, τα φασόλια, το γιαούρτι, το γάλα, τα ρεβύθια, τα κουκιά, τα μήλα και τα κάστανα προκαλούν πολλά αέρια. Οι βρωμερότερες πορδές προέρχονται από το κουνουπίδι, το λάχανο, το σκόρδο, το ρεπάνι και το αυγό. Ο Κατάδικος αγαπά το σκόρδο, το κρεμμύδι και το γάλα γιατί του φέρνουν ύπνο. Συνεπώς η βρωμερή πορδή είναι αναγκαίον κακόν. Όμως από το παιχνίδι της πορδής δεν απουσιάζει και ο σαδισμός. Πολλοί Κατάδικοι, για να επαυξήσουν τη βρώμα των πορδών τους, πίνουν καφέ ανακατωμένο και βρασμένο με λίγη καρβουνόσκονη από φελλό. Οι δυστυχείς γείτονες αυτών των κρυπτοσαδιστών Καταδίκων μπορούν να σας δώσουν διαβεβαιώσεις για την αποτελεσματικότητα της συνταγής. Το περίεργον είναι ότι οι βρωμερότερες πορδές είναι συνάμα και κούφιες. Αυτές τις πορδές οι Κατάδικοι τις ονομάζουν φαρμακερές και είναι οι αηδιαστικότερες όλων. Ο ύπουλος κλανιάρης που αμολάει φαρμακερές πορδές τιμωρείται με ομαδικό γιουχάισμα και ραγδαίο μαξιλάρωμα.
Ο ταλαντούχος κλανιάρης συνδυάζει τον ήχο της πορδής με διάφορες κωμικές χειρονομίες ή με γκριμάτσες ή με ακροβατικές κινήσεις. Υπάρχουν κλανιάρηδες που κυριολεκτικώς μιλάνε με τον κώλο. Αν κατά τύχην μες στον ίδιο θάλαμο ζουν δυο λαλίστατοι κώλοι τότε ο διάλογος είναι αναπόφευκτος. Οι Κατάδικοι υποδέχονται με αλαλαγμούς ενθουσιασμού τέτοιους διαλόγους πορδής που συχνά τραβάνε ως τα μεσάνυχτα ή εξελίσσονται σε πορδο-μονομαχία.
Τώρα είναι κατάλληλη η στιγμή να σας μιλήσω για την Μεγάλη Ατραξιόν του Κώλου: Στην Φυλακή πολλές φορές βλέπεις έναν Κατάδικο να πέφτει στο κρεβάτι ανάσκελα, να ανασηκώνει τα πόδια του στην τυπική στάση της ετοιμόγεννης γυναίκας, να ανάβει το τσακμάκι του, να προσεγγίζει το χέρι με το αναμμένο τσακμάκι στον κώλο του και μετά να αρχινάει τις κλανιές. Το αποτέλεσμα είναι θεαματικό και προκαλεί ακράτητα γέλια γιατί απλούστατα οι πορδές αναφλέγονται ακαριαίως! Η φλόγα της πορδής εξακοντίζεται μέχρι ένα μέτρο μακριά. Έτσι, εκτός από τους κώλους που κελαηδούν έχουμε και τους κώλους που ξερνούν φλόγες. Το παιχνίδι με τις φλογερές πορδές γίνεται συνήθως από νεαρούς Φυλακισμένους. Εννοείται ότι αυτοί οι νεαροί όταν παίζουν με τις φλόγες δεν κατεβάζουν τα παντελόνια τους. Θα 'τανε μια απερισκεψία.

Συμβουλαί προς υποψήφιον κλανιάρην:
1. Κλάνε με λυτό τον εαυτό σου. Η πορδή δεν πρέπει να σου δημιουργεί συμπλέγματα ενοχής. Σήμερα μια ψυχανάλυση κοστίζει ακριβά.
2. Ο Καλός Κλέφτης όταν κλάνει δεν σφίγγεται υπερβολικά. Συχνά μια ζορισμένη πορδή τελειώνει σε ένα μικρό σκατουλάκι.
3. Ο Καλός Κλέφτης είναι μετριοπαθής. Ο Καλός Κλέφτης αποφεύγει τις προκλητικές κλανιές. Μια αδέξια κλανιά μπορεί να καταλήξει σε προβοκάτσια.
4. Αν ο πλαινός σύντροφός κλάσει να απαντήσεις με ανάλογη πορδή. Αν δεν έχεις πρόχειρη κλανιά χαμογέλασέ του. Ο κλανιάρης αν δε λάβει κάποιαν απάντηση ίσως τραυματιστεί ψυχικώς.
5. Όταν κλάνεις κάτω από την κουβέρτα φρόντισε να βγάζεις το κεφάλι σου απ' έξω έστω κι αν κάνει παγωνιά. Το υδρόθειον είναι δηλητηριώδες αέριον.
5. Αν πάθεις πορδομανία μην απελπιστείς. Η πορδομανία δεν είναι χειρότερη απ' τη σύφιλη. Άλλωστε και οι δυο θεραπεύονται.
7. Ο κλανιάρης δικαιούται και να ρεύεται. Η πορδή συνδυάζεται εύκολα με ρέψιμο ή βήχα.

Προς επίρρωση της διαχρονικής υπέροχής της ελληνικής πορδολογίας μπορείτε να δείτε και τα σχετικά βίντεο του  ειδικού πορδολόγου Λαζόπουλου  
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=2rHiDqyJIoE

http://www.youtube.com/watch?v=lbAzAuqp-fE

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=sK6WFf4LyMM

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=N5-QJGfLelo

αλλά και τις ιερατικές συμβουλές πως με μια πορδή αντιμετωπίζεις τον Σατανά!

http://www.youtube.com/watch?v=lajj3zSwyGc

αλλά και ένα άλλο που επιβεβαιώνει τα γραφόμενα από τον Πετρόπουλο για την ικανότητα ορισμένων ατόμων στην συνεχή παραγωγή πορδών.

http://www.youtube.com/watch?v=Z9VKCtNyNgc

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ
1-Προφανώς εννοεί την  γαλλίδα Marguerite Durand (1864 –1936) που ήταν ηθοποιός θεάτρου δημοσιογράφος, και ηγετικό πρόσωπο  στις σουφραζέτες.

 2- Η Antiqua είναι η Ελλάδα ! Ήταν τότε πρόσφατος ο ντόρος που είχε γίνει με μεγάλο αριθμό πλαστών διαβατηρίων της Αντίγκουα που είχαν χρησιμοποιήσει και μεγαλόσχημοι για να φέρουν ατελώς πολυτελή αυτοκίνητα στην Ελλάδα.

 Όπως γράφει στον πρόλογο ειρωνικά "Ή Adina είναι ή πρωτεύουσα τής Antiqua. Στην Antiqua όσοι πούστηδες δέν είναι παπάδες θεωρούνται έγκληματίαι."

3-Romain Rolland (1866–1944) Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1915, ήταν  Γάλλος συγγραφέας, μυθιστοριογράφος,  δραματουργός, δοκιμιογράφος και ιστορικός της τέχνης.

4-Panait Istrati ή Γεράσιμος Βαλσαμής (1884 –1935) Ελληνορουμανικής καταγωγής συγγραφέας για τον οποίο έχω γράψει σχετικά στο ποστ μου Β΄ ΡΟΥΜΑΝΙΑ- ΒΡΑΙΛΑ και ΙΑΣΙΟ

5-Clément Lépidis ή Κλεάνθης Τσελεμπίδης (1920-1997) Γάλλος μυθιστοριογράφος ελληνικής καταγωγής.

E΄-ΙΡΑΝ -ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΙΣΦΑΧΑΝ

Οι αναφορές μου στο ταξίδι στην Περσία θα τελειώσουν με 3 από τις πιο σημαντικές πόλεις που επισκεφτήκαμε, σημαντική η καθεμία από διαφορετική σκοπιά.

Ξεκινάμε από το  Ισφαχάν (Ισπαχάν) που είναι μια πανέμορφη πόλη η οποία την εποχή της ακμής της, επί Σαφαβιδών, ήταν η πρωτεύουσα  και έλεγαν χαρακτηριστικά γι΄αυτό πως "το Ισφαχάν είναι ο μισός κόσμος"   

Το 1660 ο γάλλος κοσμηματοπώλης Jean Chardin αναφέρει πως η πόλις είχε 162 τζαμιά,1802 καραβάν σεράι, 48 κολλέγια, και 273 δημόσια μπάνια για τους 600.000 κατοίκους του , πληθυσμό όσο και το  Λονδίνο τότε.

 Στο κέντρο του Ισφαχάν δεσπόζει η πλατεία (Μειντάν) Naqsh-e Jahan ( σημαίνει πλατεία της εικόνας του κόσμου)  ή σήμερα του Ιμάμη Χομεϊνί ,  χτισμένη από τον Σάχη  Αμπάς Ι τον Μέγα  το 1612.

Είναι μια από τις μεγαλύτερες του κόσμου, 500 μέτρα μήκος και 160 πλάτος, δηλαδή 3πλάσια σε έκταση από την πλατεία Αγίου Μάρκου στην Βενετία.

Η πλατεία μαζί με το τζαμί Masjed-e Shah που βρίσκεται  σε αυτήν έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO, ως μνημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας.

Ο Σαχ Αμπάς στην πλατεία αυτή συγκέντρωσε τις 3 πηγές ισχύος στην χώρα.

Στην νότια πλευρά της πλατείας έκτισε το τζαμί  Masjed-e Shah, που αντιπροσωπεύει την ισχύ της θρησκείας, στην βόρεια  το Αυτοκρατορικό παζάρι που αντιπροσωπεύει την ισχύ των εμπόρων ενώ την  δική του ισχύ αντιπροσωπεύει στην δυτική πλευρά η κατοικία του, το παλάτι  Ali Qapu. Απέναντι του στην ανατολική πλευρά έκτισε το ιδιωτικό τζαμί της αυλής το Lotfollah.

 Το τζαμί  Masjed-e Shah ή το τέμενος του Ιμάμη ,είναι το στολίδι της πλατείας και διαθέτει τον μεγαλύτερο θόλο σε όλη την πόλη, για να είναι δε αυτός ορατός από όλη την πλατεία και να μην τον κρύβει η 27 μέτρων μεγαλοπρεπής είσοδος του με τους δύο, 42 μέτρων  μιναρέδες της, το μεν τζαμί είναι στραμμένο προς την Μέκκα αλλά η πλατεία σχεδιάστηκε να βρίσκεται σε σχέση  με αυτό σε μια γωνία 45°. 

 Η είσοδος είναι εξαιρετικά διακοσμημένη με μάρμαρα και γυαλιστερά μπλέ κεραμικά.

Ο θόλος και το εσωτερικό του τζαμιού είναι και αυτός διακοσμημένος κατά τον ίδιο τρόπο.

 Μια πανοραμική (360°) εικόνα της πλατείας και του τζαμιού   Masjed-e Shah μπορείτε να δείτε εδώ:

360 degree view of the Naghshi-Jahan Square, as seen from the Ali Qapu Palace

360 degree view of the Masjid-e Shah and the Naqsh-e Jahan Square, at night

 Ακριβώς στο αντίθετο από το τζαμί άκρο της πλατείας είναι η είσοδος του δαιδαλώδους παζαριού ενώ και στα πλάγια της πλατείας σε στοές  υπάρχουν πλήθος από καταστήματα.

 Το ανάκτορο Ali Qapu (1600) ήταν όμορφα διακοσμημένο με τοιχογραφίες που αρκετές έχουν καταστραφεί αλλά ευτυχώς μερικές διατηρούνται ακόμα.

Στον 4ο όροφο διαθέτει μια μεγάλη βεράντα προς την πλατεία από την οποία παρακολουθούσαν διάφορους  αγώνες που γίνονταν σε αυτήν.

Σε αυτήν υπήρχε και μικρή μεταλλική πισίνα στην οποία το νερό ερχόταν από δεξαμενή που  ήταν στον 6ο όροφο.

Δυστυχώς δεν ήταν εφικτή η λήψη φωτογραφιών από το μπροστινό μέρος της βεράντας προς την πλατεία γιατί υπήρχαν σκαλωσιές 

 Απέναντι από το ανάκτορο είναι το πανέμορφο τζαμί Lotfollah που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του ιερέα πεθερού του Σάχη Αμπάς , φτιαγμένο κυρίως για τις γυναίκες του χαρεμιού γι΄αυτό και κάποτε λεγόταν και τζαμί των γυναικών.

Για να μην βλέπουν δε τις γυναίκες να πηγαίνουν στο τζαμί είχε κατασκευαστεί υπόγεια διάβαση μεταξύ του ανακτόρου και του τζαμιού!

Δεν έχει, όπως τα άλλα τζαμιά αυλή και μιναρέ, αλλά τα κεραμικά του πλακίδια που χρειάστηκαν 20 χρόνια για να τοποθετηθούν αλλάζουν χρώμα με το λίγο  φως που μπαίνει τις διάφορες ώρες της ημέρας και αποτελούν μάθημα για τους φοιτητές της σχολής Καλών Τεχνών.

Το φως που μπαίνει από τον θόλο του τζαμιού δίνει την εντύπωση παγωνιού που ανοίγει  την ουρά του!

 Αυτά που φαίνονται σαν διακοσμητικά στοιχεία που περιβάλουν τον θόλο και τα παράθυρα είναι καλλιγραφικές  επιγραφές με ρήσεις από το Κοράνιο και από ποιήματα.

Μια πανοραμική (360°) εικόνα του τζαμιού Lotfollah  μπορείτε να δείτε εδώ:

360 degree view of the Lotfallah Mosque

 Ο  Σάχης Αμπάς ο ΙΙ έχει κτίσει στο Ισφαχάν  ένα περίπτερο σε ένα πάρκο στην άκρη  μιας μακριάς πισίνας, το Chehel Sotoun  που σημαίνει 40 κολώνες. Το Παλάτι με τις 40 κολώνες ονομάστηκε έτσι γιατί οι 20 ξύλινες κολώνες της εισόδου του καθώς αντανακλώνται μέσα στο νερό της πισίνας φαίνονται σαν 40.

Το ανάκτορο κατασκευάστηκε για αναψυχή  και  για υποδοχή αξιωματούχων και πρεσβευτών.

Η διακόσμηση του αποτελείται από τοιχογραφίες και ζωγραφική σε κεραμικά που πολλά έχουν διασκορπιστεί σε μουσεία της δύσης.

Στην καρδιά του  Ισφαχάν κυλά ο ποταμός Zayande ο μεγαλύτερος του κεντρικού πλατό του Ιράν. Την εποχή που το επισκεφτήκαμε ο ποταμός ήταν χωρίς νερό  πιθανώς λόγω  της διαχείρισης των υδάτων του για καλλιέργειες, βιομηχανίες κτλ στην περιοχή του υδροηλεκτρικού φράγματος που έγινε το 1972.

Όμως  περίφημες είναι κυρίως  οι δύο μεγάλες γέφυρες του μέσα στην πόλη που αποτελούν από τα πιο όμορφα δείγματα αρχιτεκτονικής στο Ισφαχάν.

Οι γέφυρες αποτελούν όμως και σημεία συγκέντρωσης του λαού μιας και δεν έχει και πολλά μέρη για να διασκεδάσει, τόσο το πρωί όσο και τις βραδινές ώρες που φωταγωγούνται και αποκτούν μια μυθική όψη.

 Η μακρύτερη, μήκους 295 μέτρων κατασκευασμένη το 1602 από τον Σάχη Αμπάς Ι είναι η  Si-o-Seh Pol ή γέφυρα με τις 33 αψίδες ενώνει την πόλη με την αρμενική συνοικία.

 Η ωραιότερη μήκους 123 μέτρων κατασκευασμένη το 1650 από τον Σάχη Αμπάς ΙΙ είναι η Pol-e Khaju, με 24 αψίδες, χρησιμεύει και σαν υδατοφράκτης.

Μπορεί επί Σαφαβιδών  το Ισφαχάν να έγινε πρωτεύουσα και να ήκμασε όμως είχε ξαναϋπάρξει πρωτεύουσα και όταν έφτασαν εκεί από την κεντρική Ασία οι Σελτσούκοι που το κατέκτησαν  το 1051.

Το σημαντικότερο δείγμα της αρχιτεκτονικής των Σελτζούκων είναι το συγκρότημα του τζαμιού της Παρασκευής.

Η εσωτερική ορθογώνια αυλή του  που περιστοιχίζεται από διώροφη στοά είναι 65x55 μέτρα.  Σε κάθε μια πλευρά υπάρχει από ένα iwan που είναι ένας θολωτός χώρος που η μπροστινή του πλευρά είναι πλήρως ανοικτή.

 Ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας είναι το  mihrab του Oljaytu του 1310, που είναι η φωλιά στον τοίχο ενός τζαμιού που δείχνει την διεύθυνση της Καάμπα στην Μέκκα προς την οποία προσεύχονται οι μουσουλμάνοι.

Το τζαμί αυτό θεωρείται ως αριστούργημα της αρχιτεκτονικής των Σελτζούκων με την χρησιμοποίηση των τούβλων σαν στοιχείο διακόσμησης.

Στο Ισφαχάν υπάρχει αρμενική συνοικία από την εποχή του Σαχη Αμπάς Ι το 1606, και σε αυτήν ο καθεδρικός ναός του Σωτήρα ή Vank(μοναστήρι στα αρμενικά)  χρονολογείται από τότε.

Το εσωτερικό του ναού είναι πλούσια εικονογραφημένο με τοιχογραφίες με θέματα από την Βίβλο.

Στο μικρό μουσείο που υπάρχει στον χώρο της υπάρχουν πάνω από 700 χειρόγραφα βιβλία και αντικείμενα σχετικά με την αρμενική παρουσία από την άφιξη τους στο Ισφαχάν μεταξύ δε αυτών ξεχωρίζει μια ιστορική τυπογραφική μηχανή και το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στο Ιράν.

 Τέλος στο Ισφαχάν υπάρχουν μοναδικά δείγματα τεράστιων περιστερεώνων που κατασκευάστηκαν την εποχή των Σαφανιδών για να μαζεύουν την κοπριά τους που την χρησιμοποιούσαν σαν λίπασμα για την καλλιέργεια πεπονιών και αγγουριών.
Ο πύργος της φωτογραφίας μέσα στην πόλη μπορεί να στεγάσει 14.000 περιστέρια! 

Οι φωτογραφίες 2,25,28,33 είναι από την Wikipedia

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Β΄ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΡΑΖ, ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, ΣΤΙΣ ΠΑΣΑΡΓΑΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥ.

Γ΄ ΓΙΑΖΝΤ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ Η ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Δ΄ ΙΡΑΝ -ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

ΣΤ΄-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ -ΤΕΧΕΡΑΝΗ και ΚΟΜ