ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ, ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΟΣΚΑΡ, ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΜΙΝΤΓΟΥΕΪ.

Έβλεπα πρόσφατα την ενδιαφέρουσα ταινία Μίντγουεϊ του Ρόλαντ Έμεριχ, που μετά 33 χρόνια από την προηγούμενη με το ίδιο θέμα, μας θυμίζει την αποφασιστική, για την εξέλιξη του πολέμου, ναυμαχία στον Ειρηνικό.

Μετά το Πέρλ Χάρμπορ η κυριαρχία των Γιαπωνέζων στον Ειρηνικό ήταν σημαντική, και υπήρχε ο φόβος ότι θα μπορούσαν  ακόμα και να προβούν και σε επίθεση στις Δυτικές ακτές των ΗΠΑ. Είχαν καταλάβει ήδη τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, τις Φιλιππίνες και άλλα νησιά στον κεντρικό και στον δυτικό Ειρηνικό.
Χάρις στις υπηρεσίες αποκρυπτογράφησης των Αμερικανών μπόρεσαν αυτοί να μάθουν για την επίθεση που ετοίμαζαν οι Γιαπωνέζοι στην βάση που είχαν στην ατόλη Μίντγουεϊ που βρίσκεται 2000χλμ ΒΔ της Χαβάης.

Στην ταινία υπάρχει μια σκηνή στην οποία εμφανίζεται ο διάσημος ήδη τότε σκηνοθέτης Τζον Φόρντ, (1874-1973) να κινηματογραφεί την επίθεση των Γιαπωνέζων. Η σκηνή αυτή μου κίνησε το ενδιαφέρον να ψάξω σχετικά με αυτή την κινηματογράφηση.

Ο Φόρντ  ήταν επικεφαλής του τμήματος φωτογραφίας του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (πρόδρομος της CIA) κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.(Η φωτογραφία του είναι του 1946)

Ο Αμερικανός Στρατηγός Σέμαρντ στέλνοντας τον εκεί του κατέστησε σαφές ότι: «Δε με ενδιαφέρουν οι εικόνες, θέλω να καταγράψεις με ακρίβεια την βομβιστική επίθεση. Αύριο μας βομβαρδίζουν!»

Την επίθεση ο Φόρντ κινηματογράφησε  με μια φωτογραφική μηχανή 16 χιλιοστών φορτωμένη με έγχρωμο φιλμ. Ένα θραύσμα  τον τραυμάτισε στο βραχίονα και το τράνταγμα  έσπασε την ταινία από τους οδοντωτούς τροχούς, ένα πλάνο που διατήρησε στο ντοκιμαντέρ «Η μάχη του Midway» (1942). Μέχρι τότε η τελειομανής αισθητική του Χόλυγουντ  δεν ανεχόταν ατέλειες στην κινηματογραφική λήψη. Ο Φόρντ όμως με την γνήσια  λήψη των γεγονότων καθιέρωσε έκτοτε την θολή εστίαση, τα κενά και την λοξή λήψη που αποδίδουν πολύ καλύτερα και την ένταση που έχει η πραγματικότητα.  

Για την ναυμαχία του Μίντγουεϊ είναι  χαρακτηριστική η δήλωση που έγινε από τον ιστορικό Walter Lord:

«Με βάση την κοινή λογική, οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε απελπιστικά μειονεκτική κατάσταση. Δεν είχαν καν ένα θωρηκτό όταν ο εχθρός είχε 11, είχαν 8 καταδρομικά όταν ο εχθρός είχε 23, είχαν 3 αεροπλανοφόρα, όταν συνολικά ο εχθρός είχε 8. Οι παράκτιες πυροβολαρχίες τους απαρτίζονταν από κανόνια του... περασμένου αιώνα. Ο εχθρός τους ήταν έξοχος, νικηφόρος και πολύ έμπειρος... οι Αμερικανοί υπέστησαν συντριπτικές απώλειες... δεν είχαν το δικαίωμα να νικήσουν. Κι όμως το έκαναν, αλλάζοντας έτσι την πορεία του πολέμου».

Η τριήμερη μάχη είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια από τις ΗΠΑ ενός αεροπλανοφόρου, ενός αντιτορπιλικού, 150 αεροπλάνων και περίπου 300 ανδρών. Η Ιαπωνία έχασε τέσσερα αεροπλανοφόρα, μένοντας μόνο με άλλα πέντε σε ολόκληρο τον στόλο της, ενώ 28 καταδρομικά και αντιτορπιλικά βυθίστηκαν ή έπαθαν ζημιές, κατέπεσαν 275 αεροπλάνα, και σκοτώθηκαν πάνω από 4.000 άνδρες, περιλαμβανομένων πολλών έμπειρων πιλότων.

Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στον Λευκό Οίκο και καθώς τελείωσε ο Ρούσβελτ παρέμεινε σιωπηλός ενώ  η γυναίκα του Eleanor ήταν με δάκρυα στα μάτια, γιατί ο μεγαλύτερος γιός τους, ο Τζέιμς Ρούσβελτ βρισκόταν στο Midway κατά τη διάρκεια της μάχης και τον είδαν στην οθόνη! Ο Ρούσβελτ διέταξε αμέσως την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ στους  κινηματογράφους  και έτσι παίχτηκε  σε χιλιάδες κινηματογραφικές αίθουσες μέσα σε μια εβδομάδα.

Ο Τζον Φόρντ έχει κερδίσει  δύο Όσκαρ . Το πρώτο για την Μάχη του Μίντγουεϊ (1942) και το δεύτερο, επίσης για το προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ  December 7th: The Movie (1943) που είναι για το Πέρλ Χάρμπορ. Του απονεμήθηκαν επίσης 6 Academy Awards.

Τα χρώματα της ταινίας έχουν ηλεκτρονικά αποκατασταθεί το 2012.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΠΕΛΑ !

Ο πλούτος και η δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται εκεί που βρισκόταν και την εποχή του Οδυσσέα

 Ζακ Λεκαριέρ (Γάλλος συγγραφέας και ελληνιστής, 1925-2005)

΄

Από παιδί θυμάμαι διάφορες ιστορίες που έλεγε η μάνα μου, για τα ταξίδια που είχε κάνει με τα εμπορικά πλοία του πατέρα της όταν ήταν νέα και πριν αυτός να τα χάσει όλα. Σχετικά έχω γράψει στο ποστ

 ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ.

Συνέπεια αυτών των αναμνήσεων διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον κείμενα που αναφέρονται στην εμπορική μας ναυτιλία.

Ένα από αυτά και στο οποίο αναγράφονται σημαντικές αλήθειες, είναι και το Ευτυχώς δεν μπορούν να αποδυναμώσουν και τη ναυτιλία μας του πάντα εύστοχου Γιάννη Μαρίνου από το οποίο σας παραθέτω ένα μεγάλο απόσπασμα.

Κατά κανόνα θαλασσοπνιγόμενοι καραβοκύρηδες πέτυχαν ένα παγκόσμιο ρεκόρ διαρκείας: την σταθερά πρώτη θέση στην παγκόσμια εμπορική ναυτιλία. Όμως, όπως ουδείς προφήτης, και αυτοί δεν γίνονται ανεκτοί στον τόπο που τους γέννησε. Αντί να αισθανόμαστε υπερήφανοι και να θεωρούμε πρότυπο για μίμηση αυτούς που δημιούργησαν τον πιο δυναμικό τομέα της ελληνικής οικονομίας, τους θεωρούμε ένα είδος πειρατών που κερδίζουν άνομα και αφορολόγητα χρήματα και τα σπαταλούν σε πολυτελή διαβίωση χωρίς να προσφέρουν τίποτα στον λαό. Ακόμα και οι ναυτικοί μας αναφέρονται μεν ως παράδειγμα σκληρά εργαζόμενων συμπολιτών μας, όμως η Πολιτεία δεν τους προβάλλει ώστε να ενισχυθεί η τάση απασχόλησης στη ναυτιλία από τους χιλιάδες ανέργους, με δέλεαρ μάλιστα τις υψηλές αμοιβές τους. Αντίθετα κρατά υποβαθμισμένη και τη ναυτική εκπαίδευση. Καταλήστεψε επιπλέον και το άλλοτε κραταιό ασφαλιστικό τους ταμείο, το ΝΑΤ, με ανίερη δυστυχώς σύμπραξη και των συνδικαλιστών.

Προς τι αυτό το μίσος πέραν του φθόνου; Μα πρόκειται για τον μόνο παραγωγικό κλάδο της οικονομίας μας που είναι διεθνώς ανταγωνιστικός και κινείται χωρίς επιδοτήσεις και προστατευτικά κρατικά δεκανίκια. Ενοχλητικά υπενθυμίζει καθημερινά ότι οι εφοπλιστές, μολονότι έλληνες και εκείνοι, πέτυχαν το ναυτιλιακό θαύμα αβοήθητοι από το κράτος, χωρίς τη στήριξη των ελληνικών τραπεζών και κάτω από τον ανελέητο ανταγωνισμό των εμπορικών στόλων όλων των χωρών της γης, ακόμα και των πλουσιοτέρων και ισχυροτέρων. Είναι η ζωντανή απόδειξη της αποτυχίας μεγάλων στρωμάτων της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας, πρόκληση για τον μέσο Έλληνα, ο οποίος πιστεύει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την κρατική προστασία, χωρίς επιδοτήσεις, χωρίς μέσο και χωρίς την εν γένει θαλπωρή του κράτους και των πολιτικών. Θέτει μάλιστα σε αμφισβήτηση και τις θεωρίες περί διεθνών συνωμοσιών που πολεμούν κάθε τι ελληνικό.

Όπως έλεγε με λύπη(!) ο Γεώργιος Παπανδρέου Α', δυστυχώς τα πλοία έχουν προπέλα και φεύγουν (από την ελληνική σημαία). Έτσι δεν μπορεί να εμποδιστεί η ναυτιλία μας να γίνει ανταγωνιστική όπως αυτό «επετεύχθη» σε βάρος π.χ. της βιομηχανίας μας. Δεν τελεί βλέπετε σε εξάρτηση από το ελληνικό κράτος και την κομματική δεσποτεία. Δεν μπορούν να καταστήσουν προβληματική την ποντοπόρα ναυτιλία μας όπως το πέτυχαν για κάθε σχεδόν άλλον παραγωγικό κλάδο της χώρας.

Ένας τρίτος λόγος είναι ότι τα πανίσχυρα και από το κόμμα καταδυναστευόμενα εργατικά συνδικάτα αδυνατούν να χειραγωγήσουν την εφοπλιστική δραστηριότητα, να προκαλέσουν δέσιμο των ποντοπόρων πλοίων της και να κάνουν καταλήψεις όπως στα ακτοπλοϊκά, ώστε κράτος και συνδικάτα να υποχρεώνουν σε υποταγή. Ευτυχώς.

Θεώρησα χρήσιμο να παραθέσω μερικά στοιχεία για την εμπορική μας ναυτιλία στην οποία αναφέρεται το άρθρο.

Η αξία του ελληνικού εμπορικού στόλου ανέρχεται σε 90 δισ. δολάρια και είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την αξία των στόλων άλλων κρατών. Ο γερμανικός εμπορικός στόλος ο οποίος διαθέτει τα περισσότερα εμπορευματοκιβωτιοφόρα έχει αυτή τη στιγμή αξία 42 δισ. ευρώ και συνεπώς λιγότερη από τη μισή των Ελλήνων ανταγωνιστών.

Η εμπορική μας ναυτιλία όχι μόνο διατηρεί τη πρώτη θέση παγκοσμίως, αλλά διευρύνει και την απόσταση που την χωρίζει από την Ιαπωνία, τη Κίνα, τη Γερμανία και την Σιγκαπούρη, που ακολουθούν στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα. 

Η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία (ΕΛΣΤΑΤ)  υπολογίζει ότι η ναυτιλία εισφέρει περίπου 9 δισεκατομμύρια ευρώ στην ελληνική οικονομία, ή το 4% στο ΑΕΠ. Αν συμπεριληφθούν και οι συναφείς επιχειρήσεις, τότε το ποσοστό εκτοξεύεται στο 7,5% του ΑΕΠ ή περίπου 17 δισεκατομμύρια ετησίως. Οι συνολικά απασχολούμενοι σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις υπολογίζονται περίπου σε 192.000 εργαζόμενους, δηλαδή το 4% του συνόλου των εργαζομένων.

Επειδή συχνά γίνεται λόγος ότι οι κυβερνήσεις χαρίζονται στους εφοπλιστές ώστε να μην φορολογούνται, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι ο  Νόμος 2687/1953 περί προστασίας εισαγομένων στην Ελλάδα κεφαλαίων υπό μορφή πλοίων και ο Νόμος 27/1975 περί φορολογίας των πλοίων είναι συνταγματικά κατοχυρωμένοι και δεν μπορούν να αλλάξουν παρά μόνο με αναθεώρηση  του Συντάγματος και αυτό για  να  εξασφαλίζεται σταθερότητα στην οικονομική  εκμετάλλευση του εμπορικού στόλου.

Εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι συνταγματικώς κατοχυρωμένοι νόμοι, είναι αμφίβολο εάν θα υπήρχαν πλοία διεθνών μεταφορών υπό Ελληνική σημαία γιατί όπως είναι και ο σημερινός τίτλος τα πλοία δυστυχώς έχουν προπέλα.

Την ίδια ακριβώς πολιτική χαμηλής φορολόγησης εφαρμόζει και η Γερμανία.

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 12) ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ  ΣΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 2- ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ*

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 4-ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΝΑΡΚΑΛΙΕΥΤΙΚΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 6-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 7) ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 8) ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ
 Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 9) ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 10) ΤΟ "ΣΗΜΑΔΑΤΣΙ" ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 11) Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

Στην Λέσχη Αξιωματικών έμεινα 6-7 μήνες, γιατί μετά η κ.Αθεόφοβου πήρε μετάθεση σε ένα Αγροτικό Ιατρείο 10 χιλιόμετρα από την Σούδα, οπότε αφότου είχαμε αποκτήσει και το πρώτο μας αυτοκίνητο, μετέφερα σιγά σιγά τα πράγματα μου εκεί. Αυτό είχε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα, για να μην δίνουμε τον μύθο στο χωριό , όπως θα έλεγε η μακαρίτισσα γιαγιά μου,το γνωστό χάπυ εντ όλων των ελληνικών ταινιών, δηλαδή να παντρευτούμε.

Βέβαια τηλέφωνο δεν είχαμε οπότε μια μέρα πηγαίνοντας το πρωί στο νοσοκομείο, βρήκα να υπάρχει μια τεράστια αναστάτωση γιατί το προηγούμενο απόγευμα είχαν φέρει πάνω από 40  τραυματίες από ένα λεωφορείο της Αεροπορίας που είχε αναποδογυρίσει σε  ένα γκρεμό. Ευτυχώς δεν υπήρχε νεκρός αλλά είχαν μπει δύο χειρουργεία την νύκτα με σμηνίτες με σοβαρά τραύματα και είχαν ξαπλώσει τους υπόλοιπους με διασείσεις, με ελαφρά κατάγματα ή που ήθελαν κάποιο πληρέστερο έλεγχο στα κρεβάτια.

Ήσαν όλοι οι γιατροί ξεπατωμένοι όλη την νύχτα από τα χειρουργεία και την συρραφή πολλών τραυματιών που αιμορραγούσαν, οπότε άρχισα αμέσως να εξετάζω αυτούς που ήσαν στα κρεβάτια για να διαπιστώσω τι χρειάζεται ο καθένας τους  τώρα πια που είχαν ηρεμήσει κάπως τα πράγματα. Σε ένα κρεβάτι ήταν ένας που διαπίστωσα ότι δεν είχε καμία  επαφή ενώ όταν είχε έρθει μιλούσε κανονικά και απλά παραπονιόταν για ζαλάδες. Ήτανε προφανές ότι είχε εγκεφαλική αιμορραγία.

Ειδοποίησα αμέσως τους παραπάνω και ήρθε αυθημερόν από την Αθήνα ένα από τους πρώτους  νευροχειρουργούς της Ελλάδας και δάσκαλος πολλών νεότερων, ο Ταπτάς. Ο Ταπτάς ήταν μια αρχοντική φυσιογνωμία με παιδεία και τρόπους κοσμοπολίτη που μιλούσε τρώγοντας το ρ. 

Όταν  είχαμε ετοιμαστεί για το χειρουργείο με την ευγένεια που τον διέκρινε γύρισε στην εργαλειοδότρια και της είπε:

Να αρχίσουμε; να αρχίσουμε;  αλλά βέβαια τρώγοντας το ρ ακούστηκε :να χύσουμε; να χύσουμε;

Κατάπληκτη αυτή και μην γνωρίζοντας τον, τον κοίταζε άφωνη γιατί  δεν ήξερε αν άκουσε καλά ή αν πρέπει να τσαντιστεί από την απρέπεια του τύπου. Πρόλαβα, πριν του πει καμιά κουβέντα, να επαναλάβω την ερώτηση οπότε κατάλαβε.

Μετά το χειρουργείο τον ασθενή τον είχα σε συνεχή  παρακολούθηση και έτσι νωρίς το πρωί της επόμενης ήταν ο πρώτος που πήγα να δω πως ήταν καθώς τον είχα έννοια όλη την νύχτα.

Το θέαμα που αντίκρισα κόντεψε να μου προκαλέσει εγκεφαλικό.

Δύο πρακτικές αδελφές θέλοντας να του αλλάξουν σεντόνια είχαν βρει τον πιο απίθανο τρόπο για να το κάνουν!

Η μία του είχε σηκώσει το σώμα από τα πόδια οπότε όλο το βάρος του έπεφτε στους ώμους και στο χειρουργημένο κεφάλι και η άλλη πέρναγε το σεντόνι από κάτω!

Τελικά μετά από καμιά 20 μέρες το παιδί έφυγε από το νοσοκομείο γερός και δυνατός.

Μια άλλη φορά μετά από ένα βαρύ χειρουργείο βγήκε ένας γιατρός να ενημερώσει τους αγωνιούντες απέξω συγγενείς.

Έντρομοι αυτοί τον περικύκλωσαν και τον ρώτησαν τι έγινε με το χειρουργείο.

Οπότε αυτός, δυστυχώς βραδύγλωσσος, άρχισε να λέει:

Πε,πε,πε.. . οπότε σύσσωμοι οι συγγενείς με μια τραγική φωνή κραύγασαν :

Πέθανε,ε,ε!

Ό,ο,όχι κατάφερε να ψελλίσει ο γιατρός , Η ε,ε,εγχείρηση πε,πε,πέτυχε!  

Μια άλλη φορά χειρουργήθηκε ένας  κοντούλης ναύτης για φίμωση.

Μετά το χειρουργείο την ώρα που τον ξύπναγαν,  του ταλαίπωρου, που την είχε αρκετά μεγάλη, του σηκώθηκε μεγαλοπρεπώς καθώς ήταν και "δαφνοστεφής" με την βαζελινούχο γάζα που μπαίνει στην συρραφή του υπολείμματος της ακροποσθίας.
Έγινε η σχετική πλάκα γιατί λόγω του ύψους του επιβεβαίωνε την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση που χαρακτηριστικά παρίσταται με τον  δείκτη και τον αντίχειρα  τεντωμένα και κάποιος διηγήθηκε και εκτός χειρουργείου το περιστατικό.

Από στόμα σε στόμα η ιστορία, με την γνωστή τάση όλων να μεγαλοποιούν τα πράγματα, κατέληξε το πέος του ναύτη  να είναι σχεδόν σαν το καντάρι της σημαίας του νοσοκομείου και μερικοί από τους πιο εύπιστους ήρθαν μέχρι τον θάλαμο για να δουν ποιος είναι αυτός με το υπερφυσικό πέος, προς μεγάλη του κατάπληξη του ιδιοκτήτη του που δεν μπορούσε να εξηγήσει το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την υγεία του!   

 Οι ελλείψεις σε βοηθητικό νοσηλευτικό προσωπικό ήταν μεγάλες και όσες πρακτικές  αδελφές έρχονταν για πρόσληψη ήσαν δυστυχώς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου.

Είναι χαρακτηριστική η ιστορία με μια που προσήλθε λέγοντας ότι έχει δουλέψει σε χειρουργική ιδιωτική κλινική.

Μεταξύ άλλων την ρώτησε η διευθύνουσα για να δει τι ξέρει:

-Έχεις πλυθεί σε χειρουργείο;

Οπότε αυτή προσβλήθηκε βαθύτατα και της απάντησε:

-Όχι, πλένομαι πάντοτε στο σπίτι μου!

Ευτυχώς μόνο ένα άλλο περιστατικό υπήρξε που χρειαζόταν νευροχειρουργός.

Ήταν ένας Αμερικανός από την Βάση στο Ακρωτήρι που στεκόταν  όρθιος σε ένα τζίπ μέχρι που βάρεσε στο δόξα πατρί το κεφάλι του, καθώς πέρασαν κάτω από ένα δέντρο που είχε στον δρόμο ένα χαμηλό οριζόντιο κλαδί.

Ήταν σε αφασία με ένα μεγάλο εντύπωμα στο μέτωπο, αλλά ταχύτατα αυθημερόν ήρθε με αεροπλάνο αμερικάνος νευροχειρουργός από την Γερμανία και τον πήρε μαζί του πίσω.

Στις πρώτες βοήθειες που του δώσαμε ήταν να τοποθετηθεί ένας καθετήρας.

Καθώς η αδελφή του κατέβασε  το σλιπάκι και ένα σπασουάρ που φόραγε, ξεπετάχτηκε από μέσα ένα τεράστιο σηκωμένο πέος που την έκανε να πεταχτεί έντρομη προς τα πίσω μόλις το είδε, καθότι ήταν και παρθένος, κραυγάζοντας :Αααααααα!

Ήταν ένα αξιαγάπητο κορίτσι που όταν είχε πρωτοέρθει στο νοσοκομείο δεν είχε ιδέα από το γλωσσικό ιδίωμα της Κρήτης.

Σε κάθε ασθενή με την εισαγωγή του γινόταν μια α/α θώρακος, μια γενική αίματος και μια γενική ούρων.

Τότε για την γενική ούρων τους έδινε η προϊσταμένη ένα καθαρό μπουκάλι από αναψυκτικό.

Ένας Κρητικός λοιπόν της πάει το πρωί το μπουκάλι του αναψυκτικού γεμάτο με σκατό!

-Τι είναι αυτό τον ρώτησε κατάπληκτη.

-Ίντα θες, δεν μούπες να κατουρήσω επαέ;

Δεν ήξερε η ταλαίπωρη πως στην Κρήτη  το κατουρώ  έχει διττή έννοια και έπρεπε  να  διευκρινίσει ότι το μπουκάλι είναι για το "ψιλό" του!

Αγανακτισμένος έφυγε ο Κρητικός λέγοντας της:

Διάλε τς απολιμάρες σου, κατέεις πόση ώρα έφαγα για να το γεμίσω με ένα ξυλαράκι;

Στο ναυτικό όλοι οι ναύτες έχουν  κάποια ειδικότητα πχ αρμενιστής, σηματωρός, πυροβολητής, εσχαρεύς κτλ και μόνο οι τελείως αμόρφωτοι ήσαν ναύτες άνευ ειδικότητας.

Οι περισσότεροι ήσαν μουσουλμάνοι, από την μειονότητα της Θράκης και μια μέρα προστέθηκε ακόμα ένας που ήταν οδοντίατρος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης και αυτός βέβαια ναύτης άνευ ειδικότητας! Δεν τον είχαν ονομάσει ούτε νοσοκόμο!

Βέβαια ο οδοντίατρος τον πήρε αμέσως στο οδοντιατρείο και τον έστρωσε αμέσως στην δουλειά όπου αποδείχτηκε ικανότατος.

Αντίθετα με την ανόητη αυτή πολιτική της Ελληνικής πολιτείας, όπως μου έλεγε συμφοιτητής μου από την Τουρκία, τους ελληνικής καταγωγής επιστήμονες οι Τούρκοι τους έκαναν αξιωματικούς και τους έστελναν βέβαια στα βάθη της Τουρκίας.

Στο νοσοκομείο είχαν στείλει επίσης και ένα ναύτη, ο οποίος υπηρετούσε πάνω από 5 χρόνια θητεία εξαιτίας των ποινών και των φυλακίσεων που είχε φάει, επειδή είχε χτυπήσει μερικούς υπαξιωματικούς που του είχαν κολλήσει. Φορούσε πλέον  μια άθλια φθαρμένη στολή μετά από τόσα χρόνια και τον στέλνανε να κρυφτεί στην παραλία όταν γινόταν επιθεώρηση.

Στο νοσοκομείο φρόντισαν όλοι να μην του κολλάει κανένας και επειδή ήταν φιλότιμος και εργατικός  εκτίμησε αυτή την συμπεριφορά και έκατσε μόνος του και έβαψε όλα τα κάγκελα του νοσοκομείου. Έτσι τελικά κατάφερε επιτέλους να απολυθεί αφού είχαμε βρει το κουμπί του.

Δεν ανεχόταν να τον πιέζει κανείς ενώ αν τον έφερνες στο φιλότιμο μπορούσε να γίνει θυσία για σένα.
Στο Νοσοκομείο ήμουνα τύποις υπεύθυνος για την καντίνα του νοσοκομείου, με βοηθό ένα μόνιμο επικελευστή, ο οποίος εκ των πραγμάτων είχε αναλάβει και ήταν υπεύθυνος τις αγορές των ειδών, τον έλεγχο της λειτουργίας της και την τήρηση των βιβλίων της

Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι την παραμονή μιας γενικής επιθεώρησης που μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, όταν κατά το μεσημέρι ήρθε απελπισμένος και μου είπε ότι δεν μπορεί να κλείσει ισοσκελισμένο το  βιβλίο εσόδων εξόδων!

Για να μου φτιάξει δε το κέφι μου είπε για την καμπάνα που είχε  φάει ένας γνωστός του συνάδελφος, που και αυτού δεν έκλεινε το βιβλίο γιατί έλειπε μια πεντάρα, οπότε το σαΐνι κόλλησε μια στο βιβλίο!

Ευτυχώς ένα εξαιρετικός συνάδελφος οικονομικός αξιωματικός, έκατσε και έκανε τον έλεγχο και βρήκε επιτέλους, κατά τις 2 την νύχτα ποιό ήταν το πρόβλημα. Είχαν αγοραστεί δύο παρτίδες ξυραφάκια με μια μικρή διαφορά στην τιμή και είχε γραφτεί η ίδια και για τις δύο παρτίδες!  

Μέσα σε όλους τους τύπους που υπήρχαν στο νοσοκομείο ο πιο πρωτότυπος και ευφάνταστος ήταν αυτός ο οδηγός του ασθενοφόρου  που έχω περιγράψει στο ποστ μου ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΡΩΤΟΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ SEX ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ- ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΑΣ

Βέβαια ο θρασύτατος την είχε πατήσει μια φορά και έφαγε μια γερή καμπάνα, όταν μια μέρα που εφημέρευα με πήρε τηλέφωνο κατά τις 1 την νύχτα ένας λοχαγός και με ρώτησε:

-Γιατρέ ξέρεις που είναι το ασθενοφόρο σου;

-Εδώ του απάντησα, γιατί πριν από κάθε μετακίνηση του έπρεπε να υπογράψω γι΄αυτήν.

-Αμ δε ! μου λέει, βρίσκεται στην ταβέρνα τάδε και 3 ναύτες με σαγιονάρες χορεύουν μεθυσμένοι ζεϊμπέκικο!

Κλείνοντας αυτή την σειρά από την 29μηνη θητεία μου στο Ναυτικό μπορώ να πω πως τα δύο χρόνια στο Νοσοκομείο αυτό μου προσέφεραν μια μοναδική εμπειρία γιατί είμαστε μόνο 2 βοηθοί για όλες τις χειρουργικές ειδικότητες σε 50 κρεβάτια.

Όταν πήγα στον διευθυντή να μου υπογράψει το χαρτί με τις επεμβάσεις που είχα κάνει και είχα βοηθήσει, μου είπε πως σχεδόν με αυτό τον αριθμό αυτός είχε πάρει ειδικότητα! 
Μετά την απόλυση μου το ΠΝ με ξαναθυμήθηκε  μετά από πολλά χρόνια, με μια ευγενική επιστολή στην οποία γράφει:

Με αυτήν την επιστολή  η πατρίδα και ιδιαίτερα το Πολεμικό Ναυτικό αισθάνεται την υποχρέωση  να σας ευχαριστήσει για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρατε κατά την θητεία σας στην ενέργεια και στην εφεδρεία του Πολεμικού Ναυτικού.

Και βέβαια ζητούσε να τους στείλω πίσω το φύλλο Πορείας και Επιστρατεύσεως γιατί μετά τα 60 θεωρούν πως είσαι πλέον έτοιμος να λάβεις από αλλού κάποιο άλλο  φύλλο Πορείας!

Οι φωτογραφίες  Α και Γ, όπως και του ασθενοφόρου, είναι από το βιβλίο ΝΑΥΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ  1969-1999 ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ Για το Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης και τα Στρατιωτικά Νοσοκομεία της Κρήτης (από την περίοδο του Βυζαντίου μέχρι σήμερα) Χανιά 1999.

 και  η Β από το

 3000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ από το μυθικό Αμφιάραο στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Φωτογραφικό Ιστορικό Λεύκωμα Έκδοση Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Αθήνα 2000

Α,Β- 1969 Από την έναρξη λειτουργίας του Νοσοκομείου.
Γ-Από παράδωση-παραλαβή Διευθυντού.Βρίσκομαι στο μέσο της προτελευτάις σειράς.
Η μικρή, με το κατσαρό γαλόνι της εφεδρείας, βγήκε για να μπεί επιτέλους στο απολυτήριο μετά τους 29 μήνες θητείας. Ήδη το μέτωπο έχει αρχίσει να επεκτείνεται προς τα επάνω...

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 11) Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ  ΣΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 2- ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ*

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 4-ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΝΑΡΚΑΛΙΕΥΤΙΚΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 6-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 7) ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 8) ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 9) ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 10) ΤΟ "ΣΗΜΑΔΑΤΣΙ" ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Το δωμάτιο που μέναμε στην λέσχη αξιωματικών ήσαν τρίκλινο, κάτι αντίστοιχο με αυτό της φωτογραφίας και σε αυτό κοιμόμαστε  αρχικά εκτός από μένα και τον  Μ (έχω γράψει σχετικά γι΄ αυτόν στο 10) και ένας φαρμακοποιός.

Ύστερα από λίγο στρίμωξαν ενα ακόμα κρεβάτι και προστέθηκε και τέταρτος, ένας συμφοιτητής μου, ο Π για τον οποίο αξίζει να αφιερώσω ένα ολόκληρο ποστ γιατί ήταν μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα.

Ευτραφής, μελαχρινός, κοινωνικός, ευφυέστατος  και με χιούμορ, αργός στις κινήσεις αλλά και στην ομιλία, ευχάριστος στην παρέα και κοινωνικός και από αυτούς που αξιοποιούν κάθε ευκαιρία και γνωριμία, κυκλοφορούσε, όταν δεν φόραγε την στολή, με ότι έβρισκε μπροστά του, από μία βαλίτσα μιας και δεν υπήρχε 4η ντουλάπα, όπου υπήρχαν τουρλού και ανάκατα όλα τα πράγματά του.

Ήταν από τους χαρακτηριστικούς τύπους του έτους στο  Πανεπιστήμιο και όλοι τον ήξεραν γιατί  όταν κάναμε Δερματολογία, καθηγητής δεν υπήρχε, ούτε βέβαια και βιβλίο, οπότε ο Π έβγαζε σε φυλλάδια τις παραδώσεις  και τις πούλαγε απέξω από του Συγγρού, φορώντας κοντό παντελονάκι και Ελβιέλες χωρίς κορδόνια!

Στα φυλλάδια συχνά είχε εικόνες με τις εντοπίσεις δερματολογικών παθήσεων στο σώμα οπότε όταν  έβλεπε να έρχονται κάτι θεούσες του έτους διαλαλούσε το εμπόρευμα του λέγοντας τους :ελάτε κορίτσια έχουμε και γυμνούς άντρες σήμερα στην μόστρα!

Ένα καλοκαίρι μάλιστα καθώς το πλοίο έδεσε στην Μύκονο άκουσα την μπάσα φωνάρα του από την προκυμαία να φωνάζει: Rooms, Rooms!

Είχε συνεννοηθεί με την σπιτονοικοκυρά του δωματίου που νοίκιαζε να του κάνει έκπτωση αν κατέβαινε κάθε φορά που ερχόταν το πλοίο να διαφημίζει στους τουρίστες τα δωμάτια της!  

Αλλά και στην Αθήνα είχε για ένα διάστημα συνεταιριστεί με κάποιους και είχαν ανοίξει μια ταβέρνα στην Πλάκα!

Τελικά με τις δραστηριότητες του αυτές και με κάποιο ποσό από τους δικούς του, είχε αγοράσει ένα Volvo Amazon αυτοκίνητο πολύ ακριβό εκείνη την εποχή που αποτέλεσε και το μοναδικό  αυτοκίνητο όλης της παρέας στην Κρήτη.

Δεν είχε πρόβλημα να μου το δανείσει ,όταν το χρειαζόμουν, μέχρι να αποκτήσω το πρώτο που περιγράφω εδώ, και εγώ σε αντάλλαγμα όταν το πρωτοπήρα φρόντισα  να του κάνω ένα στοιχειώδες σέρβις, που ποτέ δεν του είχε  κάνει για χρόνια ο αδιάφορος και άσχετος με αυτά ιδιοκτήτης του.

Χάρις στην ευχέρεια των μετακινήσεων με το αυτοκίνητο, η παρέα είχε την δυνατότητα να γνωρίσει όλα τα φαγάδικα και μεζεδοπωλεία  της ευρύτερης περιοχής των Χανίων στα οποία ο Π έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία.

Ήταν ικανός να φάει τον άμπακο όχι όμως αρπαχτά, αλλά ήταν επίσης ικανός να μείνει, επειδή δεν είχε παρέα ή βαριόταν να πάει στο εστιατόριο  και νηστικός για ένα 24ωρο.

Όταν έρχονταν τα πιάτα με τους μεζέδες ήταν αυτός που θα έκοβε με απόλαυση σιγά σιγά τα διάφορα σε κομμάτια, θα έβαζε κρασί στα ποτήρια και αφού θα έλεγε εις υγείαν τότε θα τσίμπαγε την πρώτη μπουκιά.

Μια φορά που είχαμε βρεθεί στα Χανιά καμιά 10 και έριξε την ιδέα να πάμε κάπου να τσιμπήσουμε δήλωσαν όλοι ότι δεν πεινάνε μεν αλλά τέλος πάντων ας πάμε για την παρέα.

Αφού ήρθαν οι μεζέδες και ο Π έκανε την παραπάνω ιεροτελεστία που ανέφερα, μετά το εις υγείαν πήρε το πιρούνι και πήγε να τσιμπήσει κάτι.

Αμ δε! Οι μη πεινόντες  τα είχαν εξαφανίσει όλα!

Ατάραχος παρήγγειλε μια από τα ίδια επακολούθησε ή ίδια ιεροτελεστία και τελικά κατάφερε να φάει μετά την 3η φορά που ήρθαν τα ίδια!

Γυρίζοντας ,μια μέρα που εγώ εφημέρευα, μετά από μια τέτοια κρασοκατάνυξη η παρέα σταμάτησε το αυτοκίνητο σε μια έρημη και σκοτεινή περιοχή για γενικό κατούρημα.

Ο Π συνήθως άνοιγε την πόρτα και όπως ήταν καθιστός με το ένα  πόδι έξω ανακουφιζόταν προσέχοντας μόνο να μην κατουρήσει το πόδι του και την πόρτα του αυτοκινήτου!

Ο φαρμακοποιός που ήταν μαζί, ένα σεμνό και εξαιρετικό παιδί βγήκε και πήγε πιο μακριά και δυστυχώς δεν είδε ένα χαντάκι  που υπήρχε εκεί έπεσε μέσα και έσπασε το πόδι του.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να φύγει για την Αθήνα και έτσι ο Π να αποκτήσει την τρίτη ντουλάπα στο δωμάτιο και να γλυτώσουμε από την βαλίτσα του που μας εμπόδιζε να κινηθούμε σε αυτό.

Η τοποθέτηση των πραγμάτων στην ντουλάπα  ήταν μοναδική!

Αφού την άνοιξε άδειασε με μια κίνηση την βαλίτσα μέσα και σπρώχνοντας τα πράγματα για να μην πέσουν έξω την έκλεισε  με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο καθώς τον παρακολουθούσαμε έκθαμβοι.

Με το ταλαίπωρο Volvo πηγαίναμε, μετά από κάποια διασκέδαση ,ένα βράδυ την κ. Αθεόφοβου και την αδελφή της στο Αγροτικό Ιατρείο. Ήταν χειμώνας, αργά την νύχτα, έβρεχε καταρρακτωδώς και ο δρόμος κοντά στο Καλάμι ήταν ακόμα υπό κατασκευή με χώμα και μεγάλες λακκούβες.  Ο Π ατάραχος και απτόητος από τον χαλασμό το πάταγε μέχρι που έπεσε σε μια λακκούβα ακούστηκε ένα γκάπ από κάτω και βγαίνοντας από αυτήν σε λίγο το αυτοκίνητο σταμάτησε.

Από το πλάι, που είχαν κόψει το βουνό για τον δρόμο ,ακούγονταν διάφορες πέτρες να κατρακυλούν καθώς  η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρου όπως έλεγε και Ζαμπέτας.

Οι γυναίκες στα πρόθυρα της υστερίας καθώς άκουγαν τις πέτρες, ολόκληρα αγκονάρια, να κατρακυλάνε, άνθρωπος ούτε σπίτι να μην υπάρχει γύρω, εγώ να προσπαθώ να τις ηρεμήσω και ο Π ατάραχος να λέει: θα φανεί κάποιος ηρεμίστε !

Αυτή λοιπόν η περίπτωση είναι η μοναδική στην ζωή μου που επιβεβαιώθηκε το απόφθεγμα του Κοέλιο:

“ όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις.”  

Από το βάθος του ορίζοντα φάνηκαν κάποια φώτα αυτοκινήτου το οποίο όχι μόνο σταμάτησε για να μας σώσει αλλά ήσαν και συνάδελφοι από το νοσοκομείο που είχαν πάει στο Ρέθυμνο.

Η μόνη ζημιά που είχε γίνει στο αυτοκίνητο ήταν ότι είχε ζουληχτεί το μεταλλικό σωληνάκι παροχής της βενζίνης.

Μπορεί αυτή να μην ήταν σοβαρή ως ζημία όμως το τελειωτικό χτύπημα το κατάφερε στο δύστυχο Volvo o Π μια άλλη φορά που γύρναγε με μερικούς άλλους ,λίγο πριν την Σούδα όταν κοιμήθηκε οδηγώντας!

Το αυτοκίνητο καβάλησε κάτι πέτρινα ρείθρα του δρόμου, που φαίνονται στην φωτογραφία και προσγειώθηκε σε μια αμμουδιά  χωρίς ευτυχώς να πάθει κανείς τίποτα, εκτός από ένα που άρχισε να φωνάζει στον πανικό του : δεν βλέπω, δεν βλέπω! Απλά του είχαν φύγει τα γυαλιά!

Το πρόβλημα όμως με τον Π ήταν ότι ήταν εκ πεποιθήσεως βρωμίλος!

Όταν γυρίζαμε στο δωμάτιο έλυνε την γραβάτα και γδυνότανε λέγοντας αυτοσαρκαζόμενος : ας ελευθερώσουμε την βρώμα!

Και πράγματι την ελευθέρωνε και γινόταν μάχη μέχρι να βάλει τα πόδια του κάτω από τα σκεπάσματα.

Σηκωτό τον πηγαίναμε οι συγκάτοικοι στο μπάνιο για να πλυθεί.

Το καλοκαίρι ευτυχώς πήγαινε μόνος του κάθε πρωί,αλλά η περιγραφή του μπάνιου του είναι υπεράνω κάθε περιγραφής! 
Έβγαζε τα εσώρουχα έμπαινε κάτω από το ντους, το άνοιγε έτρεχε το νερό επάνω του ενώ αυτός έμενε ακίνητος, έκλεινε το ντους, έβαζε ξανά  τα εσώρουχα χωρίς να σκουπιστεί και στην συνέχεια έβαζε την στολή και πήγαινε στο νοσοκομείο!

Μια φορά που είχε γυρίσει από την Αθήνα εμφανίστηκε με κάτι μπλε εσώρουχα που τότε για πρώτη φορά είχαν κυκλοφορήσει και μας είπε περήφανος ότι του τα είχε πάρει η μάνα του.

Μετά από μια βδομάδα με τα μπλέ τον ρώτησα πόσες αλλαξιές του είχε πάρει και μου απάντησε με άνεση: μία!

Όταν πήρε μετάθεση για την Αθήνα μας έλειψε η παρέα του αλλά για αρκετές μέρες μετά τον αναπλήρωνε απόλυτα η μυρουδιά του που είχε παραμείνει στο δωμάτιο.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 12) ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 10) ΤΟ "ΣΗΜΑΔΑΤΣΙ" ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ  ΣΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 2- ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ*

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 4-ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΝΑΡΚΑΛΙΕΥΤΙΚΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 6-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 7) ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 8) ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 9) ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Η επίσκεψη στο Αγροτικό Ιατρείο είχε και μια απρόβλεπτη με αλλά καθοριστική εξέλιξη στην ζωή μου σαν και αυτή που περιγράφει το τραγούδι "Δυό πόρτες έχει η ζωή"

Το επόμενο Σαββατοκύριακο όταν με την σειρά της η Αγροτική ιατρός ήρθε στα Χανιά, μου διηγήθηκε την συνομιλία που είχε με τον παπά του χωριού που βέβαια ήταν ενημερωμένος για τα πάντα που γίνονταν στην επικράτεια του.

-Ποιός ήταν ο νεαρός που ήρθε προχθές;

-Ο αρραβωνιαστικός μου!

-Τσε που είναι το σημαδάτσι;

Όταν μου διηγήθηκε τα παραπάνω αισθάνθηκα σαν τον Παπαδόπουλο, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είπε το ιστορικό:

Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια!

Έτσι ως πρόβατον επί  σφαγήν την ακολούθησα σε ένα κοσμηματοπωλείο όπου  μετά ωριαία εξονυχιστική. μελέτη της μελλοντικής κ. Αθεόφοβου εξήλθα με μια βέρα στο δεξί και ψιθυρίζοντας από μέσα μου  τροποποιημένο τον τελικό στίχο του   Απολείπειν ο θεός Aντώνιον του Καβάφη σε:   αποχαιρέτα την, την Ελευθερία  που χάνεις. 

Επειδή βέβαια δεν ανεχόμουνα επάνω μου εκτός από το ρολόι μου σταυρουδάκια, ταυτότητες στο χέρι σαν του Τζανετάκη, η βέρα σαν αυτήν που αγόρασα, οι μόνες φορές που την φόρεσα ήσαν στις λίγες επισκέψεις μου στο χωριό και έκτοτε από αμνημονεύτων χρόνων αγνοείται η τύχη της.

Στο νοσοκομείο τότε είχαν στείλει να υπηρετήσουν μερικές από τις νεότερες αδελφές του σώματος που ήσαν όλες  ανύπανδρες και σε ηλικία λίγο μεγαλύτερη από τους έφεδρους σημαιοφόρους που υπηρετούσαμε σε αυτό.

Όπως είναι αυτονόητο κάναμε παρέα με τα κορίτσια αυτά και αρκετές φορές πηγαίναμε και χορεύαμε μαζί σε κάποιο από τα 3 κλάμπ με ζωντανή ορχήστρα που υπήρχαν τότε στα Χανιά  

Ο ένας λοιπόν από τους  συγκατοίκους μου, ο Μ,  στο δωμάτιο στην Λέσχη Αξιωματικών που έμενα στην αρχή, κάθε βράδυ ήταν για ώρες μέχρι τις 2 την νύχτα στο τηλέφωνο, μιλώντας συνέχεια ψιθυριστά  και όλο γλύκα σε κάποια, που σύντομα καταλάβαμε αλλά και μας το ομολόγησε, πως ήταν η Ν μια από τις αδελφές νοσοκόμους.

Μπαίνοντας μια μέρα το πρωί στο νοσοκομείο ο σκοπός μου ευχήθηκε:

-Άντε και στα δικά σου!

Έκπληκτος τον ρώτησα τι εννοεί και μου εξήγησε πως ο Μ, αρραβωνιάστηκε την Ξ η οποία ήταν μια παρασκευάστρια σε ένα από τα εργαστήρια του νοσοκομείου.

Γέλασα με τις διάφορες φήμες που κυκλοφορούν στα μικρά κοινωνικά σύνολα όπως είναι ένα νοσοκομείο, αφού ήξερα εδώ και καιρό με ποια μιλούσε τρυφερά κάθε βράδυ.

Έτσι λοιπόν  πήγα να πω στον Μ τι κυκλοφορεί γι΄αυτόν.

Με έκπληξη όμως πήρα απάντηση:

-Ναι είναι αλήθεια!

Πριν καλά καλά να χωνέψω αυτό πού άκουσα, σπαρακτικές κραυγές ακουστήκαν από τα υπόγεια που ήσαν τα εργαστήρια.

Η Ν σχεδόν μαζί με μένα έμαθε τα νέα και είχε βουτήξει με μένος την Ξ από το μαλλί  η οποία στρίγγλιζε από τον πόνο.

Ευτυχώς που τις χώρισε η διευθύνουσα και έκτοτε η Ν έμαθε ότι  τα γλυκόλογα δεν σημαίνουν ότι καταλήγουν πάντα σε γάμο, ενώ τελικά ο Μ παντρεύτηκε την Ξ και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Εκτός όμως από αυτό το ειδύλλιο υπήρχε και ένα ακόμη μεταξύ μιας άλλης κοπέλας και ενός από τους ανώτερους αξιωματικούς γιατρούς του νοσοκομείου.

Το μόνο πρόβλημα όμως εδώ ήταν ότι αυτός ήταν παντρεμένος!

Όπως είπα προηγουμένως αρκετές φορές πηγαίναμε με τα κορίτσια να χορέψουμε αποφεύγοντας να λέμε σε αυτήν να έρθει μαζί μας για ευνόητους λόγους.

Μια φορά όμως όταν μας είδε να ετοιμαζόμαστε να βγούμε μας ρώτησε αν μπορεί να έρθει και αυτή μαζί.

Αναγκαστικά λοιπόν την πήραμε παρέα  και επιστρέφοντας  το βράδυ πριν να πάμε για ύπνο οι άνδρες, ανεβήκαμε για κουβεντούλα στο καρέ των αξιωματικών του νοσοκομείου, που ήταν σε άλλο όροφο από τους θαλάμους των ασθενών.

Εκεί εμφανίστηκε ο παντρεμένος εραστής, βαπόρι από τον θυμό του και την ζήλεια του και επειδή βέβαια δεν μπορούσε να μας κατηγορήσει γιατί είχαμε πάρει μαζί μας την γκόμενα του, έριξε σε όλους μας μια πεντάρα στέρησης εξόδου, με την δικαιολογία ότι  "διαταράξαμε την ησυχία του Νοσοκομείου σε ώρα κοινής ησυχίας"!

Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτές οι 5 μέρες  ήσαν από τις πιο διασκεδαστικές  της θητείας μου!

Επειδή η Λέσχη που μέναμε ήταν δίπλα από το  Νοσοκομείο η μετακίνηση μας από το ένα στο άλλο γινόταν με όλους μας μαζί, εφ΄ ενός ζυγού με αργό βήμα σαν σκυφτοί κατάδικοι με τα χέρια μπροστά ανοικτά σαν να κρατούσαμε ο καθένας την σιδερένια μπάλα η οποία ήταν δεμένη στο πόδι μας προς γενικότερη θυμηδία όσων μας έβλεπαν και ήξεραν την ιστορία! 

Όταν εγώ πλέον είχα φύγει από την Λέσχη και έμενα πλέον με την  κ. Αθεόφοβου στο κοντινό Αγροτικό Ιατρείο που είχε μετατεθεί, η ανδρική κομπανία των εφέδρων είχε νοικιάσει συνεταιρικά στα Τσικαλαριά μια εξοχική βίλα που την είχαν μάλιστα ονομάσει "η βίλα των Οργίων"

Βέβαια σε αυτή την βίλα, που κανένας δεν καθάριζε τίποτα, υπέθετες ότι κάτω από κάθε στοίβα από αποτσίγαρα πρέπει αν υπήρχε αρχικά ένα τασάκι.

Τα συνήθη δε όργια ήσαν η παρέα να μαζεύεται εκεί και να παίζει πόκα. Τελικά κάποιος τα  έφτιαξε  με μια αρραβωνιασμένη δασκάλα της οποίας ο αρραβωνιαστικός ήταν στην Αθήνα Έτσι αυτή για να πνίξει τον πόνο της από την απουσία του δικού της, βρήκε στοργική παρηγοριά στις αγκάλες του, αλλά ταυτόχρονα έβαλε και κάποια τάξη  στο αχούρι καθώς πέρναγε  αρκετές ώρες εκεί.

Δεν είχε δε κανένα πρόβλημα όταν ο συνάδελφος  μετατέθηκε, να συνεχίσει να πνίγει τον πόνο της στις αγκάλες του αντικαταστάτη του. Είχα πλέον απολυθεί όταν την συνάντησα ξανά στην Αθήνα με ένα παιδί στην αγκαλιά δίπλα στον πανευτυχή πατέρα, πρώην αρραβωνιαστικό και νυν σύζυγο, που μου εξιστόρησε με θαυμασμό γι΄αυτήν, το πόσο στωικά αντιμετώπισε η γυναικούλα του τα χρόνια της μοναξιάς που έζησε μακριά του στα Χανιά .

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 11) Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 12) ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 9) ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ  ΣΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 2- ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ"

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ*

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 4-ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΝΑΡΚΑΛΙΕΥΤΙΚΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 6-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 7) ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 8) ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ κ.ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Καθώς λοιπόν βρισκόμαστε εις  τας αγκάλας ο εις του άλλου και οι δύο μαζί εις τα αγκάλας του Μορφέως, μια βάρβαρη φωνή μας ξύπνησε απότομα φωνάζοντας έξω από την πόρτα μας στην σκάλα:

-Γιάτρενα, γιάτρενα!

Αφού μας ενημέρωσε ότι ένας παππούς αιμορραγούσε συνεχώς από την μύτη, επήγαμε και οι δύο να δούμε τον ασθενή.

Σε ένα δωμάτιο ήταν ένας γέρος με ματωμένα πανιά κάτω από την  μύτη του και καμιά 15 συγγενείς στο δωμάτιο να τον βλέπουν φοβισμένοι.

Η  αγροτική ιατρός όταν πήγε στο ιατρείο που την τοποθέτησαν, το οποίο   ειρήσθω εν παρόδω, έσταζε η σκεπή του και για να μπεις μέσα πήδαγες ένα μικρό ρυάκι που πέρναγε μπροστά από την είσοδο του, βρήκε και μερικά φάρμακα από τα οποία μερικά κουβάλαγε στην τσάντα της.

Μεταξύ αυτών ήταν ένα ενέσιμο  που ονομαζόταν Τachostypt και έγραφε επάνω, αιμοστατικόν και είχε μέσα βιταμίνη Κ, οπότε βγάζει μια σύριγγα από την τσάντα της και του κοπανάει  μια ένεση με αυτό .
Με τρόπο της ψιθυρίζω  πάρτου μια πίεση, οπότε διαπιστώνουμε με έκπληξη  και οι δύο πως είχε 29! (τα μανόμετρα δείχνουν μέχρι 30,δηλαδή 300 χιλιοστά στήλης υδραργύρου ή 300 mm Hg!)

Έτσι λοιπόν αφήσαμε τον τυχερό γέρο,που η φύση φρόντισε να ανοίξει η μύτη του αντί κανένα αγγείο στο κεφάλι του να αιμορραγεί ,μέχρις ότου η αυτόματη αυτή αφαίμαξη να του ρίξει την πίεση, που παρόμοια της οποίας έκτοτε δεν έχω ξαναδεί.
Η πρώτη αυτή εμπειρία μου με την αγνή ελληνική ύπαιθρο συμπληρώθηκε την επόμενη μέρα όταν  το χριστεπώνυμο πλήρωμα του χωριού μετά την θεία λειτουργία που είχε παρακολουθήσει και αφού κοινώνησε αποφάσισε να λύσει τις διαφορές που είχε για ένα μέτρο χωράφι στα κατσάβραχα.

Επάνω στη  λογομαχία ένας Κρητικός κατέβασε το στειλιάρι με το δικράνι  που κρατούσε στο χέρι του  συχωριανού του, ανοίγοντας του μια τρύπα οπότε και αυτός αμυνόμενος χίμηξε και με μια δαγκωματιά του έκοψε με τα δόντια το μισό λοβίο του αυτιού του.

Ευτυχώς  που στο ιατρείο υπήρχαν κάτι ράμματα από μετάξι και έτσι η μεν σύζυγος περιποιήθηκε την τρύπα στο χέρι του ενός και εγώ ασχολήθηκα με το αυτί του άλλου,άνευ βέβαια τοπικής αναισθησίας που δεν υπήρχε, λέγοντας τους για παρηγοριά στις φωνές τους ότι οι Κρητικοί δεν πονάνε!

Αυτό το πιστεύουνε πολλοί Κρητικοί και γι΄αυτό  έχει βγει και το γνωστό ανέκδοτο με τον Κρητικό ομοφυλόφιλο που στην ερώτηση:

-Ρε φίλε δεν σε πονάει να ουμε αυτό το πράμα που μπαίνει από πίσω σου;

οπότε απαντάει αυτός ενοχλημένος:
- Ιντ' αν αυτά που λες μωρέ κοπέλι, πονάνε ορέ τα παλικάρια;

Στο ιατρείο υπήρχαν μερικά στοιχειώδη φάρμακα,αλλά αντιβιοτικά  κτλ έπρεπε για να φτάσουν στο χωριό ο ασθενής να παρακαλέσει είτε κάποιο γνωστό του που θα πήγαινε στα Χανιά, ή τον οδηγό του λεωφορείου να του τα αγοράσει .

Οι Αγροτικοί γιατροί τότε είχαν δικαίωμα, επειδή αυτή η κατάσταση  υπήρχε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, να πωλούν φάρμακα.

Έτσι και η κ. Αθεόφοβου προμηθεύτηκε μερικά αντιβιοτικά, κυρίως παιδιατρικά σιρόπια, γιατί δεν μπορούσε να βλέπει  παιδάκια να ψήνονται στον πυρετό και να χρειάζεται μερικές φορές να περάσουν  1-2 μέρες μέχρι να έρθει με κάποιον η αναγκαία αντιβίωση.

Με το μεγάλο δε εμπορικό δαιμόνιο που είχε, αντίστοιχο με δικό μου, έδινε το αντιβιοτικό στο παιδί και περίμενε την επόμενη μέρα, όπως την διαβεβαίωναν, ότι θα της φέρουν τα λεφτά.
Είχε πληρώσει για την αγορά των φαρμάκων 2.800 δραχμές με την προοπτική να εισπράξει στο τέλος 3.200 δηλαδή το κέρδος να είναι 400 δραχμές. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν να μην καταφέρει να εισπράξει ούτε 2.000 αλλά  να αποκτήσει την εμπειρία  του αποφθέγματος «ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος». 
Όταν δε τα προς πώληση φάρμακα τελείωσαν, δεν ξαναπήρε βέβαια και ως άλλος Μένοιπος,  στους νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού, απαντούσε με το γνωστό «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»

Τελικά εκτός από λεωφορείο στο χωριό μπορούσες να πας και με ένα πειρατικό ταξί  Peugeot 404 Familiale, ένα αυτοκίνητο που είχε και τρίτο κάθισμα πίσω, έτσι ώστε να μπορεί να μεταφέρει 7-8 άτομα.

Βέβαια στην Κρητική του εκμετάλλευση μετάφερε 10-11 άτομα, εκτός από τον οδηγό, τα οποία κατά μαγικό τρόπο κατάφερναν να στοιβαχτούν αδιαμαρτύρητα μέσα σε αυτό. Οι διαδρομές γίνονταν κάτι απίθανες ώρες, όπως πχ 5 το πρωί ,για να μην τον πιάνει η τροχαία.

Η δε εξυπηρέτηση των επιβατών ήταν άμεση, όταν ακουγόταν, αρκετά συχνά, η φωνή θα κάνει εμετό!

Χωρίς να σταματήσει, ο προβλεπτικός οδηγός έπαιρνε από το μπροστινό ντουλαπάκι μια σακούλα και χέρι με χέρι έφτανε στον υποψήφιο να ξεράσει επιβάτη, χωρίς να αναγκαστεί να σταματήσει και να καθυστερήσει.
Δεν χρειάστηκε πάντως να ταξιδέψω πολλές φορές με αυτό, παρά το ότι είχα πάντα την τιμητική θέση δίπλα στον οδηγό, γιατί η κ. Αθεόφοβου μετά 6 μήνες πήρε μετάθεση σε άλλο Αγροτικό Ιατρείο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 10) ΤΟ "ΣΗΜΑΔΑΤΣΙ" ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 11) Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 12) ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ