ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΟΣΚΑΡ

Έχω δει όλες τις  ταινίες που διαγωνίστηκαν στα διάφορα Όσκαρ, εκτός της ταινίας - Song Sung Blue (που δεν έχει προβληθεί εδώ) όπως επίσης  δεν έχω δει επίσης και όλες τις ταινίες Animation και ντοκιμαντέρ, οπότε και δεν έχω γνώμη γι αυτές τις κατηγορίες .Για αυτές που έχω δει  σε μερικές απονομές συμφωνώ.  αλλά σε άλλες θα προτιμούσα το βραβείο να έχει δοθεί αλλού.
Κάτω από κάθε ταινία, έχω παραθέσει ένα σύντομο σχόλιο μου γι αυτήν καθώς και την προσωπική μου βαθμολογική της αξιολόγηση στην κλίμακα 1-5
Με κόκκινα γράμματα είναι οι ταινίες που πήραν το Όσκαρ και όπου η επιλογή μου ήταν διαφορετική είναι με μπλέ

Best picture
 
One Battle After Another
Ιδιόρρυθμη περιπέτεια με έντονο μαύρο χιούμορ και με τον Sean Penn να δημιουργεί ένα αξέχαστο κινηματογραφικό ήρωα. 3
 
Frankenstein
Εντυπωσιακή και πλούσια σε σκηνικά διασκευή του κλασσικού αυτού έργου ανανεωμένου με την  γνωστή από τον  Λαβύρινθο του Πάνα" και το Το Σχήμα του Νερού σκηνοθετική ματιά του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο  3
 
F1
Οι εντυπωσιακές σκηνές από αγώνες της φόρμουλα 1 μαζί με την συμπαθητική παρουσία του Μπραντ Πιτ και τις προβλέψιμες σχέσεις των πρωταγωνιστών δεν επαρκούν, πλην ίσως των φανατικών της φόρμουλας, να ικανοποιήσουν ένα ευρύτερο κοινό.   2 ½
 
Hamnet
Με εξαιρετικό τρόπο δοσμένο το πόσο η προσωπική ζωή του συνέβαλλε στην δημιουργία του κλασικού του έργου 3
 
Marty Supreme
Η ταινία είναι μια μαύρη σάτιρα για το κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου με όσα παράλογα κάνει ο πρωταγωνιστής της για να πετύχει, αλλά παρά το ότι έχει ρυθμό οι απιθανότητες του σεναρίου τελικά σε απωθούν . 2
 
The Secret Agent
Μια αριστουργηματική ταινία που καταφέρνει να κρατάει τεταμένο συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή, που από την αρχή έχει την αίσθηση μιας επαπειλούμενης απειλής για τον πρωταγωνιστή και που χάρις στην μαστοριά του χαρισματικού της σκηνοθέτη η αναμενόμενη κάθαρση έρχεται χωρίς την αναμενόμενη από άλλες ταινίες κορύφωση της. 4 ½
 
Sentimental Value
Στην εξαιρετική αυτή ταινία ο σκηνοθέτης καταφέρνει θυμίζοντας ταινίες του Μπέργκμαν να μας δώσει με εικόνες και διάλογο τις διαταραγμένες σχέσεις μεταξύ ενός απόντος στο παρελθόν πατέρα με τις δύο του κόρες σχέσεις που δεν βασίζονται μόνο στους δεσμούς της οικογένειας αλλά και στην αγάπη τους για την τέχνη. 4 ½
 
Sinners
Ξεχωρίζει από τις άλλες ταινίες τρόμου, γιατί έχει εξαιρετική μουσική, αντιρατσιστικά μηνύματα και υπερβολικές σκηνές βίας 2
 
Train Dreams
Μια άλλοτε νοσταλγική και άλλοτε βάρβαρη εικόνα της εποχής της επέκτασης του σιδηροδρόμου στις αρχές του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ξυλοκόπου. 2 ½
 
Bugonia
Έχοντας δει προηγουμένως την ιδιόρρυθμη μαύρη κωμωδία Save the Green Planet γνήσιο b-movie, με τις συνήθεις σκληρές σκηνές βίας στην κορεατική φιλμογραφία, βλέποντας την Βουγονία είχα την αίσθηση ότι βλέπω ένα καλογυρισμένο μεν, Χολιγουντιανής αισθητικής αντίγραφο της, και με καλούς ηθοποιούς πλήρως αποδεκτούς για τα δυτικά πρότυπα, αλλά που, ιδίως με το φαντασμαγορικό τέλος, έχει χάσει την γοητευτική αφέλεια του οικονομικά φτωχότερου πρότυπου. 1 ½
 
Θα έλεγα ότι τόσο η ταινία Sentimental Value αλλά σχεδόν και η ισάξια The Secret Agent είναι σαφώς πιο αξιόλογες από το  One Battle After Another, αλλά το βασικό τους μειονέκτημα είναι ότι δεν είναι αμερικανικές.  Ευτυχώς βέβαια που η αναμφισβήτητη αξία του Sentimental Value αναγνωρίστηκε με την απονομή του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
 
 
Best actress
 
Jessie Buckley – Hamnet
 
Rose Byrne - If I Had Legs I'd Kick You
Εξαιρετική ερμηνεία της Ρόουζ Μπέρν και ιδιαίτερα αγχωτική η ατμόσφαιρα της ταινίας που αν δεν άφηνε, ηθελημένα πιστεύω, αδιευκρίνιστα ορισμένα στοιχεία της ιστορίας, θα ήταν πολύ καλύτερα αποδεκτή από τον θεατή. 2
 
Kate Hudson - Song Sung Blue
 
Renate Reinsve - Sentimental Value
 
Emma Stone – Bugonia
 
Δεν έχω δει την άπαιχτη Song Sung Blue για να συγκρίνω την ερμηνεία της Kate Hudson με αυτήν των άλλων συνυποψηφίων της, αλλά η ερμηνεία της Rose Byrne,  στην σαφώς κατώτερη ταινία από το Hamnet, If I Had Legs I'd Kick You, είναι καθηλωτική.

 
 
Best actor
 
Michael B Jordan – Sinners
 
Timothée Chalamet - Marty Supreme
 
Leonardo DiCaprio - One Battle After Another
 
Ethan Hawke - Blue Moon
Η ταινία έχει σαν θέμα τον διάλογο του Λόρεντζ Χαρτ με τον  Ρίτσαρντ Ρότζερς που είχαν γράψει μαζί το ομώνυμο πασίγνωστο τραγούδι του τίτλου της, με τον ϊθαν Χοκ συγκλονιστικό ως Χάρτ 2 ½
 
Wagner Moura - The Secret Agent
 
Είναι πια δεδομένο ότι ο Timothée Chalamet έχασε το Όσκαρ μετά την άστοχη άποψη του ότι «κανείς δεν νοιάζεται" για την όπερα ή το μπαλέτο». Αλλά εξίσου αξιόλογη ήταν και η ερμηνεία του Ethan Hawke  στην ήσσονος σημασίας  ταινία  Blue Moon.
 
 
Best supporting actress
 
Amy Madigan - Weapons
 
Elle Fanning - Sentimental Value
 
Inga Ibsdotter Lilleaas - Sentimental Value
 
Wunmi Mosaku - Sinners
 
Teyana Taylor - One Battle After Another
 
Η Elle Fanning και η  Inga Ibsdotter Lilleaas ήταν κατά την γνώμη μου ισάξιες στον ρόλο των δύο αδελφών στην ταινία Sentimental Value και σαφώς καλύτερες από την Amy Madigan  στην υποδεέστερη ταινία  Weapons
 
Best supporting actor
 
Sean Penn - One Battle After Another
 
Benicio del Toro - One Battle After Another
 
Jacob Elordi - Frankenstein
 
Delroy Lindo - Sinners
 
Stellan Skarsgård - Sentimental Value
 
 
Best director
 
Paul Thomas Anderson - One Battle After Another
 
Ryan Coogler - Sinners
 
Josh Safdie - Marty Supreme
 
Joachim Trier - Sentimental Value
 
Chloé Zhao - Hamnet
 
Η βράβευση του εξαιρετικού σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson νομίζω ότι έγινε γιατί στο παρελθόν έχει επανειλημμένα  αγνοηθεί από τα Όσκαρ  στις τόσες αξιόλογες ταινίες του που έχουν γράψει ιστορία στον κινηματογράφο.
 
Best international feature
 
Sentimental Value
 
It Was Just an Accident
Μια εξαιρετική ταινία που διαθέτει υποδόριο μαύρο χιούμορ, παρά το θέμα της που αφορά την εκδίκηση θυμάτων ενός βασανιστή στο Ιράν, καταφέρνει να αποδείξει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά ποτέ δεν είναι δεδομένη. 4
 
Sirât
H ταινία, παρά το απίθανο σενάριο της, λόγω του τοπίου αλλά και των ιδιόρρυθμων `συνταξιδιωτών στους οποίους προσκολλάται ένας πατέρας με τον μικρό γιό του που ψάχνει να βρεί την κόρη του, εξασκεί στην αρχή σαν road movie μια υπνωτιστική γοητεία στον θεατή μέχρι την απρόσμενη κορύφωση της.  3
 
The Secret Agent
 
The Voice of Hind Rajab
Είναι από τις ταινίες που μένουν χαραγμένες στην μνήμη του θεατή καθώς σε όλη την διάρκεια της αναπόφευκτα συμμετέχει συναισθηματικά στην τραγική αυτή ιστορία  4
 
 
Best original score
 
Sinners - Ludwig Goransson
 
Bugonia - Jerskin Fendrix
 
Frankenstein - Alexandre Desplat
 
Hamnet - Max Richter
 
One Battle After Another - Jonny Greenwood
 
 
Best cinematography
 
Sinners - Autumn Durald Arkapaw
 
Frankenstein - Dan Laustsen
 
Marty Supreme - Darius Khondji
 
One Battle After Another - Michael Bauman
 
Train Dreams - Adolpho Veloso
 
Νομίζω ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς του Dan Laustsen στον Frankenstein είναι καταπληκτική και ιδιαίτερα εντυπωσιακή.
 
Για τις παρακάτω κατηγορίες και στις υπόλοιπες που δεν αναφέρω  εδώ, δεν έχω τις απαιτούμενες γνώσεις για να έχω άποψη.

Best production design
 
Frankenstein - Tamara Deverell and Shane Vieau
 
Hamnet - Fiona Crombie and Alice Felton
 
Marty Supreme - Jack Fisk and Adam Willis
 
One Battle After Another - Florencia Martin and Anthony Carlino
 
Sinners - Hannah Beachler and Monique Champagne
 
 
Best casting
 
One Battle After Another - Cassandra Kulukundis
 
Hamnet - Nina Gold
 
Marty Supreme - Jennifer Venditti
 
Sinners - Francine Maisler
 
The Secret Agent - Gabriel Domingues
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠ΄ Τ΄ΑΛΟΓΟ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ.

Το άρθρο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με τίτλο Κατεβείτε απ’ τ’ άλογο  είναι γραμμένο με μοναδική ευστοχία ως προς το θέμα του, αλλά  και με το γνωστό του διαβρωτικό χιούμορ και για τον λόγο αυτό το παραθέτω ολόκληρο.

Κάτι έχουνε πάθει αυτοί οι Αραβες εδώ και καιρό – τώρα το κόλλησαν και οι Πέρσες: εμφανίζουν κάποια σύνδρομα ξεβράκωτου μεγαλείου (κάτι που ταλανίζει και την Τουρκία, η οποία έχει κι εκείνη αυτοκρατορικές ονειρώξεις) και εξαιτίας αυτής της ψύχωσης δεν μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Αυτοντοπάρονται ως μεγαλειώδεις, αυτοκολακεύονται, αυτοενθαρρύνονται, αυτοπαινεύονται, αυτοπωρώνονται, αυτομαρσάρονται και εν τέλει και θεαματικά αυτοκτονούν.

Και δεν είναι μόνο η πρόσφατη περίπτωση της Χαμάς που πίστεψε ότι κάτι έκανε εισβάλλοντας, με αποτέλεσμα να αφανίσει τους Παλαιστίνιους, δεν είναι οι μεγαλοστομίες των ηγετών της Χεζμπολάχ που κατέληξαν στον διασυρμό και «εταπεινώθησαν έως σφόδρα». Αλλά, ακόμα, θυμόμαστε, από την εποχή του Ιράκ, τον Σαντάμ, ξαφνικά, να το παίζει λιοντάρι με ξένη χαίτη, να λέει κι εκείνος τα μπετοβενικά του, τα αυτοκρατορικά του, μέχρι που έπεσε το αμερικανικό σκεπάρνι και πάει τελείωσε.

Προηγουμένως, αυτός που υποδυόταν τον γενναίο άντρα, και παρότι είχαν σκοτωθεί λίγο πριν οι δύο γιοι του, κάθισε σαν κότα να τον συλλάβουν, να τον γυρίζουν και να τον επιδεικνύουν δεμένο με χαλκά σαν μαϊμού, να τον τραβούν βίντεο και τελικά να τον απαγχονίζουν δημοσίως. Δεν βρήκε το κουράγιο να δώσει πριν, μόνος του, ένα αξιοπρεπές τέλος. Μεγάλα λόγια, μπλα μπλα αραβικά, απειλές και εν τέλει ένας θάνατος – ρεζιλίκι. (Παρότι όλοι ζούμε και για ένα καλό φινάλε).

Τα ίδια και ο δυστυχής Καντάφι. Μεγαλειώδης κι αυτός, με τα μαύρα γυαλιά του α λα Κούρκουλο, τις μεταξωτές κελεμπίες του, το ύφος Ρισελιέ, τις γυναίκες συνοδούς του που ήταν και δήθεν σωματοφύλακες, και το στυλάκι εγώ ειμί το φως του κόσμου. Πάει και αυτός με ανάλογο τρόπο, κάθισε να τον μαγκώσουν, να τον ανασκολοπίσουν με ξιφολόγχη, να υποστεί ξυλοδαρμούς και χαστούκια από τον κάθε περαστικό κι εν τέλει να τον πυροβολήσουνε και να τελειώσει αιμόφυρτος και αισχρά διαπομπευμένος. Ούτε κι εκείνος βρήκε το κουράγιο να δώσει ένα έντιμο τέλος – παρά τις επί δεκαετίες μεγαληγορίες του, το αντριλίκι και το εν γένει πομπώδες της παρουσίας. Οπως λένε και οι Λίβυοι, μαγκιά, κλανιά και κώλος – φινιστρίνι.

Δηλαδή, ούτε στον εχθρό σου. Ο Χαμενεΐ, βέβαια, πέθανε ηλιθιωδώς. Και αυτός από αλαζονεία – φαντάζομαι. Δεν του έφταναν τα όσα είδε ότι έκαναν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους και στη Χεζμπολάχ, δεν διαπίστωσε πολλαπλώς τις δυνατότητες που είχαν ήδη επιδείξει (συν, τώρα, τους Αμερικανούς) και πήγε στο παλάτι του να κάνει συνεδρίαση σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Ή, ως γενναίος που ήτανε και βέβαια προφανώς αλαζών, όπως αποδείχτηκε, αφού οι Εβραίοι τον παρέπεμψαν εξαερωμένο στον Παράδεισο, πριν καν προλάβει, ως ηγέτης, να πολεμήσει μία μέρα έστω.
Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Να υπάρχει τόση κραυγαλέα υποτίμηση του αντιπάλου, όταν μάλιστα αυτός έχει δείξει τη χάρη του πολλαπλώς, έχει πετύχει (αντικειμενικά το λέμε) στρατιωτικά κατορθώματα απαράμιλλα, με πονηρία, οξυδέρκεια, σιωπή και σύνεση, χωρίς παλικαρισμούς αλλά με εκπληκτικά και πρωτοφανή αποτελέσματα;

(Και δεν το λέω μόνο για την ιστορία με τους φορητούς ασυρμάτους της Χεζμπολάχ, ούτε τον αφανισμό των πυρηνικών επιστημόνων μέσα στην ίδια την Τεχεράνη). Ισως κάποιοι απ’ τους εν λόγω να πιστεύουν πως ο Αλλάχ είναι μεγάλος και θα τους προστατέψει, αλλά φαίνεται πως και οι Θεοί έχουνε κι άλλες δουλειές ή, ορισμένες ώρες, παίζουνε κι αυτοί με το κινητό τους.
Τα ίδια σε κάποιο βαθμό έχουν πάθει και οι Τούρκοι – σύνδρομα μεγαλείου και όνειρα για νέο σουλτανάτο με σταφίδες σουλτανίνες και σουλτάνες μπόλικες. Απειλούν, αναθεωρoύν, αίφνης θέλουν κι αυτοί να ξαναγίνουνε μεγάλοι, υποτίθεται – αλλά τελικά όλα καταλήγουν στην ιδεολογία Hondos Center και στη φιλοσοφία της ευζωίας, διότι και οι μεγάλοι, υποτίθεται, ηγέτες σε στυλ Ερντογάν βλέπουνε πώς εξαερώθηκαν μερικοί συνάδελφοί τους με τριάντα πυραύλους που έπεσαν στο κεφάλι τους και ξαφνικά τα μεγαλεία πήγανε περίπατο. Μηδέν άγαν, Αύγουστε.
Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλοστομία συνεχίζεται και οι σκαρπινόμαγκες πουλάνε ζοριλίκι: θα σας κάνουμε, θα σας ράνουμε, θα σας εξαφανίσουμε, θα σας διασύρουμε, σας περιμένουμε στο Ορμούζ, σας περιμένουμε στη χερσαία χώρα και πάει λέγοντας. Και απειλούν και όλη την Ευρώπη. Και τους θεούς και τους δαίμονες. Και πάλι τα ίδια. Βαριέσαι να τους ακούς και να μη βλέπεις αποτέλεσμα. Προχτές, πάλι, ξανάρχισε η σχεδόν μη υπάρχουσα, πλέον, Χεζμπολάχ: απειλεί, τραβάει την ουρά του διαβόλου, προκαλεί τη μοίρα της.
Ακατανόητο, ύστερα από όσα έχουνε συμβεί. Ισως είναι ένας παραδοσιακός, σχιζοειδής τρόπος να βλέπουν την πραγματικότητα και τον εαυτό τους, ενώ, σε αυτή την περίπτωση, ένας συνετός άνθρωπος ή λαός θα είχε στρατηγικά αναδιπλωθεί και θα είχε απολύτως αντίθετη, χαμηλόφωνη τακτική, όχι τίποτε άλλο, μα για να μη διασυρθεί, πάλι, διπλά.
Ομως επιμένουν. Μεγάλα λόγια, που ενίοτε ψευδολογοτεχνίζουν κιόλας. Εχουν μια κάποια λαογραφική ποιητικότητα. Το θέμα όμως, πάντα, όπως λένε και οι Γάλλοι, είναι τι συμβαίνει μέσα στο τερέν. Στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Τα λοιπά είναι για τον Μελανσόν και για τη μεγαλόστομα Ανυπότακτη Γαλλία. Και ποιος πήγε πρόσφατα να υποτάξει τη Γαλλία και δεν το μάθαμε
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΤΟΚΙΝΣ

Ο Μιχάλης Μητσός έγραψε ότι ο Καθηγητής Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας του “η περί Θεού αυταπάτη”   είπε ότι είναι “πολιτισμικός χριστιανός” (“cultural Christian’’)
Η παραπάνω αναφορά μου κίνησε το ενδιαφέρον να ακούσω το τι είπε σχετικά.
Έτσι βρήκα την συνέντευξη που έδωσε στον λονδρέζικο ραδιοφωνικό σταθμό LBC με θέμα  «Ο ρόλος του Χριστιανισμού στη βρετανική ζωή». 

Από την ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη μεταφέρω εδώ μερικές από τις απόψεις του που ξεκαθαρίζουν το τι εννοεί λέγοντας “πολιτισμικός χριστιανός”.

Λέγοντας  πολιτισμικός χριστιανός δεν σημαίνει ότι είναι πιστός θρησκευόμενος και η διαφορά μεταξύ ενός πιστού και ενός πολιτισμικού χριστιανού είναι ότι ο δεύτερος απλά αγαπάει τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και νιώθει ζώντας  με  την χριστιανική ηθική ότι είναι στο σπίτι του.  

Ξεκίνησε από το  ότι ήταν Πάσχα και το ότι τον τρομάζει το γεγονός ότι η πολιτεία προβάλλει το  Ραμαζάνι.

Είναι αλήθεια ότι στατιστικά, ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύουν πραγματικά στον Χριστιανισμό μειώνεται – και είμαι χαρούμενος με αυτό».
«Αλλά δεν θα ήμουν χαρούμενος αν, για παράδειγμα, χάναμε όλους τους καθεδρικούς ναούς και τις όμορφες ενοριακές εκκλησίες μας».
«Λοιπόν θεωρώ τον εαυτό μου πολιτισμικό χριστιανό. Νομίζω ότι θα είχε σημασία αν τον υποκαθιστούσαμε με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική θρησκεία – αυτό θα ήταν πραγματικά τρομερό».
Όταν η παρουσιάστρια της συνέντευξης Ρέιτσελ Τζόνσον ρώτησε τον Ρίτσαρντ για την ανέγερση τζαμιών σε όλη την Ευρώπη – επί του παρόντος 6.000 τζαμιά είναι υπό κατασκευή – η απάντηση ήταν σαφής και προκλητική.
«Αν έπρεπε να διαλέγω ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, κάθε φορά θα επέλεγα τον Χριστιανισμό. Μου φαίνεται ότι είναι μια θεμελιωδώς αξιοπρεπής θρησκεία με τέτοιο τρόπο, που δεν νομίζω ότι είναι το Ισλάμ»
 Και αναφέρθηκε στο θέμα της υποτίμησης της γυναίκας στο Ισλάμ.
«Βρίσκω ότι μου αρέσει να ζω σε μια πολιτιστικά χριστιανική χώρα, αν και δεν πιστεύω ούτε μια λέξη απ' ότι λέει η χριστιανική πίστη».
Αναφέρθηκε στον χριστιανικό φονταμενταλισμό που υπάρχει στην Αμερική και στις ανοησίες αυτών που δεν  πιστεύουν στην εξέλιξη των ειδών ή ότι πχ ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 6000 χρόνια.
Απαντώντας στην ερώτηση, «Θα ήταν καλό ή κακό αν γινόμασταν λιγότερο χριστιανική χώρα;», ο Ντόκινς είναι ξεκάθαρος.
«Όχι, νομίζω ότι θα ήταν τρομερό. Στο βαθμό που ο Χριστιανισμός μπορεί να θεωρηθεί ως προπύργιο ενάντια στο Ισλάμ, νομίζω ότι είναι πολύ καλό. Στην Αφρική, για παράδειγμα, όπου λειτουργούν ιεραπόστολοι και των δύο θρησκειών, όσον αφορά αυτό, είμαι με την ομάδα των Χριστιανών».
«Πρέπει να τονίσω ότι τα πράγματα που πιστεύουν οι Χριστιανοί είναι στην πραγματικότητα ανοησίες».
Μάλιστα ρώτησε την δημοσιογράφο αν πιστεύει στην παρθενία της Παναγίας ή στην Ανάσταση του Χριστού.
Στο τέλος της συνέντευξης, η δημοσιογράφος ανάφερε κάποια ιστορία όταν πήγε στην εκκλησία με τον γιό της. Εκείνος ρώτησε τον ιερέα: «Το γνωρίζεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός ή το πιστεύεις ότι ο Ιησούς είναι αληθινός;»
Ο ιερέας δεν μπορούσε να απαντήσει στην ερώτηση.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ.

Όπως έγραφα στο Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.  λανθασμένα ο Γιάννης Καλπούζος γράφει στο βιβλίο του Ο Μεθυστής  ότι ο δοσίλογος Πασσαδάκης  πέθανε στις φυλακές Ζαλώνη στο κτήριο που αργότερα ήταν το Μινιόν, αλλά μερικά χρόνια αργότερα ελεύθερος στο σπίτι του.
Το ίδιο λάθος κάνει και η  Wikipedia και για τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη που είχε φυλακιστεί και αυτός εκεί: Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στη φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου  του 1946.

---

Στις εφημερίδες της επόμενης μέρας αναγράφεται σαφώς ότι τελικά είχε μεταφερθεί στο σπίτι του σε κωματώδη κατάσταση, όπου και πέθανε.
Πριν από 2 χρόνια είχα γράψει για δύο κτήρια που είχαν χρησιμοποιηθεί για φυλακές στο κέντρο της Αθήνας τον 19^ο αιώνα .
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α΄ Φυλακές Γκαρμπολά.
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Β΄ Φυλακές Τριγγέτα
Είναι προφανές ότι όπως και στις μέρες μας έτσι και τους δύο προηγούμενους αιώνες οι υπάρχουσες φυλακές της χώρας δεν επαρκούσαν, και έτσι μεγάλα κτήρια της πρωτεύουσας χρησιμοποιήθηκαν σαν φυλακές και τον 20^ο αιώνα.

Ένα από αυτά ήταν το τεράστιο κτήριο, με πρόσοψη στην οδό Πειραιώς και  ανάμεσα στις οδούς Αγησιλάου, Ασωμάτων, και Μυλλέρου.
Το Ίδρυμα Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα είναι το παλαιότερο Ίδρυμα που παραμένει σε λειτουργία μέχρι σήμερα και το τρίτο που ιδρύθηκε μετά την επανασύσταση του ελληνικού κράτους, με βασιλικό διάταγμα που υπέγραψε ο Όθωνας στις 29 Αυγούστου 1853.
΄Έτσι ο  Ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και  πρώτος πρόεδρος του Ιδρύματος  Γεώργιος Σταύρος (1853-1869) ανήγειρε στην Πειραιώς 68 ορφανοτροφείο αρρένων στο όνομα του Γεωργίου και της Αικατερίνης Χατζηκώνστα.
Το 1940 το κτήριο  επιτάχθηκε και λειτούργησε ως στρατόπεδο χωροφυλακής, στη συνέχεια στην κατοχή  έγινε στρατόπεδο της ιταλικής φρουράς της Αθήνας και φυλακές.
 Στις μάχες των Δεκεμβριανών του 1944 τμήμα του ΕΛΑΣ επιχείρησε να καταλάβει το κτήριο των φυλακών και να απελευθερώσει τους έγκλειστους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Οι φυλακές καταργήθηκαν μέσα στη δεκαετία του 1950.
Έκτοτε έμεινε πολλά χρόνια αχρησιμοποίητο και ερείπιο. Μέχρις ότου αγοράστηκε από τον μεγαλοεπιχειρηματία Όθωνα Λέφα Τετενέ, ο οποίος έχτισε μια τεράστια πολυκατοικία που τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε China Town. (Ένα χαριτωμένο γεγονός είναι την δεκαετία του 60 ο Τετενές είχε πολιτευθεί και στις αφίσες που κόλλαγε  στην Αθήνα με το όνομα του  πήγαιναν και με μαρκαδόρο τις διόρθωναν σε Κώθων Ελέφας Ντενεκές!)

Από την αρχική κατασκευή του ορφανοτροφείου έχει παραμείνει στον περίβολο του το εκκλησάκι του του Αγίου Γεωργίου, έργο του Ε. Τσίλερ που σήμερα αποτελεί την ενορία της περιοχής.

Με την απελευθέρωση έγιναν συλλήψεις δοσίλογων και όπως φαίνεται προέκυψε η ανάγκη να φυλακιστούν κάπου αλλού και έτσι δημιουργήθηκε η φυλακή στο κτήριο Ζελιώτη.

Από τα μέσα της 10ετιας του 20 άρχισε να γίνεται γνωστός ο εμποροράφτης Hρακλής Ζελιώτης στην  Κολοκοτρώνη 42 που δημιούργησε την  Ελλ Βιομηχ Ετοίμων Ενδυμάτων Ζελιώτη  με καταστήματα στα τέλη της 10τιας 20 στην Πατησίων 13 και στον Πειραιά  στην Ακτή Μιαούλη 3, ενώ στην Μιαούλη 6 υπάρχει και το κατάστημα του αδελφού του με ανδρικά είδη Πάνου Ζελιώτη.

Το 1932 προστίθεται και άλλο κατάστημα στην Σταδίου 37.

---

Η κατοχή φαίνεται πως ήταν καταστροφική για τον Ζελιώτη και το μόνο κατάστημα που παρέμεινε σε λειτουργία ήταν της Σταδίου 37.
Με την απελευθέρωση το κτήριο της Πατησίων 13 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μόνο για τους δοσιλόγους, που εύλογα δεν θα μακροημέρευαν αν τους τους φυλάκιζαν στις φυλακές Αβέρωφ ή Χατζηκώστα.
Στην δίκη του ο Ι.Ράλλης αναφέρει ότι όταν τον φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ  οι πολιτικοί κρατούμενοι του έκλεψαν την βαλίτσα του!
Στο κτήριο αυτό φαίνεται ότι στεγαζόταν  και το Υπουργείο Πρόνοιας εκείνα τα χρόνια.

Η λειτουργία των «πρόχειρων φυλακών Ζελιώτη» όπως αναγράφονται στον τύπο μετά την απελευθέρωση, φαίνεται ότι ήταν βραχύβια γιατί αυτό το 10όροφο κτήριο αγόρασε  ο Γεωργακάς και σε αυτό δημιούργησε  το γνωστό μας Μινιόν και οι πρώτες του διαφημίσεις στον τύπο υπάρχουν από τον Ιανουάριο του 1946. 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.

Γράφει στο βιβλίο του ο Μεθυστής ο Γιάννης Καλπούζος (σελ 499):
Στις 23  Σεπτεμβρίου 1944 ο Υπουργός και Γενικός Διοικητής Κρήτης Πασσαδάκης ταξίδεψε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας για πάντα τα Χανιά.
Σε υποσημείωση, στο τέλος της ίδιας σελίδας γράφει ότι:
 Στη συνέχεια θα διέφευγε στην Αυστρία, όπου και θα τον συλλάμβαναν το Μάη του 1945, αφού είχε ήδη καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια δεσμά. Θα τον μετέφεραν στην Αθήνα και θα πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη  (στην Πατησίων, όπου το κτίριο του Μινιόν)
Τα σχετικά με τον Πασσαδάκη και για το κτίριο Ζελιώτη που δεν το είχα ξανακούσει μου κίνησαν το ενδιαφέρον και τα έψαξα λίγο.
Έτσι για τον Πασσαδάκη  βρήκα μια μελέτη των Γιώργου Λιμαντζάκη και Γιάννη Θυμιανού με τίτλο Ο νομάρχης Ηρακλείου και μετέπειτα γενικός διοικητής Κρήτης Ιωάννης Πασσαδάκης: γερμανόφιλος, αντικομμουνιστής ή και τα δύο; από την οποία και μεταφέρω εδώ μερικά αποσπάσματα, όπως επίσης και τις σχετικές φωτογραφίες:

Ο Ιωάννης Πασσαδάκης συνέχισε να συνεργάζεται με τους Γερμανούς μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944, οπότε παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους υγείας, ενώ στην πραγματικότητα είχε ενημερωθεί για την επικείμενη σύμπτυξη των Γερμανών από την Ελλάδα και επιθυμούσε να αποφύγει τη σύλληψη. Θέλοντας να δώσει την εικόνα μιας ομαλής μετάβασης, πρότεινε ως διάδοχό του τον επίσκοπο Κυδωνίας και Αποκορώνου Αγαθάγγελο (Ξηρουχάκη), ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 26 Σεπτεμβρίου με την έγκριση των Βρετανών και της εξόριστης κυβέρνησης
…. αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έμεινε για λίγες ημέρες, και στη συνέχεια έφυγε για τη Βιέννη. Εκεί ο Πασσαδάκης ήρθε σε επαφή με άλλους Έλληνες γερμανόφιλους, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια πρώτη άτυπη συγκέντρωση στη Βιέννη τον Νοέμβριο του 1944. Στις αρχές του 1945 κάποιοι από αυτούς μετέβησαν στην κωμόπολη Κίτσμπουελ του Τιρόλου, όπου συγκροτήθηκε η αποκαλούμενη «Εθνική Κυβέρνησις των Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών». Γύρω από αυτούς συγκεντρώθηκαν και οργανώθηκαν περίπου δύο χιλιάδες γερμανόφιλοι και χιτλερικοί Έλληνες που είχαν καταφύγει στο Ράιχ, με την ελπίδα ότι η τροπή του πολέμου θα άλλαζε και θα μπορούσαν να επανέλθουν στην Ελλάδα ως διοίκηση. Ωστόσο, οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν, καθώς στις αρχές Απριλίου τα σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στη Βιέννη και στις 8 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων. Περίπου ένα μήνα αργότερα, τον Ιούνιο του 1945, οι Τσιρονίκος, Πούλος, Ταβουλάρης και Πασσαδάκης συνελήφθησαν από τον αμερικανικό στρατό και παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές μετά από έναν περίπου χρόνο, τον Αύγουστο του 1946.
Στο μεταξύ είχε απελευθερωθεί μεγάλο μέρος της Ελλάδας, και είχε ξεκινήσει η διαδικασία ποινικής δίωξης όσων συνεργάστηκαν με τον εχθρό από θέση ευθύνης. Ο Ιωάννης Πασσαδάκης και αρκετοί άλλοι δωσίλογοι υπουργοί και πρωθυπουργοί παραπέμφθηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, το οποίο ξεκίνησε τις εργασίες του στις 21 Φεβρουαρίου 1945 και εξέδωσε την ετυμηγορία του στις 31 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Το Δικαστήριο αυτό δίκασε ως ποινικό δικαστήριο, είχε μεικτή σύνθεση και ήταν εννεαμελές. Οι κατηγορούμενοι πρωθυπουργοί και υπουργοί ήταν 30, αλλά μόνο εννέα ήταν παρόντες κατά την έναρξη της δίκης. Μετά την έναρξη της δίκης προσήλθαν αυθόρμητα αρκετοί άλλοι κατηγορούμενοι, ενώ πέντε δεν προσήλθαν ποτέ και δικάστηκαν ερήμην, μεταξύ των οποίων και ο Πασσαδάκης.
 Με την απόφαση 49/1945, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Ιωάννη Πασσαδάκη για τα αδικήματα της διευκολύνσεως του εχθρού και της προπαγάνδας του, καταδικάζοντάς τον σε ισόβια δεσμά και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων (όπως προκύπτουν από τα άρθρα 21, 23 και 24 του Ποινικού Νόμου), ενώ έχασε αυτοδίκαια την ιδιότητα του δικηγόρου.
Μετά την έκδοση της απόφασης, οι καταδικασθέντες πρώην υπουργοί –μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβανόταν ο Πασσαδάκης, καθώς εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1946– μεταφέρθηκαν στις φυλακές Ζελιώτη, στην Αθήνα (στο μετέπειτα κτίριο Μινιόν, στη συμβολή των οδών Βερανζέρου και Πατησίων).
…. ορισμένοι καταδικασθέντες εξέδωσαν βιβλία με τα οποία επιχείρησαν να υπερασπιστούν τις επιλογές και το έργο τους, και κατήγγειλαν την «ιστορική αδικία» σε βάρος τους.

Ακολούθησε ο Ιωάννης Πασσαδάκης με την Πολιτική απολογία ενώπιον του Κρητικού Λαού διά τα πεπραγμένα επί Κατοχής, βιβλίο που απευθυνόταν στον «Εθνικόφρονα Λαόν της Κρήτης» και εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1948, με τη βοήθεια υποστηρικτών του, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή.
… τον Φεβρουάριο του 1949 ο Πασσαδάκης δικάστηκε πάλι από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, κατηγορούμενος ότι υπέδειξε 300 Κρητικούς που συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (κυρίως στο Μαουτχάουζεν-Γκούζεν), όπου πολλοί από αυτούς πέθαναν. Οι συγγενείς τους ζητούσαν επίμονα δικαίωση, αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε λόγω αμφιβολιών.
 

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, η κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου επιδίωξε τη διευκόλυνση και εμπέδωση ενός συμφιλιωτικού πνεύματος με τον αναγκαστικό νόμο 1504/1950 (ΦΕΚ Α’ 225/9.10.1950), που κυρώθηκε με τον νόμο 1829/1951 (ΦΕΚ Α’ 151/28.5.1951). Σύμφωνα με το άρθρο 4 του τελευταίου, «Καταδικαστικαί αποφάσεις, εφόσον διά τούτων καταγιγνώσκεται ποινή επανορθωτική, παραγράφονται μετά διετίαν, πάσαι δε αι λοιπαί παραγράφονται μετά πενταετίαν από της τελεσιδικίας. Πάσαι δε αι συνέπειαι των ως άνω αποφάσεων και των εν αυταίς αδικημάτων καταργούνται και αίρονται από της επιβολής των». Με βάση αυτή τη ρύθμιση, δεν παραγράφηκαν γενικά οι καταδικαστικές αποφάσεις που είχαν εκδοθεί από το τέλος του πολέμου, αλλά παραγράφηκαν οι αποφάσεις για τους κατοχικούς υπουργούς και για όσους κατείχαν δημόσια θέση, στρατιωτική, διοικητική ή άλλη, και έγιναν συνειδητά όργανα του εχθρού ή διευκόλυναν το έργο του. Συνεπεία της διάταξης αυτής, ο Ιωάννης Πασσαδάκης αποφυλακίστηκε και επέστρεψε σπίτι του, όπου έζησε ήρεμα για δύο περίπου χρόνια. Πέθανε στο Ηράκλειο στις 13 Μαρτίου 1953, άγαμος και άτεκνος.
Είναι προφανές λοιπόν ότι λανθασμένα γράφει ο Γιάννης Καλπούζος ότι πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΙΒ-ΠΕΡΓΗ, ΑΣΠΑΝΔΟΣ και ΣΙΔΗ

 

ΠΕΡΓΗ

Η πρωτεύουσα της Παμφυλίας Πέργη, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ιδρύθηκε από τους Αργείους μετά τον Τρωϊκό πόλεμο, αν και υπάρχουν στοιχεία ότι υπήρχε από τον 12ο αιώνα πΧ.
Από τον 5ο αιώνα πΧ η Πέργη είναι ελληνική πόλις και η πόλις άνθησε στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή της εποχή, ιδίως μεταξύ 2ου και 3ου μΧ αιώνα χάρις στις δωρεές μιας πολύ πλούσιας γυναίκας της Plancia Magna. Η Πέργη είχε επίσης το προνόμιο να χορηγεί ασυλία σε όποιον έμπαινε στα όρια της.
Γέννημα θρέμμα  της πόλης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς, γεωμέτρες και αστρονόμους της αλεξανδρινής εποχής ο Απολλώνιος ο Περγαίος.

Στην πόλη μπαίνουμε από την Ρωμαϊκή πύλη ( στις φωτογραφίες οι 2 πλευρές της) και βρισκόμαστε στο Πρόπυλο του Σεπτίμιου Σεβήρου και αριστερά μας βλέπουμε το Νυμφαίο που ήταν αφιερωμένο σε αυτόν.

Εκεί ήταν και το Γυμνάσιο, όπου γυμνάζονταν και παραπλεύρως ήταν οι Θέρμες, ένα τεράστιο συγκρότημα λουτρών στο οποίο κατέληγαν μετά την άσκηση.

Σε αυτές υπάρχουν οι κλασσικοί χώροι με πισίνες θερμού και κρύου νερού και οι χώροι για την κοινωνική συναναστροφή των λουόμενων.

Στην απέναντι πλευρά είναι η Αγορά της πόλης με τα καταστήματα γύρω της αλλά με συζητήσιμη από τους αρχαιολόγους της αναστήλωσης που έχει γίνει λόγων του μεγάλου αριθμού νέων στοιχείων στις βάσεις από τις κολώνες.

Η Ελληνιστική Πύλη της Πέργης  αποτελούσε την κύρια είσοδο της πόλης, ανακαινισμένη το 121 μ.Χ. από την Plancia Magna, και  από αυτήν ξεκινάει η κεντρική λεωφόρος της πόλης που καταλήγει στο Νότιο Νυμφαίο κάτω από την Ακρόπολη . Είχε κιονοστοιχίες και στις δύο πλευρές της.

Στο μέσο του Νότιου Νυμφαίου του Ανδριανού υπάρχει το άγαλμα του  ποτάμιου θεού, Κέστρου, σε ξαπλωμένη θέση. Κάτω από το άγαλμα έτρεχε νερό που μέσω καναλιού που υπήρχε στο μέσο της κεντρικής λεωφόρου τροφοδοτούσε με νερό την πόλη.

 

ΑΣΠΕΝΔΟΣ

Το βασικό αξιοθέατο της πόλης είναι το θέατρο της που είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία ελληνικά θέατρα στον κόσμο και για το οποίο γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15 ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

ΣΙΔΗ

Η Σίδη ήταν σπουδαίο εμπορικό λιμάνι στις ακτές της Παμφυλίας, και ήταν μία από τις ισχυρότερες πόλεις της περιοχής κατά την αρχαιότητα.
Ιδρύθηκε κατά την επικρατέστερη άποψη τον 7ο αιώνα π.Χ., και άκμασε ιδιαίτερα στην Ρωμαϊκή περίοδο κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ..
Επειδή η νέα πόλη της Σίδης είναι κτισμένη  κατά μεγάλο μέρος επάνω από την αρχαία και οι δρόμοι είναι στενοί, τα πούλμαν σταματούν εκτός της  πόλης και οι επισκέπτες μεταφέρονται με ειδικά οχήματα από αυτά που χρησιμοποιούνται για το site seeing.

Έτσι περάσαμε από ένα δρόμο με κιονοστοιχίες χωρίς να σταματήσουμε στο αξιόλογο Νυμφαίο  που βρίσκεται απέναντι από την κεντρική είσοδο της πόλης την πύλη του Βασπασιανού η οποία είναι η εσωτερική πύλη της πόλης. Το θέατρο βρίσκεται μπροστά μας και γι΄αυτό γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15-ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

Μπροστά από το θέατρο είναι η  αγορές της πόλης και η μεν κρατική ήταν  το πολιτικό κέντρο της πόλης κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, καθώς εκεί  γίνονταν οι συνεδριάσεις και οι ψηφοφορίες νόμων η δε εμπορική λειτουργούσε ως αγορά δούλων.

Στο πλάι του λιμανιού ήταν ο ναός του Απόλλωνα με το όμορφα διακοσμημένο διάζωμα του και δίπλα του τα λίγα απομεινάρια του ναού της Αθηνάς ( η λεπτή μια κολώνα ενώ στο βάθος είναι βυζαντινός ναός)

Ο κεντρικός δρόμος της σύγχρονης πόλης σφύζει από την τουριστική κίνηση. Η σημασία δε που δείχνουν οι Τούρκοι στο να μείνει ικανοποιημένος ο επισκέπτης τους είναι εμφανής στο πως  περίτεχνα έχουν τοποθετηθεί  στα τραπέζια του ρεστοράν του ξενοδοχείου οι πετσέτες!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 
Β-ΠΕΡΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ! 

Γ΄ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ

Δ΄ ΙΕΡΑΠΟΛΙΣ (Pamukkale)

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ α΄ μέρος

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ β΄ μέρος

ΣΤ΄ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ζ΄ ΜΙΛΗΤΟΣ -ΔΙΔΥΜΑ

Η΄ ΚΝΙΔΟΣ και ΚΑΥΝΟΣ

Θ΄ ΛΙΒΙΣΙ ,ΛΗΤΩΟΝ, ΞΑΝΘΟΣ και ΠΑΤΑΡΑ

Ι΄ ΝΗΣΟΣ ΚΕΚΟΒΑ, ΜΥΡΑ, ΚΑΣ και ΑΡΥΚΑΝΔΑ

ΙΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ και ΦΑΣΗΛΙΔΑ