ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ B΄μέρος.

Α΄Μέρος
 
Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας αυτή την λίστα, ο ελληνικός τίτλος μιας ξένης ταινίας αποδίδει πολύ καλύτερα στον έλληνα θεατή το περιεχόμενο του, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την κλασσική ταινία του Χίτσκοκ Rear Window (1954) Σιωπηλός Μάρτυς, ή την κλασσική ταινία του Howard Hawks  Ηis Girl Friday (1940) Ξαναπαντρεύομαι την Γυναίκα μου.
Άλλες, όπως πχ η ταινία του Φόρντ  She wore a yellow ribbon (1949) Σύγκρουση γιγάντων/Ηρωική Επέλαση, έχει τίτλο που είναι απόλυτα κατανοητός μόνο στο αμερικανικό κοινό, γιατί είναι πασίγνωστο σε αυτό το ομώνυμο τραγούδι του στρατού και η φράση έχει τις ρίζες της στην αμερικανική λαογραφία, και το ιππικό του 19ου αιώνα, καθώς ήταν παράδοση οι  κοπέλες να φορούν μια κίτρινη κορδέλα στα μαλλιά για να δείξουν την πίστη τους στον αγαπημένο τους στρατιώτη. 
Δεν πρέπει δε να παραβλέψει κανείς ότι παλιότερα δεν υπήρχε η σημερινή εκτεταμένη πληροφόρηση για τις νέες ταινίες, ένας τίτλος που δεν έλεγε τίποτα εκείνα τα χρόνια στον έλληνα θεατή, δεν τον παρακινούσε  να την δει.
Με την διάδοση του ιντερνέτ, αλλά και την γνώση στο μεγαλύτερο ποσοστό μιας ξένης γλώσσας από μεγάλη μερίδα του κοινού, έγινε ευχερής η πληροφόρηση σχετικά με οποιαδήποτε ταινία προβάλλεται στην χώρα μας.
Έτσι σχεδόν όλες οι αξιόλογες ταινίες σήμερα παίζονται είτε με ακριβή μετάφραση του τίτλου τούς στα ελληνικά είτε και με τον αγγλικό τους  τίτλο.
 
 
Senso (1955) Έτσι τέλειωσε μια μεγάλη αγάπη
Run for Cover(1955) Ο Στιγματισμένος
Υou 're never too young (1955) Παναγιά μου δυο παιδιά!
The night of the hunter (1955) O θανατοποινίτης με το σημάδι
Artists and Models (1955) Λόρδοι, Λόρδα και Φιλότιμο
Τhe Desperate Hours (1955)  Σκληροί Άντρες
 
Somebody Up There Likes Me (1956) Εμείς οι Ζωντανοί
Salzburger Geschichten (1956) Απόψε στο δωμάτιο μου.
Inside Detroit  (1956) Δολοφόνοι κατά διαταγή
 
Battle Hymn (1957) Αμάρτημα και Εξιλέωσις
Affair in Reno (1957) Αγάπη και έγκλημα σμίγουν τα μεσάνυχτα.
An Affair to Remember (1957) Μεγάλε μου Έρωτα

Peyton Place  (1957) Η ομορφιά της κολάσεως 
 
A Tale of Two Cities (1958) Για την αγάπη της στη λαιμητόμο
Τhe defiant ones (1958) Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες
Vertigo (1958) Δεσμώτης του Ιλίγγου
 
Le Désert de Pigalle (1960) και οι κοκότες έχουν καρδιά
 La Ciociara (1960) H Ατιμασμένη
Τhe Mummy (1960)O Βρικόλακας των Πυραμίδων
Zazie dans le Métro(1960) Δυο μάτια είδαν πολλά
Elmer Gantry(1960) Είμαστε Διεφθαρμένοι;
La Joven (1960) Μετά τον Βιασμό
Τhe Grass is Greener (1960)Το Ξένο είναι πιο Γλυκό
 Breakfast at Tiffany's (1960) Τίποτα δεν είναι πιο ωραίο από την αγάπη 
 
The Ladies Man (1961) Ο Τζέρι Λούις και τα 32 Κορίτσια
 
The Manchurian Candidate (1962) Κάτω από έναν άλλο ήλιο
Jules et Jim (1962)_Απολαύστε το κορμί μου
Cape Fear(1962) Δύο Γίγαντες Συγκρούονται
L’ Eclisse (1962) Στην Έκσταση του Πάθους
 
Peau de banane (1963)  Καυτό Πεζοδρόμιο
Donovan's Reef (1963) Γροθιά και Γοητεία
 
Roustabout(1964) Ο Έλβις στο λούνα-παρκ
A Shot in the Dark (1964) Λαγωνικό 24 Καρατίων
Τhe Gorgon(1964)Τα Πύρινα Μάτια του Μαύρου Πύργου
Τhe Best Man(1964) Δύναμις και Πάθος
 
Pierrot LeFou(1965) Ο Δαίμων της 11ης Ώρας
 
The Witches(1966)  H κόλασις είναι άδεια
Where the spies are (1966) Η διεθνής κατασκοπία εν συναγερμώ
Harper(1966) F.B.I. Φάκελος 17, Άκρως Εμπιστευτικόν
 
Histoires Extraordinaires(1968) Στον ίλιγγο της ακολασίας
Rachel, Rachel (1968) Γνώρισα την αγάπη, γνώρισα τη ζωή
Speedway(1968) O κατακτητής με τη γαλάζια κούρσα
 
 Rain People (1969) Δε θα Γυρίσω το Βράδυ
 
Tales from the crypt(1970) Τρεις σταγόνες αίμα σε παλιά δαντέλα
Two Mules for Sister Sara (1970) Οι Γύπες Πετούν Χαμηλά
 
Hannie Caulder(1971) H αγριόγατα του Γουέστ
Τhe Andromeda Stain (1971) Aνδρομέδα, Αποστολή Άκρως Απόρρητος
 
Silent Running (1972) Ταξίδι στο Διάστημα
Play it again, Sam (1972) Ωραίος και Σέξι
 
Βreezy(1973) Η Ξελογιάστρα
 
Klansman (1974) Γεννήθηκαν Καθάρματα
 
Μonty Python and the Holy Grail(1975)To Aδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης
 
Bugsy Malone (1976)  To κορίτσι του αιώνα και οι ανήλικοι ριφιφήδες
 
Rabid(1977) Λυσσασμένη στα νύχια του τρόμου
Airport 77 (1977) Tζάμπο Τζετ στο Τρίγωνο του Διαβόλου
 
Τhe Last Waltz (1978) Ραντεβού με τα Αστέρια της Ποπ
The Fury (1978) Οργισμένος Γίγαντας
Βobby Deerfield (1978) Mπόμπι Ντίρφιλντ, μια στιγμή... μια ζωή!
 
The Frisco Kid (1979) Το πιο σιγανό πιστόλι του Ουέστ
A man, a woman and a bank(1979) Μπορώ και με τα πέντε δάχτυλα!
 
Stir Crazy(1980) Τώρα... δεν μας σταματάει τίποτα
Alligator(1980) Αλιγάτορας, στο στόμα του κροκόδειλου
Tess (1980)Τες, Γλυκιά μου Ξαδέλφη
 
Time Bandits (1981) Οι υπέροχοι ληστές και τα κουλουβάχατα της Ιστορίας
Deadly Blessing (1981) Βία στη στοιχειωμένη βίλα
 
Wrong is right (1982) Nέα Υόρκη: Επιχείρησις Ατομική Βόμβα
 
Cujo (1983) Κούτζο, το Βρωμόσκυλο
The wicked lady(1983) H διεφθαρμένη ζωή της λαίδης Μπάρμπαρα
 
Crimes of Passion (1984) Οι νύχτες της Τσάινα Μπλου
Weird Science (1984) Ηλεκτρονικό Μανούλι
 
Red Sonja(1985) Kάλιντορ, ο Μονομάχος
 
Legal Eagles (1986) Τρεις και Μοναδικοί
 
Coming to America (1988) O πρίγκιπας της Ζαμούντα
Lock Up (1989) Σταλλόνε, Η Απόδραση
 
Cry-Baby (1990) Ο Παίδαρος
 
JFK (1991) JFK, Η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ Α΄μέρος.

Πρόσφατα, σε σχόλια στο ιστολόγιο του φίλου Νίκου Σαραντάκου έγινε μια σύντομη αναφορά στο πως έχουν αποδοθεί στα ελληνικά τελείως διαφορετικά από τον αρχικό τους, οι  τίτλοι αρκετών  ταινιών .
Έγραψα λοιπόν σε σχόλιο πως: Οι πιο απόλυτα άσχετες ελληνικές μετονομασίες  ξένων ταινιών είναι το Αlfaville του Γκοντάρ που παίχτηκε ως Ο Λέμι Κόσιον εναντίον του Α60 και το The Shawshank Redemption ως  Η Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ.
Και στην συνέχεια προσέθεσα σχετικά με αυτή  την ταινία ότι:
Πριν να γυριστεί η ταινία, η Ριτα Χέιγουορθ υπήρχε στον τίτλο, αλλά ο σκηνοθέτης Φρανκ Ντάραμποντ αποφάσισε να αφαιρέσει το όνομα της διάσημης ηθοποιού από τον τίτλο  για πρακτικούς λόγους. Μόλις ανακοινώθηκε το πρότζεκτ, το Χόλιγουντ μπερδεύτηκε: πολλές ηθοποιοί και μοντέλα άρχισαν να κάνουν αιτήσεις για να παίξουν τον ρόλο της Ρίτα Χέιγουορθ, νομίζοντας ότι η ταινία ήταν η βιογραφία της!
Ο τίτλος για όσους δεν ήξεραν το βιβλίο αποδείχτηκε ακατανόητος από το ευρύ κοινό και γι αυτό και η ταινία κατέληξε σε τεράστια εισπρακτική αποτυχία (box office flop) κατά την αρχική της κυκλοφορία το 1994, παρά τις διθυραμβικές κριτικές.
. «The Shawshank Redemption» θεωρείται ένας από τους πιο αποτυχημένους τίτλους στην ιστορία του κινηματογράφου από πλευράς μάρκετινγκ, διότι δεν αποτυπωνόταν στη μνήμη των θεατών, ήταν δύσκολο να προφερθεί και δεν εξηγούσε περί τίνος πρόκειται η ταινία.
Το μεν Shawshank είναι μια ανύπαρκτη φυλακή, το δε Redemption ως λύτρωση γίνεται κατανοητό τι σημαίνει  για τον μεν ένα αθώο και τον άλλο ένοχο από τους πρωταγωνιστές,  αφού έχεις δει την ταινία.
Οι Μόργκαν Φρίμαν και Τιμ Ρόμπινς έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι το κοινό δεν μπορούσε καν να προφέρει τη λέξη «Shawshank», μπερδεύοντάς την με εκφράσεις όπως «Scrimshaw» ή «Shimshank»
Παρά την αρχική εισπρακτική της αποτυχία  η ταινία βρήκε το κοινό της μέσω των ενοικιάσεων VHS, προτάθηκε για 7 Όσκαρ και σήμερα φιγουράρει σταθερά στην 1η θέση της λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών στο IMDb.
Οι Έλληνες  διανομείς  κατάλαβαν ευτυχώς  αμέσως το πρόβλημα και επέλεξαν να αλλάξουν εντελώς τον τίτλο, συνδυάζοντας την πλοκή με το βιβλίο.
Μπορεί λοιπόν το παλιό κατάστημα των Αδελφών Λαμπρόπουλου να είχε σαν σλόγκαν το  «Διαλέγουν πριν από σας για σας» θα έλεγα ότι κατά τον ίδιο τρόπο σκέφτηκα  ότι θα είχε ενδιαφέρον να φτιάξω μια λίστα με το πως  αποδόθηκαν στα ελληνικά με τελείως άσχετο τίτλο από τον δικό τους αρκετές ξένες ταινίες.
Η παρακάτω λίστα δημιουργήθηκε από ένα δικό μου μικρό αρχείο με την προσθήκη από εδώ,  εδώ και  εδώ.
 
Blackmail (1929)  Σκότωσα για την Τιμή μου
 
My man Godfrey (1938) O άνδρας μου, ο αλήτης
Four's a crowd (1938) Μοντέρνος Καζανόβας
 
Mr. Smith Goes to Washington (1939)  Αμερική χώρα ελευθερίας
 
Correspondent (1940) Πριν από τη Θύελλα  
Ηis Girl Friday (1940) : Ξαναπαντρεύομαι την Γυναίκα μου
The Philadelphia Story (1940) Κοινωνικά Σκάνδαλα
City for Conquest (1940) Ιππότες του υποκόσμου
 
Western Union (1941) Mατωμένη Χαραυγή
Meet John Doe (1941)  Ο Λαός Προστάζει
 
Νοw, Voyager(1942) To ξέσπασμα μιας ψυχής
 
 Shadow Of A Doubt (1943) Το Χέρι που Σκοτώνει / Στη Σκιά της Αμφιβολίας
 
Lifeboat (1944) Στον ίσκιο του θανάτου/Ναυαγοί
Εxperiment Perilus (1944) Η Σκλάβα της Αγάπης
 
Scarlet Street (1945) Η Σκύλα
Μildred Pierce (1945) Θύελλα σε Μητρική Καρδιά
Spellbound (1945) Νύχτα Αγωνίας
 
My Darling Clementine (1946) Καταχθόνια Δίωξη
Εasy Living (1946) Σερσέ Λα Φαμ
 
Dead Reckoning (1947) Αμαρτωλοί και Δολοφόνοι
 
Fort Apache(1948) Επέλαση την αυγή
 
She wore a yellow ribbon (1949) Σύγκρουση γιγάντων/Ηρωική Επέλαση
It's a great feeling (1949) Δεσποινίς Φιφί
White Heat (1949) Ο μεγάλος αμαρτωλός
 
Stage Fright (1950)  Πονεμένο Ρομάντζο
Rashomon (1950)  Η γκέισα και ο σαμουράι,
In a Lonely Place (1950) Διψασμένος για Ηδονή
 
Susana (1951) Κυλισμένη στον βούρκο
 
Don't bother to knock (1952) Φλογισμένα Χείλη
Europa 51 (1952)  Δεν σε είχα Απατήσει
Μonkey Business (1952) O Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκομόλετς
 
We 're not married (1953) Αν ο γάμος σας ήταν άκυρος, τι θα κάνατε;
 
La Strada (1954)  Πουλημένη απ’τη Μητέρα της
Rear Window (1954) Σιωπηλός Μάρτυς
Τhe Glenn Miller Story (1954) Το Ατέλειωτο Ρομάντζο 
 

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ B΄μέρος.

 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 
 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο Προκόπης Δούκας στο άρθρο του Το Πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ θεωρώ ότι κάνει μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας και για τον λόγο αυτό το έχω μεταφέρει ολόκληρο εδώ. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.

Υπάρχει μια μεγάλη (και εξαιρετικά κρίσιμη) μάζα ψηφοφόρων περί το Κέντρο, που δεν έχουν οπαδικές εξαρτήσεις από κόμματα (χωρίς να είναι απολιτίκ), επιθυμούν τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αισθάνονται ευθύνη και ανησυχία για την πορεία της Ελλάδας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, θέλουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αποτελούν επί της ουσίας τους προοδευτικότερους πολίτες (καθώς η σύγχρονη Αριστερά έχει πάρει διαζύγιο με την πρόοδο εδώ και δεκαετίες) – και αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύονται. Αναγνωρίζουν τα θετικά της τελευταίας επταετίας, το ότι η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετώπισε με επιτυχία κρίσεις, έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της και έγινε από παρίας της Ευρώπης, δημοσιονομικό πρότυπο. Ωστόσο, είναι απογοητευμένοι από την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, τις εκπτώσεις σε ζητήματα κράτους δικαίου και την υπόθεση των υποκλοπών, τα σκάνδαλα διαφθοράς όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παλαιοκομματικό ρουσφέτι, την επέλαση των Νεοδημοκρατών στην κυβέρνηση στη δεύτερη θητεία της και τη συνεπαγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση και απραξία. Οι πολίτες αυτοί δύσκολα συγχωρούν την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε, μετά τα Τέμπη, να μπει νυστέρι αξιολόγησης στο πολιτικό προσωπικό και στον δημόσιο τομέα, ώστε η χώρα να μην είναι σε πολλές όψεις της η «καθ’ ημάς Ανατολή» και χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ. Το πολιτικό αδιέξοδο έχει βαθιές ρίζες, ακολουθεί την παγκόσμια πτώση του επιπέδου και την απομάκρυνση των άξιων προσώπων από την πολιτική, ωστόσο η μέχρι τώρα υστέρηση μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για έλλειψη δράσης.

 Το φυσιολογικό σε κάθε δημοκρατία είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, ώστε να μην υπάρχουν φαινόμενα καθεστωτισμού και αλαζονείας, που ευνοούν τη στασιμότητα και τη διαφθορά. Η ιδιοτυπία όμως των τελευταίων ετών, με την κυβέρνηση να μην απειλείται εκλογικά και να έχει σταθερά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, χωρίς αντίπαλο, εντείνει την αίσθηση της ασφυξίας, σε πολλούς από αυτούς τους ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη.  

Αυτές τις ημέρες, υποτίθεται ότι γίνεται μια κοσμογονία ανακοίνωσης νέων κομμάτων και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με διάχυτες τις ελπίδες ανανέωσης του. 

Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ανακυκλώσεις που προοιωνίζονται μόνο μια ακόμα πιο αρνητική σύνθεση της Βουλής: — Ο πιο απαξιωμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται να λανσάρει ξανά το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα, απαλλαγμένος από τις κομματικές ισορροπίες της λαϊκίστικης εκδοχής της ανανεωτικής Αριστεράς που έφτιαξε, μαζί με άλλους του χειρότερου κομματιού της. Για πολύ κακή του τύχη όμως, όχι μόνο καταστρέφει εντελώς το rebranding που επιχείρησε ανεπιτυχώς, αλλά φροντίζει να το κάνει σε μια συγκυρία που ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, αλλά και οι δικές του αμετανόητες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις περί τραπεζών (είναι αστεία η προσπάθεια να δικαιολογηθεί το ατόπημα με την επίκληση ενός σχεδίου που είχε η κυβέρνηση Πικραμμένου) θυμίζουν από τι γλυτώσαμε παρά τρίχα το 2015 και πόση ζημιά έκανε στη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, το πέρασμα του από την εξουσία.

 — Ο πιο μοιραίος πολιτικός της χώρας σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά και την πατρότητα του καταστροφικού «αντιμνημονίου», ο Αντώνης Σαμαράς, αμφιταλαντεύεται προς ή διαπραγματεύεται τη δημιουργία κομματιδίου στα δεξιά της ΝΔ, ώστε να απορροφήσει δυσαρεστημένους λαϊκο-υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, που δεν αντέχουν τον «woke Μητσοτάκη» ή να εξασφαλίσει ανταλλάγματα επιρροής μέσα στη ΝΔ. Το αντίπαλον δέος στον τραμπισμό της Λατινοπούλου, φυσικά μόνο ανανέωση και ελπίδα δεν υπόσχεται. — Η νέα εκδοχή της απολιτίκ, ψεκασμένης «Ελπίδας», χωρίς καμία γνώση, εμπειρία και προοπτική έρχεται να προστεθεί σε αυτό σκηνικό, φιλοδοξώντας να αλιεύσει στον πολτό των συγκοινωνούντων δοχείων των άκρων, κυρίως των δεξιών θρησκόληπτων και ρωσοφιλικά καθυστερημένων, στριμώχνοντας τους βλαβερούς πολιτικούς σχηματισμούς του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Κωνσταντοπούλου και επιθυμώντας να καταστήσει και πάλι τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της βαλκανικής υστέρησης της χώρας.

 Η «κβαντική» ανάδειξη μιας ηρωίδας, που παρέσυρε κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες σε πλατείες, είναι μια σύγχρονη ιστορία ψωνισμένης εξαπάτησης. Μόνο που ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας δεν επιτυγχάνεται ποτέ έτσι. Η βελτίωση και η πρόοδος προς τα εμπρός επιτυγχάνεται μόνον με σοβαρότητα, κόπο και ωριμότητα του εκλογικού σώματος: Με την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων, σε παλιά ή νέα οργανωμένα κόμματα, με πολιτικό έρμα, που κινούνται στην πορεία του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Βασιλείου της Κύπρου ή του Τάσου Γιαννίτση, για να αναφερθώ μόνον σε πολιτικούς που δεν βρίσκονται στη ζωή ή δεν είναι πια ενεργοί. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο πρέπει να ψηφίζουμε τους καλύτερους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις: Η αξιοκρατία την προάγει και δεν είναι ελιτισμός.

Αντιθέτως, η μετριοκρατία την υπονομεύει, αργά, αλλά σταθερά. Η ίδια η ΝΔ αντιμετωπίζει το αδιέξοδο στο εσωτερικό της: Οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι είναι ένας απόφοιτος του Κολλεγίου χωρίς κανένα ηγετικό προφίλ ή γοητεία, που βασίζεται δυστυχώς στο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της παράταξης του, δίνοντας προοπτική υποβάθμισης της ΝΔ σε ένα στενό κομματικό πλαίσιο και υποσχόμενος προοπτική συρρίκνωσης των ποσοστών της σε επίπεδα με ταβάνι το 25%. Απέναντι στον Νίκο Δένδια, ο μόνος που προβάλλει ικανός να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, (ενσαρκώνοντας και ο ίδιος την έξυπνη διεύρυνση και απήχηση στο απέναντι στρατόπεδο) είναι ο έτερος Κυριάκος, ο οποίος προς το παρόν φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατο) να γίνει δεκτός από αυτή ακριβώς την οπαδική βάση, αφού είναι πρώην ΠΑΣΟΚος. Έλα όμως που τα περισσότερα αξιόλογα πολιτικά στελέχη στη χώρα από εκεί προέρχονται, από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ (μετρήστε μόνον τους οικονομολόγους)… Οσο όμως και να στρέφονται τα βέλη της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον κανείς δεν φαντάζει διάδοχος του στην πρωθυπουργία, η μονοκρατορία ενός κόμματος θα διαιωνίζει μια  -νοσηρή για τη δημοκρατία- κατάσταση. Το πρόβλημα  στη βάση του είναι απλό: Για να αλλάξει μια κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει κάποιος να τη διαδεχτεί. Ο μόνος τρόπος λοιπόν αποφυγής του αδιεξόδου ήταν η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως πειστικού εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου.

Με τις τελευταίες  όμως εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ «αυτοκτόνησε» πολιτικά, επανεκλέγοντας έναν αδύναμο και ακατάλληλο αρχηγό, χωρίς προσόντα και αξιόλογο βιογραφικό, για τον οποίο μιλούν ακόμα και μέσα στο κόμμα του με απαξιωτικές εκφράσεις βουκολικής προέλευσης. Το βεληνεκές του ως υποψηφίου πρωθυπουργού δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του. Οι αποτυχημένες επιλογές και οι λάθος χειρισμοί, επιβεβαιώνουν, χρόνια τώρα, το θρίαμβο μιας αδιέξοδης και ανεπαρκούς «κομματίλας» και αρκεί μόνο να δει κανείς τις μεταγραφές «διεύρυνσης« (από Ζαγοράκη, Θρασκιά και Παππά, ως Φαραντούρη και στελέχη του Βαρουφάκη) για να καταλάβει με πόσο αυτοκαταστροφικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ αποξενώνει τους ψηφοφόρους του Κέντρου, που θα ήταν απαραίτητοι για την ανάκαμψη του – ακόμα και όσους από τους δικούς του ψηφοφόρους δεν συγχωρούν τη λεηλασία και τους προπηλακισμούς που είχαν δεχθεί από τους Συριζαίους. Κορύφωση αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η αχρείαστη ασύμμετρη σπουδή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ, κάτι που το καθιστά οριστικά ένα περίκλειστο «ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς» και διακινδυνεύει την αρτιμέλεια του, αν έλθει τρίτο στις κάλπες. Η Αννα Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, αλλά μόνον αυτή… Οποιοσδήποτε άλλος από τους τέσσερις βασικούς υποψηφίους να κέρδιζε εκείνες τις εκλογές (ακόμα και ο Δούκας, με λάθος πολιτικό προσανατολισμό) καλύτερα θα τα πήγαινε: η βελόνα θα κουνιόταν και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλησιάσει το 20% και να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να υπερκεράσει τον Μητσοτάκη, ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής μια πειστική και σοβαρή προσωπικότητα, θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, απαλλάσσοντας ενδεχομένως τη χώρα από ακροδεξιούς σε υπουργικούς  θώκους.

 Η κοινωνία όμως δεν συνειδητοποίησε επαρκώς τότε τη σημασία εκείνων των εκλογών και το γεγονός ότι οι εσωκομματικές κάλπες είναι πια ανοιχτές στην κοινωνία και μας αφορούν όλους. Μόλις 3-4 χιλιάδες παραπάνω ψηφοφόροι να εμφανίζονταν, η Άννα Διαμαντοπούλου ή ο (πολύ λιγότερο έμπειρος ή κεντρώος) Παύλος Γερουλάνος θα μπορούσαν να περάσουν στο β’ γύρο – και τότε όλα θα ήταν ανοικτά. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία όμως. Και ίσως να είναι και αργά. Γιατί όπως είπε και ο σοφός Σημίτης στην τελευταία του εσωκομματική παρέμβαση, οι ευκαιρίες στη ζωή δεν είναι άπειρες.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

LITTLE RICHARD- ΑΠΟ ΡΟΚ ΣΤΑΡ ΙΕΡΕΑΣ

Αυτόν τον μήνα πριν 6 χρόνια (9-5-2000) πέθανε 88 ετών ο σημαντικότερος για μένα τραγουδιστής και συνθέτης της ροκ, ο Little Richard.
Ακόμα θυμάμαι όταν ήμουνα παιδί και με φιλοξενούσαν σε ένα σπίτι στα Σελήνια της Σαλαμίνας όταν πρωτάκουσα από τα μεγάφωνα ενός παραλιακού κέντρου τον Little Richard  να τραγουδά το  Loucille ένα τραγούδι που ήταν  κάτι το τελείως πρωτόγνωρο για τα μέχρι τότε ακούσματα μας.

Στο ποστ μου   ΤΟ TUTTI FRUTTI, Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΚ. γράφω σχετικά για την άλλη μεγάλη του επιτυχία το Tutti Frutti, και την νεανική επανάσταση στην μουσική που απετέλεσε ο νέος αυτός ήχος.
Στην Ελλάδα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία πληροφόρηση για τους νέους μουσικούς που ακούγαμε στο ραδιόφωνο  και βέβαια δεν  ξέραμε καν πως είναι η φάτσα τους.
Η πρώτη λοιπόν απορία που είχα ήταν γιατί τον λένε Little ενώ έχει μια τόσο δυνατή φωνάρα! Και αυτό γιατί δεν είχα δει τότε μια  φωτογραφία του ούτε ήξερα πως δεν είναι λευκός όπως η πλειονότητα των τότε τραγουδιστών.
Φαίνεται όμως πως ακόμα και στην Αγγλία η πληροφόρηση της νεολαίας για τους Αμερικανούς τραγουδιστές ήταν πολύ λίγη.
Σίγουρα ήταν κάποιος από τους Μπίτλς και αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ  που είχε πει σε μια συνέντευξη του ότι στα νιάτα του είχε μια αμφιθυμία για το ποιος από του τους δύο ήταν ο πιο αγαπημένος του τραγουδιστής, ο  Little Richard   ή ο Έλβις Πρίσλεϊ!
Η αμφιθυμία του έληξε όταν διαπίστωσε πως ο ο  Little Richard   ήταν μαύρος οπότε ο ένας ήταν ο αγαπημένος του λευκός και ο άλλος ο αγαπημένος του μαύρος τραγουδιστής. Άγνωστο ακόμα συγκρότημα οι Μπίτλς άνοιγαν την συναυλία του στο Αμβούργο στο ευρωπαϊκό  τουρ του Little Richard το 1962.

Εκείνη την εποχή  στο κέντρο της Αθήνας υπήρχαν πολλά δισκάδικα αλλά οι δίσκοι της ροκ, πλην του Πρίσλεϊ και ελαχίστων άλλων τραγουδιστών, ήταν όλοι εισαγωγής και σε πολύ μικρό αριθμό.
Έτσι όταν αποφάσισα να αποκτήσω και άλλους δίσκους του Little Richard  συχνά όταν βρισκόμουν στο κέντρο έπαιρνα σβάρνα τα δισκάδικα υποβάλλοντας την ίδια μονότονη ερώτηση : Μήπως έχετε κανένα δίσκο…
Όπως γράφω στο ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ  αγοράζοντας έκτοτε δίσκους του κατέληξα να αποκτήσω την νοοτροπία του συλλέκτη αλλά για να καταφέρω να αποκτήσω και το τελευταίο του 45ρι έπρεπε να εμφανιστεί  το  e-bay και να εκδοθεί το 1984 το βιβλίο   "The Life and Times of Little Richard", γραμμένο από τον Τσαρλς Γουάιτ και στο οποίο υπάρχει η πλήρης δισκογραφία του μέχρι τότε. Μετέπειτα με το ιντερνέτ τα πάντα έγιναν εύκολα.

Ο μικρόσωμος αυτός  τραγουδιστής διέθετε μια φοβερή φωνή με φωνητικό εύρος, όπως είδα σε εξειδικευμένο  ιστότοπο, Ε2- F6 δηλαδή πάνω από 4 οκτάβες, γεγονός που υποδηλώνει μια εξαιρετικά ευέλικτη και σπάνια φωνή, ικανή να τραγουδήσει τόσο πολύ χαμηλά όσο και πολύ ψηλά. Πιο απλά από την φωνή ενός μπάσου μέχρι την πολύ ψηλή γυναικεία φωνή (σοπράνο coloratura) ή σε χρήση φαλτσέτου/ειδικών τεχνικών.
Στην δεκαετία το 50 γνώρισε την μεγαλύτερη δημοτικότητα της καριέρας του ηχογραφώντας  στην Specialty 36 τραγούδια από τα οποία τα 7 έγιναν χρυσά. Όμως όταν η δημοτικότητα του  βρισκόταν στην κορυφή το 1957 πηγαίνοντας περιοδεία στην Αυστραλία  με τον  Gene Vincent  και τον Eddie Cochran στην πτήση τους από την Μελβούρνη στο Σίντνεϊ, προφανώς από άγχος και φόβο είδε πυρακτωμένους τους κινητήρες του αεροπλάνου και είχε την αίσθηση ότι  άγγελοι τους κράτησαν στον αέρα! Στην παράσταση στο Σίντνεϊ είδε μια φωτεινή κόκκινη πύρινη σφαίρα που πετούσε στον ουρανό ψηλά, συγκλονίστηκε το θεώρησε σημάδι από τον Θεό ( βέβαια ήταν ο Σπούτνικ 1)!
Γυρνώντας 10 μέρες νωρίτερα στις ΗΠΑ έμαθε ότι το αεροπλάνο  της αρχικής του πτήσης συντρίφτηκε στον Ειρηνικό, όποτε το θεώρησε σαν ένα νέο  μήνυμα που του έστειλε ο θεός  για να τον προειδοποιήσει  να σταματήσει την ομοφυλόφιλη  και γεμάτη ναρκωτικά ζωή που έκανε ως τότε και να στραφεί στην θρησκεία. Ο Ρίτσαρντ θεώρησε αυτά τα περιστατικά ως θείο μήνυμα  και εγγράφηκε στο Oakwood College στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα για να σπουδάσει θεολογία.
Η μεταστροφή του αυτή και η θρησκοληψία του γίνεται κατανοητή αν γνωρίζει κανείς ότι ο Little Richard   μεγάλωσε σε πολύ φτωχή οικογένεια με 12 παιδιά με πατέρα διάκονο και εξίσου θρησκευόμενη μητέρα με 2 θείους και παππού ιερείς και με συνεχή ακούσματα γκόσπελ μουσικής που από μικρός τραγουδούσε ενώ εγκατέλειψε το σχολείο στο λύκειο.  Βέβαια αργότερα ότι η αποχώρηση του αυτή για πνευματική αναγέννηση είχε και οικονομικούς λόγους λόγω των πολύ χαμηλών ποσοστών που εισέπραττε από την εταιρεία του.
Το 1958 σχημάτισε την  Little Richard Evangelistic Team και άρχισε να ταξιδεύει σε όλη την χώρα και το 1959 παντρεύτηκε.
Άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια γκόσπελ με τα σημαντικότερα να βρίσκονται στον δίσκο του 1962  King of the Gospel Singers, που την παραγωγή του  έκανε ο  Quincy Jones ο οποίος αργότερα είπε ότι η φωνή του Little Richard τον είχε εντυπωσιάσει περισσότερο από κάθε άλλου τραγουδιστή που είχε συνεργαστεί.

Με την αποχώρηση του από την ροκ σκηνή αλλά και μετά την εισβολή των Μπίτλς στις ΗΠΑ το ενδιαφέρον του κοινού για τους μαύρους τραγουδιστές που είχαν δημιουργήσει το ροκ την προηγούμενη 10ετια  είχε μειωθεί σε αντίθεση με την Ευρώπη που η φήμη του παρέμενε ατόφια με αποτέλεσμα στην περιοδεία του σε αυτήν να  ξαναρχίσει  να τραγουδάει ροκ μέχρι το 1976.
Στην νέα μπάντα που σχημάτισε ένα διάστημα έπαιζε σε αυτήν και ο Τζίμυ Χέντριξ πριν να γίνει γνωστός. Γύρισε τότε μερικούς αξιόλογους δίσκους ροκ και  Rhythm and blues , συμμετείχε και σε τραγούδια άλλων μεγάλων συγκροτημάτων και σε περιοδείες μαζί με άλλους ρόκερς αλλά η εποχή των μεγάλων επιτυχιών είχε παρέλθει πλέον  ανεπιστρεπτί
Το 1970 χειροτονήθηκε ιερέας, το 1975 έκανε μια επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία, αλλά μέχρι το 1977 ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη, την ηρωίνη και στο παραισθησιογόνο PCP. Εκείνη την χρονιά μερικά τραγικά γεγονότα στο περιβάλλον του τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τα ναρκωτικά και να επιστρέψει στην ιεροσύνη και έτσι το 1979 γύρισε άλλον ένα δίσκο με γκόσπελ τον  God's Beautiful City.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990, ο Ρίτσαρντ τελούσε γάμους διασημοτήτων και έτσι, μεταξύ άλλων, πάντρεψε τον Bruce Willis με την Demi Moore, τον κιθαρίστα του Bruce Springsteen,  Stevie Van Zandt τον Tom Petty και την  Cyndi Lauper ενώ συμμετείχε και σε κηδείες μουσικών φίλων του όπως ο Wilson Pickett και ο  Ike Turner.

Το 1984 για 3η φορά επιστρέφει στην ροκ μουσική  συνδυάζοντας για πρώτη φορά τους ρόλους του ως ευαγγελιστής και ροκ τραγουδιστής, καθώς δήλωσε ότι το είδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για καλό ή για κακό.

Μετά την επιτυχημένη του παρουσία στο φίλμ Down and Out in Beverly Hills, ηχογράφησε το 1986 τον δίσκο του Lifetime Friend και συνέχισε να συμμετέχει σε δίσκους άλλων γνωστών τραγουδιστών, να δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο μέχρι το 2014 ενώ συχνά τον καλούσαν  στην τηλεόραση.

Σε μια τέτοια συναυλία στο Λονδίνο που ήταν  μαζί με τον Chuk Berry είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω και εγώ  ενώ δυστυχώς ο Fats Domino που ήταν μαζί τους, δεν εμφανίστηκε γιατί είχε αρρωστήσει.
Το 2000 παίχτηκε στους κινηματογράφους η ταινία  Little Richard, μια δραματοποιημένη βιογραφία των ετών της μεγάλης επιτυχίας του.
Για περισσότερες . λεπτομέρειες για την ζωή του μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ
 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ BIG BANG ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΕ ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Πρόσφατα διάβασα  το ογκώδες , άνω των 700 σελίδων, βιβλίο «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» των Στάθη Καλύβα και Νατάσας Τριανταφύλλη.
Με την πάροδο των ετών στο συλλογικό υποσυνείδητο, ακόμα και όσων ζούσαμε τότε, τα χρόνια της χούντας έχουν μείνει στην μνήμη μας ως τα χρόνια που η δικτατορία ανέκοψε την πνευματική άνοδο που υπήρχε την 10ετία του 60 με την λογοκρισία που επέβαλε στα πάντα.
Το βιβλίο όμως αυτό καταρρίπτει αυτή την ψευδαίσθηση, με τα εκατοντάδες αποσπάσματα που παραθέτει από διάφορες πηγές και  μας φέρνει στην μνήμη ότι σε αυτά τα  4 χρόνια εκδίδονται σπουδαία βιβλία, πολλαπλασιάζονται τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι, ηχογραφούνται διαχρονικής αξίας δίσκοι, γυρίζονται ρηξικέλευθες ταινίες, ανεβαίνουν πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις και πραγματοποιούνται εντυπωσιακές εικαστικές εκθέσεις. Έτσι η εκτεταμένη βιβλιογραφία του βιβλίου καταλαμβάνει 18 σελίδες. Σε 44 σελίδες επίσης αναγράφεται η ενδεικτική εργογραφία στην πεζογραφία, στις θεατρικές παραστάσεις, τις ταινίες, τους δίσκους και τις εκθέσεις.
Χάρις στην φοβερή δουλειά που έχουν κάνει οι συγγραφείς του βιβλίου, όταν το διαβάζει κάποιος που έζησε εκείνη την εποχή, δύσκολα το αφήνει από τα χέρια του πριν να ολοκληρώσει το σχετικό κεφάλαιο, καθώς στην μνήμη του επανέρχονται ξεχασμένα γεγονότα από εκείνα τα χρόνια, με όλη  την συναισθηματική φόρτιση  που του είχαν δημιουργήσει τότε αυτά.
Έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα για το βιβλίο, τα περισσότερα εγκωμιαστικά, και μόνο  από ορισμένους  διατυπώθηκε η άποψη ότι η παρουσίαση της πολιτιστικής κίνησης εκείνης της περιόδου ως «άνθησης» κινδυνεύει να ωθήσει σε μια «εξωραϊστική» ανάγνωση της Χούντας, υποβαθμίζοντας την καταπίεση και τη λογοκρισία που επικρατούσε. Όσοι το έχουν διαβάσει έχουν διαπιστώσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Τέλος παρά τον τεράστιο όγκο του βιβλίου δεν έχουν αναφερθεί λάθη σε αυτό, πλην μιας  λανθασμένης αναγραφής ότι ο Μάριος Χάκκας αυτοκτόνησε, αντί του ότι πέθανε από καρκίνο.
Το λάθος το επεσήμανε ένας ανιψιός  του Χάκκα στον Καλυβά, αυτός τον ευχαρίστησε , του απάντησε πως λυπάται για το λάθος, του ζητήσαν συγγνώμη και ο εκδοτικός οίκος ανέλαβε να διορθώσει το σφάλμα τόσο στα υπό διάθεση βιβλία με ένα σημείωμα, όσο και τυπογραφικά στην επόμενη έκδοση.
 Ο εκδότης της Αγρας Πετσόπουλος, που εκδίδει τα βιβλία του Χάκκα μίλησε, με κάπως έντονο τρόπο  για  “σοβαρό ατόπημα” και “προσβολή στη μνήμη του δημιουργού και στην ιστορική  αλήθεια”,  ο Καλυβάς ξεσπάθωσε και έγραψε για βαθιά εμπάθεια, και θυμήθηκε την χυδαιότητα και τον  τραμπουκισμό της αλήστου μνήμης Αυριανής!
Και όπως γράφει η Πέπη Ραγκούση:
 Εντάξει, συμβαίνουν αυτά μεταξύ πνευματικών ανθρώπων. Αυτά και χειρότερα. Ο Μ. Καραγάτσης είχε πλακώσει στο ξύλο – δημόσια μάλιστα – τον Σπύρο Μελά για κάποιες παρατηρήσεις του σχετικές με τον ερωτισμό στα μυθιστορήματά του.
(Για το επεισόδιο αυτό γράφω εκτενώς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΚΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΣΤΙΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ Στο ίδιο ποστ γράφω επίσης για το τι έχει πει ο ένας για τον άλλο Σαββόπουλος και Αγγελόπουλος, και ο Ευάγγελος Κατσάμπας για τον Χατζηδάκι)
 Ένα δοκίμιο του Νόρμαν Μέιλερ για το φεμινιστικό κίνημα προκάλεσε την αρνητική κριτική του Γκορ Βιντάλ και όταν, το 1971, οι δύο άντρες συναντήθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Μέιλερ πρώτα χαστούκισε και μετά κουτούλησε τον Βιντάλ.
«Στήσανε κι έναν Βούδα ανάμεσά τους, ποιητή με τον νου παρά με την καρδιά, και κριτικό, συχνότατα ευρηματικό και κάποτες οξύτατο, αξιόλογο σε πολλά, μα όχι βέβαια και για αποθέωση και τον θυμιατίζουν με τρακόσα εξήντα πέντε άρθρα ο καθένας τον χρόνο» έγραψε, τον Ιούλιο του 1947 ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος για τον Σεφέρη. Και η κόντρα, στην οποία συμμετείχαν, με αλλεπάλληλα άρθρα, ο Καραντώνης, ο Κατσίμπαλης, ο Αλκης Θρύλος και ο πάντα αψίκορος Μ. Καραγάτσης, κράτησε μέχρι τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Από την άλλη, ο Σεφέρης έχει αποδώσει στον Αγγελο Σικελιανό «…λυρισμό γορίλλα που θέλει να τα καταβροχθίσει όλα».
 Η δε διαμάχη μεταξύ του Δημήτρη Μαρωνίτη και του Γιώργου Ιωάννου έγινε βιβλίο από τον Ξενοφώντα Κόκκαλη (εκδόσεις Ινδικτος).
 Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έλεγε για τον Γιάννη Ψυχάρη ότι «…η δημοτική του δεν ήταν λαϊκή γλώσσα, ήταν πλαστή», ενώ ο Ψυχάρης δήλωνε ότι «…ο Καβάφης δεν είναι ποιητής, είναι τζουτζές».
Η Βιρτζίνια Γουλφ είχε χαρακτηρίσει τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις, ως «Το έργο ενός νοσηρού προπτυχιακού φοιτητή που ξύνει διαρκώς τα σπυριά του».
Και ο Φόκνερ έγραφε για τον Μαρκ Τουέιν ότι «Βρήκε κάτι ξεχασμένους λογοτεχνικούς σκελετούς, τους έντυσε με τοπικό χρώμα και κατάφερε να συγκινήσει τους επιφανειακούς και τους τεμπέληδες».
 Ενώ ο Τρούμαν Καπότε έλεγε ότι ο Τζακ Κέρουακ δεν γράφει, δαχτυλογραφεί.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Είμαι σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων παρακολούθησαν χθες τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον δεν ξέρουν ότι αυτός είναι ένα σατανικό σχέδιο του ΝΑΤΟ!
 Ο έγκυρος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ μας το έχει αποκαλύψει  από καιρό γράφοντας :
«Για όσους δεν το γνωρίζουν, εμπνευστής και δημιουργός της Γιουροβίζιον είναι το ΝΑΤΟ (!) στο πλαίσιο της πολιτικής του για την «ήπια ισχύ»…. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956, με τον φιλόδοξο στόχο «να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης».
Όταν δε το 2022 η φιλειρηνική  Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, φαίνεται ότι κινητοποιήθηκε όλος ο μηχανισμός του ΝΑΤΟ και καθώς αυτό, με την προπαγάνδα του, έχει επηρεάσει τους Ευρωπαίους, νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η ναζιστική  Ουκρανία με το συγκρότημα Kalush Orchestra και το τραγούδι «Stefania».
Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι δεν διαβάζουν ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για να μαθαίνουν την αλήθεια για τα υποχθόνια αυτά σχέδια του ΝΑΤΟ.
Στις 14-5-2022 η έγκυρη εφημερίδα μας άνοιγε τα μάτια γράφοντας μεταξύ άλλων:
 Αυτό προκύπτει από έγγραφα του ΝΑΤΟ, που αποχαρακτηρίστηκαν το 2015 και περιγράφουν ως εξής τη δημιουργία της Eurovision: Στις 28/1/1955 συναντήθηκαν στο Παρίσι τα μέλη της «Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τον Πολιτισμό και τη δημόσια πληροφόρηση» με τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, στον οποίο παρέδωσαν μια έκθεση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονομαζόταν Eurovision. Στο πρότζεκτ αυτό είχε ήδη εμπλακεί το BBC.
Στις 30/11/1955, ξανά στο Παρίσι, έγινε μια νέα συνάντηση, αλλά το σχέδιο είχε αλλάξει: Τώρα συζητιόταν η δημιουργία ενός μουσικού φεστιβάλ του ΝΑΤΟ που θα ξεκινούσε τον Απρίλη του 1956. Στις 12/2/1955, σε μια τρίτη συνάντηση, αποφασίστηκε η χρησιμοποίηση της European Broadcasting Union (EBU) ως φορέα για την υλοποίηση του σχεδίου, και ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956. Μάλιστα, επικεφαλής της EBU ήταν τότε ένα στέλεχος του BBC, που είχε εξαρχής εμπλακεί στη δημιουργία της Eurovision. Μικρή λεπτομέρεια: Τη δεύτερη συνάντηση απασχόλησε το αν στις μουσικές εκδηλώσεις θα μοιραζόταν απροκάλυπτα προπαγανδιστικό υλικό του ΝΑΤΟ, ιδέα που τελικά απορρίφθηκε, με το σκεπτικό ότι «θα ήταν πολύ πιο φυσικό να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης». Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Αυτό που δεν άλλαξε όμως είναι το δυσώδες παρασκήνιο της διοργάνωσης, που αξιοποιείται για να στέλνονται πολιτικά και γεωπολιτικά «μηνύματα» σε χώρες και ομάδες χωρών, ανάλογα με τις εξελίξεις και τη συγκυρία των μεταξύ τους ανταγωνισμών. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που φαβορί να κερδίσει τον διαγωνισμό εμφανίζεται φέτος η Ουκρανία, ενώ από τον διαγωνισμό έχει εξοβελιστεί η Ρωσία, λόγω της εισβολής.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να γίνει μια μικρή διόρθωση, καθώς δεν πρόκειται περί εισβολής, αλλά για «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (ρωσικά: специальная военная операция)
Πολύ δε φοβάμαι ότι ο γνώστης προφανώς αυτών των καταχθόνιων σχεδίων του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων Τράμπ, φίλος και θαυμαστής του Πούτιν, θέλει να τιμωρήσει τους κακούς του συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν υποστηρίζουν τους φιλειρηνικούς του πολέμους.
Ίσως οι Ευρωπαίοι για να διαφυλάξουμε την Γιουροβίζιον μας και να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε  τα ωραία μπούτια καλλίφωνων κοριτσιών ή πανέμορφους τραβεστί χωρίς μούσι όπως ο/η Dana International ή και με μούσι όπως ο/η Conchita Wurst από την Αυστρία, πρέπει να πείσουμε τους Σουηδούς να του δώσουν επιτέλους εκείνο το Νόμπελ Ειρήνης που τόσοι άλλοι αντίστοιχοι με αυτόν το  έχουν πάρει στο παρελθόν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΙΟΣ

Στις 5 Μαΐου έγραφα για  την επέτειο των 20 ετών που συμπλήρωσε το παρόν ιστολόγιο (ΜΙΑ ΑΞΈΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ) και δεν ανέφερα ότι αυτή την μέρα εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου Εφραίμ που όπως διαβάζω στην Βικιπαίδεια γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας  και πέθανε στις 5 Μαΐου 1426.
 Ο Άγιος Εφραίμ ο νεομάρτυρας, απεικονίζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία ως μια λεπτή, ασκητική φιγούρα με μαύρα μαλλιά και γένια, ντυμένη με τα μαύρα άμφια ενός μοναχού.
Διαβάζουμε λοιπόν στην Βίκι ότι:  το κοσμικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης. Εκάρη μοναχός, πήρε το μοναστικό όνομα Εφραίμ και εγκαταστάθηκε στην Αττική για να ζήσει στην τότε Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο όρος Αμώμων. Το 1424 το μοναστήρι καταστράφηκε από επιδρομές οθωμανικών στρατευμάτων. Ο Εφραίμ δραπέτευσε και έζησε για έναν ακόμη χρόνο ως ερημίτης ανάμεσα στα ερείπια του μοναστηριού. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1425 αιχμαλωτίστηκε σε άλλη τουρκική επιδρομή. Κρατήθηκε αιχμάλωτος και βασανίστηκε για περισσότερους από οκτώ μήνες, ώσπου τελικά βασανίστηκε μέχρι θανάτου στις 5 Μαΐου 1426. Μια μουριά, που πιστεύεται ότι ήταν αυτή στην οποία κρεμάστηκε ο άγιος, παρουσιάζεται σήμερα ως αντικείμενο λατρείας μέσα στο ανακαινισμένο μοναστήρι.
Στις 11 Μαρτίου 2011, με επιστολή του προς την Εκκλησία της Ελλάδος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ενημέρωσε ότι «υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, συνωδά τη κρατούση πράξει και τάξει της Αγίας ημών Εκκλησίας, ανεγράφη προσφάτως εν ταις Αγιολογικαίς δέλτοις της Εκκλησίας ο Άγιος Ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο νέος, ο εν τω όρει των Αμώμων μαρτυρικώς τελειωθείς, της μνήμης αυτού τελουμένης τη ε Μαΐου εκάστου έτους, της δε ευρέσεως των λειψάνων αυτού εορταζομένης τη γ Ἰανουαρίου εκάστου έτους, εκδοθείσης επί τούτω Πατριαρχικής και Συνοδική Πράξεως». Σε συνεδρίασή της, στις 29 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε, επίσης, να συμπεριλάβει τον Άγιο Εφραίμ τον νεομάρτυρα στο εορτολόγιο του Πατριαρχείου Μόσχας.

Το μοναστήρι της Νέας Μάκρης, το κέντρο της λατρείας του αγίου και της θαυματουργίας του, είναι πλέον πολυσύχναστος τόπος προσκυνήματος που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες, κυρίως ανθρώπους που προσεύχονται για θεραπεία ασθενειών.
Στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, από όπου ήταν η καταγωγή του, γίνεται πανήγυρις στον Ιερό ναό Αγίου Στεφάνου όπου, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν απέναντι στο πατρικό του.
Διαβάζοντας λοιπόν τα παραπάνω με τις τόσο λεπτομερείς χρονολογικές αναφορές θεωρεί κανείς  ότι ο βίος του και το μαρτύριο του θα αναφέρεται σε γραπτά από κάποιους σύγχρονους του πριν 600 τόσα χρόνια.
Με έκπληξη όμως διαβάζουμε στην Βίκι ότι ΤΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΟΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΚΑΡΙΑ ΔΕΣΥΠΡΗ ΤΟ 1950!
Όπως γράφω στο ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ; κατά τον ίδιο κλασσικό τρόπο βρέθηκε από μοναχή εκεί η εικόνα της Παναγίας στην Τήνο και βέβαια η Ορθόδοξη εκκλησία όταν τα ευρήματα αυτά επιτυγχάνουν να προσκομίζουν πολλά χρήματα στα παγκάρια δεν έχει κανένα λόγο να μην αποδεχτεί τα οράματα μοναχών ως πραγματικά.
Το 2011 όταν ο Πατριάρχης αγιοποίησε τα λείψανα ενός  αγνώστου χρονολογίας  και φύλου σκελετού ήξερε πολύ καλά, ότι με μια διαθέσιμη από χρόνια εξέταση τους με άνθρακα 14 θα μπορούσε να διαπιστώσει τουλάχιστο από πότε είναι  αυτός ο σκελετός.
Όμως με κανένα τρόπο δεν ήταν διατεθειμένος να την πάθει όπως οι Καθολικοί με την σινδόνη του Τορίνου που ενώ έλεγαν ότι με αυτήν είχε γίνει η αποκαθήλωση του Χριστού από τον σταυρό, όταν εξετάστηκε το 1988 επιστημονικώς διαπιστώθηκε ότι ήταν από τα χρόνια του Μεσαίωνα (1260-1390)!
Το τραγικό όμως είναι ότι και η πολιτεία αντί να αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα  κάθε προσπάθεια εξαπάτησης του κόσμου και να παρουσιάζει με  αντικειμενικότητα την πραγματικότητα, αντίθετα εμφανίζει χωρίς κανένα σχόλιο στην τηλεόραση την μοναχή πως  βρήκε τον σκελετό κατόπιν οράματος!

Θα μου πεις ότι, όπως γράφω στο   H ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΙΑ ΜΕ ΤΟ «ΑΓΙΟ» ΦΩΣ τι μπορώ να περιμένω από ένα κράτος που και αυτό εκμεταλλεύεται την θρησκοληψία του κόσμου  και υποδέχεται κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους μια λάμπα με φως που άναψε με αναπτήρα!
Ασύδοτος επίσης, καθώς κανένας εισαγγελέας δεν ασχολείται με τις θρησκευτικές απάτες, ο έχων το ίδιο όνομα με τον Άγιο μοναχός, περιφέρει τακτικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό μια από τις πολλές ζώνες της Παναγίας από την πλούσια γκαρνταρόμπα της, γιατί δεν έχει και το αποκλειστικό copyright σε αυτές, όπως γράφω στα ποστ μου ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ; και ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!

Έτσι λοιπόν ένας αγνώστου προέλευσης και ηλικίας σκελετός, βαφτίστηκε από μια μοναχή σε Άγιο Εφραίμ και τιμάται και αυτός όπως και η εξίσου ανύπαρκτη Αγία Βαρβάρα  από την Εκκλησία μας.
Τουλάχιστον αυτήν, όπως γράφω στο  Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) :Η Καθολική Εκκλησία, απευθυνόμενη σε ένα ευρύτερο και ποιοτικότερο κοινό μέσα στο εχθρικό περιβάλλον του δυτικού διαφωτισμού, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, απέσυρε την αγία από το επίσημο εορτολόγιό της στα πλαίσια της μεγάλης αναθεώρησης του 1969, παραδεχόμενη την έλλειψη ιστορικών στοιχείων. Στο αποδιδόμενο στον άγιο Ιερώνυμο μαρτυρολόγιο (4ος-5ος αι.) η Βαρβάρα είναι απούσα.
Το πάλαι ποτέ στις εκθέσεις στο σχολείο στο τέλος γράφαμε και το ηθικόν δίδαγμα το οποίο εδώ είναι ότι: όσοι στον ύπνο τους βλέπουν οράματα με λείψανα πρέπει να ανταμείβονται. Ήδη στην μονή η Μακαρία  απεικονίζεται ως Οσία αλλά και με φωτοστέφανο αγίας !

---

 Και στην έγκυρη σε θέματα θρησκείας και σεξ εφημερίδα ESPRESSO διαβάζουμε την συγκλονιστική είδηση  ότι : Προς αγιοποίηση η γερόντισσα Μακαρία από την Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

MAZI του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Με φοβερό χιούμορ ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης έγραψε το παρακάτω  απολαυστικό κείμενο με τίτλο ΜΑΖΙ ,με το  οποίο κατακεραυνώνει με σαρκασμό την επικράτηση του ως λέξη , στην σύγχρονη εποχή. Το μεταφέρω ολόκληρο με την δική μου προσθήκη εικόνων.

 

Επειτα από τόσα χρόνια παπάντζας και μεγαλοστομίας, συνεχίζουνε στην πολιτική διάφοροι να χρησιμοποιούν τα ίδια κλισέ – κυρίως, ακόμα, βασίζονται στη λωποδυσία του «μαζί». Είμαστε μαζί, πορευόμαστε, μαζί, τα καταφέρνουμε μαζί, ο τάδε στην κυβέρνηση κι ο λαός στην εξουσία. Πάντως πάμε πακέτο, είμαστε κολλητοί, είμαστε κώλος και βρακί, αλληλοεξαρτώμενοι και αλληλοεξυπηρετούμενοι (κάτι σαν παντοτινό ΟΠΕΚΕΠΕ) και πάμε μαζί στο έρεβος. Τυφλός τυφλόν οδηγεί αμφότεροι εις γκρεμόν πεσούνται και αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων.

Πάμε αγκαλιά στον Ζάλογγο και ό,τι και να γίνει εμείς είμαστε μαζί – το βλέπεις αυτό το κλισέ ακόμα και σε αρκετές διαφημίσεις, στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, δεν θυμάμαι πού· τα έχω μπερδέψει. Πάντως είμαι με κάποιους μαζί και δεν το ξέρω, δεν το ήξερα ποτέ, και θα είμαι πάντα, καθώς φαίνεται, ερήμην μου, θα πορεύομαι αγκαζέ. Οχι, ρε φίλε, δεν θέλω να είμαι με κανέναν μαζί, δεν αντέχω αυτές τις παρέες και την απάτη αυτής της σχέσης. Μπορεί να σε ψηφίζω, μπορεί να είμαι ή όχι στη ΔΕΗ, να πληρώνω το ρεύμα στη ΔΕΗ ή στον ΟΤΕ, αλλά δεν είμαι με κανέναν μαζί απ’ αυτούς, η σχέση είναι ανελέητα εμπορική και ξεκάθαρη: πληρώνω, μου φέρνουν ρεύμα, δεν πληρώνω, μου το κόβουν. Ευεργετικός, καθαρός κυνισμός. Οχι μπούρδες περί του ότι είμαστε μαζί και θα πάμε να φάμε και μια πάστα στον Τερκενλή.
Αυτό το δήθεν προοδευτικό παραμύθι ότι δεν πρέπει να μένουμε μόνοι, να μην είμαστε μοναχοί, αλλά οπωσδήποτε με κάποιους άλλους, κοινωνικοποίηση και τρίχες κατσαρές, αδερφοποίηση και τρέχα γύρευε – ενώ ένα κάρο άνθρωποι έχουνε κάνει μεγάλο αγώνα, ακριβώς για να ξεφύγουνε από αδέρφια, ξαδέρφια και συγγενείς και να μείνουνε επιτέλους μόνοι τους, να ησυχάσουν, να πιάσουνε το αφτί τους και να συλλογιστούν.

Ευτυχής είναι ο άνθρωπος που μπορεί να μένει μόνος του είπε κάποιος σοφός, και δεν θα είχε άδικο. Σκέψου την εποχή που ήσουνα στον στρατό και κοιμόσουνα αναγκαστικά μαζί με άλλους διακόσιους ή να είσαι άρρωστος στο νοσοκομείο και να σε βάλουν σε θάλαμο μαζί με άλλους τέσσερις γέρους, που γκρινιάζουν, ροχαλίζουν, κάνουνε αεράμυνα, φλυαρούν, βρωμούν και βογκούν όλη νύχτα. Γιατί να είμαστε μαζί, ρε φίλε; Είναι υποχρεωτικό;

Σκέψου κάποιον πρόσφυγα που μένει σε σκηνή με άλλους πέντε ή με την οικογένειά του, μαζί, μαζί, ο ένας πάνω στον άλλον, πάρε το πόδι σου απ’ το στόμα μου, ή σε πολύ μικρό σπίτι με άλλους δέκα, και να περιμένει σειρά στην τουαλέτα, να περιμένει στη σειρά να πλυθεί και να μην μπορεί να κουνηθεί – πάντως είναι μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί. 

Τον χαιρετάς τον άλλον, είναι γνωστός, ούτε καν φίλος, κι έρχεται και κολλάει
επάνω σου, σε σφίγγει· σου μιλάει απ’ το μισό μέτρο, κι έχει και δυσοσμία στο στόμα και δεν στέκεται στο ενάμισο μέτρο, όπως όλοι οι Ευρωπαίοι, παρά σε ζορίζει, σε ζουλάει, σε χτυπάει στην πλάτη, σε φιλάει, σιγά ρε φίλε, θα μας πηδήξεις κιόλας, στάσου σε κάποια απόσταση, μη με πιέζεις – δεν έχω οξυγόνο.
Βαλκανική κατάχρηση οικειότητας. Ετσι λέγεται· αλλά ο άλλος επιμένει στην πολιτική ή στην εμπορική διαφήμιση στο σλόγκαν-κλισέ: «Μαζί». 

Δεν γουστάρω μαζί με κανέναν απ’ αυτούς, ποιος τους είπε ότι ενδιαφερόμαστε να είμαστε μαζί με κάποιους οπωσδήποτε; Εντάξει, ρε φίλε, σε ψήφισα, βγήκες, κάνε τη δουλειά σου σωστά κι εγώ τη δική μου, κράτα με σε απόσταση, όπως την πεθερά σου, και άσε με ήσυχο. Γιατί να είμαστε μαζί; Μήπως έχουμε παίξει και τάβλι και δεν το θυμάμαι; Aυτή η φιλολογία περί κοινωνικοποίησης , η μανία να μας βάζουνε κάπου μαζί κι εξαιτίας αυτού να οφείλουμε να είμαστε χαρούμενοι, απλώς διότι συνυπάρχουμε στο ίδιο μέρος, είναι ακατανόητη.

 Δεν βλέπουνε πως κανείς δεν θέλει να είναι με άλλους, ο καθείς θέλει να είναι απλώς βυθισμένος στο κινητό του και στον κόσμο του, ασφαλής μέσα στη μοναξιά και στις αυταπάτες του; Οτι δεν αντέχει άλλον κανονικό, ζωντανό άνθρωπο, ότι μια χαρά τη βολεύει μοναχός του και δεν έχει ανάγκη κανέναν; Τώρα μάλιστα με τα κομπιούτερς, τα Netflix, το YouΤube, το Facebook και τα λοιπά, μπορεί κανείς να ζήσει επαρκής, μοναχός και χαρούμενος μιαν ολόκληρη ζωή. Τι δουλειά έχει να είναι μαζί με κάποιον πολιτικό, μουρόχαβλο υποψήφιο, στην εξουσία, ή στη μη-εξουσία, μαζί με τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, ή κάποια άλλη εταιρεία – δεν τους φτάνει ότι είναι απλός και καλός πελάτης, ότι κάθε μήνα πληρώνει το χαράτσι; Τι θέλουνε, δήθεν, παραπάνω;
Ρε, μανία να είμαστε μαζί. Αφήστε μας ησύχους, ρε παιδιά, δεν θέλουμε παρέα, δεν αντέχουμε να είμαστε με αγνώστους, ή ακόμα και με κάποιους γνωστούς, παίξτε παραπέρα, αφήστε μας στην ωραία, λαμπρή, επαρκέστατη μοναξιά μας. Εχουμε τόσα να κάνουμε μόνοι μας – μην ενοχλείτε. Ούτε εξουσία θέλω ούτε συναναστροφές με άσχετους ούτε πολλές πολλές οικειότητες. Καταρχήν, έχω το κινητό – ποια καλύτερη παρέα; Είναι υπάκουο, το έχω αποκλειστικό, και κυρίως: δεν έχει διαφορετικές ιδέες από μένα και δεν λέει ανοησίες.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.