ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ REBRANDING ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ

 

Ο Ηλίας Κανέλλης μας θυμίζει ένα  κείμενο που δημοσίευσε ακριβώς  πριν 3 χρόνια και το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό.
 Το κείμενο δημοσιεύτηκε μετά τις δεύτερες εκλογές του 2023 και την πανωλεθρία που υπέστη σε αυτές ο Τσίπρας,  με αποτέλεσμα την παραίτηση του από την προεδρία  του ΣΥΡΙΖΑ

Εύγε και φεύγε. Οι παλιές αναγνώστριες και οι παλιοί αναγνώστες θα θυμάστε ότι έτσι είχα χαιρετίσει τον Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν μια συμφωνία που επιδίωκε η Ευρώπη και ο Τσίπρας, με την αίσθηση της παντοδυναμίας που είχε αποκτήσει στην πολιτική, τη διεκπεραίωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην ουσία, ανέλαβε το πολιτικό κόστος (το οποίο πίστευε ότι θα ισοφαρίσει με ρητορική) της άνευ όρων εξομάλυνσης της διαφοράς δύο χωρών, που έπρεπε να συνεργάζονται αντί να τσακώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία εκείνη ήταν η μόνη θετική στιγμή της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλη η υπόλοιπη πολιτεία του κόμματος και του χαρισματικού και επικοινωνιακού αρχηγού του βαρύνεται από ψέματα, αμετροέπεια, εχθροπάθεια, δημοκρατικές στρεβλώσεις και, ουσιαστικά, την αδιαφορία για το κοινό καλό – αφού ο Τσίπρας πολιτεύτηκε, κυρίως, με άξονα ιδεοληψίες και ιδιοτέλειες. Ας δούμε επί τροχάδην το στίγμα του:

-Ανέτειλε από μαθητής ως «αντιστασιακός» στη σχολική διαδικασία. Όλη η μετέπειτα διαδρομή του ήταν ακριβώς αυτό: άρνηση και διαμαρτυρία, αλλά ούτε μια θετική πρόταση.
-Η πολιτική κουλτούρα του ήταν ο ακτιβισμός. Ήταν η πρακτική των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δομήθηκαν στην ιδέα του επαναστατικού τουρισμού: διάφοροι ριζοσπάστες από διάφορα μέρη μαζεύονταν σε μια μεγάλη πόλη του δυτικού κόσμου για να τα σπάσουν.

-Η μεγάλη του στιγμή, οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, έδειξε τη σχέση του με την πολιτική: η βία γι’ αυτόν ήταν μαμή της ιστορίας και η μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
-Απ’ την αρχή της χρεοκοπίας, κατανόησε ότι έπρεπε να κρυφτεί στον πολτό της Αγανάκτησης. Εκεί στρατολόγησε ορισμένα από τα asset της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης, εκεί κατανόησε και τη διαπερατότητα των ιδεολογιών, τις ιδεολογικές ωσμώσεις δυνάμεων που κατά βάσιν εκφράστηκαν με συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», με εχθροπάθεια, με βιαιοπραγίες.

Ο εμπρησμός της Μαρφίν και ο θάνατος τριών εργαζομένων για τον Τσίπρα ακόμα είναι ένα γεγονός που έπρεπε να θαφτεί.
-Η πορεία προς την εξουσία ήταν μια πορεία μέσα από την εχθροπάθεια, το διχασμό, τον οιονεί εμφύλιο. Επίσης, ήταν μια πορεία γεμάτη εσκεμμένα ψέματα – με πρώτα και καλύτερα, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, ότι θα εφαρμόσει οικονομικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) ευημερούσης κοινωνίας και ότι θα διώξει την τρόικα.

-Το μεγάλο του κατόρθωμα, η εξαγγελία τού χωρίς νόημα δημοψηφίσματος και τα capital control, έπρεπε να είναι το τέλος του: ιταμό, όπως άξιζε στην έως τότε διαδρομή του. Το ότι κατάφερε να επιβιώσει, κοροϊδεύοντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, ήταν προσωπικό κατόρθωμα. Του έδωσε περίοδο χάριτος, αλλά με μεγάλο τίμημα για τη χώρα: στασιμοχρεοκοπία και προσπάθεια φαλκίδευσης δημοκρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, Τύπος).
-Η τετραετία του στην αντιπολίτευση δεν τον βελτίωσε. Συνέχισε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, αδιαφορώντας για συναινέσεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας.

 Η πρόσφατη συνεισφορά του «χώρου» στην πολιτική κουλτούρα είναι συνθήματα όπως «Μητσοτάκη γ$%*σαι» ή «ΝΔ παιδοβιαστές». Και μια κινδυνολογία στηριγμένη σε συστηματικά ψέματα.
Ο Τσίπρας άφησε πίσω του συντρίμμια. Εχθροπάθεια, διχασμό, μια οργουελική νέα ομιλία. Αδιαφόρησε για πολιτικές συναινέσεις και, αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, εκ των υστέρων προσπαθούσε να σβήσει τις συνέπειές τους. Δεν θα μας λείψει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ

Ο Jean-Paul Fitoussi (19-8-1942 – 15-4- 2022) ήταν ένας διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος και  κοινωνιολόγος.
Από το 1979 μέχρι το 1983, ήταν καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, και το 1984 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες. Ήταν επίσης καθηγητής οικονομικών στο Ινστιτούτο πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι, όπου δίδαξε μέχρι το 1982.
Πριν λίγες ώρες είδα στο  Stamatis Zacharos, στο Nikos Drandakis και αλλού, να δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο του Jean-Paul Fitoussi  και να γίνεται αμέσως viral.
 Είναι από τα λίγα άρθρα που αναφέρουν την επίδραση που είχαν  ναζιστικά  ή κομουνιστικά καθεστώτα σε γνωστούς διανοούμενους που θεωρούσαν πως αλλαγές στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να γίνουν μόνο με την χρήση βίας.   
Για να δικαιολογήσουν δε την χρήση αυτή έχουν πει  παροιμιώδεις ανοησίες και τερατωδίες.

 "Τι θα γινόταν αν η κουλτούρα, η ευφυΐα και η εκπαίδευση δεν αποτελούσαν εγγυήσεις σοφίας, αλλά στην πραγματικότητα προδιέθεταν τον άνθρωπο στην πλάνη; Στην ΕΣΣΔ, οι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου ήταν δύο έως τρεις φορές πιθανότερο, σε σχέση με τους αποφοίτους λυκείου, να υποστηρίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
 Στην Καμπότζη, οι Ερυθροί Χμερ καθοδηγούνταν από οκτώ γαλλόφωνους διανοουμένους: πέντε δασκάλους, έναν πανεπιστημιακό καθηγητή, έναν δημόσιο υπάλληλο και έναν οικονομολόγο. Όλοι τους είχαν σπουδάσει στη Γαλλία τη δεκαετία του 1950, κυρίως στη Σορβόννη, όπου είχαν εμποτιστεί με τη σαρτρική σκέψη περί στράτευσης και αναγκαίας βίας.
Στη Δύση, πολλοί κορυφαίοι διανοούμενοι λειτούργησαν ως συνοδοιπόροι του σοβιετικού καθεστώτος: από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ —«Ένα επαναστατικό καθεστώς πρέπει να απαλλάσσεται από τα άτομα που το απειλούν, και δεν βλέπω άλλο μέσο από τον θάνατο. Από τη φυλακή μπορεί κανείς πάντα να βγει»— έως τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος είπε για όσους εκτελέστηκαν στις Δίκες της Μόσχας: «Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο αξίζουν να εκτελεστούν», ή τον Μπέρναρντ Σω: «Ο Στάλιν θα αποκατασταθεί από την υστεροφημία, όπως αποκαταστάθηκαν ο Βολταίρος και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον».
Και ανάμεσά τους, ο Αλτουσέρ, ο Αραγκόν, ο Αντρέ Γκλικσμάν, ο Εντγκάρ Μορέν, ο Νόαμ Τσόμσκι…
Με την επιστροφή του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Τζορτζ Όργουελ δεν κατάφερε να δημοσιεύσει σε επιδραστικά περιοδικά την καταγραφή του για τις εκκαθαρίσεις, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις που διέπραττε το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εξαιτίας της σιωπηρής υποστήριξης της βρετανικής διανόησης προς τον κομμουνισμό.
 Για τους ίδιους λόγους, χρειάστηκε στη συνέχεια πολύ χρόνο για να βρει εκδότη για την αντιολοκληρωτική σάτιρά του, τη Φάρμα των Ζώων — ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ μάλιστα επέπληξε τον Όργουελ επειδή δεν παρουσίαζε την «τροτσκιστική οπτική» με επαρκή συμπάθεια.
«Η βρετανική διανόηση», έγραψε ο Όργουελ στον πρόλογο του βιβλίου όταν αυτό τελικά εκδόθηκε, «έχει αναπτύξει μια εθνικιστική αφοσίωση προς την ΕΣΣΔ και, κατά βάθος, αισθάνεται ότι η αμφισβήτηση της σοφίας του Στάλιν αποτελεί ένα είδος βλασφημίας».
Όσο για τον ναζισμό, τον οποίο υποστήριξαν ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ή ο Καρλ Σμιτ, αυτός προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στους κόλπους της γερμανικής πνευματικής ελίτ.
«Κατά την άνοδό του», αφηγείται ο ιστορικός Πολ Τζόνσον, «ο Χίτλερ γνώριζε διαρκώς τη μεγαλύτερη επιτυχία στα πανεπιστήμια. Πάντοτε κατέγραφε υψηλές επιδόσεις μεταξύ δασκάλων και πανεπιστημιακών καθηγητών. Πολλοί διανοούμενοι έλκονταν από τα ανώτερα κλιμάκια του Ναζιστικού Κόμματος και συμμετείχαν στις μακάβριες υπερβολές των SS. Οι τέσσερις ομάδες Einsatzgruppen^⁎ είχαν εξαιρετικά υψηλό ποσοστό πανεπιστημιακών αποφοίτων μεταξύ των αξιωματικών τους.
 Ο Ότο Όλεντορφ, ο οποίος διοικούσε το Τάγμα “D” —και ο οποίος δολοφόνησε 33.721 Εβραίους μέσα σε δύο ημέρες— ήταν απόφοιτος τριών πανεπιστημίων και κάτοχος διδακτορικού στη νομική επιστήμη».
Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η παρισινή διανόηση δεν διακρίθηκε για τη διορατικότητά της.
Ο Φιντέλ Κάστρο δέχθηκε επισκέψεις από την Ανιές Βαρντά —η οποία γύρισε μια προπαγανδιστική ταινία που τον συνέκρινε με τον Γκάρι Κούπερ—, από τον Σαρτρ —ο οποίος άντλησε από την επίσκεψη αυτή δεκαέξι εγκωμιαστικά άρθρα για τη France-Soir—, αλλά και από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία περιέγραψε τον Κουβανό δικτάτορα ως έναν χαρισματικό και καλοπροαίρετο φιλάνθρωπο.
Η ντε Μποβουάρ, άλλωστε, δεν έκανε τότε την πρώτη της παραχώρηση στον ολοκληρωτισμό. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ταξιδέψει στην Κίνα, για να δημοσιεύσει, με την επιστροφή της, ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων που εξυμνούσε τον μαοϊσμό. «Το πρόγραμμα που εφαρμόζει το καθεστώς», ανέλυε, «είναι εκείνο που θα είχε υιοθετήσει κάθε σύγχρονη και φωτισμένη κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για την πρόοδο της χώρας της». Στην Κίνα, έγραφε, «η ελευθερία είναι μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα». Η φιλόσοφος αγανακτούσε με τον μύθο που διέδιδε ο «αστικός Τύπος», σύμφωνα με τον οποίο η χώρα ήταν δικτατορία.
«Η επίσημη λειτουργία του Μάο συνεπάγεται μόνο μάλλον περιορισμένες εξουσίες. Ωστόσο, το προσωπικό κύρος του Μάο, οι αρετές του, η ικανότητά του, του εξασφαλίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο· ιδίως επειδή, από το 1927, είναι ο αδιαμφισβήτητος ειδικός στα αγροτικά ζητήματα. Όμως η εξουσία που ασκεί δεν είναι περισσότερο δικτατορική από εκείνη που κατείχε, για παράδειγμα, ένας Ρούζβελτ. Το Σύνταγμα της Νέας Κίνας καθιστά αδύνατη τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου: η χώρα διοικείται από μια ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι ενωμένα από έναν μακρύ κοινό αγώνα και από στενή συντροφικότητα».
Η ντε Μποβουάρ επαινούσε «την αμίμητη φυσικότητα» του Μεγάλου Τιμονιέρη, «που ίσως πηγάζει από τις βαθιές αγροτικές του ρίζες —και από τη γαλήνια σεμνότητα ενός ανθρώπου τόσο στρατευμένου μέσα στον κόσμο, ώστε να μη νοιάζεται για την εικόνα του». Και επέμενε: «Δυνατό ή λεπταίσθητο, το πρόσωπό του φανερώνει μια εξαιρετική προσωπικότητα. Δεν σαγηνεύει απλώς· εμπνέει ένα σπάνιο συναίσθημα: σεβασμό». Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Μάο υπήρξε υπεύθυνος για 40 έως 80 εκατομμύρια θανάτους, γεγονός που αναμφίβολα τον καθιστά τον μεγαλύτερο μαζικό εγκληματία στην ανθρώπινη ιστορία.
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρτρ χαιρέτισε την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση, όπως και ο Μισέλ Φουκώ, ο οποίος περιέγραψε με κάποια αφέλεια την προοδευτική πολιτική που πίστευε ότι θα ακολουθούσε το καθεστώς των μουλάδων:
«Με τον όρο “ισλαμική κυβέρνηση”, κανείς στο Ιράν δεν εννοεί ένα πολιτικό καθεστώς στο οποίο ο κλήρος θα διαδραματίζει ηγετικό ή εποπτικό ρόλο. […] Μπορεί κανείς να βρει στο Κοράνι γενικές κατευθύνσεις: το Ισλάμ αποδίδει αξία στην εργασία· κανείς δεν μπορεί να στερηθεί τους καρπούς του μόχθου του· ό,τι πρέπει να ανήκει σε όλους —το νερό, το υπέδαφος— δεν πρέπει να ιδιοποιείται από κανέναν. Οι ελευθερίες θα γίνονται σεβαστές στο μέτρο που η άσκησή τους δεν βλάπτει τους άλλους· οι μειονότητες θα προστατεύονται και θα είναι ελεύθερες να ζουν όπως επιθυμούν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν βλάπτουν την πλειοψηφία· ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα δεν θα υπάρχει ανισότητα δικαιωμάτων, αλλά διαφορά, αφού υπάρχει διαφορά φύσης. Ως προς την πολιτική, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από την πλειοψηφία, οι ηγέτες θα λογοδοτούν στον λαό, και ο καθένας, όπως προβλέπεται στο Κοράνι, θα μπορεί να σηκώνεται και να απαιτεί λογοδοσία από όσους κυβερνούν».
Αν η υστεροφημία δεν στάθηκε ευνοϊκή απέναντι σε μερικούς από τους μεγάλους στοχαστές του περασμένου αιώνα, ποιος ξέρει τι μοίρα επιφυλάσσει για τους δικούς μας;"
 
^⁎Τα Einsatzgruppen (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τάγματα Επιχειρήσεων», γνωστά ιστορικά ως Τάγματα Θανάτου) ήταν παραστρατιωτικές κινητές μονάδες εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας, οι οποίες έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάγονταν απευθείας στα SS και στο Κεντρικό Γραφείο Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA) υπό την καθοδήγηση των Χάινριχ Χίμλερ και Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ο κύριος σκοπός τους ήταν η συστηματική μαζική δολοφονία αμάχων —κυρίως Εβραίων, Ρομά, κομμουνιστών και μελών της πολωνικής ελίτ— στα κατεχόμενα εδάφη της Ανατολικής Ευρώπης.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΑΝ ΟΠΛΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Άσχετα αν είναι δίκαια ή όχι τα αιτήματα ενός ανθρώπου που κάνει απεργία πείνας,  πάντα δημιουργείται  ένα αίσθημα συμπάθειας στο κοινό για αυτόν, καθώς  διακινδυνεύει την ζωή του με αυτήν την απεργία.
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος  συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .

Έτσι  η Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει απεργός πείνας που να μην έτρεξε να του συμπαρασταθεί.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Το ίδιο έτρεξε και όταν ο Ρούτσι, του οποίου ήταν και συνήγορος, έκανε απεργία πείνας στον Άγνωστο Στρατιώτη για την εκταφή του παιδιού του, που τελικά όμως δεν έκανε ποτέ, έλεγε ότι το κράτος βυθίζει την κοινωνία στο σκοτάδι και ότι αρνείται να αποκαλύψει την αλήθεια για τα αίτια θανάτου του νεαρού.
Πως θα μπορούσε λοιπόν να μην συμπαρασταθεί στον καταληψία Αριστοτέλη Χαντζή μετά από 139 μέρες απεργίας πείνας, κατηγορώντας την :«σκανδαλώδη άρνηση της κυβέρνησης να πάρει θέση, να προστατεύσει αυτή την Κοινότητα, η οποία προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (άραγε τι;)  και έχει διατηρήσει εσωτερικά τα Προσφυγικά, την ώρα που η Πολιτεία ήταν εντελώς απούσα».
 Ποιο πριν από αυτήν, ο εξ ίσου λαϊκιστής Δήμαρχος της Αθήνας παρέπεμψε σε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (20.04) με την οποία ο Δήμος Αθηναίων είχε «ζητήσει να ληφθούν από την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση πρωτοβουλίες διαλόγου με την κοινότητα των Προσφυγικών, που θα οδηγήσουν σε συναινετικές λύσεις για την αποκατάσταση των κτιρίων».
Δηλαδή σε απλά ελληνικά, ο Δήμαρχος αν σε ένα παλιό σπίτι σου έχουν εγκατασταθεί παρανόμως μερικοί, δεν μπορείς να τους βγάλεις και να το επισκευάσεις, αλλά μόνο να το επισκευάσεις σύμφωνα με το πως θέλουν αυτοί!
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
 Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.  
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr  την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr  την ημέρα.
Έτσι ένας άνθρωπος σε απεργία πείνας μπορεί κατά μέσο όρο να επιβιώσει από 45 έως 70 ημέρες, εάν καταναλώνει νερό. Ο ακριβής χρόνος εξαρτάται από το αρχικό σωματικό βάρος, τα αποθέματα λίπους και τη λήψη βιταμινών ή αλατιού
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό  και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα  αλλά και του  κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι  9 μέλη του  IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο  IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα  «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα  σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ,  του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος  για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η  42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
 Την μεγαλύτερης διάρκειας  απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει  στην Ινδία η   Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε  απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η κυβέρνηση τη συνέλαβε και την κρατούσε ζωντανή στο νοσοκομείο μέσω αναγκαστικής σίτισης με ρινικό σωλήνα για σχεδόν 16 ολόκληρα χρόνια (500 εβδομάδες). Σταμάτησε τη διαμαρτυρία της τον Αύγουστο του 2016 για να κατέβει στην πολιτική.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί  στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν  Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.
 
Σχετικά με το θέμα των προσφυγικών λεπτομερέστερα στο
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

Τις προηγούμενες μέρες  δύο νέα κόμματα εμφανίστηκαν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν να διαφοροποιούνται τα μέχρι τότε ποσοστά των άλλων κομμάτων. 

Μεγάλος ήταν ο εκνευρισμός στο ΠΑΣΟΚ όταν είδαν σε αυτές από την δεύτερη θέση που βρισκόταν να καταρρέουν στην τρίτη ή τέταρτη θέση.
Η εμφάνιση κάποιου νέου κόμματος ή και πολιτικού αρχηγού πάντα δημιουργεί ελπίδες σε πολλούς που απαντούν εύκολα στους δημοσκόπους ότι θα το ψηφίσουν.
Γράφει χαρακτηριστικά για το φαινόμενο αυτό ο Γιώργος Παπαχρήστος:

 Ιστορικά, υπάρχει η περίπτωση του κόμματος ΚΕΠ (Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών) του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το ίδρυσε τον Μάρτιο του 2001 όντας δήμαρχος Αθηναίων, και με το που εμφανίστηκε, άρχισε να σαρώνει δημοσκοπικά – οι εταιρείες, οι ίδιες αυτές εταιρείες σήμερα που θύουν στα πόδια του ΕΛΑΣ-Τσίπρας τεράστια ποσοστά, έδιναν τότε στο ΚΕΠ, προσέξτε παρακαλώ, από 15%-19% στην πρόθεση ψήφου!!! Με το που εμφανίστηκε, επαναλαμβάνω. Μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, το 19% είχε φτάσει 24%, και όλοι έβλεπαν σε αυτό, το κόμμα που θα έπαιζε στα ζάρια με τους δύο μεγάλους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝουΔου, την εξουσία. Γρήγορα όμως, τα ποσοστά άρχισαν να αποκλιμακώνονται. Μέχρι το τέλος του χρόνου, είχαν πέσει κάτω από 10%. Αποτέλεσμα; Τον Ιούνιο του 2002, χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Αβραμόπουλος ανέστειλε τη λειτουργία του ΚΕΠ, και προσχώρησε στη ΝουΔου του Κώστα Καραμανλή.
Θυμηθείτε επίσης ότι μετά την καθημερινή Κασσελακιάδα από τα ΜΜΕ  αμέσως μετά την ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτόν τον Σεπτέμβριο του 2023, οι πρώτες δημοσκοπήσεις (Metron Analysis, GPO, Pulse) έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται στα επίπεδα του 14% με 17% στην πρόθεση ψήφου. Σήμερα οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται ο Κασσελάκης.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι κόμματα που ο λόγος δημιουργίας τους είναι η πολιτική διαμαρτυρία στα διαδραματιζόμενα  στην   πολιτική ζωή της χώρας  μπορεί με την δημιουργία τους να εμφανίσουν κάποια δυναμική αλλά σύντομα όπως οι μετεωρίτες  εξαφανίζονται.
Οι ΑΝΕΛ στις εκλογές του Μάϊου 2012, λίγους μήνες μετά την δημιουργία τους, πέτυχαν ένα ποσοστό 10,6% που μειώθηκε στο 4,75% στις δεύτερες εκλογές του 2015 παρά το γεγονός ότι συμμετείχαν στην κυβέρνηση, για να καταλήξουν στις ευρωεκλογές του 2019 στο 0,8% με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Την ίδια περίοδο (2012-2019) ένα άλλο γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας ήταν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που έφτασε στις εκλογές του  2015  στο 7% για να μείνει τελικά εκτός κοινοβουλίου με 2, 93% το 2019 πριν να καταδικαστούν ως εγκληματίες τα ηγετικά της στελέχη.

Στις αρχές του έτους στις δημοσκοπήσεις η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η δημοφιλέστερη από τους  πολιτικούς αρχηγούς και το κόμμα της ερχόταν δεύτερο  με ποσοστό περίπου 15%
Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc στο 15,7% βρίσκεται το ΕΛΑΣ ενώ η Ζωή κατακρημνίστηκε στο 5,4%
Τέλος το έτερον νεοεμφανισθέν κόμμα είναι της κβαντικής παιδιάτρου, που ως γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας αγκαλιάστηκε αρχικά από την αριστερά (ο Αρβανίτης την εμφάνισε στο Ευρωκοινοβουλιο, με την Ζωή είχε θερμούς εναγκαλισμούς κτλ) με αποτέλεσμα να εμφανίζει στην πρώτη δημοσκοπική μέτρησή της  δυνητική ψήφο 21,1%   μέχρι που έδειξε ότι μάλλον κινείται στον χώρο της ακροδεξιάς και των θρησκόληπτων με ταυτόχρονη δημοσκοπική κατρακύλα.

Με την εμφάνιση του Τσίπρα κατέβηκε  αυτόματα στην 3η θέση με 12.6% συμπιέζοντας το ΠΑΣΟΚ στην τέταρτη με 10,5. (έρευνα Opinion Poll για Action 24). 
Αν θυμάστε ίδιος ο Ανδρουλάκης, με το που εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2021, είδε τα ποσοστά του κόμματος να φλερτάρουν για καιρό με το 20%, πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Στις εκλογές του ’23, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να γράψει 12%, στο 11,83% έμεινε.
Όπως γράφει και η Κατερίνα Παναγοπούλου: Το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας ότι ο κόσμος αποδοκίμασε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοκτονικά θεώρησε ότι για να καλύψει το κενό πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ρητορική και επιχειρηματολογία ΣΥΡΙΖΑ, μάζεψε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζοντας τη δεξαμενή του Κέντρου στη ΝΔ, και τώρα που επέστρεψε ο ορίτζιναλ συριζαίος αρχηγός, χάνει και την εναπομείνασα δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, το κεντρώο ακροατήριο δηλώνει, έστω απρόθυμα, ότι θα ψηφίσει ξανά Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον στις δημοσκοπήσεις με 15 μονάδες διαφορά πρώτο, αφού ακούει με τρόμο το πρώην κεντρώο ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για κοινά μέτωπα με εκείνους που έλεγαν ότι θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν.

Κανείς δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσκοπικά δεδομένα  η πλειοψηφία των πολιτών (56,6%) θα ψηφίσει για πολιτική σταθερότητα, ενώ 33,5% για διαμαρτυρία.
Τα υψηλότερα ποσοστά που επιλέγουν σταθερότητα είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ με 78.5%, του ΠΑΣΟΚ με 62% και του ΣΥΡΙΖΑ με 50.8%.
Από την άλλη τα υψηλότερα ποσοστά υπέρ της διαμαρτυρίας βρίσκονται ανάμεσα στους ψηφοφόρους του Κ.Κ.Ε με 55.7%, της Λύσης με 50% και της Πλεύσης με 48%.
Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες (78,6%) θεωρούν σημαντικό ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια μείζονα κρίση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με 29%, ακολουθούμενος από τον Αλέξη Τσίπρα με 13,2%.
Προσωπικά πιστεύω πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να συσπειρώσει σε σημαντικό βαθμό τους αριστερούς,  που δεν ανήκουν σε προσωποπαγή κόμματα, όπως της Ζωής και του Γιάνη με ένα Ν που δύσκολα τα βλέπω να μπαίνουν στην Βουλή.
Η Καρυστιανού χωρίς καμιά αντίστοιχη πολιτική παιδεία όσο αναπτύσσει τις θέσεις που θα της έχουν γράψει το πολυποίκιλης προέλευσης επιτελείο της, θα επιβεβαιώνει την παροιμία που λέει το τι γένεται όσο ανεβαίνει η  μαϊμού, καθώς θα γίνονται γνωστές οι θρησκόληπτες ακροδεξιές απόψεις της διανθισμένες με ρωσόφιλες θέσεις.
Ο Ανδρουλάκης αν καταφέρει να απαλλαγεί από τον ανεκδιήγητο Δούκα και σταματήσει τις ανοησίες για πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο και το εξ ίσου βλακώδες ότι «δεν θα συνεργαστεί με κανένα κόμμα» και πει το λογικό ότι οι πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες δεν προκαθορίζονται, αλλά είτε μας αρέσει ή όχι, εξαρτώνται από την ετυμηγορία του λαού, ίσως δει μια δημοσκοπική ανάκαμψη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από αξιολόγηση.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο Προκόπης Δούκας στο άρθρο του Το Πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ θεωρώ ότι κάνει μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας και για τον λόγο αυτό το έχω μεταφέρει ολόκληρο εδώ. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.

Υπάρχει μια μεγάλη (και εξαιρετικά κρίσιμη) μάζα ψηφοφόρων περί το Κέντρο, που δεν έχουν οπαδικές εξαρτήσεις από κόμματα (χωρίς να είναι απολιτίκ), επιθυμούν τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αισθάνονται ευθύνη και ανησυχία για την πορεία της Ελλάδας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, θέλουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αποτελούν επί της ουσίας τους προοδευτικότερους πολίτες (καθώς η σύγχρονη Αριστερά έχει πάρει διαζύγιο με την πρόοδο εδώ και δεκαετίες) – και αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύονται. Αναγνωρίζουν τα θετικά της τελευταίας επταετίας, το ότι η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετώπισε με επιτυχία κρίσεις, έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της και έγινε από παρίας της Ευρώπης, δημοσιονομικό πρότυπο. Ωστόσο, είναι απογοητευμένοι από την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, τις εκπτώσεις σε ζητήματα κράτους δικαίου και την υπόθεση των υποκλοπών, τα σκάνδαλα διαφθοράς όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παλαιοκομματικό ρουσφέτι, την επέλαση των Νεοδημοκρατών στην κυβέρνηση στη δεύτερη θητεία της και τη συνεπαγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση και απραξία. Οι πολίτες αυτοί δύσκολα συγχωρούν την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε, μετά τα Τέμπη, να μπει νυστέρι αξιολόγησης στο πολιτικό προσωπικό και στον δημόσιο τομέα, ώστε η χώρα να μην είναι σε πολλές όψεις της η «καθ’ ημάς Ανατολή» και χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ. Το πολιτικό αδιέξοδο έχει βαθιές ρίζες, ακολουθεί την παγκόσμια πτώση του επιπέδου και την απομάκρυνση των άξιων προσώπων από την πολιτική, ωστόσο η μέχρι τώρα υστέρηση μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για έλλειψη δράσης.

 Το φυσιολογικό σε κάθε δημοκρατία είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, ώστε να μην υπάρχουν φαινόμενα καθεστωτισμού και αλαζονείας, που ευνοούν τη στασιμότητα και τη διαφθορά. Η ιδιοτυπία όμως των τελευταίων ετών, με την κυβέρνηση να μην απειλείται εκλογικά και να έχει σταθερά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, χωρίς αντίπαλο, εντείνει την αίσθηση της ασφυξίας, σε πολλούς από αυτούς τους ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη.  

Αυτές τις ημέρες, υποτίθεται ότι γίνεται μια κοσμογονία ανακοίνωσης νέων κομμάτων και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με διάχυτες τις ελπίδες ανανέωσης του. 

Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ανακυκλώσεις που προοιωνίζονται μόνο μια ακόμα πιο αρνητική σύνθεση της Βουλής: — Ο πιο απαξιωμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται να λανσάρει ξανά το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα, απαλλαγμένος από τις κομματικές ισορροπίες της λαϊκίστικης εκδοχής της ανανεωτικής Αριστεράς που έφτιαξε, μαζί με άλλους του χειρότερου κομματιού της. Για πολύ κακή του τύχη όμως, όχι μόνο καταστρέφει εντελώς το rebranding που επιχείρησε ανεπιτυχώς, αλλά φροντίζει να το κάνει σε μια συγκυρία που ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, αλλά και οι δικές του αμετανόητες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις περί τραπεζών (είναι αστεία η προσπάθεια να δικαιολογηθεί το ατόπημα με την επίκληση ενός σχεδίου που είχε η κυβέρνηση Πικραμμένου) θυμίζουν από τι γλυτώσαμε παρά τρίχα το 2015 και πόση ζημιά έκανε στη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, το πέρασμα του από την εξουσία.

 — Ο πιο μοιραίος πολιτικός της χώρας σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά και την πατρότητα του καταστροφικού «αντιμνημονίου», ο Αντώνης Σαμαράς, αμφιταλαντεύεται προς ή διαπραγματεύεται τη δημιουργία κομματιδίου στα δεξιά της ΝΔ, ώστε να απορροφήσει δυσαρεστημένους λαϊκο-υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, που δεν αντέχουν τον «woke Μητσοτάκη» ή να εξασφαλίσει ανταλλάγματα επιρροής μέσα στη ΝΔ. Το αντίπαλον δέος στον τραμπισμό της Λατινοπούλου, φυσικά μόνο ανανέωση και ελπίδα δεν υπόσχεται. — Η νέα εκδοχή της απολιτίκ, ψεκασμένης «Ελπίδας», χωρίς καμία γνώση, εμπειρία και προοπτική έρχεται να προστεθεί σε αυτό σκηνικό, φιλοδοξώντας να αλιεύσει στον πολτό των συγκοινωνούντων δοχείων των άκρων, κυρίως των δεξιών θρησκόληπτων και ρωσοφιλικά καθυστερημένων, στριμώχνοντας τους βλαβερούς πολιτικούς σχηματισμούς του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Κωνσταντοπούλου και επιθυμώντας να καταστήσει και πάλι τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της βαλκανικής υστέρησης της χώρας.

 Η «κβαντική» ανάδειξη μιας ηρωίδας, που παρέσυρε κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες σε πλατείες, είναι μια σύγχρονη ιστορία ψωνισμένης εξαπάτησης. Μόνο που ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας δεν επιτυγχάνεται ποτέ έτσι. Η βελτίωση και η πρόοδος προς τα εμπρός επιτυγχάνεται μόνον με σοβαρότητα, κόπο και ωριμότητα του εκλογικού σώματος: Με την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων, σε παλιά ή νέα οργανωμένα κόμματα, με πολιτικό έρμα, που κινούνται στην πορεία του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Βασιλείου της Κύπρου ή του Τάσου Γιαννίτση, για να αναφερθώ μόνον σε πολιτικούς που δεν βρίσκονται στη ζωή ή δεν είναι πια ενεργοί. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο πρέπει να ψηφίζουμε τους καλύτερους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις: Η αξιοκρατία την προάγει και δεν είναι ελιτισμός.

Αντιθέτως, η μετριοκρατία την υπονομεύει, αργά, αλλά σταθερά. Η ίδια η ΝΔ αντιμετωπίζει το αδιέξοδο στο εσωτερικό της: Οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι είναι ένας απόφοιτος του Κολλεγίου χωρίς κανένα ηγετικό προφίλ ή γοητεία, που βασίζεται δυστυχώς στο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της παράταξης του, δίνοντας προοπτική υποβάθμισης της ΝΔ σε ένα στενό κομματικό πλαίσιο και υποσχόμενος προοπτική συρρίκνωσης των ποσοστών της σε επίπεδα με ταβάνι το 25%. Απέναντι στον Νίκο Δένδια, ο μόνος που προβάλλει ικανός να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, (ενσαρκώνοντας και ο ίδιος την έξυπνη διεύρυνση και απήχηση στο απέναντι στρατόπεδο) είναι ο έτερος Κυριάκος, ο οποίος προς το παρόν φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατο) να γίνει δεκτός από αυτή ακριβώς την οπαδική βάση, αφού είναι πρώην ΠΑΣΟΚος. Έλα όμως που τα περισσότερα αξιόλογα πολιτικά στελέχη στη χώρα από εκεί προέρχονται, από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ (μετρήστε μόνον τους οικονομολόγους)… Οσο όμως και να στρέφονται τα βέλη της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον κανείς δεν φαντάζει διάδοχος του στην πρωθυπουργία, η μονοκρατορία ενός κόμματος θα διαιωνίζει μια  -νοσηρή για τη δημοκρατία- κατάσταση. Το πρόβλημα  στη βάση του είναι απλό: Για να αλλάξει μια κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει κάποιος να τη διαδεχτεί. Ο μόνος τρόπος λοιπόν αποφυγής του αδιεξόδου ήταν η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως πειστικού εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου.

Με τις τελευταίες  όμως εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ «αυτοκτόνησε» πολιτικά, επανεκλέγοντας έναν αδύναμο και ακατάλληλο αρχηγό, χωρίς προσόντα και αξιόλογο βιογραφικό, για τον οποίο μιλούν ακόμα και μέσα στο κόμμα του με απαξιωτικές εκφράσεις βουκολικής προέλευσης. Το βεληνεκές του ως υποψηφίου πρωθυπουργού δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του. Οι αποτυχημένες επιλογές και οι λάθος χειρισμοί, επιβεβαιώνουν, χρόνια τώρα, το θρίαμβο μιας αδιέξοδης και ανεπαρκούς «κομματίλας» και αρκεί μόνο να δει κανείς τις μεταγραφές «διεύρυνσης« (από Ζαγοράκη, Θρασκιά και Παππά, ως Φαραντούρη και στελέχη του Βαρουφάκη) για να καταλάβει με πόσο αυτοκαταστροφικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ αποξενώνει τους ψηφοφόρους του Κέντρου, που θα ήταν απαραίτητοι για την ανάκαμψη του – ακόμα και όσους από τους δικούς του ψηφοφόρους δεν συγχωρούν τη λεηλασία και τους προπηλακισμούς που είχαν δεχθεί από τους Συριζαίους. Κορύφωση αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η αχρείαστη ασύμμετρη σπουδή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ, κάτι που το καθιστά οριστικά ένα περίκλειστο «ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς» και διακινδυνεύει την αρτιμέλεια του, αν έλθει τρίτο στις κάλπες. Η Αννα Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, αλλά μόνον αυτή… Οποιοσδήποτε άλλος από τους τέσσερις βασικούς υποψηφίους να κέρδιζε εκείνες τις εκλογές (ακόμα και ο Δούκας, με λάθος πολιτικό προσανατολισμό) καλύτερα θα τα πήγαινε: η βελόνα θα κουνιόταν και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλησιάσει το 20% και να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να υπερκεράσει τον Μητσοτάκη, ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής μια πειστική και σοβαρή προσωπικότητα, θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, απαλλάσσοντας ενδεχομένως τη χώρα από ακροδεξιούς σε υπουργικούς  θώκους.

 Η κοινωνία όμως δεν συνειδητοποίησε επαρκώς τότε τη σημασία εκείνων των εκλογών και το γεγονός ότι οι εσωκομματικές κάλπες είναι πια ανοιχτές στην κοινωνία και μας αφορούν όλους. Μόλις 3-4 χιλιάδες παραπάνω ψηφοφόροι να εμφανίζονταν, η Άννα Διαμαντοπούλου ή ο (πολύ λιγότερο έμπειρος ή κεντρώος) Παύλος Γερουλάνος θα μπορούσαν να περάσουν στο β’ γύρο – και τότε όλα θα ήταν ανοικτά. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία όμως. Και ίσως να είναι και αργά. Γιατί όπως είπε και ο σοφός Σημίτης στην τελευταία του εσωκομματική παρέμβαση, οι ευκαιρίες στη ζωή δεν είναι άπειρες.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Είμαι σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων παρακολούθησαν χθες τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον δεν ξέρουν ότι αυτός είναι ένα σατανικό σχέδιο του ΝΑΤΟ!
 Ο έγκυρος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ μας το έχει αποκαλύψει  από καιρό γράφοντας :
«Για όσους δεν το γνωρίζουν, εμπνευστής και δημιουργός της Γιουροβίζιον είναι το ΝΑΤΟ (!) στο πλαίσιο της πολιτικής του για την «ήπια ισχύ»…. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956, με τον φιλόδοξο στόχο «να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης».
Όταν δε το 2022 η φιλειρηνική  Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, φαίνεται ότι κινητοποιήθηκε όλος ο μηχανισμός του ΝΑΤΟ και καθώς αυτό, με την προπαγάνδα του, έχει επηρεάσει τους Ευρωπαίους, νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η ναζιστική  Ουκρανία με το συγκρότημα Kalush Orchestra και το τραγούδι «Stefania».
Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι δεν διαβάζουν ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για να μαθαίνουν την αλήθεια για τα υποχθόνια αυτά σχέδια του ΝΑΤΟ.
Στις 14-5-2022 η έγκυρη εφημερίδα μας άνοιγε τα μάτια γράφοντας μεταξύ άλλων:
 Αυτό προκύπτει από έγγραφα του ΝΑΤΟ, που αποχαρακτηρίστηκαν το 2015 και περιγράφουν ως εξής τη δημιουργία της Eurovision: Στις 28/1/1955 συναντήθηκαν στο Παρίσι τα μέλη της «Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τον Πολιτισμό και τη δημόσια πληροφόρηση» με τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, στον οποίο παρέδωσαν μια έκθεση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονομαζόταν Eurovision. Στο πρότζεκτ αυτό είχε ήδη εμπλακεί το BBC.
Στις 30/11/1955, ξανά στο Παρίσι, έγινε μια νέα συνάντηση, αλλά το σχέδιο είχε αλλάξει: Τώρα συζητιόταν η δημιουργία ενός μουσικού φεστιβάλ του ΝΑΤΟ που θα ξεκινούσε τον Απρίλη του 1956. Στις 12/2/1955, σε μια τρίτη συνάντηση, αποφασίστηκε η χρησιμοποίηση της European Broadcasting Union (EBU) ως φορέα για την υλοποίηση του σχεδίου, και ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956. Μάλιστα, επικεφαλής της EBU ήταν τότε ένα στέλεχος του BBC, που είχε εξαρχής εμπλακεί στη δημιουργία της Eurovision. Μικρή λεπτομέρεια: Τη δεύτερη συνάντηση απασχόλησε το αν στις μουσικές εκδηλώσεις θα μοιραζόταν απροκάλυπτα προπαγανδιστικό υλικό του ΝΑΤΟ, ιδέα που τελικά απορρίφθηκε, με το σκεπτικό ότι «θα ήταν πολύ πιο φυσικό να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης». Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Αυτό που δεν άλλαξε όμως είναι το δυσώδες παρασκήνιο της διοργάνωσης, που αξιοποιείται για να στέλνονται πολιτικά και γεωπολιτικά «μηνύματα» σε χώρες και ομάδες χωρών, ανάλογα με τις εξελίξεις και τη συγκυρία των μεταξύ τους ανταγωνισμών. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που φαβορί να κερδίσει τον διαγωνισμό εμφανίζεται φέτος η Ουκρανία, ενώ από τον διαγωνισμό έχει εξοβελιστεί η Ρωσία, λόγω της εισβολής.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να γίνει μια μικρή διόρθωση, καθώς δεν πρόκειται περί εισβολής, αλλά για «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (ρωσικά: специальная военная операция)
Πολύ δε φοβάμαι ότι ο γνώστης προφανώς αυτών των καταχθόνιων σχεδίων του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων Τράμπ, φίλος και θαυμαστής του Πούτιν, θέλει να τιμωρήσει τους κακούς του συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν υποστηρίζουν τους φιλειρηνικούς του πολέμους.
Ίσως οι Ευρωπαίοι για να διαφυλάξουμε την Γιουροβίζιον μας και να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε  τα ωραία μπούτια καλλίφωνων κοριτσιών ή πανέμορφους τραβεστί χωρίς μούσι όπως ο/η Dana International ή και με μούσι όπως ο/η Conchita Wurst από την Αυστρία, πρέπει να πείσουμε τους Σουηδούς να του δώσουν επιτέλους εκείνο το Νόμπελ Ειρήνης που τόσοι άλλοι αντίστοιχοι με αυτόν το  έχουν πάρει στο παρελθόν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Το ότι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το διεθνές δίκαιο όταν επιτέθηκαν στο Ιράν, είναι ηλίου φαεινότερο.
Όπως γράφω στο Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΑΔΟΥΡΟ, Ο TΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ : Το τραγελαφικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου από τον Τράμπ την κατήγγειλαν όλοι οι ηγέτες δικτατορικών καθεστώτων, όπως της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Κίνας, του Ιράν κτλ των οποίων οι δικτατορικές τους κυβερνήσεις έχουν καταπατήσει επανειλημμένα το διεθνές δίκαιο! 
Όπως επίσης γράφω σε αυτό, στους μεγάλους υπερασπιστές του διεθνούς δικαίου είναι και η ελληνική αριστερά, που όταν ο Πούτιν εισέβαλλε σε ένα άλλο ξένο κράτος, έκανε όπως θυμάστε συναυλίες υπέρ του «ανθρώπου» και υπέρ της «ειρήνης», βρίσκοντας συγχρόνως δικαιολογίες που δικαίωναν την εισβολή.
Πρόσφατα δε στο ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ έγραφα για το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από αυτόν τον πόλεμο.
Ήδη από την εποχή του πολέμου στην Συρία στο  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ είχα εκφράσει τον  προβληματισμό μου που έχει να κάνει με το ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια τα πράγματα ήταν λίγο πολύ ξεκάθαρα και γνώριζες ποιοι είναι οι "καλοί" και ποιοι οι "κακοί".
Αυτό μέχρι να εμφανιστεί ο ισλαμικός φονταμενταλισμός του Ιράν που έθεσε σαν βασικό του στόχο την εξάλειψη  από τον χάρτη του Ισραήλ χρησιμοποιώντας και ενισχύοντας συνεχώς για τον σκοπό αυτό την Χαμάς, την Χεσμπολάχ και τους Χούτι.
Μπορεί λοιπόν να μην συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο η επίθεση στο Ιράν, αλλά αν δεν είχε γίνει και αυτό είχε καταφέρει να ολοκληρώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα μιας ατομικής βόμβας στα χέρια θρησκόληπτων φανατικών θα ήταν τεράστιοι.
Μετά δε  από τόσες εβδομάδες αδιάκοπων και συνεχών επιθέσεων με πυραύλους κατά του Ισραήλ, είναι  αυταπόδεικτο  ότι το Ιράν και η Χεσμπολάχ διαθέτουν ακόμη αξιόλογο απόθεμα από αυτούς.  Είναι τέλος  σαφές ότι είχαν κατασκευάσει ένα τεράστιο οπλοστάσιο με σκοπό  την εξάλειψη του Ισραήλ.

Ο πόλεμος  όμως αυτός είχε μάλλον θετικό αποτέλεσμα για την σημασία  της χώρας μας στην περιοχή, σύμφωνα με την ανάλυση που κάνει ο Γιωργος Μαλούχος:
Έχουν περάσει δύο μήνες από όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν επιφέροντας, σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα, μείζονες πολλαπλές ανακατατάξεις στις ισορροπίες ισχύος τόσο διεθνώς και περιφερειακά, μα και ειδικά για την Ελλάδα και την Κύπρο ως προς την Τουρκία. Ανακατατάξεις ενδυνάμωσης των δύο κρατών, ευθέως απότοκες του πολέμου.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν ενταφιάστηκαν οριστικά, γεγονός με απολύτως θετικό πρόσημο, όπως και η εξουδετέρωση της πολύμορφης διεθνούς τρομοκρατικής του δράσης.
Αυτά ενόχλησαν διαφόρους. Αλλους υποκριτικά, όπως πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ακόμα δεν μπορούν να συνεννοηθούν τι θέλουν και άλλους που περιέργως πιστεύουν ότι τίθενται θέματα σεβασμού του διεθνούς δικαίου όταν δέχεται επίθεση ένα κράτος παγκόσμιος τρομοκράτης λίγο πριν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές.
Το ντόμινο των εξελίξεων έφερε όμως τα πάνω κάτω για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ισχύς των δύο χωρών τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συμμαχιών, με ισοδύναμη σημασία, εκτοξεύτηκε, ενώ πριν από τον πόλεμο όλα έδειχναν ότι αυτό συνέβαινε για την Τουρκία. Η οποία τώρα, λόγω του πολέμου, βρέθηκε στη δυσμενέστερη θέση των τελευταίων δεκαετιών και έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτό είναι κεφαλαιώδες, καθώς οι ισορροπίες Ελλάδας – Τουρκίας – μεγάλων δυνάμεων υπήρξαν πάντοτε η μετακίνηση που καθόριζε περίπου νομοτελειακά το μεταξύ τους μέλλον.
Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους δύο μήνες, η Αθήνα και η Λευκωσία φαίνεται να έχουν επιτύχει απρόσιτους στόχους δεκαετιών. Τόσο μέσω της υπαρξιακής σημασίας συμμαχίας με το Ισραήλ, που αρχίζει να δείχνει ότι «φέρνει» μαζί και τις ΗΠΑ, κάτι που αλλάζει τα πάντα, όσο, για πρώτη φορά, και με την κατά τα λοιπά νεκρή έως αντίθετη, πλην της Γαλλίας, «Ευρώπη», που πλέον θέλει να είναι παρούσα μετά, αν και ήταν απούσα πριν.
Κάτι που ξεκίνησε με τις επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων, όμως οι ανατροπές είναι πλέον τέτοιας κλίμακας, ώστε ίσως συμβεί το αδιανόητο: να φτάσουν να λειτουργήσουν και ως σύμμαχοι εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας. Και, βεβαίως, η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο εκτοξεύτηκε σε χρόνο μηδέν αλλάζοντας τα δεδομένα – κάτι που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στην κυβέρνηση, ιδίως όταν, όπως συμβαίνει εδώ, της ασκεί σκληρή κριτική για την πολιτική της έναντι της Τουρκίας.
Αντιθέτως, με τη Ρωσία να μην ασχολείται – ενώ άλλοτε θα απειλούσε με παγκόσμιο πόλεμο – και την Κίνα, που πολλοί περίμεναν ότι θα… τρόμαζε ΗΠΑ και Ισραήλ, να δηλώνει ότι «Τα Στενά πρέπει να μείνουν ανοικτά» αδειάζοντας πλήρως την Τεχεράνη, η Τουρκία δεν έχει, για πρώτη φορά, ιδέα ούτε τι συμβαίνει ούτε πού να στραφεί. Και με το βαθύ μίσος της για το Ισραήλ μα και τη Δύση συνολικά, ίσως δεν ξέρει πια αν είναι η επόμενη. Τώρα, δεν ξέρει τι της ξημερώνει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ

 

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από την ημέρα που μας έκατσε στον σβέρκο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα χρόνια περνούσαν διάφορα μυθεύματα άρχισαν να καλλιεργούνται στην χώρα μας, όπως το ότι την χούντα την επέβαλαν οι Αμερικανοί. Σήμερα πλέον και το ΚΚΕ στον  Γ2 τόμο του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ», για την περίοδο 1967-1974 γράφει:

«Το κέντρο που οργάνωσε και επέβαλε τη δικτατορία ήταν εντός Ελλάδας, ήταν τμήμα της διοίκησης του Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά, αλλά συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν ήταν σχεδιασμένο από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας»
και
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»

Ένας άλλος ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι και Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΡΙΞΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Σε αυτό μεταφέρω από κείμενο του Απόστολου Δοξιάδη ότι : η Χούντα κατέρρευσε, τον Ιούλιο του 1974, ή σωστότερα αυτοκτόνησε, λόγω του φρικτού εγκλήματος του κυπριακού πραξικοπήματος που προκάλεσε….
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος  Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή  το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα  μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι  σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τέλος  υπάρχουν σήμερα  και μερικοί άσχετοι που πιστεύουν ότι η οικονομία άνθησε τα χρόνια της χούντας καθώς αυτή διαφήμιζε ότι με την πολιτική  είχε πετύχει ένα  «οικονομικό θαύμα»!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε   ραγδαία αύξηση  και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973,  ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
 Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε, ενώ η οικονομία στηρίχθηκε σε εξωτερικό δανεισμό. 
 Στο τέλος της περιόδου, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε (πάνω από 30% το 1973-1974), γεγονός που επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση με αποτέλεσμα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους στην Ελλάδα να επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία, άλλοι σκάφτουν και κλαδεύουν κι άλλοι πίνουν και χορεύουν.

Μεταξύ άλλων, σχετικά με την ολέθρια κληρονομία της χούντας έχει γράψει ο πρώην υπουργός και ομότιμος καθηγητής Νίκος Χριστοδουλάκης:
Οι οικονομικές πολιτικές που υιοθέτησε η χούντα (1967-1974) προκάλεσαν όχι μόνο άμεσα δυσμενή αποτελέσματα στους εργαζομένους και τα νοικοκυριά αλλά δημιούργησαν έμμεσα και μακροπρόθεσμα κόστη, τα οποία έβλαψαν τη χώρα για δεκαετίες. Οι επιπτώσεις αυτές εκτείνονται από τη λειτουργία της οικονομίας και των θεσμών έως το περιβάλλον και το ανθρώπινο δυναμικό, διαμορφώνοντας στρεβλώσεις που δεν ήταν άμεσα ορατές, αλλά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ζημιογόνες για την Ελλάδα. …………………
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Έγραφε προ ημερών ο Δημήτρης Ψυχογιός με την γνωστή του ευθυκρισία σχετικά με τα όσα έγιναν πρόσφατα στον πλανήτη πριν την πρόσφατη εκεχειρία :

 Επιτέλους, είχαμε και μια όμορφη πασχαλιάτικη είδηση! Οι Ούγγροι εξευτέλισαν τον Ντόναλντ Τραμπ και κυρίως τον αντιπρόεδρό του Τζ. Ντ. Βανς, αποδεικνύοντας ότι ο τραμπισμός και οι παραφυάδες του δεν είναι εύκολο να εγκατασταθούν μόνιμα σε δημοκρατίες.
Δυστυχώς, η ευχάριστη είδηση δεν ακυρώνει την παράδοξη και επικίνδυνη πραγματικότητα στην οποία ζούμε: οι ακροδεξιές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν κηρύξει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόνες τους εναντίον όλου του υπόλοιπου κόσμου. Λίβανος και Ιράν ζουν πραγματικό πόλεμο, οι υπόλοιπες χώρες οικονομικό.
Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου απαιτούν με θράσος από την Ένωση να τους συμπαρασταθεί, προβάλλοντας ως σκιάχτρο τον Βλαδίμηρο Πούτιν στους Βόρειους, την πυρηνική δύναμη του Ισραήλ στους Νότιους – γιατί τι άλλο άραγε εννοεί ο Νετανιάχου όταν απειλεί τον Πέδρο Σάντσεθ ότι «θα πληρώσει» επειδή «συκοφάντησε τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο»; Πώς αλλιώς μπορεί να κάνει την Ισπανία «να πληρώσει»;
Ο Ντόναλντ Τραμπ μετονόμασε ειλικρινέστατα το Υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου, οικοδομεί νέο υπόγειο πολεμικό στρατηγείο στον Λευκό Οίκο, έχει υπουργό Πολέμου τύπο γεμάτο τατουάζ με σταυρούς και όπλα – σαν κάθε τυπικό νεοναζί skinhead.

 Κήρυξε πέρυσι οικονομικό πόλεμο εναντίον όλου του υπόλοιπου πλανήτη, έκανε επίδειξη δύναμης με αεροσκάφη που έκαναν τον γύρο του κόσμου για να βομβαρδίσουν το Ιράν, με πειρατικές επιδρομές παράστησε πως εξοντώνει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Τώρα μετέφερε τις μισές ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και τον Ινδικό, προσποιούμενος πάντα ότι δεν κάνει πόλεμος αλλά «ειδική επιχείρηση», όπως ακριβώς ο Βλαδίμηρος Πούτιν στην Ουκρανία.

Το πασχαλιάτικο μήνυμά του ήταν εξύβριση και απειλές κατά του Πάπα – ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν «πουλάει τρέλα», δεν παριστάνει τον απρόβλεπτο: είναι παρανοϊκός, αισθάνεται θεός, θέλει να επιβάλει τη βούλησή του στον πλανήτη. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ δεν είναι καλύτερος: ζωσμένος με πυρηνικά, απειλεί να κάνει στη Μέση Ανατολή ότι έκαναν προ εικοσαετίας οι «μάρτυρες» που έστελναν Χαμάς και Χετζμπολάχ στο Ισραήλ.
Η δημοκρατική συντριπτική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του καθεστώτος Όρμπαν προσφέρει στην Ένωση μεγαλύτερη ενότητα στην αντιμετώπιση των μέγιστων κινδύνων. Δεν λύνει το πρόβλημα του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου που έχουν ξεκινήσει Τραμπ – Νετανιάχου αλλά αποτελεί χαμόγελο στο πένθος, αισιόδοξη ακτίνα φωτός στο σκοτάδι.
Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα παραμένει και είναι ο Τραμπ. Δεν νομίζω ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν να βρέθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ που κάθε τρεις και λίγο να εκστομίζει αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές  και μερικές σύντομα αναιρούμενες δηλώσεις, όπως ο σημερινός απρόβλεπτος πρόεδρος τους που πρόσφατα δήλωσε πως είναι ο 9^ος ή 10^ος , δεν θυμάμαι, πόλεμος στο Ιράν που σταμάτησε, χωρίς να λέει ότι αυτός μαζί με το Ισραήλ τον ξεκίνησε!
Και βέβαια δεν λέει ότι πίστευε πως εξοντώνοντας  την ηγετική ομάδα των μουλάδων, το ίδιο με τον  Πούτιν στην Ουκρανία, ότι μέσα σε μια εβδομάδα θα κατέρρεε το καθεστώς, το οποίο όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά αναδείχτηκε μια νέα πιο σκληροπυρηνική ηγετική  ομάδα.
 Μπορεί βέβαια να πέτυχε να καθυστερήσει σημαντικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ξοδεύοντας όμως αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια που θα επιβαρύνουν την οικονομία του, δημιουργώντας ταυτόχρονα μεγάλο πρόβλημα παγκοσμίως, στην προμήθεια πετρελαίου  λόγω της προβληματικής διέλευσης του από τα  στενά του Ορμούζ .

Ταυτόχρονα επέφερε μεγάλο πρόβλημα στις αραβικές χώρες με τον αναπόφευκτο καταποντισμό του τουρισμού τους.
Ο μόνος κερδισμένος από αυτό τον πόλεμο είναι το Ισραήλ, τον αφανισμό του οποίου διακήρυσσαν ηλιθιωδώς  οι μουλάδες και οι παραφυάδες τους που ενισχύονταν από το Ιράν. Από αυτές οι μεν Χαμάς στα κατεχόμενα μετά την ισοπέδωση της Γάζας δεν πολυακούγεται, η Χεσμπολάχ έχει σημαντικά απωθηθεί από τα σύνορα με το Ισραήλ έχοντας υποστεί σοβαρά πλήγματα και οι Χούτι έχουν σε σημαντικό βαθμό λουφάξει.

Η Ευρώπη κατάφερε αυτή την φορά σταματήσει να γλύφει τον Τράμπ και να μην του συμπαρασταθεί, προκαλώντας τον θυμό του και την απειλή του για την  διατήρηση του ΝΑΤΟ. Ίσως τώρα κατανοήσει ότι δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στις ΗΠΑ για την άμυνα της αλλά θα πρέπει ενωμένη να αποκτήσει ανεξάρτητη δική της.
Χαμένος είναι και ο Ερντογάν καθώς ανεπιτυχώς προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ της αντίθεσης του με το Ισραήλ και της φιλίας του με τον Τραμπ.
Εξίσου χαμένο είναι και το Ηνωμένο Βασίλειο που εθιμικά συμβάδιζε πάντα με τις ΗΠΑ. Όπως γράφει και ο Στέφανος Κασιμάτης:
 Η απόλυτη αδυναμία των Βρετανών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των περιστάσεων, όχι μόνο έχει εκθέσει διεθνώς τη Βρετανία, αλλά έχει ανοίξει ολόκληρο πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό της χώρας. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πάνε έξι εβδομάδες από τότε, οι Βρετανοί υποσχέθηκαν να στείλουν ένα αντιτορπιλικό στην Κύπρο, για την προστασία των δικών τους βάσεων. Λοιπόν, ακόμη δεν έχει αναχωρήσει. Αν παρακολουθήσει κάποιος τη σχετική συζήτηση στα βρετανικά ΜΜΕ, μένει κατάπληκτος με αυτά που πληροφορείται. Το Ναυτικό τους, λ.χ., διαθέτει περισσότερους ναυάρχους από πλοία, ο δε αριθμός των λειτουργικών αρμάτων μάχης δεν υπερβαίνει τα εκατό. Δεν χρειάζεται όμως να φτάσουμε τόσο μακριά, αρκεί και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα προστατεύει με τις δυνάμεις της τις βρετανικές βάσεις της Κύπρου. Ποιος θα το φανταζόταν στις αρχές του αιώνα μας…

---

Όσο για τις δύο σύμμαχες χώρες του Ιράν ,Ρωσία και Κίνα και οι δύο περιορίστηκαν μόνο σε κριτική κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποφεύγοντας την οποιαδήποτε στρατιωτική ενίσχυση του. Η μεν Ρωσία ίσως να έδωσε μερικές πληροφορίες για την στόχευση αμερικανικών πολεμικών πλοίων σε ανταπόδοση αντίστοιχων αμερικανικών  πληροφοριών στους Ουκρανούς η δε Κίνα που προμηθεύεται περισσότερο πετρέλαιο από την Σαουδική Αραβία παρά από το Ιράν και έχει 10πλάσιο εμποριο με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρά με το Ιράν δεν θέλει να διαταράξει αυτές τις σχέσεις.

Τέλος η χώρα μας φάνηκε με την αποστολή της  φρεγάτας στην Κύπρο και την πετυχημένη κατάρριψη των πυραύλων από την συστοιχία των Πάτριοτ  μας στην Σαουδική Αραβία ως η μόνη χώρα της Ευρώπης που έχει την ετοιμότητα αλλά και την δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά πυραυλική επίθεση τόσο εναντίον της όσο και εναντίον των συμμάχων της.
Την μόνη επίθεση που δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει η χώρα μας είναι αν πραγματοποιηθεί  η προαγγελθείσα από την Γκιλφόιλ επίσκεψη Τραμπ οπότε ο Μητσοτάκης ως οικοδεσπότης θα αναγκαστεί να πει και αυτός σαν άλλος Τσίπρας για τον Τράμπ ότι:  ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό οπότε θα γίνει εδώ χειρότερο μπάχαλο από το να μας είχε πέσει κανένας πύραυλος!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.