Άσχετα αν είναι δίκαια ή όχι τα
αιτήματα ενός ανθρώπου που κάνει απεργία πείνας, πάντα δημιουργείται ένα αίσθημα συμπάθειας στο κοινό για αυτόν, καθώς
διακινδυνεύει την ζωή του με αυτήν την
απεργία.
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .
Έτσι η Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει απεργός
πείνας που να μην έτρεξε να του συμπαρασταθεί.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr την ημέρα.
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα αλλά και του κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι 9 μέλη του IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ, του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η 42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
Την μεγαλύτερης διάρκειας απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει στην Ινδία η Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.
Σχετικά με το θέμα των
προσφυγικών λεπτομερέστερα στο
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά
από έγκριση.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr την ημέρα.
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα αλλά και του κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι 9 μέλη του IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ, του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η 42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
Την μεγαλύτερης διάρκειας απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει στην Ινδία η Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163
Γράφει ο Ηλίας Κανέλλης στα ΝΕΑ:
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα που τελείωσε η απεργία πείνας (πιο σωστά, αυτό που αποκαλούσε απεργία πείνας και το οποίο κράτησε περίπου 130 ημέρες) του Αριστοτέλη Χαντζή, καταληψία στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ας δούμε την πολιτική χρήση αυτής της ωμής στάσης απέναντι στο κράτος από την Αριστερά, τον ελληνικό μπαχαλάδικο αναρχισμό και γενικότερα τον προοδευτισμό· μιας στάσης που θεωρούμε ότι νομιμοποιεί όλα τα αιτήματα, αφενός επειδή η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ ψηλά στις αξίες μας, αφετέρου επειδή η απώλεια μιας ζωής θα έδινε στα όποια κινήματα ένα ηθικού τύπου κίνητρο καταστροφής, αφού ο ενδεχόμενος νεκρός θα μπορούσε να θεωρηθεί μάρτυρας ενός – ασφαλώς προοδευτικού – αγώνα.
Η απεργία πείνας είναι πολιτική διά της απειλής του θανάτου – κι όσοι τη μετέρχονται είναι αποφασισμένοι. Πιο διάσημος απεργός πείνας ήταν το 1981 ο Μπόμπι Σαντς, εθνικιστής Ιρλανδός από το Μπέλφαστ, μέλος του IRA, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, που είχε στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Ιρλανδίας από τη Βρετανία. Ο φυλακισμένος Σαντς και μαζί του πολλοί ομοϊδεάτες του διεκδίκησαν να επιστρέψει ο χαρακτηρισμός της ιδιότητας του πολιτικού κρατουμένου, που τους είχε αφαιρεθεί, επιδιώκοντας παράλληλα τη διεθνή προσοχή. Ο Μπόμπι Σαντς, τελικά, πέθανε έπειτα από 66 μέρες απεργίας – και μαζί του ακόμα 9 ομοϊδεάτες του. Προφανώς, ακολούθησαν ταραχές, που συνάντησαν ένα αποφασισμένο, υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, κράτος.
Στην Ελλάδα, οι απόπειρες εκβιασμού του κράτους μέσω κάποιας πάντα αριστερής απεργίας πείνας είχαν ανέκαθεν ένα γκροτέσκο στοιχείο. Υπήρχε και μια απόπειρα-φαρσοκωμωδία, η περίφημη απεργία πείνας του Ιωάννη Μιχελογιαννάκη το 2014, ο οποίος, τις δύο μέρες που κράτησε, πήγαινε για καφέ και συνελήφθη να τρώει παξιμάδια.
Ο επόμενος στη σειρά που έκανε απεργία πείνας, διεκδικώντας να μεταφερθεί σε φυλακή της αρεσκείας του, ήταν ο πολλαπλά ισοβίτης Δημήτρης Κουφοντίνας, ο σίριαλ κίλερ της 17 Νοέμβρη. Η απεργία κηρύχτηκε τον Ιανουάριο του 2021, ήταν καλά οργανωμένη επικοινωνιακά από ένα δίκτυο οπαδών της δράσης του και των συμβολισμών ενός διαρκούς (ένοπλου) αγώνα κατά του «συστήματος» και στόχο είχε, μέσω της συγκίνησης με όμηρο τη ζωή του καταδικασμένου σίριαλ κίλερ, τον εκβιασμό του κράτους και της κοινωνίας ουσιαστικά από όλη την Αριστερά που επένδυσε σε εκείνη την κινητοποίηση, από το οποίο διεκδικήθηκε η υποχώρησή του. Τελικά, το κράτος δεν υποχώρησε – και ο Κουφοντίνας διέκοψε την απεργία, υποχρεώνοντας το κίνημα υποστηρικτών του σε ήττα. Μια ζοφερή ήττα για τσάμπα αγωνιστές.
Η τελευταία πολυσυζητημένη απεργία πείνας ήταν του Πάνου Ρούτσι, πατέρα νεκρού νέου στο δυστύχημα των Τεμπών, που θεωρήθηκε πολιτικά υποκινούμενη και η αρχική δραματικότητά της ξεφούσκωσε όταν, ενώ ικανοποιήθηκε δικαστικά το αίτημα του απεργού για εκταφή του γιου του, εκείνος δεν εκτέλεσε τη δικαστική απόφαση. Ηταν η τελευταία πράξη του κινήματος των συναισθημάτων για τα Τέμπη, που εξέπεσε αφότου η Μαρία Καρυστιανού, το κεντρικό σύμβολό του, έγινε κομματάρχισσα.
Το ότι ο απεργός Χαντζής δεν είχε τελικά σκοπό να γίνει μάρτυρας, πρέπει να έθλιψε πολύ κόσμο, επειδή τους στέρησε το κίνητρο μιας «δίκαιης Αγανάκτησης» – ιδίως τους καταληψίες των Προσφυγικών, τους ακτιβιστές των μπάχαλων ή τους ιδεολόγους που διατηρούν το κοινωνικό στάτους των ισχυρών οικογενειών τους ή της δημόσιας αποδοχής τους.
Μπορεί όμως, έστω και έτσι, ο τέως απεργός πείνας να λειτουργήσει ως σύμβολο: σύμβολο των κορόιδων τα οποία θα θυσιαστούν για να δικαιολογείται η επαναστατική γυμναστική των μελών των κινημάτων του αντισυστημισμού, της συγκίνησης, της ανατροπής ή του μπάχαλου. Πολύ μπάχαλο.