Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ




Το μοντέρνο αυτό κτήριο είναι το Κυπριακό Λύκειο Αρχιεπισκόπου Γ΄Δασούπολης που βρίσκεται στον Στρόβολο της Λευκωσίας.
Οι μαθητές του σχολείου αυτού εκδίδουν μια αξιόλογη μαθητική εφημερίδα η οποία ήταν μεταξύ των 3 σχολικών εφημερίδων Λυκείου που βραβεύτηκαν το 2019 στον 12ο διαγωνισμό Μαθητικών Εφημερίδων, που διοργανώνει ο «Φιλελεύθερος» σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας και το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου.



Στην εφημερίδα αυτή μια μαθήτρια της Β΄ Λυκείου δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο στο οποίο  διερωτάται αν το μάθημα των Θρησκευτικών συνάδει με τη διαπολιτισμική εκπαίδευση που προωθεί το ευρωπαϊκό κράτος μας. Η μαθήτρια αναφέρεται συγκεκριμένα στην προσευχή, στο θεσμό του εκκλησιασμού, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται το μάθημα στα σχολεία.

Θρησκευτικά στο σχολείο: Επιλογή ή υποχρέωση;
Τα τελευταία χρόνια το θέμα της θέσης της Εκκλησίας στα σχολεία έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ, τους φορείς της εκπαίδευσης και το κρότος. Έχει μάλιστα φέρει σε ρήξη τον Αρχιεπίσκοπο με τους παραπάνω. Τελικό, είναι τα σχολεία μας κοσμικά; Πόση επιρροή έχει η Εκκλησία στην καθημερινότητα των μαθητών; Είναι η πρωινή προσευχή ή ο κοινός εκκλησιασμός παρέμβαση της Εκκλησίας στην κοσμική εκπαίδευση; Το μάθημα των Θρησκευτικών συνάδει στη διαπολιτισμική εκπαίδευση που προωθεί το -ευρωπαϊκό- κράτος μας;
Η προσευχή είναι μια πολύ προσωπική στιγμή για το κάθε άτομο, κατά την οποία επικοινωνεί με τον Θεό. Συνεπώς, είναι τουλάχιστον παράλογο να επιβάλλεται στους μαθητές κάθε πρωί. Κανείς ευσεβής πιστός, που νιώθει την ανάγκη της επικοινωνίας με τον Θεό, δεν αρκείται στην ουδέτερη πρωινή προσευχή. Σε τέτοιες συνθήκες η προσευχή είναι απλά μια απρόσωπη σειρά προτάσεων που οι μαθητές έμαθαν να επαναλαμβάνουν σαν μικρά ρομπότ. Έτσι, όποιος θεωρεί την προσευχή τόσο σημαντική ώστε να την επιβάλλει στα παιδιά τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής τους, μπορεί να τους διδάξει να αφιερώνουν δύο λεπτά κάθε πρωί για να προσευχηθούν στο σπίτι τους.
Ο θεσμός του εκκλησιασμού -οε σχολεία τόσο πολυπολιτισμικά- είναι μάλλον απώλεια διδακτικού χρόνου, αφού δεν προσφέρει τίποτα στην εκπαιδευτική διαδικασία ενώ η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών δεν κερδίζει ούτε σε πνευματικό επίπεδο. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει τους μαθητές να συζητούν μεταξύ τους την ώρα του εκκλησιασμού ή να βρίσκουν φτηνές δικαιολογίες για να παραμείνουν στο προαύλιο. Επομένως, όπως και η πρωινή προσευχή, έτσι και ο εκκλησιασμός γίνεται μια τυπική συνήθεια παρά πνευματική δραστηριότητα.
Είναι γενικώς αποδεκτό ότι ειδικά στα δημόσια σχολεία, όπου η πλειονότητα των μαθητών είναι όντως χριστιανοί ορθόδοξοι, το μάθημα προσφέρεται για την κατήχηση των μαθητών. Το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκει και νουθετεί για δώδεκα συναπτά έτη τους νέους με μοναδικό σκοπό να γίνουν ενεργά μέλη της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας. Το ΥΠΠΑΝ. Στο ισχύον σύστημα, ο κάθε μαθητής οφείλει να παρακολουθεί το μάθημα των Θρησκευτικών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα προσωπικά πιστεύω ή οι προτεραιότητές του. Σε περίπτωση που ο μαθητής δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος (είτε πιστεύει σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία ή και σε καμία) έχει μόνο δυο επιλογές: την απαλλαγή οπό το μάθημα ή την παρακολούθησή του παθητικά. Καμία επιλογή, όμως, δεν εξυπηρετεί τις εσωτερικές του αναζητήσεις.
Το ζητούμενο δεν είναι σε καμία περίπτωση η στέρηση της ευκαιρίας για τους μαθητές να μορφώνονται όσον αφορά στη θρησκεία τους. Άλλωστε σε μια χώρα που η θρησκεία συν δέεται άρρηκτα με την εθνική ταυτότητα κάτι τέτοιο είναι ουτοπία. Αυτό που ζητάμε είναι η ορθότερη προσέγγιση του μαθήματος. Μια απλή λύση θα ήταν η μετατροπή του μαθήματος σε προαιρετικό, δίνοντας την επιλογή -μαζί με το συγκεκριμένο- άλλων μαθημάτων κριτικής σκέψης και ευρύτερων γνώσεων. Απλά παραδείγματα θα μπορούσαν να ήταν η πολιτική αγωγή, η θρησκειολογία -καλύπτοντας περισσότερες θρησκείες και χωρίς να επικεντρώνεται σε κάποια συγκεκριμένη- αλλά ακόμα και η σεξουαλική αγωγή, ένα μάθημα που αγνοείται στα κυπριακά σχολείο, ενώ η σημαντικότητά του αποδεικνύεται μεγάλη.
Οι προβληματισμοί αυτοί πρέπει να αφορούν όλους μας σε μια προσπάθεια εκκοσμίκευσης και αναθεώρησης του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να αποκρίνεται τις απαιτήσεις των σύγχρονων κοινωνιών.

Μετά την δημοσίευση του κειμένου διάφοροι θρησκευόμενοι ταλιμπαν, κυρίως θεολόγοι και εκπαιδευτικοί που βρίσκονται ακόμα στον μεσαίωνα, επιτέθηκαν στην μαθήτρια. Προσέξτε στο παρακάτω τον παραλογισμό ότι τό 20 είναι κάτι που έχει συγκεκριμένο ποσοστό που μπαίνει! Δηλαδή σε μια τάξη δεν μπορεί να υπάρχουν πχ 3 μαθητές που να αξίζουν για 20!






Στις επιθέσεις αυτές ευτυχώς υπήρξαν αντιδράσεις όπως το άρθρο του Γιώργου Καλλινίκου που έγραψε τα αυτονόητα:
Ένα 16χρονο κορίτσι τόλμησε να αρθρώσει λόγο. Τόλμησε να εκφράσει άποψη. Τόλμησε να διαφωνήσει με τον τρόπο που διδάσκεται το μάθημα των Θρησκευτικών. Έπεσαν πάνω της να την φάνε. Πρώτοι από όλους, εκείνοι οι οποίοι διατείνονται ότι φιλοδοξούν να μάθουν τους μαθητές να έχουν κριτική σκέψη, άποψη και τόλμη να την εκφράζουν. Μάλιστα, τόλμησε αυτή την άποψη να την εκφράσει στην εφημερίδα του σχολείου της «Δασουπολίτης». Το πλέον κατάλληλο, δηλαδή, βήμα για έκφραση απόψεων.
Είναι θλιβερό, εν έτει 2020, κάποιοι να αδυνατούν να ανεχτούν την αντίθετη με την δική τους άποψη. Δεν θα εστιάσω στο περιεχόμενο του άρθρου της μαθήτριας του Λυκείου Δασούπολης. Δεν έχει καμία σημασία. Ούτε και οι απόψεις οποιουδήποτε επ’ αυτού με ενδιαφέρουν. Ένα και μόνο είναι εκείνο στο οποίο οφείλει ο καθένας να εστιάσει. Ένα και μόνο είναι εκείνο το οποίο θεωρώ απαράδεκτο. Ένα και μόνο είναι εκείνο το οποίο ουδέποτε θα ανεχτώ. Την προσπάθεια φίμωσης όποιου εκφράζει άποψη που δεν αρέσει σε κάποιους. Την προσπάθεια καταπάτησης της ελευθερίας έκφρασης. Την προσπάθεια λογοκρισίας στην όποια άποψη βρίσκει κάποιους να διαφωνούν.

Επίσης Το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας μετά τις αντιδράσεις που υπήρξαν από δημοσιεύματα όπως τα παραπάνω γράφει: 
και σε καμιά περίπτωση επικρίσεις ή επίθεση με απαράδεκτους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπό της και της ομάδας των εκπαιδευτικών υπευθύνων της έκδοσης.
Το θέμα έφτασε στην Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Δέσπω Μιχαηλίδου, όπου παρενέβη με αυστηρή ανακοίνωση, λέγοντας πως η  ελευθερία της έκφρασης δεν υπόκειται στις επιλογές και τις επιθυμίες ισχυρών κοινωνικών ομάδων, τις οποίες επιχειρούν να επιβάλουν απορρίπτοντας παράλληλα διαφορετικές απόψεις. 
Ας γίνει λοιπόν αντιληπτό ότι έτσι ενδυναμώνεται η δημοκρατική κοινωνία, για αυτό και απαιτείται κλίμα συνεννόησης και σεβασμού των διισταμένων απόψεων.
Πρέπει να ενδυναμώσουμε τη φωνή των παιδιών αντί να επιχειρούμε να τα φιμώσουμε.



Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ΚΑΙ ΝΔ.




Αυτόν τον μήνα συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τις τελευταίες εκλογές ,οπότε αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια σύγκριση το τι πέτυχε αυτή η κυβέρνηση στον πρώτο χρόνο που βρέθηκε στην εξουσία σε σύγκριση με τον αντίστοιχο χρόνο της προηγούμενης.
Και οι δύο κυβερνήσεις μόλις ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας βρέθηκαν μπροστά σε μεγάλα προβλήματα που απαιτούσαν άμεση και αποφασιστική λύση.



Η σημερινή κυβέρνηση βρέθηκε ταχύτατα αντιμέτωπη με την επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο μέσω των μεταναστών που προωθούσε εκεί.
Την αντιμετώπισε επιτυχώς αναγκάζοντας και τον ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσει με τα μέτρα που έλαβε, παρά το γεγονός ότι στους κόλπους του υπάρχουν πολλά άτομα, όπως η νεολαία του, που διαδήλωναν υπέρ των ανοικτών συνόρων.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που βρέθηκε αντιμέτωπη ήταν ο κορονοϊός.


Παρά τις τότε αντιδράσεις, απαγόρευσε τα καρναβάλια, έκλεισε τα σύνορα και απαγόρευσε τον συνήθη εορτασμό του Πάσχα, αναθέτοντας στους επιστήμονες να προτείνουν τις αναγκαίες αλλά και αντιδημοφιλείς λύσεις. Έτσι οι επιστήμονες με επικεφαλής τον Τσιόδρα, η πολιτική Προστασία με τον Χαρδαλιά και η κυβερνητική ενίσχυση των ΜΕΘ, πέτυχαν η χώρα μας να βρίσκεται διεθνώς στις χώρες με λίγα κρούσματα και λίγους θανάτους γεγονός του αναγνωρίστηκε από όλους σε όλο τον κόσμο.


Χάρις σε αυτή την επιτυχία μπορούμε τώρα να ξανανοίξουμε τα σύνορα μας και να ελπίζουμε πως ένα σημαντικό μέρος από το αναπόφευκτα χαμηλό διεθνές τουριστικό ρεύμα θα προτιμήσει την χώρα μας.
Όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δημιούργησε την ελπίδα, ακόμα και σε άτομα όπως εγώ που δεν τον ψήφισα, πως με την δυναμική του νεοανερχόμενου κόμματος θα μπορέσει να εκπληρώσει έστω και μερικά από όσα προεκλογικά είχε εξαγγείλει. Το σχετικά ποστ που έγραψα τότε περικλείουν αυτή την ελπίδα.


Σε λίγο όμως χρόνο φάνηκε καθαρά σύντομα πως οι ελπίδες μου ήσαν φρούδες.
Όσο περνούσαν οι πρώτοι μήνες η ανικανότητα στην διακυβέρνηση και οι «αυταπάτες» όπως τις ονόμασε αργότερα ο Τσίπρας ήταν προφανείς σε όσους ήθελαν να τις δουν χωρίς κομματικές παρωπίδες.


Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και η χρεωκοπία της χώρας ήταν προ των πυλών ο Τσίπρας κατέφυγε στο δημοψήφισμα.
Αυτό για το οποίο, ο στενός φίλος του Παππάς, είχε πει: όμορφη νύκτα για μια πιο όμορφη μέρα!


Μέσα σε  6 σχεδόν μήνες είχαν καταφέρει  να αποδιοργανώσουν την χώρα και την οικονομία της, κάνοντας δήθεν ότι διαπραγματεύονται μια καλύτερη συμφωνία, με ένα υπουργό που το μόνο που πέτυχε ήταν να στρέψει όλους τους εταίρους μας εναντίον μας με τις συνεχείς, αλλεπάλληλες, αλληλοσυγκρουόμενες και αντιφατικές δηλώσεις του και την αλαζονεία του, αποξενώνοντας τελικά την χώρα από όλους τους συμμάχους της.
Έγραφα σχετικά τότε πριν και μετά το δημοψήφισμα:


Μετά την κωλοτούμπα που αναγκάστηκε να κάνει ο Τσίπρας, στην αρχή πίστεψα πως είχε καταλάβει, έστω και την τελευταία στιγμή, τα σφάλματα που είχαν γίνει και πως θα ήταν διατεθειμένος να τα διορθώσει.
Δυστυχώς διαψεύστηκα οικτρά.



Όπως γράφει στο aboutpeople o Πέτρος Ιωαννίδης: ο ΣΥΡΙΖΑ είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που κληρονόμησε αλλά είχε και εκείνη που δημιούργησε τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης του.
Μέσα σε ένα 9μηνο κατάφερε να κερδίσει σε 3 κάλπες, (01/15, δημοψήφισμα, 09/15) με την οικονομία να κυριαρχεί στην ατζέντα. Εξάντλησε όμως γρήγορα τις ευκαιρίες που του έδωσαν οι πολίτες.
Έτσι ήδη 12 μήνες μετά την εκλογική του νίκη τον Ιανουάριο 2016, η ΝΔ προηγείτο στην πρόθεση ψήφου με 3,7% και το 75% των πολιτών είχε αρνητική άποψη για την διακυβέρνηση του Τσίπρα.
Αντίθετα η ΝΔ στους 12 πρώτους μήνες διακυβέρνησης εμφανίζει την πρόθεση ψήφου γι΄αυτήν να ανέρχεται στο 41% ενώ για τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο 22% και ο Μητσοτάκης να θεωρείται κατάλληλος για πρωθυπουργός από το 55,8% ενώ ο Τσίπρας μόνο από το 26,1% (GPO για τα ΝΕΑ)
Τα νούμερα αυτά μιλούν από μόνα τους.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

TI ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ !




Στο προηγούμενο ποστ μου είδαμε πως περιδιαβάζοντας μπροστά στο πανεπιστήμιο ο Γεράσιμος Κακλαμάνης μπόρεσε να δει μέσα σε 30΄΄όλη την Νεοελληνική Ιστορία!
Όμως ο Κακλαμάνης συνέχισε την περιδιάβαση του και στο πίσω από το Πανεπιστήμιο, στην οδό Ακαδημίας, Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων σχολιάζοντας με τον ίδιο σκωπτικό τρόπο και τα εκεί  ευρισκόμενα αγάλματα.
Μεταφέρω λοιπόν τα σχετικά αποσπάσματα από το βιβλίο του  "Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ", Εκδόσεις 21ου Αιώνα, Αθήνα, 1990


Ο πιστεύων ότι το «έθνος» σταματά στο άγαλμα του Πατριάρχη, απατάται οικτρώς. Ο διερχόμενος την οδό Ακαδημίας κατατρύχεται «εθνικώς» κυκλοδιώκτως: Μπροστά-μπροστά στο παρκάκι του πρώην νοσοκομείου, ο Παλαμάς συνεπαρμένος με ύφος 82 αρχαίων φιλοσόφων. Γιατί άραγε ό Παλαμάς, αφού έχομε τόσους άλλους μεγάλους ποιητές; Μα βέβαια επειδή καθόταν δίπλα επί της Ασκληπιού! Δηλαδή όπου έχουν κατοικήσει ποιητές υπάρχουν παντού τα αγάλματα τους; Εν αντιθέσει προς τα ονόματα των δρόμων, με την «διανόηση» μοιάζει να μην έχωμε ανάλογο πληθωρισμό («15.000 δρόμοι» με το όνομα... Καραϊσκάκη στην περιοχή πρωτευούσης, που να βρουν λογαριασμό και άκρη τα ταχυδρομεία;...). Πρέπει να χτυπηθή πολύ κανείς από το καυσαέριο και να καθίση στο παγκάκι να πάρη μιαν ανάσα, για να «εννοήση» τα του... Παλαμά. Αμέσως μόλις σήκωση το κεφάλι, του έρχεται κατακέφαλα το «δίδαγμα»:
«Αυτόν τον λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλον κανένα
μεθύστε με τ' αθάνατο
κρασί του εικοσιένα»
Τα ρητά βέβαια, όπως το «μέγα σπέρμα» του Ρήγα επί παραδείγματι, μπαίνουν στα αγάλματα μπροστά. Για να τα μελετά μαζί με το εικονιζόμενο πρόσωπο ο θεατής και με την επενέργεια τής αισθητικής λειτουργίας να «εμβαθύνη» και να «διδάσκεται». Αν και βέβαια τα αγάλματα, εν αντιθέσει προς τις πλάκες των νεκροταφείων, πρέπει μόνο διά της συμβολικής και της αισθητικής των δράσεως να λειτουργούν.


Βλέποντας π.χ. κανείς το άγαλμα του Βίκτωρα Εμμανουήλ στην Ιταλία, καταλαβαίνει τόσα περί Έθνους, όσα και αν εδιάβαζε μια βιβλιοθήκη. Αλλά αυτά βέβαια προϋποθέτουν, ότι τα αγάλματα «λειτουργούν», δηλαδή ότι όντως αποτελούν στοιχεία κάποιας συνείδησης έθνους... Αν είναι όλα... Μπουμπουλίνες*, αι, τότε βέβαια επείγει να καταπιή κανείς όπως-όπως το «δίδαγμα» σαν χάπι και... δεν πειράζει, ας μην 'δή και καθόλου τον εικονιζόμενο.
Ενώ λοιπόν με τα αγάλματα κατευθύνονται οι άνθρωποι προς τα... ρητά, εδώ κατευθύνονται τα «ρητά» προς τους περαστικούς, ακριβώς την ώρα πού θα τους «πιάσουν τα νεφρά» τους απ' την πεζοπορία και θα θελήσουν ν' ανασάνουν, ή όταν θάχουν ραντεβού στο παγκάκι (όποτε η «ιδεολογία» θα τους ενοχλή με τα γνωστά αποτελέσματα...). Και αν τώρα μεθύση κανείς ελαφρώς με το «αθάνατο κρασί» και θελήση να πάη παραπέρα, είναι τότε που γίνεται πραγματικά τύφλα, διότι θα υποχρεωθή να καταβροχθίση οκάδες γλυκισμάτων. Ο «εθνικός μπουφές» είναι βαρύ πράγμα...


Στο μέσον του πάρκου ο Περικλής με πέλματα γερά όσο και η «Ιδεολογία» και γάμπες μυκονιάτη ναυτεργάτου επί τουρκοκρατίας. Ως γνωστόν, οι γάμπες (ιδίως στις γυναίκες), τα δάχτυλα και τα αυτιά έχουν άμεση σχέση με το «μέσα είναι» του ανθρώπου... Αφήνομε λοιπόν τον Περικλή με την πίκρα που μας πότισε και προχωρούμε δεξιόθεν.


Αμέσως μπροστά μας το εκκλησάκι — που κάπου εκεί κοντά βέβαια θα έπρεπε να είναι (υπόλειμμα του νοσοκομείου, μια και η «εθνική πολιτική» τα έφερνε πάντα δύσκολα βόλτα με τις ασπιρίνες...) — και λίγο πιο κάτω, στο μέσον, το κυριολεκτικά αχώνευτο «ντεσέρ» της εθνικής μας πανδαισίας: ένα δοχείο από το οποίον βγαίνει μια Αθηνά που μέσα απ' το κεφάλι της βγαίνει ο Παρθενώνας!


Ουδεμία βέβαια αμφιβολία υπάρχει, ότι το άγαλμα έγινε με ό,τι περίσσεψε λογιστικώς από τις... γάμπες του Περικλή. Αλλά ήταν οπωσδήποτε αναπόφευκτο να ορισθή ως αισθητικός σύμβουλος ο προϊστάμενος της κουζίνας τής Λέσχης Αξιωματικών; Δεν θα μπορούσε τελοσπάντων μια άλλη «Patisserie» να προσφέρη κάτι για την τελείωση 1αυτής της εθνικής δημιουργίας; Το άγαλμα δεν λαθεύει βέβαια στην «συμβολική» υπόσταση του — αυτή της τούρτας για «εθνικές γιορτές» — αλλά, ομολογούμε, «εθνικώς» εξεταζόμενο παρουσιάζει αισθητές ζαχαροπλαστικές ελλείψεις: μέσα από τον Παρθενώνα, έπρεπε να βγαίνη ο Πατριάρχης, μέσα από τον Πατριάρχη ο Παπαφλέσσας κρατώντας το πανώ «αυτοδυναμία»!

Οι περιγραφές του Κακλαμάνη σταματούν στην εικόνα που υπήρχε εκεί μέχρι το 1990 που εκδόθηκε το βιβλίο του.
Στον περίβολο πάντως του Πνευματικού Κέντρου βρίσκονταν ήδη από το 1973 οι μαρμάρινες προτομές των πολεοδόμων Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ, που είχαν εκπονήσει τον πρώτο πολεοδομικό χάρτη της Αθήνας.


Ο δενδρόφυτος περίβολος του Πνευματικό κέντρου ονομάζεται σήμερα Πάρκο Ελλήνων Λογοτεχνών.
Δυστυχώς απ΄ότι φαίνεται ο Κακλαμάνης ζώντας στην Γερμανία δεν επέστρεψε στο Πνευματικό Κέντρο για να συμπληρώσει την απολαυστική περιγραφή του με τα εκεί αγάλματα μετά την προσθήκη, τα επόμενα χρόνια, αρκετών ακόμα.


Το 1990, στήθηκε στον ίδιο χώρο η προτομή από ορείχαλκο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο) και την ίδια περίοδο, τοποθετείται και η ορειχάλκινη προτομή του Νίκου Καζαντζάκη επί της οδού Μασσαλίας.


Επίσης το 1994 τοποθετήθηκε εκεί ένα ολόσωμο μαρμάρινο άγαλμα της ηθοποιού Κυβέλης.
Μετά το 2000 τοποθετήθηκαν στον χώρο τα αγάλματα του Παντελή Χόρν, του Γιώργου Θεοτοκά, του Άγγελου Τερζάκη, του Γρηγόριου Ξενόπουλου, του Κωστή Μπαστιά, του Ιωάννου Κονδυλάκη, του Γιώργου Κατσίμπαλη, του Μανώλη Καλομοίρη και του Αντώνη Τρίτση.




Βέβαια αν το επισκεπτόταν το 2008 θα έβλεπε πως είχαν τιμήσει τον Παλαμά οι νεοέλληνες κάφροι σπάζοντας ταυτόχρονα την μύτη του και το φρύδι του.
Ευτυχώς οι περίοικοι  είχαν βρει τα θραύσματα και τα παρέδωσαν στο ίδρυμα Παλαμά.


Οι μεγαλύτερες βλάβες στα γλυπτά της Αθήνας έγιναν κατά τα επεισόδια του 2011 και 2012, κυρίως στις πορείες κατά του Μνημονίου.
Το 2013 έκλεψαν τις προτομές του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, του Νίκου Καζαντζάκη και του Αντώνη Τρίτση οι οποίες δεν βρέθηκαν ποτέ.




Το 2015 μετά την κατάληψη της Νομικής ο Παλαμάς ξαναμπογιατίστηκε από τους αναρχικούς ενώ το άγαλμα της Κυβέλης αποκεφαλίστηκε!


Το 2016 αφαίρεσαν πέντε προτομές στις 25 και 26 Μαΐου. Πρώτα απέσπασαν τις ορειχάλκινες κεφαλές των Κώστα Ουράνη, Αγγελου Τερζάκη, Κωστή Μπαστιά και Γιώργου Θεοτοκά και την επομένη επέστρεψαν και αφαίρεσαν εκείνη του Παντελή Χορν.







 *Σχολιάζοντας στο προηγούμενο το άγαλμα του Ρήγα Φεραίου γράφει:
Προκειμένου να βγούμε από την υποκειμενική μας αδυναμία ως προς την μορφή, αποφασίσαμε να ρωτήσωμε μια διερχόμενη κυρία: «μήπως ξέρετε, κυρία μου, τι παριστάνει αυτό το άγαλμα;» — «Ποιά, καλέ, αυτή; — Ή Μπουμπουλίνα!...» (Μετά την άκρως ικανοποιητική αυτή απάντηση εκάναμε και άλλες δημοσκοπήσεις», δεν τις λέμε όμως γιατί αναμένομε να μας τις πουν οι δημοσιογράφοι στις εφημερίδες, προκειμένου να ξέρομε και με ποσοστά την κατοχύρωση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» απ' το Σύνταγμα...). Έτσι εντύνονταν οι άνθρωποι τον 19ον αι.;


Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020

ΠΩΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 30΄΄ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ!




Για τον Γεράσιμο Κακλαμάνη έχω γράψει στο παρελθόν στο ποστ μου ΟΛΟΙ 0Ι ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ.. (Ραφαηλίδης) με κείμενο του Ραφαηλίδη που βασίζεται σε βιβλίο του Κακλαμάνη. Σε αυτό  έχω βάλει και την σαρκαστική αυτοβιογραφία του. Πέθανε τον Αύγουστο του 2003 στη Γερμανία χτυπημένος από καρκίνο.
Στο βιβλίο του "Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ", Εκδόσεις 21ου Αιώνα, Αθήνα, 1990 αναπτύσσει πως περπατώντας στην Πανεπιστημίου προς το Πανεπιστήμιο μπορούμε να έχουμε μέσα σε 30΄΄ κοιτάζοντας γύρω μας μια πλήρη εικόνα της Νεοελληνικής ιστορίας.

Παραθέτω μερικά απολαυστικά αποσπάσματα από το κείμενο του με το καυστικό του χιούμορ που δεν αφήνει στο απυρόβλητο καμία από τις εθνικές μας ψευδαισθήσεις.



Ευρισκόμεθα εις την οδόν Παν/μίου και προχωρούμεν προς τα Προπύλαια. Μπροστά-μπροστά το άγαλμα του Γλάδστωνος. Τά δάκτυλα τού δεξιού χεριού κομμένα, αλλά ξανά κολλημένα και ολόλευκα σαν δάκτυλα παρθένου πριγκιπίσσης των ανακτόρων των Βλαχερνών.



Μπροστά μας δύο μικρά αγαλμάτια καθήμενων μορφών (οικονομία στα έξοδα!), τα όποια ακριβώς περιεργαζόμεθα λόγω τής προφανούς προθέσεως οικονομίας. Επί των αγαλματίων αυτών ευρίσκομεν πλήρως επιβεβαιουμένην την λαϊκήν ρήση «το φτηνό κρέας το ζουμί του πίνει», πλην και άλλα πράγματα εξόχου «εθνικής» σημασίας. Δεξιά ό Κοραής, κυρτωμένος απ' το διάβασμα, με αναπεπταμένες τις δέλτους του επί του αριστερού πέτου. Οι δέλτοι κάποτε στραπατσαρίσθηκαν — ασφαλώς σε κάποια διαδήλωση για την «Δημοκρατία» —, αλλά πάντως ξανακολλήθηκαν όπως κι όπως. Αυτό όμως πού λείπει από τον Κοραή είναι ακριβώς το σπουδαιότερο γι' αυτόν σωματικό μέλος: τα δάχτυλα τού δεξιού χεριού πού γράφει. Είναι έτσι κομμένα, σαν να πρόκειται για τορναδόρο πού του τα «πήρε» ό τόρνος και έμεινε έτσι κοκκαλωμένος πηγαίνοντας στο υπουργείο εργασίας να βγάλη σύνταξη. Κατά τα άλλα ή μύτη του Κοραή ακόμη κρατιέται.


Κυττάζομε τώρα αριστερά. Πρόκειται για τον Καποδίστρια, το όνομα τού οποίου φέρει και το Παν/μιο (αφού με δική του πρωτοβουλία χτίσθηκε μέσω του κληροδοτήματος Δομπόλη). Το «φερώνυμο» αυτό ίδρυμα απέκτησε τελευταίο το άγαλμα του Ιδρυτή του, το 1932 δηλαδή, και μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσε να γίνει αλλοιώς.(στην παραπάνω καρτ ποστάλ του Πανεπιστημίου, του 1910, δεν υπάρχει το άγαλμα) Το αγαλμάτιον είναι προϊόν εράνου και τούτο φαίνεται στην τελείως φθηνιάρικη κατασκευή και επεξεργασία. Ή πέτρα ούτε σαν ποιότητα μοιάζει με αυτή των άλλων αγαλμάτων, ούτε σαν επεξεργασία. Του Κοραή είναι όντως γλυπτό• είναι σμιλευμένη ή καρέκλα, τα ρούχα και πολλές λεπτομέρειες. Από πίσω το άγαλμα του Καποδίστρια είναι μια ανεπεξέργαστη σχεδόν πέτρα, χωρίς λεπτομέρειες, απλώς «μια ιδέα», και μπροστά κάθεται ό Καποδίστριας μέσα σ' ένα απλό παλτό συνταξιούχου συμβολαιογράφου ελαιουργείου του 18ου αιώνος. Στάση ή πιο αφύσικη, πού ήθελε τα λιγώτερα λεφτά! Η «φτώχεια» του ελληνικού κράτους είναι καταφανής για το άγαλμα του Ιδρυτή του («του Δήμου Πειραιώς αρνηθέντος οιανδήποτε εισφοράν», λέει ό Πρόεδρος τής ζητείας καθηγητής Γ. Ματθαιόπουλος), διότι απλούστατα ούτε τέτοιο κράτος ονειρεύθηκε ό Καποδίστριας, ούτε σε τέτοιο κράτος έχει θέση το άγαλμα του. Και αυτό φαίνεται στο πρόσωπο: λείπει ολόκληρη ή μύτη, και κατά τέτοιον τρόπο, σαν να πρόκειται για απαρατημένο πτώμα νεκρού πού το ανεκάλυψαν οι ποντικοί. Η μύτη των αγαλμάτων είναι το χαρακτηριστικό στοιχείο καί ο κύριος στόχος του βανδαλισμού από την ελληνική αρχαιότητα. Η μύτη του Καποδίστρια και τα δάχτυλα του Κοραή — και οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν έπαψαν ως τα σήμερα να προσφέρουν στο «έθνος»: ή κατάντια των αγαλμάτων τους δείχνει ακριβώς την σχέση του σημερινού «έθνους» με το παρελθόν του. Του «έθνους» υπέρ του οποίου υπάρχουν οι εξουσίες στην Βουλή! Ποιό έθνος;...



Προχωρούμεν προς την είσοδον του Παν/μίου, με την όσην «εθνική εμπειρία» αποκτήσαμε ως τώρα (ήδη διατρέξαμε την νεοελληνική ιστορία κατά 15 δευτερόλεπτα, τώρα μάς μένουν τα άλλα 15). Εδώ αντικρίζομε ύπατες εθνικές μεγαλοπρέπειες. Τα τεράστια αγάλματα του Πατριάρχη δεξιά και του Ρήγα αριστερά, σε υψηλότατα βάθρα, μεγαλύτερα και από αυτό του Γλάδστωνος (αυτό είναι ασέβεια, όπως θα δείξωμε), με απέραντη δουλειά στο σκάλισμα και στις λεπτομέρειες. Ιδίως στο άγαλμα του Πατριάρχη. Σπουδάζομε λοιπόν τα νοήματα του φαναριώτικου κράτους. Ό Πατριάρχης όταν πέθανε ήταν 72 χρονών, ενώ ο εικονιζόμενος μόλις πού φθάνει τα 40 (και με τα γένεια). Στητός και κατά τέτοιον τρόπο πού να θυμίζη τον αρχαίον Περικλή. Το στήθος του προτεταμένο μπούστο καλοθρεμμένης βοσκοπούλας, στητό και πεταχτό να φαίνεται. Και από κάτω ένα σώμα («ηρωικές» και ιδεολογικές γάρ οι ανάγκες στον νου του καλλιτέχνη), πού θα το ζήλευαν όλες οι τουρίστριες πού ψάχνουν για «καμάκια» στο Σύνταγμα. Αλλά εδώ αρχίζουν και οι δυσκολίες: Εμείς ομολογούμε ότι τέτοιον δεσπότη δεν έχομε 'δει ποτέ στην ζωή μας. Αυτό πού ξέρομε να προεξέχη στους δεσποτάδες είναι ή κοιλιά και όχι το στήθος (και μάλιστα στα 72!). Και επί της οποίας κοιλιάς επαναπαύονται τα σύμβολα του Βυζαντινού, ό δικέφαλος και ο Χριστός, με μακρυές καδένες. Ο δικός μας όμως δεν έχει τέτοια. Γιατί, αν είχε, με τέτοιο στήθος, θα έπρεπε να κρέμωνται στον αέρα! Πώς να τα μπαλώσει λοιπόν ό καλλιτέχνης, πού ήξερε πώς έφκιαχνε ιδεολογίες και όχι πραγματικότητες; Τα μπάλωσε όμως: του κρέμασε ένα σταυρό. Όσο του επέτρεπε το μπούστο, ο όποιος έτσι κρέμεται όπως στο στήθος νιόπαντρης γυναίκας. Όλα εκεί μπερδεμένα και στοιβαγμένα, προκειμένου να βγη ο συμβολισμός του «ηρωισμού» της ιδεολογίας. Και μια ουσιώδης λεπτομέρεια: απαραίτητο στοιχείο του «συμβόλου» το σχοινί. Το οποίον είναι δύσκολο να καταλάβη κανείς πούθε βγαίνει από το άγαλμα, αλλά κρέμεται ξαφνικά στην δεξιά άκρη. Ένα κομματάκι απ' το σχοινί έσπασε σε μια μεριά. Και εκεί ακριβώς φαίνεται ή ψιλολεπτομέρεια, που δείχνει το πάντα ενεργό τής Ιδεολογίας. Το κομματάκι είναι κολλημένο με τέτοιαν τελειότητα, ώστε μόνο ο χρόνος στο μάρμαρο δείχνει την διαφορά. Οι «δέλτοι» του Κοραή, αντίθετα, είναι κολλημένες με UHU και λάσπη... Μπροστά στο άγαλμα του Πατριάρχη, ως εικός, κάτι μισοσβυσμένες και ακατάληπτες επιγραφές, για τις οποίες, καθώς λέγεται, μην ξέροντας να τις συντάξουν οι του «ιδρύματος» τότε, κατέφυγαν στους φιλολόγους των γερμανικών Παν/μίων...




Πάμε τώρα στον Ρήγα (μένουν ακόμη 7,5''). Το κεφάλι του Ρήγα είναι σωστά δοσμένο: σλάβο ρουμάνικη φυσιογνωμία της μείζονος Βλαχομπογδανίας του Δουνάβεως, ουδεμίαν σχέση έχουσα με τις ωραίες εκείνες κεφαλές μερικών βοσκών, που ανεκάλυψαν οι Αμερικάνοι μεταπολεμικά στην Πίνδο και τις έβαζαν δίπλα απ' το κεφάλι του Έρμη, σε κάποιες «νεοελληνικές ιστορίες» που εξέδιδαν, προκειμένου να αποδείξουν την αδιάσπαστη συνέχεια μας από την αρχαιότητα ως τα σήμερα!... Από εκεί και πέρα όμως τα του Ρήγα είναι χάος σκοτεινό, διότι επιδιώκεται το νόημα μιας επαναστατικής φυσιογνωμίας των Βαλκανίων (τα Βαλκάνια είχε ο Ρήγας στο νου του και κανένα είδος... «προπυλαίων») να μετατραπεί σε «εθνικό ήρωα» για τις ανάγκες του πρώτου άρθρου του Συντάγματος. Ένα ένδυμα λοιπόν αναδιπλωμένο στη μέση, που αν το ιδής βράδυ (αλλά και μέρα, όπως θα ίδούμε) δεν σου επιτρέπει ακριβώς να πης αν πρόκειται περί της αρχαίας... Ασπασίας ή περί μεγάλου δραγουμάνου τής Πύλης. Το κράτος όμως τότε εστηνόταν με τα αγάλματα ως φαναριωτικό κράτος και κάπως έτσι σκοτεινά έπρεπε να είναι ο Ρήγας στο φως του Ηλίου.
Στην βάση του αγάλματος του Ρήγα η αλυσίδα, κατ’ αντιστοιχίαν προς το σχοινί του Πατριάρχη (ή ψυχολογία του «μάρτυρος» εν διάρκεια, άρα υπομένετε αν δεν έχετε να φάτε...), και από κάτω η μεγίστη φράση: «αυτός μεν ώλετο, σπέρμα δ’ έβλαστεν μέγα». Μέγα, μέγα το σπέρμα λοιπόν...

Αυτή είναι η «ιστορία του νεοελληνικού έθνους» και το πολιτικό-κοινωνικό περιεχόμενο του σε 30 δευτερόλεπτα. Δεν μας χρειάζονται οι εντρυφήσεις στα βιβλία. Και ωμιλήσαμε περί καπηλείας, διότι βέβαια περί τέτοιας πρόκειται. Και ως προς τον Ρήγα, και ως προς τον Γρηγόριο. Ως προς μεν τον Ρήγα, διότι του αλλάξαμε όλη την ιστορική υπόσταση και τον εκάναμε «εθνικό ήρωα». Ο Ρήγας, φύση παρορμητική του στιγμιαίου αισθήματος, εσκέφτετο γενικά το πρόβλημα της Βαλκανικής μέσα σε μια λύση συνυπάρξεως με τους Τούρκους. Και είχε τους απώτατους ψυχικούς του λόγους, διότι έφερνε εντός του το έγκλημα που έκανε, σκοτώνοντας τον Τούρκο στο χωριό του. Και ότι ψυχικά ήσαν τα κίνητρα του Ρήγα, αποδεικνύει όχι μόνο η ασάφεια των σχεδίων του, αλλά και η αντιφατικότητα της πολιτικής του, που υπήρξε και η αιτία του θανάτου του (στην Αυστρία ων κλείνει συμφωνίες με τον Ναπολέοντα!...). Ο Ρήγας όμως είχε δύο ακαταμάχητα προσόντα για άγαλμα μπροστά στο Παν/μιο: ότι ήταν και διανοούμενος, και «μάρτυς». Και ήταν κυρίως και φαναριωτικώς ανατεθραμμένος (για την φαναριώτικη φυσιογνωμία του κράτους του καιρού). Ο Καραϊσκάκης π.χ. για όλ' αυτά δεν έκανε. Επίσης και ό Πατριάρχης, ο όποιος πέθανε σαν ένας συνεπής και αφοσιωμένος πράκτορας των Ρώσσων. Ο «αλιεύς», λέει, βρήκε μετά από δέκα μέρες το πτώμα του στον Βόσπορο και το μετέφερε στην Οδησσό. Και γιατί όχι στην Κων/πολη ή κάπου εκεί κοντά; Αν ήταν διακινδυνευμένο για την Κων/πολη, δεν ήταν για τον φτωχόν «αλιέα» ακόμα πιο επικίνδυνο το μακρινό ταξίδι για την Οδησσό με ένα τέτοιο «εύρημα»; Ενδιαφέρθηκαν λοιπόν οι Ρώσσοι να μαζέψουν αμέσως τον άνθρωπο τους και, όταν αργότερα έφκιαξαν την Βουλγαρία — κόβοντας έτσι τις μέσω Ελλάδος επεκτατικές βλέψεις των τότε δυτικών δυνάμεων προς την Μαύρη Θάλασσα —, εχάρησαν το «εύρημα» στο... «βαλσαμοποιείον» των Αθηνών, να τύχη της καταλλήλου αξιοποιήσεως. (Τα άμφια στην Μητρόπολη έφυγαν ήδη μπροστά-μπροστά από την πόρτα που ήσαν και μεταφέρθηκαν κάπως... στερεώτερα στην δεξιά κολώνα).
Υποθέτομεν λοιπόν ότι είναι ώρα να αδειάσουν τα Προπύλαια από τους σκοτεινούς τούτους συμβολισμούς και τις ιστορικές λαθροχειρίες. Το μόνο άγαλμα πού υπάρχει δικαίως εκεί είναι του Γλάδστωνος. Οι Άγγλοι, μην έχοντας δικό τους «έλληνα» διανοούμενο να στήσουν όπως π.χ. οι Γάλλοι τον Κοραή, έστησαν την πραγματικότητα. Γιατί χωρίς τον Γλάδστωνα — ο οποίος σημειωτέον ήταν ο πιο φιλολογικά καταρτισμένος πρωθυπουργός τής Αγγλίας, τύπος μεσογειακός και που ουδέποτε θα παραχωρούσε τα Επτάνησα αν μπορούσε να κάνη αλλοιώς — ούτε προπύλαια θα υπήρχαν, ούτε οδός Παν/μίου, ούτε πεζοδρόμιο «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Τουλάχιστον όπως υπάρχουν... Σ’ αυτό λοιπόν το άγαλμα οφείλει να μεριμνήση η πρυτανεία να υπάρχουν κάθε πρωί φρέσκα λουλούδια — μόνη η μέριμνα για τα δάχτυλα δεν επαρκεί —, τα δε υπόλοιπα να τα βγάλωμε από 'κει. Του μεν Καποδίστρια, θα το πετάξωμε, καθότι άνευ άξιας. Του Κοραή, έστω και όπως είναι, θα το μεταφέρωμε στο... «Μουσείο τής Ακροπόλεως». Και τα δυο μεγάλα θα τα μεταφέρωμε στην Μητρόπολη Αθηνών, έως ότου διευκρίνιση το ιστορικό νόημα τους.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020

ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΣΤΙΓΜΗ…





Το όνειρο κάθε φωτογράφου είναι κάποτε στην ζωή του να έχει την τύχη να πετύχει να βγάλει μια μοναδική και ανεπανάληπτη φωτογραφία. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από αυτές που απεικονίζουν μερικές τέτοιες στιγμές σε αρκετές δε περιπτώσεις ιδιαίτερα ατυχείς για ορισμένους από τους φωτογραφισθέντες.


































2019
29-11
2020