ΜΠΟΡΕΙ Η ΧΥΔΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΝΑ ΕΚΛΕΞΟΥΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ;

Πολλές φορές στην Ελλάδα διαβάζουμε στις εφημερίδες ή βλέπουμε στην τηλεόραση, αρχηγοί κομμάτων να ανταλλάσσουν με τους πολιτικούς τους αντιπάλους έντονες εκφράσεις και χαρακτηρισμούς. Όμως αν συγκριθούν με αυτά που ακούγονται στον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ, κυρίως από τον Τραμπ μοιάζουν με ανταλλαγή απόψεων σε κατηχητικό!
Δεν θυμάμαι στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε αυτή την χώρα να έχουν ακουστεί τόσες χυδαιότητες σαν και αυτές που  κατ΄επανάληψη λέει ο Τράμπ.
Έτσι έχει «στολίσει»  την Χάρις ως τρελή, ατημέλητη(!), ως αποτυχία που έχει λιγότερη ενέργεια από ένα κουνέλι, πραγματικό απόβρασμα, σκατένια αντιπρόεδρο, χειρότερη αντιπρόεδρο, τεμπέλα όσο δεν πάει (“crazy as hell”), πιο αριστερή από την Ποκαχόντας, έχει χαμηλό IQ,  για να καταλήξει συχνά στην αγαπημένη του ατάκα που του έχει μείνει από την εποχή που έπαιζε στο ριάλιτι «The Apprentice» , Κάμαλα, απολύεσαι, πάρε δρόμο, φύγε από ’δω!
Όταν δεν την κατηγορεί ευθέως ο ίδιος, δημοσιεύει αναρτήσεις άλλων που καταφέρονται εναντίον της, όπως ότι διακρίθηκε λόγω της σχέσης που είχε με τον δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο ή άλλο στο οποίο υπονοούσαν ότι στην ζωή της γονατιστή έκανε στοματικό σεξ!

Το σεξ είναι από τα αγαπημένα του θέματα και είναι γνωστή η ιστορία με την «αλογομούρα» όπως αποκαλεί την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς.
Για 12 λεπτά, προς κατάπληξη όλων, μίλαγε με θαυμασμό για τo πέος του πεθαμένου Αρνολντ Πάλμερ που ήταν πασίγνωστος αθλητής του αμερικανικού γκόλφ.
Ήταν στην γενέτειρα του Πάλμερ όταν είπε  : «Όταν έκανε ντους με τους άλλους επαγγελματίες, εκείνοι αναφωνούσαν "Θεέ μου, αυτό είναι απίστευτο"»
Σε podcast εξέφρασε την έκπληξη του για το ότι ο πρώην μεγιστάνας του Χόλυγουντ, Χάρβεϊ Γουάινστιν, καταδικασμένος και φυλακισμένος  για βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις έχει καταστραφεί, χρησιμοποίησε δε την λέξη «schlonged» που σημαίνει « Έχοντας ένα πέος με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό»!
Θεωρώντας τον εαυτό του πολύ άνδρα, πριν τις εκλογές το 2016 καυχιόταν ότι χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να «πιάνει (τις γυναίκες) από το μ....».
Αλλά εκτός από αυτή του την ικανότητα, στο Μίσιγκαν μίλησέ και για την «υπέροχη λευκή του επιδερμίδα» και είχε προηγουμένως αμφισβητήσει εάν η Καμάλα Χάρις ήταν πραγματικά μαύρη τον Ιούλιο, λέγοντας ότι «έγινε μαύρη πρόσφατα».
Ο Guardian υπενθυμίζει πως ανά καιρούς, ο Τραμπ έχει προχωρήσει σε διάφορες δηλώσεις για τις οποίες έχει δεχθεί κριτική, για τον ρατσισμό του όπως η πρόσφατη αναφορά του στον Αντετοκούμπο. 

Επίσης έχει δεχθεί κριτική, εκτός φυσικά από τον ρατσισμό και τον σεξισμό, ο οποίος είναι έκδηλος στις ομιλίες του. Έχει δηλώσει πως πιστεύει ότι ο Hannibal Lecter, ο φανταστικός κανίβαλος, είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που έχει πεθάνει, ενώ συγχέει το νόμιμο άσυλο, τη διαδικασία με την οποία άνθρωποι από άλλες χώρες ζητούν προστασία όταν φεύγουν από διώξεις, με τα ψυχιατρεία.
Επίσης, πρόσφατα είπε μια ακροδεξιά ηλιθιότητα στο ντιμπέιτ ότι οι μετανάστες τρώνε κατοικίδια!
Στην Αριζόνα, δήλωσε πως οι ΗΠΑ είναι ένας «σκουπιδοτενεκές για τον κόσμο», καταφερόμενος εναντίον των ανθρώπων που εισέρχονται παράνομα στη χώρα αλλά και των Δημοκρατικών, τους οποίους ο Τραμπ αποκάλεσε ανίκανους και ηλίθιους.
Αποκορύφωση της χυδαιότητας υπήρξε στην συγκέντρωση της Νέας Υόρκης στην οποία μίλαγε για ώρα για την απέλαση μεταναστών  τους οποίους χαρακτήρισε «κακούς και αιμοδιψείς εγκληματίες». 

Δίπλα του υπήρχε ένας συρφετός από  ομοϊδεάτες υποστηρικτές του όπως ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι, που ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Χάρις «βρίσκεται στο πλευρό των τρομοκρατών» στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ή άλλος που χαρακτήρισε τη Χάρις «αντίχριστο» και κράτησε έναν σταυρό μπροστά στο πλήθος που χειροκροτούσε, ή ο παλαιστής Χαλκ Χόγκαν  που έσκισε την μπλούζα του υπέρ του Τραμπ(!), για να φτάσει στην αποκορύφωση η συγκέντρωση με τον κωμικό Τόνι Χίντσκλιφ, ο οποίος είπε ότι στους ισπανόφωνους «αρέσει να κάνουν μωρά» και «δεν τραβιούνται...» και που αποκάλεσε το Πουέρτο Ρίκο, αμερικανικό έδαφος στην Καραϊβική, ως «νησί σκουπιδιών που επιπλέει στη μέση του ωκεανού».

 

Τέλος στην συγκέντρωση ήταν και ο πρότινος ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές Ρόμπερτ Φ. Κένεντι ο νεότερος, γνωστός αντιεμβολιαστής με συνωμοσιολογίες απόψεις και γι΄αυτό τον λόγο τα περισσότερα μέλη της δυναστείας  Κένεντι τον έχουν αποκηρύξει.
Το νούμερο αυτό έχει χαρακτηρίσει τα εμβόλια κατά της COVID-19 τα «πιο θανάσιμα που κατασκευάστηκαν ποτέ» κι έχει υποστηρίξει τη θεωρία πως ο ιός ήταν γενετικά «σχεδιασμένος» ώστε να στοχοποιήσει... εθνικές και φυλετικές ομάδες, ιδίως τους μαύρους και τους λευκούς, και να μην μολύνει «τους (εβραίους) Ασκενάζι και τους Κινέζους».
Ο Τράμπ τον προορίζει να αναλάβει «μεγάλο ρόλο» στο πεδίο της δημόσιας υγείας αν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές την Τρίτη!
Τελικά παραφράζοντας τον εθνικό ύμνο της Αγγλίας  God save USA!
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;

Η αχαρακτήριστη συμπεριφορά του Αυγενάκη στο αεροδρόμιο, μου θύμισε δύο πράγματα.
Πρώτα το γεγονός ότι χάρις στην κάμερα που υπήρχε αποτυπώθηκε το συμβάν ενώ αν δεν υπήρχε, ο λόγος ενός πρώην υπουργού σαφώς θα υπερίσχυε του λόγου ενός απλού υπαλλήλου ο οποίος θα μπορούσε να βρεθεί και τιμωρημένος για απρεπή συμπεριφορά προς επιφανή πολιτικό.
Μήπως θυμάστε τι έλεγαν και τι έγραφαν οι δήθεν «προοδευτικοί» όταν είχε αρχίσει να χρησιμοποιούνται;
Το δεύτερο είναι ένα ποστ μου που μου είχε σταλεί με e-mail στα αγγλικά χωρίς να μου διευκρινίζουν αν είναι πραγματικό γεγονός  ή ευφάνταστη μυθοπλασία.
Το είχα δημοσιεύσει πριν 13 χρόνια με τον τίτλο Η ΣΩΣΤΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΑΓΩΓΟΥ ΕΠΙΒΑΤΗ και το μεταφέρω ολόκληρο ξανά εδώ, προσθέτοντας στο τέλος το απολαυστικό ανέκδοτο που είχε γράψει η ΜΕΡΟΠΗ στα  σχόλια του.

Θα πρέπει να δοθεί ένα βραβείο στην υπάλληλο που ήταν στο γκισέ της αεροπορικής εταιρείας Virgin στο Σύδνεϋ πριν από μερικούς μήνες για την εξυπνάδα, την ετοιμότητα και το χιούμορ που αντιμετώπισε ένα επιβάτη που μάλλον θα του άξιζε να μεταφερθεί με τις αποσκευές.
Μια πτήση με 767 της Virgin με πολλούς επιβάτες ακυρώθηκε λόγω βλάβης του αεροσκάφους. 'Έτσι η υπάλληλος στο γκισέ προσπαθούσε να εξυπηρετήσει, τοποθετώντας σε κάποια άλλη πτήση, μια μακριά ουρά από ενοχλημένους από την ταλαιπωρία επιβάτες.
Ξαφνικά ένας εξαγριωμένος επιβάτης έσπρωξε τους άλλους έφτασε στο γκισέ και βαρώντας το εισιτήριο του επάνω σε αυτό δήλωσε φωνάζοντας πώς πρέπει να είναι στην επόμενη πτήση και ότι πρέπει να είναι και στην πρώτη θέση.
Η υπάλληλος του είπε :
Λυπάμαι κύριε ,θα είναι χαρά μου να σας εξυπηρετήσω αλλά θα πρέπει πρώτα να εξυπηρετήσω πρώτα όλους αυτούς που περιμένουν στην σειρά, αλλά είμαι σίγουρη πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα σε αυτό που ζητάτε.
Ο επιβάτης όμως ήταν ανυποχώρητος και φωνάζοντας δυνατά για να τον ακούσουν όλοι είπε: Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;
Χωρίς να διστάσει η υπάλληλος χαμογελώντας πήρε το μικρόφωνο που είχε μπροστά της και είπε ακουόμενη σε όλο τον χώρο του αεροδρομίου:
Μπορώ να έχω την προσοχή σας παρακαλώ, μπορώ να έχω την προσοχή σας...
Είναι εδώ ένας επιβάτης που δεν γνωρίζει ποιός είναι. Παρακαλώ πολύ όποιος τον γνωρίζει να προσέλθει στο deck της Virgin
.Με όλη την ουρά που περίμενε να έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια ο αγροίκος έτριξε τα δόντια του και είπε στην υπάλληλο:
Θα σε γαμίσω!
Θα σε γαμίσω!
Χωρίς αυτή να χάσει το χαμόγελο της του απάντησε:
Λυπάμαι κύριε, και γι΄ αυτό θα πρέπει να περιμένετε στην ίδια ουρά. Προηγούνται άλλοι!

Και το ανέκδοτο από τα σχόλια:
Να και ένα ανέκδοτο σχετικό με τη χιλιοειπωμένη αυτή φράση "ξέρεις ποιος είμαι εγώ?"
Οι φοιτητές έχουν εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, και ο καθηγητής είναι πολύ αυστηρός:
- Έχετε στη διάθεση σας τρεις ώρες, τους λέει. Όποιο γραπτό παραδοθεί αργότερα δεν θα γίνει δεκτό.
Μετά από μισή ώρα στην αίθουσα μπαίνει καθυστερημένος ένας φοιτητής. Ζητάει τα θέματα από τον καθηγητή κι εκείνος του τα δίνει λέγοντάς του κυνικά:
- Αποκλείεται να προλάβεις! του λέει.
- Θα προλάβω! λέει ο φοιτητής.
Κάθεται σε μια θέση κι αρχίζει να γράφει. Πάνω στις τρεις ώρες, όλοι οι φοιτητές πηγαίνουν και αφήνουν τα γραπτά τους πάνω στην έδρα. Όλοι εκτός από τον αργοπορημένο. Αυτός μισή ώρα αργότερα τελειώνει το γραπτό του και πάει να το παραδώσει.
- Χα! Στο είχα πει ότι δεν θα προλάβεις! του λέει θριαμβευτικά ο καθηγητής. Δε θα δεχτώ το γραπτό σου!
Ο φοιτητής δείχνει να εκνευρίζεται.
- Ξέρετε ποιος είμαι εγώ; λέει στον καθηγητή.
Εκείνος τον κοιτάζει έκπληκτος και του αποκρίνεται αρνητικά με νεύρο.
- Σας ξαναρωτάω, ξέρετε ποιος είμαι εγώ εδώ που στέκομαι μπροστά σας;
- Ούτε ξέρω και ούτε με ενδιαφέρει, του απαντάει με ύφος γεμάτο ειρωνεία ο καθηγητής.
- Ωραία! λέει ο φοιτητής.
Και με μια γρήγορη κίνηση, ανασηκώνει μερικά γραπτά, βάζει το δικό του στη μέση των χαρτιών και φεύγει τρέχοντας!!!
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ο ΕΒΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Εκεί που ο Μητσοτάκης τα είχε κάνει σκατά στο μεταναστευτικό με την κατάργηση από την μία του σχετικού υπουργείου και την επανίδρυση του, τα πισωγυρίσματα με τα κλειστά κέντρα μεταναστών, με τα όσα απαράδεκτα έγιναν με την αποστολή και απόσυρση των ΜΑΤ από τα νησιά, ο Ερντογκάν ξεκίνησε την ιστορία με τους μετανάστες που έστειλε στα σύνορα.

Όπως γράφει ο Δημήτρης Ευθυμάκης στο Protagon:

Αν το δούμε ψυχρά, ο Κυριάκος θα έπρεπε να στείλει ένα μπουκέτο λουλούδια στον Ερντογάν. Πάνω που κατά κοινή παραδοχή η ελληνική κυβέρνηση τα είχε κάνει σαλάτα στο Μεταναστευτικό, ο Τούρκος έστειλε τις ορδές των Αφγανών και των Μαροκινών στις Καστανιές, μεταμορφώνοντας αστραπιαία τον Μητσοτάκη από αμήχανο αρχηγό ενός ανήμπορου Μηταράκη σε αρχιστράτηγο ενός –απόλυτα ηθικού για το ελληνικό δημόσιο αίσθημα– εθνικού αμυντικού πολέμου….

Οσο για το εσωτερικό (μικρο)πολιτικό μέτωπο, ο χαμένος της ιστορίας είναι ο Τσίπρας. Εκεί που στο Μεταναστευτικό ήταν σχεδόν καβάλα στ’ άλογο (μετά την κατάργηση-επανίδρυση του υπουργείου και την απόβαση των ΜΑΤ στα νησιά) ήρθε ο Ερντογάν και τον γκρέμισε απ’ τη σέλα. Οταν η χώρα μπαίνει σε πόλεμο, μία μόνο σέλα υπάρχει στην επικράτεια, αυτή του αρχιστρατήγου, η οποία ex officio καταλαμβάνεται από τον Πρωθυπουργό. Δεν περισσεύουν προβολείς για κανέναν άλλον, πόσο μάλλον όταν αυτός ο άλλος διατείνεται ότι ο Ερντογάν κάνει πόλεμο στην Ευρώπη μέσω ημών επειδή εκμεταλλεύεται λάθη και παραλείψεις του Μητσοτάκη –τι σαχλαμάρα, Θεέ μου.

Αναπόφευκτα μπροστά σε αυτή την κατάσταση και προς τιμή του, ο Τσίπρας δεν μπορούσε να κάνει καμιά διαφορετική δήλωση (3-3-2020)  από αυτή:

Δεν υπάρχει αμφιβολία. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η μαζική απόπειρα εισροής στη χώρα, κάθε κυβέρνηση θα έκανε αυτό που έκανε και η σημερινή - εγώ θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής.

Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να προσγειώσει στην πραγματικότητα την νεολαία του κόμματος του, που ζώντας φαίνεται σε κάποιον άλλο πλανήτη έβγαλαν ανακοίνωση (2-3-2020) στην οποία ζητούν στην ουσία να ανοίξουν τα σύνορα και καταγγέλλουν  «ρατσιστικές» συμπεριφορές, «ακροδεξιούς κατήφορους» και επιθέσεις από την αστυνομία στον Έβρο και καλεί τους αλληλέγγυους να στηρίξουν τους μετανάστες με τους όποιους όπως τονίζει σε ανακοίνωση «θα ζήσουμε μαζί».
Βέβαια ο Τσίπρας προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα λέγοντας : «Οι νέοι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν και να ονειρεύονται ακόμη και την ουτοπία, αλλιώς θα ήταν γερασμένοι από τα 20 τους χρόνια» ,για διαφωνήσει με τον αρχηγό του ο Πάνος Λάμπρου, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος που έσπευσε να του απαντήσει «Η ανθρωπιά δεν είναι ουτοπία. Η αλληλεγγύη, η μόνη ρεαλιστική απάντηση...» ένθερμος οπαδός του να ανοίξουμε τα σύνορα!

Βέβαια όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα και εκλέγονται και στον Έβρο, όπως η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νατάσα Γκαρά, που συμμετείχε και σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε υπό τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τότε δεν παραλείπουν  να αναφερθούν και να συμπαρασταθούν σε όλους όσους επιχειρούν αυτή τη στιγμή με αποτελεσματικότητα στην πρώτη γραμμή, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Η Γκαρά, που διαμένει στην Ορεστιάδα, δεν τόλμησε τώρα πια να αναφερθεί στους αγώνες της να πέσει ο φράκτης, που όσοι θυμούνται ήταν βασική πολιτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως  διαβάζουμε στην ΑΥΓΗ της  30-10-2015 στην ανακοίνωση από το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ: 

Στηρίζουμε την κινητοποίηση που οργανώνει το Συντονιστικό Ενάντια στον Φράχτη του Έβρου, το Σάββατο 31 Οκτωβρίου. Αλληλεγγύη ενάντια στους φράχτες, τον ρατσισμό και τον αποκλεισμό. 

… Η κυβέρνηση, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της οποίας είναι  η πολιτική της για το προσφυγικό-μεταναστευτικό,  οφείλει να δημιουργήσει ασφαλείς και νόμιμες διόδους, στον Έβρο και σε άλλα σημεία, στο πλαίσιο μιας πολιτικής που σέβεται τις διεθνείς συνθήκες, που  προτάσσει την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό έναντι του μίσους και του φόβου.

Η δε νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ υπερθεμάτιζε τότε λέγοντας:

να ξηλωθεί τώρα ο φράχτης στον Έβρο» και καλούσε  την Κυβέρνηση «να υιοθετήσει άμεσα τις προτάσεις των διεθνών οργανισμών και να προχωρήσει στην δημιουργία ασφαλών και νόμιμων διόδων για τους πρόσφυγες στον Έβρο και σε άλλα σημεία».

Περιχαρείς δε καλωσόριζαν πρόσφυγες και μετανάστες σε κάθε ευκαιρία.

Ακόμα και όταν φέτος, που το πρόβλημα είχε γίνει ήδη ασφυκτικό και είχε γίνει η σκέψη για πλωτά φράγματα, που με αμφίβολη αποτελεσματικότητα θα απέτρεπαν την λαθραία είσοδο στην χώρα, οι τομεάρχες της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιώργος Ψυχογιός, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριος Σαντορινιός και Εθνικής Άμυνας, Θοδωρής Δρίτσας, σε κοινή δήλωση τους (21-1-2020) καταδίκαζαν την ιδέα δηλώνοντας :

«Η Κυβέρνηση περνά σε φάση υλοποίησης του αποτρόπαιου σχεδίου της για ενεργή αποτροπή. Ο διαγωνισμός για την αγορά πλωτού φράγματος για να «ανασχεθεί», δήθεν, η είσοδος των προσφύγων στη χώρα από τη θάλασσα, είναι μια πράξη ντροπής που προσβάλει τον ανθρωπισμό και το αίσθημα αλληλεγγύης του λαού μας και παραβιάζει τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανόνες.

Πρόκειται για μια πολιτική-κόλαφο για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχει ήδη καταδικαστεί από ανθρωπιστικές οργανώσεις, φορείς, πολιτικά κόμματα, ευρωβουλευτές, ακόμα και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή -σύμφωνα με δημοσιεύματα.

Την ίδια αντίθεση είχε ο ΣΥΡΙΖΑ για τα κλειστά κέντρα κράτησης  και ο  Αλ.Χαρίτσης έλεγε στην ΑΥΓΗ στις 23-1-2020: Τα κλειστά κέντρα κράτησης παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και δεν αποτελούν λύση.

Βέβαια ως κυβέρνηση ήθελαν κλειστά κέντρα κράτησης αλλά ως αντιπολίτευση όχι!

Τα ίδια έλεγαν και για την Αμυγδαλέζα, ως αντιπολίτευση τότε, την οποία σαν κυβέρνηση χωρίς κανένα πρόβλημα την χρησιμοποίησαν!

Όσο για την ανοησία  ότι  παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο μπορεί να διαβάσει κανείς στο προ 8 ετών ποστ μου ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ πόσα αντίστοιχα κέντρα υπήρχαν από τότε στις Ευρωπαϊκές χώρες.

ΜΙΝΩΑ, ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ!

Διαβάζοντας το βιβλίο Αγωνιστές του 1821 μετά την Επανάσταση της Ελισσάβετ Τσακανίκα 2019( Εκδ Ασίνη), με έκπληξη έμαθα πως στην Πελοπόννησο υπήρχε κάποτε ένας κρητικός Δήμος, η Μινώα

Μετά το 1830 αρκετοί Κρητικοί που είχαν συμμετάσχει στην επανάσταση κατάφυγαν στην Ελλάδα. 

Ο Καποδίστριας σκέφτηκε να  παραχωρήσει στους έποικους Κρητικούς μια περιοχή στην Αργολίδα  Τους δόθηκαν 15-100 στρέμματα γης και χρηματική βοήθεια οκτώ φοινίκων ανά στρέμμα για έξοδα εγκατάστασης και αγορά ζώων και εργαλείων, όπως προβλεπόταν με το ΚΔ΄Ψήφισμα της 13/25 Μαρτίου 1831.

Η δολοφονία του Καποδίστρια και ο εμφύλιος που επακολούθησε καθώς και το γεγονός πως η κατανομή των γαιών αφέθηκε στους αρχηγούς των Κρητικών οικογενειών, οδήγησε σε καταχρήσεις με αποτέλεσμα άλλοι να πάρουν πολλές γαίες και άλλοι τίποτα, συν το γεγονός ότι υπήρξαν πολλοί που γύρισαν στην Κρήτη ενώ άλλοι ανέθεσαν σε ντόπιους την καλλιέργεια της γης που τους δόθηκε, εισπράττοντας το 15% της παραγωγής.

Για να λύσει το πρόβλημα των εποίκων, η Αντιβασιλεία (1833-35) αποφάσισε την δημιουργία αυτοτελών Κρητικών συνοικισμών, αλλά και συνοικισμών ξένων, όπως  ήσαν οι  γερμανικές στρατιωτικές αποικίες στην Τίρυνθα (Νέα Τίρυνς) και στο Ηράκλειο Αττικής. Οι άλλοι Κρητικοί οικισμοί ήσαν η Νέα Κρήτη στην Μεθώνη της Μεσσηνίας και ο Δήμος Αδάμαντος στην Μήλο.

Στην Αργολίδα επελέγη για την δημιουργία Κρητικού οικισμού  το Τολό με παραχώρηση 180 στρεμμάτων . Το 1834 Βαυαρός αρχιγεωμέτρης έφτιαξε το πολεοδομικό σχέδιο της Μινώας, όπως  ονόμασαν οι ίδιοι  τον Δήμο τους. Στους έποικους χορηγήθηκε ένα στρέμμα για σπίτι και ένα στρέμμα για κήπο, μαζί με ένα δάνειο 340 δραχμών για να κτίσει το σπίτι του και να αγοράσει ζώα και γεωργικά εργαλεία.

Ενώ αρχικά είχαν δηλώσει επιθυμία να εγκατασταθούν 846 Κρητικές οικογένειες από την Αργολιδοκορινθία και 285 από τις Κυκλάδες, τελικά εγκαταστάθηκαν μόνο 125.  Οι περισσότεροι ήσαν από τα Σφακιά, την Κίσσαμο, την Κυδωνία και το Σέλινο.

Η πρόθεση της κυβέρνησης ήταν η Μινώα να εξελιχτεί σε ναυτική πόλη και οι κάτοικοι να ασχολούνται εκτός από την ναυτιλία με το εμπόριο και την βιοτεχνία.  

Το πρόβλημα όμως που προέκυψε, όπως το περιγράφει ο Ι.Κωλέττης το 1834 σε αναφορά του στην Αντιβασιλεία, ήταν ότι οι καλής ποιότητας γαίες ήσαν στα χέρια των γηγενών ενώ οι νέοι άποικοι δεν ήθελαν χέρσες γαίες που θα έπρεπε να τις ξεχερσώσουν ενώ απαιτούσαν επίσης να τους δοθούν και διπλάσιες εκτάσεις λόγω της αγρανάπαυσης.

Βάσει νόμου του 1835 η παραχώρηση γης σε Έλληνες που θα εγκαθίσταντο σε κάποιο δήμο δεν ήταν δωρεάν, αλλά με αποπληρωμή του σε 36 χρόνια.  Οι έποικοι της Μινώας, όσοι είχαν πάρει δωρεάν γη με το ψήφισμα Καποδίστρια, αρνιόντουσαν να εκτιμηθεί η γη τους για να συμπληρωθεί με νέα κα να την πληρώνουν, ενώ όσοι δεν είχαν πάρει ήθελαν και αυτοί να την πάρουν δωρεάν.

Εν τω μεταξύ με απόφαση της Α΄Εθνοσυνέλευσης της 3-2-1844 όριζε πως οι Έλληνες μετανάστες στην Ελλάδα μπορούσαν να εκλέξουν βουλευτή αν ο οικισμός τους ήταν χωριστός Δήμος ίσος με το ήμισυ του ελαχίστου ορίου περιφέρειας επαρχιακού συμβουλίου. Με μετέπειτα εγκύκλιο ο αριθμός των κατοίκων έπρεπε να είναι 2041.

Το 1848 ο δήμος Μινώας εμφανίζει εικόνα διάλυσης με αποτέλεσμα το 1844 η Βουλή να ακυρώσει  την εκλογή του Εμμ.Αντωνιάδη* ως βουλευτού Μινώας γιατί ο Δήμος είχε πλέον μόνο 314 ψυχές. Το ίδιο έγινε και το 1848 με την ακύρωση της εκλογής του βουλευτού Σπυρ. Αντωνιάδη.

Το ίδιο έγινε και το 1847 με την εκλογή του Εμμ. Αντωνιάδη στον άλλο Κρητικό δήμο  τον Αδάμαντα, λόγω του μικρού αριθμού κατοίκων.

Μόνο το 1885 κατάφερε να εκλεγεί  ως βουλευτής των εν Δήμω Αδάμαντος Κρητών ο Γεώργιος Ξενουδάκης που είχε πρωτοστατήσει στα νιάτα του στην δημιουργία αυτού του Δήμου.

Η Μινώα 13 χρόνια μετά την ίδρυσή της βρίσκεται πλέον σε πλήρη παρακμή με την παραμονή σε αυτήν μόνο 50 οικογενειών.

Εκτός από τα χέρσα χωράφια που τους παραχωρήθηκαν και την αντίδραση των αυτοχθόνων, συν την νοσταλγία της Κρήτης, βασικός λόγος της αποτυχίας της Μινώας ήταν αυτό που είχε προβλέψει από την αρχή ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος που σε αναφορά του έγραψε: Πώς να αποικίσεις ένα πληθυσμό που στην πλειοψηφία του αποτελείται από χήρες και πολεμιστές, εχθρούς του αρότρου; 

Σήμερα το Τολό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1460 κατοίκους και οι περισσότεροι έχουν κρητική καταγωγή.

*Ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης (1791 -1863), ήταν αγωνιστής του 1821, πολιτικός, και δημοσιογράφος γεννημένος στην Χαλέπα Χανίων.

Μιλώντας δύο γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, στην Κωνσταντινούπολη μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και κυνηγημένος από τους Οθωμανούς μέσω Οδησσού, Βιέννης και Τεργέστης έφτασε πριν την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Συμμετείχε στην μεν Κρήτη στην μάχη της Μαλάξας και στην Πελοπόννησο στους Μύλους Ναυπλίου.

Ήταν ο εκδότης και δημοσιογραφούσε στην  εφημερίδα Αθηνά.

Τα στοιχεία πάρθηκαν από την μελέτη της Μαρίας Παπαδάκη Τζαβάρα Οικισμοί κρητών προσφύγων στο Ελληνικό Βασίλειο. Η περίπτωση της Μινώας(Τολό) 1833-1848

ΟΤΑΝ Η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΓΊΝΕΤΑΙ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ!

Όσοι δεν έχουν κοντή μνήμη θα θυμούνται τις σπαραξικάρδιες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση για το στρατόπεδο στην Αμυγδαλέζα και τα μύρια όσα είχαν σούρει στους τότε κυβερνώντες για αυτό. Όπως και τις παράλογες προτάσεις του τότε ΣΥΡΙΖΑ το 2012 για την επίλυση του προβλήματος των μεταναστών που πρότεινε την δημιουργία ανοιχτών ξενώνων στέγασης και φιλοξενίας όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο και τη χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων προς τις χώρες που επιθυμεί να φτάσει η συντριπτική πλειοψηφία των εισερχόμενων μεταναστών.!!!( Σχετικά στο ποστ μου ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 ‘Όσα όμως απαράδεκτα και απάνθρωπα γίνονται σήμερα εδώ και  μήνες στην Μόρια και όσα απ΄όλες τις μεριές καταμαρτυρούν για την ανικανότητα της σημερινής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το φλέγον θέμα των μεταναστών, αποτελούν για τους Συριζαίους φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Άκρα του τάφου σιωπή επικρατεί σε όλα τα συριζαϊκά μέσα για το θέμα αυτό. Θάνατοι, βιασμοί, συμπλοκές κτλ σε αυτήν δεν είναι θέματα που μπορούν να προκαλέσουν ευαισθητοποίηση της κοινωνικής ευαισθησίας του ΣΥΡΙΖΑ, αντίστοιχης πχ με αυτήν που έχει για τον σύντροφο Μαδούρο.  Αν συγκρίνει δε κανείς την Αμυγδαλέζα με την Μόρια είναι σαν να συγκρίνεις μια Porsche με κάποιο Φιατάκι προς απόσυρση.

Δεν έχουν περάσει  επίσης πολλά χρόνια που δύο φοιτητές στην Λάρισα πέθαναν από αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Όπως έγραφε τότε ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ  :Το ελληνικό ίντερνετ γέμισε με φωτογραφίες των νεκρών (…) υποτιτλισμένες με λεζάντες άθλιας πολιτικής προπαγάνδας, δακρύβρεχτα ποιηματάκια επιπέδου τρίτης δημοτικού και, φυσικά, την all time classic «συγκλονιστική» επιστολή ενός «πατέρα» (ανάθεμα κι αν είναι πατέρας ο τύπος αυτός) ο οποίος κατέδιδε ως ηθικούς αυτουργούς τους τρεις αρχηγούς της τρικομματικής και τον Στουρνάρα. Έτσι είναι. Το Μνημόνιο φταίει. Το σκεπτικό απλό: Αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο τα παιδιά θα είχαν περισσότερα λεφτά, το πετρέλαιο θα ήταν πιο φθηνό, οπότε δεν θα είχαν σκοτωθεί.

Αντίστοιχα όταν ο Θάνος Τζήμερος τόλμησε τότε να πει την αυτονόητη αλήθεια πως: «Οι άτυχοι της Λάρισας ήταν θύματα και του φόρου και της Παιδείας: κανένας δεν τους δίδαξε τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα»  έπεσαν όλοι να τον κατακεραυνώσουν.

(Σχετικά με την ιστορία αυτή έχω γράψει το ποστ ΤΟ ΜΑΓΚΑΛΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΕΚΟΥΛΑΔΟΡΟΙ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ )

Κατά περίεργο τρόπο, ανέλπιστα και μετά την διακυβέρνηση από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συνέχισαν να πεθαίνουν άνθρωποι από μαγκάλια, αλλά αυτά ήσαν αντιμνημονιακά! (Ενδεικτικά εδώ, εδώ και εδώ)

Η ίδια σπέκουλα  δεν είχε γίνει επίσης τότε μετά την αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα (σχετικό ποστ  ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ.) που απετέλεσε το έναυσμα στο αντιμνημονιακό μέτωπο να αποδίδει τις αυτοκτονίες στα μνημόνια.

Το παραπάνω διάγραμμα όμως  αποδεικνύει ότι η Ελλάδα με την Κύπρο έχουν το μικρότερο ποσοστό αυτοκτονιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα χρόνια του μνημονίου.

Όπως έχετε διαπιστώσει βέβαια μετά την διακυβέρνηση της χώρας από το  δίπτυχο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,  με το τελευταίο μνημόνιο δεν αυτοκτονεί κανείς!

Βέβαια για τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός της αιτίας έχει μεγάλη σημασία και  το πότε και που πεθαίνει κανείς.

Όσο καιρό βρισκόταν στην αντιπολίτευση υπαίτιοι των θανάτων μεταναστών ή ιθαγενών ήταν τα μνημόνια , οι δωσίλογοι της κυβέρνησης, η Τρόϊκα, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε το ΔΝΤ.

Αφ΄ότου ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ οι άνθρωποι πεθαίνουν από αιτίες που ποτέ δεν σχετίζονται με την κυβερνητική πολιτική .

Μπορεί να πέθαναν 74 μέχρι στιγμής άνθρωποι από την φετινή γρίπη, γιατί το Υπουργείο Υγείας δεν φρόντισε να ενημερώσει έγκαιρα τον κόσμο για την ανάγκη εμβολιασμού γι΄αυτήν, ούτε φρόντισε για την στοιχειώδη επάρκεια της χώρας σε εμβόλια, τι βρήκε να πει ο γνωστός για την ευγένεια των λόγων του αναπληρωτής υπουργός Υγείας;

Ε δεν είναι και καμιά καταστροφή, μην τρελαθούμε κιόλας.

Και όπως πολύ σωστά μεταφράζει αυτή την φράση ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν σημαίνει παρά: «Εκείνο που έχει σημασία δεν είναι να κάνουμε κάτι για να σωθούν οι άνθρωποι. Το σημαντικό είναι να μειώσουμε τη σημασία τους, γιατί εκείνο που προέχει είναι να μη μας ρίξουν την ευθύνη οι άλλοι».  

Βέβαια και οι 100 νεκροί στο Μάτι δεν οφείλονται σε κυβερνητική  ανικανότητα γιατί τηλεοπτικώς οι υπεύθυνοι  μας είχαν εξηγήσει την επομένη μέρα ότι όλα λειτούργησαν άψογα. Χάρις δε στην γνωστή Συριζαϊκή ευαισθησία στην τηλεοπτική σύσκεψη που προβλήθηκε το βράδυ της φωτιάς, ενώ ήταν γνωστό σε όλους τους παρισταμένους πως υπήρχαν νεκροί, δεν τους ανέφεραν καθόλου  για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε χωρίς εφιάλτες!

Τελικά εκτός από τους πνιγμένους της Μάνδρας και οι νεκροί στο Μάτι με την ίδια ευαισθησία  αντιμετωπίστηκαν από την άτυχη Δούρου. Απλά έτυχε να γίνει μια στραβή στην βάρδια της!

Στον μόνο που μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον πρωθυπουργό του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν έδειξε ευαισθησία ήταν στον σύντροφο του για 4 χρόνια Καμμένο που δόξασε την υπουργία του φορώντας όλες τις στολές των σωμάτων του στρατεύματος. Δεν μπορούσε, πριν να τον εξωθήσει σε παραίτηση, να προλάβει ο δυστυχής να φορέσει και την στολή των ΟΥΚ για να τον θαυμάσει και να τον καμαρώσει όλη η Ελλάδα;

Θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Fernando Botero για να φτιάξει ένα ανάλογο έργο σαν τον Ρωμαίο μονομάχο που υπάρχει στο Ερεβάν της Αρμενίας!

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

 

Βλέποντας την συγκλονιστική ταινία, παραγωγής Φιλανδίας-Εσθονίας, The Eternal Road  (Ikitie) του 2017, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, έμαθα και μια πτυχή της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας που μας είναι παντελώς άγνωστη.

Η ταινία περιγράφει την ζωή ενός Φιλανδού, πρώην μετανάστη στις ΗΠΑ  που έχει επιστρέψει στην χώρα του, αλλά μια νύχτα το καλοκαίρι του 1930, εθνικιστές παρακρατικοί τον απαγάγουν, θεωρώντας τον κομμουνιστή, και τον ξαποστέλνουν στην γειτονική περιοχή της Καρέλια  στην Σοβιετική Ένωση .

Οι Σοβιετικοί από την άλλη πλευρά δεν τον αφήνουν να επιστρέψει στην χώρα του και η ταινία αφηγείται την μετέπειτα εκεί ζωή του. Στην ταινία παίζει και η γνωστή από την τηλεοπτική σειρά Borgen ηθοποιός Sidse Babett Knudsen.

Ο Στάλιν μέσω της Κομιντέρν, της Κομουνιστικής Διεθνούς, είχε καλέσει τους απανταχού κομουνιστές να έρθουν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της Σοβιετικής πατρίδας.

Λόγω του κράχ του 1929 και της επακόλουθης οικονομικής κρίσης, αλλά επίσης γιατί πολλοί από αυτούς είχαν ενστερνιστεί την κομουνιστική ιδεολογία, κάπου 6.000 Φιλανδοαμερικανοί, από τις ΗΠΑ και τον Καναδά, επέστρεψαν στην Ευρώπη και μετέβησαν  στην Σοβιετική δημοκρατία της Καρέλια βόρεια της σημερινής Αγίας Πετρούπολης.

Πολλοί είχαν πουλήσει  τα σπίτια τους, τα αυτοκίνητα τους και ότι άλλο πολύτιμο είχαν και είχαν στείλει τα λεφτά για την ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας. Πίστευαν ότι στην χώρα των εργατών και των αγροτών δεν πρόκειται να πεινάσουν και να μείνουν άστεγοι.

Τα πρώτα χρόνια, ως εξειδικευμένοι εργάτες που ήσαν, προσέφεραν σημαντικά στην τοπική οικονομία και είχαν καλή μεταχείριση από το κράτος.

Από το 1936 όμως αρχίζει στην Σοβιετική Ένωση η περίοδος του Μεγάλου Τρόμου ή της Μεγάλης Εκκαθάρισης  κατά την οποία άρχισαν οι σταλινικές διώξεις, με μεγάλη εκκαθάριση του κομμουνιστικού κόμματος και του Κόκκινου στρατού αλλά και χωρικών και των διαφόρων εθνικών ομάδων.

Αναπόφευκτα ανάλογη τύχη είχαν και οι Φιλανδοί μετανάστες από τις ΗΠΑ στην Καρέλια και πολλοί από αυτούς θεωρήθηκαν και ως κατάσκοποι.

Αρχικά η διοίκηση τους απολύθηκε και την συνέλαβαν. Ενώ οι Φιλανδοί της Καρέλια ήσαν το 3% του πληθυσμού της περιοχής οι Φιλανδοί το 1937-8 αποτελούσαν το 50% των κρατουμένων στις φυλακές. Τελικά από αυτούς εκτελέστηκε το 85% .

Μετά δε την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Φιλανδία, το 1939, οι εναπομείναντες εκτοπίστηκαν μακριά από τα σπίτια τους, στα οποία  μπόρεσαν να επιστρέψουν μετά το τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου.  Μετά την περεστρόικα που άνοιξαν τα σύνορα,οι πλειονότητα από αυτούς έφυγε και επέστρεψε στην Φιλανδία.

Ανάμεσα στους Σοβιετικούς πολίτες-θύματα του συστήματος της σταλινικής καταπίεσης, ήσαν και 14.000 Έλληνες Σοβιετικοί υπήκοοι ,αλλά ακόμη και κάτοχοι ελληνικών διαβατηρίων, που εξορίστηκαν στη ρωσική Άπω Ανατολή. Εκεί έφτασαν οι τυχεροί. Πάνω από τα 2/3 εκτελέστηκαν. Σε πόλη της νότιας Ρωσίας εκτελέστηκε το 96% των συλληφθέντων...

Για όλη αυτή την περίοδο φρίκης και τρομοκρατίας στην οποία εξοντώθηκαν κάπου 600.000 αθώοι άνθρωποι,  η θέση του ΚΚΕ είναι η εξής:

 Επομένως, ανεξάρτητα από τις υπερβολές στις διώξεις της περιόδου 1936 – 1938, η σοβιετική εξουσία στην ουσία απαντούσε στις αντικαθεστωτικές πράξεις, μιας και οι σκοποί των αντιφρονούντων και του γερμανικού ιμπεριαλισμού συνέκλιναν και μια αντεπαναστατική δραστηριότητα, την περίοδο που η Σοβιετική Ένωση θα δεχόταν επίθεση, θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική»

 «Το υποτιθέμενο έγκλημα του Στάλιν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το τσάκισμα των μηχανισμών υπονόμευσης του σοβιετικού κράτους και η υπεράσπιση του σοσιαλισμού, με δεδομένο τον επερχόμενο πόλεμο» έχει διαπιστώσει το ΚΚΕ, υιοθετώντας την «αυτοκριτική» του Στάλιν στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1939): «Δεν μπορούμε να πούμε ότι η εκκαθάριση έγινε χωρίς σοβαρά λάθη. Δυστυχώς έγιναν περισσότερα από όσα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως δεν θα αναγκαστούμε να χρησιμοποιήσουμε ξανά τη μέθοδο της μαζικής εκκαθάρισης» είχε πει.

Οι φωτογραφίες στο κείμενο είναι από το άρθρο:

Long way home: The American Finns who heeded the call of the USSR

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Από καιρό ήθελα λοιπόν να δω το μνημείο  «Πυρρίχιο Πέταγμα», του γλύπτη  Παναγιώτη Τανιμανίδη, που δώρισε στον Πειραιά  ο Βαγγέλης Μαρινάκης και έχει στηθεί  στην πλατεία Αλεξάνδρας, στο Πασαλιμάνι.

Την τελευταία λοιπόν φορά που κατέβηκα στο λιμάνι πήγα στην πλατεία αυτή και το φωτογράφησα.  

Όπως γράφει ο Νίκος Γ Μαστροπαύλος : Η γλυπτική σύνθεση στην πλατεία Αλεξάνδρας, στο Πασαλιμάνι του Πειραιά, είναι ένας γοητευτικός και αποτελεσματικός μοχλός ανάδευσης της ιστορίας της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, που φέρνει στο φως συμβάντα, αξίες και συναισθήματα που σηματοδοτούν και το μέλλον μας.

Σχεδιάστηκε το 1992 και παρέμενε στα σχέδια επί 25 χρόνια. 

Όπως λέει ο γλύπτης του μιλώντας για το έργο του και επεξηγώντας τα επί μέρους στοιχεία του:

 «Ενα δημόσιο γλυπτό πρέπει να γίνεται ακριβώς για τον χώρο που πρόκειται να στηθεί και να λειτουργεί μαζί του. Πρέπει να το δεις από εκατό χιλιάδες θέσεις. Γλυπτά τέτοιου μεγέθους θέλουν ιδιόμορφη στήριξη για να φαίνονται αστήριχτα, ότι αιωρούνται στον αέρα. Ενώ είναι βαριά, να φαίνονται ελαφριά».

Σαν το πέταγμα ενός πουλιού από τη μια πατρίδα στην άλλη, σαν ουράνιο τόξο, σαν το βεληνεκές ενός όπλου, σαν το κύμα, σαν την ημιτονοειδή καμπύλη που είναι όλη μας η ζωή. Η καμπύλη της ύπαρξής μας, ανεβαίνουμε από τα χαμηλά στα ψηλά, κατεβαίνουμε, δημιουργούμε και ανεβαίνουμε ξανά.

Και το προσφυγοπούλι άρπαξε στα νύχια του τη λύρα, το σύμβολο του ιδιαίτερου πολιτισμού των Ποντίων, και πέταξε για ένα καινούργιο, δύσκολο ξεκίνημα. Το είναι τους που φέρανε για να το κάνουν γίγνεσθαι. Και μετά άλλες δεκαέξι κάψουλες της ιστορίας αρχίζουν να εξελίσσονται σαν κύμα από την παλιά πατρίδα, στη νέα, με σκευή τα στοιχειώδη ιερά και όσια και κυρίως τη μνήμη.

«Η ιδέα των κυλίνδρων στηρίχθηκε ακριβώς στην αφήγηση του πατέρα μου»  «Μόλις φτάσανε στον Πειραιά, έτρεξε με τη μητέρα του και βρήκε δυο παλιά βαρέλια. Στο ένα, που είχε πριν μέσα μούστο, έβαλε τον πατέρα μου και τα άλλα αγόρια και στο άλλο, που είχε παστές σαρδέλες, στέγασε τα κορίτσια. Κι αυτά γλείφανε το αλάτι και τον μούστο για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Και το πρωί το "σπίτι" τους γινόταν παιχνίδι. Έμπαιναν μέσα και τα άλλα παιδιά το έσπρωχναν στην κατηφόρα. Και ήσαν ευτυχισμένοι από αυτό το παιχνίδι».

Οι πρόσφυγες μετάγγισαν την κουλτούρα τους στην ηπειρωτική Ελλάδα που πήρε ενεργό μέρος στο Βυζάντιο. Όλα άλλαξαν, από το φαγητό μέχρι την υφαντική. Τον αργαλειό περιέχει ένας από τους σπονδύλους του έργου. Τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου που τα αισθάνονταν δικά τους και τα έκαναν μοτίβα για τα χαλιά. Άλλος περιέχει ένα δεμένο πλοίο, όπως αυτά των συμμάχων που μετέδιδαν μουσική και δεν έπαιρναν τους πρόσφυγες για να σωθούν. Σπόνδυλο τον σπόνδυλο το προσφυγοπούλι πετά προς τη νέα πατρίδα περνώντας μέσα από μια ξύστρα μολυβιού και μοιράζοντάς μας πένες «για να γράψει ο καθένας αυτό που αισθανόμαστε, αυτό που μάθαμε, αυτό που είδαμε και αυτό που δεν είδαμε, και πρέπει να ψάξουμε για να το δούμε. Μια σκυταλοδρομία της ζωής. Δεν μπορείς να ξεχάσεις τι έγινε».

Και τα ελατήρια, παράλληλα με τους σπονδύλους της αψίδας, συμβολίζουν αυτή την ταλάντωση  του ανθρώπου που βρίσκεται στους δρόμους και περπατά για να σωθεί. «Η άμπωτη και η παλίρροια, το πήγαινε-έλα των προσφύγων που δεν σταματά ποτέ. Το αέναο. Στις ίδιες θάλασσες»...

Στην επεξηγηματική πινακίδα που υπάρχει στο μνημείο διαβάζει κανείς:

Η σύνθεση, από ανοξείδωτο χάλυβα, αποτελείται από 101 κυλίνδρους σε τάση, για να υπογραμμίσει τον διαμελισμό, το κομμάτιασμα και την δύναμη της ανασύνθεσης του. Τα ελατήρια εκφράζουν την ενεργό μνήμη σε ετοιμότητα, σε ένταση, κρύβουν την εκτίναξη και την οργή, καθώς και το τρέμουλο των Πόντιων χορευτών πριν την απογείωση, πριν την αποσωμάτωση τους.

Εσωτερικά το έργο, το μέσα γλυπτό, είναι η ανυπεράσπιστη διαδρομή που κάνει ένα προσφυγοπούλι από τον Πόντο στην νέα του πατρίδα, να ζήσει και να μεταφυτέψει  το «είναι» τόσων αιώνων. Είναι μια σκυταλοδρομία 17 γλυπτικών συνθέσεων.

Οι μέσα 17 συμβολικές γλυπτικές συνθέσεις της Αψίδας

(17 ενθυμήματα όσα τα μέλη του Δημιουργού του έργου, που χάθηκαν στην Γενοκτονία)

·        Το προσφυγοπούλι αρπάζει τη λύρα και ξεκινάει το ταξίδι.

·        Τα λουκέτα.

·        Τα νταούλια.

·        Τα βαγγέλια.

·        Η σημαία.

·        Τα πηγάδια – το σκάψιμο για να βρουν νερό.

·        Τα δεμένα πλοία που δεν τους μετέφεραν.

·        Η καμπάνα.

·        Η εκκλησία και το αγίασμα.

·        Ο αργαλειός.

·        Το τραπέζι.

·        Το προσφυγοπούλι στο μέσον της διαδρομής.

·        Η λύρα-ακόντιο.

·        Η ξύστρα.

·        Τα κιάλια.

·        Η λύρα-αλέτρι.

·        Η άφιξη. Το προσφυγοπούλι έφερε τη λύρα.

Στο κέντρο κάτω από το μνημείο βρίσκεται ανοξείδωτος δίσκος όπου  αναγράφονται τα τοπωνύμια του Πόντου.
Το έργο αρχικά παραξενεύει τον θεατή του μέχρι ενημερωθεί τι συμβολίζει και γι΄ αυτό και συνάντησε και αρνητικές κριτικές, όπως αυτή εδώ. Προσωπικά αφού το περιεργάστηκα για λίγη ώρα και διάβασα την ενημερωτική του πινακίδα πιστεύω πως με τον χρόνο θα γίνει πλήρως αποδεκτό όπως πχ σήμερα είναι η Γκουέρνικα του Πικάσο, έργο που στην εποχή του είχε προκαλέσει αρκετές συζητήσεις.