ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΛΟΥΚΟΤΟΠΟ

Μετά τις τελευταίες παράνομες και προκλητικές ενέργειες του Ερντογκάν με το μνημόνιο με την Λιβύη, αποδείχτηκε πόσο προφητικό ήταν το άρθρο του Γ.Μαρίνου  για τις ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ που δημοσίευσα πρόσφατα.

Σε αυτό επεσήμανε πως το μόνο που έχουμε κατοχυρώσει διεθνώς είναι τα 6 μίλια των χωρικών μας υδάτων, πως ούτε η διεθνής κοινότητα ούτε και το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει ως εναέριο χώρο μας τα 10 ναυτικά μίλια που επιμένουμε μόνο εμείς αντί των 6, που είναι αντίστοιχα με τα χωρικά μας ύδατα και τέλος πως μπορεί να επικαλούμαστε συνεχώς ως αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) τα 200 μίλια αλλά δεν έχουμε προβεί σε καμία νόμιμη κατοχύρωση τους με υποβολή σχετικών χαρτών στον ΟΗΕ όπως έχει κάνει η Τουρκία.

Το μόνο όμως που κάνουμε με μεγάλη αμετροέπεια είναι να μιλάμε για τα απαράγραπτα δικαιώματα μας στον χώρο που μας περιβάλλει.

Απαράγραπτα όμως γίνονται όταν αυτά αναγνωρίζονται από τα όμορα κράτη και μετά από διεθνείς συνθήκες.

Είναι σαφώς η Τουρκία ένας προβληματικός γείτονας, αλλά εμείς ούτε από την πλευρά του Ιονίου δεν επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια, που δεν θα είχαμε πρόβλημα, ούτε μπορέσαμε να καθορίσουμε και την ΑΟΖ εκεί, με την Ιταλία και την Αλβανία.

Τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο είναι πρακτικώς αδύνατο να επεκταθούν όχι μόνο λόγω του casus belli της Τουρκίας αλλά γιατί και τα υπόλοιπα κράτη και βεβαίως τα ισχυρά. οι ΗΠΑ και η Ρωσία, ακόμα και στην θεωρητική περίπτωση που  συμφωνούσε η  Τουρκία, δεν θα επέτρεπαν να γίνει το Αιγαίο μια κλειστή Ελληνική θάλασσα.

Η επίλυση των προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία μπορεί να γίνει μόνο με τρεις τρόπους.

Ο πρώτος είναι να καταλήξουμε σε κάποια πολεμική σύγκρουση μαζί της, να τους νικήσουμε βέβαια κατά κράτος και από την πλευρά του νικητή να μπορέσουμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα επίμαχα ζητήματα. Η λύση αυτή μπορεί υπάρχει στα κενά κεφάλια μερικών ανόητων θερμοκέφαλων στρατόκαυλων, αλλά σίγουρα είναι απευκταία από την πλειονότητα των εχεφρόνων. Επίσης απευκταία για μας εκδοχή είναι και κάποιο θερμό επεισόδιο στις καθημερινές αεροπορικές αποκρούσεις. 

Ο δεύτερος να αναγκαστεί η Τουρκία να αποδεχτεί ευνοϊκές για μας λύσεις, μετά από επίμονη πίεση των μεγάλων δυνάμεων. Δυστυχώς στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ισχύει πάντα αυτό που είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος: Φιλίες μεταξύ των κρατών δεν υπάρχουν! Υπάρχουν μόνο συμφέροντα.. Και δυστυχώς,  τα συμφέροντα των περισσοτέρων και ισχυρότερων κρατών, λογω της θέσεως της, είναι με την Τουρκία.

Ο τρίτος είναι ο πιο δύσκολος αλλά και πρακτικά και ο μόνος τρόπος που απομένει  στην πραγματικότητα. Είναι ο δρόμος που οδηγεί σε συμφωνία και κοινή αποδοχή μεταξύ δύο αντιμαχομένων πλευρών κάποιου Status quo .

Δυστυχώς, οι από μέρους και των δύο πλευρών δυσπιστία για την ειλικρίνεια του άλλου, δεν κατάφερε εδώ και 45 χρόνια να βρεθεί μια λύση για το Κυπριακό το οποίο μετά και από την απόρριψη εκ μέρους μας του σχεδίου Ανάν οδηγεί κατά τα φαινόμενα στην πλήρη διχοτόμηση του νησιού.

Το πρόβλημα παραμένει και θα παραμένει, όσο και από τις δύο πλευρές επικρατούν οι ακραίες υπερεθνικιστικές κραυγές που επιζητούν, από την κάθε μία πλευρά, την επίλυση των διαφορών σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα και επιθυμίες.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια για το πρόβλημα της ΑΟΖ: Η οριοθέτηση γίνεται ή με διμερή συμφωνία, ή με προσφυγή στην διαιτησία ή με προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο. Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις.

Είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε το αποτέλεσμα μιας διεθνούς δικαιοδοτικής κρίσης; Εννοούμε αυτό που λέμε; Ότι αναγνωρίζουμε μια και μόνη ελληνοτουρκική διαφορά, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Είμαστε έτοιμοι να συνυπογράψουμε το συνυποσχετικό και να οδηγηθούμε σε διεθνή δικαιοδοτική κρίση και να αποδεχτούμε το αποτέλεσμα της απόφασης; Το δεδικασμένο;

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι καμία πλευρά δεν προτείνει την καταφυγή σε κάποια διεθνή διαιτησία ή και στο δικαστήριο της Χάγης, συμφωνώντας όμως εκ των προτέρων ότι θα αποδεχθεί την τελική απόφαση.

Μπροστά στην συνεχώς κλιμακούμενη προκλητικότητα της Τουρκίας θα έλεγε κανείς πως κάτι τέτοιο θα συνέφερε να προτείνει η χώρα μας.

Όμως καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να το κάνει γιατί γνωρίζει ότι η οποιαδήποτε τελική απόφαση αποκλείεται να δικαιώνει πλήρως και σε όλα τις δικές μας θέσεις. Αυτό θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα διάφοροι αδιάλλακτοι εθνοκάπηλοι  να την καταγγείλουν ότι πρόδωσε τα εθνικά ιδεώδη και έτσι έσβησε το όνειρο τους να πάρουμε πίσω την Πόλη!

Τελικά προβλέπω την μεν Τουρκία να προκαλεί συνεχώς είτε με σχέδια επέκτασης της ΑΟΖ της, είτε και με γεωτρήσεις σε ξένα οικόπεδα, έχοντας την χλιαρή καταδίκη των πράξεων της από τις άλλες χώρες αλλά και την υποστήριξη της από άλλες και εμείς απλά να εκδίδουμε διαμαρτυρίες τις οποίες οι υπόλοιπες χώρες αντιπαρέρχονται προ των συμφερόντων τους με την Τουρκία.

Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι σε κάποιο προσεχές συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών να υπάρξει ομόφωνη απόφαση για τις μελλοντικές ενέργειες της χώρας μας, χωρίς τις μετέπειτα κλασσικές μικροπολιτικές για εσωτερική κατανάλωση.

Αλλιώς εμείς  «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα θα προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα…». 

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 8-12-2019

Για τις 9-12-2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε πως έδωσε εντολή στον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Δένδια να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Γιατί προτιμήθηκε αυτό αντί των Πολιτικών αρχηγών επεξηγείται εδώ.

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΚΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΣΤΙΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ

Πρόσφατα απασχόλησε τον τύπο η μέσω Facebook ανταλλαγή «αβροτήτων» μεταξύ της εθνικής συντονίστριας για τα ανήλικα προσφυγόπουλα, Ειρήνης Αγαπηδάκη και του Παύλου Πολάκη.

Το 2017 η Αγαπηδάκη είχε γράψει το παρακάτω ανεκδιήγητο κείμενο στο Facebook : «Φαντάσου τον Πολάκη πιτσιρίκο, να του ζητάει η μαμά του να κάνει τα κακάκια του στο γιο-γιο. Κάθεται εκείνος και σκέφτεται «για να τα ζητάει αυτή, θα είναι πολύτιμα! Ποιος ξέρει μάλιστα πόσο πολύτιμα! Μιλάμε για χρυσάφι, ρουμπίνια, μπριλάντια! Σιγά μην της τα δώσω να πλουτίσει αυτή, να αποκτήσει όλη την εξουσία και να μείνω εγώ στον άσσο!» Ετσι λοιπόν, τα κρατούσε το καημένο, τα κρατούσε, και κατάντησε σε αυτή την ηλικία να κυκλοφορεί με μια γεμάτη πάνα και να γεμίζει τον τόπο μπόχα και δυσωδία.
Οτιδήποτε αρκεί να μην συνειδητοποιήσει ότι τα σκατά δεν είναι χρυσάφι.Γι’αυτό, να το αντιμετωπίζετε με συγκατάβαση το Πολάκι. Στην πραγματικότητα, είναι ένα παραπληροφορημένο μωρουλίνι με μουστάκι, που έμαθε ότι το να μην πηγαίνεις στην τουαλέτα σε κάνει αριστερό».

Όταν πρόσφατα το πήρε χαμπάρι ο Πολάκης το σχολίασε με ίσου απαράδεκτο τρόπο, σε σημείο που να έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και στο ίδιο του το κόμμα.

Έγραψε χαρακτηριστικά στο Facebook:

«ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΤΙ ΔΙΟΡΙΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥ;;;;;;;;;!!!!!!!!! Ομολογώ πως αυτό το «πόνημα», αυτό το αγλάισμα της λογοτεχνίας, αυτό το κείμενο για Νόμπελ φιλοσοφίας ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ όταν γράφτηκε το 2017 ,άλλα μόνο σήμερα που το είδα να κυκλοφορεί εδώ. Προφανώς το κοριτσάκι που ανέλαβε συντονιστής για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα με αρκετά χιλιάρικα το μήνα, το είχε γράψει τότε για να της πω κάνα γαλλικό και να πάρει πόντους στα μάτια και τα κιτάπια του Μητσοτάκη τότε. Οπως αποδείχτηκε τους πήρε τους πόντους και χωρίς το γαλλικό.
Δυο παρατηρήσεις:
από τη «μελέτη» του πονήματος φαίνεται πως το πρόβλημα της είναι βαρειά ψυχωσική συνδρομή (και όχι απλή νεύρωση) που χρήζει μακράς νοσηλείας σε κλειστό ψυχιατρικό τμήμα. Παιδικά τραύματα, κακοποίηση, στέρηση, ανικανοποίητες επιθυμίες;;; Θα το βρουν οι ειδικοί στο Αιγινητειο η στο Δαφνί που πρέπει να επιληφθούν επειγόντως καθώς από την εκδήλωση των συμπτωμάτων έχει περάσει αρκετός καιρός και σίγουρα θα έχει επιβαρυνθεί κλινικά.
Αλί και τρισαλι στα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα!!! ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ: ΚΥΡΙΑΚΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΡΙΣΚΕΙΣ;;;; στα γαριδάκια;;;;….(γλυκά στο λέω)».
Όμως εκτός από τα πολιτικά πρόσωπα που συχνά στα πλαίσια της πολιτικής τους αντιπαράθεσης ανταλλάσουν βαρείς χαρακτηρισμούς ο ένας για τον άλλο και στους καλλιτεχνικούς και φιλολογικούς χώρους έχουν σημειωθεί μερικές φορές έντονες αντιπαραθέσεις με καθόλου κομψές φράσεις.

Ήδη το 1983 στα Τραπεζάκια έξω ο Σαββόπουλος τραγουδούσε για τους Έλληνες σκηνοθέτες: «Νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες, που οδηγήσαν μια γενιά, στα πιο βαθιά χασμουρητά».

Το 1992 την εποχή που ο Αγγελόπουλος γύριζε το «Μετέωρο βήμα  του πελαργού», ο Σαββόπουλος οργάνωνε συναυλίες για στρατευμένους  ενώ το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ ήταν σε έξαρση.

Έγραφα στο ποστ μου ΕΝΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ.:

..αυτό που λείπει παντελώς από όλες  τις ταινίες του Αγγελόπουλου είναι το χιούμορ, γεγονός που διακρίνεται  ακόμα και στις αντιπαραθέσεις του με άλλους καλλιτέχνες .

Δεν θυμάμαι αν γι΄αυτό τον λόγο με το δηκτικό του χιούμορ ο Σαββόπουλος τον είχε αποκαλέσει ως: την πιο  επηρμένη φαλάκρα του ελληνικού  κινηματογράφου! ούτε ποιός από τους δύο ήρξατο πρώτος χειρών αδίκων. 

Πάντως ο Αγγελόπουλος είχε πει για τον Σαββόπουλο: «Άλλος ένας βλάκας και ο Σαββόπουλος. Δεν δέχομαι συστάσεις από αγράμματους και κρετίνους . Ο άνθρωπος φοράει μια σημαία και περιφέρεται στα σύνορα σαν μπαλαρίνα…»   για να του απαντήσει και αυτός  με την ατάκα: «Ο κ. Αγγελόπουλος είναι τόσο ανύπαρκτος όσο και η «Μακεδονία των Σκοπίων»!

Αλλά και στον χώρο των μουσικών οι αντιπαραθέσεις και με οξείς χαρακτηρισμούς δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο.

Ήταν τέλος του Αυγούστου 1981, όταν ο Χατζηδάκις επρόκειτο να διευθύνει μια συναυλία της ΚΟΑ, η οποία τελικά ματαιώθηκε και  είχε έρθει σε  ρήξη  με τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο (ΠΜΣ) του οποίου  ο πρόεδρός του, Ευάγγελος Κατσάμπας, δεν αναγνώριζε στον Χατζιδάκι διευθυντικές ικανότητες, επειδή δεν είχε σχετικό δίπλωμα και σε συνέλευση της ορχήστρας είπε:

«Ο κ. Χατζιδάκις δεν ανήκει σ’ αυτό τον χώρο. Εχει εξυβρίσει τον ελληνικό λαό, τα πολιτικά κόμματα, τα πάντα. Μας έχει πει ηλίθιους, ανάπηρους, φρακοφορεμένους φελλούς. Πρέπει να διαφυλάξουμε την ακεραιότητά μας. …Αν παίξετε θα δικαιώσετε τον τίτλο του φελλού, του ηλίθιου, του ανάπηρου!..»

Προφανώς έτσι θα τους είχε χαρακτηρίσει ο Χατζιδάκις!

Με τον Κηλαϊδόνη πάντως ο Χατζιδάκις ήταν πολύ πιο συγκρατημένος όταν έγραφε στο οπισθόφυλλο του δίσκου του, του 1983 «30 Νυκτερινά» πως:

Εδώ να συγχωρέσει ο «φίλος» Κηλαηδόνης που δεν ακολούθησα τις συμβουλές του να πάψω ν’ απασχολώ τις εταιρίες με τους δίσκους μου. Γιατί έτσι με συμβούλεψε σε μια συνέντευξή του. (Νόμισε ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα βάρδος της Βουλιαγμένης, πώς πραγματοποιούμε παρόμοια εργασία). 

Πάντως όλα τα παραπάνω τα έχει επισκιάσει αυτό που έγινε στις 7-6-1949 στην πρεμιέρα της Σχολής Συζύγων του Μολιέρου με τον θίασο του  Βεάκη στο ΠΕΡΟΚΕ.

Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής:

«Χθες την εσπέραν η πρεμιέρα του θεάτρου "Περοκέ" διεταράχθη από ζωηρότατον επεισόδιον, το οποίον συνέβη εις την είσοδον του θεάτρου, ολίγον προτού αρχίσει η παράστασις, και το οποίον είχεν ως αποτέλεσμα συμπλοκήν και ξυλοδαρμόν μεταξύ του γνωστού λογοτέχνου και θεατρικού κριτικού κ. Καραγάτση και του ακαδημαϊκού και θεατρικού συγγραφέως κ. Σπύρου Μελά.
Το θλιβερόν επεισόδιον συνέβη ως εξής: Εις τας 9 παρά 5 ο κ. Καραγάτσης ευρίσκετο εις την είσοδον του θεάτρου "Περοκέ" -αναμένων, ως αποσαφήνισεν αργότερον, την σύζυγόν του- όταν έφθασε ένα ταξί, από το οποίον κατέβηκε μαζί με την σύζυγό του ο κ. Σπύρος Μελάς. Τότε ο συγγραφεύς του "Γιούγκερμαν" ένευσεν εις τον ακαδημαϊκόν να πλησιάση και εν συνεχεία επετέθη εναντίον του και κατέφερε δύο - τρία ηχηρά ραπίσματα. Ο κ. Μελάς αντεπετέθη αμέσως και έως ότου προφθάσουν οι αυτόπται μάρτυρες του επεισοδίου να τους χωρίσουν, αντηλλάγησαν ακόμη μερικά γρονθοκοπήματα. Παραλλήλως η κ. Μελά παρενέβη εις βοήθειαν του συζύγου της και εκτύπησε τον κ. Καραγάτση, ο οποίος, λόγω του ότι η κ. Μελά φορούσε δακτυλίδι εις το χέρι της, ετραυματίσθη ελαφρώς εις τον κρόταφον.
Οι δυο διαπληκτισθέντες και όταν ακόμη τους εχώρισαν επί μερικά λεπτά αντήλλαξαν βιαίας φράσεις.

Κατόπιν, ο μεν κ. Καραγάτσης μετέβη εις πλησίον φαρμακείον, όπου του παρεσχέθησαν οι πρώται βοήθειαι, ο δε κ. Σπύρος Μελάς εις το ΣΤ' αστυνομικόν τμήμα, όπου κατέθεσεν μήνυσιν επί αδίκω επιθέσει».

Την επομένη, όπως μπορεί κανείς να διαβάσει στην σχετική ειδησεογραφία, ο Καραγάτσης εξήγησε ότι κτύπησε τον Μελά γιατί τον είχε αποκαλέσει κύναιδο, λέξη που ο Μελάς δικαιολόγησε ως χιούμορ!
Τελικά ο Καραγάτσης καταδικάστηκε σε 20 ημέρες φυλακή (εξαγοραστέες) και σε  9.000 δραχ. ψυχική οδύνη στον Σπύρο Μελά.
Πάντως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαν κτυπήσει τον Σπύρο Μελά, όπως γράφω στο ποστ μου Ο ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ

Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Η κυβέρνηση της  Νέας Δημοκρατίας μετά τις εκλογές έδειξε ότι αρκετά πράγματα τα είχαν μελετήσει, πριν βρεθούν στην εξουσία και ενέπνευσε έτσι ένα πνεύμα αισιοδοξίας ακόμα και σε αυτούς που δεν την ψήφισαν. Τα οικονομικά μέτρα που έλαβε ήσαν στην σωστή κατεύθυνση  όπως και η αποφασιστική αντιμετώπιση της αθλιότητας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια, με την κατάργηση του άσυλου, που μόνο τις ιδέες δεν προστάτευε.

Την προεκλογική εποχή ο Κυριάκος Μητσοτάκης όπου μιλούσε τόνιζε συνεχώς πως:

"Η αξιοκρατία και η αξιολόγηση αποτελούν αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητές μου" 

Δυστυχώς μετά την ανάληψη της εξουσίας άρχισε να διαφαίνεται πως όλα αυτά αποτελούσαν  «έπεα πτερόεντα»  και οι καθιερωμένες πρακτικές στο ελληνικό γκουβέρνο έχουν βαθιές ρίζες και δεν μπορούν να αλλάξουν με τίποτα!

Έτσι  μπορεί προεκλογικά να είχε χαρακτηρίσει το γραφείο πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη ως άχρηστο και ως θερμοκήπιο κομματικών ρουσφετιών όμως τίποτα δεν τον εμπόδισε να το διατηρήσει για να  διοριστεί υπεύθυνη σε αυτό αποτυχούσα υποψήφια του κόμματος του!

Είναι σαφώς δικαίωμα ο πρωθυπουργός να επιλέξει το πρόσωπο που θεωρεί ικανό για την θέση του διοικητού της ΕΥΠ. Δυστυχώς όμως το πρόσωπο που διάλεξε  δεν είχε, απ΄ότι φαίνεται, τα προβλεπόμενα εκ του νόμου τυπικά προσόντα! Οπότε δεν αποτελεί βέβαια αξιοκρατική επιλογή να περνάς εκ των υστέρων διάταξη που διευρύνει τα απαραίτητα προσόντα που πρέπει να έχει όποιος επιλέγεται για την θέση αυτή για να καλύψεις την επιλογή σου!

Βέβαια όταν αυτά γίνονται σε πρωθυπουργικό επίπεδο οι από κάτω τι θα κάνουν;

Έτσι λοιπόν, ο εκλεγείς με την ΝΔ περιφερειάρχης Πελοποννήσου Παναγιώτης Νίκας, διόρισε χωρίς κανένα ενδοιασμό Αντιπεριφερειάρχη Κορίνθίας τον ιατρό Τάσο Γκιολή, επιμελητή Α’ στο Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου.(στην φωτογραφία)

Ο γιατρός αυτός, όπως γράφτηκε  είχε καταδικαστεί στο παρελθόν (το 2014) σε 18 μήνες φυλάκιση (με αναστολή) για παράνομες συνταγογραφήσεις φαρμάκων – μαζί και αντικαρκινικών και πανάκριβων φαρμάκων- τις οποίες έγραφε σε βιβλιάρια ασθενών εν αγνοία τους και μετά εκτελούσε τις συνταγές στο φαρμακείο της συζύγου του στον Πειραιά. Μάλλον την γλύτωσε φτηνά γιατί στο παρελθόν,τέως Καθηγητής Πανεπιστημίου σε ανάλογη υπόθεση το 2010 είχε καταδικαστεί σε πάνω από 10χρόνια φυλάκιση και οδηγήθηκε στις φυλακές.

Ο δε Θεοχάρης, που έχει διατελέσει και επικεφαλής της ΑΑΔΕ, πρότεινε  το μεγαλοφυές και άκρως λαϊκιστικό  μέτρο, για να βοηθήσει την πληγείσα Σαμοθράκη, να αναστείλει τους φορολογικούς ελέγχους!
Τέλος όπως έγραψε ο Δημήτρης Ψυχογιός : Απόφοιτος λυκείου, ο πάνσοφος, αλλά διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Άδωνη Γεωργιάδη με μισθό αποφοίτου πανεπιστημίου διότι «είναι σαν να έχει 10 πτυχία», είχε εξηγήσει την επιλογή του ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων – «είναι σαν να έχεις στο γραφείο σου δέκα Καρανίκες», προσθέτω εγώ.

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσε κανείς να τα θεωρήσει αναμενόμενα πταίσματα σε μια νέα κυβέρνηση και να τα παραβλέψει ,εν μέσω των όσων θετικών μέτρων έχει θέσει σε εφαρμογή αυτή.

Αυτό μέχρι την περασμένη εβδομάδα που αναγγέλθηκαν οι νέοι διοικητές των νοσοκομείων. Η αναγγελία αυτή απετέλεσε και το Βατερλό αυτής της κυβέρνησης γιατί όλοι θυμούνται τι είχε επαγγελθεί γι΄ αυτούς ο Μητσοτάκης.

Σεσυνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον ΣΚΑΪ και τον Αλέξη  Παπαχελά  (9/9/2016) ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει: Η κυβέρνησή μου θα είναι πραγματικά μια κυβέρνηση των αρίστων... και εγώ δεν πρόκειται να ανεχτώ, κύριε Παπαχελά, πολιτευτές διοικητές Νοσοκομείων."

«Είμαστε σοβαροί; Αυτά με μένα δεν πρόκειται να γίνουν»

Δύο μάλιστα εβδομάδες πριν τις εκλογές της 7 Ιουλίου  είχε πει:

Τι προτιμά δηλαδή ο κόσμος, να διορίζουμε αποτυχημένους βουλευτές στα νοσοκομεία μας ή τεχνοκράτες οι οποίοι θα λογοδοτούν και θα αξιολογούνται με βάση το συγκεκριμένο αποτέλεσμα;

Διαβάζοντας λοιπόν την λίστα όσων διορίστηκαν στις διοικήσεις αντί για τεχνοκράτες διαπιστώνουμε πως στο μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι μέλη της ΟΝΝΕΔ, πρώην δήμαρχοι, υποψήφιοι δήμαρχοι, πρόεδροι ΝΟΔΕ, διευθυντές πολιτικών γραφείων στελεχών της ΝΔ και φίλων στελεχών της ΝΔ  μαζί με απόστρατους στρατηγούς!

Αλλά καθημερινά έχει αρχίσει να δημοσιεύονται και επιβαρυντικά σχόλια για μερικούς από αυτούς που αποδεικνύουν και το λάθος της επιλογής τους.

Μπορεί αρχικά η δημοσιότητα να είχε πέσει στον νεανία γυμνασιάρχη των 80 ετών που την θέση, όπως λέει ο ίδιος του την είχε υποσχεθεί ο ίδιος ο Μητσοτάκης προφανώς για να ενδυναμώσει με νέο αίμα το Νοσοκομείο Καρδίτσας. Αυτόν αναγκάστηκαν μετά το κράξιμο που έγινε να τον παραιτήσουν ταχύτατα.

Στο ΠΑΓΝΗ ο νέος διοικητής Χαλκιαδάκης έχει από καιρό ανοικτή διαμάχη με γιατρούς του Νοσοκομείου οι οποίοι σε δύο δίκες του (εδώ και εδώ)  είχαν καταθέσει εναντίον του. Επίσης έχει μηνύσει, εκτός από γιατρούς του νοσοκομείου, την τότε διοικήτρια της ΔΥΠΕ, Ε. Μαυρομμάτη, επειδή είχε διατάξει την ΕΔΕ, καθώς και άλλο υγειονομικό στέλεχος, που ανέλαβε να διεκπεραιώσει την ΕΔΕ!  Επίσης  εκκρεμεί  αστικό δικαστήριο με το οποίο  ασθενής διεκδικεί αποζημίωση 1,5 εκατομμυρίου ευρώ από το ΠΑΓΝΗ, στο οποίο τον χειρούργησε ο νέος διοικητής του!

Στα πλαίσια της αξιοκρατίας είναι και ο διορισμός της κ.Βρύνα η οποία όπως καταγγέλλει ο Θ. Τσίμερος έχει γίνει γνωστή από την ρήση της  -Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι θα παίρνουν όσες άδειες γουστάρουν!

Πάντως και ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν έμεινε παραπονεμένος μετά τον διορισμό στο Νοσοκομείο του Κιλκίς του παλαιού προπονητή της ποδοσφαιρικής ομάδας του Εδεσσαϊκού Α΄ Εθνικής κατηγορίας Γ.Ανδρίτσου. Ναι είναι η ομάδα ο αντιπρόεδρος της οποίας έχει κάνει τις πλέον σαφείς και περιεκτικές  δηλώσεις στην ιστορία της τηλεόρασης!

Όπως γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος:

Έτσι, εκτός από τον 80χρονο που πλήρωσε το επικοινωνιακό μάρμαρο, στις θέσεις τους παραμένουν ένας κουμπάρος βουλευτή, ένας έμπορος λαδιού, έξι απόστρατοι αξιωματικοί και γενικά συμπολίτες των οποίων η σχέση με τον τομέα της υγείας δεν είναι υποχρεωτικά μεγαλύτερη από αυτή που είχε ο βουλκανιζατεράς του Πολάκη, αν θυμάστε.

 Και το χειρότερο είναι πως οι αποφάσεις του υπουργού Κικίλια δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για καλύτερους. Βλέπετε, ο υπουργός Κικίλιας διακήρυξε με υπερηφάνια πως οι νέοι διοικητές όχι μόνο θα αξιολογούνται ανά τρίμηνο, αλλά και ότι αν (και όποτε) κριθούν ακατάλληλοι θα απολύονται ΧΩΡΙΣ αποζημίωση. 

Δεν ξέρω αν η απόφαση του υπουργού ήταν μια συνειδητή προσπάθεια να αποθαρρυνθούν οι σοβαροί επαγγελματίες που ξέρουν τα της υγείας.

Υποψιάζομαι πως ναι, αλλά κανείς δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρος. Αυτό που ξέρω είναι ότι σε έναν τομέα με τόση ευθύνη και τόσες απαιτήσεις, το να αποκλείεις την αποζημίωση μοιάζει με προσπάθεια να μείνει ο δρόμος για τα δικά μας παιδιά (ή παππούδες) χωρίς εμπόδια. 

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΟΜΩΣ ΕΠΙΤΙΜΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑ!

Είμαι περίεργος πότε άραγε τα Πανεπιστήμια θα καταφέρουν να απαλλαγούν από την από χρόνια εδραιωμένη τους συνήθεια να γλύφουν τις εκκλησιαστικές ηγεσίες απονέμοντας το τίτλο του επίτιμου  διδάκτορα, σε ιερωμένους παντελώς άσχετους με τον απονεμόμενο τίτλο ή και την σχολή. Αλλά και πότε οι ιερωμένοι θα συνειδητοποιήσουν αυτό που από τον 4^ο αιώνα πΧ έλεγε ο Μένανδρος  Κενής δε δόξης ουδέν αθλιώτερον.( Δεν υπάρχει τίποτα πιο άθλιο από την κενοδοξία)

Η φάμπρικα  αυτή έχει  ξεκινήσει εδώ και χρόνια.

Τον Ιούνιο του 2001 με πρωταγωνιστή τον αναπληρωτή καθηγητή της Ιατρικής του ΑΠΘ, Τάσο Κουράκη (μετέπειτα  βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Α’ Αντιπρόεδρο της Βουλής) έγινε απόπειρα να αναγορευτεί σε  επίτιμο διδάκτορα του ιατρικού τμήματος(!) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο τότε αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Η αναγόρευση δεν έγινε ποτέ γιατί ομάδα φοιτητών αριστερών παρατάξεων εισέβαλε στην αίθουσα τελετών και με έντονες αποδοκιμασίες και συνθήματα κατά του αρχιεπισκόπου –κυρίως για τη στάση του κατά την περίοδο της χούντας- υποχρέωσε τους διοργανωτές να αναβάλουν την αναγόρευση. 

15 χρόνια μετά, ο σημερινός αρχιεπίσκοπος έγινε επίτιμος διδάκτορας στο ΑΠΘ τουλάχιστον όμως από την Θεολογική Σχολή.

Βέβαια ο ίδιος, όπως γράφω στο ποστ μου ΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΝΟΕΡΩΣ ΝΑ ΑΝΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΕΣ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΟΡΗΓΟΥΝ ΜΑΣΤΕΡ ΣΕ ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ! δεν ντράπηκε να γίνει το 2016 επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος  Τεχνών Ήχου και Εικόνας (!) στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο στην Κέρκυρα με κλούβες των ΜΑΤ απ΄έξω για να εμποδίσουν τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές οι οποίοι σε ανακοίνωση τους έλεγαν τα αυτονόητα:

«Το Πανεπιστήμιο αποτελεί χώρο διάδοσης και έκφρασης ελεύθερων ιδεών. Η εκκλησία αντιθέτως, επικρίνει, κατηγορεί και λογοκρίνει οτιδήποτε διαφοροποιείται στην πολιτική της. Το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας ως καλλιτεχνικό και τεχνολογικό τμήμα θα έπρεπε με τις δράσεις του να προάγει τις τέχνες και τις επιστήμες. Η εκκλησία έχει τον δικό της ρόλο στην κοινωνία, ο οποίος όμως δεν συμβαδίζει με τα ιδεώδη ενός κοσμικού πανεπιστημίου όπου θα έπρεπε να προάγονται οι ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας, της έρευνας και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Προηγουμένως είχε γίνει προσπάθεια και πρόταση να γίνει επίτιμος καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας του Ιόνιου Πανεπιστημίου. Κάτι που θα έβγαζε περισσότερο νόημα, αν λάβουμε υπόψη τα πτυχία Θεολογίας και Αρχαιολογίας που διαθέτει ο Αρχιεπίσκοπος. Όμως, σύμφωνα με πληροφορίες από το Πανεπιστήμιο, οι καθηγητές αυτού του τμήματος αρνήθηκαν. 

Φέτος το ΑΠΘ μεγαλούργησε πάλι!

Αντιγράφω από την Εφημερίδα των Συντακτών:

Στα κρυφά, χωρίς να έχει υπάρξει σχετική ανακοίνωση, ανακηρύχτηκε την Δευτέρα επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.

Ο απερχόμενος «γαλάζιος» πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας αποφάσισε να κάνει ένα «δωράκι» στον Άνθιμο, Κεκλεισμένων των θυρών για να μην υπάρχουν αντιδράσεις.

Εδώ που τα λέμε μπορούσε ένα Πανεπιστήμιο να μην τιμήσει ένα επιστήμονα σαν τον Άνθιμο που σε κήρυγμα του μας διαβεβαίωσε πως μετά  από αξιόπιστο τηλεφώνημα αξιόπιστου Έλληνα επιστήμονα πείστηκε ότι δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες εκτός από τη Γη!

Ο πιο πρόσφατος επίτιμος διδάκτωρ είναι ο  Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίος που στις 22-11-2019 έγινε επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής της Σχολής Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας(!) του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Σε ένα από τα δεκάδες βίντεο που κατάσχεσε η Αντιτρομοκρατική από τους υπολογιστές του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής και άλλων κατηγορούμενων βουλευτών, ο Μιχαλολιάκος εκφράζει την άποψή του για τον Μητροπολίτη Σπάρτης Ευστάθιο υποστηρίζοντας ότι «ο Σπάρτης είναι πολύ καλός, δέχτηκε τα παιδιά από την τοπική οργάνωση, έβαλε ένα γηροκομείο ολόκληρο και μας ψήφισε στις εκλογές».

Εκτός όμως από τις σχέσεις του με την ΧΑ και την σημαντική συμβολή του στον πολιτισμό στα γράμματα, αλλά και στο συγγραφικό, το πνευματικό, το φιλανθρωπικό και κυρίως το κοινωνικό του έργο όπως είπε στην προσφώνηση του ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου καθηγητής κ. Άγγελος Κότιος,  σε συνεργασία με τo Εργαστήριο Οργάνωσης και Διοίκησης Υπηρεσιών & Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστήμιου Πελοποννήσου, σε ημερίδα που διοργάνωσε στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου στη Σπάρτη, συνέβαλλε στην επιστημονική διερεύνηση του θέματος της προσφοράς που έχει  «Η Νοερά Προσευχή ως οδηγός ανάπτυξης και ενδυνάμωσης στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς»(!!).

Δεν έχει βέβαια καμιά σημασία το ότι από χρόνια έχει αποδειχθεί ότι η προσευχή δεν έχει καμία δύναμη εξ ου και το ανέκδοτο στο ποστ   ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

Απλά μεταφέρω εδώ το σχόλιο θεατή του βίντεο από την σεμνή αυτή τελετή.

Συγχαρητήρια στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου για την άκρως προοδευτική και επιμορφωτική αυτή ημερίδα που διοργάνωσε. Με το καλό να διοργανώσει και σεμινάρια μαντείας για χρηματιστές, διάβασμα του καφέ για υπαλλήλους γραφείων συνοικεσίων, ξεματιάσματος για φοιτητές ιατρικής, και πρόβλεψη του καιρού από το πέταγμα των πουλιών για επίδοξους μετεωρολόγους! because fuck logic...

Μετά την προαγωγή όλων των τμημάτων των ΤΕΙ σε Πανεπιστημιακά δεν αποκλείεται κάποια τμήματα να σκεφτούν να αναγορεύσουν επίτιμους διδάκτορες δύο προοδευτικούς μητροπολίτες που μπορεί να παραιτήθηκαν από τον θρόνο τους, η συμβολή τους όμως στην ελληνική κοινωνία έχει μείνει αξέχαστη. Η πρόταση που κάνω είναι  ο μπλόγκερ τέως μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος να γίνει επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Τεχνολογιών Ψηφιακής Βιομηχανίας του ΕΚΠΑ που βρίσκεται στα Ψαχνά Ευβοίας, ενώ αντίστοιχα ο Καλλίνικος του Πειραιώς στο τμήμα Λιμένων και Ναυτιλίας που εδρεύει και αυτό στο ίδιο μέρος.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΤΑΙΝΙΕΣ.

Μόλις ξύπνησα το απόγευμα από τον καθιερωμένο μεσημεριάτικο ύπνο μου, βρήκα την σύζυγο εγκατεστημένη στην τηλεόραση να βλέπει κατευχαριστημένη και κατασυγκινημένη την ταινία του 1987 ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ  με την  Σερ, τον Νίκολας Κέιτζ, και την Ολυμπία Δουκάκις. Με ρώτησε αν την θυμάμαι και βέβαια την θυμόμουν γιατί είχε πάρει και Όσκαρ.

Βέβαια από όλη την ταινία, 32 χρόνια μετά, το μόνο που είχε συγκρατήσει η μνήμη μου ήταν η σκηνή στην οποία, κάποια  από τις πρωταγωνίστριες, αφού έβγαλε την ψύχα από μια φέτα ψωμί την πέταξε σε ένα τηγάνι και μέσα σε αυτήν έριξε ένα αυγό! Με είχε ενθουσιάσει τότε η ιδέα και άμα τη επιστροφή στο σπίτι από τον κινηματογράφο την εφήρμοσα και εγώ!
Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να σκεφτεί κανείς τι επιλέγει η μνήμη μας να συγκρατήσει για πάντα, από τις χιλιάδες ταινίες που έχουμε δει σε όλη  την ζωή μας.

Θα ήμουν 14 ετών όταν έχοντας διαβάσει μέσα σε ένα βράδυ το βιβλίο του Μπράμ Στόουκερ Δράκουλας βρέθηκα σε μια μεσημεριανή προβολή 4-6  της πρώτης ταινίας Δράκουλα με τον Κρίστοφερ Λη, στον κινηματογράφο ΚΟΣΜΟΣ ,που βρισκόταν απέναντι από την εκκλησία των Αγίων Ασωμάτων στην Θερμοπυλών και Ερμού.
Ξέροντας το στόρυ της ταινίας ,ακόμα θυμάμαι την κατάπληξη και τα ρίγη τρόμου που ένιωσα όταν για πρώτη φορά ο μέχρι τότε γοητευτικός Κρίστοφερ Λη άνοιξε το στόμα του και φάνηκαν οι μεγάλοι κυνόδοντες του βρικόλακα!

Θαυμαστής του Τσέρυ Λούις μόλις ερχόταν μια νέα ταινία του έτρεχα και την έβλεπα στο ΣΤΑΡ της Αγίου Κωνσταντίνου που τότε έφερνε όλες τις ταινίες την Παραμάουντ. Ακόμα λοιπόν θυμάμαι την έκπληξη που είχα νιώσει όταν βλέποντας την ταινία του The Bellboy  (Παιδί για όλες τις δουλειές -1960) μόνο όταν έφτασε στην τελευταία της σκηνή και είπε δύο λέξεις συνειδητοποίησα  ότι σε όλη την ταινία δεν είχε ανοίξει το στόμα του και δεν είχε πει άλλη κουβέντα!

Πριν μερικά χρόνια χαζεύαμε με τον κουμπάρο μου στην τηλεόραση την ταινία Οι Θησαυροί του Σολομώντα (1950) με την Ντέμπορα Κερ, και τον Στιούαρτ Γκρέιντζερ. Την ταινία, που ήταν σημαντική στην εποχή της, γιατί είχε πάρει  και δύο Όσκαρ, πρέπει να την είχαμε δει όταν είμαστε παιδιά, αλλά κανένας μας δεν την θυμόταν μέχρι που σε κάποια σκηνή η Κερ πάει να πατήσει σε ένα κορμό δέντρου για να περάσει ένα ποτάμι όταν ο κουμπάρος μου αναφώνησε: δεν είναι ξύλο είναι κροκόδειλος! Η σκηνή φαίνεται πως του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και είχε εγγραφεί ανεξίτηλα στο παιδικό του μυαλό! 

Το 1957 όταν παίχτηκε η ταινία Ένας βασιλιάς στην Νέα Υόρκη  του Τσάρλι Τσάπλιν δεν υπήρχε ακόμα τηλεόραση στη Ελλάδα. Μόνο στις ξένες ταινίες βλέπαμε να έχουν στα σπίτια τηλεοράσεις. Από όλη λοιπόν αυτή την ταινία το μόνο που μου είχε κάνει, όπως φαίνεται φοβερή εντύπωση και γράφτηκε στην μνήμη μου, ήταν μια σκηνή στην οποία ήταν ξαπλωμένος στην μπανιέρα του, και έβλεπε μια τηλεόραση που υπήρχε στον τοίχο πάνω από αυτήν. Για να μην θολώνει όμως από τους υδρατμούς του μπάνιου η τηλεόραση είχε ένα καθαριστήρα όπως έχουν τα αυτοκίνητα!

Μια άλλη σκηνή που φαίνεται πως στα παιδικά μου μάτια είχε κάνει φοβερή εντύπωση για να την θυμάμαι μέχρι σήμερα είναι από την κωμωδία Son of Paleface του 1952 με τον  Bob Hope και την  Jane Russell. Είναι η παρακάτω σκηνή.

Σε πιο πρόσφατες εποχές, είχα δει στα τέλη του 1970 μεσούσης της δικτατορίας μετά την αρχική της απαγόρευση, την ταινία Woodstock.

Στην ταινία, αυτό που μου είχε κάνει τότε μεγάλη εντύπωση, δεν ήταν  η μουσική της γιατί είχα ήδη αγοράσει τον δίσκο και ήξερα τα τραγούδια, αλλά η σκηνή που παρουσιάζει τον τραγουδιστή Arlo Guthrie γιο του μεγάλου Woody Guthrie, να ανεβαίνει στην σκηνή και αμέσως μετά να κατεβαίνει χωρίς να έχει πει ή τραγουδήσει κάτι!

Η απορία μου λύθηκε αρκετά χρόνια μετά, όταν διάβασα πως η λογοκρισία της χούντας είχε κόψει την εμφάνιση του και το τραγούδι του Comin' into Los Angeles, γιατί αναφερόταν σε λαθρεμπόριο ναρκωτικών από το Λονδίνο με αεροπλάνο!

Από τις εκατοντάδες ερωτικές σκηνές που έχουμε δει σε κινηματογραφικές ταινίες δύο είναι αυτές που  έχει καταγράψει ανεξίτηλα η μνήμη μου.

Η πρώτη είναι από την ταινία του Μπέργκμαν Η σιωπή (1963) Την είχα δει, έχοντας διαβάσει προηγουμένως τον μεγάλο σάλο που είχε γίνει τότε στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα, για τις σεξουαλικές της σκηνές. Οι ερωτικές αυτές σκηνές ήσαν τελείως καταθλιπτικές και μόνο διέγερση δεν μπορούσαν να προκαλέσουν σε ένα φυσιολογικό άνθρωπο.

Αντίθετα η πιο ερωτική σκηνή που θυμάμαι σε ταινία είναι από τον Γυρισμό (1978) του Χαλ Ασμπι, που χάρισε στην Τζέιν Φόντα και τον Γιον Βόιτ το Όσκαρ Α΄ γυναικείου και ανδρικού ρόλου αντίστοιχα.
Σε αυτήν την αριστουργηματική ταινία η Φόντα με τον Βόιτ κάνουν έρωτα χωρίς σεξουαλική επαφή γιατί αυτός είναι παραπληγικός!

Η ΙΔΙΟΡΥΘΜΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ

Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Άμστερνταμ πρωτολειτούργησε το  1889 και απ΄ότι θυμάμαι και τις 2 φορές που βρέθηκα στην πόλη, πριν από χρόνια,σε αυτόν βρίσκεσαι όταν έρχεσαι από το αεροδρόμιο ή θέλεις να πάρεις το τραίνο για τις άλλες πόλεις της Ολλανδίας.

Είναι ένα πανέμορφο κτίσμα μείγμα γοτθικού και νέο αναγεννησιακού ρυθμού που κυριαρχεί στο κέντρο της πόλης.

Εκείνη λοιπόν την εποχή με την κατασκευή του σταθμού προέκυψε το θέμα ότι χρειάζεται να κατασκευαστεί ένα αντίστοιχης πολυτελείας ξενοδοχείο κοντά σε αυτόν, για να εξυπηρετεί την αυξημένη πλέον κίνηση ταξιδιωτών λόγω του σταθμού.

Στην απέναντι του σταθμού περιοχή υπήρχαν κάτι παλιά σπίτια οπότε οι υποψήφιοι κατασκευαστές του ξενοδοχείου άρχισαν να τα εξαγοράζουν για να τα γκρεμίσουν ώστε να ελευθερωθεί το οικόπεδο τους.

Αυτήν την  ιστορία έχει ως θέμα η πολύ ωραία ολλανδική ταινία του 2015 Public Works ( Publieke werken) η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Thomas Rosenboom.

  

Όμως παρά το ότι κατάφεραν να αγοράσουν και να γκρεμίσουν τα παλιά σπίτια, δύο ιδιοκτήτες δεν πουλούσαν τα δικά τους στο νούμερο 47 and 45 της Prins Hendrikkade, ζητώντας διπλάσιο ποσό από αυτό που ήσαν διατεθειμένοι να πληρώσουν οι κατασκευαστές του ξενοδοχείου.

Σύμφωνα με την ταινία μην μπορώντας να καθυστερήσουν άλλο οι κατασκευαστές και χωρίς να είναι διατεθειμένοι να υποκύψουν στις απαιτήσεις των δύο ιδιοκτητών, ξεκίνησαν την κατασκευή του ξενοδοχείου τροποποιώντας το αρχικό τους σχέδιο περικλείοντας τα δύο σπίτια στο δικό τους οικοδόμημα!

Το ξενοδοχείο που κτίστηκε με ταχείς ρυθμούς άνοιξε τον Αύγουστο 1890, ένα χρόνο δηλαδή μετά τα εγκαίνια του σιδηροδρομικού σταθμού.

 Ήταν και είναι ένα από τα μεγάλα ξενοδοχεία του Άμστερνταμ και το πρώτο σε όλη την χώρα που απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα.

Στην φωτογραφία ο κεντρικός σταθμός από το ξενοδοχείο.

Σε αυτό από τότε έχουν διαμείνει μεγάλες και διεθνείς προσωπικότητες όπως ο ευαγγελιστής ιεροκήρυκας  Billy Graham, ο  Louis Armstrong,  η σουηδή τραγουδίστρια και ηθοποιός Zarah Leander  που μεσουρανούσε στην Γερμανία τον μεσοπόλεμο, ο μεγάλος της ροκ Fats Domino, η ηθοποιός και πολιτικός Glenda Jackson ενώ πιο πρόσφατα οι τραγουδίστριες  Katy Perry, και  Anastacia, αλλά και ο τραγουδιστής Marilyn Manson και το χέβυ μέταλ γκρούπ  Iron Maiden.

Τα δύο σπίτια, που χρονολογούνται από το 1602, είναι σήμερα καταστήματα που πουλούν σουβενίρ.

Από το 2001 το Βικτώρια έχει χαρακτηριστεί ότι ανήκει στην εθνική κληρονομιά της χώρας από το σχετικό τμήμα του Υπουργείου Εκπαίδευσης, Πολιτισμού και Επιστημών.

Στις επόμενες φωτογραφίες η σημερινή εικόνα του ξενοδοχείου και αυτή όπως έχει αποτυπωθεί σε παλιές καρτ ποστάλ στις οποίες φαίνονται και τα παλιά κτήρια που υπήρχαν δίπλα από το ξενοδοχείο.

Ο πίνακας στην αρχή είναι του Ολλανδού ζωγράφου Evert Jan Ligtelijn ( 1893-1975 )