Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020

ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ, ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΟΣΚΑΡ, ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΜΙΝΤΓΟΥΕΪ.




Έβλεπα πρόσφατα την ενδιαφέρουσα ταινία Μίντγουεϊ του Ρόλαντ Έμεριχ, που μετά 33 χρόνια από την προηγούμενη με το ίδιο θέμα, μας θυμίζει την αποφασιστική, για την εξέλιξη του πολέμου, ναυμαχία στον Ειρηνικό.
Μετά το Πέρλ Χάρμπορ η κυριαρχία των Γιαπωνέζων στον Ειρηνικό ήταν σημαντική, και υπήρχε ο φόβος ότι θα μπορούσαν  ακόμα και να προβούν και σε επίθεση στις Δυτικές ακτές των ΗΠΑ. Είχαν καταλάβει ήδη τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, τις Φιλιππίνες και άλλα νησιά στον κεντρικό και στον δυτικό Ειρηνικό.
Χάρις στις υπηρεσίες αποκρυπτογράφησης των Αμερικανών μπόρεσαν αυτοί να μάθουν για την επίθεση που ετοίμαζαν οι Γιαπωνέζοι στην βάση που είχαν στην ατόλη Μίντγουεϊ που βρίσκεται 2000χλμ ΒΔ της Χαβάης.



Στην ταινία υπάρχει μια σκηνή στην οποία εμφανίζεται ο διάσημος ήδη τότε σκηνοθέτης Τζον Φόρντ, (1874-1973) να κινηματογραφεί την επίθεση των Γιαπωνέζων. Η σκηνή αυτή μου κίνησε το ενδιαφέρον να ψάξω σχετικά με αυτή την κινηματογράφηση.
Ο Φόρντ  ήταν επικεφαλής του τμήματος φωτογραφίας του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (πρόδρομος της CIA) κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.(Η φωτογραφία του είναι του 1946)


Ο Αμερικανός Στρατηγός Σέμαρντ στέλνοντας τον εκεί του κατέστησε σαφές ότι: «Δε με ενδιαφέρουν οι εικόνες, θέλω να καταγράψεις με ακρίβεια την βομβιστική επίθεση. Αύριο μας βομβαρδίζουν!»
Την επίθεση ο Φόρντ κινηματογράφησε  με μια φωτογραφική μηχανή 16 χιλιοστών φορτωμένη με έγχρωμο φιλμ. Ένα θραύσμα  τον τραυμάτισε στο βραχίονα και το τράνταγμα  έσπασε την ταινία από τους οδοντωτούς τροχούς, ένα πλάνο που διατήρησε στο ντοκιμαντέρ «Η μάχη του Midway» (1942). Μέχρι τότε η τελειομανής αισθητική του Χόλυγουντ  δεν ανεχόταν ατέλειες στην κινηματογραφική λήψη. Ο Φόρντ όμως με την γνήσια  λήψη των γεγονότων καθιέρωσε έκτοτε την θολή εστίαση, τα κενά και την λοξή λήψη που αποδίδουν πολύ καλύτερα και την ένταση που έχει η πραγματικότητα.  
Για την ναυμαχία του Μίντγουεϊ είναι  χαρακτηριστική η δήλωση που έγινε από τον ιστορικό Walter Lord:
«Με βάση την κοινή λογική, οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε απελπιστικά μειονεκτική κατάσταση. Δεν είχαν καν ένα θωρηκτό όταν ο εχθρός είχε 11, είχαν 8 καταδρομικά όταν ο εχθρός είχε 23, είχαν 3 αεροπλανοφόρα, όταν συνολικά ο εχθρός είχε 8. Οι παράκτιες πυροβολαρχίες τους απαρτίζονταν από κανόνια του... περασμένου αιώνα. Ο εχθρός τους ήταν έξοχος, νικηφόρος και πολύ έμπειρος... οι Αμερικανοί υπέστησαν συντριπτικές απώλειες... δεν είχαν το δικαίωμα να νικήσουν. Κι όμως το έκαναν, αλλάζοντας έτσι την πορεία του πολέμου».

Η τριήμερη μάχη είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια από τις ΗΠΑ ενός αεροπλανοφόρου, ενός αντιτορπιλικού, 150 αεροπλάνων και περίπου 300 ανδρών. Η Ιαπωνία έχασε τέσσερα αεροπλανοφόρα, μένοντας μόνο με άλλα πέντε σε ολόκληρο τον στόλο της, ενώ 28 καταδρομικά και αντιτορπιλικά βυθίστηκαν ή έπαθαν ζημιές, κατέπεσαν 275 αεροπλάνα, και σκοτώθηκαν πάνω από 4.000 άνδρες, περιλαμβανομένων πολλών έμπειρων πιλότων.
Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στον Λευκό Οίκο και καθώς τελείωσε ο Ρούσβελτ παρέμεινε σιωπηλός ενώ  η γυναίκα του Eleanor ήταν με δάκρυα στα μάτια, γιατί ο μεγαλύτερος γιός τους, ο Τζέιμς Ρούσβελτ βρισκόταν στο Midway κατά τη διάρκεια της μάχης και τον είδαν στην οθόνη! Ο Ρούσβελτ διέταξε αμέσως την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ στους  κινηματογράφους  και έτσι παίχτηκε  σε χιλιάδες κινηματογραφικές αίθουσες μέσα σε μια εβδομάδα.



Ο Τζον Φόρντ έχει κερδίσει  δύο Όσκαρ . Το πρώτο για την Μάχη του Μίντγουεϊ (1942) και το δεύτερο, επίσης για το προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ  December 7th: The Movie (1943) που είναι για το Πέρλ Χάρμπορ. Του απονεμήθηκαν επίσης 6 Academy Awards.
Τα χρώματα της ταινίας έχουν ηλεκτρονικά αποκατασταθεί το 2012.



Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ




Σήμερα πολλές φορές βλέπουμε στην τηλεόραση με ευχαρίστηση παλιές ελληνικές ταινίες, ακόμα και δεύτερης διαλογής, τις οποίες στην εποχή τους δεν υπήρχε καμία περίπτωση να πάμε στον κινηματογράφο να τις δούμε.
Προφανώς σε ένα βαθμό μας θυμίζουν περασμένες εποχές της νιότης μας, συνήθειες που έχουν πλέον εγκαταλειφθεί αλλά και μια Αθήνα που ανεπανάληπτα πλέον έχει χαθεί.
Στην εποχή τους είχα τότε την απορία τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να πάει στον κινηματογράφο να δει ταινίες τελείως σαχλές, όπως πχ με τον Αγκόπ και τον Κοκοβιό.


Την απάντηση την βρήκα μόνος μου το καλοκαίρι του 1967 στην Πάρο οπου μη έχοντας άλλη επιλογή πήγα στον μοναδικό κινηματογράφο της και είδα την ταινία Κάποτε Κλαίνε και οι Δυνατοί (1967) με τους Νίκο Ξανθόπουλο την Άντζελα Ζήλεια και την Ελένη Ζαφειρίου και στο οποίο τραγουδάει και την μεγάλη επιτυχία του Πετραδάκι ,πετραδάκι.


Φεύγοντας από τον κινηματογράφο  συγκινημένος από αυτό που είδα, μαζί με τους υπόλοιπους το ίδιο συγκινημένους και ευχαριστημένους θεατές, σκέφτηκα γιατί μου άρεσε, αλλά και γιατί και στον υπόλοιπο κόσμο άρεσε, αυτή η δακρύβρεκτη και χωρίς υψηλές καλλιτεχνικές απαιτήσεις ταινία.
Η απάντηση ήταν γιατί στην ταινία το ανέφικτο στην πραγματικότητα στην ταινία γίνεται εφικτό.  Η υπόθεση της ήταν απλή. Ο γιός της καθαρίστριας στο σπίτι του εφοπλιστή μεγαλώνει με την συνομήλικη κόρη του.
Όταν μεγάλωσε φεύγει στα  καράβια  ενώ ο εφοπλιστής χάνει εκείνα τα χρόνια την περιουσία του και αναγκάζεται να πουλήσει το σπίτι του. Ο γιός όμως της καθαρίστριας έχει πλουτίσει αγοράζει το σπίτι που μεγάλωσε και εγκαθιστά σε αυτό κυρία και  αφέντρα την μάνα του! Ε, βέβαια παντρεύεται και την κόρη του εφοπλιστή με την οποία είναι ερωτευμένος από παιδί! 
Μπορεί το, στην ουσία ιδιοφυές αυτό σενάριο να μας φαίνεται απλοϊκό, αλλά στους απλούς ανθρώπους  τους δημιουργεί την ελπίδα πως ίσως όλα αυτά τα απίθανα μπορούν ίσως να συμβούν κάποτε και στην δική τους ζωή.
Αυτό λοιπόν το Feel-Good αίσθημα, όπως χαρακτηριστικά το ονομάζουν οι Αγγλοσάξονες το δημιουργούν  με επιτυχία όλες αυτές οι παλιές ελληνικές ταινίες. Πάντα οι πρωταγωνιστές τους αφού ξεπεράσουν διάφορες δυσκολίες καταφέρνουν να δικαιωθούν και να παντρευτούν το κορίτσι που αγαπούν. Σε πολλές δε ταινίες στο τέλος υπάρχουν και πολλαπλοί  γάμοι!  Εκείνη την εποχή για τις νέες γυναίκες  ο γάμος αποτελούσε αυτοσκοπό και κοινωνική καταξίωση τους.



Στον ελληνικό κινηματογράφο τα στενά οικονομικά πλαίσια  που είχε περιόρισε αυτές τις ταινίες σε αντίστοιχη θεματολογία.
Στον διεθνή όμως κινηματογράφο χάρις στις τεράστιες οικονομικές δυνατότητες που  έχουν κατάφεραν να μεταφέρουν το  Feel-Good αίσθημα σε ένα μεγαλύτερο φάσμα ταινιών, έτσι ώστε πολλές  να βασίζονται στην φαντασία. Εδώ συχνά η φυγή από την πραγματικότητα προσφέρεται μέσω μιας ιστορίας τελείως  εξωπραγματικής με πλούσιες εικόνες που συμβάλλουν στο να έχει την αίσθηση ο θεατής ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικά.
Είναι χαρακτηριστική η λίστα με τις ξένες πιο Feel-Good ταινίες.


Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ !






Στην παραπάνω σχηματική απεικόνιση εμφανίζεται η εικόνα που θα έχει η Ομόνοια όταν ολοκληρωθούν τα έργα που γίνονται σήμερα.
Ήταν πλέον  καιρός η Ομόνοια της καρδιάς μας, να αποκτήσει ξανά μια εικόνα ευρωπαϊκής πλατείας και να πάψει να είναι αυτό το άθλιο κατασκεύασμα που την είχε καταντήσει η τελευταία «ανάπλαση» της.
Γράφω για την Ομόνοια της καρδιάς μας γιατί όλοι οι παλιοί Αθηναίοι δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσουμε αρκετά συχνά από αυτήν την πλατεία. Προσωπικά στις 2 τελευταίες τάξεις του Δημοτικού πέρναγα καθημερινά από αυτήν καθώς από το σπίτι που μέναμε στην οδό Πειραιώς πήγαινα στο σχολείο μου στα Εξάρχεια. Έτσι η Ομόνοια όσο και οι πέριξ δρόμοι της αποτελούσαν μέρη περιδιαβάσματος για την συλλογή από καπάκια αναψυκτικών που μαζεύαμε τότε. (σχετικά γράφω στο ποστ μου  ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ)
Ακόμα θυμάμαι πως ήμουν από τους πρώτους που ανεβοκατέβηκαν με τις πρωτόγνωρες τότε κυλιόμενες σκάλες, όλοι μας  για πρώτη φορά στην ζωή μας, στα εγκαίνια του υπόγειου σταθμού.  
Στο παρακάτω βίντεο υπάρχει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία της πλατείας


Όμως όποιος θέλει να έχει μια πιο ακριβή εικόνα της εξέλιξης της πλατείας μέχρι σήμερα, μπορεί να δει τις φωτογραφίες της που έχω βάλει με το σχετικό κείμενο στο ποστ μου ΟΜΟΝΟΙΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
Όμως η Ομόνοια ενέπνευσε και πολλούς συνθέτες και τραγουδιστές, οι οποίοι από την δική τους σκοπιά ο καθένας τους την τραγούδησε, γεγονός που με οδήγησε να γράψω το ποστ  H ΟΜΟΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ
Τέλος διορθώνοντας μια μεγάλη παράλειψη μου σε αυτό το ποστ, προσθέτω το Τσάμικο με  τον Σαββόπουλο που σε μια λιτή του εκτέλεση μας δίνει την δική του, ανθρώπινη αλλά και πραγματική εικόνα, για την Ομόνοια με τον στίχο του:

Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε
και τον προσπέρασε  
τι να ζητάει
επαρχιώτης στην Ομόνοια
μες το ψιλόβραχο
αρχές του Μάη


Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2020

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ




Εδώ και καιρό όταν διαβάζω στην σύζυγο κάποιο από τα διάφορα κείμενα που έχω γράψει για το μπλογκ η μόνιμη απάντηση που παίρνω στο αν της άρεσε είναι: έχεις γράψει για τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια αλλά για μένα τίποτα! Και ακολουθεί το γνωστό και κλασσικό τροπάριο όλων των παντρεμένων γυναικών προς τους άνδρες τους ,πως δεν τους δίνουν σημασία, είναι σαν να μην υπάρχουν κτλ μελοδραματικά.
Έτσι λοιπόν σήμερα αποφάσισα και εγώ να γράψω, τελείως αντικειμενικά για την σύζυγο μου που από αμνημονεύτων χρόνων έχουμε συνδέσει τις ζωές μας. (Η φωτογραφία που έβαλα από το ηφαίστειο της Σαντορίνης είναι  μόλις έχουμε τελειώσει το Πανεπιστήμιο και είναι από αυτές που της αρέσουν.)
Η σύζυγος μου λοιπόν είναι μια έξυπνη και διορατική γυναίκα!
Είναι έξυπνη και διορατική γιατί από την πρώτη στιγμή που με είδε κατάλαβε πως είμαι το ιδανικό ταίρι της για ένα ανέφελο και ήρεμο βίο.
Είναι επίσης και μεθοδική γιατί τεχνηέντως κατάφερε να απομακρύνει μερικές άλλες αντίζηλες που διεκδικούσαν ένα τέτοιο περιζήτητο και μετριόφρον κελεπούρι!  
Είναι άτομο που δεν διακρίνεται για την υπομονή του ιδίως αν έχει κάτι εκείνη την στιγμή ανάγκη και προκαλεί  πάντα την θυμηδία της παρέας μας η ιστορική ατάκα που είχε πει όταν βρισκόμαστε μεσοπέλαγα στο φουσκωτό μας και δίψαγε αλλά της είπα πως δεν έχω πάρει μαζί μας νερό: Δηλαδή θα με υποβάλλεις στο μαρτύριο της δίψας;
Δεν είναι λοιπόν διατεθειμένη να υποστεί ποτέ την παραμικρή ταλαιπωρία και είναι χαρακτηριστικό πως αν πχ βρίσκεται μαζί σου στο αυτοκίνητο, πηγαίνεις με 120 και προσπαθείς να περάσεις ένα τριαξονικό δεν έχει κανένα πρόβλημα επιτακτικά εκείνη την στιγμή να σου πει : ξεπάγιασα, κλείσε το παράθυρο και άφησε δύο δάκτυλα ανοικτά!


Προσοχή! Όταν λέει δύο δάκτυλα, εννοεί ακριβώς δύο δάκτυλα  και προσπερνώντας το τριαξονικό  πρέπει πλαγίως  να μελετάς επακριβώς το άνοιγμα του παραθύρου.  
Αντίθετα όμως διακρίνεται για την αβυσσαλέα επιμονή της αν θέλει κάτι.
Είτε εγώ είτε οποιοσδήποτε άλλος προκειμένου να διατηρήσει άθραυστους τους διδύμους του τελικά υποκύπτει στην επιθυμία της και της κάνει αυτό που θέλει.
Έτσι όμως πέτυχε όταν διορίστηκε μόνη σε ένα νοσοκομείο, σε ένα ανύπαρκτο μέχρι τότε εργαστήριο, από μία καρέκλα και ένα γραφείο που παρέλαβε να παραδώσει φεύγοντας ένα πλήρως οργανωμένο εργαστήριο με 30 άτομα σε αυτό.


Χαρακτηριστικό δε της προσωπικότητας της είναι ότι ενώ στις  ντουλάπες της τα ρούχα είναι άψογα τοποθετημένα με τάξη σε αντίθεση ποτέ στην ζωή της δεν απέκτησε ένα σημειωματάριο που να έχει γραμμένα  τα τηλέφωνα της ! Είναι δε καταπληκτικό πως καταφέρνει όταν θέλει ένα τηλέφωνο να βρίσκει μέσα από ένα πλήθος χαρτάκια αυτό που το έχει γράψει.
Απεχθάνεται επίσης ότι έχει σχέση με την σύγχρονη τεχνολογία. Δεν έχει καμία σχέση με το ιντερνέτ, το κινητό της δε το έχει για να την παίρνουν και να  παίρνει και άκαρπες υπήρξαν οι προσπάθειες  μου να την κάνω να μάθει πως μπαίνει η αφύπνιση.
Τελικά μετά από επανειλημμένα μαθήματα που της έκανα  και αφού της δήλωσα πως δεν θα ξαναπάω να της δείξω έμαθε να πηγαίνει από το HDMI στο TV για να βλέπει τηλεόραση.
Όπως και εγώ, από τα νιάτα της δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον αθλητισμό, πλην της κωμικοτραγικής ιστορίας που έχω περιγράψει με γλαφυρότητα στο ποστ  ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΠΑΤΕΡΕΣ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ;
Αντίθετα είναι μανιώδης και καθημερινός αναγνώστης βιβλίων, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, με αποτέλεσμα αυτά πλέον να μην  χωρούν στις 7 βιβλιοθήκες του σπιτιού και αναγκαστικά τα στοιβάζω πλέον κάτω από ένα παράθυρο του σαλονιού, παρά την γρίνια της ότι δεν αποτελούν ωραίο θέαμα. Καλμάρισε όμως όταν της έδειξα μια  φωτογραφία  από το σπίτι της Αρβελέρ στο οποίο επικρατεί η ίδια κατάσταση.


Τις περισσότερες φορές αυτά που μαγειρεύει είναι νόστιμα και εύγεστα εκτός από τις φορές που έχει την έμπνευση να φτιάξει κάποιο φαγητό που δεν ξέρει αλλά της έκανε κλικ όταν το διάβασε και βέβαια θέλει να του δώσει και την προσωπική της άποψη προσθέτοντας ή αφαιρώντας υλικά.
Συχνά βέβαια όταν επελαύνει στην κουζίνα ακούγονται διάφορες κραυγές μετά από κάποιο  θόρυβο γιατί κάποιο αντικείμενο «έπεσε»
Αν το ίδιο πέσει από τα δικά μου χέρια αποφαίνεται με πλήρη αντικειμενικότητα , «το έριξες»!
Ότι ψωνίζει δεν το ψωνίζει γιατί της άρεσε αλλά γιατί είναι αναγκαίο και βέβαια πάντα ξέρει εκ των προτέρων ποια θα είναι η θέση του.
Αρκετές φορές  βέβαια η  θέση του καταλήγει να θαφτεί ξεχασμένο είτε σε κάποια ντουλάπα είτε στην αποθήκη, οπότε επικρατεί μια έκπληξη όταν το ξαναβρίσκουμε μαζί με την απορία γιατί το αγόρασε.
Βέβαια συνήθως ξαναμπαίνει εκεί που βρέθηκε γιατί δύσκολα και οι δύο πετάμε στα σκουπίδια σαφώς άχρηστα  αλλά αχρησιμοποίητα αντικείμενα. 
Θα ήταν ιδανικός κριτής σε αυτές τις τηλεοπτικές εκπομπές όπου γίνεται κριτική σε κάτι δύστυχα κοριτσάκια για το πώς έχουν ντυθεί. Δεν μπορεί να ανεχτεί να βλέπει πράγματα με χρώματα που δεν έχουν την σωστή σχέση μεταξύ τους. Για 10΄λεπτά με επιμονή και υπομονή, τραβώντας μου την πυτζάμα που είχα φορέσει, με ανάγκασε να σηκωθώ από το κρεβάτι γιατί το χρώμα της πυτζάμας  δεν πήγαινε με τα σεντόνια που είχε στρώσει!
Παρά την ηλικία της έχει καταφέρει να διατηρήσει αμετάβλητες δύο συνήθειες από την νεογνική ηλικία! Το πρώτο είναι ότι πρέπει να φάει «κάτι» κάθε 3-4 ώρες! Το δεύτερο είναι ότι για να πει ότι κοιμήθηκε καλά πρέπει να συμπληρώσει 12ωρο! Στις 10 ώρες στέκεται στα πόδια της και στις 8 αισθάνεται ξεπατωμένη.

Βέβαια έχοντας από νέα δυστυχώς μια έντονη διαμάχη με τις αρθρώσεις της αυτές φροντίζουν η μια μετά την άλλη να της επισημαίνουν την παρουσία τους  με επώδυνο αποτέλεσμα , που δεν συμβάλλει στον απρόσκοπτο ύπνο,  αλλά  είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική πάντα στην πρόγνωση του καιρού.



Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για την γυναίκα μου μιας και τώρα πια μετά από τόσα χρόνια ξέρω βλέποντας την ακόμα και τι σκέπτεται. Σταματάω εδώ γιατί διαβάζοντας της τα παραπάνω και βλέποντας το βλέμμα της, δεν νομίζω πως ενθουσιάστηκε από αυτά που άκουσε ούτε από την Αριστοτέλεια  ρήση που της είπα : Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δ’ αλήθεια»


Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2020

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ




Οι άνθρωποι της γενιάς μου από μικροί είχαν συνηθίσει να διαβάζουν εφημερίδες, πολλές φορές μάλιστα άλλες το πρωί και άλλες το μεσημέρι. Οι εφημερίδες μάλιστα σε εποχές που υπήρχαν γεγονότα έβγαιναν σε έκτακτα παραρτήματα ακόμα και τα απογεύματα, αλλά και νωρίς το βράδυ, τα οποία κυκλοφορούσαν στο κέντρο της Αθήνας.



Έτσι διαβάζοντας αρκετές εφημερίδες τις περισσότερες φορές με διαφορετική πολιτική τοποθέτηση αποκτούσε κανείς με σφαιρικότερη αντίληψη των γεγονότων.
Από την 10ετια 1974-84, που η ετήσια κυκλοφορία των εφημερίδων ήταν 160.000.000 φύλλα, δέκα χρόνια μετά η κυκλοφορία τους μειώθηκε στα 71.000.000 φύλλα για να κατρακυλήσει το 2014 στα 14.000.000 φύλλα και σήμερα ακόμα χαμηλότερα.
Η ανάγνωση εφημερίδων για ενημέρωση από πολλούς σήμερα έχει αντικατασταθεί από την τηλεόραση και το ιντερνέτ.
Όπως είπε ο Μαρκ Λίλα στον Απόστολο Μαγγηριάδη («ΤΑ ΝΕΑ 30.06.2017) : Όταν κρατάς την εφημερίδα, είσαι σχεδόν αναγκασμένος να ρίξεις μια ματιά σε ειδήσεις που αλλιώς δεν θα κοίταζες. Σου προσφέρει μια ματιά στα διεθνή, στην κοινωνία, στα αθλητικά. Σε βγάζει δηλαδή «έξω από τον δικό σου κόσμο». Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στο Ιντερνέτ όπου ο αλγόριθμος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ρυθμίζει αυτά που εσύ θέλεις να δεις. Έτσι δεν διαβάζεις γνώμες διαφορετικές από τη δική σου ούτε ερωτήματα που δεν θα έθετες εσύ.
Στo ιντερνετ μπορεί κανείς να βρει εκτός από την τρέχουσα ειδησεογραφία και ενδιαφέροντα άρθρα γνώμης από σοβαρούς σχολιαστές, αλλά δυστυχώς πολλές φορές αυτά ουσιαστικά υπερκαλύπτονται από κείμενα που διαδίδουν ψεύτικες ειδήσεις, μεταφέρουν ακραίες  απόψεις, χρησιμοποιούν επιθετική και πολλές φορές χυδαία και προσβλητική για δημόσια πρόσωπα  γλώσσα και  τελικά συμβάλλουν στη παραπληροφόρηση του κοινού.





Σε παλιότερο αλλά ιδιαίτερα επίκαιρο άρθρο του ο Π.Τατσόπουλος θίγει αυτό ακριβώς αυτό το θέμα, δηλαδή ότι ένα μέρος του κοινού εθίστηκε σε αυτού του είδους την πληροφόρηση ενώ ταυτόχρονα και η μείωση της κυκλοφορίας των εφημερίδων ακολουθήθηκε με την αύξηση σε αυτές του ποσοστού των εφημερίδων-σκουπίδια.
Γράφει σχετικά:
Ο πολιτικός σχολιαστής και βιβλιοκριτικός Κώστας Καρακώτιας αναλαμβάνει να μας διαφωτίσει: «Η εφημερίδα, μια εφεύρεση του νεωτερικού κόσμου», γράφει μεταξύ άλλων σε μια ανάρτησή του, «ήταν πάντα ένα σύμβολο του αστικού πολιτισμού, ένα μέσο ενημέρωσης, κριτικής, διαλόγου και πολιτιστικής διάπλασης και μια συνεχής καταγραφή της ιστορίας του παρόντος. Προφανώς δεν επιτελούσαν όλες οι εφημερίδες έναν τέτοιο ρόλο. Υπήρχε πάντα ο χυδαίος κίτρινος και εμπορικός Τύπος. Το γεγονός όμως αυτό δεν αναιρούσε την συμβολή του Τύπου στην δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας και στην πολιτιστική αναπαραγωγή. Παρά την μείωση του ρόλου του σε παγκόσμιο επίπεδο και την εντυπωσιακή ανάδυση νέων ΜΜΕ, όπως η τηλεόραση και το Διαδίκτυο, η εγκυρότητα και η κριτική του δύναμη δεν έχουν ακόμα αμφισβητηθεί. Η πτώση όμως της κυκλοφορίας των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι σχεδόν τρομακτική και η αναλογία αναγνωστών και συνολικού πληθυσμού σε λίγο δεν θα εντοπίζεται».


Η κατακόρυφη πτώση της κυκλοφορίας, κατά τον Καρακώτια, είναι ένα το κρατούμενο - αλλά όχι το χειρότερο. Πιο επικίνδυνη είναι η κατανομή στο λυμφατικό κομμάτι της πίτας που απομένει. Σύμφωνα με τα ενδεικτικά στοιχεία που παραθέτει από το Σάββατο 3/2/2018, ένα ποσοστό 32,9% των αναγνωστών «επέλεξαν τις εφημερίδες εκείνες που εμπεριέχουν στο περιεχόμενό τους και χρησιμοποιούν και αναπαράγουν έναν ακραίο επιθετικό πολιτικό και κοινωνικό λαϊκισμό, μια εξωφρενικά τερατώδη συνωμοσιολογική ερμηνεία των πραγμάτων, έναν εθνικισμό και μια ανερυθρίαστη νοσταλγία των δικτατοριών του 1936, μία αντιευρωπαϊκή αντιδυτική κατεύθυνση, έναν χυδαίο αντισημιτισμό και γενικά τον αντιδραστικό καταγγελτικό λόγο κατά της πολιτικής και της φιλελεύθερης Δημοκρατίας».
Επιτρέψτε μου να επεκτείνω τον συλλογισμό του Καρακώτια, δεδομένου ότι υφίσταται μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο junk food του στομάχου και στο junk food του πνεύματος. Από τις δύο σκουπιδοτροφές μονάχα η πρώτη αφοδεύεται. Η δεύτερη παραμένει στον οργανισμό εφ' όρου ζωής. Η πρώτη μπορεί να δηλητηριάσει, ίσως και να σκοτώσει εκείνον που την καταναλώνει, άντε να επιβαρύνει το πολύ πολύ την υγεία των κατιόντων συγγενών του, ενόσω η δεύτερη βομβαρδίζει ολόκληρη την κοινωνία με τοξίνες ομαδόν και στα τυφλά.



 Φανταστείτε προς στιγμήν κάποιον που καθημερινά τρέφεται με θαύματα, συνωμοσίες και σκάνδαλα, ερωτικά κατά προτίμηση, ώστε να απολαμβάνει και το σχετικό φωτογραφικό οφθαλμόλουτρο. Αυτός ο άνθρωπος γαλουχείται να βάζει την κρίση του για ύπνο και να (κατα)δικάζει τους πάντες και τα πάντα με το μαλακό του υπογάστριο. Στερείται κάθε ικανότητας να σχηματίζει άποψη, όχι όμως και του δικαιώματος να την εκφέρει. Αυτός ο άνθρωπος εξακολουθεί να λέει τη γνώμη του στις δημοσκοπήσεις και να ρίχνει την ψήφο του στην κάλπη. Η ψήφος του υπολογίζεται όσο και οποιαδήποτε άλλη, συνδιαμορφώνει το αποτέλεσμα και συνήθως το χαντακώνει. Πώς το έλεγε ο μακαρίτης διατροφολόγος Κώστας Μπαζαίος; Αν ξέραμε τι τρώμε; Αν ξέραμε τι θέλαμε, αν ξέραμε τι ψηφίζαμε…

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΠΛΕΞΙΜΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ !




Βλέποντας χθες την ταινία ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕΣ, ΜΠΕΡΝΑΝΤΕΤ (2019) του Richard Linklater  με την Cate Blanchett μου ήρθε στην μνήμη μια εικόνα ξεχασμένη από αρκετά χρόνια. Στο φιλμ σε μια σκηνή η Blanchett πλέκει ενώ εργάζεται! 
Αυτή είναι μια εικόνα που οι πρόσφατες γενιές δεν έχουν συνήθως δει ποτέ στην ζωή τους ενώ  προφανώς δεν ξέρουν καν πως γίνεται το πλέξιμο. Στα νιάτα μου όμως ήταν μια από τις συνηθέστερες εικόνες, γιατί οι περισσότερες γυναίκες έπλεκαν σε κάθε ευκαιρία.




Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσεις από ένα χωριό και να μην δεις  γυναίκες καθισμένες ή όρθιες έξω από το σπίτι τους να πλέκουν. Το ίδιο γινόταν και στα πάρκα των πόλεων στα οποία  μανάδες ή γιαγιάδες  είχαν βγάλει κάποιο παιδί είτε να παίξει ή να λιάζεται στο καρότσι του, ενώ αυτές κάθονταν σε ένα παγκάκι και έπλεκαν  κάποιο  ρούχο.
Η μάνα μου στην δουλειά της όταν δεν είχε κάποιο επισκέπτη έβγαζε από το συρτάρι του γραφείου της το πλεκτό της και έπλεκε μετά μανίας!
Ακόμα θυμάμαι τις ώρες που είχα περάσει με τα χέρια τεντωμένα μπροστά για να τεντώνω το καινούργιο μαλλί για πλέξιμο που είχε πάρει και το οποίο έκανε κουβάρι  για να μπορέσει να το χρησιμοποιήσει .


Επίσης όμως δεν είχε κανένα πρόβλημα  να ξηλώσει  ένα παλιό πουλόβερ και χρησιμοποιώντας το νήμα του να πλέξει κάτι διαφορετικό.
Υπήρχαν και μερικοί , λίγοι όμως, άνδρες που ήξεραν να πλέκουν γιατί τους άρεσε! Θυμάμαι ακόμα και  ένα γιατρό, φίλο του πατέρα μου, που έπλεκε και αυτός όταν είχε ελεύθερο χρόνο!



Πουλόβερ, ζεκετάκια, σκουφιά, γάντια,κασκόλ, κάλτσες, κουβέρτες ήσαν συνήθως αυτά που έπλεκαν οι περισσότερες γυναίκες. Αν δε το πουλόβερ, παρά τις επί μέρους δοκιμές έβγαινε στενό ή φαρδύ ή τα μανίκια του κοντά ή μακριά δεν υπήρχε πρόβλημα! Το ξήλωναν και το ξαναέπλεκαν!   Βέβαια όσοι έχετε δει την απολαυστική ταινία του Πατρίς Λεκόντ  ο Εραστής της κομμώτριας   θα θυμάστε την ξεκαρδιστική σκηνή του παιδιού  που εμφανίστηκε στην παραλία με το πλεκτό από την μάνα του μαγιό με τα δύο πον-πον στο πλάι! (στο 3:06΄ της ταινίας)



Μην ξεχνάμε πως στον άγριο χειμώνα της Αλβανίας  στον πόλεμο τα πλεκτά των Ελληνίδων έσωσαν πολλούς από τους φαντάρους μας από τα κρυοπαγήματα.
Είναι χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας με γυναίκες που πλέκουν μάλλινα για τους φαντάρους





Σύμφωνα με  στοιχεία της εποχής, τα πλεκτά μάλλινα είδη που παραδίδονταν στην Φανέλα του στρατιώτη για προώθηση στο μέτωπο, έφταναν καθημερινά τις τρεις χιλιάδες. Αυτό ήταν και αποτέλεσμα της  έντονης  προτροπής με τις κατάλληλες αφίσες που είχαν τοποθετηθεί σε όλα τα κεντρικά σημεία της Αθήνας όπως στου Φλόκα στην Κοραή  τον Νοέμβριο του 1940.





Η βαθμιαία εγκατάλειψη του  πλεξίματος ήταν αποτέλεσμα της διάδοσης των έτοιμων ενδυμάτων που κατέστησε τα ρούχα προσιτά, λόγω μειώσεως της τιμής τους, σε ένα ευρύ κοινό.
Έτσι το πλέξιμο εγκαταλείφτηκε με τον χρόνο όπως  επίσης και το ράψιμο στην ραπτομηχανή στο σπίτι ,ενώ ταυτόχρονα ελαττώθηκε   σημαντικά και ο αριθμός των ραπτών.


Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ




Το παρακάτω κείμενο ο  Κώστας Γιαννακίδης το είχε γράψει έχοντας ως ερέθισμα την προβολή της ταινίας Joker και την επίδραση που είχε αυτή στο ευρύτερο κοινό.
Παραβλέποντας το τμήμα του κειμένου του που αναφέρεται στην ταινία, γιατί νομίζω πως το θέμα έχει πλεον εξαντληθεί, είχα φυλλάξει το παρακάτω απόσπασμα για το ευρύτερο ενδιαφέρον και τις αλήθειες γράφει. Πράγματι όταν η πολιτική, δηλαδή το πραγματικό, οδηγεί σε αδιέξοδο, το φαντασιακό γίνεται καταφυγή. Λίγο πολύ έτσι ξεκίνησε και ο Μάης 68 αλλά τελικά αυτό που απέμεινε  είναι μόνο συνθήματα ,που δεν εκπληρώθηκαν, όπως το «Η φαντασία στην εξουσία» και το «πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα».


 Δεν θέλω να σας προκαλέσω, αλλά αν κοιτάξετε με προσοχή την παγκόσμια ιστορία, θα διαπιστώσετε ότι δύο από τα μεγαλύτερα κινήματα που γέννησε η ανθρωπότητα, ο χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός, στηρίχθηκαν σε αφηγήσεις για τα κατορθώματα σούπερ ηρώων με υπερφυσικές δυνάμεις και διεισδυτικό λόγο. Το φανταστικό δεν υστερεί πάντα έναντι του πραγματικού. Καμιά φορά κατεβαίνει στην αρένα έχοντας μαζί του το θυμικό των ανθρώπων. Αυτό που συχνά λησμονούμε ή παραβλέπουμε στην εποχή μας είναι η διάθεση των ανθρώπων να καταναλώσουν παραμύθι και να ακολουθήσουν ουτοπία. Θυμηθείτε μόνο τι έχει συμβεί στον πλανήτη για το όραμα της αταξικής κοινωνίας και της καθολικής ευημερίας. Ο μύθος, τα κοινά ψέματα, τα σύμβολα και οι κατασκευές με στοιχεία του φανταστικού έχουν αποδειχθεί συστατικά στοιχεία της ανατροπής.
Ζούμε σε καιρούς με έλλειψη ιδεών. Η παραδοσιακή σύγκρουση ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά μετράει πλέον τις σφαίρες της. Η ανθρωπότητα βρίσκεται, στατιστικά, στο καλύτερο σημείο της διαδρομής της. Αν όλοι οι άνθρωποι που έζησαν στον πλανήτη μπορούσαν να διαλέξουν τον χρόνο γέννησής τους, θα επέλεγαν τις μέρες μας. Ωστόσο η δυσφορία είναι το κύριο χαρακτηριστικό στις αντιδράσεις μίας δικτυωμένης παγκόσμιας κοινωνίας, όπου ο καθένας ζηλεύει και επιθυμεί την ευημερία του άλλου. Τα νέα κινήματα θα γεννηθούν μέσα από την ποπ κουλτούρα που διατρέχει την παγκόσμια κοινωνία ως ο μέγιστος κοινός διαιρέτης. Όταν η πολιτική, δηλαδή το πραγματικό, οδηγεί σε αδιέξοδο, το φαντασιακό γίνεται καταφυγή. Όταν το υπαρκτό δεν οδηγεί κάπου, αισθάνεσαι ότι το ανύπαρκτο μπορεί να σε πάει παντού.



Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

ΑΡΓΟΜΟΥΝΙΑΤΙΚΟ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ή ΜΥΘΟΣ;




Όσο μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα για το παρελθόν τόσο και καταπίπτουν μερικοί μύθοι που είναι από χρόνια εδραιωμένοι.  
Έτσι κατέπεσε ο μύθος για την ζώνη αγνότητας που ήταν από πολλά χρόνια  καλά εδραιωμένος. Οι ζώνες αυτές υπήρχαν μεν , ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν, παρά μόνο αργότερα τον 19ο αιώνα που η στροφή προς τα περίεργα σαδιστικά και μη αντικείμενα του Μεσαίωνα ήταν αρκετά έντονη....


Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για την πρώτη νύκτα του αφέντη. Η «primae noctis» ή αλλιώς παρθενοφθορία εμφανίστηκε αρχικά σαν νομικός όρος στο Βυζάντιο τον 12ο αιώνα και ήταν σχετικό με το δικαίωμα γάμου των γυναικών είτε ως νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας . Αργότερα, αναπτύχθηκε ο αστικός μύθος ότι κατά τον Μεσαίωνα οι τοπικοί άρχοντες είχαν το δικαίωμα της «πρώτης νύχτας», με τις παρθένες συζύγους ζευγαριών που μόλις είχαν παντρευτεί. Η φήμη αυτή διαδόθηκε αρκετά στην Γαλλία του 19ου αιώνα, ωστόσο μετέπειτα ιστορικοί δηλώνουν ότι αναφορές περί παρθενοφθορίας δεν υπάρχουν.




Η ιστορία με το αργομουνιάτικο είναι γνωστή από χρόνια. Σύμφωνα με αυτήν κατά τον 16ο αιώνα στην Χίο είχε επιβληθεί ένας φόρος στις χήρες οι οποίες δεν ξαναπαντρεύονταν , οπότε εύλογα είχε ονομαστεί έτσι.
Στις περισσότερες αναφορές που υπάρχουν για το αργομουνιάτικο γράφεται πως ήταν φόρος που τον επέβαλαν στην Χίο οι Τούρκοι.



Η πρώτη όμως αναφορά που υπάρχει για αυτόν τον φόρο είναι σε κείμενο του Nicolas de Nicolay; (1551)  δηλαδή σε εποχή που την Χίο κατείχαν οι Γενοβέζοι! (GOMEZ-GERAUD M.- CH. et YERASIMOS St, Nicolas de Nicolay, Dans lEmpire de Soliman le Magnifique, Paris, Presses de CNRS, 1989.)


Το ίδιο αναφέρει και η Ioli Vingopoulou, στο βιβλίο της Le Monde Grec vu par les voyageurs du XVIe siècle, Athènes 2004, σ. 223–224
Το νησί όμως κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς   το 1566!
Άρα δεν ισχύει αυτό που αναπαράγεται σε διάφορους ιστότοπους  ότι τον φόρο τον έβαλαν οι Οθωμανοί. Βέβαια δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα οι Οθωμανοί να διατήρησαν για εισπρακτικούς ρόλους ένα φόρο που βρήκαν από τους Γενοβέζους γιατί ο Palerne το 1582 γράφει πως τον φόρο τον εισπράττουν οι  Οθωμανικές αρχές.
( Pérégrination du S.Palerne, secrétaire de  François, duc d’ Anjou. A Lyon 1606)


Πάντως λόγω του ότι οι Χιώτες δεν αντιστάθηκαν στην εισβολή των Τούρκων κατάφεραν και απέκτησαν πολλά προνόμια και η διαβίωση τους ήταν καλύτερη με τους Τούρκους παρά με τους Γενουάτες  οπότε η αναφορά του Palerne δεν φαίνεται να είναι ακριβής.



To 1600 o Pierre de Bourdeille, αββάς του Brantôme, στο βιβλίο του Vies des dames galantes γράφει: Σε εκείνο το νησί λοιπόν, όπως έμαθα από Γενοβέζους εμπόρους, υπάρχει το έθιμο, αν κάποια γυναίκα επιθυμεί να ζήσει χήρα, χωρίς σκοπό να ξαναπαντρευτεί, ο άρχοντας την υποχρεώνει να πληρώσει ένα ορισμένο χρηματικό ποσό, το οποίο αποκαλούν αργομουνιάτικο, που σημαίνει (χωρίς να θέλω να προσβάλω την τιμή των κυριών) μουνί  αργό και άχρηστο. Τους ρώτησα ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξης αυτού του εθίμου: για να αναπληρώνεται ο πληθυσμός του νησιού, μου απάντησαν.


Στο βιβλίο της Laura Balletto, «Schiavi Albanesi a Genova nel XV secolo», Οι Αλβανοί στο Μεσαίωνα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 1998, σ. 329-330 αναφέρεται πως στο βιβλίο PH. P. ARGENTI, The Occupation of Chios by the Genoese and their Administration of the Island (1346-1566), vol. 1, Cambridge 1958, 460 γράφει (σε δική μου μετάφραση) : Λάβετε υπόψη το ίδιο το γεγονός ότι στην αποικία των Γενοβέζων  οι  γυναίκες στην  Χίο που δεν έχουν παντρευτεί υπόκεινται στο Αργομουνιάτικο φόρος βυζαντινής καταγωγής για ανύπαντρες ή  χήρες που δεν ξαναπαντρεύτηκαν.
Σε μια εποχή που, ειδικά μετά τις μεγάλες επιδημίες  του 1348 και μετά, η δημογραφική αύξηση ήταν  conditio sine qua non για την οικονομική και κοινωνική επέκταση του ευρωπαϊκού κόσμου στον ευρωμεσογειακό χώρο  και την αντεπίθεση του ενάντια στην ορμητικότητα του τουρκικού ισλαμισμού, που είχε στόχο την κατάκτηση της Ευρώπης, ήταν απαραίτητη η δημιουργία μεγάλων οικογενειών – με νόμιμα ή παράνομα παιδιά- για τη δημιουργία και υπεράσπιση  μιας μεγάλης  "αποικιακής περιοχής Γενοβέζων" στην Ανατολή και τη Δύση.

Ίσως το παραπάνω  απόσπασμα να δίνει απάντηση στον λόγο ύπαρξης του αργομουνιάτικου , δηλαδή την αύξηση του πληθυσμού των Γενοβέζων στην Χίο πριν την κατάκτηση της από τους Τούρκους.
Η επιβολή του και στον Ελληνικό πληθυσμό από τους Γενοβέζους είναι μάλλον απίθανη γιατί προφανώς δεν είχαν λόγους να προκαλέσουν αύξηση  του  Ελληνικού πληθυσμού .
Η άλλη εκδοχή  θα ήταν να επιβλήθηκε ως φόρος για  εισπρακτικούς  λόγους.
 Όταν το νησί κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1566), η πρώτη απογραφή κατέγραψε 12.000 Έλληνες και 2.500 Γενοβέζους (που αποτελούσαν το 17% του συνολικού πληθυσμού).
Ο μέσος όρος της ανθρώπινης ζωής ήταν γύρω στα 40 χρόνια στην Αρχαία Αίγυπτο, παρουσίασε μείωση κατά το Μεσαίωνα και επανήλθε στα ίδια επίπεδα κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. 
Στους κόλπους της αγγλικής αριστοκρατίας την περίοδο 1575-1674 (16ος-17ος αιώνας), ο μέσος όρος ζωής των αρσενικών γόνων ήταν τα 32 έτη, των θηλυκών τα 34,8 έτη. Σε δεκατρείς αγγλικές ενορίες του 17ου και 18ου αιώνα ο μέσος όρος ζωής για τους άντρες ήταν τα 36 χρόνια. 
Αν υπολογίσουμε ότι το έτος 2018 περί το 25,3% του παγκόσμιου πληθυσμού είχε ηλικία κάτω των 15 ετών ,εκείνα τα χρόνια με τον μεγάλο αριθμό παιδιών που είχαν οι οικογένειες λόγω της μεγάλης παιδικής θνησιμότητας το ποσοστό αυτό μάλλον θα ήταν μεγαλύτερο. Αν υπολογίσουμε και άλλο ένα   25% που θα ήταν σε μη αναπαραγωγικές ηλικίες, από τους 12.000 Έλληνες μόνο οι 6000 άνδρες και γυναίκες ήσαν σε ηλικίες τεκνοποίησης. Το σημαντικότερο ποσοστό  των 3000 γυναικών θα ήσαν παντρεμένες με σύζυγο εν ζωή. Οι Χιώτες πριν τα γεγονότα του 1822 ασχολούνταν με το εμπόριο το οποίο ήταν η κύρια πηγή πλουτισμού τους, και δεν είχαν ασχοληθεί με τη ναυτιλία, οπότε δεν υπήρχαν χήρες ναυτικών. Επίσης δεν υπήρχε λειψανδρία λόγω πολεμικών συγκρούσεων  
Ο αριθμός λοιπόν  των χηρών σε ηλικία τεκνοποίησης ,αν αφαιρέσουμε και τις μοναχές και τις ανύπανδρες  θα ήταν ασήμαντος και δεν δικαιολογεί την επιβολή ενός τέτοιου φόρου όπως του αργομουνιάτικου.
Συμπερασματικά λοιπόν αν ο υποτιθέμενος αυτός φόρος δεν είχε επιβληθεί , όπως αναφέρθηκε, από τους Γενοβέζους για αύξηση του πληθυσμού τους, η επιβολή του στους ελληνικούς πληθυσμούς είναι μάλλον απίθανη.



Πάντως, άσχετα από την πραγματικότητα της  ύπαρξη του, η σχετική φήμη οδήγησε στην παροιμιώδη φράση για κάθε είδους φόρο: Της χήρας το αργομουνιάτικο  και του αγάμητου το αργοψωλιάτικο  (από το βιβλίο Πιπέρι στο στόμα! Μαρίας Καμηλάκη, Γεωργίας Κατσούδα και Μαρίας Βραχιονίδου. Εκδ.Καλλιγράφος  Β΄Εκδ 2016)