ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA

Κατά καιρούς κυκλοφορούν διάφορες λίστες με τις 100 καλύτερες ταινίες του κινηματογράφου. Στην επιλογή τους βέβαια υπεισέρχεται ένας μεγάλος υποκειμενισμός που έχει σχέση τόσο με την γενικότερη κινηματογραφική παιδεία όσο και με την χώρα προέλευσης της λίστας .
Μια χώρα πάντως που η κινηματογραφική παιδεία είναι από τις απαρχές του κινηματογράφου ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, είναι η Γαλλία η οποία διαθέτει και το σημαντικότερο ίσως κινηματογραφικό περιοδικό του κόσμου, το περιοδικό Les Cahiers du Cinema από το οποίο και προέρχονται και σκηνοθέτες που όπως ο Jean-Luc Godard και ο François Truffaut που ξεκίνησαν από αυτό σαν κριτικοί.
Πρόσφατα λοιπόν 76 σκηνοθέτες , κριτικοί και κορυφαία στελέχη του γαλλικού κινηματογράφου ψήφισαν για τις 100 σημαντικότερες ,κατ΄ αυτούς, ταινίες στην πορεία της κινηματογραφικής τέχνης.
Στην λίστα περιλαμβάνονται 50 ταινίες από τις ΗΠΑ, 26 από την Γαλλία, 5 από την Ιταλία και 5 από την Σουηδία, 4 από την Ιαπωνία, 3 από την Γερμανία και 3 από την Σοβ. Ένωση, 2 από την Ισπανία και από 1 από την Ινδία και την Δανία.
Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία ταινία από την Ελλάδα αλλά ας μην παραπονούμαστε ,δεν υπάρχει και καμία από την Βρετανία!
Το 50 % των ταινιών είναι ταινίες των 10ετιων 1951-60 και 1931-40
Η παλιότερη είναι του 1916 και η πιο πρόσφατη του 2002.
Επειδή ο κατάλογος έχει τους γαλλικούς τίτλους όλων ταινιών, και επειδή βέβαια δεν μπορούμε σε πολλές περιπτώσεις να καταλάβουμε για ποια ταινία πρόκειται όταν διαβάζουμε τον τίτλο που παίχτηκε στην Γαλλία, έκατσα και βρήκα με ποιο τίτλο έχει παιχτεί η ταινία στην Ελλάδα και ποιος είναι και ο τίτλος που είχε στην χώρα προέλευσης (εκτός βέβαια από τις γιαπωνέζικες!)
Στην παρένθεση είναι ο σκηνοθέτης ,δίπλα πότε γυρίστηκε η ταινία και που.
Επίσης στις 15 πρώτες υπάρχει και λινκ που σας παραπέμπει στο trailer της ταινίας στο You Tube.
Επίσης μαζί υπάρχουν και οι αφίσες από αυτές τις ταινίες.
Με κόκκινα γράμματα είναι οι ταινίες που έχω δει ,αλλά υπάρχουν και άλλες περίπου 10 που δεν είμαι σίγουρος αν τις έχω δει πριν πολλά χρόνια.
Μόλις είχα τελειώσει αυτό το ποστ το Σάββατο κυκλοφόρησε ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
με τις 100 καλύτερες ταινίες στην Ελλάδα βάσει ψηφοφορίας 50 ελλήνων κινηματογραφιστών.
Όλες αυτές οι λίστες, όπως προείπα ,έχουν τον σαφή υποκειμενισμό όσων ψηφίζουν και είναι επόμενο να εμφανίζουν τεράστιες διαφοροποιήσεις στις προτιμήσεις από χώρα σε χώρα
Τον μεγαλύτερο σωβινισμό έμφανίζει η λίστα από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, που από τις 100 καλύτερες οι 98 είναι παραγωγές του Χόλιγουντ. ! Ακόμα και οι δύο «ξένες» ταινίες είναι και αυτές αγγλόφωνες και είναι Ο Λόρενς της Αραβίας και η Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι.σε σκηνοθεσία Ντείβιντ Λιν.
Πάντως η υπ΄αριθμόν 1 ταινία και στις 3 λίστες είναι ο Πολίτης Καίην, με πλήρη ομοφωνία.

ΨΗΦΟΙ 481-ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙΗΝ Citizen Kane (Orson Welles) 1941 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=zyv19bg0scg

ΨΗΦΟΙ 47

2- ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ-La Règle du jeu (Jean Renoir) 1939 ΓΑΛΛΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=qxs4P6u1EiI&feature=related

2-H NYXTA TOY ΚΥΝΗΓΟΥ The Night of the Hunter (Charles Laughton) 1955 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=e5AKK_om1VU

ΨΗΦΟΙ 46
4-Η ΑΥΓΗ-SUNRISE: A Song of Two Humans ((F. W. Murnau )1927 ΗΠΑ.

http://www.youtube.com/watch?v=chNjQeblY4g

ΨΗΦΟΙ 43
5- Η ΑΤΑΛΑΝΤΗ-L’Atalante (Jean Vigo)1934 ΓΑΛΛΙΑ.

http://www.youtube.com/watch?v=xbToiPXqPSs

ΨΗΦΟΙ 406-M,Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΥΣΕΛΝΤΟΡΦ M. le Maudit (Fritz Lang) 1931 ΓΕΡΜΑΝΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=lLYjD4cR8LE

ΨΗΦΟΙ 397-ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ Singin' in the Rain (Stanley Donen et Gene Kelly) 1952 ΗΠΑ

http://video.google.com/videosearch?sourceid=navclient&rlz=1T4GGLR_enGR312GR312&q=Singin

ΨΗΦΟΙ 358- Ο ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ-Vertigo (Alfred Hitchcock) 1958 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=trDqSL_RAsY

ΨΗΦΟΙ 34

9-ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ-Les Enfants du Paradis (Marcel Carné)- 1945 ΓΑΛΛΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=h62h_RrcrYc

Δεν έχει σχέση με την ομότιτλη ταινία "Τα παιδιά του Παραδείσου" -Bacheha-Ye-aseman (Majid Majidi )1999 Ιράν

9-Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ-The Searchers (John Ford) 1956 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=WI2AZb04HAc

9-ΤΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ Les Rapaces ,αρχικά και ως ΑΠΛΗΣΤΙΑ το 2001 Greed (Eric von Stroheim) 1923 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=0ECZW9R16EY 3 τελευταια λεπτά

ΨΗΦΟΙ 33

12-ΡΙΟ ΜΠΡΑΒΟ-Rio Bravo(Howard Hawks) 1959 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=phx8CrLeOEc

12-ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ;-To Be or Not to Be (Ernst Lubitsch)1942 ΗΠΑhttp://www.tcm.com/mediaroom/index.jsp?cid=10534

ΨΗΦΟΙ 2914-ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΤΟΚΥΟ-Tokyo story (Yasujiro Ozu)1953 ΙΑΠΩΝΙΑ http://www.wat.tv/video/voyage-tokyo-s8kd_17vsq_.html

ΨΗΦΟΙ 28
15-ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ-Le Mépris (Jean-Luc Godard)1963 ΓΑΛΛΙΑ
http://www.youtube.com/watch?v=IT7P7ijpAPY

16-20 27 ΨΗΦΟΙ

ΟΥΓΚΕΤΣΟΥ ΜΟΝΟΓΚΑΤΑΡΙ Ugetsu monogatari (Kenji Mizoguchi) 1953 ΙΑΠΩΝΙΑ

ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ- City lights (Charles Chaplin)1931 ΗΠΑ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ The General (Buster Keaton) 1927 ΗΠΑ

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ,ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ Nosferatu le vampire (Friedrich Wilhelm Murnau)1922 ΓΕΡΜΑΝΙΑ

JALSAGHAR Le Salon de musique (Satiajit Ray) 1958 ΙΝΔΙΑ

21-23 26 ΨΗΦΟΙ

FREAKS (Tod Browning) 1932 ΗΠΑ

ΤΖΟΝΥ ΓΚΙΤΑΡ Johnny Guitar (Nicholas Ray) 1954 ΗΠΑ

Η ΜΑΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ La Maman et la Putain (Jean Eustache)1973 ΓΑΛΛΙΑ

24-30 25 ΨΗΦΟΙ

Ο ΔΙΚΤΑΤΩΡ The great Dictator (Charles Chaplin) 1940 ΗΠΑ

Ο ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ il gattopardo (Luchino Visconti) 1963 ΙΤΑΛΙΑ

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Hiroshima mon amour (Alain Resnais) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

ΛΟΥΛΟΥ Loulou -Die Büchse der Pandora(G.W. Pabst) 1929 ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ North by Northwest (Alfred Hitchcock) 1959 ΗΠΑ

Ο ΠΟΡΤΟΦΟΛΑΣ Pickpocket (Robert Bresson) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

31-36 24 ΨΗΦΟΙ

ΧΡΥΣΟΥΝ ΚΡΑΝΟΣ Casque d’or (Jacques Becker) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

Η ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΚΟΜΙΣΣΑ The Barefoot Contessa(Joseph Mankiewicz) 1954 ΗΠΑ

Ο ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ ΤΟΥ ΥΠΟΚΟΣΜΟΥ Moonfleet (Fritz Lang)1955 ΗΠΑ

AΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ Madame de... (Max Ophuls) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

ΗΔΟΝΗ Le Plaisir (Max Ophuls) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

O ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟΣ Τhe deer Hunter (Michael Cimino) 1978 ΗΠΑ

37-43 23 ΨΗΦΟΙ

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ L’Avventura (Michelangelo Antonioni) 1960 ΙΤΑΛΙΑ

ΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ Le Cuirassé Potemkine (S. M. Eisenstein) 1925 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΟΤΟΡΙΟΥΣ Notorious (Alfred Hitchcock)1946 ΗΠΑ

ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ Ivan le Terrible (S. M. Eisenstein) 1944-6 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

Ο ΝΟΝΟΣ The Godfather (Francis Ford Coppola) 1972 ΗΠΑ

Ο ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ Touch of Evil (Orson Welles) 1958 ΗΠΑ

Ο ΑΝΕΜΟΣ The Wind (Victor Sjöström) 1928 ΗΠΑ

44-45 22 ΨΗΦΟΙ
2001 Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ 2001 Α space Odyssey (Stanley Kubrick) 1968 ΗΠΑ

ΦΑΝΝΥ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Fanny och Alexander (Ingmar Bergman) 1982 ΣΟΥΗΔΙΑ

46-50 21 ΨΗΦΟΙ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ The Crowd (King Vidor) 1928 ΗΠΑ
81/2 (Federico Fellini)1963 ΙΤΑΛΙΑ

ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ La Jetée (Chris Marker) 1962 ΓΑΛΛΙΑ

Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΕΡΟ Pierrot le Fou (Jean-Luc Godard) 1965 ΓΑΛΛΙΑ

LE ROMAN D’UN TRICHEUR (Sacha Guitry) 1936 ΓΑΛΛΙΑ

51-57 20 ΨΗΦΟΙ

ΘΥΜΑΜΑΙ Amarcord (Federico Fellini) 1973 ΙΤΑΛΙΑ

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ La Belle et la Bête (Jean Cocteau) 1946 ΓΑΛΛΙΑ

ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΑΥΤΟ Some Like it Hot (Billy Wilder) 1959 ΗΠΑ

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΥ Some Came Running (Vicente Minnelli) 1958 ΗΠΑ

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ Gertrud (Carl Th. Dreyer) 1964 ΔΑΝΙΑ

ΚΙΝΓΚ ΚΟΓΚ King Kong (Ernst Shoedsack et Merian J. Cooper) 1933 ΗΠΑ

ΛΑΟΥΡΑ Laura (Otto Preminger) 1944 ΗΠΑ
ΟΙ 7 ΣΑΜΟΥΡΑΪ Les Septs Samouraïs (Akira Kurosawa) 1954 ΙΑΠΩΝΙΑ

58-64 19 ΨΗΦΟΙ

ΤΑ 400 ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ Les 400 coups (François Truffaut) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΗ La Dolce Vita (Federico Fellini) 1960 ΙΤΑΛΙΑ

ΟΙ ΔΟΥΒΛΙΝΕΖΟΙ The Dead (John Huston) 1987 ΗΠΑ

ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Trouble in Paradise (Ernst Lubitsch) 1932 ΗΠΑ

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ It's a Wonderful Life (Frank Capra) 1946 ΗΠΑ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΕΡΝΤΟΥ Monsieur Verdoux (Charles Chaplin) 1947 ΗΠΑ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΑΝ ΝΤ΄ΑΡΚ La Passion de Jeanne d’Arc (Carl Th. Dreyer) 1928 ΓΑΛΛΙΑ

65-75 18 ΨΗΦΟΙ
ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ À bout de souffle (Jean-Luc Godard) 1960 ΓΑΛΛΙΑ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ Apocalypse Now (Francis Ford Coppola) 1979 ΗΠΑ

ΜΠΑΡΥ ΛΙΝΤΟΝ Barry Lindon (Stanley Kubrick) 1975 ΗΠΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ La Grande Illusion (Jean Renoir) 1937 ΓΑΛΛΙΑ

ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ Intolerance(David Wark Griffith) 1916 ΗΠΑ

ΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ Partie de campagne (Jean Renoir) 1936 ΓΑΛΛΙΑ

PLAYTIME (Jacques Tati) 1967 ΓΑΛΛΙΑ

ΡΩΜΗ,ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ Roma citta aperta (Roberto Rosselini) 1945 ΙΤΑΛΙΑ

ΛΥΒΙΑ, Η ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΚΟΜΙΣΣΑ Senso (Luchino Visconti) 1954 ΙΤΑΛΙΑ

ΟΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ Modern times (Charles Chaplin) 1936 ΗΠΑ

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ Van Gogh (Maurice Pialat) 1991 ΓΑΛΛΙΑ

76-85 17 ΨΗΦΟΙ
ΜΕΓΑΛΕ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ An Affair to Remember. (Leo McCarey) 1957 ΗΠΑ

ΑΝΤΡΕΙ ΡΟΥΜΠΛΙΩΦ Andrei Roublev (Andrei Tarkovski) 1966 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΤΣΑΡΙΝΑ The Scarlet Empress(Joseph von Sternberg) 1934 ΗΠΑ

ΕΠΙΣΤΑΤΗΣ ΣΑΝΤΣΟ Sanshô dayû (Kenji Mizoguchi) 1954 ΙΑΠΩΝΙΑ

ΜΙΛΑ ΤΗΣ Hable Con Ella (Pedro Almodovar) 2002 ΙΣΠΑΝΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΤΥ The Party (Blake Edwards) 1968 ΗΠΑ

ΤΑΜΠΟΥ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ Tabu ,A Story of the South Seas (F. W. Murnau) 1931 ΗΠΑ
ΕΝΑ ΧΟΡΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ The Band wagon (Vincente Minnelli) 1953 ΗΠΑ

EΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ A star is born(George Cukor) 1954 ΗΠΑ

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΛΟ Les Vacances de Monsieur Hulot (Jacques Tati)1953 ΓΑΛΛΙΑ

86-100 16 ΨΗΦΟΙΑΜΕΡΙΚΑ –ΑΜΕΡΙΚΑ America America (Elia Kazan) 1963 ΗΠΑ

ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ ΆΓΓΕΛΟΣ El (Luis Buñuel) 1953 ΙΣΠΑΝΙΑ

ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ Kiss Me Deadly(Robert Αldrich) 1955 ΗΠΑ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ Once Upon a time in America (Sergio Leone) 1984 ΗΠΑ

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Le Jour se lève (Marcel Carné) 1939 ΓΑΛΛΙΑ

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ Letter from an Unknown Woman (Max Ophuls) 1948 ΗΠΑ

ΛΟΛΑ,Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ. Lola (Jacques Demy) 1961 ΗΠΑ

ΜΑΝΧΑΤΑΝ Manhattan (Woody Allen)1979 ΗΠΑ

ΟΔΟΣ ΜΑΛΧΟΛΑΝΤ Mulholland Drive (David Lynch) 2001 ΗΠΑ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΤ Ma nuit chez Maud (Eric Rohmer) 1969 ΓΑΛΛΙΑ

ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΝΙΑ Nuit et Brouillard (Alain Resnais) 1955 ΓΑΛΛΙΑ

Ο ΧΡΥΣΟΘΗΡΑΣ The Gold Rush (Charles Chaplin) 1925 ΗΠΑ

Ο ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ Scarface (Howard Hawks) 1932 ΗΠΑ

ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Ladri di biciclette (Vittorio de Sica) 1948 ΗΠΑ

ΝΑΠΟΛΕΩΝ Napoléon (Abel Gance) 1927 ΓΑΛΛΙΑ


Προσωπικά τέλος σε μια τέτοια λίστα θα προσέθετα και τις εξής ελληνικές ταινίες:
«Θίασος» (1974) του Θόδωρου Αγγελόπουλου
«Ευδοκία» (1974) του Αλέξη Δαμιανού
«Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα

«Ο Δράκος» (1956) του Νίκου Κούνδουρου
«Η αγέλαστος πέτρα» (2000) του Φίλιππου Κουτσαφτή.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΣΕΡΓΙΟ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ.

Ο Ναός του Σεργίου και Βάκχου, Κωνσταντινούπολη.
Ο ναός ανήκει στους περίκεντρους ναούς, οκταγωνικού τύπου. Το σημερινό όνομά του είναι Κιουτσούκ Αγιά Σοφιά. Κτίστηκε στο ανάκτορο του Ορμίσδα από τον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα γύρω στο 536 μ.Χ.
.
.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση σας παραθέτω, αφού του ζήτησα την άδεια, το παρακάτω e-mail που έλαβα από ένα άγνωστο μου αναγνώστη μαζί με το σύντομο αλλά εξαιρετικό διήγημα που έχει γράψει στο πνεύμα του αγαπημένου μας συγγραφέα.

Χάρηκα πού βρήκα σήμερα κατά τύχη την σελίδα σας http://atheofobos2.blogspot.com/2008/07/blog-post_15.html σχετικά με το διήγημα του Καραγάτση Σέργιος και Βάκχος –είναι πάντα ωραίο να βρίσκει κανείς κάποιον πού να φαίνεται να του αρέσει ένα έργο που αγαπάμε.
Την αγάπη για το κορυφαίο διήγημα και ντοκουμέντο της Ρωμιοσύνης μου έδωσε ο πατέρας μου, που το είχε κάνει δικό του από την έκδοση του, μόλις είχα γεννηθεί. Το διαβάζω συχνά. Πριν δύο χρόνια, τρεις εβδομάδες πριν τον θάνατό του, και καθώς κάθονταν δίπλα στην μητέρα μου που μόλις είχε γυρίσει σπίτι στην Αθήνα από το νοσοκομείο, τους διάβασα ένα κάτι που είχα γράψει εκείνο το απόγευμα. Ο πατέρας μου δάκρυσε και μετά από σκέψη ψιθύρισε ότι του Καραγάτση θα του άρεσε και θα τον ευχαριστούσε. Μου ζήτησε να το τυπώσω για να το έχει. Του το έστειλα όταν γύρισα στην Αμερική, μα τον φάκελο τον έλαβα και τον άνοιξα εγώ όταν επέστρεψα για την κηδεία. Έβαλα το χαρτί διπλωμένο στην εσωτερική τσέπη του κουστουμιού του για να το έχει όπως είχε ζητήσει. Η μητέρα μου τον ακολούθησε τέσσερις μήνες αργότερα.
Σκέφτηκα ότι ίσως να σας διασκέδαζε να διαβάσετε το τελευταίο, άγνωστο κεφάλαιο του διηγήματος του Καραγάτση, Σέργιος και Βάκχος.


Επίλογος

Γραμμένος από τον Δημήτρη Σιβύλλη

Ένα ακόμα θαύμα των Αγίων Σέργιου και Βάκχου

Εξήντα χρόνια είχαν περάσει από τότε που οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος πήραν το δρόμο από την αυλή τους για να γυρίσουν στον Παράδεισο. Η εκκλησία που τους είχε ο Ιουστινιανός , από όπου παρακολούθησαν και πόνεσαν με τις τύχες της Ρωμιοσύνης για πάνω από 900 χρόνια, τζαμί τώρα για πέντε αιώνες, καθόταν μόνη, αλλά πάντα όμορφη και επιβλητική, στην άκρη της θάλασσας της Προποντίδας.
Άλλο ναό οι άνθρωποι δεν τους είχαν κτίσει, και το ξωκλήσι τους στην Μάνη ρήμαξε σιγά σιγά με τους αιώνες. Τα ονόματα των δύο φίλων σπάνια έρχονταν στο στόμα κανενός, ξεχασμένα στο χρόνο, όπως ήταν με την παλιά δόξα της πόλης του Κωνσταντίνου, του Θεοδοσίου, του Ιουστινιανού, του Βασιλείου, των Κομνηνών και των Παλαιολόγων.

Ο τρισυπόστατος ναός των Αγίων Σεργίου, Βάκχου και Γεωργίου της Κοίτας, ο γνωστός σαν Τουρλωτή (πρόποδες βουνού Αγίας Πελαγίας).

Σταυρωτή τοιχοποιία του 12ου αιώνα σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο χωρίς ανεξάρτητο χώρο για το ιερό, το οποίο καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα του σταυρικού τετραγώνου, φθάνοντας ως τα ανατολικά στηρίγματα του τρούλου.

Στην δεύτερη φωτογραφία που τράβηξα από ένα παράθυρα του ναού, γιατί η εκκλησία ήταν κλειστή, φαίνεται το ερειπωμένο εσωτερικό της.(1992)


Και στον Παράδεισο κανείς πια δεν τους πολυέβλεπε. Μετά από τις πρώτες συναντήσεις στην επιστροφή τους, και αφού γρήγορα ο Βάκχος βαρέθηκε να εξιστορεί τα όλα όσα είχαν δει και ο Σέργιος δεν έβρισκε ανταπόκριση στις ιδέες του περί πολιτικής, οι δύο φίλοι άρχισαν να χάνονται την καθημερινή κίνηση και ούτε στο Μέγα Δικαστήριο πατούσανε ποτέ. Καμιά φορά ο Παύλος υποψιαζόταν μπας και οι δύο λεγεωνάριοι άγιοι το έσκαγαν που και που για ταξιδάκια ανεπίτρεπτα αλλά πάντα αποφάσιζε να μη ρωτήσει τίποτα το Μιχαήλ για το που να είναι οι δύο τους και να αφήσει το θέμα στη σιωπή που ήταν σίγουρος ότι ο Σέργιος και ο Βάκχος θα προτιμούσανε να μείνει.
Ήταν καλοκαίρι του έτους δύο χιλιάδες επτά στην Πόλη, ένα πρωινό που πολλοί τουρίστες δεν είχαν βγει ακόμη από τα ξενοδοχεία τους ο ήλιος έλουζε το εσωτερικό του ναού με φως θείο μέσα από τα παράθυρα που είχαν σχεδιάσει γι' αυτό το σκοπό ο Ισίδωρος και ο Ανθέμιος. Δύο άντρες δρασκέλισαν την είσοδο και με δέος και κατάνυξη στάθηκαν κάτω από τον τρούλο κοιτώντας γύρω τους. Ο ένας ήταν νέο παιδί, ψηλός, αμούστακος ακόμη, και ο άλλος μεγάλος σε ηλικία, κοντούλης και παχουλός με ένα γένι άσπρο σε σημεία σαν αλάτι και πιπέρι.
Ο κοντούλης, μίλησε πρώτος σε γλώσσα εγγλέζικη, με προφορά που πρόδινε Ελληνική καταγωγή:
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Έτοιμος γιε μου;
Ο γιος κοίταξε γύρω του προσεκτικά για να δει πως δεν τους έβλεπε κανείς και έβγαλε από το πανωφόρι του ένα κερί κίτρινο από μέλισσα και το έδωσε στον πατέρα του.
ΝΕΟΣ: Καν' το τώρα !
Το παλικάρι στάθηκε μπροστά στον πατέρα του προστατεύοντας τον από μάτια ανεπιθύμητα και ο κοντούλης με το γένι έβγαλε από την τσέπη του ένα αναπτήρα και άναψε το κερί κρατώντας το κοντά στο στήθος. Οι δύο τους κοιτάχθηκαν και χαμογέλασαν καθώς ο ναός άρχισε να γεμίζει με την ευωδιά της ορθοδοξίας, μα γρήγορα ανησύχησαν μήπως τα ρουθούνια τους δεν ήταν τα μόνα που ευφραίνονταν από την ωραία στιγμή. Στάθηκαν πάντως τη θέση τους κάτω από τον τρούλο με το κερί να καίει σιγά σιγά ανάμεσά τους.
Ούτε πατέρας ούτε γιος κατάλαβαν πώς και πότε ο ιμάμης του τζαμιού βρέθηκε να στέκεται δίπλα τους.
ΙΜΑΜΗΣ: τι κάνετε εδώ παρακαλώ;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: καλημέρα σας.
ΓΙΟΣ: Για σας είπε αμήχανα.
Ο ιμάμης έκρυψε ένα χαμόγελο σε μια έκφραση αυστηρή.
ΙΜΑΜΗΣ: Δεν ξέρετε ότι οι άνθρωποι έχουν πεθάνει για πράξεις μικρότερες από αυτό που κάνετε; Που είναι ο σεβασμός σας και η φρόνηση σας;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Έδωσα μία υπόσχεση που έπρεπε να κρατήσω και ο γιος μου από δω με βοηθάει να την φέρουμε σε πέρας.
ΙΜΑΜΗΣ: Σας ακούω!
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Να, βλέπετε, ήταν κάμποσοι μήνες τώρα, ήμασταν στο σπίτι μας στην Αμερική και μας τηλεφώνησαν ότι η μητέρα μου είχε μπει εσπευσμένα σε νοσοκομείο στην Αθήνα. Αμέσως πήραμε το αεροπλάνο. Πήγαμε να την δούμε έτσι όπως υπέφερε από δύσπνοια και πόνους σε ένα δωμάτιο με έξι άλλες ασθενείς.
Μια ζωή είχε μια καλή καρδιά που είχε φαίνεται κουραστεί και τα πνευμόνια της δεν έπαιρναν πολύ αέρα και τα κόκαλα της πονούσαν στην πλάτη από την αρρώστια.
Τα μάτια του κοντούλη κοίταξαν γύρω στο φως και τις σκιές της εκκλησίας που ήταν τώρα τζαμί, και συνέχισε:
Μέρα με τη μέρα άρχισε να γίνεται καλύτερα και μετά από μία βδομάδα οι γιατροί την θεώρησαν έτοιμη για μια εξέταση δύσκολη στα πνευμόνια, που έβαλαν και έκαναν μια Δευτέρα πρωί. Σε λιγότερο από δύο μέρες δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει έχανε την μιλιά της και ο νους της έφευγε μακριά.
Το βράδυ της Τετάρτης πέθαινε με δύσπνοια στα χέρια μου. Έφευγε. Και έβαλα εκείνη τη στιγμή τους γιατρούς να την κρατήσουν τεχνητά στη ζωή, σε κώμα, με μια μηχανή οξυγόνου και σωλήνες, με την προσευχή να γίνει ένα θαύμα στο λίγο χρόνο που μας αγοράζει η επιστήμη.
Για τέσσερις μέρες έψαχνα γιατρούς, τηλεφωνούσα, μίλαγα, ελπίζοντας γι' αυτό το θαύμα. Στο τέλος, το Σάββατο, απογοητευμένος και φοβισμένος για το αναπόφευκτο τηλεφώνησα σε ένα φίλο μου παλιό να του πω τα καθέκαστα, έτσι να μιλήσουμε. Ο φίλος μου αυτός μου έδωσε το τηλέφωνο ενός γιατρού χειρουργού και μου είπε να του μιλήσω αμέσως.
Πράγματι, του μίλησα τη στιγμή εκείνη και εκείνος μου είπε ότι είναι γιατρός στρατιωτικός στο ναυτικό νοσοκομείο της Αθήνας και ότι είχε ένα φίλο καλό, επίσης στρατιωτικό που εργαζόταν στο νοσοκομείο που ήταν η μητέρα μου.
Το επόμενο πρωινό, Κυριακή ώρα έντεκα καθώς σχολνούσαν οι εκκλησίες στην Ελλάδα όλη, ήρθαν οι δύο φίλοι στρατιωτικοί και με συνάντησαν πλάι στη μητέρα μου. Για δύο ώρες την εξέτασαν, κοιτάζοντας το ιστορικό της, μιλούσαν με τους γιατρούς του νοσοκομείου, και κατά τις μια το απόγευμα με πήραν σε μια γωνιά μακριά από τα αυτιά των άλλων γιατρών και μου είπαν τι νομίζουν, τι πρέπει να κάνουμε. Τους άκουσα και μιλήσαμε και συζητήσαμε την πορεία που μπορεί να έσωζε τη μητέρα μου, και στο τέλος τους είπα να προχωρήσουν, να την πάνε σε άλλο νοσοκομείο, να κάνουν ό,τι πρότειναν για να σωθεί.
Συμφωνήσαμε και μ΄ αφήσανε εκεί για να παν εκείνοι να κάνουν όσα έπρεπε.
Και , εκείνη τη στιγμή, καθώς τους είδα, το γιατρό που είχαν καλέσει, ψηλό ευγενικό, με πρόσωπο αυστηρό, και το φίλο του, πιο γεμάτο και καλόκαρδο, χωρατατζή, να απομακρύνονται από μένα προχωρώντας στο διάδρομο με βήμα ταχύ και σταθερό, δίπλα δίπλα, να μιλάνε με τους γιατρούς και να δίνουν οδηγίες….. κατάλαβα.
Και υποσχέθηκα εκείνη τη στιγμή ότι θα πάρω το γιο μου και θα έρθουμε στον ναό τους στην Πόλη να κάψουμε ένα κερί ορθόδοξο.
Ο κοντούλης σταμάτησε να μιλάει κρατώντας το κερί εκεί στο στήθος του κοντά, να και ακόμα. Ο Γιος του κοίταζε ποτέ τον Ιμάμη, ποτέ τον Πατέρα του, περιμένοντας.
ΙΜΑΜΗΣ: Και η μητέρα σας;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Εκείνη τη μέρα την πήγαμε σε άλλο νοσοκομείο. Ο γιατρός έβαλε το επιτελείο του δικό του και σε τρεις μέρες την ξύπνησαν. Σε δέκα μέρες γύρισε στο σπίτι. Εκεί είναι τώρα, στην Αθήνα, και μας περιμένει.
Ο ιμάμης κοίταξε το γιο μετά τον πατέρα, και η αυστηρή του έκφραση πρόδωσε το χαμόγελο που έκρυβε. Μετά το πρόσωπό του έγινε ήρεμο και ειρηνικό. Και τότε ο ιμάμης ένωσε τα τρία δάχτυλα του δεξιού του χεριού και με απλότητα και ευλάβεια έκανε με το χέρι του στους ώμους του και στο κεφάλι του σημείο του ορθοδόξου σταυρού.
ΙΜΑΜΗΣ: ο θεός είναι μεγάλος.
Ο κοντούλης έμεινε άναυδος με δέος για την πράξη αυτή του Μουσουλμάνου κληρικού και σκέφτηκε ότι περνούσε μια στιγμή, από τις σπάνιες στιγμές, τις φευγάτες ανάμεσα στους ανθρώπους, που η απλότητα του μεγαλείου του Θεού λάμπει μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ράτσα η θρησκεία.
Και τότε, ο κοντούλης έδωσε το κερί στο γιο του για το κρατήσει, έπεσε στα γόνατα προς την Ανατολή, έβαλε τις παλάμες του στο μάρμαρο του δαπέδου ανοιχτές μπροστά του, έσκυψε και με το μέτωπο άγγιξε το πάτωμα. Μετά σηκώθηκε σιγά, και στάθηκε απέναντι στον Ιμάμη.
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ Ο Θεός είναι μεγάλος.
Πέρασε η ώρα, είχε τελειώσει το κερί, πατέρας και γιος και Ιμάμης έφυγαν.
Είχε φτάσει μεσημέρι, το τζαμί είχε γεμίσει τουρίστες.
Πάνω ψηλά στον τρούλο, το φως από τα παράθυρα έπαιζε με τα τελευταία ίχνη άσπρου καπνού από το κερί. Ένα από αυτά τα ίχνη του καπνού ταράχτηκε προς στιγμή, αιθέριο όπως ήταν, καθώς πέρασε δίπλα από την πανέμορφη λευκή φτερούγα του Μιχαήλ.
Ο Αρχάγγελος είχε μείνει όλη αυτή την ώρα πάνω κει χαμογελώντας με την απλότητα του κοντούλη και τη σοφία του Ιμάμη, και με την θύμηση των όσων άλλων είχαν συμβεί στην εκκλησία αυτή τα τελευταία χίλια πεντακόσια χρόνια.
Και με το χαμόγελο αυτό γραμμένο στο άηλο πρόσωπο του, άπλωσε τις φτερούγες του και πήρε το δρόμο να πει στο Σέργιο και Βάκχο την ιστορία αυτή, λες και δεν την ήξεραν κιόλας.
Πού θα πήγαινε όμως να τους βρει, μόνο ο ίδιος και μόνο οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος ήξεραν. Και ο Μεγαλοδύναμος.

ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Από ότι διαπίστωσα φαίνεται ότι όσοι με διαβάζουν ανήκουν σε δύο κατηγορίες.
Η μια κατηγορία είναι των τακτικών αναγνωστών του ιστολογίου μου η οποία διαθέτει κριτική σκέψη και ευφυΐα (γι΄ αυτό άλλωστε είναι και αναγνώστες μου!) και δεν αποδέχεται ότι διαβάζει στα ιστολόγια σαν δεδομένο γεγονός, ακόμα και από τα πιο σοβαρά και έγκυρα, όπως σαφώς κατά γενικήν παραδοχήν της συζύγου και της κόρης μου, είναι το δικό μου!
Η άλλη κατηγορία είναι των ευκαιριακών αναγνωστών που τους τράβηξε ο τίτλος του ποστ και οι οποίοι εκτός από την ευφυΐα τους, έχουν και μια εδραιωμένη πεποίθηση ότι τέτοιες αποκαταστάσεις , σαν και την ιστορία που έγραψα, είναι αδύνατον να γίνουν στο ΚΚΕ που ούτε τον προηγούμενο της Αλέκας και πεθαμένο πια Γενικό του Γραμματέα δεν τιμά, μιας και είχε το ήθος να παραιτηθεί μόνος του μένοντας μόνο δύο χρόνια στην θέση αυτή, αλλά και το θράσος να έχει κριτική σκέψη και να εκφέρει ελεύθερα την γνώμη του!
Πράγματι όλα τα παραπάνω, ,στην ιστορία που έγραψα ,είναι πολύ ωραία για να είναι αλήθεια αλλά δυστυχώς αποτελούν αποκλειστικό προϊόν της κακοηθέστατης φαντασίας μου στον βωμό της Πρωταπριλιάς.
Η πραγματικότητα βέβαια για τον Πλουμπίδη είναι τελείως διαφορετική
Η παραδοχή από το ΚΚΕ των σφαλμάτων του είναι το ίδιο δυσχερής όσο η αποδοχή από το οποιοδήποτε ιερατείο ότι το δόγμα της θρησκείας τους μπορεί να έχει λάθος.
Όπως διαβάζω εδώ ,ακόμα και την λακωνική απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958,που έγραψα παραπάνω, φρόντισαν να μην πάρει καμιά δημοσιότητα. Επίσης σε αυτή δεν περιέχονται τα στοιχεία του "Πορίσματος για τον Ν. Πλουμπίδη", από τους Βατουσιάνο και Κωτούζα, που υποβλήθηκε στην ΚΕ στις 23-11-1957, όπου καταρρίπτονταν μία προς μία όλες οι κατηγορίες, ξεσκεπάζονται η πολιτική σκευωρία και κατονομάζονταν οι πρωταγωνιστές της Ν. Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας και Δ. Βλαντάς.
Το ηθικό ανάστημα του Πλουμπίδη αναγνωρίστηκε ακόμα και από τους πολιτικούς του αντιπάλους γιατί όταν καταδικάστηκε σε θάνατο ο Μπελογιάννης ο Πλουμπίδης έστειλε, από την παρανομία που ήταν, επιστολή στον διευθυντή της αστυνομίας που δημοσιεύτηκε και στον Τύπο, να παρουσιασθεί στις Αρχές να δικαστεί εκείνος σαν καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, με τον όρο να μετατραπούν οι θανατικές καταδίκες του φίλου και συντρόφου του Ν. Μπελογιάννη.
Λίγους μήνες πριν τη σύλληψη του Πλουμπίδη από την Ασφάλεια, το ΠΓ του ΚΚΕ τον διέγραψε ως χαφιέ και πράκτορα των Άγγλων και αφού ήδη τον είχαν συλλάβει και ενώ βρισκόταν απομονωμένος στη φυλακή, ο ραδιοφωνικός σταθμός "Ελεύθερη Ελλάδα" συνέχισε να μεταδίδει διαρκώς την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Πλουμπίδης ήταν χαφιές της Ασφάλειας.
Ο Πλουμπίδης παρ΄ όλα αυτά πριν να πέσει νεκρός από το εκτελεστικό απόσπασμα ,πιστός στο κόμμα που είχε αφιερώσει όλη την ζωή του, φώναξε :Ζήτω το ΚΚΕ".
Την ίδια στιγμή ο Ζαχαριάδης και η κλίκα του ανακοίνωναν, ότι η εκτέλεση ήταν σκηνοθετημένη απ΄ την Ασφάλεια, την Ιντέλλιτζεντ Σέρβις και το FBI και ότι ο Πλουμπίδης βρισκόταν ήδη στην Αμερική!
Η γελοιοποίηση τους ήταν μεγάλη όταν την άλλη μέρα οι εφημερίδες είχαν την φωτογραφία του πτώματος του !
Προσέξτε τώρα με τι ωραιοποιημένο τρόπο ενώ γίνονται πλέον εκδηλώσεις μνήμης στο τόπο εκτέλεσης του και προβάλλεται σήμερα η αγωνιστική δράση του Πλουμπίδη, η ηγεσία του κόμματος ακόμα και εκείνης της εποχής δεν θεωρείται υπεύθυνη της συκοφάντησης του αλλά έχει εκφράσει απλά μια άδικη κατηγορία για την οποία έφταιγαν οι συγκυρίες!
Λίγο πριν τη σύλληψή του και μετά, μέχρι την εκτέλεσή του περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής του. Η αντίδραση εκμεταλλεύεται την άδικη κατηγορία από την ηγεσία του Κόμματος, για να χτυπήσει το ίδιο το ΚΚΕ και το αριστερό κίνημα. Σ' αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, ο Πλουμπίδης μένει αταλάντευτος. Υπερασπίζεται το Κόμμα και τη γραμμή του, δίνοντας ένα υπέροχο παράδειγμα ήθους, αρετής και αυτοθυσίας.
Και σε άλλο σημείο:
Ξεχωριστή θέση στο πάνθεον αυτών των ηρώων κατέχει αναμφίβολα ο Νίκος Πλουμπίδης. Και λέμε ξεχωριστή διότι ενώ έτσι τα έφεραν οι συγκυρίες που ο Πλουμπίδης, αβάσιμα και προπάντων άδικα, κατηγορήθηκε από τους συντρόφους του ως 'προδότης', αυτός, με αταλάντευτη πίστη στις αξίες του, έδειξε πώς ζουν και πεθαίνουν οι κομμουνιστές
Το πόσο σοβαρό είναι ένα κόμμα, έλεγε ο Λένιν, φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα λάθη του. Και το ΚΚΕ φυσικά αναγνώρισε το λάθος του και αποκατέστησε τον Πλουμπίδη τυπικά (στην 9η Ολομέλεια το '58), αλλά και ουσιαστικά - στην συνείδηση των μελών του.
Ευτυχώς που υπάρχει η συνείδηση των μελών του μιας και η ηγεσία του δεν έχει σκοπό να παραδεχτεί ότι το κόμμα έσφαλε πριν 50 χρόνια γιατί τότε μπορεί να βρεθούν μερικοί να πουν ότι μπορεί να σφάλλει και σήμερα!
Το κόμμα μπορεί να κάνει μια αδικία που και που, σφάλματα και σκευωρίες όμως ποτέ!

ΤΟ ΚΚΕ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗ ;

Μερικές φορές μαθαίνει κανείς ενδιαφέρουσες πληροφορίες κατά τον πιο περίεργο τρόπο .
Βγαίνοντας από ένα κατάστημα το πρωί ,έπεσα σε ένα παλιό μου φίλο, που είχα να τον δω 1-2 μήνες, άνθρωπο εξαιρετικής παιδείας και μόρφωσης και ιδεολόγο της αριστεράς με θητεία στην Γυάρο επί δικτατορίας.
Τον είδα λίγο ξαναμμένο και πήγαμε για καφέ για να μπορέσουμε να πούμε και δυο κουβέντες γιατί τον είδα ότι κόντευε να σκάσει αν δεν μιλούσε.
Ο φίλος μου, αριστερός από τα γεννοφάσκια του, μιας και έχει γεννηθεί στην Τασκένδη από πατέρα που ήταν από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, είναι σήμερα συνασπισμένος μεν, αλλά χωρίς πλέον ιδιαίτερη ανάμιξη με το κόμμα .Με αυτό που απασχολείται κυρίως, είναι με τα πολιτιστικά του δήμου που έχει εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος.
Το δημοτικό λοιπόν συμβούλιο του ανέθεσε να διερευνήσει το κόστος της κατασκευής ενός αγάλματος ενός τοπικού ήρωα της αριστεράς που θέλουν να τον τιμήσουν, γιατί ο δήμος τους ήταν η γενέτειρα του.
Πήγε λοιπόν και αυτός σε ένα γνωστό του και επώνυμο γλύπτη για να συνεννοηθεί τα σχετικά και η γυναίκα του γλύπτη τον οδήγησε να καθίσει στο ατελιέ του για να τον περιμένει να έρθει.
Αναμένοντας τον γλύπτη άρχισε και αυτός να χαζεύει τα διάφορα αγάλματα και προπλάσματα που είχε ο χώρος.
Και εκεί τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Σε ένα χώρο, στο βάθος του ατελιέ, που μπορούσε να απομονωθεί με μια κουρτίνα, είδε 3 προπλάσματα με το ίδιο πρόσωπο, σε φυσικό μέγεθος από την μέση και πάνω, αλλά σε 3 διαφορετικές στάσεις σαν να αγορεύει.
Ήταν δε προφανές και από ότι είχε πέσει στο πάτωμα εκεί, ότι αυτά τα προπλάσματα δούλευε ο γλύπτης εκείνες τις μέρες.
Κάποιος άσχετος, πιθανώς δεν θα καταλάβαινε ποιος είναι ο εικονιζόμενος, όμως ο φίλος μου όχι μόνο τον αναγνώρισε αλλά ήξερε μετά από τόσα βιβλία που έχει διαβάσει για την αριστερά και τους αγώνες της, ακόμα και βάσει ποιών φωτογραφιών του εκτελεσμένου αγωνιστή έχουν φτιαχτεί τα προπλάσματα.

Ήταν ο Πλουμπίδης !
Η έκπληξη του όμως έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν πίσω από αυτά τα προπλάσματα είδε σε ένα στατό ένα άλλο ανάγλυφο στο οποίο απεικονίζονταν 3 κεφάλια και ένα σφυροδρέπανο.
Αμέσως αναγνώρισε ότι ήταν μια σύνθεση για εντοιχισμό με το προφίλ από τα κεφάλια του Σιάντου, του Πλουμπίδη και του Καραγιώργη που όπως μου είπε το ΚΚΕ στο παρελθόν τους είχε κατηγορήσει και τους 3 για προδότες.
Το 1958 βέβαια το ΚΚΕ όπως μου είπε με θλιμμένο σαρκασμό, με απόφαση της ολομέλειας του με μια λιτή ανακοίνωση δήλωσε απολογητικά ,ότι αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης τους γιατί δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που τους απέδωσε η παλιά καθοδήγηση με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.
Ο φίλος μου γνωρίζοντας τους ιδιαίτερους φιλικούς δεσμούς της Αλέκας με τον γλύπτη, αμέσως υπέθεσε ότι είναι προφανές ότι το ΚΚΕ μάλλον έχει αποφασίσει πλέον για την επίσημη αποκατάσταση του Πλουμπίδη πιθανώς δε και των 3 ηγετών που είχε κατηγορήσει άδικα.
Οι υποψίες του σχεδόν επιβεβαιώθηκαν όταν μπαίνοντας ο γλύπτης η πρώτη κίνηση του πριν να τον χαιρετήσει, ήταν να πάει εσπευσμένα να τραβήξει την κουρτίνα κρύβοντας τα προπλάσματα για τα οποία δεν έκανε βέβαια καμιά κουβέντα.
Ο φίλος μου δεν τον ρώτησε από λεπτότητα για τα προπλάσματα αυτά ,όταν είδε αυτή την κίνηση και υπέθεσε ότι προφανώς το ΚΚΕ θα θέλει πρώτα αυτό να δημοσιοποιήσει το γεγονός της αποκατάστασης.

Επειδή διατηρούσα τις αμφιβολίες μου, γιατί ξέρω την δυσκαμψία του ΚΚΕ στην παραδοχή των σφαλμάτων του , μου εξήγησε ότι ο γλύπτης του είπε ότι πνίγεται αυτόν τον καιρό στην δουλειά και μόνο μετά από ένα 6μηνο θα μπορέσει να ασχοληθεί με το δικό του άγαλμα παρά την ικανοποιητική αμοιβή που θα εισέπραττε.
Το βράδυ δε για να με πείσει μου έστειλε με fax,γιατί δεν έχει ακόμα προσχωρήσει στην ηλεκτρονική εποχή, τις φωτογραφίες που δημοσιεύω και οι οποίες απετέλεσαν το μοντέλο για τα 3 προπλάσματα που είδε τα οποία απεικονίζουν τον Πλουμπίδη να αγορεύει με πάθος στην δίκη του.
Τελικά με έπεισε ότι έτσι είναι τα πράγματα αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα χρησιμοποιηθεί η σύνθεση με τους 3, γιατί αν τον Πλουμπίδη και τον Καραγιώργη οι παλιοί αριστεροί τους θεωρούν ηρωικές προσωπικότητες, για τον Σιάντο δεν νομίζω ότι έχουν την ίδια γνώμη.

Η ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΣΤ

ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ- Γ΄ ΤΟ ΝΕΡΑΝΤΖΑΚΙ

Το Σάββατο πριν την γιορτή της γυναίκας ,το πρωί, την ιερότερη στιγμή της μέρας, ήμουνα καθισμένος στον θρόνο διαβάζοντας την εφημερίδα μου και ευγνωμονούσα τον θεό που εισήκουσε τον παπά που με πάντρεψε όταν είπε δος αυτοίς καρπόν κοιλίας και καλλιτεκνίαν. Δόξα τω θεώ , μου δίνει καθημερινώς άφθονον καρπόν κοιλίας όπως μου έδωσε και καλλιτεκνίαν εις το παρελθόν.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή, κτύπησε το τηλέφωνο και ω της εκπλήξεως ήταν το αγλαές αποτέλεσμα της καλλιτεκνίας μας ,δηλαδή η κόρη μας.
Τηλεφωνούσε από το ΕΛ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ότι σε μια ώρα, για να μας κάνει έκπληξη, θα έπρεπε να την παραλάβουμε από το αεροδρόμιο Χανίων .
Η εφημερίς έμεινε στα αδιάβαστα, ο καρπός της κοιλίας εγκατέλειψε τάχιστα και με βροντώδη τρόπον την κοιλίαν μου και σαν άλλο 11-8-80 έτρεξα πάραυτα με το αυτοκίνητο να παραλάβω το τέκνο μας ,όχι για μένα αλλά για την κακομοίρα την μάνα της που είχε σφοδρώς επιθυμήσει την κόρη της, την οποία θα ξανάβλεπε μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αποχωρισμού (10 μέρες!) !
Την Κυριακή 8 Μαρτίου που είναι η γιορτή της Γυναίκας αλλά και η ιστορική μέρα που γεννήθηκαν δύο μεγάλες προσωπικότητες της Νεοελληνικής ιστορίας δηλαδή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο θείος και εγώ ,είχαμε στο σπίτι μας ένα οικογενειακό γεύμα και είχαμε εκτός από την πεθερά μου και κάτι θείες της γυναίκας μου.
Θείους δυστυχώς δεν είχαμε μαζί μας γιατί οι προσκεκλημένες και εορτάζουσες εκείνη την ημέρα θείες , είχαν φροντίσει να τους αποστείλουν εις τας αιωνίους μονάς από μακρού χρόνου.
Τίμησα πάντως δεόντως την εορτή, ψήνοντας νηστίσιμες σαρακοστιανές μπριζόλες στο τζάκι, γιατί έξω έβρεχε πάλι ,μόνος μου, εν μέσω 6 γυναικών πολύ καλής ορέξεως, συνεπικουρούμενος από τον κουνιάδο μου μόνο κατά το στάδιο της βρώσεως(ο γάιδαρος!).
Το να παραθέτεις γεύμα σε αυτές τις χρυσοχέρες θείες της γυναίκας μου είναι πάντως μια από τις πιο επιτυχείς επενδύσεις που μπορείς να κάνεις γιατί σημαίνει ότι εξασφαλίζεις την εύγευστον και πλούσια διατροφή σου για μια τουλάχιστον εβδομάδα.
Σαν γνήσιες Κρητικές νοικοκυρές ήρθαν κρατώντας ένα τεράστιο ταψί με παστίτσιο, ένα εξίσου ευμέγεθες πυρέξ με κρέπες, ένα ταψί σπανακόπιττα και ένα κέικ πορτοκαλιού σε μέγεθος σωσίβιου πλοίου.
Μετά το φαγητό έθεσαν το ερώτημα αν με όλα αυτά τα νεράντζια που μας περιτριγυρίζουν φτιάχνουμε νεραντζάκι γλυκό. Το περιβόλι βέβαια είναι κυρίως πορτοκαλεώνας αλλά μετά από αρκετά χρόνια που έμεινε χωρίς φροντίδα η αμείλικτη φύση μετέτρεψε πάλι σε νεραντζιές αρκετές πορτοκαλιές.
Τους εξηγήσαμε λοιπόν ότι το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να τρώμε το νεραντζάκι γλυκό, όπως βεβαίως και όλα τα γλυκά του κουταλιού, με την υποβολιμαία σκέψη ότι η παρατήρηση αυτή θα τις οδηγήσει να μας φιλέψουν στο μέλλον με καμιά βαζάρα από τα γλυκά που φτιάχνουν. Σε κείνο το σημείο αφού μας εξήγησαν ότι είναι πανεύκολο να φτιάξεις νεραντζάκι γλυκό, για να μας το αποδείξουν ,έριξαν την ιδέα να φτιάξουμε κανένα βάζο αυθωρί και παραχρήμα.
Η ιδέα άρεσε στην κοράκλα μου η οποία ασχολήθηκε ενεργώς στην παρασκευή του με την επίβλεψη και βάσει των οδηγιών των έμπειρων περί αυτά θειάδων με αποτέλεσμα να φτιαχτεί ένα βάζο γλυκό από το οποίο μου παραχωρήθηκε συγκαταβατικώς το μικρότερο από τα κομμάτια για να δοκιμάσω, και απλά για να συνηγορήσω στο ότι όντως το τελικό αποτέλεσμα ήταν επιτυχές.΄
Το γλυκό ήθελε να το πάρει μαζί της στην Αθήνα για να αποδείξει εμπράκτως στην παρέα της τις ικανότητες της στην ζαχαροπλαστική.
Την άλλη μέρα με σπαραγμόν ψυχής πήγα το «παιδί»,όπως την αποκαλεί η σύζυγος, στο αεροδρόμιο, την σταυροφίλησα, και την αποχαιρέτησα συγκινημένος , κουνώντας το μαντήλι μου καθώς την έβλεπα να μπαίνει στις ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ με το βαλιτσάκι της στο ένα χέρι και το βάζο με το γλυκό στο άλλο.
Δεν είχα προλάβει να φτάσω στην κατηφόρα για την Σούδα όταν κτύπησε και κινητό και η απελπισμένη θυγάτηρ μου μου είπε να γυρίσω πίσω στο αεροδρόμιο.
Τι είχε συμβεί;
Το νερατζάκι θεωρήθηκε ως υγρό και ως υγρό απαγορεύεται να το κρατάς σαν χειραποσκευή, γιατί προφανώς μπορείς να κάνεις καμιά αεροπειρατεία με αυτό μπουκώνοντας δολίως με νερατζάκια κανένα διαβητικό πιλότο προκαλώντας του έτσι διαβητικό κώμα με απώτερο σκοπό να αποκτήσεις τελικά τον έλεγχο του αεροσκάφους.
Άμα τη επιστροφή στο σπίτι, με το όπλο της αεροπειρατείας στο χέρι, αυτό αρπάχτηκε πάραυτα από την τηλεφωνικώς ειδοποιηθείσα μητέρα για το τραγικό γεγονός, η οποία ως μόνιμος συμπαραστάτης και πληρεξούσιος δικηγόρος της κόρης της μου δήλωσε απειλητικά:κοίταξε μην απλώσεις χέρι στο γλυκό του «παιδιού» γιατί θα στο κόψω!
Όμως την επομένη όταν σκέφτηκε καλύτερα το θέμα κατάλαβε ότι ο Αθεόφοβος ως χοντρόπετσος αφ΄ενός μεν δεν καταλαβαίνει από φοβέρες, αφ΄ετέρου δε είναι αδίστακτος και ασυγκράτητος μπροστά σε ένα βάζο γλυκό και ιδίως όταν αυτό περιέχει νερατζάκι που του έχει ιδιαίτερη αδυναμία.
Έτσι πήρε μια μεγάλη ,σημαντική και πρωτοποριακή απόφαση στην ζωή της, η οποία της έδωσε νέο νόημα και την οδήγησε σε ριζοσπαστικές λύσεις που ανοίγουν διάπλατα καινούργιους ορίζοντες για το μέλλον.
Τρέμε πλέον Βέφα, τρέμε Μαμαλάκη!
Βάσει των γραπτών οδηγιών από τις θειάδες έφτιαξε για πρώτη και ελπίζω όχι για τελευταία φορά στην ζωή της ένα βάζο με νερατζάκι γλυκό!
Την πρόθεση βέβαια για να φτιάξει γλυκό νερατζάκι την είχε από χρόνια αλλά ποτέ η πρόθεση δεν κατέληγε σε εκτέλεση.
Έτσι και στο παρελθόν που είχαμε ξαναέρθει στην Κρήτη ,κόψαμε κάτι εξαιρετικά κυδώνια από την κυδωνιά μας με την πρόθεση να γίνουν γλυκό.
Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβαν να γίνουν γλυκό και τα πετάξαμε.
Δεν κρατάνε βλέπετε πολύ στο ψυγείο.
Ταχύτατα, μόλις μετά από 6 μήνες μέσα σ΄ αυτό, σάπισαν τα άτιμα!
Πάντως ευτυχώς που το νερατζάκι και των δύο ήταν επιτυχές, οπότε διατηρώ ελπίδες ότι μάνα και κόρη θα θελήσουν στο μέλλον να το ξαναφτιάξουν επαναλαμβάνοντας τους συνεχώς προς εμπέδωση και από τις δύο πως η επανάληψις είναι η μήτηρ της μαθήσεως!
Προνοητικός δε πάντα και γεμάτος ελπίδες ,φεύγοντας από την Κρήτη έφερα μαζί μου μια σακούλα γεμάτη τροφαντά νεράντζια.
Ίδωμεν λοιπόν!

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ- Β΄ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Μετά την αγορά των DVD οι συνοδεύουσες αυτά εφημερίδες χάρις είς την οικολογικήν συνείδηση του Αθεόφοβου στοιβάζονται προς απόρριψιν εις τους εθνικόφρονας κάδους με τον αυτόν φανατισμόν τόσον είς την Αθήνα όσον και είς το χωρίον.

Έχω ξαναγράψει στο παρελθόν ότι από παιδί είμαι φανατικός εφημεριδοφάγος .
Στο πατρικό μου σπίτι κάθε πρωί ερχόταν πρώτα η πρωινή εφημερίδα αλλά αυτή που προτιμούσα ήταν η εφημερίδα που έφερνε ο πατέρας μου μαζί του το μεσημέρι.
Μιλάμε βέβαια για την εποχή που οι εφημερίδες ήσαν όλες μεγάλου σχήματος, ολιγοσέλιδες και βασική πηγή ευρύτερης ενημέρωσης γιατί το ραδιόφωνο ήταν κυβερνητικό φερέφωνο .
Ξάπλωνε λοιπόν στο κρεβάτι του και όπως κράταγε την εφημερίδα του εγώ ήμουνα καθισμένος στο πλάι του από την άλλη μεριά και διάβαζα την πίσω σελίδα.
Συχνά βέβαια έπεφτε και κανένας ψιλοκαυγάς όταν ήθελε να γυρίσει σελίδα και εγώ δεν είχα τελειώσει αυτό που διάβαζα, αλλά στην ουσία και οι δύο κατά βάθος γλεντάγαμε την κατάσταση.
Στην μάνα μου επιτρέπαμε να πιάσει την εφημερίδα την επόμενη μέρα ,παράδοση που τηρώ με σχολαστική προσήλωση μέχρι σήμερα με την γυναίκα μου.
Μόλις λοιπόν επισκευάσαμε το σπίτι στο χωριό , που τυχαίνει να είναι η ιστορική και περήφανη γενέτειρα μιας μοναδικής και ανεπανάληπτης προσωπικότητας, τουτέστιν της κ. Αθεόφοβου, όταν πήγαμε να μείνουμε για πρώτη φορά ,πήγε στο περίπτερο και κατέστησε υπεύθυνο τον περιπτερά, για την καθημερινή και αδιατάρακτη φύλαξη της εφημερίδας μας. Του επέστησε δε την προσοχή, για να μην γίνει κανένα λάθος και την δώσει κανένα από τα παιδιά του αλλού, να γράφει το όνομα της επάνω, λέγοντας του βέβαια το πατρικό της όνομα με το οποίο και είναι γνωστή στο χωριό γιατί ζει σ΄ αυτό η μητέρα της και ο αδελφός της.
Όταν λοιπόν πήγα και εγώ μια μέρα να την πάρω ζήτησα την φυλαγμένη εφημερίδα λέγοντας όνομα της συζύγου μου.
Στην κουβέντα έκπληκτος διαπίστωσε ότι άλλο είναι το επώνυμο μου και με ρώτησε αν δεν με ενοχλεί που η γυναίκα μου χρησιμοποιεί και το πατρικό της.
Του εξήγησα ότι αυτό δεν με απασχολεί καθόλου, άλλωστε η γυναίκα μου σαν επιστήμων και για επαγγελματικούς λόγους χρησιμοποιούσε ανέκαθεν και τα δύο ονόματα.
Από την άλλη μέρα και έκτοτε μέχρι σήμερα τι επώνυμο λέτε ότι γράφει η εφημερίδα;
Βεβαίως το δικό μου!
Αθάνατη Κρήτη!
.

Η ΜΥΚΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Πάντα μου άρεσαν να ξεφυλλίζω παλιά βιβλία, όταν δε αυτά αφορούν και την Μύκονο ,ένα μέρος που αγαπώ ιδιαίτερα, όπως θα έχετε διαπιστώσει και στο παρελθόν,(εδώ και εδώ) τότε η ευχαρίστηση είναι διπλή.
Ο Μυκονιάτης κουμπάρος μου έδωσε να διαβάσω ένα μοναδικό βιβλίο για την Μύκονο, που έχει γραφτεί το 1914 από ένα εμπνευσμένο γυμνασιάρχη, ιστορικό και φιλόλογο, από την Μεγάλη του Γένους Σχολή, που σπούδασε στα Πανεπιστήμιο Αθηνών και Βερολίνου, όπου το 1892 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιστορίας,τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε εκ νέου το 1996 σε φωτοτυπική αναπαραγωγή του πρωτοτύπου από την Βιβλιοφιλία.

Στο μέλλον θα σας δώσω μερικά ακόμα αποσπάσματα από αυτό, αλλά αυτές τις μέρες είναι φυσικό να σας μεταφέρω τις σελίδες που αφορούν την ηρωίδα της Μυκόνου, την Μαντώ Μαυρογένους.
Έχω μεταφέρει από το βιβλίο τις σελίδες που είναι σχετικές με την Μαντώ.
Προσέξτε την ρέουσα απλή καθαρεύουσα που χρησιμοποιεί και την δυνατότητα που έχει με αυτήν με μία λέξη, σαν και αυτές που υπάρχουν στις παρατηρήσεις, να δίνει επακριβώς την έννοια που θέλει.

Κλικάροντας στις φωτογραφίες μεγαλώνουν για ευχερέστερη ανάγνωση.

..........................................Ναύπλιο 1841

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1-Γεννήθηκε στα 1796 στο χωριό Μαρμαρά της Πάρου .
Η μάνα της ήταν Μυκονιάτισσα , Θυγατέρα του Αντώνη Χατζή Μπάτη και την έλεγαν Ζαχαράτη .

2-Αστυγείτων= Η γειτονική πόλη

3-προσήνεγκεν=προσέφερε

4-ο υιοί του Ιξίωνος είναι οι Κένταυροι

5-Αποναινομενη =αποστρεφόμενη

6-δράμη= τρέξει

7-Η Μαντώ Μαυρογένους είχε στην κατοχή της από οικογενειακή κληρονομιά ένα πολύτιμο σπαθί. Λένε πως το σπαθί αυτό ήταν απ' τα χρόνια του Κωνσταντίνου του Μεγάλου.

΄Αλλοι λένε πάλι πως η Μεγάλη Αικατερίνη το είχε χαρίσει στον πατέρα της Μαντώς. ΄Ηταν "Χρυσοποίκιλτον και Αδαμαντοκόλλητον". Είχε χαραγμένη την επιγραφή "Δίκασον Κύριε τους αδικούντας με, τους πολεμούντας με, βασίλευε των Βασιλευόντων".

Σαν κατέβηκε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας, η Μαντώ του χάρισε το "πατροπαράδοτον μου και πολυτιμότατον δια την αρχαιοτητά του σπαθίον", όπως γράφει και η ίδια. Ο Κυβερνήτης την ευχαρίστησε για το ιστορικό αυτό δώρο, "σπάθην οπλίσασαν την χεριά γενναίου τίνος προμάχου του Σταυρού".

Στον τιμητικό αποχαιρετιστήριο χορό, που δώσανε στο σπίτι του Αλεξάνδρου Κοντοσταύλου στην Αίγινα, για χάρη του στρατάρχη Μαιζών που θα έφευγε από την Ελλάδα, ο Καποδίστριας πρόσφερε το ιστορικό αυτό σπαθί στον Μαιζών, "ως τεκμήριον της προς αυτό ευγνωμοσύνης του ΄Εθνους".

8-Σπαθάριος=σπαθάριος ονομαζόταν αρχικά εκείνος που έφερε σπάθην, δηλ. ο οπλισμένος με σπαθί σωματοφύλακας του αυτοκράτορα ή άλλων επισήμων αρχόντων. Με το πέρασμα του χρόνου κατάντησε αυλικό αξίωμα. Έτσι, σπαθάριοι ονομάζονταν οι αυλικοί, που έφεραν τα όπλα του βασιλιά είτε κατά τις διάφορες τελετές είτε κατά τις εκστρατείες.

9-περιαδόμενα=όσα λεγόντουσαν εδώ και κεί

10-Η Μαντώ πρόσφερε στον Αγώνα 700.000 γρόσια . Το 1826 έδωσε να εκποιηθούν τα κοσμήματά της και να διατεθούν προς περίθαλψη δύο χιλιάδων Μεσολογγιτών που σώθηκαν από την Έξοδο .

11-χρυσοπάρυφον= με χρυσή μπορντούρα

12-Δημήτριος Υψηλάντης (1793-1832) Η Βιογραφία του
Ο Δημ. Υψηλάντης δεν είχε καθόλου εντυπωσιακό παράστημα. Ήταν μάλλον κοντός και φαλακρός και φαινόταν πολύ μεγαλύτερος στην ηλικία. Κουραζόταν εύκολα και κοιμόταν πολύ. Έπασχε από μυοτονική δυστροφία, μια κληρονομική χρόνια εξελικτική πάθηση των σκελετικών μυών και των ενδοκρινών αδένων, η οποία εμφανίζεται συνήθως σε ηλικία 20 μέχρι 30 ετών. Από την ασθένεια αυτή πέθανε το 1832 στ’ Ανάπλι σε ηλικία μόλις 39 ετών, ενώ φαινόταν πολύ μεγαλύτερος.
Στο Ναύπλιο είχε συνδεθεί συναισθηματικά με τη Μαντώ Μαυρογένους.

Τα σπίτια τους ήταν αντικριστά.
Μετά το θάνατο του Υψηλάντη, η Μαντώ εκδιώχθηκε από το Ναύπλιο με διαταγή του Ι. Κωλέτη, επειδή συνδεόταν με το στρατηγό, και μετέβη στη Μύκονο, την ιδιαίτερή της πατρίδα, όπου και πέθανε το 1840 πολύ φτωχή.

13-Ρηξίγαμος=ο αθετών υπόσχεση γάμου.

14-Εκεί πέθανε από τυφοειδή πυρετό

15-αβελτηρία=νωθρότητα στην σκέψη, μωρία

16- Οι δύο μεγάλες ηρωίδες της Ελληνικής Επανάστασης είχαν σαν μόνα κοινά χαρακτηριστικά ότι ήσαν νησιώτισσες, με μεγάλη περιουσία και μεγάλη πίστη για τον αγώνα της ανεξαρτησίας.
Η Μαντώ ήταν νεαρή, λεπτοκαμωμένη και όμορφη. Αντίθετα η Μπουμπουλίνα ήταν μεσόκοπη και συμπεριφερόταν σαν άνδρας.
Την Μαντώ την θάψανε στο προαύλιο της Καταπολιανής. Ύστερα όμως από την αναπαλαίωση του Ναού , δεν υπάρχει ο τάφος της , όπως και τα καμπαναριά που σήμαναν το θάνατό της .
Προς τιμήν της στο παρελθόν είχε κοπεί νόμισμα δύο δραχμών με τη μορφή της.

Σήμερα, για να τιμηθεί η συνεισφορά της, ένα άγαλμά της έχει στηθεί στο παλιό λιμάνι, στη μέση της πλατείας Μαντώς, που οι ξένοι την ονομάζουν Πλατεία των Ταξί!

Σχετικά με την 25η Μαρτίου είναι και το παρακάτω ποστ μου που έχει προκαλέσει και ενδιαφέρουσα συζήτηση

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

όπως επίσης και το παρακάτω ποστ

ΕΙΧΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;

.

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ;

Θα συνεχίσω με τα στιγμιότυπα από την Κρήτη, αλλά αυτά που άκουσαν τ΄ αυτάκια μου προχθές το πρωί στον ΦΛΑΣ με ανάγκασαν να παρεμβάλλω αυτό το ποστ.
Φτάνοντας άγρια χαράματα στον Πειραιά ,κατά τις 5 ½ αξημέρωτα , και παίρνοντας τον δρόμο για την Αθήνα ανοίγω το ραδιόφωνο για να ακούσω κανένα νέο και πέφτω σε μια συνέντευξη με τον επιλεγόμενο γκουρού της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής κ.Βυθούλκα.
Μιλούσε λοιπόν ο γκουρού για το πώς έχει εκπαιδεύσει 9000 γιατρούς στην Διεθνή Ακαδημία στην Αλόννησο στην ομοιοπαθητική, ότι αυτός (!!) έχει φροντίσει να ασκούν την ομοιοπαθητική στην Ελλάδα γιατροί και ότι ούτε λίγο ή πολύ με την ομοιοπαθητική όλα λίγο πολύ τα νοσήματα μπορούν να θεραπευτούν(εδώ 3 θαυμαστικά!!!).
Βέβαια όταν ο δημοσιογράφος του είπε ότι : εσείς σαν γιατρός…αναγκάστηκε να πει ότι δεν είναι γιατρός ,αλλά είχε την σαφή άποψη ότι ακόμα και αν ένα παιδί έχει πνευμονία στην αρχή μπορεί να το θεραπεύσουμε με ομοιοπαθητικά φάρμακα(εδώ 4 !!!!)
Ευτυχώς που στην ερώτηση τι θα κάνουμε σε μια οξεία σκωληκοειδίτιδα σε αυτήν απάντησε ότι δυστυχώς δεν υπάρχει ομοιοπαθητικό φάρμακο να προτείνει και έτσι αναγκαστικά καταφεύγουμε σε χειρουργό.
Στην ερώτηση δε γιατί δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες για την Ομοιοπαθητική που να επιβεβαιώνουν την θεραπευτική της δυνατότητα βάσει της κλασσικής αρχής του Karl Popper ότι επιστήμη είναι ένα σύνολο από θεωρείες που έχουν σαφές περιεχόμενο και υπόκεινται σε πειραματικό έλεγχο, απάντησε.(μεταφέρω την ουσία) , ότι ο κάθε οργανισμός είναι διαφορετικός, όποτε δεν μπορείς να μαζέψεις τους διαφορετικούς για να κάνεις μια ομάδα που να την συγκρίνεις με μια ομάδα μη διαφορετικών.
Βέβαια ο γκουρού έχει σχέση με την επιστήμη όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο (και χωρίς ομοιοπαθητική αραίωση!) γιατί ο άνθρωπος υπομηχανικός ήταν στην Νότια Αφρική.
Όμως, όπως γράφει ο ίδιος στην βιογραφία του, εκεί ήρθε σε επαφή με την ομοιοπαθητική στην οποία αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά με αποτέλεσμα να φτάσει στις Ινδίες όπου φοίτησε σε διάφορες σχολές ομοιοπαθητικής «ρουφώντας»κυριολεκτικά την γνώση. Το ρούφηγμα αυτό ,λέει, τον ανέδειξε σε μοναδικό ταλέντο, με αποτέλεσμα η φήμη του έγινε τόση που ο γνωστός φιλόσοφος Κρισναμούρτι ζήτησε να γίνει ο προσωπικός του γιατρός.
Όπα, τι διαβάζουμε εδώ;
Μέχρι εδώ αλλά και στην μετέπειτα βιογραφία, δεν διαβάζουμε τίποτα σχετικό με σπουδές ιατρικής εκτός βέβαια αν θεωρούνται ιατρικές οι σπουδές στις διάφορες Ινδικές σχολές ομοιοπαθητικής. Όμως ο ίδιος «ρουφώντας» την γνώση στις παγκοσμίως άγνωστες αυτές σχολές, έφτασε να διαπιστώνει τις ανεπάρκειες που υπήρχαν σ΄ αυτές σε σχέση με το μέγεθος των δικών του απαιτήσεων.
Τόσο δε σημαντικές ήταν αυτές οι σπουδές στην Ινδία που όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο περιοδικό ¨ΒΗ Magazino¨, πήγε στην Ινδία όπου η ομοιοπαθητική έπνεε τα λοίσθια και είχε καταντήσει σκέτος τσαρλατανισμός και την ανέστησε, καθ' ότι διάβασε, κατάλαβε περί τίνος πρόκειται και άρχισε να διδάσκει.
Από κει και πέρα η ιστορία είναι γνωστή.
Ο γκουρού με θεωρητικό υπόστρωμα όλες αυτές τις «σπουδές», αναπτύσσει θεωρίες σχετικές με ιατρικές θεραπείες και διδάσκει κάτι που δεν μπορεί να εξασκήσει !!!
Διαβάζουμε δε στην Πάπυρος –Λαρούς –Μπριτάννικα πως τιμήθηκε από την Σουηδική Ακαδημία με το «εναλλακτικό βραβείο Νόμπελ» (τόμος 15,σελ 396) και μένουμε ξεροί!!
Ο ίδιος πιο διακριτικά γράφει:….σφράγισε η βράβευση του Γ. Βυθούλκα το 1996 στο Σουηδικό Κοινοβούλιο με τo «Διεθνές βραβείο για το Σωστό Τρόπο Ζωής» ή όπως αποκαλείται «Εναλλακτικό Νόμπελ»…
Για να δούμε λοιπόν τι είναι αυτό το Right Livelihood Award ή βραβείο για το Σωστό Τρόπο Ζωής ή «Εναλλακτικό Νόμπελ» τι σχέση έχει με τα Νόμπελ και από ποιους και που απονέμεται.
Ο Jakob von Uexkull (1944-) ένας ενδιαφέρον τύπος, συγγραφέας, επαγγελματίας φιλοτελιστής και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο παρελθόν, πούλησε την συλλογή των γραμματοσήμων του εισέπραξε 1.000.000 δολάρια ,και το 1980 αποφάσισε να γίνει ο ιδρυτής του βραβείου.
Η πρόταση του να προστεθούν τα βραβεία του με τα βραβεία Νόμπελ απορρίφτηκε από την επιτροπή των Νόμπελ και ο Uexkull αποφάσισε να απονέμει η οργάνωση του τα βραβεία την προηγούμενη μέρα της απονομής των Νόμπελ για προφανείς λόγους δημοσιότητας.
Η τελετή γίνεται ΣΤΟ κτήριο που συνεδριάζει το Σουηδικό Κοινοβούλιο.
Είναι λοιπόν προφανές ότι ούτε η Σουηδική Ακαδημία ούτε το Σουηδικό Κοινοβούλιο απονέμουν αυτό το βραβείο αλλά είναι ένα βραβείο μιας ιδιωτικής οργάνωσης.
Ένα απολαυστικό άρθρο για τα βραβεία αυτά είναι το Sword swallowing study wins alternative Nobel prize
Όμως ο γκουρού μας είναι και υπέρ της αποκέντρωσης.
Για τον λόγο αυτό ιδρύει στην Αλόννησο την Διεθνή Ακαδημία κλασσικής ομοιοπαθητικής που έχει την παγκόσμια αποκλειστικότητα να είναι, όπως λέει, το μόνο ίδρυμα στον κόσμο που είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στη διδασκαλία της Oμοιοπαθητικής Iατρικής. (Μόνο στην Ελλάδα μπορούμε να έχουμε τέτοια αποκλειστικότητα !)
Ως εκ τούτο λοιπόν το άλλο παγκοσμίου φήμης τμήμα Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου του Αιγαίου στην Σύρο, με καθηγητές φυσικούς,μηχανικούς ,ζωγράφους ,ναυπηγούς όλους προφανώς ειδικούς στην ομοιοπαθητική ξεκίνησε με τον γκουρού μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών (Μάστερ), με τίτλο "Ολιστικά Εναλλακτικά Θεραπευτικά Σχήματα - Κλασική Ομοιοπαθητική"(Πάλι μόνο στην Ελλάδα μπορούμε να έχουμε τέτοια αποκλειστικότητα !)
Τι σημασία έχει αν 62 καθηγητές και ερευνητές Πανεπιστήμιων διάφορων θετικών επιστημών, που δεν έχουν σπουδάσει στην Ινδία, θεωρούν αυτό το μάστερ ντροπή για το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου.
Για το θέμα έχω γράψει στο παρελθόν ένα ποστ με τίτλο :

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΧΕΔΙΑΣΗ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ;

και μετά από ένα σχόλιο σε αυτό, ένα ακόμα στην συνέχεια με τίτλο:

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΚΔΟΧΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ

Δεν πρόκειται εδώ να ασχοληθώ με το γιατί η ομοιοπαθητική δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΑΣΗ.
Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το Homeopathy: The Ultimate Fake για να καταλάβει .
Ήδη στο παρελθόν έχουν γίνει εκτεταμένες συζητήσεις στην μπλογκόσφαιρα και σας παραθέτω απλά μερικά σχετικά λίνκ
Επιστήμη ή Μαγεία; του Νίκου Δήμου
To ψέμα της ομοιοπαθητικής Αtheoi.org
Μια ολοκληρωμένη σειρά υπάρχει στο don’t kiss the frog
materia medica et hocus pocus [1]
hocus pocus et materia medica [2]
hocus medica et pocus materia[3]
hocus pocus[4]
Οι wannabe Γαλιλαίοι[5]
Τέλος δε ένα υστερόγραφο της x-psilikatzou ,που δεν είναι γιατρός, αλλά διαθέτει τον κοινό νου στο ποστ της SIMILIA SIMILIBUS CURENTUR σπάει κόκκαλα !
p.s. Και για να ρωτήσω και τίποτα τσι προκοπής… και αφού τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια (σε ελάχιστες δόσεις) αν δίνω κάθε μέρα σε έναν ομοιοπαθητικό γιατρό ομοιοπαθητικά φάρμακα, πότε θα γίνει συμβατικός γιατρός;
Τώρα θα μου πείτε καλά μας τα είπες ως εδώ αλλά τι σχέση έχει η Ομοιοπαθητική με την Παναγία της Τήνου;
Την απάντηση την δίνουν όλοι αυτοί που δεν πείθονται με τίποτα από όσα και να γράψεις και είναι έτοιμοι να μου ανταπαντήσουν πως αυτοί δεν ξέρουν τίποτα και πως αυτοί θεραπεύτηκαν με την ομοιοπαθητική.
Και θα έχουν δίκιο ότι θεραπεύτηκαν γιατί πράγματι θεραπεύτηκαν με καθαρό νεράκι !
Είναι γνωστό ότι πολλά νοσήματα περνούν μια οξεία φάση και μετά υποχωρούν από μόνα τους όπως είναι γνωστό και το φαινόμενο placebo, αλλά επίσης και η πίστη στην αποτελεσματικότητα μιας θεραπείας είναι αποτελεσματικό φάρμακο.
Είναι ακριβώς οι ίδιες περιπτώσεις που θεραπεύτηκαν επειδή πέρασαν από κάτω από την Παναγία της Τήνου.
Η διαφορά είναι ότι οι ομοιοπαθητικοί λένε ότι θεραπεύουν με το νεράκι τους ενώ οι παπάδες ότι έγινε θαύμα.
Άλλωστε και γι΄ αυτό το λόγο το ιερατείο πολεμάει την ομοιοπαθητική.
Τους αφαιρεί πελάτες!
Όσοι πάντως επιθυμούν να δουν και την πλήρη επιστημονική τεκμηρίωση ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι σκέτο και καθαρό νεράκι μπορούν να δουν αυτό το εξαιρετικό ντοκυμαντέρ του BBC που αποδεικνύει σαφέστατα αυτό το γεγονός.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ- Α΄ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Μετά από αρκετούς μήνες καταφέραμε να ξαναέρθουμε στο σπίτι της Κρήτης που σας έχω παλιότερα περιγράψει, μαζί με τις τότε σχετικές αγροτικές εμπειρίες .
Αυτή την φορά η Κρήτη μας υποδέχτηκε σαν να είμαστε παξιμάδι σε ντάκο.

Μουλιάσαμε!
Έβρεχε ανηλεώς και έκανε και ψόφο!
Θα μου πει κανείς δεν πειράζει, θέρμανση έχεις, ανάβεις και το τζάκι σου για ατμόσφαιρα ,παίρνεις και το βιβλιαράκι σου και περιμένεις να ξαναβγεί ο ήλιος.
Αμ, δε !
Το σπίτι είναι δίπλα σε ποτάμι, δηλαδή στο χαμηλότερο σημείο του κάμπου .

Το ποτάμι το τροφοδοτούν συνεχώς τα Λευκά Όρη μέχρι να πάψουν να είναι λευκά, δηλαδή μέχρι να λιώσουν τα χιόνια, και αυτή την εποχή το νερό του φτάνει τουλάχιστον τα 5-6 μέτρα σε πλάτος (Στις φωτογραφίες τα Λευκά Όρη και το ποτάμι ).
Όταν βρέχει λοιπόν συνεχώς, το χώμα στο περιβόλι δεν καταφέρνει ύστερα από λίγες μέρες να απορροφήσει το νερό και για να το περπατήσεις πρέπει να φοράς γαλότσες.
Ωραία θα μου πείτε κάτσε στο σπίτι για να μην βρέχεσαι.

Μην θέλεις να παραστήσεις τον Τζίν Κέλι στο Τραγουδώντας στην βροχή !
Αμ δε!
Το σπίτι είναι πέτρινο ,του 1910 ,χτισμένο κατευθείαν στο έδαφος χωρίς ιδιαίτερα θεμέλια .

Ο δημόσιος δρόμος στον οποίο εφάπτεται το σπίτι, με τις επανειλημμένες επιχωματώσεις και ασφαλτοστρώσεις όλα αυτά τα χρόνια έφτασε να είναι το λιγότερο 40 και το περισσότερο 80 εκατοστά ψηλότερα από το εσωτερικό του σπιτιού και το περιβόλι.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αναβλύζει απρόσκοπτα γάργαρο και δροσερό νεράκι μέσα στο σπίτι!
Βέβαια δεν πιστεύω να πιστεύετε ότι ένας πολυμήχανος αθεόφοβος δεν θα εύρισκε την λύση στο πρόβλημα;
Μετά την πρώτη φορά που αισθανθήκαμε σαν γνήσιοι κάτοικοι της Βενετίας τούς χειμωνιάτικους μήνες ,ανοίξαμε δύο λάκκους στα δύο δωμάτια που έχουν το πρόβλημα, βάλαμε και μια αντλία μέσα με φλοτέρ, και κοιμόμαστε πλέον ήσυχοι γιατί όταν ανέβαινε η στάθμη του νερού δούλευε η αντλία και έβγαζε το νερό έξω.
Αμ δε!
Σηκώνομαι ένα πρωί από το κρεβάτι ,ετοιμάζω το πολυτιμότερο όργανο που έχει ένας άνδρας για να επιτελέσει το δεύτερο στην ανδρική αξιολογική κλίμακα σημαντικό του έργο, δηλαδή μια άκρως ανακουφιστική πρωινή ούρηση, και πάω να βάλω τις παντούφλες μου.
Με φρίκη όμως διαπιστώνω ότι αυτές είχαν πλέον επιτύχει την αναβάθμιση τους σε γόνδολες και επέπλεαν με άνεση σαν να βρισκόντουσαν στην πλατεία Σαν Μάρκο το χειμώνα .
Τι είχε συμβεί;
Το γαμημένο το φλοτέρ είχε φρακάρει στο πλάι της αντλίας και έτσι αυτή δεν δούλεψε.
Θα έλεγα ότι εκείνο το πρωινό τσαλαβουτώντας ξυπόλυτος στα παγωμένα νερά, με μια κύστη γεμάτη που αδιαφορούσε για το πρόβλημα που προέκυψε ,με τα μπατζάκια από τις πυτζάμες μουσκεμένα, και τα μανίκια σηκωμένα αλλά και αυτά βρεγμένα με τα χέρια χωμένα μέσα στα νερά για να ελευθερώσω το φλοτέρ, ανέκραξα στεντορεία τη φωνή όλους τους αναθεματισμούς της Κυριακής της Ορθοδοξίας συν μερικά διαχρονικά καντήλια.
Ευτυχώς όμως τώρα που τα γράφω, με αποζημιώνει πλέον ένας θαυμάσιος ήλιος που ζητάει συγνώμη που κρύφτηκε τόσες μέρες και έτσι θα μπορέσω σήμερα, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα με το καλαθάκι μου ανά χείρας, να πάω στο περιβόλι να μαζέψω και κανένα πορτοκάλι πριν να πέσουν όλα κάτω.
Είναι δε και πλήρως βιολογικά, γιατί μεγαλώνουν χωρίς λιπάσματα και φροντίδα , είναι δε αυτήν την εποχή πεντανόστιμα τα άτιμα!
Εκτός από μερικά ποτίσματα το καλοκαίρι, μόνα τους μεγαλώνουν και μόνα τους πέφτουν κάτω για να γίνουν λίπασμα για την νέα φουρνιά.

Φορτωμένος λοιπόν με μερικά ζουμερά πορτοκάλια επιστρέφω στην Αθήνα να αναπνεύσω λίγο από το ζωογόνο καυσαέριο της που τόσο καιρό μου έλειψε .
Φτάνει πια τόσος καθαρός αέρας ,μπούκωσαν τα πνευμόνια μου!

.