Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από την ημέρα που μας
έκατσε στον σβέρκο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα χρόνια περνούσαν
διάφορα μυθεύματα άρχισαν να καλλιεργούνται στην χώρα μας, όπως το ότι την
χούντα την επέβαλαν οι Αμερικανοί. Σήμερα πλέον και το ΚΚΕ στον Γ2 τόμο του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ», για
την περίοδο 1967-1974 γράφει:
«Το κέντρο που οργάνωσε
και επέβαλε τη δικτατορία ήταν εντός Ελλάδας, ήταν τμήμα της διοίκησης του
Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά, αλλά
συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν ήταν σχεδιασμένο από
τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής
Αμερικής και της Ασίας»
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»
Ένας άλλος ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι και Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΡΙΞΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Σε αυτό μεταφέρω από κείμενο του Απόστολου
Δοξιάδη ότι : η Χούντα κατέρρευσε, τον
Ιούλιο του 1974, ή σωστότερα αυτοκτόνησε, λόγω του φρικτού εγκλήματος του
κυπριακού πραξικοπήματος που προκάλεσε….
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Τέλος υπάρχουν σήμερα και μερικοί άσχετοι που πιστεύουν ότι η
οικονομία άνθησε τα χρόνια της χούντας καθώς αυτή διαφήμιζε ότι με την
πολιτική είχε πετύχει ένα «οικονομικό θαύμα»!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε ραγδαία αύξηση και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973, ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε ραγδαία αύξηση και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973, ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
Μεταξύ άλλων, σχετικά με την ολέθρια κληρονομία της
χούντας έχει γράψει ο πρώην υπουργός και ομότιμος καθηγητής Νίκος
Χριστοδουλάκης:
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
