atheofobos2

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Με το περασμένο ποστ συμπληρώθηκαν 2000 αναρτήσεις σε αυτό το μπλογκ μέσα στα 20 και πλέον χρόνια που υπάρχει.
Και όπως λέει η γνωστή αγγλική παροιμία all good thinks come to an end με αυτό τον στρογγυλό αριθμό δημοσιεύσεων νομίζω ότι ήρθε η ώρα αυτό το μπλογκ να φτάσει στο τέλος του.
Έτσι θα σταματήσει να με απασχολεί το τι νέο θα δημοσιεύσω κάθε 4 μέρες, όπως γινόταν μέχρι σήμερα, που είναι μια ενασχόληση που χρειαζόταν πολλές φορές να πρέπει να θυσιάσεις αρκετές ώρες τις οποίες θα μπορούσε κανείς να τις αφιερώσει σε άλλες πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες, όπως πχ το διάβασμα ενός βιβλίου.
Οι δημοσιεύσεις θα υπάρχουν αναρτημένες όσο θα υπάρχει ο blogger,οι αναδημοσιεύσεις από όλους είναι ελεύθερες, φτάνει να γράφουν από που είναι.
Μερικοί από τους λόγους για αυτή την απόφαση μου αναφέρονται έμμεσα στο ποστ ΜΙΑ ΑΞΈΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ όταν συμπληρώθηκαν τα 20 χρόνια του μπλογκ.
Βέβαια, όπως λέει μια άλλη, γερμανική αυτή την φορά παροιμία, μπορεί Όλα να έχουν ένα τέλος εκτός όμως από το λουκάνικο που έχει δύο!
Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιο θέμα μου κινήσει το ενδιαφέρον, δεν θα έχω κανένα πρόβλημα να το γράψω και να το δημοσιεύσω εδώ και στο facebook.
Καταλαβαίνω ότι η απόφαση μου αυτή ίσως να δυσαρεστήσει τους 298 φίλους που παρακολουθούν το μπλόγκ αλλά και τους 638 που το παρακολουθούν στο facebook.
Για όλους αυτούς, που πιθανόν να θέλουν να δουν με τι θέματα ασχολήθηκαν τα 2000 αυτά ποστ, δημοσιεύω το πού υπάρχουν ευρετήρια τους τελειώνοντας με το ευρετήριο των πρόσφατων 40 ποστ.

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ REBRANDING ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ

Ο Ηλίας Κανέλλης μας θυμίζει ένα κείμενο που δημοσίευσε ακριβώς πριν 3 χρόνια και το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε μετά τις δεύτερες εκλογές του 2023 και την πανωλεθρία που υπέστη σε αυτές ο Τσίπρας, με αποτέλεσμα την παραίτηση του από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ

Εύγε και φεύγε. Οι παλιές αναγνώστριες και οι παλιοί αναγνώστες θα θυμάστε ότι έτσι είχα χαιρετίσει τον Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν μια συμφωνία που επιδίωκε η Ευρώπη και ο Τσίπρας, με την αίσθηση της παντοδυναμίας που είχε αποκτήσει στην πολιτική, τη διεκπεραίωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην ουσία, ανέλαβε το πολιτικό κόστος (το οποίο πίστευε ότι θα ισοφαρίσει με ρητορική) της άνευ όρων εξομάλυνσης της διαφοράς δύο χωρών, που έπρεπε να συνεργάζονται αντί να τσακώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία εκείνη ήταν η μόνη θετική στιγμή της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλη η υπόλοιπη πολιτεία του κόμματος και του χαρισματικού και επικοινωνιακού αρχηγού του βαρύνεται από ψέματα, αμετροέπεια, εχθροπάθεια, δημοκρατικές στρεβλώσεις και, ουσιαστικά, την αδιαφορία για το κοινό καλό – αφού ο Τσίπρας πολιτεύτηκε, κυρίως, με άξονα ιδεοληψίες και ιδιοτέλειες. Ας δούμε επί τροχάδην το στίγμα του:

-Ανέτειλε από μαθητής ως «αντιστασιακός» στη σχολική διαδικασία. Όλη η μετέπειτα διαδρομή του ήταν ακριβώς αυτό: άρνηση και διαμαρτυρία, αλλά ούτε μια θετική πρόταση.
-Η πολιτική κουλτούρα του ήταν ο ακτιβισμός. Ήταν η πρακτική των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δομήθηκαν στην ιδέα του επαναστατικού τουρισμού: διάφοροι ριζοσπάστες από διάφορα μέρη μαζεύονταν σε μια μεγάλη πόλη του δυτικού κόσμου για να τα σπάσουν.

-Η μεγάλη του στιγμή, οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, έδειξε τη σχέση του με την πολιτική: η βία γι’ αυτόν ήταν μαμή της ιστορίας και η μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
-Απ’ την αρχή της χρεοκοπίας, κατανόησε ότι έπρεπε να κρυφτεί στον πολτό της Αγανάκτησης. Εκεί στρατολόγησε ορισμένα από τα asset της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης, εκεί κατανόησε και τη διαπερατότητα των ιδεολογιών, τις ιδεολογικές ωσμώσεις δυνάμεων που κατά βάσιν εκφράστηκαν με συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», με εχθροπάθεια, με βιαιοπραγίες.

Ο εμπρησμός της Μαρφίν και ο θάνατος τριών εργαζομένων για τον Τσίπρα ακόμα είναι ένα γεγονός που έπρεπε να θαφτεί.
-Η πορεία προς την εξουσία ήταν μια πορεία μέσα από την εχθροπάθεια, το διχασμό, τον οιονεί εμφύλιο. Επίσης, ήταν μια πορεία γεμάτη εσκεμμένα ψέματα – με πρώτα και καλύτερα, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, ότι θα εφαρμόσει οικονομικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) ευημερούσης κοινωνίας και ότι θα διώξει την τρόικα.

-Το μεγάλο του κατόρθωμα, η εξαγγελία τού χωρίς νόημα δημοψηφίσματος και τα capital control, έπρεπε να είναι το τέλος του: ιταμό, όπως άξιζε στην έως τότε διαδρομή του. Το ότι κατάφερε να επιβιώσει, κοροϊδεύοντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, ήταν προσωπικό κατόρθωμα. Του έδωσε περίοδο χάριτος, αλλά με μεγάλο τίμημα για τη χώρα: στασιμοχρεοκοπία και προσπάθεια φαλκίδευσης δημοκρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, Τύπος).
-Η τετραετία του στην αντιπολίτευση δεν τον βελτίωσε. Συνέχισε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, αδιαφορώντας για συναινέσεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Η πρόσφατη συνεισφορά του «χώρου» στην πολιτική κουλτούρα είναι συνθήματα όπως «Μητσοτάκη γ$%*σαι» ή «ΝΔ παιδοβιαστές». Και μια κινδυνολογία στηριγμένη σε συστηματικά ψέματα.
Ο Τσίπρας άφησε πίσω του συντρίμμια. Εχθροπάθεια, διχασμό, μια οργουελική νέα ομιλία. Αδιαφόρησε για πολιτικές συναινέσεις και, αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, εκ των υστέρων προσπαθούσε να σβήσει τις συνέπειές τους. Δεν θα μας λείψει.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Κυριακή 5 Ιουλίου 2026

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ

Ο Jean-Paul Fitoussi (19-8-1942 – 15-4- 2022) ήταν ένας διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος και κοινωνιολόγος.
Από το 1979 μέχρι το 1983, ήταν καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, και το 1984 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες. Ήταν επίσης καθηγητής οικονομικών στο Ινστιτούτο πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι, όπου δίδαξε μέχρι το 1982.
Πριν λίγες ώρες είδα στο Stamatis Zacharos, στο Nikos Drandakis και αλλού, να δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο του Jean-Paul Fitoussi και να γίνεται αμέσως viral.
Είναι από τα λίγα άρθρα που αναφέρουν την επίδραση που είχαν ναζιστικά ή κομουνιστικά καθεστώτα σε γνωστούς διανοούμενους που θεωρούσαν πως αλλαγές στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να γίνουν μόνο με την χρήση βίας.
Για να δικαιολογήσουν δε την χρήση αυτή έχουν πει παροιμιώδεις ανοησίες και τερατωδίες.

"Τι θα γινόταν αν η κουλτούρα, η ευφυΐα και η εκπαίδευση δεν αποτελούσαν εγγυήσεις σοφίας, αλλά στην πραγματικότητα προδιέθεταν τον άνθρωπο στην πλάνη; Στην ΕΣΣΔ, οι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου ήταν δύο έως τρεις φορές πιθανότερο, σε σχέση με τους αποφοίτους λυκείου, να υποστηρίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στην Καμπότζη, οι Ερυθροί Χμερ καθοδηγούνταν από οκτώ γαλλόφωνους διανοουμένους: πέντε δασκάλους, έναν πανεπιστημιακό καθηγητή, έναν δημόσιο υπάλληλο και έναν οικονομολόγο. Όλοι τους είχαν σπουδάσει στη Γαλλία τη δεκαετία του 1950, κυρίως στη Σορβόννη, όπου είχαν εμποτιστεί με τη σαρτρική σκέψη περί στράτευσης και αναγκαίας βίας.
Στη Δύση, πολλοί κορυφαίοι διανοούμενοι λειτούργησαν ως συνοδοιπόροι του σοβιετικού καθεστώτος: από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ —«Ένα επαναστατικό καθεστώς πρέπει να απαλλάσσεται από τα άτομα που το απειλούν, και δεν βλέπω άλλο μέσο από τον θάνατο. Από τη φυλακή μπορεί κανείς πάντα να βγει»— έως τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος είπε για όσους εκτελέστηκαν στις Δίκες της Μόσχας: «Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο αξίζουν να εκτελεστούν», ή τον Μπέρναρντ Σω: «Ο Στάλιν θα αποκατασταθεί από την υστεροφημία, όπως αποκαταστάθηκαν ο Βολταίρος και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον».
Και ανάμεσά τους, ο Αλτουσέρ, ο Αραγκόν, ο Αντρέ Γκλικσμάν, ο Εντγκάρ Μορέν, ο Νόαμ Τσόμσκι…
Με την επιστροφή του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Τζορτζ Όργουελ δεν κατάφερε να δημοσιεύσει σε επιδραστικά περιοδικά την καταγραφή του για τις εκκαθαρίσεις, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις που διέπραττε το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εξαιτίας της σιωπηρής υποστήριξης της βρετανικής διανόησης προς τον κομμουνισμό.
Για τους ίδιους λόγους, χρειάστηκε στη συνέχεια πολύ χρόνο για να βρει εκδότη για την αντιολοκληρωτική σάτιρά του, τη Φάρμα των Ζώων — ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ μάλιστα επέπληξε τον Όργουελ επειδή δεν παρουσίαζε την «τροτσκιστική οπτική» με επαρκή συμπάθεια.
«Η βρετανική διανόηση», έγραψε ο Όργουελ στον πρόλογο του βιβλίου όταν αυτό τελικά εκδόθηκε, «έχει αναπτύξει μια εθνικιστική αφοσίωση προς την ΕΣΣΔ και, κατά βάθος, αισθάνεται ότι η αμφισβήτηση της σοφίας του Στάλιν αποτελεί ένα είδος βλασφημίας».
Όσο για τον ναζισμό, τον οποίο υποστήριξαν ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ή ο Καρλ Σμιτ, αυτός προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στους κόλπους της γερμανικής πνευματικής ελίτ.
«Κατά την άνοδό του», αφηγείται ο ιστορικός Πολ Τζόνσον, «ο Χίτλερ γνώριζε διαρκώς τη μεγαλύτερη επιτυχία στα πανεπιστήμια. Πάντοτε κατέγραφε υψηλές επιδόσεις μεταξύ δασκάλων και πανεπιστημιακών καθηγητών. Πολλοί διανοούμενοι έλκονταν από τα ανώτερα κλιμάκια του Ναζιστικού Κόμματος και συμμετείχαν στις μακάβριες υπερβολές των SS. Οι τέσσερις ομάδες Einsatzgruppen^⁎ είχαν εξαιρετικά υψηλό ποσοστό πανεπιστημιακών αποφοίτων μεταξύ των αξιωματικών τους.
Ο Ότο Όλεντορφ, ο οποίος διοικούσε το Τάγμα “D” —και ο οποίος δολοφόνησε 33.721 Εβραίους μέσα σε δύο ημέρες— ήταν απόφοιτος τριών πανεπιστημίων και κάτοχος διδακτορικού στη νομική επιστήμη».
Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η παρισινή διανόηση δεν διακρίθηκε για τη διορατικότητά της.
Ο Φιντέλ Κάστρο δέχθηκε επισκέψεις από την Ανιές Βαρντά —η οποία γύρισε μια προπαγανδιστική ταινία που τον συνέκρινε με τον Γκάρι Κούπερ—, από τον Σαρτρ —ο οποίος άντλησε από την επίσκεψη αυτή δεκαέξι εγκωμιαστικά άρθρα για τη France-Soir—, αλλά και από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία περιέγραψε τον Κουβανό δικτάτορα ως έναν χαρισματικό και καλοπροαίρετο φιλάνθρωπο.
Η ντε Μποβουάρ, άλλωστε, δεν έκανε τότε την πρώτη της παραχώρηση στον ολοκληρωτισμό. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ταξιδέψει στην Κίνα, για να δημοσιεύσει, με την επιστροφή της, ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων που εξυμνούσε τον μαοϊσμό. «Το πρόγραμμα που εφαρμόζει το καθεστώς», ανέλυε, «είναι εκείνο που θα είχε υιοθετήσει κάθε σύγχρονη και φωτισμένη κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για την πρόοδο της χώρας της». Στην Κίνα, έγραφε, «η ελευθερία είναι μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα». Η φιλόσοφος αγανακτούσε με τον μύθο που διέδιδε ο «αστικός Τύπος», σύμφωνα με τον οποίο η χώρα ήταν δικτατορία.
«Η επίσημη λειτουργία του Μάο συνεπάγεται μόνο μάλλον περιορισμένες εξουσίες. Ωστόσο, το προσωπικό κύρος του Μάο, οι αρετές του, η ικανότητά του, του εξασφαλίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο· ιδίως επειδή, από το 1927, είναι ο αδιαμφισβήτητος ειδικός στα αγροτικά ζητήματα. Όμως η εξουσία που ασκεί δεν είναι περισσότερο δικτατορική από εκείνη που κατείχε, για παράδειγμα, ένας Ρούζβελτ. Το Σύνταγμα της Νέας Κίνας καθιστά αδύνατη τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου: η χώρα διοικείται από μια ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι ενωμένα από έναν μακρύ κοινό αγώνα και από στενή συντροφικότητα».
Η ντε Μποβουάρ επαινούσε «την αμίμητη φυσικότητα» του Μεγάλου Τιμονιέρη, «που ίσως πηγάζει από τις βαθιές αγροτικές του ρίζες —και από τη γαλήνια σεμνότητα ενός ανθρώπου τόσο στρατευμένου μέσα στον κόσμο, ώστε να μη νοιάζεται για την εικόνα του». Και επέμενε: «Δυνατό ή λεπταίσθητο, το πρόσωπό του φανερώνει μια εξαιρετική προσωπικότητα. Δεν σαγηνεύει απλώς· εμπνέει ένα σπάνιο συναίσθημα: σεβασμό». Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Μάο υπήρξε υπεύθυνος για 40 έως 80 εκατομμύρια θανάτους, γεγονός που αναμφίβολα τον καθιστά τον μεγαλύτερο μαζικό εγκληματία στην ανθρώπινη ιστορία.
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρτρ χαιρέτισε την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση, όπως και ο Μισέλ Φουκώ, ο οποίος περιέγραψε με κάποια αφέλεια την προοδευτική πολιτική που πίστευε ότι θα ακολουθούσε το καθεστώς των μουλάδων:
«Με τον όρο “ισλαμική κυβέρνηση”, κανείς στο Ιράν δεν εννοεί ένα πολιτικό καθεστώς στο οποίο ο κλήρος θα διαδραματίζει ηγετικό ή εποπτικό ρόλο. […] Μπορεί κανείς να βρει στο Κοράνι γενικές κατευθύνσεις: το Ισλάμ αποδίδει αξία στην εργασία· κανείς δεν μπορεί να στερηθεί τους καρπούς του μόχθου του· ό,τι πρέπει να ανήκει σε όλους —το νερό, το υπέδαφος— δεν πρέπει να ιδιοποιείται από κανέναν. Οι ελευθερίες θα γίνονται σεβαστές στο μέτρο που η άσκησή τους δεν βλάπτει τους άλλους· οι μειονότητες θα προστατεύονται και θα είναι ελεύθερες να ζουν όπως επιθυμούν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν βλάπτουν την πλειοψηφία· ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα δεν θα υπάρχει ανισότητα δικαιωμάτων, αλλά διαφορά, αφού υπάρχει διαφορά φύσης. Ως προς την πολιτική, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από την πλειοψηφία, οι ηγέτες θα λογοδοτούν στον λαό, και ο καθένας, όπως προβλέπεται στο Κοράνι, θα μπορεί να σηκώνεται και να απαιτεί λογοδοσία από όσους κυβερνούν».
Αν η υστεροφημία δεν στάθηκε ευνοϊκή απέναντι σε μερικούς από τους μεγάλους στοχαστές του περασμένου αιώνα, ποιος ξέρει τι μοίρα επιφυλάσσει για τους δικούς μας;"

^⁎Τα Einsatzgruppen (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τάγματα Επιχειρήσεων», γνωστά ιστορικά ως Τάγματα Θανάτου) ήταν παραστρατιωτικές κινητές μονάδες εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας, οι οποίες έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάγονταν απευθείας στα SS και στο Κεντρικό Γραφείο Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA) υπό την καθοδήγηση των Χάινριχ Χίμλερ και Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ο κύριος σκοπός τους ήταν η συστηματική μαζική δολοφονία αμάχων —κυρίως Εβραίων, Ρομά, κομμουνιστών και μελών της πολωνικής ελίτ— στα κατεχόμενα εδάφη της Ανατολικής Ευρώπης.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ- ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΧΡΩΜΑ ΜΕ ΤΑ ΡΑΣΑ.

Διαβάζω σχετικά: Διχασμό και τριγμούς έφερε στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος η κυβερνητική πρωτοβουλία για αυξήσεις από 60% έως και 90% των αποδοχών των μητροπολιτών και του Αρχιεπισκόπου.
Ο Αρχιεπίσκοπος, οι μητροπολίτες και οι τιτουλάριοι μητροπολίτες θα παίρνουν το 90% των αποδοχών του γενικού γραμματέα, δηλαδή 4.671,90 ευρώ μεικτά. Εως τώρα, οι αποδοχές για τον Αρχιεπίσκοπο ήταν από 2.840 έως 2.915 ευρώ, μεικτά, ανάλογα με το αν υπήρχε επίδομα μεταπτυχιακού ή διδακτορικού. Η αύξηση για τον (εκάστοτε) Αρχιεπίσκοπο ξεπερνά το 60%, ενώ για τους μητροπολίτες οι αυξήσεις αγγίζουν το 95%, σχεδόν διπλασιάζονται, δηλαδή. Αντίστοιχα, στο 70% των αποδοχών του γενικού γραμματέα υπουργείου θα υπολογίζονται και οι αποδοχές των επισκόπων και των βοηθών επισκόπων, βάσει της ρύθμισης στο πολυνομοσχέδιο. Ετσι οι αποδοχές τους αναμένεται να διαμορφωθούν στα 3.200 ευρώ/μήνα. Η ρύθμιση στο σύνολό της αφορά περί τους 120-130 ιεράρχες.
Αν έχει τύχει να μιλήσετε σχετικά με παπά για `το που πηγαίνουν τα έσοδα μιας εκκλησίας, θα σας πει στεναχωρημένος ότι το μεγαλύτερο μέρος τους το παίρνει η μητρόπολη τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές να έχουν πρόβλημα να πληρώσουν ακόμα και για έργα που αφορούν την συντήρηση ή επισκευή του ναού.
Εύλογα λοιπόν οι ευφυέστεροι των μητροπολιτών αντιδρούν στην προκλητική και εμφανή σε όλους αύξηση της μισθοδοσίας τους, γιατί αυτή προκαλεί ενοχλητικά συναισθήματα στο ποίμνιο τους, καθώς πολλές φορές αυτό αντιμετωπίζει με μεγάλη οικονομική στενότητα τα καθημερινά του έξοδα διαβίωσης, ενώ μέχρι τώρα τα έσοδα των μητροπόλεων από τους ναούς ήταν αφανή και άγνωστα στο πόπολο.
Υπάρχει δε μια από αιώνων, πλήρως αδιαφανής αλλά επιτυχής αύξηση των εσόδων από τις προσφορές των πιστών με αγαστή σύμπνοια, εμπρός στο κοινό όφελος, παπάδων και μητροπολιτών. Αυτή βασίζεται στην εκμετάλλευση της αφέλειας και της θρησκοληψίας των θρησκευόμενων με διάφορα λείψανα αγίων, εικόνες που κλαίνε, παντούφλες αγίων μέχρι το πετσάκι από την περιτομή του Χριστού!
Τόσο η Ορθόδοξη αλλά και η καθολική Εκκλησία έχουν από αιώνες αναπτύξει καταπλήσουσα ικανότητα στην εξαπάτηση των πιστών με τους πιο ευφάνταστους και απίθανους τρόπους.
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, είχε σταχυολογήσει από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Αντιγνώση» (έκδοση Αλεξάνδρεια), δειγματοληπτικά μερικά μόνο από τα «εργαλεία δουλειάς» που έχουν στην διάθεση τους οι παπάδες για να ποιμαίνουν σωστά ένα ποίμνιο, που πρέπει να διατρέφεται με τη σωστή τροφή προκειμένου να παραμείνει ένα σωστό ποίμνιο.
Τον 12ο αιώνα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κρατώντας κρίνο στο χέρι, μπήκε σε ένα καθολικό μοναστήρι από το πιο στενό παράθυρο κι ένα φτεράκι τόσα δα σκάλωσε στα σίδερα. Θαύμα, θαύμα!
Ο ομφαλός του Θεανθρώπου ασφαλώς ήταν ένας, όμως στις γαλλικές πόλεις Κλερμόν και Σαλόν φυλάγονται δύο αποξηραμένοι ομφαλοί. Στην Ιταλία υπάρχει και τρίτος ομφαλός. Θαύμα, θαύμα!
Στην εκκλησία του Αγίου Παύλου της Ρώμης υπάρχουν τα «άγια σπάργανα του Χριστού». Μια άλλη αλλαξιά σπάργανα του Χριστού υπάρχει στον καθεδρικό ναό της γερμανικής πόλης Ααχεν.
Στη Γένουα και στη Λορένη οι παπάδες δείχνουν μέχρι τις μέρες μας «άγια άχυρα», από αυτά που υπήρχαν στη «φάτνη των αλόγων».
Ως γνωστόν, ο Χριστός, όπως όλοι οι Εβραίοι, υπέστη περιτομή. (Σε αυτό το περιστατικό αναφέρεται η γιορτή της Υπαπαντής). Υπάρχουν σήμερα διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο δεκαεφτά «πετσάκια» από αυτή την περιτομή. Εύκολα βρίσκεις πετσάκια. Μυαλό βρίσκεις δύσκολα.
Από τις στάμνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός στην Κανά για το θαύμα του σώζονται δεκατέσσερις. Είναι μάλλον λίγες, αν πάρουμε υπόψη πως το επάγγελμα του αγγειοπλάστη είναι πανάρχαιο.
Στη Γαλλική πόλη Βαντόμ διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας σε μπουκαλάκι γαλλικού αρώματος δάκρυα του Χριστού, και στην εκκλησία του Ευαγγελισμού στην Μόσχα υπάρχουν τρίχες από τα γένια του. Στην ορθόδοξη Μόσχα υπάρχει, ακόμη, αίμα του Χριστού σε μπουκάλι και γάλα της Παναγιάς σε φιάλη! Μετρήθηκαν, επίσης στην Ρωσία έξι «άγια σφουγγάρια» από αυτά που χρησιμοποίησαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες για να ποτίσουν τον Χριστό με ξύδι, κάμποσες ντουζίνες «χιτώνες του Κυρίου», τριάντα δύο «άγια καρφιά (αν και ήταν μόνο τέσσερα αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στην Σταύρωση) και τρία «άγια κουμπιά» από το πέπλο της Θεοτόκου. Παλιότερα ένας Πάπας φύλαγε μια μποτίλια που είχε μέσα, τι νομίζετε, την ... ανάσα του Χριστού!
Βέβαια και μείς δεν θα μπορούσαμε να υστερούμε των καθολικών, έτσι στο Άγιο Όρος στην μονή του Αγίου Παύλου διαθέτουμε σπάργανα του Χριστού, και βέβαια όπως γράφω στο ΤΡΕΞΑΤΕ! ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ! σε αυτό βρίσκονται και τα Δώρα των Μάγων!
Δεν συζητάω δε για την άκρως προσοδοφόρα Ζώνη της Παναγίας, από την πλούσια γκαρνταρόμπα της και για την οποία έχω γράψει:
ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΟΖΩΝΗ; ...
ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!
Η ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ

Κατά καιρούς επίσης έχω δημοσιεύσει μερικά σχετικά κείμενα και μια μικρή επιλογή από αυτά είναι η εξής:
Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ
ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ ΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ
Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΕΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ!
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕ ΤΑ 4 ΚΕΦΑΛΙΑ!
-ΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ Η ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ! α΄μέρος.
ΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ Η ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ β΄μέρος.
Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
OΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ ΑΓΙΟI ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΑΝ ΟΠΛΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Άσχετα αν είναι δίκαια ή όχι τα αιτήματα ενός ανθρώπου που κάνει απεργία πείνας, πάντα δημιουργείται ένα αίσθημα συμπάθειας στο κοινό για αυτόν, καθώς διακινδυνεύει την ζωή του με αυτήν την απεργία.
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .

Έτσι η Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει απεργός πείνας που να μην έτρεξε να του συμπαρασταθεί.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Το ίδιο έτρεξε και όταν ο Ρούτσι, του οποίου ήταν και συνήγορος, έκανε απεργία πείνας στον Άγνωστο Στρατιώτη για την εκταφή του παιδιού του, που τελικά όμως δεν έκανε ποτέ, έλεγε ότι το κράτος βυθίζει την κοινωνία στο σκοτάδι και ότι αρνείται να αποκαλύψει την αλήθεια για τα αίτια θανάτου του νεαρού.
Πως θα μπορούσε λοιπόν να μην συμπαρασταθεί στον καταληψία Αριστοτέλη Χαντζή μετά από 139 μέρες απεργίας πείνας, κατηγορώντας την :«σκανδαλώδη άρνηση της κυβέρνησης να πάρει θέση, να προστατεύσει αυτή την Κοινότητα, η οποία προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (άραγε τι;) και έχει διατηρήσει εσωτερικά τα Προσφυγικά, την ώρα που η Πολιτεία ήταν εντελώς απούσα».
Ποιο πριν από αυτήν, ο εξ ίσου λαϊκιστής Δήμαρχος της Αθήνας παρέπεμψε σε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (20.04) με την οποία ο Δήμος Αθηναίων είχε «ζητήσει να ληφθούν από την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση πρωτοβουλίες διαλόγου με την κοινότητα των Προσφυγικών, που θα οδηγήσουν σε συναινετικές λύσεις για την αποκατάσταση των κτιρίων».
Δηλαδή σε απλά ελληνικά, ο Δήμαρχος αν σε ένα παλιό σπίτι σου έχουν εγκατασταθεί παρανόμως μερικοί, δεν μπορείς να τους βγάλεις και να το επισκευάσεις, αλλά μόνο να το επισκευάσεις σύμφωνα με το πως θέλουν αυτοί!
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr την ημέρα.
Έτσι ένας άνθρωπος σε απεργία πείνας μπορεί κατά μέσο όρο να επιβιώσει από 45 έως 70 ημέρες, εάν καταναλώνει νερό. Ο ακριβής χρόνος εξαρτάται από το αρχικό σωματικό βάρος, τα αποθέματα λίπους και τη λήψη βιταμινών ή αλατιού
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα αλλά και του κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι 9 μέλη του IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ, του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η 42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
Την μεγαλύτερης διάρκειας απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει στην Ινδία η Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η κυβέρνηση τη συνέλαβε και την κρατούσε ζωντανή στο νοσοκομείο μέσω αναγκαστικής σίτισης με ρινικό σωλήνα για σχεδόν 16 ολόκληρα χρόνια (500 εβδομάδες). Σταμάτησε τη διαμαρτυρία της τον Αύγουστο του 2016 για να κατέβει στην πολιτική.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.

Σχετικά με το θέμα των προσφυγικών λεπτομερέστερα στο
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Τρίτη 23 Ιουνίου 2026

MOLLY HOUSES- ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ GAY ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟΝ 18ο ΚΑΙ 19ο ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ ΓΙΑ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟ

Χάρις στο άρθρο της Αγγελικής Κορρέ -Μια άλλη πόλη κάτω από την πολη- έμαθα για τα molly houses του Λονδίνου τα μέρη δηλαδή που συγκεντρώνονταν οι ομοφυλόφιλοι τον 18ο και 19o αιώνα στην Αγγλία.
Ήταν ταβέρνες, καφενεία αλλά και ιδιωτικοί χώροι και συχνά γίνονταν σε αυτά λεηλασίες και συλλήψεις καθώς η ομοφυλοφιλία διωκόταν ποινικά μέχρι το 1861. Στην γκραβούρα του 1725 είναι η περιοχή Covent Garden στην οποία υπήρχαν εκείνη την εποχή molly houses .
Η λέξη molly είναι μια συνηθισμένη μορφή του γυναικείου ονόματος Mary και είχε δύο κύριες συνδηλώσεις στα αγγλικά του 18ου αιώνα. Η πρώτη είναι κοντά στη λέξη moll, προσδιορίζοντας ένα κορίτσι ή γυναίκα κατώτερης τάξης, περιστασιακά μια πόρνη. Η δεύτερη ταξινομείται ως αργκό, προσδιορίζοντας έναν θηλυπρεπή, συνήθως ομοφυλόφιλο, άνδρα.
Όπως γράφει η Αγγελική Κορρέ: Γνωρίζουμε την ύπαρξή τους επειδή η εξουσία τα φοβήθηκε αρκετά ώστε να τα καταγράψει. Αυτοί οι χώροι εστίασης αποτελούσαν μέρη όπου άνδρες που επιθυμούσαν άλλους άντρες- ή που κατοικούσαν σε έμφυλες αμφισημίες ακατανόητες για την εποχή τους- μπορούσαν να συναντηθούν υπό τη σκιά της παρανομίας. Ωστόσο, μια περιγραφή τους ως απλών μυστικών χώρων συνάντησης ομοφυλοφίλων θα ήταν όχι μόνο περιοριστική, αλλά και αναχρονιστική. Ένα Molly house δεν υπήρξε απλώς πρόδρομος του σύγχρονου gay bar. Yπήρξε μάλλον ένα θέατρο εύθραυστης κοινωνικής επινόησης. Ο όρος “molly”, προερχόμενος από το υποκοριστικό του γυναικείου ονόματος Mary λειτουργούσε συγχρόνως προσβολή, παρατσούκλι και στοιχείο ενοχής. Ένα “molly” μπορούσε να αναφέρεται σε έναν άνδρα θηλυπρεπή ύποπτο για ερωτικές σχέσεις με άλλους άντρες ή επιτελούντα κάποια εκλεπτυσμένη μορφή θηλυκότητας. Αυτή η λεξιλογική αστάθεια είναι κρίσιμη, διότι το Λονδίνο τότε δεν διέθετε κάποια σύγχρονη κατηγορία αντίστοιχη με το με τον όρο «ομοφυλοφιλική ταυτότητα». Τα Molly Houses ανθούσαν τα τέλη του 17^ου έως τα μέσα του 18^ου αιώνα, τάχα ως καφενεία ταβέρνες ή πανδοχεία. Ξεχωρίζει το σπίτι της Μother Clap στην περιοχή του Χόλμπορν, ίσως το πλέον διαβόητο, γνωστό λιγότερο για τη φιλοξενία του και περισσότερο για τις αστυνομικές επιδρομές που το κατέστρεψαν. Η Μαργκαρετ Κλαπ ( η λεγόμενη Μother Clap ) φέρεται να διατηρούσε ένα χώρο όπου άνδρες συγκεντρώνονταν όχι μόνο για ερωτικές περιπτύξεις, αλλά και για περίτεχνες μορφές κοινωνικότητας. Εκεί, σύμφωνα με νομικές μαρτυρίες, οι θαμώνες χόρευαν, φλέρταραν, χρησιμοποιούσαν γυναικεία ονόματα και περιστασιακά οργάνωναν ψευδογάμους. Υπάρχουν ακόμη αναφορές για «τελετές τοκετού», όπου ένας άντρας προσομοίωνε θεατρικά τη γέννα, ενώ οι σύντροφοί του τον κανάκευαν σαν λεχώνα.
Ίσως εκείνο που αναστάτωνε περισσότερο τις αρχές τότε δεν ήταν η σεξουαλικότητα, αλλά η μίμηση. Οι άντρες στα molly houses υιοθετούσαν γυναικεία ονόματα, ντυνόντουσαν γυναικεία, επιτελούσαν υπερβολικές μορφές θηλυκότητας.
Αυτό αποσταθεροποιούσε μια κοινωνική τάξη εμμονικά επενδεδυμένη σε αυστηρές ιεραρχίες: το αρσενικό πάνω από το θηλυκό, το νόμιμο πάνω από το παράνομο, το δημόσιο πάνω από το ιδιωτικό. Η μίμηση της θηλυκότητας εκλαμβάνονταν όχι απλώς ως εκκεντρικότητα, αλλά ως συμβολική προδοσία της πατριαρχίας.

Ο «Γέρος Μπο» είναι ένα σατιρικό ‘macaroni’. Την 10ετια του 1770 με τον όρο «μακαρόνι» σατίριζαν στη Βρετανία τους θηλυπρεπείς .
Κάτι αντίστοιχο είναι Το «Πρωινό Γλέντι, ή η Μεταστοιχείωση των Φύλων», ένα σατιρικό έργο του 18ου αιώνα. Απεικονίζει μια σκηνή γλεντιού και αλλαγής φύλου
Τον δέκατο όγδοο αιώνα, σύμφωνα με τα Πρακτικά του Old Bailey (το κεντρικό Δικαστήριο Αγγλίας και Ουαλίας), μόνο δύο άτομα συνελήφθησαν επίσημα για τη διατήρηση ενός οίκου ανοχής: η Margaret Clap και ο Julius Cesar Taylor, αλλά υπήρξαν και αρκετοί κατηγορούμενοι για σοδομιστικές πρακτικές ή φαίνεται να αναφέρονται και ως ιδιοκτήτες οίκου ανοχής.
Στις 9 Μαΐου 1726, τρεις άνδρες (ο Gabriel Lawrence 43 ετών γαλατάς,, ο William Griffin 43 χρονών ταπετσέρης και ο Thomas Wright οικιακός βοηθός ) απαγχονίστηκαν στο Tyburn για ασέλγεια μετά από μια επιδρομή στο οίκο ανοχής της Margaret Clap. Οι δίκες τους παρέχουν σημαντικές λεπτομέρειες για τις περιγραφές του περιβάλλοντος της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Βάσει του Buggery Act του 1533, το σεξ μεταξύ ανδρών το τιμωρούσαν με θάνατο.

Στις 12 Απριλίου 1727, ο Charles Hitchin καταδικάστηκε για σοδομισμό και τον έβαλαν σε ένα pillory, εκείνο το ξύλινο όργανο με τρύπες για το κεφάλι και τα χέρια σαν αυτό που φαίνεται στην γκραβούρα του 1809 στο Charing Cross.

Το σκίτσο είναι από το 1822 όταν ο John Holland και ο William King εκτελέστηκαν για σοδομισμό.
Η τελευταία εκτέλεση για σοδομισμό στην Αγγλία πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1835.Αυτοί που εκτελέστηκαν ήταν ο James Pratt (30 ετών) και ο John Smith (40). Απαγχονίστηκαν μαζί έξω από τις φυλακές Newgate του Λονδίνου, αφού συνελήφθησαν τον Αύγουστο του 1835. Είχαν παραδοθεί από έναν ιδιοκτήτη που τους είδε να κάνουν συναινετικό σεξ μέσα από μια κλειδαρότρυπα σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο στο Southwark του Λονδίνου.
Παρά την έκκληση για επιείκεια που έκανε ο δικαστής που τους εξέτασε αρχικά - ο οποίος υποστήριξε ότι ο νόμος ήταν βαθιά άδικος επειδή τιμωρούσε μόνο φτωχούς άνδρες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να έχουν ιδιωτικούς χώρους - ο Υπουργός Εσωτερικών, Λόρδος John Russell, αρνήθηκε να μετατρέψει τις ποινές τους.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

ΜΕΡΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 100 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ.

Η ξαδέλφη μου ανασκαλεύοντας διάφορα πράγματα που έχει από την γιαγιά μας, από την πλευρά της μάνας μου, βρήκε κάτι παλιές φωτογραφίες, πολλές άνω των 100 ετών και επειδή ξέρει ότι αυτές μου αρέσουν πολύ, μου τις έφερε να τις δω.
Σκέφτηκα λοιπόν να παρουσιάσω εδώ μερικές από αυτές, γράφοντας και δυο λόγια σχετικά.
Στην πρώτη φωτογραφία αναγνώρισα αμέσως τον Κωνσταντίνο Α΄και, μετά από μια μικρή έρευνα, διαπίστωσα ότι στην φωτογραφία είναι με την κόρη του, πριγκίπισσα Ελένη και τον άνδρα της διάδοχο της Ρουμανίας Κάρολο.
Η Ελένη είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 2 Μάιου 1896 και είχε παντρευτεί τον Κάρολο, τότε διάδοχο, στις 10 Μαρτίου 1921 και ήταν η πρώτη Ελληνίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε στην Αθήνα.
Δεν έζησε ευτυχισμένη ζωή κοντά στον Κάρολο, με τον οποίο σύντομα χώρισε (1928). Μετά το διαζύγιό της έζησε στην Φλωρεντία στην βίλα «Σπάρτα» μαζί με τα αδέρφια της και την μητέρα τους, βασίλισσα Σοφία.
Δυστυχώς όταν ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Ρουμανίας το 1930, της επέτρεπε να είναι με τον γιο της μόνο δύο φορές τον χρόνο.
Στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε ως βασιλομήτωρ, στην διάσωση πολλών Εβραίων της Ρουμανίας από τους Γερμανούς Ναζί και για αυτό αργότερα της απέμειναν τον τιμητικό τίτλο του Δικαίου των Εθνών.
Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1982.
Ο προσεκτικός θεατής θα προσέξει ότι η Ελένη έχει τα χέρια της σε ένα γούνινο πράγμα που ονομάζεται Μανσόν, που κρατούσαν οι κυρίες στα χέρια τους αντί να φορούν γάντια.
Τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω δει μανσόν ήταν στην παιδική μου ηλικία να κρατάει η μάνα μου, ντυμένη με τα καλά της σε επίσημη έξοδο.
Η φωτογραφία πρέπει να είναι τραβηγμένη μεταξύ του 1920 και του 1922 και δεν είναι περίεργο το πως βρέθηκε στα πράγματα της γιαγιάς μου, καθότι ο παππούς μου ήταν βασιλόφρων και όπως έλεγε η μάνα μου, οι βενιζελικοί τον είχαν βάλει την εποχή του διχασμού κάποτε και στην φυλακή.
Για τον παππού μου έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν το ποστ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ και το ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ. στο οποίο και γράφω ότι είχε τότε και 7 φορτηγά πλοία. Σε αυτά πολλές φορές έπαιρνε μαζί του και την οικογένεια του για παρέα ακόμα και όταν τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά.

Στην φωτογραφία αυτή είναι ο παππούς μου με την γιαγιά μου και τα δύο πρώτα παιδιά τους, προφανώς πριν να γεννηθεί η μητέρα μου το 1906.
Η φωτογραφία είναι παρμένη στην Βαλένθια της Ισπανίας.

Σε κάποιο άλλο από αυτά τα ταξίδια έχει βγει και η φωτογραφία της θείας μου, στην Brăila της Ρουμανίας. H θεία μου ήταν η μεγαλύτερη από τα παιδιά της γιαγιάς μου και επειδή ήξερε και αγγλικά, ο παππούς μου την έπαιρνε συχνότερα μαζί του στα ταξίδια του.
Η φωτογραφία έχει ληφθεί στο ιστορικό φωτογραφικό ατελιέ του Marco Klein, ενός από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους της Brăila στη Ρουμανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο Marco Klein (ενεργός γύρω στο 1890–1915) ήταν επίσημος φωτογράφος της ρουμανικής βασιλικής αυλής και το στούντιο του («Atelier Marco») έγινε διάσημο για δύο κυρίως πράγματα:
1-Φωτογραφίες Πορτρέτων (Cabinet Cards): Ασπρόμαυρες ή σέπια φωτογραφίες εποχής που απεικόνιζαν την αστική τάξη της πόλης με επίσημα ενδύματα.
2-Καρτ Ποστάλ & Τοπία: Ιστορικά τεκμήρια και καρτ ποστάλ που αποτύπωναν τους δρόμους, τα λιμάνια, τα πλοία στον Δούναβη, τις εκκλησίες και τα εμβληματικά κτήρια της παλιάς Brăila.

Δεν ξέρω πότε έχει παρθεί αυτή η φωτογραφία αλλά από πίσω έχει αφιέρωση στον αδελφό της Τάκη (11-10-24) που ήταν μικρότερος, με τελευταία την μάνα μου και έχει σταλεί, προφανώς σε γράμμα, από την Νίκαια της Γαλλίας.
Μερικές ακόμα φωτογραφίες της θείας μου σε νέα ηλικία αλλά και σε μεγαλύτερη, μάλιστα από το φωτογραφείο της Νέλλης Σουγιουλτζόγλου της γνωστής ως Nelly's, έχω δημοσιεύσει στο ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ.

Τέλος μια πολύ ωραία φωτογραφία είναι της γιαγιάς μου (η όρθια) στα νιάτα της, προφανώς ανύπαντρη ακόμα. Δεν ξέρω ποια είναι η άλλη κοπέλα στην φωτογραφία.
Αξίζει δε να προσέξει κανείς και την καλλιτεχνική εικόνα που παρουσιάζει η πίσω μεριά της φωτογραφίας από το «καλλιτεχνικόν φωτογραφείον Αρβανιτόπουλου»

Όπως διαβάζω εδώ ο Αρβανιτόπουλος εκτός από ιδιοκτήτης του φωτογραφείου «Ανάμνησις» στην Πάτρα, ήταν και εκδότης της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Ενσταντανέ». Είχε λάβει μέρος ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν από τους πρώτους κινηματογραφιστές της χώρας και μετά το 1911 που απέκτησε κινηματογραφική μηχανή, κινηματογράφησε την εορτή των Θεοφανείων το 1912, τις καταστροφές από τους σεισμούς την ίδια χρονιά στην Ζάκυνθο, αλλά και σκηνές από τον Α΄Βαλκανικό πόλεμο.

Η τελευταία φωτογραφία είναι η γιαγιά μου με τα 3 παιδιά της προφανώς όταν τα είχε πάει σε κάποιο λουνα παρκ. Η μικρότερη είναι η μητέρα μου.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

Τις προηγούμενες μέρες δύο νέα κόμματα εμφανίστηκαν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν να διαφοροποιούνται τα μέχρι τότε ποσοστά των άλλων κομμάτων.

Μεγάλος ήταν ο εκνευρισμός στο ΠΑΣΟΚ όταν είδαν σε αυτές από την δεύτερη θέση που βρισκόταν να καταρρέουν στην τρίτη ή τέταρτη θέση.
Η εμφάνιση κάποιου νέου κόμματος ή και πολιτικού αρχηγού πάντα δημιουργεί ελπίδες σε πολλούς που απαντούν εύκολα στους δημοσκόπους ότι θα το ψηφίσουν.
Γράφει χαρακτηριστικά για το φαινόμενο αυτό ο Γιώργος Παπαχρήστος:

Ιστορικά, υπάρχει η περίπτωση του κόμματος ΚΕΠ (Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών) του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το ίδρυσε τον Μάρτιο του 2001 όντας δήμαρχος Αθηναίων, και με το που εμφανίστηκε, άρχισε να σαρώνει δημοσκοπικά – οι εταιρείες, οι ίδιες αυτές εταιρείες σήμερα που θύουν στα πόδια του ΕΛΑΣ-Τσίπρας τεράστια ποσοστά, έδιναν τότε στο ΚΕΠ, προσέξτε παρακαλώ, από 15%-19% στην πρόθεση ψήφου!!! Με το που εμφανίστηκε, επαναλαμβάνω. Μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, το 19% είχε φτάσει 24%, και όλοι έβλεπαν σε αυτό, το κόμμα που θα έπαιζε στα ζάρια με τους δύο μεγάλους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝουΔου, την εξουσία. Γρήγορα όμως, τα ποσοστά άρχισαν να αποκλιμακώνονται. Μέχρι το τέλος του χρόνου, είχαν πέσει κάτω από 10%. Αποτέλεσμα; Τον Ιούνιο του 2002, χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Αβραμόπουλος ανέστειλε τη λειτουργία του ΚΕΠ, και προσχώρησε στη ΝουΔου του Κώστα Καραμανλή.
Θυμηθείτε επίσης ότι μετά την καθημερινή Κασσελακιάδα από τα ΜΜΕ αμέσως μετά την ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτόν τον Σεπτέμβριο του 2023, οι πρώτες δημοσκοπήσεις (Metron Analysis, GPO, Pulse) έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται στα επίπεδα του 14% με 17% στην πρόθεση ψήφου. Σήμερα οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται ο Κασσελάκης.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι κόμματα που ο λόγος δημιουργίας τους είναι η πολιτική διαμαρτυρία στα διαδραματιζόμενα στην πολιτική ζωή της χώρας μπορεί με την δημιουργία τους να εμφανίσουν κάποια δυναμική αλλά σύντομα όπως οι μετεωρίτες εξαφανίζονται.
Οι ΑΝΕΛ στις εκλογές του Μάϊου 2012, λίγους μήνες μετά την δημιουργία τους, πέτυχαν ένα ποσοστό 10,6% που μειώθηκε στο 4,75% στις δεύτερες εκλογές του 2015 παρά το γεγονός ότι συμμετείχαν στην κυβέρνηση, για να καταλήξουν στις ευρωεκλογές του 2019 στο 0,8% με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Την ίδια περίοδο (2012-2019) ένα άλλο γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας ήταν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που έφτασε στις εκλογές του 2015 στο 7% για να μείνει τελικά εκτός κοινοβουλίου με 2, 93% το 2019 πριν να καταδικαστούν ως εγκληματίες τα ηγετικά της στελέχη.

Στις αρχές του έτους στις δημοσκοπήσεις η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η δημοφιλέστερη από τους πολιτικούς αρχηγούς και το κόμμα της ερχόταν δεύτερο με ποσοστό περίπου 15%
Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc στο 15,7% βρίσκεται το ΕΛΑΣ ενώ η Ζωή κατακρημνίστηκε στο 5,4%
Τέλος το έτερον νεοεμφανισθέν κόμμα είναι της κβαντικής παιδιάτρου, που ως γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας αγκαλιάστηκε αρχικά από την αριστερά (ο Αρβανίτης την εμφάνισε στο Ευρωκοινοβουλιο, με την Ζωή είχε θερμούς εναγκαλισμούς κτλ) με αποτέλεσμα να εμφανίζει στην πρώτη δημοσκοπική μέτρησή της δυνητική ψήφο 21,1% μέχρι που έδειξε ότι μάλλον κινείται στον χώρο της ακροδεξιάς και των θρησκόληπτων με ταυτόχρονη δημοσκοπική κατρακύλα.

Με την εμφάνιση του Τσίπρα κατέβηκε αυτόματα στην 3η θέση με 12.6% συμπιέζοντας το ΠΑΣΟΚ στην τέταρτη με 10,5. (έρευνα Opinion Poll για Action 24).
Αν θυμάστε ίδιος ο Ανδρουλάκης, με το που εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2021, είδε τα ποσοστά του κόμματος να φλερτάρουν για καιρό με το 20%, πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Στις εκλογές του ’23, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να γράψει 12%, στο 11,83% έμεινε.
Όπως γράφει και η Κατερίνα Παναγοπούλου: Το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας ότι ο κόσμος αποδοκίμασε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοκτονικά θεώρησε ότι για να καλύψει το κενό πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ρητορική και επιχειρηματολογία ΣΥΡΙΖΑ, μάζεψε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζοντας τη δεξαμενή του Κέντρου στη ΝΔ, και τώρα που επέστρεψε ο ορίτζιναλ συριζαίος αρχηγός, χάνει και την εναπομείνασα δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, το κεντρώο ακροατήριο δηλώνει, έστω απρόθυμα, ότι θα ψηφίσει ξανά Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον στις δημοσκοπήσεις με 15 μονάδες διαφορά πρώτο, αφού ακούει με τρόμο το πρώην κεντρώο ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για κοινά μέτωπα με εκείνους που έλεγαν ότι θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν.

Κανείς δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσκοπικά δεδομένα η πλειοψηφία των πολιτών (56,6%) θα ψηφίσει για πολιτική σταθερότητα, ενώ 33,5% για διαμαρτυρία.
Τα υψηλότερα ποσοστά που επιλέγουν σταθερότητα είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ με 78.5%, του ΠΑΣΟΚ με 62% και του ΣΥΡΙΖΑ με 50.8%.
Από την άλλη τα υψηλότερα ποσοστά υπέρ της διαμαρτυρίας βρίσκονται ανάμεσα στους ψηφοφόρους του Κ.Κ.Ε με 55.7%, της Λύσης με 50% και της Πλεύσης με 48%.
Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες (78,6%) θεωρούν σημαντικό ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια μείζονα κρίση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με 29%, ακολουθούμενος από τον Αλέξη Τσίπρα με 13,2%.
Προσωπικά πιστεύω πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να συσπειρώσει σε σημαντικό βαθμό τους αριστερούς, που δεν ανήκουν σε προσωποπαγή κόμματα, όπως της Ζωής και του Γιάνη με ένα Ν που δύσκολα τα βλέπω να μπαίνουν στην Βουλή.
Η Καρυστιανού χωρίς καμιά αντίστοιχη πολιτική παιδεία όσο αναπτύσσει τις θέσεις που θα της έχουν γράψει το πολυποίκιλης προέλευσης επιτελείο της, θα επιβεβαιώνει την παροιμία που λέει το τι γένεται όσο ανεβαίνει η μαϊμού, καθώς θα γίνονται γνωστές οι θρησκόληπτες ακροδεξιές απόψεις της διανθισμένες με ρωσόφιλες θέσεις.
Ο Ανδρουλάκης αν καταφέρει να απαλλαγεί από τον ανεκδιήγητο Δούκα και σταματήσει τις ανοησίες για πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο και το εξ ίσου βλακώδες ότι «δεν θα συνεργαστεί με κανένα κόμμα» και πει το λογικό ότι οι πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες δεν προκαθορίζονται, αλλά είτε μας αρέσει ή όχι, εξαρτώνται από την ετυμηγορία του λαού, ίσως δει μια δημοσκοπική ανάκαμψη.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από αξιολόγηση.