Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020

3-ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΡΩΤΑ, ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ,ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟ,ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ,ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟ!




Ο Ντεμίντωφ απεβίωσε το 1943 και η γυναίκα του στην κατοχή αναγκάστηκε να ρευστοποιήσει  κοσμήματα της και αυτά βρέθηκαν στα χέρια ενός μεγαλομαυραγορίτη, μιας σκοτεινής φυσιογνωμίας που άκουγε στο όνομα Φειδίας Γιαδικιάρογλου, ο οποίος τα πρόσφερε κυριολεκτικά στο κρεβάτι της νεαρής τότε Μελίνας Μερκούρη, σύμφωνα με δική της περιγραφή. Τόσο στην αυτοβιογραφία της ("Γεννήθηκα Ελληνίδα"), όσο και στη βιογραφία της που έγραψε η Φρίντα Μπιούμπι το 1996, υπάρχει εκτενής αναφορά, αν και τα ονόματα είναι παραλλαγμένα (ο μεν Γιαδικιάρογλου λέγεται Αλέξης, ο δε Ντεμίντωφ Νταβίντωφ). 
Δεν αποκλείεται ο παμπόνηρος Σακελάριος να ονόμασε επίτηδες Γιαδικιάρογλου την γνωστή μαθήτρια στο Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, γιατί το1959 που γυρίστηκε η ταινία θα ήσαν αρκετοί που θα θυμόντουσαν τον δοσίλογο αυτό. Τα χαστούκια δε που τρώει η μαθήτρια θυμίζουν το χαστούκι που είχε δώσει δημόσια ο Τσολάκογλου στον Γιαδικιάρογλου και είχε μοιράσει τη λεία του στους πεινασμένους Αθηναίους για να βελτιώσει την εικόνα της κυβέρνησης του  στον λαό. Ο Γιαδικιάρογλου εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ.


Η σύζυγός του Ντεμίντωφ πριγκήπισσα Σοφία Βοροντσόβα – Ντάσκοβα πέθανε το 1953 και οι δύο έχουν ταφεί στον περίβολο της Ρωσικής Εκκλησίας στην Φιλελλήνων.
Το 1943 η Λίλη Μακ γνωρίζεται με τον σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο και μαζί με την Στέλλα Γκρέκα, που ήταν η γυναίκα του, πρωταγωνιστεί στην ταινία Ραγισμένες καρδιές που γυρίστηκε και προβλήθηκε  στις αίθουσες το 1945.
Στην ταινία παίζει επίσης ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Ντίνος Βαλέντης ο οποίος είναι ο μετέπειτα γνωστός δημοσιογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ Κώστας Τσαλόγλου. Επίσης παίζουν ο Αλέκος Λειβαδίτης και ο Φραγκίσκος Μανέλης

Σύμφωνα με την μαρτυρία του μπλόγκερ Φρεάντλης : οι Μακ έμεναν μέχρι την Απελευθέρωση στην οδό Νεοφ. Βάμβα 10. Όλως συμπτωματικά (?) εκεί έμενε κατά την Κατοχή και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως φιλοξενούμενος - ή κατ' άλλους ως συζών - με την αείμνηστη Λίνα Τσαλδάρη, χήρα του Παναγή.
Οι Μακ, δηλαδή η Έλενα, η Λίλη και ο Βλαδίμηρος, έχασαν την μεγάλη περιουσία τους στη διάρκεια της Κατοχής. Η μητέρα, πούλησε ό,τι πολύτιμο είχαν για να επιζήσουν.
Έτσι, γρήγορα, από το αρχοντικό του Κολωνακίου, βρέθηκαν πάμφτωχοι σε παράγκα, της οδού Κρησίλα 17, στο Παγκράτι.


Εκεί παρόλη τη φτώχεια τους, φιλοξένησαν πολλούς και τάισαν και πολλούς, ανάμεσα στους οποίους ήσαν και οι Μίνως Αργυράκης και ο γλύπτης Τάκις Βασιλάκης.
Ο Τάκις περιγράφοντας τα χρόνια εκείνα της πείνας λέει σε συνέντευξη του στον Μανώλη Νταλούκα για το ταβερνάκι της Πλάκας «Μεθυσμένο καράβι» που συχνάζανε πως:
-Η Λίλη ψωνιζότανε και εμείς ακολουθούσαμε…και τρώγαμε… Η Λίλη ψωνιζότανε με κάποιον γκόμενο πότε αμερικάνο, πότε έλληνα πλούσιο..
Στην δε παρατήρηση του Ντελούκα :
Ναι αλλά η Λίλη δεν ήταν ερωτευμένη με εσάς; Απαντά:
-Με όλους. Τότε ήταν υπαρξισμός. δεν σου ανήκε δεν είχες μια γυναίκα, η γυναίκα ανήκε σε όλους…
Και συνεχίζοντας λέει:
Ναι, την Λίλη την είχε ερωτευτεί η μισή Αθήνα. Λόγω της Λίλης, μπαίναμε στην Μεγάλη Βρετανία, στο Κινγκ Τζωρτζ, έγινε γκόμενα του Παλαμά, του μικρού… του Λέανδρου, ε και τρώγαμε από τον Λέανδρο, τρώγαμε από εκεί τρώγαμε από δω…Η Λίλη ήτανε Ρωσίδα…κάποιος να της έκανε τον θλιμμένο και τον απογοητευμένο έπεφτε απάνω του…έπαιζε πολλές φορές Ντοστογιέφσκι, ο Βλαδίμηρος έπαιζε τον Ηλίθιο, κάτι κάναμε για να τραβάμε την προσοχή…πρέπει να’ χεις κάποια μυθολογία
-Σωστό
-Άννα Καρένινα!… η Λίλη έπαιζε κι αυτό…
-Αυτά πού τα έπαιζε;
-Στα Καφενεία, στις ταβέρνες…ήταν παράξενη γυναίκα…όμορφη και την ερωτεύονταν οι γκόμενοι και τρώγαμε κι εμείς
Η Έλενα για να  ζήσει παρουσιάζεται σαν έκπτωτη ρωσίδα πριγκίπισσα και παραδίδει μαθήματα μπριτζ ή κάνει μασάζ στις κυρίες της μεγαλοαστικής τάξης. Η Λίλη έγινε μοντέλο ζωγράφων, ηθοποιός και καθηγήτρια ξένων γλωσσών.
Από το τέλος της Κατοχής και μετά, η Λίλη με τον Βλαδίμηρο, πρωτοστατούν στις παρέες των Ανεύθυνων της Αθήνας.
Τελικά η Λίλη Μακ ανεδείχθη, αρχηγός των Ανεύθυνων, δηλαδή των πρώτων Υπαρξιστών στην Ελλάδα (1945-50)  δηλαδή έτσι, υπήρξε Υπαρξίστρια,  πριν τον Σίμο τον Υπαρξιστή (1919-1999).
Οι Ανεύθυνοι είναι κυρίως πλουσιόπαιδα του Κολωνακίου που προσπαθούν να αρνηθούν την καταγωγή τους. Έχουν εξαιρετική μόρφωση και τα γνωστότερα δείγματα της κουλτούρας τους είναι:

-η προκήρυξη του «Συνδέσμου Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων», όπου μεταξύ των άλλων «έθετε ως στόχο» την ανατίναξη του Παρθενώνα «…Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη και η τελεία κατεδάφιση του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει…»
Αυτό το ερώτημα-πρόταση βρίσκει απάντηση στο ότι ο Παρθενώνας είχε καταλήξει ένα σύμβολο για κάθε ιδεολογική χρήση. Δεν υπήρχε πορεία αριστερών ή δεξιών που να μην είχε πανό με την εικόνα του Παρθενώνα.


-τα ποιήματα και τα γραπτά του Γιώργου Μακρή  και

-το ποίημα ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ της Λένας Τσούχλου.
"Εμεις οι Λιγοι" Eίμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι /τρελλοί της γης/ Με τη φλογισμένη καρδιά /και τα έξαλλα μάτια./ Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές/ και οι τραγικοί ερωτευμένοι. /Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας/ Κι ολλούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου./ Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει. /Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας Κι σ’ όλους με τους έρωτες αυτής αγαπούμε./ Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές./ Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο κι δεν είμάστε τίποτα απ/ Αυτόν τον κόσμο /Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο./ Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων. /Είμαστε οι προάγγελοι του χάους (Λενα Τσούχλου 1946)


Η Ιωάννα Χατζηνικολή (αριστερά) και η Λένα Τσούχλου. Στα 1946 οι δύο Ανεύθυνες, τολμούν να καπνίζουν, να φορούν καυτό σορτς και να παίζουν τάβλι σε αντροκρατούμενο καφενείο.


Οι Ανεύθυνοι, συχνάζουν στο πατάρι του Λουμίδη, και στο Βυζάντιο  στο Κολωνάκι. Τους ονόμασε έτσι η Φώφη Τρέζου το 1959 γράφοντας το ομώνυμο θεατρικό έργο. (η φωτογραφία της στο τζιπ το 1946)


Σε αυτούς συμμετείχαν η  Ναταλία Μελά (Νάτα), εγγονή του Παύλου Μελά, η φίλη της Λένα Τσούχλου που διατηρεί συναισθηματικό δεσμό με τον Νίκο Κούνδουρο, ο γλύπτης Τάκις Βασιλάκης ο  Γιώργος Μακρής, που γράφει συνεχώς χωρίς να δημοσιεύει. Τα ποιήματά του θα βγουν  πολλά χρόνια μετά την αυτοκτονία του το 1968, από τον ξάδελφό του Άγγελο Καράκαλο.( ΓΡΑΠΤΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Β.ΜΑΚΡΗ, Εκδόσεις Εστία).  Η γεωπόνος Φώφη Τρέζου, ένα τρελοκόριτσο που δούλευε στην ανοικοδόμηση και ήθελε να φύγει στην Αφρική. Ο Γιώργος Λιάλιος, εξάδελφος του Ρόδη Ρούφου Η Μαντώ Αραβαντινού και ο Μίνως Αργυράκης.


Ο μετέπειτα αρχηγός των υπαρξιστών Σίμος Τσαπνίδης γράφει στο βιβλίο του, Το βιβλίο του Σίμου: «Το 1948, υπήρχε μία υπαρξιστική καλλιτεχνική σουρεαλιστική παρέα στην Αθήνα που σύχναζε στο πατάρι
του Λουμίδη. Την αποτελούσαν ο Βλαδίμηρος Μακ, γλύπτης, ο οποίος όταν έφτιαξα το σωματείο Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ, έγινε στέλεχος. Στην παρέα του Λουμίδη ήταν και η Λίλη (καλλιτέχνις) και ο Τάκης Βασιλάκης, ζωγράφος και άλλα παιδιά. Διαλύσανε μόνοι τους γιατί ήταν μεμονωμένοι, δηλαδή στην παρέα τους δεν δεχόντουσαν άλλους φίλους του υπαρξισμού…»


Η ξυπόλητη γυναίκα με την μάσκα στην Παράγκα του Σίμου δεν είναι άλλη από την Λίλυ Μακ και κατά τον Μανώλη Ντελούκα κυκλοφορούσε ξυπόλυτη γιατί δεν είχε παπούτσια!


 
Τον Βλαδίμηρο (στην φωτογραφία με την Νάτα Μελά το 1947) μερικοί τον περιγράφουν σκληρό, μοχθηρό και καυγατζή και μάλιστα ο μετέπειτα διάσημος γλύπτης Τάκις Βασιλάκης στο βιβλίο ESTAFILADES, (σημαίνει ξυραφιές)  λέει ότι ο Βλαδίμηρος, στη διάρκεια της κατοχής, και μετά, δολοφονούσε ανθρώπους, για να διασκεδάσει την πλήξη του. Η μαρτυρία αυτή δεν φαίνεται αληθινή αλλά προφανώς είναι αποτέλεσμα του μύθου του.
Για τον Βλαδίμηρο ο  Γιώργος Καραπάνος, έχει γράψει το ποίημα...
Ξέρω ένα μικρό παιδί
που κρατά στο χέρι
δίχως να το ξέρει 
ένα αστέρι
Ξέρω ένα μικρό παιδί
που κρατά δίχως να το ξέρει
ένα μαχαίρι 
Η Έλενα με την Λίλη και τον Βλαδίμηρο στις αρχές της 10ετιας του 50 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Καμίνια της Ύδρας, γρήγορα όμως ο Βλαδίμηρος επέστρεψε στην Αθήνα.
Ο μπλόγκερ Φρεάντλης έχει προσωπική ανάμνηση από την Έλενα στην Ύδρα: Τὴ θυμᾶμαι ἀκόμη νὰ βηματίζῃ περήφανα στὴ παραλίαν τῆς Ὕδρας, μὲ τὸν ἐπίδεσμον στὸ μάτι καὶ μὲ ποδήρεις ὁλοσηρικοὺς (ολομέταξους) χιτώνας τοῦ τύπου σαρόνγκ
Η Λίλη ασχολήθηκε ερασιτεχνικά εκεί με την κεραμική.
Σύμφωνα, με τον παραπάνω παντρεύτηκε τον (κατά τους Υδραίους) «βασιλέα της γαλλικής σαμπάνιας» και απέκτησε δύο παιδιά την Νατάσα και τον Λευτέρη τα οποία πήγαν στο δημοτικό σχολείο του Αγ.Βασιλείου στα Καμίνια.
Τα παιδιά της διατηρούν και σήμερα το σπίτι της Ύδρας.
Η οικογένεια Μακ έμενε στην Αθήνα κατά τη δεκαετία 1960 στην οδό Ευελπίδων 23 (Πεδίον Άρεως) και αργότερα στο Στροφύλι Κηφισιάς.
Η Λίλη είχε διατηρήσει τις επαφές της με τους κύκλους της διανόησης και παρευρισκόταν πάντα στις βραδιές στην έπαυλη του  Χατζηκυριάκου Γκίκα στις οποίες παρευρισκόντουσαν ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Τσάτσος και ο Λη Φέρμορ.
Η Έλενα Μακ είναι θαμμένη στο κοιμητήριο των Καμινίων της Ύδρας.

 Το πρώτο μέρος.

Το δεύτερο μέρος.

 

Τα περισσότερα στοιχεία και αρκετές φωτογραφίες των 3 ποστ προέρχονται από τις εξής δημοσιεύσεις:

https://forum.artinvestment.ru/showthread.php?t=40416&langid=5

http://aera2012.blogspot.com/2015/11/blog-post_8.html?spref=pi

https://freedomgreece.blogspot.com/2015/10/blog-post_15.html

https://www.policemagazine.gr/sites/default/files/pdf/%CE%91%CE%A0_1979-08-0518-0519.pdf

https://www.protothema.gr/stories/article/990067/germanoi-kataskopoi-stin-ellada-prin-ton-v-pagosmio-polemo/

https://freedomgreece.blogspot.com/2013/11/blog-post_26.html

https://kars1918.wordpress.com/2011/12/05/greeks_existenzphilosophie/

 

 

 

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2020

2-ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΡΩΤΑ, ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ,ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟ,ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ,ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟ!



Ο κόμης φον Σούλενμπουργκ μετά την αναχώρηση του ζεύγους από την Περσία έχοντας από εκεί αναπτύξει ερωτική σχέση με την Έλενα της έστελνε συχνά γράμματα, γεγονός που γνώριζαν οι μυστικές υπηρεσίες των Γερμανών και επιθυμούσαν διακαώς να τα αποκτήσουν.

Ο Άρθουρ Ζάιτς τοποθετήθηκε στη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1938 ως προξενικός υπάλληλος και η επίσημη εργασία του ήταν η διεκπεραίωση της γραμματείας της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, ενώ επίσης ήταν και επικεφαλής του γραφείου διαβατηρίων. Στην πραγματικότητα ο Ζάιτς 28 ετών μόλις τότε, εκπροσωπούσε ανεπίσημα βέβαια τις γερμανικές υπηρεσίες κατασκοπείας στην Ελλάδα.
Στα απομνημονεύματα του ο Ζάιτς (Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1939-1944)  ARISTON BOOKS 2019 ) αναφέρει για την καταγγελία και την σύλληψη από τις ελληνικές αρχές της Έλενας Μακ ως πράκτορα των Ρώσων και των Γερμανών.
Στην Ελλάδα μετά την επανάσταση στην Ρωσία είχαν καταφύγει αρκετοί Ρώσοι εμιγκρέδες. 


Μεταξύ αυτών ήταν και ο Λευκορώσος γιατρός Αντρέι Χουτσάρια, φανατικός αντικομουνιστής, συνδεδεμένος με ομοϊδεάτες του σε οργανώσεις που είχαν σκοπό την ανατροπή των Μπολσεβίκων. Τις οργανώσεις αυτές τις είχαν διπλαρώσει τα στελέχη της  Γερμανικής κατασκοπίας. Ο Χουτσάρια, θεωρώντας πως μια νίκη του Χίτλερ θα ελευθέρωνε την χώρα του από τους κομουνιστές,εύκολα έγινε πράκτορας των Γερμανών από τον  αρχηγό της γερμανικής κατασκοπείας στην 'Ελλάδα, συνταγματάρχη Κλέμ Φόν Χόχενμπεργκ, στρατιωτικό ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα.
Για να αποκτήσει πρόσβαση στις ελληνικές υπηρεσίες και ιδιαιτέρως στο Κέντρο Αλλοδαπών της Αστυν, Διευθύνσεως Αθηνών, που ήταν τότε η καλύτερα οργανωμένη υπηρεσία αντικατασκοπίας στην Ελλάδα, μετά την επιστροφή του Παξινού από την Γερμανία το 1937, τους παρέδωσε 27 αθώους Λευκορώσους με ασύστατες κατηγορίες, δίνοντας συγχρόνως  έτσι και μια προειδοποίηση στους υπόλοιπους συμπατριώτες του, για το τι μπορεί να τους συμβεί αν δεν συμπορευτούν μαζί του. Ταυτόχρονα για να παραπλανήσει τις ελληνικές αρχές τους παρέδιδε εκθέσεις, που του έδιναν οι Γερμανοί, που αφορούσαν τους Ιταλούς οι οποίες όμως δεν είχαν ουσιαστική σημασία.
Την καταγγελία της Έλενας Μακ ως κατασκόπου, την είχε κάνει ο Χουτσάρια με απώτερο σκοπό στην έρευνα που θα γινόταν στο σπίτι της από τις ελληνικές αρχές να βρεθούν οι επιστολές και με κάποιο τρόπο να καταφέρει να τις αποκτήσει.
Πράγματι, όπως γράφει ο Ζάιτς  στην έρευνα οι επιστολές βρέθηκαν, αλλά δεν του δόθηκαν, παρά την επιχειρηματολογία του ότι:
Αν επιμένω τόσον διά την αλληλογραφία αυτή, είναι διότι ενδιαφέρεται ό επιτετραμμένος της Γερμανίας Φόν Γκρέβενιτς, καί όπως καταλαβαίνετε, αν του πάω την αλληλογραφία αυτή, πού για σάς δεν έχει καμιά άξια, ή εμπιστοσύνη της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας, με την όποια, πρέπει τώρα να σάς αποκαλύψω, ότι έχω επαφή, θα είναι τόση ώστε να δύναμαι να αποσπώ πληροφορίας, αι οποίαι  θα έχουν μεγάλη αξίαν για σας και θα σας εξυπηρετούν.. 

Ο πόλεμος μεταξύ των κατασκόπων στην προπολεμική Ελλάδα ήταν αδυσώπητος. Ο Χουτσάρια είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Κράουφορντ που ηγείτο των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών. Πρότεινε τότε στους Γερμανούς να προσπαθήσει να στρέψει τον κατασκοπικό μηχανισμό των Άγγλων εναντίον του αστυνόμου Παξινού, που ήταν ο προϊστάμενος του Κέντρου αλλοδαπών, με τον απώτερο σκοπό αυτός να αναγκαστεί να προσεγγίσει τους Γερμανούς!


Ο Παξινός, υποδιευθυντής της Γενικής Ασφαλείας Αθηνών επί Μεταξά, ήταν πολύγλωσσος και μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά, είχε δε μετεκπαιδευτεί  στη δίωξη του κομμουνισμού στην Γερμανία .Ήταν αυτός που με τον Κ. Μανιαδάκη κατασκεύασε τον δεύτερο Ριζοσπάστη, προκαλώντας τεράστια αποδιοργάνωση στο παράνομο τότε ΚΚΕ. Διέφυγε στο Κάιρο, αλλά τον συνέλαβαν εκεί ο Άγγλοι ως συνεργάτη των Γερμανών. Το 1947 το δικαστήριο Δοσίλογων τον αθώωσε με βούλευμα .Παρ΄όλα αυτά ο Παξινός δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στο Πακιστάν, όπου και διετέλεσε και επίτιμος πρόξενος της Ελλάδας. Δολοφονήθηκε εκεί από Έλληνα συνεργάτη του με μαχαίρι το 1958 για οικονομικούς λόγους. 
Το τέλος του Χουτζάρια είναι από αυτά που ξεπερνούν την φαντασία και του πλέον ευφάνταστου σεναριογράφου κατασκοπευτικών ιστοριών!
Ο Χουτζάρια μια μέρα έχασε τις αισθήσεις του  και τον μετέφεραν στον Ευαγγελισμό. Ο παπάς του νοσοκομείου ήταν ο πατήρ Δημήτριος ο οποίος πριν να χειροτονηθεί είχε μονάσει στο Άγιο Όρος και λόγω της θέσεως του κυκλοφορούσε σε όλη την καλή κοινωνία της Αθήνας και εξομολογούσε μεχρι την βασιλική οικογένεια. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρωσικά, πολωνικά και ελληνικά και αργότερα έμαθε και τουρκικά. Στην πραγματικότητα όμως ήταν ο Άγγλος κατάσκοπος Δαβίδ Μπάλφουρ.


Αυτός με ένα συνεργάτη του «έριξαν» στο Χουτζάρια μια ωραία Αθηναία η οποία μετά ένα ερωτικό ξεφάντωμα του έριξε υπνωτικό στο ποτό του και ο συνεργάτης του τον μετέφερε στον Ευαγγελισμό λέγοντας ότι τον βρήκε στον δρόμο. Καθώς χειροτέρευε φώναξαν τον πατέρα Δημήτριο να τον μεταλάβει οπότε αυτός με μια ένεση τον έστειλε στον άλλο κόσμο. Όταν αργότερα προέκυψαν υποψίες για τον θάνατο του μια μυστηριώδης έκρηξη ανατίναξε τον τάφο του. 
Τον  Μπάλφουρ μια μέρα πριν την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, τον είδαν να βγαίνει από το ναό κουρεμένος, ξυρισμένος, φορώντας χακί σορτσάκι και αρβύλες και να επιβιβάζεται σ’ ένα τζιπ του Αγγλικού εκστρατευτικού σώματος που τον μετέφερε στο πλοίο με το οποίο έφυγαν οι Βρετανοί της πρεσβείας για την Αίγυπτο.
 Η κόρη της Έλενας , η Λίλη, φοίτησε στο Αμερικανικό Κολλέγιο, που το τελείωσε στις αρχές της Κατοχής. Γαλλικά είχε μάθει στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Το1942 η ιταλική αντικατασκοπία την συλλαμβάνει και την καταδικάζει σε δύο χρόνια φυλάκιση. Μετά όμως από αποτελεσματική παρέμβαση της Γκεστάπο στις ιταλικές αρχές αποφυλακίζεται ως  πράκτορας στην υπηρεσία της που στρατολογήθηκε για να τους δίνει πληροφορίες για Βρετανούς στρατιωτικούς που  κρύβονταν στην Αθήνα.


Την υπόθεση αυτή αναφέρει και απόρρητο βρετανικό έγγραφο του Απριλίου 1946 που αποδεσμεύτηκε το 2007.
Τον Μάιο 1946  η Έλενα Μακ και η Λίλη Μακ δικάστηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων για συνεργασία με τον εχθρό αλλά  απαλλάχθηκαν λόγω αμφιβολιών.

Το 1943, η Λίλη Μακ γνωρίζεται με τον νεαρό πολιτικό Κωνσταντίνο Καραμανλή 32 ετών τότε , με τον οποίο συνδέεται αισθηματικά. Δεν κρύβουν τη σχέση τους, ενώ κατά μία πληροφορία έμεναν στο ίδιο σπίτι. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του άσημου τότε Μάνου Χατζιδάκι, που την διέσωσε ο δημοσιογράφος Σεραφείμ Φυντανίδης στις αναμνήσεις του, που κυκλοφόρησαν δύο μήνες πριν από τον θάνατό του τον Δεκέμβριο 2014:
«… Του είχε πει [του Κ. Καραμανλή] ο Μάνος Χατζιδάκις, ότι τον θυμόταν στη διάρκεια της Κατοχής να τρώει τα μεσημέρια στου «Απότσου» με μια πανέμορφη Πολωνορουμάνα, που έμενε στο Παγκράτι και λεγόταν Λιλή Μακ. “Εμείς, κύριε πρόεδρε, με τον Τσαρούχη, τον Κουν και τον Γκάτσο, πίναμε ούζα απέναντί σας και σας καμαρώναμε καθώς ήσασταν πολύ ωραίο ζευγάρι. Αλλά ένα μεσημέρι σας είδαμε να μαλώνετε και να φεύγετε συγχυσμένος”.
Ενοχλήθηκε ο Καραμανλής. “Εγώ δεν ξέρω καμιά Λιλή Μακ. Τι είναι αυτά που λες;”
Αργότερα, μας είπε ο Χατζιδάκις: “Θέλω να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Η Λιλή Μακ δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά υπήρξε»”.
Πιθανώς ο Κων. Καραμανλής γνωρίζοντας την ιστορία της κατηγορίας για δοσιλογισμό δεν ήθελε να συσχετιστεί το όνομα του μαζί της.
Την Έλενα Μακ και την κόρη της είχε υπό την προστασία του, όπως και άλλους Ρώσους εμιγκρέ ο πάμπλουτος πρίγκιπας Ελιμ Ντεμίντωφ ο οποίος ήταν ο τελευταίος πρέσβης του Τσάρου στην Ελλάδα.

    Το πρώτο μέρος.

   Το τρίτο μέρος


Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2020

1-ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΡΩΤΑ, ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ, ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟ, ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟ!




Η ζωή μερικών ανθρώπων είναι μερικές φορές πιο ενδιαφέρουσα από αυτές που ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας μπορεί να δημιουργήσει σε ένα μυθιστόρημα.
Τέτοια είναι και η πραγματική ιστορία της οικογένειας  που θα περιγράψω και επειδή υπάρχουν και αναφορές σε άτομα που σχετίστηκαν με αυτούς,το θέμα θα ολοκληρωθεί σε 3 συνέχειες)
Το 1891 στη Μόσχα γεννήθηκε ο  Πάβλε Πέτροβιτς Ιβάνωφ.(στις παραπάνω φωτογραφίες ως πολίτης, ως αξιωματικός και σε αυτοπροσωπογραφία)
Σπούδασε στην Μόσχα και αναδείχτηκε, εκτός από κλασσικός συμβολιστής ζωγράφος, ως σπουδαίος σκιτσογράφος σε καλλιτεχνικά περιοδικά. Τα σατιρικά του σκίτσα για τους φίλους του, όπως ο  διάσημος χορευτής Νιζίνσκυ, ο ζωγράφος Νίκολας  Ρέριχ, ο χορευτής και χορογράφος Μιχαήλ Φωκίν και  ο συνθέτης Σεργκέι Ραχμάνινωφ έχουν μείνει ξακουστά.


Ήταν γνωστός επίσης για τις χορευτικές του επιδόσεις, ιδίως στο ταγκό!
Ήταν επίσης εραστής της κινηματογραφικής ηθοποιού και χορεύτριας Έλσας Κρούγκερ (1893–1941)


Κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο έγινε αξιωματικός του τσαρικού στρατού, έχοντας σπουδάσει στην στρατιωτική σχολή Κιέβου.
Υπηρέτησε ως ίλαρχος του 89ου (Πολωνικού) Συντάγματος Ιππικού «Μπιελομόρσκυ» και ανδραγάθησε στις μάχες των Μαζουριανών Λιμνών το 1914 στις οποίες συντρίφτηκε ο ρωσικός στρατός.
Στην μάχη τραυματίστηκε βαρύτατα με αποτέλεσμα να χάσει 6 εκατοστά από το πόδι του.
Ο Πάβλε ήταν παντρεμένος με μια καλλονή την  Έλενα Κούρπσκαγια.
Η Έλενα είχε μια επιβλητική ομορφιά, την οποία δεν αλλοίωνε ένα μεταξωτό μαντήλι που καλυπτε το δεξί της μάτι, όπως οι πειρατές γιατί για άγνωστους λόγους το είχε χάσει. (Ο παρακάτω πίνακας του της Έλενας είναι του 1927)
Η ίδια, ισχυριζόταν ότι είχε βασιλικό αίμα, και ότι ήταν απόγονος του Ιβάν του Τρομερού.


Μετά την επανάσταση οι μπολσεβίκοι συνέλαβαν τον Πάβλε και τον πήγαιναν για εκτέλεση ως «αντιδραστικό καλλιτέχνη των πλουτοκρατών» και αξιωματικό  του τσάρου,αλλά γλύτωσε από την εκτέλεση γιατί ζωγράφισε τους επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος. Έτσι αυτοί έκαναν τα στραβά μάτια και μπόρεσε να δραπετεύσει από εκεί που τον κρατούσαν !
Το ζεύγος, το 1920, μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι, καταφέρνει να φτάσει στην Περσία και να εγκατασταθούν στην Τεχεράνη. Εκεί χρησιμοποιώντας πλέον το όνομα Πώλ Μακ, επώνυμο με το οποίο πολιτογραφήθηκε και η οικογένεια του, έγινε γνωστός στην καλή κοινωνία της πόλης και τελικά έγινε επίσημος προσωπογράφος του  Σάχη της Περσίας.

Επιτετραμμένος της Γερμανίας στην Περσία από το 1922 έως το 1931  ήταν ο κόμης φον Σούλενμπουργκ με τον οποίο το ζεύγος συνδέθηκε ιδιαίτερα.
O Friedrich-Werner Erdmann Matthias Johann Bernhard Erich Graf von der Schulenburg (1875 – 1944) ήταν ο τελευταίος Γερμανός πρεσβευτής στην Σοβιετική Ένωση πριν να της επιτεθεί η Γερμανία.
Ο φον Σούλεμπουργκ ήταν ένας από τους λίγους ρωσόφιλους Γερμανούς διπλωμάτες της ναζιστικής περιόδου και ο πρωτεργάτης του γερμανορωσικού συμφώνου του Αυγούστου 1939, που έλυσε τα χέρια του Χίτλερ και του έδωσε την ευχέρεια να στραφεί αμέσως κατά της Πολωνίας.


Τον εκτέλεσαν οι Ναζί το 1944 γιατί τον κατηγόρησαν ότι συμμετείχε στην απόπειρα κατά του Χίτλερ.Λόγω της φιλίας που είχε αναπτύξει το ζεύγος και ιδιαίτερα η Έλενα,με την οποία ήταν ερωτευμένος, ο φον Σούλενμπουργκ βάφτισε το 1924 την γεννημένη τον ίδιο χρόνο κόρη τους Ελισάβετ (Λίλη) στον ρώσικο ορθόδοξο ναό του Αγίου Νικολάου στην Τεχεράνη.
Σήμερα πάντως στην Τεχεράνη ορθόδοξη εκκλησία υπάρχει μόνο η αρμενική, για την οποία γράφω στο ποστ μου ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ
Η Ελισάβετ απέκτησε και ένα αδελφό τον Βλαδίμηρο.
Γύρω στο 1930 οι Μακ έφυγαν από την Περσία και προσπάθησαν για λίγο να εγκατασταθούν στην Κωνσταντινούπολη αλλά τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα αγοράζοντας μια μονοκατοικία στην Καρνεάδου 37 στο Κολονάκι. 


Στην φωτογραφία η οικογένεια Μακ το 1931.
Πίσω από την πόρτα, ο Πολ Μακ και η αδελφή του. Μπροστά, η επτάχρονη κόρη του, Ελισάβετ (Λίλη) με τον δίχρονο αδελφό της Βλαδίμηρο. Δεξιά η μητέρα τους Έλενα Κούρσκαγια, που όλοι φώναζαν Λάλα ή Λάλουτσκα (Φωτο αγνώστου, 1931. ΑΡΧΕΙΟ Μ.Νταλούκα).
Το 1931 ο Μακ εξέθεσε έργα του στην Αθήνα, αλλά την ίδια χρονιά έφυγε για το Παρίσι και τελικά εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλες, ζώντας με άλλη γυναίκα (Ρωσίδα επίσης και προστατευόμενη της Πριγκίπισσας Όλγας), και δεν ξαναήρθε στην Ελλάδα. Με την γυναίκα αυτή, δεν παντρεύεται, αλλά κάνει μαζί της ένα γιο, τον Δημήτρη. Η Λίλη έλεγε, ότι, τον υιοθέτησε, παρόλο που αντέδρασαν οι δικοί της.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μακ, συμμετείχε τακτικά σε εκθέσεις στις Βρυξέλλες και σε άλλες πόλεις του Βελγίου και το 1958 έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο της Παγκόσμιας Εταιρείας των Βρυξελλών για το έργο του που παρουσιάστηκε στο ιρανικό περίπτερο.
Πέθανε το 1967.
Στο βίντεο υπάρχει μια συλλογή από 61 έργα του.

Φεύγοντας από την Αθήνα ο Πωλ Μακ άφησε στην γυναίκα του αρκετά χρήματα για μια άνετη ζωή.

To δεύτερο μέρος

Το τρίτο μέρος


Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΞ ΤΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ




Στην τουρκοκρατία οι Καστριώτες ή Καστριανοί τούρκοι που ζούσαν στην Ακρόπολη, ήσαν πολλοί και ήσαν μέλη της φρουράς της και έμεναν με τις οικογένειες τους σε 200 σπίτια κτισμένα μέσα στα αρχαία. Μέσα στον Παρθενώνα υπήρχε μικρό τέμενος που είχε αντικαταστήσει ένα πολύ μεγαλύτερο που καταστράφηκε μαζί με μεγάλο τμήμα του Παρθενώνα κατά την πολιορκία του κάστρου από τους Ενετούς του Μοροζίνι το 1687. Η είσοδος –ακόμη και η προσέγγιση- στο Κάστρο απαγορευόταν αυστηρά στους χριστιανούς και οι ξένοι περιηγητές, όπως ο ιρλανδός Edward Dodwell με τον ιταλό ζωγράφο Simone Pomardi που την απεικόνισαν, τα είχαν προηγουμένως «ακουμπήσει» στον φρούραρχο.
Το κάστρο της Ακρόπολης  ήταν φυσικά απόρθητο από τις 3 πλευρές του και μόνο από δυτικά υπήρχε πρόσβαση σε αυτό. 




Εκεί υπήρχε το τείχος της Υπαπαντής (ονομάσθηκε έτσι από παρακείμενη εκκλησία αφιερωμένη στην Υπαπαντή), που ξεκινούσε σε επαφή με τον Ναό του Αγίου Νικολάου ή Σεραφείμ (φωτογραφία) και τον 18ο αιώνα μετατράπηκε σε προμαχώνα με επάλξεις της βόρειας πύλης του τείχους, την γνωστή Ντάπια του Λιονταριού. Από την πύλη αυτή (στη συμβολή των σημερινών οδών Θεωρίας και Πανός) που οι Αθηναίοι την έλεγαν «Πύλη του Λιονταριού» ή «Χαλασμένη Πόρτα» η και «Κατουρημένη Πόρτα» γινόταν και η είσοδος στο Κάστρο που έτσι συνδεόταν  με το εμπορικό κέντρο το Σταροπάζαρο στο Μοναστηράκι.


Οι άλλες πύλες ήσαν η Πόρτα του Κάστρου ή Καράσουϊ ή Καρά Σογιού, δυτικά από την μεριά του Αρείου Πάγου (διακρίνεται πάνω από κεφάλι του καθήμενου αγωνιστή)  και η (2 στο σχέδιο) Αρβανίτικη ή Πόρτα των τριών Πύργων. Εκεί που σήμερα συναντώνται η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Μακρυγιάννη και Βύρωνος (ΝΑ της Ακρόπολης)
Στην συνέχεια υπήρχε ο προμαχώνας του Σερπεντζέ (σημαίνει στα τούρκικα ισχυρός) ο οποίος κατηφορίζοντας από τα Προπύλαια περιλαμβάνει την πρόσοψη του Ηρωδείου και συνεχίζει πάνω στα ερείπια της Στοάς του Ευμένους μέχρι το θέατρο του Διονύσου περικλείοντας το μεγαλύτερο μέρος της νότιας κλιτύος. Δυστυχώς είχε αφήσει το Θέατρο εκτός και έτσι πολλά από τα μάρμαρα του έγιναν από τους Αθηναίους γύψος.
Ο Σερπεντζές φαίνεται πως είναι απομεινάρι παλαιότερων τειχών της πόλης, ίσως του Βαλεριάνειου  τείχους που κτίστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βαλεριανό (253-260μΧ)



Στην γκραβούρα του 1839 και στην φωτογραφία του William James Stillman του 1869 φαίνεται ο Σερπεντζές  που κατεδαφίστηκε το 1874 όπως και ο κουλάς ο φράγκικος πύργος του 13ου αιώνα που κατεδαφίστηκε επίσης τον ίδιο χρόνο. 



Στην φωτογραφία η στοά του Ευμένη μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών το 1877 και την κατεδάφιση του Σερπεντζέ και όπως είναι  σήμερα.
Από το 1834, ένα μόλις χρόνο μετά την απομάκρυνση της εκεί τουρκικής φρουράς, η Ακρόπολη έπαψε να είναι φρούριο  ενώ από το 1835 ξεκίνησε η κατεδάφιση των τούρκικων σπιτιών που υπήρχαν σε αυτήν, ο καθαρισμός του χώρου και η αποκατάσταση των αρχαίων μνημείων.
Οι σωροί χωμάτων που βλέπουμε κάτω από τα τείχη αλλά και μπροστά από το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, είναι προϊόντα αυτού του καθαρισμού. Τα χώματα αυτά απομακρύνθηκαν τελικά από την πλαγιά γύρω στο 1874 και χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση και διαμόρφωση του πλατώματος μπροστά από το Ηρώδειο
Δυστυχώς οι επικρατούσες αντιλήψεις εκείνη την εποχή μεταξύ των αρχαιολόγων και ο σκοπός τους να αναδείξουν μόνο τα μνημεία της χρυσής εποχής της Αθήνας οδήγησε σε κατεδάφιση   όλων των μετέπειτα κτισμάτων των Βυζαντινών, των  Φράγκων και των Τούρκων.
Ένα ενδιαφέρον θέμα είναι το που εύρισκαν νερό αυτοί που ζούσαν στην Ακρόπολη. Δύο ήσαν οι  πηγές, ένα πηγάδι  στην νότια πλευρά με νερό πιθανώς από την  πηγή του ιερού του Ασκληπιού και μια στην βόρεια κλιτύ,  η κρήνη Κλεψύδρα. Από τον Μεσαίωνα επίσης  είχαν κατασκευαστεί δεξαμενές νερού στην Ακρόπολη.
Σύμφωνα με τον Ιωάννη Φιλήμονα, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης το 1821-22 ,η μόνη πηγή νερού ήταν στην βόρεια κλιτύ και πρέπει να ήταν το πηγάδι κοντά στο σπήλαιο που βρίσκεται η Κρήνη του Ασκληπιού στο Ασκληπιείο δίπλα από το θέατρο Διονύσου. Σήμερα είναι το αγίασμα της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής στην σπηλιά.



Στην δεύτερη φάση της πολιορκίας οι Έλληνες κατέλαβαν τον Σερπεντζέ και έτσι οι Τούρκοι είχαν νερό μόνο από τις δεξαμενές. Έτσι μετά 8 μήνες πολιορκία στις 10-6-1822 οι Τούρκοι συνθηκολόγησαν και αποχώρησαν από την Ακρόπολη.
Στη δυτική άκρη της Ακρόπολης βρίσκεται η πηγή Κλεψύδρα μέσα σε σπηλιά. Ονομάστηκε έτσι γιατί άλλοτε χανότανε το νερό και άλλοτε εμφανιζόταν. Μετά από κατολισθήσεις η πηγή χάθηκε κάτω από τα βράχια και ξεχάστηκε. Ευτυχώς όμως το 1822, διαβάζοντας γραπτές μαρτυρίες, την ξαναβρήκε  ο αγωνιστής και πρώτος Έλληνας αρχαιολόγος Κυριάκος Πιττάκης και την έκανε γνωστή στους Έλληνες οπλαρχηγούς.


Έτσι το 1822 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έκτισε προμαχώνα που φαίνεται στην φωτογραφία πέριξ αυτής για να την εξασφαλίσει σε περίπτωση πολιορκίας. Και αυτόν τον προμαχώνα τον γκρέμισαν αργότερα.
Μάλιστα τον ίδιο χρόνο τοποθετήθηκε αναμνηστική επιγραφή για το γεγονός, μόνο που το 1825, ο «γενναίος Γκούρας» της επιγραφής, με την συνθηματική φράση  «πούλα το λάδι πριν πέσει η τιμή» έδινε την εντολή για την δολοφονία του Ανδρούτσου, όπως γράφω σχετικά στο ποστ μου ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ β΄μέρος



Η πηγή είναι βαθιά στο έδαφος και  μπορεί να κατέβει κανείς με υπόγεια σκάλα 69 βαθμίδων. Η σκάλα αυτή καταλήγει στην υπόγεια εκκλησία των Αγίων Αποστόλων  του 10-12 αιώνα ,στην οποία και υπάρχει φρέαρ με μαρμάρινο στόμιο επιπλέον βάθους 10 μέτρων, όπως φαίνεται στην γκραβούρα του 1859 και στην φωτογραφία. Στον πυθμένα του φρεατίου αυτού εντοπίζεται νερό της αρχαίας πηγής που τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να λιγοστεύει, αλλά ποτέ δεν στερεύει.
Στην 10μηνη πολιορκία του 1826 οι 2250 πολιορκημένοι Έλληνες  αντλούσαν περίπου 1600 οκάδες νερού ημερησίως από την Κλεψύδρα.



Μπροστά στο προαύλιο της Κλεψύδρας ο Περίπατος συναντούσε την Παναθηναϊκή οδό που ανηφορίζει ξεκινώντας από τον Κεραμικό διαµέσου της Αγοράς προς την Ακρόπολη.

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2020

Ο ΦΑΡΟΥΚ ΚΑΙ ΤΟ ΦΗΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗΣ !




Διαβάζοντας το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Λένας Διβάνη Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας (Πατάκης 2019) έφτασα και στο ζευγάρι Παύλος –Φρειδερίκη.
Υπάρχει λοιπόν μια πικάντικη ιστορία μεταξύ της μετέπειτα βασίλισσας-μητέρας όπως ήθελε να την προσφωνούν και όχι βασιλομήτορος Φρειδερίκης, και του βασιλιά Φαρούκ, στα νιάτα της.
Με την επίθεση των Γερμανών στην Ελλάδα όλο το βασιλικό σινάφι πήγε στην Κρήτη, όπου και δεν παρέμεινε και πολύ, όπως συνιστούσαν οι Άγγλοι για τόνωση του ηθικού του κόσμου, αλλά αναχώρησε για το Κάιρο με τελικό προορισμό το Λονδίνο.


Η φωτογραφία από τα βαφτίσια του Κωνσταντίνου στις 20 Ιουλίου 1940. Δίπλα της ο Παύλος που κρατά την μικρή Σοφία.
Η Φρειδερίκη ήταν τότε 24 ετών και χαριτωμένη, αν όχι ωραία. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ, 21 ετών τότε, λάτρης του ωραίου φίλου και του φαγητού, ήταν παντρεμένος με την Φαρίντα και παρά το ότι λέγεται πως ο γάμος του άργησε να ολοκληρωθεί γιατί ντρεπόταν να δει η σύζυγος του το μικρό του πέος, φαίνεται πως  μετά την ήδη απόκτηση έως τότε 2 από τα 4 παιδιά του, είχε ξεπεράσει το πρόβλημα αυτό και  δεν άφηνε θηλυκό που του άρεσε χωρίς να το πολιορκήσει.


(Οι φωτογραφίες:η πρώτη από τον γάμο τους και η δεύτερη  με το πρώτο παιδί τους.)

Είχαν λοιπόν καλέσει σε δείπνο τον Παύλο με την Φρειδερίκη στο οποίο  καλεσμένος ήταν και ο Φαρούκ.
Η συνέχεια από μαρτυρία του Στυλιανού Χουρμούζιου, ο οποίος εκτελούσε χρέη γραμματέα του βασιλιά Γεωργίου Β΄ και ήξερε από «πρώτο χέρι» τι συνέβη σε εκείνο το δείπνο. Δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου του 1972, στην εφημερίδα «Ακρόπολις».
    « Στη διάρκεια του δείπνου η Φρειδερίκη ειδοποιήθηκε πως η ωραία σύζυγος του Φαρούκ, βασίλισσα Φαρίντα, βρισκόταν στο επάνω πάτωμα και θα χαιρόταν πολύ να την δει, γιατί σαν μουσουλμάνα, δεν είχε το δικαίωμα να εμφανίζεται σε δείπνο. Πράγματι, η Φρειδερίκη ανέβηκε και τη συνάντησε σε ένα μικρό μπουντουάρ του πρώτου ορόφου, όπου οι δυο γυναίκες κάθισαν κοντά στο παράθυρο κουβεντιάζοντας, καπνίζοντας και παρατηρώντας τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονταν στην κήπο. Σε λίγο μια από τις κυρίες της Τιμής της Φαρίντα, μπήκε βιαστικά στο δωμάτιο και ανήγγειλε πως ανέβηκε ο βασιλιάς Φαρούκ.
-Δεν θέλει να καπνίζω, τι να κάνω τώρα; ψιθύρισε πανικόβλητη η Φαρίντα. Η Φρειδερίκη άρπαξε το τασάκι και το πέταξε από το παράθυρο, ενώ η Φαρίντα είχε γεμίσει στάχτες τα δάχτυλα και το στόμα της. Η πόρτα άνοιξε και παρουσιάστηκε ο Φαρούκ. Συστήθηκε στη Φρειδερίκη-δεν είχαν συναντηθεί επισήμως- και κοίταξε αυστηρά την Φαρίντα, η οποία αμέσως είπε «καληνύχτα» και εξαφανίστηκε κλείνοντας πίσω της την πόρτα και αφήνοντας μόνους τους άλλους δύο. Ο Φαρούκ άρχισε να πηγαίνει από λάμπα σε λάμπα και να σβήνει τα φώτα. Έπειτα έσκυψε πάνω από τη ράχη της πολυθρόνας, όπου η Φρειδερίκη εξακολουθούσε να κάθεται.
-Μου αρέσουν οι όμορφες γυναίκες, της είπε.
-Αυτό είναι πολύ ωραίο, απάντησε εκείνη. Ο Φαρούκ έδειξε από το παράθυρο τον κόσμο που κυκλοφορούσε στον κήπο.
-Βλέπετε αυτά τα κορίτσια εκεί κάτω;  Τα περισσότερα τα γνωρίζω. Πρόφερε τη λέξη «γνωρίζω» με τρόπο ώστε να μην αφήσει καμιά αμφιβολία για το τι εννοούσε. Η Φρειδερίκη δεν είπε τίποτε. Εκείνος πέρασε το χέρι του στην πλάτη της πολυθρόνας γύρω από τους ώμους της. Η σκέψη που της ήρθε αμέσως ήταν: τί θα συνέβαινε αν του έδινε ένα χαστούκι; Το όραμα διπλωματικών επεισοδίων και διεθνών περιπλοκών πρόβαλε μπροστά της. Και ξαφνικά της ήρθε μια ιδέα. -Γνωρίζετε τον άντρα μου; ρώτησε.
-Όχι, δεν τον έχω δει ακόμη, είπε ο Φαρούκ. Εκείνη έσκυψε από το παράθυρο.
-Βλέπετε αυτόν με τη ναυτική στολή, τον πολύ ψηλό με τους φαρδείς ώμους; Αυτός είναι ο άντρας μου και είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του.
– Αλήθεια είσαστε;
– Μάλιστα είμαι και είναι και εκείνος με εμένα. Ο Φαρούκ ανασηκώθηκε από την πολυθρόνα.
– Και εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος με τη γυναίκα μου, είπε. Και αφού καληνύχτισε βγήκε από το δωμάτιο.»...


Το επεισόδιο τηρήθηκε μυστικό και μόνο μετά τον πόλεμο είδε το φως της δημοσιότητας σε αμερικανικό περιοδικό, το οποίο βεβαίως μεγαλοποίησε το γεγονός. Έγραψε ότι η Φρειδερίκη χαστούκισε τον Φαρούκ. Ο Άραβας βασιλιάς αντέδρασε άμεσα. Ζήτησε από τον Αιγύπτιο πρεσβευτή στην Αθήνα να εκδοθεί ελληνική επίσημη διάψευση.
Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο οποίος αφού συνεννοήθηκε με το βασιλιά και τη βασίλισσα, εξέδωσε μια κυβερνητική διάψευση. Ο Φαρούκ όμως ζητούσε επίμονα την διάψευση να την κάνει η ίδια η Φρειδερίκη. Η βασίλισσα Φρειδερίκη εξαγριωμένη τηλεφώνησε στον Βενιζέλο και του είπε να βρει τρόπο να πληροφορηθεί ο Φαρούκ ότι αν λάβει η ίδια το λόγο, τότε είναι υποχρεωμένη να επιβεβαιώσει και όχι να διαψεύσει το περιστατικό, πέρα από την παραφιλολογία για το χαστούκι.


Ο Φαρούκ χώρισε την Φαρίντα το 1948 για να νυμφευθεί το 1951 την 17χρονη Ναρριμάν. (η φωτογραφία από τον γάμο τους)
Το 1952 ο Φαρούκ εκθρονίστηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Νάσερ ο οποίος το 1956, ανέλαβε την προεδρία της Αιγύπτου.
Σε μια επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1960, ο Νάσερ ρώτησε την Φρειδερίκη για το επεισόδιο με τον Φαρούκ. Ήθελε βέβαια να μάθει αν όντως χαστούκισε ή όχι τον Φαρούκ.
«Το σκέφτηκα» απάντησε χαριτολογώντας η Φρειδερίκη. « Αλλά συγκρατήθηκα γιατι τότε η θέση μας στην Αίγυπτο ήταν πολύ δύσκολη. Κι ασφαλώς ο Φαρούκ θα αγρίευε και θα την έκανε δυσκολότερη».
(Η ιστορία δημοσιεύεται στο βιβλίο: Ήρωες και Προδότες στην Κατοχική Ελλάδα, του δημοσιογράφου και συγγραφέα, Τάσου Κ. Κοντογγιανίδη.)
Στις 18 Μαρτίου του 1965, ο έκπτωτος πλέον Φαρούκ έπαθε συμφόρηση σε γαλλικό εστιατόριο στην Αυρηλιανή Οδό έξω από τη Ρώμη. Ήταν 45 ετών και ζύγιζε 135 κιλά. Μαζί του το βράδυ εκείνο ήταν μία ξανθιά καλλονή και όχι η μόνιμη συνοδός του, μαρκησία Ίρμα Καπέτσε Μινούτολο (φωτογραφία) τραγουδίστρια της όπερας.


 Αυτό που μου έχει μείνει από την ειδησεογραφία της εποχής είναι όταν βγήκαν σε πλειστηριασμό τα ρούχα του, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, αυτά που αγοράστηκαν αμέσως ήσαν τα σώβρακα του. Τα αγόραζαν οι Αιγύπτιοι γιατί με ένα έφτιαχναν 5
! 

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ!



Ενώ η   Μόρια γινόταν  ολοκαύτωμα, ο Τούρκος σουλατσάριζε  στο Αιγαίο, τα κρούσματα του κορονοϊού ξεπερνούσαν τα  τρακόσια, όλα τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης ασχολούνταν με τον Big Brother. Ρώτησε λοιπόν απορημένος ο Σταμάτης Φασουλής την Ράντου: Αυτά τα πλάσματα ζουν ανάμεσα μας; οπότε και αυτή του απάντησε : «Όχι Σταμάτη μου. Δεν ζουν αυτοί ανάμεσα μας. Εμείς ζούμε ανάμεσα τους»
Την ίδια άποψη με την Ράντου έχω αποκτήσει και εγώ από την εποχή που έκανα την θητεία μου και διαπίστωσα με έκπληξη πως ο κοινωνικός περίγυρος των νεοσυλλέκτων στο στρατόπεδο, ήταν τελείως διαφορετικός από αυτόν που ζούσα προηγουμένως. (σχετικά γράφω στο ποστ μου Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥ "ΠΑΛΑΣΚΑ" )
Γράφω τα παραπάνω,γιατί σήμερα πλέον ένα σημαντικό ποσοστό ατόμων γύρω μας πιστεύει άκριτα σε διάφορες κραυγαλέες μεν αλλά απόλυτα αντιεπιστημονικές απόψεις.  
Από χρόνια προσπαθώ από αυτό εδώ το μπλογκ να ενημερώσω όσο μπορώ περισσότερους για τις διάφορες ανοησίες και τα ψεύδη που κυκλοφορούν,όπως πχ  για τα εμβόλια.
Όμως ακόμα και σε σοβαρές εφημερίδες, υπάρχουν και δημοσιογράφοι που τεχνηέντως, με το πρόσχημα της δήθεν αντικειμενικότητας να ακουστεί και η άλλη άποψη, δημοσιεύουν απόψεις ατόμων του αντιεμβολιαστικού κινήματος χωρίς να εξετάζουν την σοβαρότητα τους, ότι πχ τα άτομα αυτά πιστεύουν στους Illuminati  ή πιστεύουν πως τους έσωσαν, 3 φορές  μάλιστα, την ζωή εξωγήινοι! ( σχετικά στο ποστ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ –ΜΙΑ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ)


Το τραγικό είναι ότι ακόμα και άτομα ευφυή και με καλλιέργεια, είναι ευεπίφορα να ασπαστούν απίθανες αντιεπιστημονικές δοξασίες και με αυτό τον τρόπο να οδηγηθούν στον θάνατο.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μαίρης Παπαγιαννίδου που σταμάτησε την θεραπεία που έκανε για AIDS πιστεύοντας πως :ο  ιός HIV, που υποτίθεται ότι προκαλεί το AIDS, δεν έχει εντοπιστεί ποτέ και πουθενά. (σχετικά στο Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ)
Μπορεί να πέρασαν 8 χρόνια από τότε, και χάρις στις νέες και αποτελεσματικές θεραπείες για τον HIV/AIDS να ζουν με αυτόν 38 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, ενώ περίπου τρία εκατομμύρια μολύνονται κάθε χρόνο, και σχεδόν δύο εκατομμύρια θάνατοι σχετίζονται με αυτό, όμως υπάρχουν ακόμα που άτομα υποστηρίζουν ότι ο HIV είναι ακίνδυνος, ή ότι δεν μεταδίδεται τόσο εύκολα, ή ότι δεν υπάρχει καν. Ακόμη περισσότεροι, βέβαια, θεωρούν ότι ο ιός έχει παραχθεί τεχνητά σε εργαστήριο.


Με την εμφάνιση του Covid-19 αντίστοιχες πεποιθήσεις έχουν δημιουργηθεί σε σημαντικό ποσοστό στον κόσμο και γι΄αυτόν τον ιό, φαίνεται δε πως η πολιτική τοποθέτηση παίζει ρόλο στο να πιστεύει ή όχι κανείς σε αυτές τις δοξασίες. Όσο πιο δεξιό είναι το άτομο τόσο και πιο επιρρεπές είναι στο να πιστέψει ανυπόστατες θεωρίες.
Το ότι ο Covid-19 κατασκευάστηκε σε επιστημονικά εργαστήρια το πιστεύει το 57% των Ρεπουμπλικάνων και το 23% των Δημοκρατικών (Yahoo News/You Gov, 20-21/5/2020)· για την περίπτωση της Ελλάδας, την ίδια γνώμη έχει το 48% όσων αυτοτοποθετούνται στις δεξιότερες θέσεις 7-10 της κλίμακας αριστεράς-δεξιάς, αλλά και το 51% εκείνων που θεωρεί ότι οι ιδεολογικο-πολιτικές τοποθετήσεις δεν σημαίνουν πλέον τίποτα (Prorata, «H Ελλάδα στην εποχή του κορωνοϊού, 3ο κύμα», Μάιος 2020), μια πολιτική περιοχή που έχει γίνει προνομιακό terrain των πάσης φύσεως λαϊκιστών.( Πηγή: www.lifo.gr)
Αλλά και στην Αυστραλία το 39% των Αυστραλών θεωρεί ότι ο νέος κορωνοϊός κατασκευάστηκε σε εργαστήριο.  
Μία άλλη πολύ διαδεδομένη ιστορία συνωμοσίας είναι αυτή που λέει πως «ο Μπιλ Γκέιτς θέλει να χρησιμοποιήσει το εμβόλιο κατά του Covid-19 προκειμένου να εμφυτεύσει μικρoτσίπ στους ανθρώπους, καθιστώντας ηλεκτρονικά ανιχνεύσιμη την ταυτότητά τους» (Yahoo News/You Gov, 20-21/5/2020).
Αυτή την ηλιθιότητα την πιστεύει το 28% των Αμερικανών (που αντιστοιχεί στο 44% των Ρεπουμπλικάνων αλλά και στο 19% των Δημοκρατικών, αν και μόνο στο 12% των εκλογέων της Χίλαρι Κλίντον του 2016)
Στην Αυστραλία δε, σε πρόσφατη δημοσκόπηση, προέκυψε ότι ένας στους πέντε πολίτες κάτω των 35 θεωρεί ότι ο Μπιλ Γκέιτς εμπλέκεται στην κατασκευή και διάδοση του ιού, ενώ αντίστοιχα υψηλό είναι το ποσοστό όσων συσχετίζουν την πανδημία με τις εγκαταστάσεις κεραιών για το 5G!


Αλλά και στην χώρα μας ο παραλογισμός καλά κρατεί.
Σε  έρευνα της ΔιαΝΕΟσις το 54,2% των Ελλήνων δηλώνουν ότι πιστεύουν στο μάτι, ενώ ένα 14,6% παραδέχονται ότι πιστεύουν στα ζώδια. Μπορεί αυτά τα ποσοστά να μοιάζουν υψηλά (και, σε κάποιες περιπτώσεις, να προκαλούν έκπληξη, όπως για παράδειγμα το ότι το 46,2% των κατόχων μεταπτυχιακού ή διδακτορικού τίτλου πιστεύουν στο μάτι, ή το ότι το μεγαλύτερο ποσοστό πίστης στα ζώδια, 29,6%, εμφανίζεται σ’ αυτούς που αυτοτοποθετούνται στην "ανώτερη" κοινωνική τάξη!
Τέλος σε πρόσφατη έρευνα της διαΝΕΟσις το 46% των Ελλήνων πιστεύει πως κινδυνεύει λίγο ή καθόλου από τον κορονοϊό.


Επίσης σύμφωνα με την έρευνα της Metron Analysis, 17% των Ελλήνων αντιδρά στη χρήση μάσκας σε δημόσιους χώρους. Ανάμεσα στους νέους, ηλικίας από 17 ως 34 ετών, το ποσοστό φτάνει στο 28%, στο ερώτημα δε «αν υπήρχε ένα εγκεκριμένο και δωρεάν εμβόλιο από το κράτος για τον κοροναϊό, εσείς θα θέλατε να το κάνετε ή όχι;», το 44% των ερωτηθέντων απάντησε «όχι».
Το αντίστοιχο ποσοστό σε έρευνα της Gallup στις ΗΠΑ (στο διάστημα 20/7 έως 2/8) ήταν 35%.


Στην χώρα μας μάλιστα στις ηλικίες  από 17 ως 54 ετών, το ποσοστό που δεν θα εμβολιαζόταν για τον κοροναϊό υπερβαίνει το 50%.
Το 54% από αυτούς ανήκει στην αγροτική τάξη, το 64% είναι άνεργοι, το 50% γυναίκες και το 54% αυτοπροσδιορίζονται ως συντηρητικοί δεξιοί. Από την Αριστερά μέχρι την Κεντροδεξιά υπερισχύει το «ναι» στο εμβόλιο.
Μια εξήγηση για τα ποσοστά των παραπάνω στρεβλών αντιλήψεων που επικρατούν στην Ελλάδα υπάρχει στο πρόσφατο ποστ μου Ο ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Οπότε τελικά με απογοήτευση διαπιστώνω πόσο δίκιο είχε η Ράντου όταν είπε: Εμείς ζούμε ανάμεσα τους!