ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Στο προηγούμενο  Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ είχα αναφέρει τελευταίο το ΜΟΝΤΙΑΛ από τους παλιούς κινηματογράφους του κέντρου που μεταπολεμικά σιγά σιγά ξέπεσαν.

Ακριβώς απέναντι του, Πανεπιστημίου 71 και Εμμανουήλ Μπενάκη, ήταν το ΠΑΝΘΕΟΝ ένας από τους παλιότερους  κινηματογράφους της Αθήνας. Είχε ιδρυθεί το 1914 και επέζησε για 60 χρόνια Στην κατοχή και τα μεταπολεμικά χρόνια λειτούργησε σαν θέατρο, μετά ξανά σαν κινηματογράφος παίζοντας  συνήθως ελληνικές αλλά και  αστυνομικές, γουέστερν, πολεμικές, ζούγκλας και με  βρικόλακες χωρίς να ξεπέσει στα πορνό γιατί τελικά έκλεισε ως θέατρο στο οποίο έπαιζε μέχρι τον Μάιο 1972 που κατεδαφίστηκε το ζεύγος Μινωτή-Παξινού.
Όπως είναι ευνόητο και οι περισσότεροι άλλοι κινηματογράφοι του κέντρου της Αθήνας είχαν ιδρυθεί εκεί προπολεμικά.

Στην απέναντι μεριά της Πανεπιστημίου υπήρχε από το 1933 ο μεγαλοπρεπής κινηματογράφος ΤΙΤΑΝΙΑ 2000 θέσεων που διατηρήθηκε μέχρι το 1970 που γκρεμίστηκε, για να κτιστεί στην θέση του το σημερινό ομώνυμο ξενοδοχείο. Από το 1981 με το ίδιο όνομα ως ΤΙΤΑΝΙΑ Cinemax υπάρχει μέχρι σήμερα λίγο πιο κάτω ο νέος κινηματογράφος στην οδό Θεμιστοκλέους 5.

Δίπλα από την παλιά ΤΙΤΑΝΙΑ το 1937 κτίστηκε ένα από τα επιβλητικότερα κτήρια της Αθήνας, το REX  που θύμιζε σε στυλ τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης και διέθετε μάλιστα και κλιματισμό.
Στο ισόγειο λειτουργούσε ο κινηματογράφος και αυτός 2000 θέσεων με 3 σειρές θεωρείων και δύο εξώστες. Σήμερα είναι κέντρο διασκέδασης.
Στον όροφο που το κοινό ανεβαίνει με 4 ανελκυστήρες είναι το θέατρο Κοτοπούλη το μεγαλύτερο θέατρο της Αθήνας που σήμερα είναι μια από τις σκηνές του Εθνικού θεάτρου και στο υπόγειο υπήρχε το ΣΙΝΕΑΚ για το οποίο έχω γράψει σχετικά το ποστ  ΣΙΝΕΑΚ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ
Συνολικά  στα 3 επίπεδα του REX το σύνολο των θεατών που μπορούσαν να παρακολουθήσουν ταυτόχρονα παραστάσεις ανέρχονταν σε 4.000!

Ακριβώς δίπλα από το REX είναι το ΙΝΤΕΑΛ και αυτός από τους παλιότερους κινηματογράφους της Αθήνας γιατί άρχισε να λειτουργεί από το 1919 και έκλεισε δυστυχώς μετά από ένα και πλέον αιώνα λειτουργίας στις 29 Δεκεμβρίου 2023
Ήταν από τους πιο ποιοτικούς κινηματογράφους της Αθήνας . Ήταν ο δεύτερος κινηματογράφος που έγινε πλήρως ομιλών αλλά ο πρώτος που απέκτησε στερεοφωνικό ήχο και Dolby SR ενώ αργότερα υπήρξε από τα πρώτα -και ακόμα μετρημένα στα δάχτυλα- σινεμά που εγκατέστησαν το οκτακάναλο ψηφιακό σύστημα ήχου Dolby Surround 7.1.

Τέλος στην αρχή της Πανεπιστημίου, στο 7 δίπλα από το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας είναι το αρχοντικό θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ το οποίο από το 1935 μέχρι το 1956 λειτουργούσε ως κινηματογράφος.

Ένα ακόμα σημερινό θέατρο, το θέατρο Αλίκη βρίσκεται στην Αμερικής 4 στο κτήριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Ξεκίνησε προπολεμικά ως το πολυτελές καμπαρέ ΜΑΞΙΜ, με εξαιρετικό ανάγλυφο διάκοσμο αρτ νουβώ στους τοίχους, που διακρίνεται στην φωτογραφία από χορό της οργάνωσης ΕΟΝ το 1939.Το ΜΑΞΙΜ  μετατράπηκε σε κινηματογράφο από το 1949 μέχρι το 1970 και μετά σε θέατρο από την Αλίκη Βουγιουκλάκη .

Στην άλλη πλευρά του κτηρίου αυτού, είναι άλλος ένας ιστορικός και μεγαλοπρεπής προπολεμικός κινηματογράφος το ΠΑΛΛΑΣ που λειτούργησε από το 1932 έως το 1985 με πλατεία για 1300 θεατές και εξώστη για 1300. Μετά από ανακαίνιση το 2008 λειτουργεί ως χώρος συναυλιών και θεατρικών παραστάσεων.
Η άλλη μεγάλη κινηματογραφική πιάτσα του κέντρου βρίσκεται στον άλλο μεγάλο του δρόμο την Σταδίου.
Πηγαίνοντας προς το Σύνταγμα συναντούσαμε πρώτα τον ΟΡΦΕΑ για τον οποίο και έχω γράψει στο ποστ μου Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος. Στο οποίο έχω γράψει επίσης και για τους κινηματογράφους της οδού Ακαδημίας.

Στην Αριστείδου 11 και Σοφοκλέους, ορατός από την Σταδίου εγκαινιάστηκε το 1957 ένας ωραίος και κομψός  κινηματογράφος, το ΡΙΒΟΛΙ στου οποίου τα εγκαίνια είχαμε πάει οικογενειακώς αν και δεν θυμάμαι από ποιόν καλεσμένοι. Έπαιζε μέχρι το 1989 αλλά δυστυχώς από Α΄προβολής ακολούθησε και αυτός την πορεία των κινηματογράφων της Ομόνοιας σε τσοντάδικο.

Απέναντι από την πλατεία Κλαυθμώνος συναντάμε έναν από τους καλύτερους και ιστορικότερους προπολεμικούς κινηματογράφους της πόλης το υπόγειο ΑΣΤΥ που από το 1939 μέχρι σήμερα κατάφερε να διατηρήσει και να βελτιώσει μάλιστα το ποιοτικό του πρόγραμμα. Ως φοιτητές κάθε Κυριακή πρωί στην κινηματογραφική λέσχη της Αγλαΐας Μητροπούλου που λειτουργούσε τότε σε αυτόν, είδαμε όλα τα κλασσικά αριστουργήματα της 7^ης τέχνης από την Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία. 

Δίπλα του, στην Σταδίου 28 ήταν το ΑΣΤΟΡ που λειτούργησε από το 1947 πάντα ως Α΄προβολής μέχρι το 2005.
Το 2010 μετά από ανακαίνιση η είσοδος του έγινε από την στοά Κοραή και ονομάστηκε ΑΣΤΟΡ HOLLYWOOD και λειτούργησε μέχρι το 2012.
Ευτυχώς το ΑΣΤΟΡ ξανάνοιξε το 2015 και λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Λίγο πιο πάνω στην Σταδίου 24 ήταν ο ΕΣΠΕΡΟΣ, μεγάλος κινηματογράφος που λειτούργησε από το 1940 μέχρι το 1969 που γκρεμίστηκε και στην θέση του κτίστηκε το ξενοδοχείο Εσπέρια.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά να γράφουν οι εφημερίδες ότι στον κινηματογράφο έπεσαν κάτι σοβάδες από το ταβάνι την μέρα που έπαιζε την Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας!

Στην απέναντι μεριά του δρόμου είναι τέλος δύο από τους πιο ωραίους κινηματογράφους της πόλης το ΑΤΤΙΚΟΝ και ο ΑΠΟΛΛΩΝ που δυστυχώς έκαψαν την είσοδο τους το 2012 ηλίθιοι κουκουλοφόροι στο ιστορικό κτήριο που στεγάζονται, κατασκευασμένο από τον Τσίλερ.
Ανόητες διαμάχες μεταξύ των ιδιοκτητών του κτηρίου δεν έχουν επιτρέψει την επισκευή ακόμη του κτηρίου ενώ και οι δύο αίθουσες έχουν παραμείνει ανέπαφες από την φωτιά.

Το ΑΤΤΙΚΟΝ από τις ωραιότερες κινηματογραφικές και πολυτελέστερες αίθουσες της πόλης είναι συγχρόνως και η παλιότερη κινηματογραφική αίθουσα της, γιατί λειτουργούσε από το 1916 αρχικά σαν θέατρο και από το 2918 ως κινηματογράφος.
Ήταν η πρώτη αίθουσα που έπαιξε το 1929 ομιλούσα ταινία και η πρώτη που έφερε το cinemascope στην χώρα. Ακόμα θυμάμαι τις ατελείωτες ουρές που υπήρχαν για να δούν σε αυτόν την ταινία ο Χιτών.

Στο υπόγειο του κτηρίου είναι ο νεότερος κινηματογράφος της περιοχής ο ΑΠΟΛΛΩΝ γιατί λειτούργησε από το 1960 μέχρι το 2012.
Από την έναρξη της λειτουργίας του είχε παίξει την ταινία  την ταινία Νότιος Ειρηνικός με το νέο τότε σύστημα Τοντ-Α-Ο.
Για τον κινηματογράφο της πλατείας Συντάγματος ΚΥΒΕΛΗ έχω γράψει στο Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
 
Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
 
Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.
 
Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος.
 
Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ
 

Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ

Οι κινηματογράφοι του κέντρου της Αθήνας βρίσκονταν στους κεντρικούς δρόμους και γύρω από αυτούς  στην περιοχή μεταξύ της πλατείας Ομονοίας και Συντάγματος.
Στην περιοχή της Ομόνοιας δύο από τους σημαντικούς κινηματογράφους ήταν το ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ μέχρι που γκρεμίστηκε την 10ετια του 70 (γράφω σχετικά με αυτόν εδώ και εδώ ) και το ΣΤΑΡ το οποίο δυστυχώς ακολουθώντας και αυτό την γενικότερη υποβάθμιση της περιοχής κατάληξε σε τσοντοσινεμά όπως γράφω  εδώ.

Λίγο πιο κάτω από το ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ στην οδό Ίωνος 7, σήμερα Μαρίκας Κοτοπούλη  ο προπολεμικός καλαίσθητος κινηματογράφος ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤ ακολούθησε και αυτός την ίδια πορεία στην τσόντα.
Το πόσο σημαντική ήταν τα περασμένα χρόνια η οδός Ίωνος, μπορεί να το αντιληφθεί κανείς όταν ακούσει το τραγούδι  Οδός Ίωνος 5 του Γιάννη Μαρκόπουλου για το οποίο έχω γράψει το ποστ  ΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΗΣ ΡΕΜΠΕΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΕ ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Στρίβοντας δεξιά από την οδό Μαρίκας Κοτοπούλη  στην οδό Σατωβριάνδου 11  βρισκόταν  ένας ακόμα κινηματογράφος το ΟΜΟΝΟΙΑ, που ξεκίνησε μεν με αξιοπρεπείς προθέσεις το 1962, αλλά κατάληξε και αυτό σε τσοντάδικο μέχρι να κλείσει το 2000.

Κοντά στο Δημαρχείο και πίσω από αυτό, Κλεισθένους 15, ήταν το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ για το οποίο έχω γράψει εδώ, ενώ σήμερα με το ίδιο όνομα, στη  Κρατίνου 11 λειτουργεί ο μόνος κινηματογράφος με gay ταινίες που δημιουργήθηκε σε διαμορφωμένο κατάστημα.

Επίσης  στην οδό Αθηνάς 48 ήταν από το 1962, ο ΑΡΙΩΝ ο πιο πρόσφατος  από τους λαϊκούς κινηματογράφους της περιοχής, με 2 έργα από την αρχή που κατάληξε και αυτός σε τσοντάδικο πριν να κλείσει την δεκαετία του 90. 

Ένας ακόμη λαϊκός κινηματογράφος ο ΑΒΕΡΩΦ που ξεκίνησε το 1960 με καλές προθέσεις στην οδό Λυκούργου, με κομψά θεωρεία και εξώστη παίζοντας αρχικά συνήθως ελληνικές ταινίες β΄ποιότητας, κατάληξε και αυτός στην τσόντα μέχρι να κλείσει πρόσφατα το 2022.

Στην Αθηνάς 66 υπήρχε μέχρι το 1966 ο προπολεμικός κινηματογράφος ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ από τους λαϊκότερους της Αθήνας ιδιαίτερα  αγαπητός στις πόρνες που υπήρχαν στην οδό Σωκράτους.

Κοντά στα Χαυτεία, Πατησίων 6, υπήρχε το ΑΛΑΣΚΑ και στο 12 το ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ.  Ήταν  δύο από τους πιο δημοφιλείς κινηματογράφους στους διάφορους εργαζόμενους και μικροπωλητές της περιοχής, σε επαρχιώτες για τους οποίους η Ομόνοια ήταν κλασσικό μέρος συνάντησης, σε ξέμπαρκους που ήθελαν ένα μέρος να ζεσταθούν ή και να λαγοκοιμηθούν,  αλλά και στους σκασιάρχες των γυμνασίων της Αθήνας και αυτό γιατί το πρόγραμμα τους με δύο ταινίες ξεκίναγε από τις 10 το πρωί και τελείωνε μετά τις 12 την νύχτα. Μερικές δε φορές όταν η μία ταινία είχε μεγαλύτερη διάρκεια, την έπαιζαν με λίγο μεγαλύτερη ταχύτητα. Και οι δύο  είχαν ξεκινήσει προπολεμικά και λειτούργησαν μέχρι το 1993 ο πρώτος και το 1968 ο δεύτερος. Στο ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ θυμάμαι ότι με την μάνα μου είχαμε δει τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάρλι Τσάπλιν.
Το ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ διέθετε και εξώστη και εξ αιτίας αυτού η πλατεία παρουσίαζε ένα περίεργο θέαμα. Οι 3-4 σειρές που αντιστοιχούσαν κάτω από εκεί που τέλειωνε ο εξώστης ήταν κενές. Ο λόγος ήταν γιατί το φιλοθεάμον κοινό των πρώτων  σειρών του εξώστη τρώγοντας τα σπόρια του έφτυνε τα τσόφλια στην πλατεία! 
 Στο ΑΛΑΣΚΑ είχα δει μια φορά κάποιες καουμπόϊκες ταινίες  ως σκασιάρχης. Οι μόνιμοι θαμώνες του κινηματογράφου αυτού ήξεραν ότι κάποια συγκεκριμένη ώρα έμπαινε και έκανε έλεγχο κάποιος αστυνομικός οπότε ακούστηκε μια  φωνή να λέει: σβήστε τα τσιγάρα θα έρθει ο μπάτσος!

Τέλος ένας ακόμα από τους παλιούς μεγάλους και ωραίους, προπολεμικούς κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας, με αναπαυτικά καθίσματα ήταν το ΜΟΝΤΙΑΛ που προπολεμικά  είχε γνωρίσει μεγάλες δόξες ως μουσικό και επιθεωρησιακό θέατρο.
Είχε είσοδο από την Εμ. Μπεκάκη και άλλη μια από την Πανεπιστημίου. Ξεπέφτοντας μέχρι να γκρεμιστεί το 1969 έπαιζε 2 ταινίες και όπως γράφω στο ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΠΑΝΕΣ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ "ΗΣΣΟΝΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ"  με ένα φίλο και μετέπειτα κουμπάρο, κάναμε σκασιαρχείο και είχαμε πάει σε αυτόν να δούμε δύο ταινίες με βρυκόλακες που ήταν τότε, μετά την μεγάλη επιτυχία της ταινίας του Κρίστοφερ Λη από τις πιο δημοφιλείς στην τότε νεολαία.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
 
Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
 
Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.
 
Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος.

ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος.

 

H άλλη κινηματογραφόφιλη γιαγιά μου έμενε με την οικογένεια της θείας μου στην οδό Θήρας, μεταξύ της Πατησίων και της Αχαρνών. Συχνά πήγαινα μικρός και έμενα εκεί οπότε έτσι  πολλές φορές μαζί με την ξαδέλφη μου μας πήγαινε σινεμά.

Κοντά στο σπίτι υπήρχε το θερινό  ΚΑΠΙΤΟΛ στην οδό Καμπάνη 31 ένα μικρό στενάκι που ένωνε την Αγαθουπόλεως με ένα Π που κατέληγε στην Αγίου Μελετίου. Έπαιζε καλές ταινίες και πάντα είχε κόσμο αν και σύντομα κατέληξε σε πολυκατοικία.

Όλοι οι θερινοί κινηματογράφοι της εποχής έπαιζαν το καλοκαίρι τις ταινίες που είχαν παιχτεί τον χειμώνα και όλοι οι χειμερινοί συνοικιακοί ήταν Β΄Προβολής.

Στην Αχαρνών 172 κοντά στην Αγίου Μελετίου, ήταν ο παλιός χειμερινός κινηματογράφος ΑΡΗΣ που λειτούργησε μέχρι το 1976.
Αντίστοιχα στην Πατησίων 147 ήταν ένας επίσης παλιός προπολεμικός κινηματογράφος η ΑΤΘΙΣ  που και αυτή λειτούργησε μέχρι το 1972.

Όμως η κινηματογραφόφιλη γιαγιά μου παρά τα κιλά της ,για τα οποία οι κόρες της της έλεγαν συνεχώς να μην τρώει και αυτή τις ρούμπωνε απαντώντας ότι «τόσο σώμα έχω πρέπει να το θρέψω», δεν κώλωνε αν ήθελε να δει μια ταινία που δεν παιζόταν κοντά στο σπίτι της. Θυμάμαι λοιπόν την σκηνή  που ένας δυό, τράβαγαν από μέσα και άλλοι ένας δυό έσπρωχναν από κάτω, για να μπει στο λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο κέντρο όπου στον ΟΡΦΕΑ έπαιζε την Οδύσσεια με τον Κέρκ Ντάγκλας, την Συλβάνα Μάγκανο, τον Άντονι Κουήν και την πανέμορφη Ροσάνα Ποντεστά. 

Ο προπολεμικός ΟΡΦΕΑΣ στην Σταδίου 44, με το θέατρο του Κουν στο υπόγειο του κτηρίου, ήταν από τους ομορφότερους και πιο καλοδιατηρημένους κινηματογράφους της Αθήνας και εκτός από πολλές ταινίες, έχω δει σε αυτόν αργότερα και μουσικές συναυλίες.
Η Οδύσσεια ήταν από τα μπλοκμπάστερ της εποχής και είχε μαγεύσει την γιαγιά μου, με αποτέλεσμα η ξαδέλφη μου και εγώ να την τραβάμε να φύγουμε αφού είχαμε δει την ταινία 2 ½ φορές όπως έγραφα στο προηγούμενο !
Ο ΟΡΦΕΑΣ δυστυχώς έκλεισε το 83.

Λίγο μετά αφ΄ότου πέθαναν οι δύο γιαγιάδες μου μετακομίσαμε στην Ασκληπιού σε δικό μας διαμέρισμα.
Μεταξύ των δύο τριών υποψηφίων προς αγορά διαμερισμάτων στην περιοχή αποφασιστική ήταν η επιμονή μου στην τελική επιλογή, γιατί αυτό που αγοράστηκε είχε ένα τεράστιο και ανεκτίμητο προσόν!

Από την βεράντα του έβλεπες άνετα την οθόνη του θερινού, μεγάλου και αριστοκρατικού κινηματογράφου ΝΕΑΠΟΛΙΣ που δυστυχώς τόσα χρόνια ζώντας απέναντι δεν είχα βγάλει μια φωτογραφία του και μόνο σε αυτή την αεροφωτογραφία του 1962 φαίνεται. Η ΝΕΑΠΟΛΙΣ ήταν από τους καλύτερους προπολεμικούς θερινούς κινηματογράφους στο κέντρο της Αθήνας, με πράσινο πλαϊνά θεωρεία, που έπαιζε καλές ταινίες και  που δυστυχώς μετά το 1976 στην θέση της υπάρχει σήμερα ένα τεράστιο άχαρο κτήριο με ένα πάρκινγκ στο ισόγειο. Από την βεράντα μου έχω δει ένα πλήθος από ταινίες, σε μερικές μάλιστα έβλεπα το πρώτο μέρος μέχρι το διάλλειμα, έβγαινα και μετά έβλεπα την συνέχεια στην βραδινή προβολή.

Ένιωσα επίσης μεγάλη χαρά όταν το 1969 άνοιξε στην Βαλτετσίου 46 ο κινηματογράφος ΡΙΒΙΕΡΑ που πάντα έπαιζε καλές ταινίες και που ευτυχώς λειτουργεί επιτυχώς μέχρι σήμερα και είναι πλέον διατηρητέος ως χώρος και χρήση.

Βέβαια στην περιοχή από το 1938 υπήρχε στην πλατεία Εξαρχείων το ΒΟΞ, πάντα με ποιοτικές ταινίες αλλά  από τους πιο ιδιόρρυθμους στο σχήμα κινηματογράφους της πόλης  λόγω της διαγώνιας διάταξης του στην τετράγωνη ταράτσα. 

 Η φτωχή κινηματογραφικά, περιοχή του Κολωνακίου, μάλλον γιατί έχει εύκολη πρόσβαση στους κινηματογράφους του κέντρου, απέκτησε από το 1962 τον μοναδικό της χειμερινό κινηματογράφο  το ΕΜΠΑΣΣΥ, που έκλεισε με την αρχή της καραντίνας το 2020 αλλά ξαναλειτούργησε το 2023 ως θέατρο.

Στην περιοχή λειτουργούν και δύο θερινοί κινηματογράφοι που παίζουν πάντα αξιόλογες ταινίες . Η ΑΘΗΝΑΙΑ στην Χάριτος 50  και το σινέ ΔΕΞΑΜΕΝΗ στην ομώνυμη πλατεία του Κολωνακίου από το 1991.  Η ΑΘΗΝΑΙΑ είναι ίσως ο μόνος κινηματογράφος που ξεκίνησε την επιτυχημένη πορεία του το 1979, εποχή που πολλοί άλλοι έκλειναν.

Την ίδια χρονιά το 1962, όπως και το ΕΜΠΑΣΣΥ λειτούργησε στην Ακαδημίας και το ΟΠΕΡΑ. Η τεράστια αίθουσα του ΟΠΕΡΑ, κινηματογράφου με πολύ καλή κλίση για απρόσκοπτη θέαση, είναι η πρώτη αίθουσα στην Αθήνα που λόγω της προϊούσης μείωσης των εισιτήριων μετά την επέλαση της τηλεόρασης χωρίστηκε και έγιναν έτσι δύο αίθουσες. 

Σχεδόν απέναντι του υπήρχε από το 1952 η ΕΛΛΗ, από τους λίγους κινηματογράφους που κατάφεραν αντί να φθίνει, όπως οι περισσότεροι στην Αθήνα, να ανακαινιστεί και να βελτιώσει το πρόγραμμα της διατηρώντας έτσι ένα σταθερό και ποιοτικό κοινό μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς  σχεδόν απέναντι της ένας από τους ωραιότερους και αρχοντικούς προπολεμικούς κινηματογράφους από το 1932, το ΙΡΙΣ ακολούθησε αντίστροφη πορεία από την ΕΛΛΗ μέχρι το 1973 που έκλεισε. Η ΙΡΙΣ βρίσκεται στο κτήριο που είναι γωνία Ακαδημίας και Ιπποκράτους και το οποίο ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έτσι από την 10ετια του 80 η αίθουσα της χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Ομίλου Φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών (Π.Ο.Φ.Π.Α.).
Ευνόητο είναι ότι μετά την μετακόμιση στην Ασκληπιού συχνά βρισκόμουνα στους κινηματογράφους της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για τους οποίους έχω γράψει πρόσφατα στο Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
Το ίδιο βέβαια ήταν προσιτοί όλοι  οι κινηματογράφοι του κέντρου της Αθήνας για τους οποίους ίσως γράψω στο μέλλον.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
 
Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
 
Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ

Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ

ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε πολυκατοικία στην οδό Πειραιώς, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κουμουνδούρου. Μέχρι να αποκτήσω στα 14 περίπου την ανεξαρτησία να πηγαίνω κινηματογράφο μόνος μου, αναγκαστικά πήγαινα με τους γονείς μου ή με τις δύο γιαγιάδες μου, που ευτυχώς και οι δύο ήταν κινηματογραφόφιλες. Όπως γράφω λοιπόν στο   ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ:
Η γιαγιά από τη μεριά της μάνας μου με αλέγκρο χαρακτήρα και άνθρωπος της καλοπέρασης ήταν η πιο φανατική σε σημείο που θυμάμαι εμένα και την εξαδέλφη μου παιδιά να προσπαθούμε να την ξεκολλήσουμε και να την τραβάμε για να φύγουμε έχοντας δει πλέον την ταινία πάνω από δυόμισι φορές!
Η γιαγιά από την μεριά του πατέρα μου ήταν ακριβώς ο αντίθετος τύπος, άνθρωπος του καθήκοντος. Ενώ ψόφαγε και αυτή να πάει στον κινηματογράφο ο χαρακτήρας της δεν της επέτρεπε να το παραδεχθεί ευθέως. Έτσι γινόταν πάντα η εξής κωμική σκηνή με τον πατέρα μου. Πήγαινε και το έλεγε: Ξέρεις το παιδί θέλει να πάει κινηματογράφο τι να κάνω; οπότε και εκείνος ξέροντας πολύ καλά ότι γούσταρε πολύ να πάει, αλλά χωρίς να το παραδεχθεί, της έλεγε: άμα θέλεις εσύ να πας να πάτε, για να εισπράξει την μόνιμη και κλασική απάντηση: θα πάμε, όχι για μένα, αλλά για το παιδί!

Έτσι λοιπόν από τότε έγινα φανατικός κινηματογραφόφιλος.
Ο πιο κοντινός στο σπίτι κινηματογράφος ήταν του ΛΑΟΥ, Κολοκυνθούς 51, ένας όμορφος  θερινός μέχρι το 1958  και ο οποίος μετά έγινε χειμερινός και το καλοκαίρι άνοιγε στα πλάγια και πίσω. Με τα χρόνια και την υποβάθμιση της περιοχής, κατέληξε σε τσοντάδικο μέχρι το 1998 που έκλεισε.

Στου Ψειρή άνοιξε το 1956 ο θερινός σε ταράτσα κινηματογράφος ΗΒΗ, με καταστήματα από κάτω και λειτούργησε μέχρι το 1981. Το σημερινό θέατρο έχει κρατήσει μόνο την πρόσοψη του κτίσματος. 

Δύο από τους παλιούς και κλασσικούς θερινούς κινηματογράφους που είχα πάει με την γιαγιά μου, που ζούσε μαζί μας, υπήρχαν στον σταθμό Λαρίσης και ήταν το ΑΛΚΑΖΑΡ Δεληγιάννη 48, και η παλιότερη  ΒΙΚΤΩΡΙΑ Δεληγιάννη 42, που λειτούργησαν μέχρι τα μέσα της 10ετιας του 70.

Με αυτή την γιαγιά μου είχαμε πάει και στο τεράστιο ΑΚΡΟΝ, στην Λένορμαν 21 γιατί κοντά εκεί έμενε η αδελφή της, αλλά δεν θυμάμαι πια αν είχαμε δει ταινία ή παράσταση βαριετέ.
Μια φορά δε μετά την μελέτη των ταινιών που παίζονταν στην εφημερίδα η μόνη κατάλληλη ταινία που βρήκα να παίζεται στους κοντινούς κινηματογράφους, ήταν μια φτηνιάρικη ελληνική κωμωδία με τον Χατζηχρήστο, ο κόμης Χατζηχρήστος στην οποία οι φρουροί, υποτίθεται  της εποχής του Μοντεχρήστου λόγω του χαμηλού μπάτζετ της ταινίας τα παντελόνια που φορούσαν ήταν σύγχρονα τζίν!

Την έπαιζε το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ, πίσω από το Δημαρχείο, που δεν ήξερα τότε το πόσο άθλιος κινηματογράφος ήταν, οπότε πήγαμε εκεί να την δούμε. Μια στιγμή γυρνάει η γιαγιά μου, άνω των 70 τότε, και μου λέει να αλλάξουμε θέση γιατί ο διπλανός της της έβαζε χέρι!

 Στην πλατεία Αγίων Ασωμάτων υπήρχε ο χειμερινός ΚΟΣΜΟΣ Β΄προβολής ,από το 1946 μέχρι το  1971 που έκλεισε. Μετά αφού κόπηκε ένα κομμάτι από την πρόσοψη του, που εξείχε προφανώς της οικοδομικής γραμμής, έγινε νυκτερινό κέντρο.
Αξέχαστη θα μου μείνει η μέρα που κατάφερα να δω σε αυτόν τον κινηματογράφο, στην προβολή 2-4 το μεσημέρι, την ταινία Δράκουλας με τον Κρίστοφερ Λη όπως γράφω στο ποστ μου Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ, ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥΣ.
Λίγο πιο μακριά από την πλατεία Ασωμάτων, αλλά σίγουρα ο πιο όμορφος θερινός κινηματογράφος του κόσμου, είναι ευτυχώς ακόμα το ΘΗΣΕΙΟΝ.

Σε αυτόν θυμάμαι μια φορά ,μάλλον κατά τις αρχές Σεπτεμβρίου να μας θερίζει ένα αρκετά κρύο αεράκι. Μπροστά μας ένας φαλακρός αφού αρχικά έτριβε με το χέρι του την φαλάκρα του για να την ζεστάνει, στην συνέχεια άρχισε να την χτυπάει απαλά με το χέρι του μπας και ζεσταθεί!
Καθώς όμως και αυτή η μέθοδος αποδείχτηκε αναποτελεσματική, έβγαλε το μαντίλι του έκανε 4 κόμπους στις άκρες του και το φόρεσε όπως τότε συνήθιζαν οι οικοδόμοι!

Στην Αγίου Κωνσταντίνου 10 υπάρχει ακόμα το κουφάρι ενός από τους πιο όμορφους και καλόγουστους κινηματογράφους της Αθήνας, του ΣΤΑΡ, που λειτούργησε από το 1947 μέχρι το 2010 έχοντας ξεπέσει και αυτό πριν να κλείσει σε τσοντάδικο. Στο ΣΤΑΡ ήμουν τακτικός θαμώνας κάθε φορά που έφερνε μια νέα ταινία του Τζέρι Λιούις.
Λίγο πιο πάνω, στην πλατεία Ομονοίας, ήταν ο κινηματογράφος ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ. Σχετικά γι΄αυτόν έχω γράψει στο ποστ μου ΟΜΟΝΟΙΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΛΑΤΕΙΑ. 

Σε αυτόν είχα δει αρκετές ταινίες, συνήθως περιπέτειες αλλά ήδη είχε αρχίσει να ξεπέφτει με ελλιπή συντήρηση και με καθίσματα που έτριζαν από την φθορά τους.
Μια παραμονή πρωτοχρονιάς που βρισκόμαστε στο Παρίσι, είχαμε βρει εισιτήρια για μια συναυλία του μακαρίτη Τζο Ντασέν στο πασίγνωστο τότε θέατρο Olympia, που καθώς σε αυτό  είχαν δώσει συναυλίες πολλοί διάσημοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι τραγουδιστές στην φαντασία μου θεωρούσα ότι θα ήταν ιδιαίτερα μεγαλοπρεπές και ωραίο. Ήταν μεγάλη η κατάπληξη που νιώσαμε, όταν πήγαμε ότι ήταν σχεδόν παρόμοιο σε μέγεθος και εγκατάλειψη με το ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ!
 Βέβαια σχεδόν κάθε εβδομάδα με πήγαιναν στον αγαπημένο κινηματογράφο όλων των παιδιών τότε, το ΣΙΝΕΑΚ, χάρις στο οποίο γνωρίσαμε και αγαπήσαμε τον Χοντρό και τον Λιγνό, τα Μίκι Μάους, τον Σαρλό και άλλους  όπως έχω γράψει στο ΣΙΝΕΑΚ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ
Στους κινηματογράφους του κέντρου της Αθήνας είχα πάει σε όλους της Α΄προβολής αρκετές φορές με τους γονείς μου ή και μόνος μου.

Μόνος μου και για μία μόνο φορά είχα πάει στο θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ, στην Μητροπόλεως στο Σύνταγμα, στα χρόνια 1960-3 που λειτούργησε σαν κινηματογράφος. Έπαιζε μια από τις σπάνιες τότε και ασπρόμαυρες νεανικές ταινίες που παίχτηκαν εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα, στην οποία οι  Joey Dee and the Starliters τραγουδούσαν την μεγάλη επιτυχία τους Peppermint Twist!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
 
Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
 
Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος.

 Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ

ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

Στις  9 και κατ΄ άλλους στις 10 Μαρτίου, θα έχουν συμπληρωθεί 99 χρόνια από την γέννηση, ενός από ποιητές  της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, που αγαπώ ιδιαίτερα, του Μανώλη Αναγνωστάκη.
Γνήσιος Κρητικός, αν και γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, ήταν γόνος από σημαίνουσα οικογένεια του νησιού καθώς ο πατέρας του  ήταν γιατρός, ενώ ο ένας του παππούς ήταν εισαγγελέας Εφετών και ο παππούς του, από την πλευρά της μητέρας του, ο Ιωάννης Κασσιμάτης, ήταν βουλευτής του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Παρά το ότι εργάστηκε  ως γιατρός ακτινολόγος  αρχικά στην Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα, διακρίθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια στα γράμματα, όπως επίσης το ίδιο και η αδελφή του, η γνωστή θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη.
Λόγω της ενεργού ανάμειξης με την αριστερά το 1948 φυλακίστηκε και μετά ένα χρόνο το στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά ευτυχώς το 1951 αποφυλακίστηκε με την γενική αμνηστία.
Η διάψευση των ουτοπικών οραμάτων της αριστεράς που είχε πιστέψει αποτυπώνεται πολλές φορές με σαρκασμό και πίκρα στην ποίηση του, γι΄αυτό και τον χαρακτήρισαν σαν «ποιητή της ήττας»
Μια πληρέστερη βιογραφία του με αποσπάσματα από μελοποιημένα ποιήματα του υπάρχει εδώ.

Αλλά πιο συγκλονιστικό είναι το παρακάτω σπάνιο βίντεο στο οποίο ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης τραγουδάει ποιήματα του που έχει μελοποιήσει και στο ακροατήριο βρίσκεται ο ίδιος ο ποιητής!

Ένα άλλο σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο είναι το γνωστό του, γεμάτο σαρκασμό ποίημα Επιτύμβιον, που το τραγουδά ο Πέτρος Πανδής σε μελοποίηση Νότη Μαυρουδή σε συναυλία στην Νυρεμβέργη το 1983.

 Δεν ξέρω αν αφ΄ότου διαδόθηκε αυτό το ποίημα, βαφτίστηκαν πολλά πλέον παιδιά με το όνομα Λαυρέντης!
Πιστεύω όμως πως ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει να ακούσει κανείς τον ίδιο τον Αναγνωστάκη να απαγγέλει το ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη Ανδρείκελα. 

Θα κλείσω το σύντομο αυτό αφιέρωμα στον μεγάλο μας ποιητή με ένα ποίημα του που μου αρέσει ιδιαίτερα. Είναι το ποίημα Στ’ αστεία παίζαμε…
 
Στ’ αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιός θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!
 
Το παραπάνω ποίημα ανήκει στην συλλογή "Η συνέχεια 3", η οποία πρωτοδημοσιεύθηκε το 1962, σε αυτοέκδοση του ποιητή στην Θεσσαλονίκη. Στις επανεκδόσεις των ποιημάτων του μέχρι το 1985 ο τελευταίος στίχος παραμένει όπως εδώ, ενώ στην έκδοση της Νεφέλης το 2000 αλλάζει με τον τίτλο του ποιήματος.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.