ΟΤΑΝ Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΖΗΤΩΚΡΑΥΓΑΖΕ -I LIKE IKE!

 Πακέτο τσιγάρων που έφτιαξε η Tobacco Blending Corp. Kentucky για την προώθηση της υποψηφιότητας του Dwight Eisenhower για την προεδρία των ΗΠΑ.

Πριν δύο περίπου μήνες είχα διαβάσει στο Protagon.gr το άρθρο του  Κάρολου Μπρούσαλη  'Όταν υποδέχθηκα τον Άικ και θυμήθηκα πως και εγώ τον είχα υποδεχτεί ζητωκραυγάζοντας με ενθουσιασμό  I LIKE IKE!

Απλά είχα φυλάξει το σημερινό ποστ  να το δημοσιεύσω αντίστοιχα τις ίδιες μέρες με  την άφιξη του και παραμονή του στην Αθήνα στις 14 και 15 Δεκεμβρίου 1959 .

 Αλλά απολαύστε πρώτα την περιγραφή της υποδοχής από τον Κάρολο Μπρούσαλη.

Ο βοηθός γυμνασιάρχη, Ι. Σταματογιαννόπουλος, μας είχε προπονήσει να φωνάζουμε «άι λάικ Άικ» και να κουνάμε σημαιάκια, ελληνικά κι αμερικανικά, όσο να διαβεί ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ που μας έκανε την τιμή να προσγειωθεί στο Ελληνικό. Ο γυμνασιάρχης μας, Ξανάλατος (καλή του ώρα), είχε προσπαθήσει επί ματαίω να χαμηλώσει τον ενθουσιασμό του βοηθού του. (Για τον γυμνασιάρχη μας δεν έμαθα κάτι, μετά την αποφοίτησή μου, ο βοηθός του όμως, επί χούντας, εξελίχθηκε σε γενικό επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης). Του γυμνασιάρχη μας «του έτυχε κάτι έκτακτο» και δεν παραβρέθηκε στην υποδοχή. Ο βοηθός του ήταν εκεί, ακοίμητος φρουρός της πατροπαράδοτης ελληνικής φιλοξενίας. Και οι μαθητές του Ε’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, που είχαμε μεταφερθεί από τα Εξάρχεια εγκαίρως με σκεπαστά στρατιωτικά φορτηγά «Τζέιμς», καλύπταμε αρκετό μήκος επί του πεζοδρομίου. Μεγαλύτερο από άλλα, όχι τόσο πατριωτικά, γυμνάσια, καθ’ όσον, όσοι συμμετείχαμε στην υποδοχή (δηλαδή όλοι, από την τρίτη ως την όγδοη τάξη*), είχαμε γλιτώσει το «επτάωρο». Μόνο που απαξάπαντες, παρά τα διπλά πουλόβερ, τουρτουρίζαμε. Και η πομπή των επισήμων αργούσε να περάσει. Κι όταν τελικά πέρασε, ούτε να φωνάξουμε «άι λάικ Άικ» αντέχαμε ούτε να κουνήσουμε τα σημαιάκια ούτε καν να χαζέψουμε τον ενθουσιασμένο από την «αυθόρμητη υποδοχή» υψηλό ξένο, με τον δίπλα του καθήμενο Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μόνο ένα «άαα» ακούστηκε κι αυτό ως εκδήλωση θαυμασμού για την ανοιχτή Ρολς Ρόις που για πρώτη (και τελευταία, οι πολλοί) φορά βλέπαμε να περνά τόσο κοντά μας.

Εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι ούτε πως μας είχαν  πάει όλο το  σχολείο  κάπου κοντά στην πύλη Αδριανού αλλά  το μόνο που θυμάμαι είναι πως είμαστε όλοι περιχαρείς γιατί θα γλιτώναμε το μάθημα και γι΄ αυτό με ενθουσιασμό και κάνοντας την αντίστοιχη πλάκα όλοι μας  φωνάζαμε I LIKE IKE! Είχαμε διδαχτεί από κάποιο καθηγητή να το φωνάξουμε  όταν θα πέρναγε μπροστά μας κουνώντας ταυτόχρονα τα ελληνικά και αμερικανικά χάρτινα σημαιάκια που μας είχαν δώσει.

Για την επιτυχία της υποδοχής είχαν μεταφερθεί κατά μήκος της διαδρομής όλα τα σχολεία της Αθήνας και βέβαια και πλήθος κόσμου όπως μπορεί να καταλάβει κανείς από την σχετική είδηση που έχει η εφημερίδα της επομένης.

 Προφανώς η τότε κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε κανένα πρόβλημα για να φανεί αρεστή στην αμερικανική υπερδύναμη να είχε αποστείλει στις διάφορες κρατικές υπηρεσίες κάποια εγκύκλιο ανάλογη με εκείνη που είχε αποσταλεί κατά την δικτατορία του Μεταξά που έγραφε το αμίμητο:

Εντέλλεστε όπως οργανώσετε αυθόρμητον  λαϊκήν υποδοχήν!

Βέβαια οι αντιδράσεις στην επίσκεψη του Αϊζενχάουερ ήσαν λίγες και μεμονωμένες λόγω του πανίσχυρου τότε κράτους της δεξιάς και της καταστολής κάθε αριστερής κίνησης αλλά και του ότι ακόμα τότε δεν είχε αναπτυχθεί έντονος αντιαμερικανισμός στη Ελλάδα ο δε Αϊζενχάουερ είχε ακόμα την αίγλη του νικητή αρχιστρατήγου των συμμαχικών δυνάμεων στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο.

 Με προβλημάτισε όμως τι εννοούσαν  με το σύνθημα που φώναζαν στα αγγλικά, όπως γράφει η εφημερίδα, " Μακροζωία στο στρατόπεδο του Δαβίδ"

Μετά από αρκετό ψάξιμο όμως το βρήκα!

Το Καμπ Ντέιβιντ (το στρατόπεδο του Δαβίδ, όπως το μετέφρασε η εφημερίδα) ήταν το μέρος που ο Αϊζενχάουερ χρησιμοποιούσε για αναψυχή, αλλά και για να εργαστεί, όπως επίσης και να υποδεχτεί και ξένους ηγέτες.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους είχε δεχτεί εκεί τον  Νικήτα Χρουστσόφ και η συνάντηση αυτή ήταν από αυτές που θεωρήθηκαν ότι συνέβαλαν στην  βελτίωση  των  σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών προσθέτοντας στο πολιτικό λεξικό την φράση "The Spirit of Camp David".

Η επίσκεψη είχε και ένα σοβαρό ατύχημα όταν 22 άτομα, μεταξύ των οποίων 8 σοβαρά, τραυματίστηκαν όταν στην Βασιλίσσης Σοφίας κατέπεσε ένα σιδερένιο κιγκλίδωμα και τους πλάκωσε.

 Ο πρόεδρος της ΕΔΑ Πασαλίδης απεύθυνε επιστολή στον πρόεδρο Αϊζενχάουερ στην οποία ανέπτυσσε τις θέσεις του κόμματος του για την ειρήνη, την ελευθερία και την ύφεση.

Ταυτόχρονα  αναφέρεται και στην φυλάκιση του Μανώλη Γλέζου που το 1958 είχε φυλακιστεί με την κατηγορία της κατασκοπίας υπέρ της ΕΣΣΔ και παρέμεινε σε αυτές μέχρι τον Δεκεμβρίου του 1962.

 Ο Αϊζενχάουερ θα ομιλούσε σε πανηγυρική συνεδρίαση της Βουλής και θα τον προσφωνούσε ο Πρόεδρος της.

Η κυβέρνηση είχε σκοπό να τον προσφωνήσει και ο πρωθυπουργός Καραμανλής αλλά προέκυψε θέμα από τον Παπανδρέου που έθεσε θέμα πως τότε θα έπρεπε να ομιλήσει και η αντιπολίτευση και αν αυτό δεν της επιτραπεί  τότε θα χειροκροτήσει μεν τον Αμερικανό πρόεδρο αλλά δεν θα χειροκροτήσει τον πρωθυπουργό! 

 Ίσως η κυβέρνηση Καραμανλή να μην είχε αντίρρηση να μιλήσει ο Παπανδρέου έλα όμως που τότε θα έπρεπε να δοθεί και ο λόγος στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρο της ΕΔΑ Πασαλίδη!

Τελικά βέβαια η ομιλία Καραμανλή δεν έγινε.

Ο Αϊζενχάουερ έβγαλε ένα τυπικό λόγο και στο σημείο που είπε επαίνους για την  κυβέρνηση χειροκροτήθηκε από τους βουλευτές  της ΕΡΕ, όταν μίλησε για το εκστρατευτικό σώμα στην Κορέα χειροκρότησαν και οι βουλευτές του Κέντρου και όταν μίλησε για την διεθνή ύφεση, ειρήνη και φιλία ,όπως και όταν καταφέρθηκε κατά των εξοπλισμών και της φοβίας του πολέμου χειροκροτήθηκε από όλους.

Τον Αϊζενχάουερ αναχώρησε  στις 16 Δεκεμβρίου με ελικόπτερο που τον μετέφερε σε καταδρομικό με επόμενο προορισμό  στην Τύνιδα.

Πριν να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ   ο Αϊζενχάουερ είχε επισκεφτεί ξανά την χώρα μας

το 1952 ως ανώτατος διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη. 

*Η κυβέρνηση Μεταξά  το 1937 τροποποιεί τους τύπους σχολείων σε 4 χρόνια Δημοτικό και 8 χρόνια Γυμνάσιο-Λύκειο. Όσοι όμως δεν θέλουν να συνεχίσουν στη μέση εκπαίδευση υποχρεώνονται να συνεχίσουν για άλλα δύο χρόνια στο δημοτικό ώστε να ολοκληρώσουν εξαετή υποχρεωτική στοιχειώδη εκπαίδευση. Το 1944, με τον κατοχικό νόμο 1468 της 27-2-1944 επανέρχεται το εξατάξιο γυμνάσιο αλλά παραμένει εθιμικά για χρόνια η πρώτη Γυμνασίου να ονομάζεται τρίτη.)

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΓΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

 Το διαφημιστικό μου το έδωσαν καθώς κατέβαινα στο μετρό στο Σύνταγμα. Διαβάζοντας το, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό, είναι πως  υπάρχουν προφανώς πολλοί αφελείς που θα πιστεύουν όλα όσα θεραπεύει και προβλέπει ο  "Δάσκαλος" για να διαθέτει μάλιστα 3 τηλέφωνα για εξυπηρέτηση της πελατείας του.

Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει με το πλήθος  που πιστεύει πως οι Μάγια έχουν προβλέψει το τέλος του κόσμου στις 21-12-12  ή εκείνους που πίστευαν το 1896 πως ο κομήτης του Χάλεϋ θα συγκρουόταν με την γη ;

end of the world and magia από stefanelonikitelo

Κατά τον ίδιο τρόπο σε όλη την υφήλιο  οι διάφορες θρησκείες δεν κρατούν δέσμιους εκατομμύρια ανθρώπους σε κάποιο θεό, γιατί δεν μπορούν να κάνουν τους λογικούς συλλογισμούς που έκανε ο Επίκουρος εδώ και 2300 χρόνια;

-Θέλει ο θεός να εμποδίσει το κακό αλλά δεν είναι ικανός; Τότε δεν είναι παντοδύναμος.

-Μπορεί αλλά δεν θέλει; Τότε δεν είναι πανάγαθος.

-Και θέλει και μπορεί; Τότε γιατί υπάρχει το κακό;

-Δεν θέλει ούτε μπορεί; Τότε γιατί τον αποκαλούμε θεό;

Και μπορεί μεν ο "Δάσκαλος" που προανέφερα μαζί με τις χαρτορίχτρες, τις καφετζούδες, τα μέντιουμ και όλο το πλήθος των απατεώνων  να απομυζά την χαμηλότερης παιδείας μάζα, αποκλείεται όμως  να μην έχετε συναντήσει ανθρώπους ευφυείς, μορφωμένους και  συγκροτημένους που καταφεύγουν στις λεγόμενες "εναλλακτικές θεραπείες" που πιστεύουν πως με αυτές θα  λύσουν  τα προβλήματα τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ιδιοφυής Steven  Jobs ο ιδρυτής της Apple που ενώ διαγνώστηκε ότι είχε καρκίνο του παγκρέατος για 9 μήνες αρνήθηκε να χειρουργηθεί ακολουθώντας φυτοφαγία, κάνοντας βελονισμούς, πίνοντας βότανα και χυμούς και κάνοντας υποκλυσμούς.

Όλα όσα ανέφερα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο παρά η υπερίσχυση  του θυμικού και του επιθυμητού στην κοινή λογική, αυτό που σε ένα από πρώτα ποστ που έγραψα πριν 6 χρόνια, ονόμαζα  Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ.

 Σε αυτό έγραφα πως:

Υπάρχουν γύρω μας πολλοί άνθρωποι οι οποίοι έχουν ένα μαγικό τρόπο σκέψης.
Τους διακρίνει δηλαδή ένας τρόπος σκέψης ο οποίος είναι εκτός λογικής αλλά καθορίζεται μόνο από τις επιθυμίες τους.
Πιστεύουν ότι τα πράγματα θα έρθουν όπως τα επιθυμούν με κάποιο μαγικό τρόπο, χωρίς όμως να προκύπτει αυτό από πουθενά και χωρίς οι πράξεις τους να συμβάλλουν σ’ αυτό.
Όταν τα πράγματα δεν τους έρθουν όπως τα περίμεναν αντί να αποδεχθούν ότι η δική τους ανοησία η ανικανότητα είναι υπαίτια για τη κακή έκβαση των πραγμάτων ,τους φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι .

Και το ποστ μεν αυτό αναφερόταν κυρίως στα άτομα που σε όλη τους την ζωή δεν μπορούν να ισοσκελίσουν τα έσοδα τους με τα έξοδα τους και παρ΄ όλα αυτά με τον μαγικό τρόπο σκέψης που έχουν, πιστεύουν πως όλα τελικά θα φτιάξουν.

Όμως τα τελευταία χρόνια αφ ότου μας έκατσε το μνημόνιο ο μαγικός τρόπος σκέψης έχει επεκταθεί και στην πολιτική ζωή της χώρας και σε αρκετούς  το επιθυμητό έχει υποκαταστήσει το εφικτό.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των νεοελλήνων, ζορισμένο από την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, πιστεύει πως θα μπορούσαμε να μην έχουμε υπογράψει το μνημόνιο και βεβαίως να έχουμε διατηρήσει τα εισοδήματα που είχαμε πριν από αυτό.

Τα λεφτά που θα χρειαζόμαστε  θα μας τα δάνειζαν οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, ο Τσάβες ή κάποιοι άλλοι, που βέβαια δεν θα ήσαν τοκογλύφοι σαν αυτούς που μέχρι τώρα μας δάνειζαν αλλά θα το έκαναν για την ψυχή της μάνας τους  και γιατί μας αγαπάνε αφού εμείς είμαστε ξεχωριστός λαός!

Αλλά και μετά τη υπογραφή αρκετοί πιστεύουν πως υπάρχουν λύσεις για να βγούμε από την σημερινή μας κατάσταση.

Αρκεί να κάνουμε μονομερή  καταγγελία του μνημονίου ή στο πιο ήπιο επαναδιαπραγμάτευση του με όρους που θα θέτουμε εμείς και όχι οι δανειστές!

Και με την γνωστή αμετροέπεια που μας διακρίνει, όσοι δεν συμφωνούν με αυτές τις απόψεις και όσοι υπέγραψαν τα μνημόνια δεν είναι τίποτα άλλο από προδότες, πουλημένοι, Νενέκοι, ταγματασφαλίτες, Τσολάκογλοι ,Λογοθετόπουλοι κτλ και χρειάζονται κρέμασμα έξω από το μπουρδέλο την Βουλή, αφού πρώτα βέβαια καεί,  ή έστω στην ανάγκη στο  Γουδί.

Η καλύτερη περίπτωση βέβαια θα είναι να παρακαλάνε όσοι  υπέγραψαν τα μνημόνια να περάσουν από ειδικά δικαστήρια, παρά να βρουν το τέλος του πρέσβη των ΗΠΑ στη Λιβύη, όπως  δήλωσε ένας πολιτικός ογκόλιθος, που αν δεν είχε ηρωικά αδέλφια δεν θα τον ήξερε  ούτε ο περιπτεράς του.

Σε όλη αυτή την χορωδία πρωτοστατεί  κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, με την σοβαρή και καλλίφωνη κοινοβουλευτική του ομάδα και χάρις  σε αυτήν επιτυγχάνει να αυξάνει τα ποσοστά του ποντάροντας επιτυχώς στον μαγικό τρόπο σκέψης αρκετών Ελλήνων.

Όμως η προσγείωση πολλών στην σκληρή πραγματικότητα ήρθε όταν είδαν ότι μπορεί να μην είσαι προδότης, Τσολάκογλου ή ταγματασφαλίτης και παρ΄ όλα αυτά με δάκρυα στα μάτια να αναγκάζεσαι να αποδέχεσαι μνημόνιο για να σώσεις την χώρα σου.

Και μάλιστα για μόνο 17 δις ευρώ όταν η αναμενόμενη πρώτη δόση του δικού μας δανείου είναι ακριβώς διπλάσια  ! 

Και όπως  γράφει ο Γιώργος Καρελιάς:

Η κυβέρνηση της Κύπρου δεν παραδόθηκε εύκολα στην τρόικα. Το παλεύει μήνες. Αναζήτησε εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Όμως, φευ, δεν τις βρήκε. Έτσι, κατέρρευσε ένας ακόμη μύθος πολύ προσφιλής στην Ελλάδα. Ότι, δήθεν, άλλες φιλικές χώρες ήταν έτοιμες να μας δανείσουν, αλλά κάποιοι «προδότες» πολιτικοί το αρνήθηκαν σκόπιμα και αλυσοδέθηκαν από την τρόικα.
Η Κύπρος ζητούσε- και θα πάρει από την τρόικα- 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Για την ίδια είναι μεγάλο ποσό, αλλά μάλλον πολύ μικρό για τα δεδομένα της Ελλάδας. Ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα άνοιξαν το πουγγί τους στη μικρή Κύπρο. Πόσο αφελής πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι θα το έκαναν για την Ελλάδα, που έχει ανάγκη από  εκατοντάδες δισεκατομμύρια;
Και οι μεν αφελείς δικαιολογούνται. Επικίνδυνοι είναι όσοι γνωρίζουν την πραγματικότητα, αλλά  συνεχίζουν, για μικροκομματικές σκοπιμότητες, να καλλιεργούν διάφορους μύθους. Ότι, δήθεν, υπήρχαν εναλλακτικές πηγές δανειοδότησης. (δική μου η υπογράμμιση)

Από ότι φαίνεται, μετά την αναπόφευκτη καταφυγή της Κύπρου σε μνημόνιο αρχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ να εγκαταλείπει τις πομφόλυγες περί μονομερούς καταγγελίας του μνημονίου και τις ανεδαφικές  θέσεις περί αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, όπως ακριβώς έκανε και ο Σαμαράς όταν έπαψε να είναι αντιπολίτευση, και τώρα πια ο Τσίπρας μιλάει για κούρεμα των  χρεών όλων των νοτιοευρωπαϊκών χωρών όπως είχε γίνει το 1953 όταν κουρεύτηκε το  60% του χρέους της Γερμανίας!

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο μαγικός τρόπος σκέψης είναι πανίσχυρος και ακατάβλητος!

Πάντως μακάρι να μπορούσαμε να επιτύχουμε ένα τέτοιο κούρεμα ανώδυνα και καλά όπως αυτό που παρουσίασε η φιλανδική τηλεόραση προσφέροντας ένα γνήσιο και απολαυστικό οφθαλμόλουτρο στους θεατές της!

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

 Η ψηφοφορία στις 29 Νοεμβρίου  στον ΟΗΕ, που με τη σύμφωνη γνώμη 138 χωρών σε σύνολο 193 κατέληξε να  αναβαθμίσει  τους Παλαιστίνιους  από «οντότητα» σε «κράτος-μη μέλος παρατηρητή», ήταν αναμφίβολα μια μεγάλη νίκη για αυτούς , και  αντίθετα μια μεγάλη διπλωματική ήττα για το Ισραήλ.

Την ίδια μέρα πριν ακριβώς 65 χρόνια το Ισραήλ είχε πετύχει  στον ΟΗΕ την δημιουργία του κράτους του, με τον διαμοιρασμό των εδαφών της Παλαιστίνης που ήσαν υπό αγγλική κατοχή. Σε αυτήν, στο  μεγαλύτερο  μέρος της οι κάτοικοι της ήσαν Άραβες Παλαιστίνιοι  οι οποίοι όμως δεν αποδέχτηκαν αυτή την απόφαση που περιόριζε το δικό τους  κράτος και ξεκίνησαν πόλεμο με το εβραϊκό .

Προπολεμικά οι Άραβες συμβίωναν ειρηνικά με τους  Εβραίους και τους Χριστιανούς που υπήρχαν στην περιοχή, όπως είναι εμφανές και από τις φωτογραφίες από την Παλαιστίνη πριν το 1947 που έχει το παρακάτω βίντεο.

Οι Άραβες δεν ήσαν ανέκαθεν κατά της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή.

Ο βασιλιάς της Συρίας, από το 1920 έως το 1933, Faisal, στις 4-1-1919 είχε υπογράψει συμφωνία με τον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Σιωνισμού  Dr. Chaim Weizmann, με την οποία αποδεχόταν την Διακήρυξη Balfour για αραβο-εβραϊκή συνεργασία βασιζόμενη  στην εκπλήρωση των βρετανικών πολεμικών υποσχέσεων  για την ανάπτυξη μιας εβραϊκής πατρίδας. 

Η αγγλική πολιτική του διαίρει και βασίλευε, καθώς προέβλεπε πως τελικά η Βρετανία θα αποσυρόταν από τα εδάφη που κατείχε, έπαιξε  και εδώ τον ρόλο της, το ίδιο ακριβώς όπως έγινε στην Ινδία προκαλώντας την  απόσχιση του Πακιστάν όπως επίσης  και στην Κύπρο αργότερα.  

Ο συνεχής εβραϊκός εποικισμός που ξεκίνησε από το 1900, και συνεχίστηκε στην  υπό αγγλική κατοχή Παλαιστίνη,  εντάθηκε μεταξύ 1945 και 1947 με αποτέλεσμα να αλλοιώσει τα δημογραφικά δεδομένα στην περιοχή. Με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και τους πολέμους που επακολούθησαν με τους Άραβες, η αλλοίωση  αυτή έλαβε δραματική  τροπή μετά την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα μέρη που γεννήθηκαν και ζούσαν με αποτέλεσμα την προσφυγοποίηση  μεγάλου αριθμού ατόμων.

Το 2006 η UNRWA ενισχύει με 174 $ το άτομο 4,5 εκατομμύρια πρόσφυγες.

Αντίστοιχα περίπου 800.000-1.000.000 εβραίοι, από το 1947 και μετά,  κατέφυγαν στο Ισραήλ από μουσουλμανικές χώρες.

Είναι χαρακτηριστική η εικόνα των μεταβολών στον χάρτη με την συρρίκνωση των Παλαιστινιακών εδαφών και τον διαχωρισμό τους στα δύο με  την ταυτόχρονη κατάληψη όλου του παλαιστινιακού εδάφους στο βόρειο τμήμα της χώρας. 

 Μπορεί συγκρίνοντας  κανείς τον προηγούμενο με τον επόμενο χάρτη να διαπιστώσει την έκταση της κατάληψης παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ.

Οι σκούρες μπλέ περιοχές  είναι τα εδάφη που ανήκαν το 1947 σε εβραίους και οι μαύρες κουκίδες τα παλαιστινιακά χωριά που ξεριζώθηκε και εκδιώχτηκε ο πληθυσμός τους μεταξύ 1948 και 1967.

 Η απαράδεκτη δε πολιτική της συστηματικής κατασκευής οικισμών και μέσα στις  περιοχές των παλαιστινίων έχει διαμορφώσει την εικόνα που βλέπουμε στον επόμενο χάρτη.

 Μπορεί δε το τείχος του αίσχους του Βερολίνου να έπεσε μαζί με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, το Ισραήλ όμως κατασκεύασε ένα νέο, 680 χιλιομέτρων, σαφώς παράνομο κατά το Διεθνές Δικαστήριο, για να μαντρώσει τις Παλαιστινιακές περιοχές. Ο διάσημος "ζωγράφος του δρόμου" Banksy το ζωγράφισε σε 9 σημεία παρά το ότι οι Ισραηλινοί πυροβολούσαν στον αέρα για εκφοβισμό του .

 Ουσιαστικά οι Παλαιστίνιοι ζουν σε μια τεραστίων διαστάσεων φυλακή που εκτός από το τείχος στην στεριά, αντιμετωπίζουν και περιορισμούς και στην θάλασσα καθώς η δυνατότητα να αλιεύσουν στην λωρίδα της Γάζας έχει περιοριστεί στα 3 ναυτικά μίλια.

 Μετά δε την αναβάθμιση των Παλαιστινίων από τον ΟΗΕ σε «κράτος-μη μέλος παρατηρητή» ο Νετανιάχου ,παρά την διεθνή αντίδραση στον εποικισμό σε παλαιστινιακά εδάφη, εξήγγειλε σαν αντίποινα την δημιουργία 3000 κατοικιών σε τοποθεσία που ουσιαστικά θα διχοτομήσει την περιοχή της Δυτικής Όχθης όπως είναι εμφανές στον παρακάτω χάρτη.

Η επέκταση των εποικισμών στην Ιερουσαλήμ έχει σκοπό να εδραιώσει μια πλήρη καταπάτηση και περιφρόνηση  του διεθνούς δικαίου από το  Ισραήλ δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα.

Το 1980 το Ισραήλ με τον επονομαζόμενο "νόμο της Ιερουσαλήμ"  διακήρυξε πως " η Ιερουσαλήμ είναι η πλήρης και ενιαία πρωτεύουσα της χώρας" ενώ  το σχέδιο της 3-9-1947 για τον διαμοιρασμό της Παλαιστίνης προέβλεπε, ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος, ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος, και την πόλη της Ιερουσαλήμ το καθεστώς της οποίας καθορίζει το ψήφισμα του ΟΗΕ 194.

Τα Ηνωμένα Έθνη με το  478 ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που εγκρίθηκε με 14 ψήφους υπέρ, καμία κατά και 1 αποχή , δήλωσε αμέσως μετά, ότι ο νόμος ήταν «άκυρος» και «πρέπει να ακυρωθεί". Με το ψήφισμα αυτό καλούνται τα κράτη μέλη να αποσύρουν τις διπλωματικές αποστολές τους από την πόλη. Όπως τα Ηνωμένα Έθνη έτσι πολλές χώρες δεν αναγνωρίζουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα και μετά το ψήφισμα έχουν μεταφέρει τις πρεσβείες τους στο Τελ Αβίβ.

Τον Φεβρουάριο 2011 οι ΗΠΑ άσκησαν βέτο στα Ηνωμένα Έθνη σε σχέδιο ψηφίσματος  που έλεγε πως  όλοι οι εβραϊκοί εποικισμοί σε παλαιστινιακά εδάφη από το 1967 είναι παράνομοι, με την δικαιολογία πως ενώ οι οικισμοί μεν είναι παράνομοι το ψήφισμα θα έβλαπτε τις πιθανότητες για  διαπραγματεύσεις.

Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει  το βέτο  για να προστατεύσουν το Ισραήλ σε πάνω από σαράντα καταδικαστικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Λίγες χώρες έχουν υποστηρίξει  τις ενέργειες του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, εκτός από τις ΗΠΑ και τα συνδεόμενα με αυτήν  κράτη της Μικρονησίας , τις Νήσους Μάρσαλ και Παλάου. Πρόσφατα προστέθηκαν η Αυστραλία και ο Καναδάς.

Η άρνηση του Ισραήλ για την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους  βασίζεται στο ότι αρχικά οι Αραβικές χώρες και οι Παλαιστίνιοι δεν αναγνώριζαν  την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

Ήδη όμως από το 1978/1979 η Αίγυπτος και το 1994 και η Ιορδανία, που συνορεύουν με αυτό, έχουν αναγνωρίσει το Ισραήλ.

Το 1988 μετά την ανακήρυξη από την ΟΑΠ της Παλαιστίνης ως ανεξάρτητο κράτος, ο Αραφάτ στις 13 και 14 /12 αποδέχτηκε σε ομιλία του, το ψήφισμα 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Ισραήλ να "υπάρχει σε συνθήκες ειρήνης και ασφαλείας"  και αποκήρυξε όλες τις μορφές τρομοκρατίας συμπεριλαμβανομένης της κρατικής.

Το 1993 πριν να υπογραφούν οι συμφωνίες του Όσλο ο Αραφάτ, ως πρόεδρος του PLO, υπέγραψε σε δύο επιστολές την αποκήρυξη της βίας και την αναγνώριση του Ισραήλ με επακόλουθο την αναγνώριση της Παλαιστινιακής αρχής.

Ως αποτέλεσμα της συμφωνίας απονεμήθηκε το 1994 στον Αραφάτ, τον Ράμπιν και τον Σιμόν Πέρες το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Δυστυχώς οι ακραίοι και των δύο πλευρών δεν επέτρεψαν την περαιτέρω εξομάλυνση των σχέσεων, με τα γνωστά επακόλουθα.

Προσωπικά πιστεύω πως τώρα πια έχει έρθει η ώρα και οι δύο πλευρές να αποδεχθούν την υπάρχουσα σήμερα πραγματικότητα όσο και αν αυτή δεν τους είναι ευχάριστη.

Οι μεν Παλαιστίνιοι απ΄ότι φαίνεται έχουν καταλάβει πως η παράταση της υπάρχουσας κατάστασης οδηγεί σε συρρίκνωση των εδαφών τους και γι΄αυτό και θέτουν ως μοναδικό όρο για επανέναρξη των συνομιλιών το σταμάτημα του εποικισμού.

Οι Ισραηλίτες επίσης δεν μπορούν να θεωρούν  την εκλεγμένη Χαμάς  ως τρομοκρατική οργάνωση και να αρνούνται την συνδιαλλαγή μαζί της  διατηρώντας τον ασφυκτικό κλοιό της Γάζας.  

Στην εποχή τους τόσο η Χαγκάνα όσο και η Ιργκούν, του μετέπειτα πρωθυπουργού Μεναχέμ Μπέκιν που μετεξελίχτηκε στο κόμμα Λικούντ, είχαν χαρακτηριστεί σαν τρομοκρατικές οργανώσεις.

Δεν μπορεί πλέον να συνεχίζεται αυτή η τραγική κατάσταση το μεν Ισραήλ βομβαρδίζοντας την Γάζα να απειλεί πως θα τους γυρίσει στον μεσαίωνα, ούτε βέβαια οι Παλαιστίνιοι να εκτοξεύουν στις εβραϊκές πόλεις πυραύλους εναντίον αμάχων.

Ο  Βρετανός αρθρογράφος στην εφημερίδα Independent και συγγραφέας Owen Jones μέσα σε 3 λεπτά περιγράφει  γλαφυρά την κατάσταση αυτή στο παρακάτω βίντεο.

Δυστυχώς με την υπάρχουσα σήμερα ακροδεξιά ηγεσία του Ισραήλ οι ελπίδες για μια λύση δεν είναι πολλές.

Ίσως όμως η πρόσφατη απόφαση του ΟΗΕ και η δυνατότητα πλέον των Παλαιστινίων να προσφύγουν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με τον κίνδυνο να καταδικαστεί  του Ισραήλ για εγκληματικές ενέργειες, το οδηγήσει σε ωριμότερες σκέψεις για την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος που έχει οδηγήσει αυτή την χώρα σε διεθνή απομόνωση.

Ήδη ο Αμπάς μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Νέα Υόρκη δήλωσε πως:

«Έχουμε πλέον το δικαίωμα να προσφύγουμε στο ΔΠΔ αλλά δεν θα το κάνουμε τώρα, ούτε στο μέλλον, παρά μόνο σε περίπτωση ισραηλινής επίθεσης»

Ας ελπίσουμε πως στο μέλλον θα δούμε ξανά στην περιοχή ειρηνικές εικόνες σαν αυτέ που τράβηξαν το 1896 στην Παλαιστίνη οι αδελφοί  Lumier !

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ

Ένα πρόσφατο δημοσίευμα  με έκανε να θυμηθώ μια ξεχασμένη ιστορία της νεανικής μου ηλικίας.

Διάβασα  στο ΒΗmagazino στο άρθρο Η Ελλάδα των σκανδάλων για  το σκάνδαλο του Σισμανόγλειου Σανατορίου που ξέσπασε το 1956 με  πρωταγωνιστή τον βουλευτή της ΕΡΕ και γενικό διευθυντή του νοσοκομείου, Σάββα Παπαεμμανουήλ την κατάθεση ενός μάρτυρα που είπε στην δίκη που έγινε το 1958:

«Ο Παπαεμμανουήλ ήταν ο δικτατορίσκος μιας περιοχής 80.000 τετραγωνικών μέτρων» . Πράγματι, αποκαλύπτεται ότι είχε τοποθετήσει την καρδιά του Κωνσταντίνου Σισμανόγλου που διατηρούνταν σε μια γυάλα στις τουαλέτες του ιδρύματος.........

Ο εθνικός ευεργέτης Κωνσταντίνος Σισμανόγλου είχε πεθάνει το 1951.

Πίστευα πως η διατήρηση της καρδιάς κάποιου ιστορικού προσώπου ήταν συνήθεια που δεν υπήρχε πλέον μετά το ήμισυ του 20ου αιώνα αλλά σε μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο διαπίστωσα πως το 1958 κτίστηκε με δωρεά της Έλενας Βενιζέλου και το παρεκκλήσιο όπου τιμάται η μνήμη των Αγίων Ελευθερίου και Ελένης , όπου και φυλάσσεται μέσα σε μία λάρνακα η καρδιά της δωρήτριας.

Η Έλενα Βενιζέλου πέθανε στο Παρίσι στις 10 Σεπτεμβρίου 1959.

Η αφαίρεση της καρδιάς ενός σημαντικού νεκρού και η διατήρηση της σε μία λήκυθο ήταν μια συνήθης τακτική παλιότερα.

Όταν πέθανε ο Ναπολέων ο Hudson Lowe, ο διευθυντής της φυλακής του επέτρεψε να αφαιρεθεί η καρδιά του και να διατηρηθεί σε βάζο για την περίπτωση που η κυβέρνηση του θα επέτρεπε την μεταφορά της στην Γαλλία όπου σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου  είχε ζητήσει να δοθεί στην εν διαστάσει σύζυγό του, την αυτοκράτειρα Marie-Louise, αν και αυτό δεν έγινε ποτέ.

Στην Ελλάδα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών υπάρχει η λήκυθος,  με τη μαρμάρινη λάρνακα, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Θωμάς Θωμόπουλος με την καρδία του Κανάρη έχοντας επάνω της χαραγμένη τη φράση «Χαίρε καρδία ναυάρχου Κανάρη».Στα πλάγια της λάρνακας με χρυσά γράμματα έχουν χαραχτεί τα ονόματα Χίος, Ψαρά, Τσεσμές,Αλεξάνδρεια.

 Στο μουσείο της Ύδρας υπάρχει σε ασημένια λήκυθο η καρδιά του άλλου μεγάλου αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης του Μιαούλη, η οποία γράφει επάνω της    «ΧΑΙΡΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΙΑΟΥΛΗ».

Αυτή αφαιρέθηκε με εντολή του Όθωνα  στις 11 Ιουνίου 1835, για να παραμείνει  ως σύμβολο ανδρείας και πατριωτισμού.

Θα μου πείτε τώρα ποία είναι αυτή η ιστορία που με έκανε να ψάξω για τα παραπάνω.

Η εξήγηση είναι απλή.

Στο ιατρείο του πατέρα μου σε ένα δοχείο με φορμόλη υπήρχε μια καρδιά.

Ήταν η καρδιά του παππού μου!  

Ο παππούς μου, δικηγόρος το επάγγελμα, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχε επιστρατευτεί στον πρώτο βαλκανικό πόλεμο και αφού έλαβε μέρος  σε πολλές και σημαντικές μάχες δυστυχώς λίγο πριν από το τέλος του και προφανώς λόγω των κακουχιών που αντιμετώπιζαν τα συνεχώς προελαύνοντα  στρατεύματα, προσεβλήθη από εξανθηματικό τύφο και πέθανε 39 ετών στην Κέρκυρα όπου και τον είχαν μεταφέρει για περίθαλψη.

Ο εξανθηματικός τύφος μεταδίδεται με τις ψείρες των ρούχων και μάστιζε την ανθρωπότητα στο παρελθόν, προκαλώντας βαρύτατες επιδημίες.

Προφανώς λόγω της επιδημικής εμφάνισης της νόσου υπήρξε η ανάγκη έκδοσης του

ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ  της 20/25 Ιουλ. 1915 : Περί υγειονομικών μέτρων κατά του εξανθηματικού τύφου.

 Φαίνεται ότι στην ευρύτερη περιοχή ενδημούσε ο εξανθηματικός τύφος γιατί από την ίδια νόσο πέθανε στην Κέρκυρα ο Πρόεδρος της Βουλής  Μιχαήλ Θεοτόκης,  στις 6 Αυγούστου του 1916.  

Η γιαγιά μου 26 ετών τότε, με δύο μικρά παιδιά, τον πατέρα μου 2 ετών και τον αδελφό του 3 ετών, δεν μπορούσε να πάει στην Κέρκυρα για την κηδεία.

Έτσι σε αυτήν πήγε ο αδελφός της, Ιωάννης Τσιγκόλης  δικηγόρος και αυτός, τότε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καρπενησίου, βουλευτής του Ελευθερίου Βενιζέλου, μετέπειτα γερουσιαστής και το 1932 υπουργός και Γενικός Διοικητής Ηπείρου. (με το βέλος στην φωτογραφία)

 Στον χάρτη μπορεί να δει κανείς τα μέρη που πολέμησε ο παππούς μου κατά τους 5 μήνες  περίπου από την έναρξη του πολέμου μέχρι τον θάνατό του.

Οι ημερομηνίες στην φωτογραφία είναι η μέρα που απελευθερώθηκαν οι πόλεις από τα ελληνικά στρατεύματα και από τις οποίες πέρασε και πολέμησε ο έφεδρος υπολοχαγός  παππούς μου, ως διοικητής λόχου της υπό τον αντισυνταγματάρχη Ηπίτη ,ανεξάρτητης Ταξιαρχίας .

Εάν προσέξει κανείς τις ημερομηνίες θα δει ότι η προέλαση των στρατευμάτων ήταν ταχύτατη και μάλιστα  χειμώνα σε δύσβατες περιοχές και με το οδικό δίκτυο της εποχής .

 Στην κερκυραϊκή εφημερίδα ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ εκτός από την αναγγελία του θανάτου του είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή η εκτενής περιγραφή της στρατιωτικής του πορείας αλλά και η πάνδημος κηδεία που του έγινε παρά το ότι δεν ήταν Κερκυραίος.

 Ο αδελφός της γιαγιάς μου επέστρεψε στο Καρπενήσι κρατώντας μαζί του το ρολόι του, τα κιάλια του, την εφημερίδα που έγραψε τα παραπάνω και  μία γυάλα που είχε μέσα την καρδιά του.

Αυτά ήσαν τελικά τα μόνα ενθύμια που είχε ο πατέρας μου από τον δικό του που δεν τον γνώρισε ποτέ.

Υπάρχουν  και τα 2 γράμματα που είχε στείλει στην γιαγιά μου. Το πρώτο  όταν έφευγε για το μέτωπο που της έγραφε πως δεν αφήνει πίσω του κανένα χρέος και το δεύτερο όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Κέρκυρας.

 Τα γράμματα  αυτά η γιαγιά μου τα ήξερε απ΄ έξω γιατί ήταν και η μοναδική περιουσία που της είχε αφήσει.

Τα φύλαγε μαζί με την περγαμηνή της διδακτορικής του διατριβής του 1900 που έχει και την υπογραφή του τότε γραμματέα του Πανεπιστημίου Κωστή Παλαμά.

Τώρα πλέον εγώ την φυλάω μαζί με την δική του, την δική μου, της γυναίκας μου, της κόρης μου και το πτυχίο της μάνας μου.

Όπως ο θείος του  είχε πάει στην Κέρκυρα για να ασχοληθεί με την κηδεία του πατέρα του  έτσι και δικός μου πατέρας πήγε στο Καρπενήσι και ασχολήθηκε με την κηδεία του Μπάρμπα-Γιάννη όπως αποκαλούσαν στην οικογένεια τον Ιωάννη Τσιγκόλη.

 Όταν γύρισε πίσω κρατούσε μαζί του  και την μόνη περιουσία που ο θείος του αποκόμισε από τα τόσα χρόνια της πολιτικής και δικηγορικής του ζωής.

Το μπαστούνι και το ρολόι του.

Είχα την τύχη να τον προλάβω στην ζωή και μου είχε κάνει εντύπωση τόσο η ευφυΐα του όσο και η καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ που είχε.

Θυμάμαι κανένα χρόνο πριν να πεθάνει που τον είχαμε επισκεφτεί στο σπίτι του επειδή  είχε αρρωστήσει αρκετά σοβαρά όταν πλέον βρισκόταν στην ανάρρωση.

Τον βρήκαμε καθιστό στο κρεβάτι του,85 ετών τουλάχιστον, να ρητορεύει στους επισκέπτες του  πως : "Την σήμερον ημέραν με τας προόδους ας έχει επιτύχει η ιατρική επιστήμη μόνος όστις επιθυμεί αποθνήσκει!"

Όταν όμως έμεινε μόνος του με τον πατέρα μου του είπε γελώντας: "Μην ακούς τι λέω, φτηνά την γλύτωσα και αυτή την φορά!"

Από παιδί είχα διαπιστώσει κάθε φορά που συζητάγαμε για την καρδιά του πατέρα του, που την είχε φυλαγμένη  στο ιατρείο του, είχα διαπιστώσει πως είχε μια αμφιθυμία σχετικά με αυτήν. 

Από την μία πλευρά ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που είχε από τον πατέρα που δεν γνώρισε και από την άλλη ως αντικείμενο τον απωθούσε.

 Έτσι όταν ήμουνα φοιτητής του πρότεινα και αμέσως το δέχτηκε και πήραμε την γυάλα και θάψαμε την καρδία σε μια γωνιά του εξοχικού του.

Δεν ξεχάσαμε όμως αυτόν άνθρωπο που κανένας από τους δύο μας δεν γνώρισε, όμως και τους δύο το πέρασμα του από την ζωή μας άφησε μόνο συναισθήματα περηφάνιας. 

Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ, ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Γράφοντας πέρυσι τον Μάιο τις ταξιδιωτικές μου εντυπώσεις από την Ρουμανία  δεν είχα φανταστεί πως από αυτά τα 4 ποστ, την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα θα είχε το τελευταίο, που αναφέρεται στον πύργο του Δράκουλα.(Στο τέλος μπορείτε να δείτε τις σχετικές αναρτήσεις με τον αριθμό των επισκέψεων που έχουν δεχτεί μέχρι σήμερα)

Η πρόσφατη επαναπροβολή της κλασσικής  βουβής ταινίας  του 1922 του Μουρνάου, Νοσφεράτου (Eine Symphonie Des Grauens), μου θύμισε τα φοιτητικά μου χρόνια όταν την είχα δει στην τότε κινηματογραφική λέσχη στο ΑΣΤΥ. (ολόκληρη εδώ) 

Η ταινία ενώ βασίζεται στο βιβλίο Δράκουλας του Μπραμ Στόουκερ ,επειδή η χήρα του αρνήθηκε να δώσει τα δικαιώματα στον Μουρνάου, αυτός άλλαξε το όνομα του βρυκόλακα και ελαφρώς την ιστορία, γύρισε την ταινία, αλλά τελικά η χήρα κατάφερε με δικαστική απόφαση να κατασχεθούν τα αρνητικά και τα αντίγραφα της και να καταστραφούν. Ευτυχώς διατηρήθηκαν μερικές κόπιες και έτσι μπορούμε σήμερα να απολαύσουμε αυτό το πρώτο αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού που βρίσκεται στην πρώτη εικοσάδα από ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA

 Πολύ καλή ταινία, αν και δεν μπορεί να συγκριθεί με την πρωτότυπη, είναι το ριμέικ της του 1979 Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (Nosferatu: Phantom der Nacht) του Werner Herzog  με τον Klaus Kinski την  Isabelle Adjani και τον  Bruno Ganz. (το trailer της ταινίας)

Η παρακάτω  κριτική της ταινίας από τον  Βασίλη Ραφαηλίδη συγκρίνει τις δύο αυτές ταινίες.

 Μου θύμισε επίσης και την πρώτη επαφή μου με τις ταινίες τρόμου που ήταν η άλλη κλασσική ταινία του 1958 Δράκουλας, ο βρικόλακας των Καρπαθίων (Horror of Dracula). (το trailer της ταινίας)

Η ταινία όταν πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα, κάπου το 1959,δεν είχε καμία ιδιαίτερη προβολή λόγω των άγνωστων πρωταγωνιστών της, ήταν ακατάλληλη για ανηλίκους  διαδόθηκε όμως από στόμα σε στόμα στις νεαρές ηλικίες ότι είναι φοβερή  και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής σε αυτές αποκτώντας την αίγλη στον μαθητόκοσμο  του κατορθώματος αν  κατάφερνες να την δεις .  

 Θυμάμαι πως την είδα, μετά από αρκετό καιρό σε β΄προβολή, στον κινηματογράφο ΚΟΣΜΟΣ που ήταν  στην πλατεία Αγίων Ασωμάτων, γωνία Ασωμάτων και Ερμού, στην προβολή 2-4 το μεσημέρι.

Στα παιδικά μάτια εκείνης της εποχής, που τα παιδιά δεν είχαν εξοικειωθεί με βρικόλακες και τέρατα,   η ταινία ήταν ιδιαίτερα τρομακτική χρησιμοποιώντας ένα πολύ απλό κόλπο. Ο Δράκουλας με τον  Κρίστοφερ Λή στον ρόλο, παρά το ότι ήταν πρωταγωνιστής, είχε μόνο 13 ατάκες και  ήταν επιβλητικός και  σοβαρός χωρίς να σου δημιουργεί αίσθημα τρόμου η εμφάνιση του . Η ταινία δημιουργούσε τρόμο και ξάφνιασμα στον θεατή με τις αιφνίδιες  εμφανίσεις του, εκεί που δεν το περίμενες , σαν βρυκόλακας.

Ένας φίλος μου και συνομήλικος, που είχε καταφέρει και αυτός να την δει , είχε τόσο επηρεαστεί από αυτήν που για ένα μήνα πήγαινε  στην τουαλέτα συνοδεία με την γιαγιά του!    

Ο αθεόφοβος όμως ενθουσιασμένος από την πρώτη επαφή του με τις ταινίες τρόμου έπρεπε να διαβάσει και το ομώνυμο βιβλίο του Μπραμ Στόουκερ!

'Έτσι πήγε ταχέως στον παράδεισο της νεανικής παραφιλολογίας που εύρισκες μεταχειρισμένα  τα πάντα, από Μικρούς Ήρωες, Γκαούρ-Ταρζάν, Μικυ Μάους, Κλασσικά Εικονογραφημένα, Μάσκες και Μυστήρια μέχρι σοβαρά βιβλία.

 Εκείνα τα χρόνια στην πλατεία Ελευθερίας, που όλοι την ξέρουν ως Κουμουνδούρου, στην γωνία Πειραιώς και Κολοκυνθούς υπήρχαν κάτι υπαίθρια βιβλιοπωλεία "ντουλάπες" ,σαν αυτές που μέχρι πριν λίγα χρόνια υπήρχαν στο πλάι της Νομικής. Από εκεί αγόρασα το βιβλίο του Μπραμ Στόουκερ το οποίο από ότι θυμάμαι το διάβασα μέχρι αργά νύχτα πηγαίνοντας την άλλη μέρα μισοκοιμισμένος  στο σχολείο!

Τα επόμενα χρόνια η παρακολούθηση των ταινιών, όπως τις έλεγαν φρίκης ή γκραν γκινιόλ, αποτελούσε ένα must για όλους τους κινηματογραφόφιλους κυρίως οι ταινίες της εταιρείας Hammer, μέχρι που το είδος ξέφτισε, και εδώ μπορείτε να απολαύσετε  μια χαριτωμένη επιλογή από τις 10 χειρότερες ταινίες του είδους!

Από αυτές τις παραπάνω ταινίες, που δεν τις έχω δει, θυμάμαι πως τουλάχιστον το Βlacula και το  Αndy Warholʼs Dracula (ή Blood for Dracula) είχαν παιχτεί στην Ελλάδα και μάλιστα για το δεύτερο ο Ραφαηλίδης είχε γράψει και την παρακάτω κριτική.  

 Μετά τον Νοσφεράτου του Werner Herzog,  η επόμενη αξιόλογη ταινία ήταν το ριμέικ του Δράκουλα το 1992 από τον  Φράνσις Φορντ Κόπολα με τον Γκάρι Όλντμαν, την  Γουϊνόνα Ράιντερ τον Άντονι Χόπκινς, τον Κιάνου Ριβς και την Μόνικα Μπελούτσι. ( εδώ ολόκληρη η ταινία)

Μέχρι το 2009 έχουν υπολογίσει πως με πρωταγωνιστή τον Δράκουλα έχουν γυριστεί 217 ταινίες και ο μόνος που τον ξεπερνά, βάσει του  Internet Movie Database, είναι ο Σέρλοκ Χολμς με 223 !

Βέβαια ενώ είχε αρχίσει να εξαντλείται το ενδιαφέρον για τις ταινίες Δράκουλα στις ΗΠΑ μια ταινία του 1968, χαμηλού κόστους (114.000 μόνο δολαρίων) καταφέρνει να φέρει πίσω στα ταμεία  42 εκατομμύρια τότε, και 256 εκατ. μέχρι το 2009!

Είναι η ασπρόμαυρη ταινία η Νύχτα των ζωντανών νεκρών (Night of the Living Dead) του Ρομέρο που στην Ελλάδα από ότι γνωρίζω παίχτηκε μόνο από την τηλεόραση, όπου και την είδα,  πολλά χρόνια μετά .(ολόκληρη εδώ)

Η πρώτη ταινία που είχα δει με Ζόμπι ήταν η δεύτερη του Ρομέρο του 1978, το φίλμ     Ζόμπι, το ξύπνημα των νεκρών (Dawn of the Dead).(ολόκληρη εδώ στην κόπια των 105΄, υπάρχει και η Director's, Cut με 139΄και των 127΄ που την είδα τελευταία)

Θυμάμαι πως μου είχε κάνει εντύπωση ότι η ταινία είχε μια εξαιρετική κριτική από τον Βασίλη Ραφαηλίδη και για πολύ καιρό παιζόταν συνεχώς σε πολλούς και  διάφορους κινηματογράφους β΄προβολής στις  συνοικίες της Αθήνας.

 Έτσι με ένα φίλο μου αποφασίσαμε να πάμε να την δούμε κάπου στην Αμφιθέα αν δεν με απατά η μνήμη μου.

Αυτό όμως που θυμάμαι καλά είναι πως βγαίνοντας από τον κινηματογράφο είχαμε μείνει κατάπληκτοι από  αυτό που είχαμε δει.

Την ξαναείδα πρόσφατα και μπορώ να πω ότι παραμένει ακόμα και σήμερα πρωτότυπη και χωρίς τις ρυτίδες του χρόνου.

Η ταινία, αφού είχες αποδεχτεί την σύμβαση της ύπαρξης ζόμπι, ήταν απόλυτα ρεαλιστική και σε αυτήν μερικοί  ζωντανοί κατάφερναν να είναι  χειρότεροι από τα ζόμπι!

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αναφέρεται  και στις δύο ταινίες στο βιβλίο του Cult Movies.

 Το ότι οι ζωντανοί μπορεί να είναι χειρότεροι από τα ζόμπι μας το είχε αποδείξει μια άλλη ταινία τρόμου του 1975, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, του Tobe Hooper, Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι (Τexas chain saw massacre ) (ολόκληρη εδώ) 

Οι δύο αυτές ταινίες αποτελούν για μένα τις καλύτερες ταινίες τρόμου της 10ετιας του 1970 και μαζί με Νύχτα των ζωντανών νεκρών , κατά το περιοδικό Empire, συγκαταλέγονται στις 500 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

Τέλος η πρόσφατη ανανέωση των ταινιών με βρικόλακες του τύπου Blade και Underworld απλά μεταφέρουν τις ταινίες δράσης σε αυτό το είδος, ενώ η  σειρά ταινιών που ξεκίνησαν  το 2008 με την ταινία Λυκόφως (Τwilight) οι οποίες και έχουν μεγάλη επιτυχία στο εφηβικό κοινό, μεταφέρουν τις αισθηματικές ταινίες στις ταινίες τρόμου και δράσης αλλά προσωπικά με αφήνουν παντελώς αδιάφορο.

Οι κριτικές του Βασίλη Ραφαηλίδη είναι από το 6τομο Λεξικό Ταινιών του (Αιγόκερως 1982-3)

ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΕΚΠΛΗΞΗ. Α΄ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ  1833

Β΄ ΡΟΥΜΑΝΙΑ- ΒΡΑΙΛΑ και ΙΑΣΙΟ 973

-Γ΄ ΡΟΥΜΑΝΙΑ -ΤΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ, Η ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΣΙΜΠΙΟΥ  547

Δ΄ ΡΟΥΜΑΝΙΑ-Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ, ΤΟ ΜΠΡΑΣΟΒ, Η ΣΙΝΑΪΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΕΙΣ 2671