ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ.

Όπως έγραφα στο Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.  λανθασμένα ο Γιάννης Καλπούζος γράφει στο βιβλίο του Ο Μεθυστής  ότι ο δοσίλογος Πασσαδάκης  πέθανε στις φυλακές Ζαλώνη στο κτήριο που αργότερα ήταν το Μινιόν, αλλά μερικά χρόνια αργότερα ελεύθερος στο σπίτι του.
Το ίδιο λάθος κάνει και η  Wikipedia και για τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη που είχε φυλακιστεί και αυτός εκεί: Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στη φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου  του 1946.

---

Στις εφημερίδες της επόμενης μέρας αναγράφεται σαφώς ότι τελικά είχε μεταφερθεί στο σπίτι του σε κωματώδη κατάσταση, όπου και πέθανε.
Πριν από 2 χρόνια είχα γράψει για δύο κτήρια που είχαν χρησιμοποιηθεί για φυλακές στο κέντρο της Αθήνας τον 19^ο αιώνα .
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α΄ Φυλακές Γκαρμπολά.
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Β΄ Φυλακές Τριγγέτα
Είναι προφανές ότι όπως και στις μέρες μας έτσι και τους δύο προηγούμενους αιώνες οι υπάρχουσες φυλακές της χώρας δεν επαρκούσαν, και έτσι μεγάλα κτήρια της πρωτεύουσας χρησιμοποιήθηκαν σαν φυλακές και τον 20^ο αιώνα.

Ένα από αυτά ήταν το τεράστιο κτήριο, με πρόσοψη στην οδό Πειραιώς και  ανάμεσα στις οδούς Αγησιλάου, Ασωμάτων, και Μυλλέρου.
Το Ίδρυμα Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα είναι το παλαιότερο Ίδρυμα που παραμένει σε λειτουργία μέχρι σήμερα και το τρίτο που ιδρύθηκε μετά την επανασύσταση του ελληνικού κράτους, με βασιλικό διάταγμα που υπέγραψε ο Όθωνας στις 29 Αυγούστου 1853.
΄Έτσι ο  Ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και  πρώτος πρόεδρος του Ιδρύματος  Γεώργιος Σταύρος (1853-1869) ανήγειρε στην Πειραιώς 68 ορφανοτροφείο αρρένων στο όνομα του Γεωργίου και της Αικατερίνης Χατζηκώνστα.
Το 1940 το κτήριο  επιτάχθηκε και λειτούργησε ως στρατόπεδο χωροφυλακής, στη συνέχεια στην κατοχή  έγινε στρατόπεδο της ιταλικής φρουράς της Αθήνας και φυλακές.
 Στις μάχες των Δεκεμβριανών του 1944 τμήμα του ΕΛΑΣ επιχείρησε να καταλάβει το κτήριο των φυλακών και να απελευθερώσει τους έγκλειστους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Οι φυλακές καταργήθηκαν μέσα στη δεκαετία του 1950.
Έκτοτε έμεινε πολλά χρόνια αχρησιμοποίητο και ερείπιο. Μέχρις ότου αγοράστηκε από τον μεγαλοεπιχειρηματία Όθωνα Λέφα Τετενέ, ο οποίος έχτισε μια τεράστια πολυκατοικία που τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε China Town. (Ένα χαριτωμένο γεγονός είναι την δεκαετία του 60 ο Τετενές είχε πολιτευθεί και στις αφίσες που κόλλαγε  στην Αθήνα με το όνομα του  πήγαιναν και με μαρκαδόρο τις διόρθωναν σε Κώθων Ελέφας Ντενεκές!)

Από την αρχική κατασκευή του ορφανοτροφείου έχει παραμείνει στον περίβολο του το εκκλησάκι του του Αγίου Γεωργίου, έργο του Ε. Τσίλερ που σήμερα αποτελεί την ενορία της περιοχής.

Με την απελευθέρωση έγιναν συλλήψεις δοσίλογων και όπως φαίνεται προέκυψε η ανάγκη να φυλακιστούν κάπου αλλού και έτσι δημιουργήθηκε η φυλακή στο κτήριο Ζελιώτη.

Από τα μέσα της 10ετιας του 20 άρχισε να γίνεται γνωστός ο εμποροράφτης Hρακλής Ζελιώτης στην  Κολοκοτρώνη 42 που δημιούργησε την  Ελλ Βιομηχ Ετοίμων Ενδυμάτων Ζελιώτη  με καταστήματα στα τέλη της 10τιας 20 στην Πατησίων 13 και στον Πειραιά  στην Ακτή Μιαούλη 3, ενώ στην Μιαούλη 6 υπάρχει και το κατάστημα του αδελφού του με ανδρικά είδη Πάνου Ζελιώτη.

Το 1932 προστίθεται και άλλο κατάστημα στην Σταδίου 37.

---

Η κατοχή φαίνεται πως ήταν καταστροφική για τον Ζελιώτη και το μόνο κατάστημα που παρέμεινε σε λειτουργία ήταν της Σταδίου 37.
Με την απελευθέρωση το κτήριο της Πατησίων 13 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μόνο για τους δοσιλόγους, που εύλογα δεν θα μακροημέρευαν αν τους τους φυλάκιζαν στις φυλακές Αβέρωφ ή Χατζηκώστα.
Στην δίκη του ο Ι.Ράλλης αναφέρει ότι όταν τον φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ  οι πολιτικοί κρατούμενοι του έκλεψαν την βαλίτσα του!
Στο κτήριο αυτό φαίνεται ότι στεγαζόταν  και το Υπουργείο Πρόνοιας εκείνα τα χρόνια.

Η λειτουργία των «πρόχειρων φυλακών Ζελιώτη» όπως αναγράφονται στον τύπο μετά την απελευθέρωση, φαίνεται ότι ήταν βραχύβια γιατί αυτό το 10όροφο κτήριο αγόρασε  ο Γεωργακάς και σε αυτό δημιούργησε  το γνωστό μας Μινιόν και οι πρώτες του διαφημίσεις στον τύπο υπάρχουν από τον Ιανουάριο του 1946. 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.

Γράφει στο βιβλίο του ο Μεθυστής ο Γιάννης Καλπούζος (σελ 499):
Στις 23  Σεπτεμβρίου 1944 ο Υπουργός και Γενικός Διοικητής Κρήτης Πασσαδάκης ταξίδεψε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας για πάντα τα Χανιά.
Σε υποσημείωση, στο τέλος της ίδιας σελίδας γράφει ότι:
 Στη συνέχεια θα διέφευγε στην Αυστρία, όπου και θα τον συλλάμβαναν το Μάη του 1945, αφού είχε ήδη καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια δεσμά. Θα τον μετέφεραν στην Αθήνα και θα πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη  (στην Πατησίων, όπου το κτίριο του Μινιόν)
Τα σχετικά με τον Πασσαδάκη και για το κτίριο Ζελιώτη που δεν το είχα ξανακούσει μου κίνησαν το ενδιαφέρον και τα έψαξα λίγο.
Έτσι για τον Πασσαδάκη  βρήκα μια μελέτη των Γιώργου Λιμαντζάκη και Γιάννη Θυμιανού με τίτλο Ο νομάρχης Ηρακλείου και μετέπειτα γενικός διοικητής Κρήτης Ιωάννης Πασσαδάκης: γερμανόφιλος, αντικομμουνιστής ή και τα δύο; από την οποία και μεταφέρω εδώ μερικά αποσπάσματα, όπως επίσης και τις σχετικές φωτογραφίες:

Ο Ιωάννης Πασσαδάκης συνέχισε να συνεργάζεται με τους Γερμανούς μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944, οπότε παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους υγείας, ενώ στην πραγματικότητα είχε ενημερωθεί για την επικείμενη σύμπτυξη των Γερμανών από την Ελλάδα και επιθυμούσε να αποφύγει τη σύλληψη. Θέλοντας να δώσει την εικόνα μιας ομαλής μετάβασης, πρότεινε ως διάδοχό του τον επίσκοπο Κυδωνίας και Αποκορώνου Αγαθάγγελο (Ξηρουχάκη), ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 26 Σεπτεμβρίου με την έγκριση των Βρετανών και της εξόριστης κυβέρνησης
…. αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έμεινε για λίγες ημέρες, και στη συνέχεια έφυγε για τη Βιέννη. Εκεί ο Πασσαδάκης ήρθε σε επαφή με άλλους Έλληνες γερμανόφιλους, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια πρώτη άτυπη συγκέντρωση στη Βιέννη τον Νοέμβριο του 1944. Στις αρχές του 1945 κάποιοι από αυτούς μετέβησαν στην κωμόπολη Κίτσμπουελ του Τιρόλου, όπου συγκροτήθηκε η αποκαλούμενη «Εθνική Κυβέρνησις των Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών». Γύρω από αυτούς συγκεντρώθηκαν και οργανώθηκαν περίπου δύο χιλιάδες γερμανόφιλοι και χιτλερικοί Έλληνες που είχαν καταφύγει στο Ράιχ, με την ελπίδα ότι η τροπή του πολέμου θα άλλαζε και θα μπορούσαν να επανέλθουν στην Ελλάδα ως διοίκηση. Ωστόσο, οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν, καθώς στις αρχές Απριλίου τα σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στη Βιέννη και στις 8 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων. Περίπου ένα μήνα αργότερα, τον Ιούνιο του 1945, οι Τσιρονίκος, Πούλος, Ταβουλάρης και Πασσαδάκης συνελήφθησαν από τον αμερικανικό στρατό και παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές μετά από έναν περίπου χρόνο, τον Αύγουστο του 1946.
Στο μεταξύ είχε απελευθερωθεί μεγάλο μέρος της Ελλάδας, και είχε ξεκινήσει η διαδικασία ποινικής δίωξης όσων συνεργάστηκαν με τον εχθρό από θέση ευθύνης. Ο Ιωάννης Πασσαδάκης και αρκετοί άλλοι δωσίλογοι υπουργοί και πρωθυπουργοί παραπέμφθηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, το οποίο ξεκίνησε τις εργασίες του στις 21 Φεβρουαρίου 1945 και εξέδωσε την ετυμηγορία του στις 31 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Το Δικαστήριο αυτό δίκασε ως ποινικό δικαστήριο, είχε μεικτή σύνθεση και ήταν εννεαμελές. Οι κατηγορούμενοι πρωθυπουργοί και υπουργοί ήταν 30, αλλά μόνο εννέα ήταν παρόντες κατά την έναρξη της δίκης. Μετά την έναρξη της δίκης προσήλθαν αυθόρμητα αρκετοί άλλοι κατηγορούμενοι, ενώ πέντε δεν προσήλθαν ποτέ και δικάστηκαν ερήμην, μεταξύ των οποίων και ο Πασσαδάκης.
 Με την απόφαση 49/1945, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Ιωάννη Πασσαδάκη για τα αδικήματα της διευκολύνσεως του εχθρού και της προπαγάνδας του, καταδικάζοντάς τον σε ισόβια δεσμά και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων (όπως προκύπτουν από τα άρθρα 21, 23 και 24 του Ποινικού Νόμου), ενώ έχασε αυτοδίκαια την ιδιότητα του δικηγόρου.
Μετά την έκδοση της απόφασης, οι καταδικασθέντες πρώην υπουργοί –μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβανόταν ο Πασσαδάκης, καθώς εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1946– μεταφέρθηκαν στις φυλακές Ζελιώτη, στην Αθήνα (στο μετέπειτα κτίριο Μινιόν, στη συμβολή των οδών Βερανζέρου και Πατησίων).
…. ορισμένοι καταδικασθέντες εξέδωσαν βιβλία με τα οποία επιχείρησαν να υπερασπιστούν τις επιλογές και το έργο τους, και κατήγγειλαν την «ιστορική αδικία» σε βάρος τους.

Ακολούθησε ο Ιωάννης Πασσαδάκης με την Πολιτική απολογία ενώπιον του Κρητικού Λαού διά τα πεπραγμένα επί Κατοχής, βιβλίο που απευθυνόταν στον «Εθνικόφρονα Λαόν της Κρήτης» και εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1948, με τη βοήθεια υποστηρικτών του, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή.
… τον Φεβρουάριο του 1949 ο Πασσαδάκης δικάστηκε πάλι από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, κατηγορούμενος ότι υπέδειξε 300 Κρητικούς που συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (κυρίως στο Μαουτχάουζεν-Γκούζεν), όπου πολλοί από αυτούς πέθαναν. Οι συγγενείς τους ζητούσαν επίμονα δικαίωση, αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε λόγω αμφιβολιών.
 

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, η κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου επιδίωξε τη διευκόλυνση και εμπέδωση ενός συμφιλιωτικού πνεύματος με τον αναγκαστικό νόμο 1504/1950 (ΦΕΚ Α’ 225/9.10.1950), που κυρώθηκε με τον νόμο 1829/1951 (ΦΕΚ Α’ 151/28.5.1951). Σύμφωνα με το άρθρο 4 του τελευταίου, «Καταδικαστικαί αποφάσεις, εφόσον διά τούτων καταγιγνώσκεται ποινή επανορθωτική, παραγράφονται μετά διετίαν, πάσαι δε αι λοιπαί παραγράφονται μετά πενταετίαν από της τελεσιδικίας. Πάσαι δε αι συνέπειαι των ως άνω αποφάσεων και των εν αυταίς αδικημάτων καταργούνται και αίρονται από της επιβολής των». Με βάση αυτή τη ρύθμιση, δεν παραγράφηκαν γενικά οι καταδικαστικές αποφάσεις που είχαν εκδοθεί από το τέλος του πολέμου, αλλά παραγράφηκαν οι αποφάσεις για τους κατοχικούς υπουργούς και για όσους κατείχαν δημόσια θέση, στρατιωτική, διοικητική ή άλλη, και έγιναν συνειδητά όργανα του εχθρού ή διευκόλυναν το έργο του. Συνεπεία της διάταξης αυτής, ο Ιωάννης Πασσαδάκης αποφυλακίστηκε και επέστρεψε σπίτι του, όπου έζησε ήρεμα για δύο περίπου χρόνια. Πέθανε στο Ηράκλειο στις 13 Μαρτίου 1953, άγαμος και άτεκνος.
Είναι προφανές λοιπόν ότι λανθασμένα γράφει ο Γιάννης Καλπούζος ότι πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΙΒ-ΠΕΡΓΗ, ΑΣΠΑΝΔΟΣ και ΣΙΔΗ

 

ΠΕΡΓΗ

Η πρωτεύουσα της Παμφυλίας Πέργη, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ιδρύθηκε από τους Αργείους μετά τον Τρωϊκό πόλεμο, αν και υπάρχουν στοιχεία ότι υπήρχε από τον 12ο αιώνα πΧ.
Από τον 5ο αιώνα πΧ η Πέργη είναι ελληνική πόλις και η πόλις άνθησε στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή της εποχή, ιδίως μεταξύ 2ου και 3ου μΧ αιώνα χάρις στις δωρεές μιας πολύ πλούσιας γυναίκας της Plancia Magna. Η Πέργη είχε επίσης το προνόμιο να χορηγεί ασυλία σε όποιον έμπαινε στα όρια της.
Γέννημα θρέμμα  της πόλης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς, γεωμέτρες και αστρονόμους της αλεξανδρινής εποχής ο Απολλώνιος ο Περγαίος.

Στην πόλη μπαίνουμε από την Ρωμαϊκή πύλη ( στις φωτογραφίες οι 2 πλευρές της) και βρισκόμαστε στο Πρόπυλο του Σεπτίμιου Σεβήρου και αριστερά μας βλέπουμε το Νυμφαίο που ήταν αφιερωμένο σε αυτόν.

Εκεί ήταν και το Γυμνάσιο, όπου γυμνάζονταν και παραπλεύρως ήταν οι Θέρμες, ένα τεράστιο συγκρότημα λουτρών στο οποίο κατέληγαν μετά την άσκηση.

Σε αυτές υπάρχουν οι κλασσικοί χώροι με πισίνες θερμού και κρύου νερού και οι χώροι για την κοινωνική συναναστροφή των λουόμενων.

Στην απέναντι πλευρά είναι η Αγορά της πόλης με τα καταστήματα γύρω της αλλά με συζητήσιμη από τους αρχαιολόγους της αναστήλωσης που έχει γίνει λόγων του μεγάλου αριθμού νέων στοιχείων στις βάσεις από τις κολώνες.

Η Ελληνιστική Πύλη της Πέργης  αποτελούσε την κύρια είσοδο της πόλης, ανακαινισμένη το 121 μ.Χ. από την Plancia Magna, και  από αυτήν ξεκινάει η κεντρική λεωφόρος της πόλης που καταλήγει στο Νότιο Νυμφαίο κάτω από την Ακρόπολη . Είχε κιονοστοιχίες και στις δύο πλευρές της.

Στο μέσο του Νότιου Νυμφαίου του Ανδριανού υπάρχει το άγαλμα του  ποτάμιου θεού, Κέστρου, σε ξαπλωμένη θέση. Κάτω από το άγαλμα έτρεχε νερό που μέσω καναλιού που υπήρχε στο μέσο της κεντρικής λεωφόρου τροφοδοτούσε με νερό την πόλη.

 

ΑΣΠΕΝΔΟΣ

Το βασικό αξιοθέατο της πόλης είναι το θέατρο της που είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία ελληνικά θέατρα στον κόσμο και για το οποίο γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15 ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

ΣΙΔΗ

Η Σίδη ήταν σπουδαίο εμπορικό λιμάνι στις ακτές της Παμφυλίας, και ήταν μία από τις ισχυρότερες πόλεις της περιοχής κατά την αρχαιότητα.
Ιδρύθηκε κατά την επικρατέστερη άποψη τον 7ο αιώνα π.Χ., και άκμασε ιδιαίτερα στην Ρωμαϊκή περίοδο κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ..
Επειδή η νέα πόλη της Σίδης είναι κτισμένη  κατά μεγάλο μέρος επάνω από την αρχαία και οι δρόμοι είναι στενοί, τα πούλμαν σταματούν εκτός της  πόλης και οι επισκέπτες μεταφέρονται με ειδικά οχήματα από αυτά που χρησιμοποιούνται για το site seeing.

Έτσι περάσαμε από ένα δρόμο με κιονοστοιχίες χωρίς να σταματήσουμε στο αξιόλογο Νυμφαίο  που βρίσκεται απέναντι από την κεντρική είσοδο της πόλης την πύλη του Βασπασιανού η οποία είναι η εσωτερική πύλη της πόλης. Το θέατρο βρίσκεται μπροστά μας και γι΄αυτό γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15-ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

Μπροστά από το θέατρο είναι η  αγορές της πόλης και η μεν κρατική ήταν  το πολιτικό κέντρο της πόλης κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, καθώς εκεί  γίνονταν οι συνεδριάσεις και οι ψηφοφορίες νόμων η δε εμπορική λειτουργούσε ως αγορά δούλων.

Στο πλάι του λιμανιού ήταν ο ναός του Απόλλωνα με το όμορφα διακοσμημένο διάζωμα του και δίπλα του τα λίγα απομεινάρια του ναού της Αθηνάς ( η λεπτή μια κολώνα ενώ στο βάθος είναι βυζαντινός ναός)

Ο κεντρικός δρόμος της σύγχρονης πόλης σφύζει από την τουριστική κίνηση. Η σημασία δε που δείχνουν οι Τούρκοι στο να μείνει ικανοποιημένος ο επισκέπτης τους είναι εμφανής στο πως  περίτεχνα έχουν τοποθετηθεί  στα τραπέζια του ρεστοράν του ξενοδοχείου οι πετσέτες!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 
Β-ΠΕΡΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ! 

Γ΄ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ

Δ΄ ΙΕΡΑΠΟΛΙΣ (Pamukkale)

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ α΄ μέρος

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ β΄ μέρος

ΣΤ΄ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ζ΄ ΜΙΛΗΤΟΣ -ΔΙΔΥΜΑ

Η΄ ΚΝΙΔΟΣ και ΚΑΥΝΟΣ

Θ΄ ΛΙΒΙΣΙ ,ΛΗΤΩΟΝ, ΞΑΝΘΟΣ και ΠΑΤΑΡΑ

Ι΄ ΝΗΣΟΣ ΚΕΚΟΒΑ, ΜΥΡΑ, ΚΑΣ και ΑΡΥΚΑΝΔΑ

ΙΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ και ΦΑΣΗΛΙΔΑ

ΙΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ και ΦΑΣΗΛΙΔΑ

ΟΛΥΜΠΟΣ

 

Η αρχαία Ελληνική πόλη Όλυμπος  της Λυκίας βρισκόταν στην ακτή της Μεσογείου ανάμεσα στην Αττάλεια και τα Μύρα της Λυκίας (δες χάρτη στο προηγούμενο )  Η πόλη ήταν κρυμμένη μέσα στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού. Το λιμάνι του Ολύμπου (φαίνεται στην παραπάνω αναπαράσταση) ήταν γνωστό στην ιστορία ως λημέρι πειρατών. Ο επικεφαλής των  πειρατών της Κιλικίας  Ζενικήτης, την είχε ως βάση του. Η κυριαρχία των πειρατών στην πόλη συνεχίστηκε μέχρι το 67 π.Χ. Η  Ρωμαϊκή κυριαρχία, ξεκίνησε το 43 μ.Χ.
Την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης, ο Όλυμπος χαρακτηρίστηκε από τον Κικέρωνα ως μια πλούσια και πολύ όμορφη πόλη.

---

Tα σωζόμενα υπολείμματα του Ολύμπου είναι γενικά διάσπαρτα και στις δύο πλευρές και στις εκβολές ενός ποταμού που ρέει από ανατολικά προς δυτικά προς τη θάλασσα.
Πηγαίνοντας από ένα μονοπάτι στο πλάι του ποταμού προς την παραλία βλέπουμε μέσα από την οργιώδη βλάστηση που υπάρχει μεγάλα ερείπια από κτίσματα της πόλης και δρομάκια της προστατευμένα στα πλάγια από τις υπερχειλίσεις του ποταμού.

Στο βόρειο τμήμα της πόλης υπάρχει η σαρκοφάγος του Αντίμαχου (2^ος αιών μΧ) και η σαρκοφάγος του καταγόμενου από την πόλη  αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου (172-173 μ.Χ.) ενώ διατηρείται και η πύλη ναού που αφιερώθηκε σε αυτόν και που έγινε μετά Βασιλική.

Πριν να φτάσουμε στην θάλασσα και στην τεράστια ακτή της βλέπουμε μια σαρκοφάγο που από επιγραφή που έχει γνωρίζουμε όχι μόνο ότι ανήκε στον καπετάνιο Εύδημο αλλά και πως ήταν το σκάφος του καθώς είναι σκαλισμένο επάνω της.
Το θέατρο της πόλης είναι σχεδόν πλήρως καταστραμμένο.
 
ΦΑΣΗΛΙΔΑ

Η Φασηλίδα υπήρξε για πολλούς αιώνες ελληνική πόλη και σημαντικό λιμάνι στη νότιο Μικρά Ασία, απέναντι από την Κύπρο. 
 Η στρατηγική της θέση και ο εξαίρετος ελλιμενισμός που προσέφερε την έκαναν να υποστεί πολλές επιδρομές και καταλήψεις, αλλά επιβίωσε ως ισχυρό εμπορικό λιμάνι μέχρι τον 11ο μ.Χ.

Μπαίνοντας στην πόλη το πρώτο που συναντάμε είναι το Υδραγωγείο της πόλης και σύντομα βλέπουμε το Κεντρικό λιμάνι της πόλης ενώ δίπλα του είναι και το Βόρειο λιμάνι.

Περπατώντας στον  Κεντρικό  δρόμο περνάμε από την Πύλη του Ανδριανού και βρισκόμαστε  στο Νότιο Λιμάνι.

Στις πλευρές του Κεντρικού δρόμου βλέπουμε την Αγορά αλλά και τα μεγάλα και μικρά Λουτρά της Φησηλίδας.
 Για το αρχαίο θέατρο της πόλης έχω γράψει στο Δ΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ -10-ΚΑΥΝΟΣ, 11-ΞΑΝΘΟΣ, 12-ΜΥΡΑ, 13-ΑΡΥΚΑΝΔΑ, 14-ΦΑΣHΛΙΣ

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 
Β-ΠΕΡΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ! 

Γ΄ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ

Δ΄ ΙΕΡΑΠΟΛΙΣ (Pamukkale)

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ α΄ μέρος

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ β΄ μέρος

ΣΤ΄ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ζ΄ ΜΙΛΗΤΟΣ -ΔΙΔΥΜΑ

Η΄ ΚΝΙΔΟΣ και ΚΑΥΝΟΣ

Θ΄ ΛΙΒΙΣΙ ,ΛΗΤΩΟΝ, ΞΑΝΘΟΣ και ΠΑΤΑΡΑ

Ι΄ ΝΗΣΟΣ ΚΕΚΟΒΑ, ΜΥΡΑ, ΚΑΣ και ΑΡΥΚΑΝΔΑ