Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2022

ΤΑ ΚΑΥΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΛΑΣΤΗΜΑΤΑ ΕΚΛΑΣΕ, ΔΙΑ ΞΟΑΝΩΝ ΔΕ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΔΩΝ…




Σήμερα στους περισσότερους το όνομα Γεώργιος Μυστριώτης είναι παντελώς άγνωστο. Και όμως στις αρχές του 20ου αιώνα ο Μυστριώτης ήταν από τους μεγάλους γλωσσαμύντορες της καθαρεύουσας και οι απόψεις του οδήγησαν σε διαμάχες που είχαν σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν και νεκροί. Αυτό έγινε με τα Ευαγγελικά του 1901 και τα Ορεστειακά του 1903, όταν ξεσήκωσε  διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, την πρώτη φορά για τη μετάφραση του Ευαγγελίου, και τη δεύτερη για την παράσταση της Ορέστειας σε μετάφραση σε απλή καθαρεύουσα, ούτε καν σε δημοτική!  
Ως αντιπρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας δίδασκε στις Αρσακιάδες τις αρχαίες τραγωδίες στο πρωτότυπο.


Ο ίδιος επίσης  ανέβαζε παραστάσεις με αρχαίες τραγωδίες  στα αρχαία, και πίστευε ότι η Αρχαία Ελλάδα  θα ανασταινόταν στα παλιά της εδάφη όταν θα εμφανίζονταν μέσω του θεάτρου αντίστοιχοι συγγραφείς με τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη.
Η αντίθεση των υποστηρικτών της καθαρεύουσας στους υποστηρικτές της Δημοτικής, τους μαλλιαρούς όπως τους χαρακτήριζαν, έφτανε σε υπερβολές και κατηγορίες  ότι πχ έλεγαν «Κεχριμπάρα» την Ηλέκτρα, «Κρυφό τσιμπούσι» τον Μυστικό δείπνο, «Κώτσο Παλιοκουβέντα» τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και άλλα αντίστοιχα.
Όπως γράφει ο Νίκος Σαραντάκος ο  Βάρναλης έγραφε για τον Μυστριώτη:
Ένας σφαιρικός όγκος από σάρκες με ψηλό καπέλο, με φράκο, με κομπολόγι στο χέρι και με μια ομπρέλα στην αμασκάλη. … Μορφή και γενειάδα Σειληνού του Ρούμπενς με γυαλιά! Όταν μιλούσε ή δίδασκε άρχιζε και τέλειωνε τις φράσεις του με ένα γρύλλισμα. Άλλοι τον χαρακτηρίζουν «γοριλόμορφο» ή «δασύτριχο σαν γορίλα».


Ο Νίκος Ποριώτης (1870-1945) είχε σπουδάσει κλασσική φιλολογία και ξένες γλώσσες και εργάστηκε ως μεταφραστής. 
Δεινός γνώστης της γλώσσας ο Ποριώτης έγραψε το 1912 ένα εξαιρετικό σε άπταιστη αττική διάλεκτο εγκώμιο για τον Μιστριώτη, χρησιμοποιώντας  όμως λέξεις που ακούγονται άσεμνες, υβριστικές και χλευαστικές.
Για να το πετύχεις  αυτό δεν είναι πάντως απαραίτητο να χρησιμοποιήσεις λέξεις άγνωστες στους περισσοτέρους, αλλά συνδυάζοντας με επιτυχία λέξεις απλές . Ένα εξαιρετικό δείγμα τέτοιας γραφής είναι το σχόλιο που έγραψε ο Γ. Πωπ σε κάποια επίθεση που είχε δεχθεί από τον Γεώργιο Βλάχο : «τοιούτον άρθρον δεν διενοήθη νους τις, ουδέ έγραψε χειρ τις, αλλά πους τις»
 
Αντιγράφω από εδώ το επίγραμμα του Ποριώτη και τις εξηγήσεις των λέξεων σε αυτό, όπως και την μετάφραση του στα νεοελληνικά  από τον Νίκο Σαραντάκο:
 
Γεωργίω τω Μιστριώτη,
ανδρί φρενήρει και ευήθει,
την τε ιδέαν αστείω
και την πνοήν βρομείω,
κολερών ακέστορι
και λασίων πύκτη,
Ανθ’ ων
της γλωσσικής κατοργάδος,
τους κατώρυχας εξεκαύλωσε
και της ποιητικής οινάδος
τα καυλία και τα βλαστήματα έκλασε,
δια ξοάνων δε και κουράδων
τους πολυψόφους
των λόγων κολοσυρτούς
ψολόεις κατουρίσας
και πάντας κατακυλήσας
κατ’ αξίαν ει και αϊδώς φυσά,
Ανάθεμα
 
Η εξήγηση των λέξεων με κόκκινο.
φρενήρης = μυαλωμένος, φρόνιμος· αλλά σήμερα έξαλλος
ευήθης = αγαθός, άδολος· αλλά σήμερα ανόητος
ιδέα = μορφή
αστείος = ευγενής στους τρόπους, κομψός
βρόμειος = βροντερός
κολερός = αυτός που έχει κοντό τρίχωμα
ακέστωρ = ο θεραπευτής
λάσιος = δασύτριχος, μαλλιαρός
πύκτης = ο πυγμάχος
κατοργάς = αυτή που κάνει όργια· αλλά οργάς είναι ο εύφορος αγρός
κατώρυξ, κατώρυχος = καταχωσμένος
εκκαυλώ (εξεκαύλωσε) = αναπτύσσω βλαστό (για φυτό)
οινάς = άμπελος
κλάω, κλω (έκλασε) = τσάκισε, έσπασε
κουράς = ζωγραφική σε οροφή
πολύψοφος = που κάνει μεγάλο θόρυβο
κολοσυρτός = θορυβώδης όχλος
ψολόεις = γεμάτος καπνιά (ψολός = καπνός)· επίθετο του κεραυνού, άρα ‘σαν κεραυνός’
κατουρίζω = οδηγώ πλοίο στο λιμάνι με ούριο άνεμο· αλλά και φέρω κάτι σε αίσιο τέλος
κατακυλήσας (σωστό: κατακηλήσας) = γοητεύοντας
αϊδής = τυφλός, αλλά και αφανής
φυσώ = υπερηφανεύομαι, κορδώνομαι
ανάθεμα = αφιέρωμα
 
Όποιος δεν γνωρίζει την αρχική σημασία των λέξεων διαβάζοντας το θεωρεί πως το ποίημα αυτό κοροϊδεύει με αρκετά τολμηρό τρόπο τον Μιστριώτη.
Όμως η νεοελληνική του μετάφραση αποδεικνύει το αντίθετο!
 
Στον Γεώργιο Μιστριώτη, άνδρα συνετό και αγαθό, στην όψη ωραίο και στην αναπνοή βροντερό, τον προστάτη των κουρεμένων και διώκτη των μαλλιαρών, επειδή της γλωσσικής εύφορης γης τα φυντάνια ξεβλαστάρωσε και του ποιητικού αμπελώνα τους βλαστούς και τις παραφυάδες έσπασε και αφού με ξόανα και τοιχογραφίες τους πολυθόρυβους όχλους οδήγησε σαν κεραυνός σε αίσιο πέρας και τους πάντες γοήτευσε κατ’ αξίαν , αν και μετριοφρόνως κορδώνεται, αφιέρωμα!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΕΣΥ




Αν κάτι αποδείχτηκε από τα πράγματα τα χρόνια της πανδημίας είναι ότι το πολύπαθο και συνεχώς λοιδορούμενο ΕΣΥ κατάφερε, παρά τα τεράστια προβλήματα που έχει, να ανταπεξέλθει αξιοπρεπώς και αποτελεσματικά στις τεράστιες ανάγκες που προέκυψαν αυτά τα χρόνια στην υγεία .
Η πανδημία ανάγκασε την κυβέρνηση να αναπτύξει ένα σημαντικό αριθμό νέων μονάδων, που μπορεί μεν να μην είναι άρτια εξοπλισμένες και επανδρωμένες με πλήρως καταρτισμένο προσωπικό, αλλά το ήδη υπάρχον προσωπικό σε αυτές μπαίνοντας κατ΄ευθείαν στην μάχη κατά του κορονοϊού κατάφερε να  αποκτήσει πλέον εκ των πραγμάτων, την εμπειρία αντιμετώπισης βαρύτατων και με προβλήματα περιστατικών.
Το μόνιμο και χρόνιο πρόβλημα του ΕΣΥ είναι το ότι οι υπηρετούντες σε αυτό νοσηλευτές είναι από χρόνια πολύ κάτω από τον αναγκαίο αριθμό.
Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΟΟΣΑ στα τέλη του 2020 αναλογούσαν στην Ελλάδα 3,4 νοσηλευτές σε 1000 κατοίκους όταν στην ΕΕ ο μέσος όρος είναι 8,2 στους 1000.
Αλλά και με το ιατρικό προσωπικό υπάρχουν προβλήματα. Τα χρόνια της κρίσης είχαν σταματήσει οι προκηρύξεις για θέσεις στο ΕΣΥ ενώ ταυτόχρονα και όσες είχαν γίνει πάγωσαν και σταμάτησαν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ενώ γινόταν συνταξιοδότηση γιατρών, νέο αίμα να μην εισέρχεται σε αυτό, με αποτέλεσμα την γήρανση του υπηρετούντος προσωπικού με κατάληξη η πλειονότητα σήμερα των υπηρετούντων να είναι πλέον Διευθυντές!.
Η διάφορες επείγουσες ανάγκες καλύπτονταν με επικουρικούς ιατρούς με καθορισμένο χρόνο θητείας.
Τον Οκτώβριο ο υπουργός Υγείας δήλωσε: «Αυτή τη στιγμή, στο ΕΣΥ έχουμε 2.100 μόνιμους ιατρούς που μπήκαν τα τελευταία δύο χρόνια και είναι 2.000 επικουρικοί και αντιστοίχως είναι άλλοι 12.000 επικουρικοί νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό»
Στις παραπάνω ελλείψεις που ανέφερα προηγουμένως προστέθηκε και η παράλογη και αντιεπιστημονική άρνηση 4727 εργαζομένων στα Νοσοκομεία να εμβολιαστούν και οι οποίοι βρίσκονται ήδη σε αναστολή εργασίας !
Τον περασμένο Σεπτέμβριο ήταν 7000, αλλά εν τω μεταξύ άλλοι εμβολιάστηκαν και άλλοι νόσησαν και επέστρεψαν στην εργασία τους με πιστοποιητικό νόσησης.
Για τους υπόλοιπους η προθεσμία που τους έχει δοθεί για να μην βρεθούν εκτός ΕΣΥ, με καταγγελία της σύμβασης τους, είναι μέχρι 31 Μαρτίου και ελπίζω να μην αλλάξει η σωστή αυτή κυβερνητική απόφαση με διάφορες δικαιολογίες για να αποφευχθεί  το  πολιτικό κόστος.
Μεταξύ των 4727 είναι 495 γιατροί ,που η προσωπική μου άποψη είναι πως θα έπρεπε να τους αφαιρεθεί πλέον η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Δεν νοείται να είσαι γιατρός και να είσαι αντιεμβολιαστής. Είναι σαν να είσαι παπάς και να δηλώνεις άθεος ή στρατιωτικός που αρνείται να χρησιμοποιεί όπλα!
Οι υπόλοιποι είναι 2416 νοσηλευτές, 698 διοικητικοί και 1118 λοιπό προσωπικό.
Μετά την απόλυση των ανεμβολίαστων δύο είναι οι λύσεις που προκρίνονται.
Η πρώτη είναι η άμεση προκήρυξη των θέσεων στη βάση του κανόνα 1:1 (δηλαδή μία πρόσληψη για μία αποχώρηση), ενώ στο τραπέζι βρίσκεται και η πρόταση να μετατραπούν σε οκτάμηνες οι τρίμηνες συμβάσεις.
Στα σκαριά επίσης είναι όπως φαίνεται και η προκήρυξη για 4000 νοσηλευτές η οποία είχε αναγγελθεί ήδη από τον Μάιο, μετατέθηκε για  τον Σεπτέμβριο αλλά μετατέθηκε ξανά για τον Ιανουάριο 2022. Ίδωμεν.
 Η προκήρυξη αφορά προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού, οι οποίοι ήδη εργάζονται σε νοσοκομεία και τους οποίους η εμπειρία στη διάρκεια της πανδημίας, θα τους πριμοδοτήσει με μόρια για την πρόσληψή τους.
Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του ΑΣΕΠ Θ. Παπαϊωάννου η προκήρυξη θα 'πάρει το δρόμο της', όταν το Υπουργείο Υγείας  καταγράψει τα κενά και τις θέσεις».
Παράλληλα με τη προκήρυξη για το νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό, θα ανακοινωθεί και νέα προκήρυξη για 910 μόνιμους γιατρούς σε όλα τα νοσοκομεία και κέντρα υγείας της χώρας.
Σε πρόσφατο δημοσίευμα φαίνεται πως ήδη έχει γίνει η κατανομή των θέσεων.


Στην εν λόγω προκήρυξη θα συμμετάσχει, όπως ειπώθηκε  το επικουρικό νοσηλευτικό προσωπικό με αυξημένη μοριοδότηση.
 Ελπίζω πως δεν θα δοθεί νέα παράταση στην προκήρυξη των θέσεων γιατί η κόπωση του προσωπικού από την άνευ ωραρίου εργασία είναι πλέον ευδιάκριτη. Χαρακτηριστική είναι η παραίτηση του οικογενειακού γιατρού στην Κέρκυρα που παραιτήθηκε λέγοντας:
«Δεν είναι ανεκτό» καθημερινό ωράριο από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ συν 13-15 εφημερίες το μήνα «εκλιπαρώντας για 1 ή 2 απογεύματα ελεύθερα στη βδομάδα»
 
 

Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΦΓΑΝΟΙ ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΑΝ ΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΉ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ




H  Τζαλαλαμπάντ είναι μια πόλη του Αφγανιστάν 130 χιλιόμετρα περίπου από την πρωτεύουσα Καμπούλ. Στον πίνακα φαίνονται τα τείχη της από τα οποία βγαίνει ένα άγημα για να βοηθήσει τον  εξαντλημένο στρατιωτικό  γιατρό Γουίλιαμ Μπράιντον. Ο Μπράιντον είναι ο μοναδικός επιζών από τους 16.500 Βρεττανούς που έφευγαν από την Καμπούλ. Από αυτούς μόνο οι 4,500 χιλιάδες ήταν στρατιωτικό προσωπικό, ενώ οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα και βοηθητικό προσωπικό. Για την  ακρίβεια, ο Μπράιντον ήταν ο πρώτος που έφτασε εκεί , διότι υπήρξαν και κάποιοι λίγοι ακόμη αργότερα.
Η πανωλεθρία αυτή έγινε στον Α΄Αγγλο-αφγανικό πόλεμο  που διεξήχθη μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Εμιράτου του Αφγανιστάν από το 1839 έως το 1842.
Αρχικά, οι Βρετανοί παρενέβησαν επιτυχώς σε μια διαδοχική διαμάχη μεταξύ του εμίρη Dost Mohammad (Barakzai) και του πρώην εμίρη Shah Shujah (Durrani), τον οποίο εγκατέστησαν κατά την κατάληψη της Καμπούλ τον Αύγουστο του 1839. Η κύρια βρετανική και ινδική δύναμη που κατέλαβε την Καμπούλ μαζί με τους συνοδούς  τους και τα γυναικόπαιδα τους είχαν  υπομείνει εκεί σκληρούς χειμώνες.


Η υποχώρηση του 1842 από την Καμπούλ, που ονομάζεται επίσης Σφαγή του στρατού του Elphinstone, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Αγγλο-Αφγανικού Πολέμου, ήταν η υποχώρηση των δυνάμεων της Βρετανικής Εταιρείας της Ανατολικής Ινδίας από την Καμπούλ. Μια εξέγερση στην Καμπούλ ανάγκασε τον τότε διοικητή, υποστράτηγο Γουίλιαμ Έλφινστοουν, να στείλει πίσω στη βρετανική φρουρά στο Τζαλαλαμπάντ. Καθώς ο στρατός και οι πολυάριθμοι συγγενείς και εργαζόμενοι στο στρατόπεδο ξεκίνησαν την πορεία τους, δέχτηκαν επίθεση από αφγανικές φυλές. Πολλοί από το Βρετανικό σώμα πέθαναν μέσα στην χιονισμένη επιστροφή από τα βουνά, από κρυοπαγήματα ή ασιτία, ή σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών.
Οι Βρετανοί έστειλαν στη συνέχεια έναν Στρατό Αντιποίνων (
Army of Retribution) στην Καμπούλ για να εκδικηθούν την καταστροφή των προηγούμενων δυνάμεών τους. Καταλαμβάνοντας την Καμπούλ  κατάστρεψαν και το μεγαλύτερο και ωραιότερο κομμάτι της. Αυτό ήταν και το τέλος των περίφημων για την ομορφιά τους κήπων της Καμπούλ, ξακουστών στην Κεντρική Ασία για τα φρούτα τους, ιδίως τα ροδάκινα. Μετά την ανάκτηση κρατουμένων, αποχώρησαν από το Αφγανιστάν μέχρι το τέλος του έτους.

Ο Dost Mohammad επέστρεψε από την εξορία στην Ινδία για να ξαναρχίσει την κυριαρχία του.
Ήταν μια από τις πρώτες μεγάλες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Παιχνιδιού, του ανταγωνισμού του 19ου αιώνα για δύναμη και επιρροή στην Κεντρική Ασία μεταξύ Βρετανίας και Ρωσίας.
Υπήρξε βέβαια και συνέχεια αυτής της διαμάχης με τον Β΄ Αγγλοαφγανικό από το 1878 ώς το 1880. Ο πόλεμος τελείωσε μετά από μια σειρά στρατιωτικές νίκες των Βρετανών εις βάρος διαφόρων Αφγανικών δυνάμεων και στις 26 Μαΐου 1879 υπογράφτηκε η Συνθήκη της Γκανταμάκ.Μετά την υπογραφή της εν λόγω συνθήκης οι περισσότεροι από τους Βρετανούς και Ινδούς στρατιώτες αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν και οι Αφγανοί επιτράπηκε να διατηρήσουν την εσωτερική τους κυριαρχία αλλά αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τον έλεγχο της εξωτερικής τους πολιτικής στους Βρετανούς.
Δυστυχώς τα επόμενα χρόνια όσοι εισέβαλαν στο Αφγανιστάν δεν μιμήθηκαν την πολιτική των Βρετανών οι οποίοι μετά από την εισβολή τους σε αυτή την χώρα και αφού «κανόνιζαν» αυτά που ήθελαν, φρόντιζαν ταχέως να αποχωρήσουν από εκεί.
΄Έτσι οι Σοβιετικοί παρέμειναν εκεί για 10 χρόνια οι δε Αμερικανοί 20 με τα γνωστά σε όλους .αποτελέσματα.


Τον συγκλονιστικό πίνακα της αρχής Remnants of an army τον έχει ζωγραφίσει η Elizabeth Southerden Thompson, αργότερα Lady Butler (1846 – 1933). Η Thompson είχε ειδικευτεί να ζωγραφίζει σκηνές από Βρετανικές στρατιωτικές εκστρατείες.
Έγραψε για τους στρατιωτικούς της πίνακες σε μια αυτοβιογραφία που δημοσιεύτηκε το 1922: «Ποτέ δεν ζωγράφισα για τη δόξα του πολέμου, αλλά για να απεικονίσω το πάθος και τον ηρωισμό του».
Ο πίνακας εκτίθεται στο Στρατιωτικό Μουσείο του Σόμερσετ, στην Αγγλία.



Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022

Η ΥΠΟΘΑΛΨΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ




Αν σε κάτι είναι συνεπής ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο να υποστηρίζει κάθε παράνομη ενέργεια που, στον φαντασιακό κόσμο  που ζουν πολλοί υποστηρικτές του και στελέχη του, θεωρείται προοδευτική και επαναστατική.
Ο πρόσφατος θάνατος του Παπούλια μας επανάφερε στην μνήμη τις αθλιότητες που τον είχαν αναγκάσει πριν 10 χρόνια να αποχωρήσει από την παρέλαση στην Θεσσαλονίκη, με τον Σκουρλέτη τότε να τις δικαιολογεί ως «εύγλωττη αντίδραση του λαού στην αγριότητα των μνημονίων»  
Δεν μπορώ επίσης να μην θυμηθώ ότι και στα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τα δολοφονημένα από τον όχλο θύματα της Μαρφίν, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ δεν παρέστησαν, γιατί προφανώς το να πετάς μολότοφ μέσα σε μια τράπεζα και να καις ζωντανούς απροστάτευτους ανθρώπους, φαντάζει σε αρκετά μυαλά του χώρου σαν επαναστατική πράξη.
Πως να ξεχάσω επίσης τον Τσίπρα στα διόδια να υποστηρίζει τον Φεβρουάριο του 2011 το κίνημα Δεν Πληρώνω εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι η ανυπακοή απέναντι στο κράτος και τις κυβερνητικές αποφάσεις θα μαζικοποιηθεί και θα επεκταθεί, πέραν των διοδίων, και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής και να λέει: «
Είναι πράξη αντίστασης. Είναι πράξη αξιοπρέπειας και όχι ιδιοτέλειας»


Εκεί όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε ρέστα, ήταν οι καταλήψεις. Ήταν πάντα αλληλέγγυος και υποστηρικτής κάθε παράνομης κατάληψης σχολείου, Πανεπιστημίου, ή δημοσίου Κτηρίου. Το ίδιο και σε κάθε τραμπουκική δράση μειοψηφικών ομάδων στα Πανεπιστήμια.
Όπως έγραφα στο ποστ μου ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ( ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!) αθωώθηκαν οι 6 φοιτητές που έκτισαν το γραφείο του  αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου τους.
Στην αθώωση συνέβαλλε η μαρτυρία του  αείμνηστου πλέον, καθηγητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσου Κουράκη, ο οποίος ,σύμφωνα με την ανακοίνωση του κόμματοςεπαίνεσε τη στάση των φοιτητών οι οποίοι υπερασπίστηκαν το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου.
Εδώ μπορεί να διαβάσει κανείς  μερικές ακόμα από τις «προοδευτικές» ενέργειες διαφόρων αγωνιστών που έχουν γίνει στα Πανεπιστήμια αν όχι με την συμμέτοχή του ΣΥΡΙΖΑ με την συνήθη ανοχή του.
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς φέτος έγινε  μετά 34 χρόνια, εκκένωση  κατάληψης στο ΑΠΘ για να γίνει βιβλιοθήκη.
Αμέσως υπήρξε οργίλη ανακοίνωση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ εκεί, που μιλάει για «επικοινωνιακή φιέστα καταστολής», και πως η κυβέρνηση  «βάζει τις δυνάμεις καταστολής εντός του ΑΠΘ»
Αποτέλεσμα της «προοδευτικής» αυτής αντιμετώπισης από τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας νόμιμης ενέργειας του κράτους, είναι και η παρακάτω αφίσα. 


Γράφει σχετικά στο ΦΒ η κ. Βάσω Κιντή (Καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Επιστήμης και Αναλυτικής Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ):
«Ντρέπομαι που ακόμη δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τα πανεπιστήμια, τους πανεπιστημιακούς και τους φοιτητές από τέτοια φαινόμενα. Δεν είναι αυτό ακαδημαϊκό περιβάλλον για να κάνεις μάθημα και έρευνα. Μη μιλάς γιατί θα δεις τη φάτσα σου σε κηδειόχαρτο. Κινδυνεύεις. Απειλές και τρομοκράτηση. Η κυβέρνηση νομοθέτησε την πανεπιστημιακή αστυνομία και μετά την ξέχασε. Κάνει δηλώσεις συμπαράστασης ο Υπουργός ΠροΠο. Τα κόμματα; Το ΚΙΝΑΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δεν μιλάνε; Αυτοί που αρθρογράφησαν εναντίον και αυτοί που προσέφυγαν στο ΣτΕ κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας που θα μπορούσε να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα, πώς προτείνουν να αντιμετωπίζονται; Βλέπουν να μπορούν να τα αντιμετωπίσουν οι πρυτάνεις με τις ιδιωτικές ομάδες φύλαξης;»
Μετά από όλα αυτά τα καταθλιπτικά ας δούμε και την εικόνα σε ένα σοβαρό ξένο Πανεπιστήμιο και γι΄αυτό τον λόγο αντιγράφω από τη συνέντευξη της Ελένης Αρβελέρ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (21.11.2021):
– Εσείς τι θα κάνατε αν ήσασταν πρύτανης ή πρόεδρος τμήματος στην Ελλάδα;
– Όταν έγινα πρόεδρος της Σορβόννης κόλλησα μια ανακοίνωση στους τοίχους και των 17 κτιρίων του πανεπιστημίου. Έγραψα ότι είμαι υπεύθυνη για την ακεραιότητα των προσώπων και την ακεραιότητα του επιστημονικού εξοπλισμού. Οποιαδήποτε απειλή εναντίον τους θα επιφέρει την παρουσία της αστυνομίας μέσα στα κτίρια. Έφερα την αστυνομία 22 φορές στη Σορβόννη, αλλά πάντοτε ήμουν πρώτη, μπροστά· δηλαδή δεν άφησα ποτέ την αστυνομία να μπει μόνη της, γιατί νέα παιδιά από τη μια πλευρά, νέα παιδιά από την άλλη, βρίζονταν, οι αστυνομικοί έβγαζαν τα κλομπ και άρχιζαν τα επεισόδια. Αλλά με τον πρύτανη μπροστά δεν γίνονταν επεισόδια και η ιστορία τελείωνε και έφευγαν.
– Θυμάστε μία από αυτές τις φορές;
– Μια μέρα είχαν κλείσει τα πάντα, ως και το δικό μου γραφείο. Οι συνεργάτες μου μού έλεγαν να φύγω. Όχι, είπα. Να έρθουν να με δουν. Ήρθαν καμιά 15αριά, κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι και τους είπα: «Ελένη Αρβελέρ, πρύτανης της Σορβόννης, εσείς ποιοι είστε;». Και οι 15 είπαν ένας ένας τα ονόματά τους και τη σχολή τους. Από τότε που λες το όνομά σου είσαι υπεύθυνος πολίτης, δεν κάνεις τίποτα για το οποίο δεν είσαι υπερήφανος. Και κουβέντα στην κουβέντα, τους λέω: «Άντε, ανοίξτε τα πάντα και τελειώσαμε». Αυτά όμως αποκλείεται να γίνουν εν Ελλάδι γιατί και τα παιδιά εδώ δεν έχουν την απαιτούμενη κουλτούρα. Κρέμασαν στον πρύτανη ταμπέλα. Ε, τώρα, είναι πράγματα αυτά; Τα παιδιά δεν έχουν την παιδεία…



Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022

ΕΝΑ ΚΟΡΑΚΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΕ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΟΝ ΣΕΦΕΡΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ!




 Πρόσφατα είχα γράψει για ΔΥΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΕ-ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ.
Ο Γιώργος Σεφέρης είχε από το 1926 εισέλθει στον διπλωματικό κλάδο και το 1936-8 υπηρετούσε , μάλλον με δυσμενή μετάθεση, στην Κορυτσά.
Εκεί το 1937 ,προφανώς επηρεασμένος από την ποίηση του Πόε και ιδίως από το Raven,  έγραψε το ομώνυμο ποίημα του και το αφιέρωσε στον μεγάλο Αμερικανό ποιητή. 
Στις 8 Ιανουαρίου 1970 ο νέος αλλά πολύ σημαντικός συνθέτης Γιάννης Χρήστου σκοτώνεται σε τροχαίο ατύχημα σε ηλικία 44 ετών.


Ο Μίκης Θεοδωράκης βρίσκεται φυλακισμένος στο Ωρωπό, είχε γνωρίσει τον Χρήστου και συγκλονισμένος μελοποιεί σε λίγες μέρες το  Raven του Σεφέρη αφιερώνοντας  το έργο του στον αδικοχαμένο συνθέτη.  
Το  Raven (1970), όπως και το Πνευματικό Εμβατήριο (1969) της προηγούμενης χρονιάς, είναι «τραγούδια ποταμός». Έργα αρχικά για μικρή ορχήστρα και φωνή που μορφολογικά διαφέρουν από το «τραγούδι-lied» γιατί δεν βασίζονται στην εναλλαγή ρεφραίν και κουπλέ στους στίχους ούτε στη μουσική. Εδώ δεν υπάρχουν επαναλήψεις. Το κείμενο όπως και η μουσική τρέχει σαν ποταμός. Το «τραγούδι ποταμός» εντάσσεται στην κατηγορία των συμφωνικών έργων και αποτελεί έργο μεγάλης συνθετικής αξίας.
Όπως γράφει ο ίδιος: "Στις 15 Γενάρη του 1970 τελειώνω το Raven. Με τον Πέτρο, τον αχώριστο σύντροφο, οργανώνουμε την "πρώτη εκτέλεση" μέσα στην έρημη κουζίνα. Απάνω στο τραπέζι με τη λαμαρίνα, ένα μπουκάλι μπύρα. Θα την απολαύσουμε μετά τη μουσική".
Για να γράψει το τραγούδι είχε επιβάλλει στους άλλους κρατούμενους όταν τον βλέπουν να συνθέτει να μην τραγουδούν ή να σφυρίζουν
Ο συγκρατούμενος του Πέτρος είναι ένα παιδί από το Μενίδι φίλος του Λεντάκη και μετά απέκτησε στενή φιλία και με τον Μίκη.
Ο Πέτρος είχε ερωτευθεί μια κοπέλα, την οποία είχε πάρει κατά λάθος στο τηλέφωνο και μετά από μήνες και συχνές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, αυτές απέκτησαν ερωτικό χαρακτήρα. Την μέρα όμως που είχαν αποφασίσει να συναντηθούν τον συλλάβαν!
Ο  Πέτρος ζήτησε από τον Μίκη να του  τραγουδήσει το 20λεπτό τραγούδι στην κουζίνα, με δέλεαρ ένα γιαούρτι!
Όπως περιγράφει ο Μίκης: Κρατούσε το γιαούρτι το έβλεπα εγώ έτρεχαν τα σάλια μου και του το τραγουδούσα:! Αυτός συνδύασε το  Raven με την αγαπημένη του και μου επέβαλε κάθε βράδυ να του το τραγουδάω! Είχα λοιπόν κάθε βράδυ το Raven με «έπαθλο» ένα γιαούρτι, ο δε ακροατής ήταν πάντα ένας, ο Πέτρος!
 
                                                 Raven

 

In memoriam E. A. P.

 

Χρόνια σαν τα φτερά. Τί θυμάται τ’ ακίνητο κοράκι;

τί θυμούνται οι πεθαμένοι κοντά στις ρίζες των δέντρων;

Είχαν ένα χρώμα τα χέρια σου σαν το μήλο που πέφτει.

Κι αυτή η φωνή που ξαναγυρίζει πάντα, χαμηλή.

Εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζουν το πανί και τ’ αστέρια

ακούνε τον αγέρα ακούνε πέρα απ’ τον αγέρα την άλλη θάλασσα

σαν ένα κοχύλι κλειστό κοντά τους, δεν ακούνε

τίποτε άλλο, δεν ψάχνουν μέσα στους ίσκιους των κυπαρισσιών

ένα χαμένο πρόσωπο, ένα νόμισμα, δε γυρεύουν

κοιτάζοντας ένα κοράκι σ’ ένα ξερό κλωνί, τί θυμάται.

Μένει ακίνητο πάνω στις ώρες μου λίγο πιο ψηλά

σαν την ψυχή ενός αγάλματος που δεν έχει μάτια

είναι ένα πλήθος μαζεμένο μέσα σ’ αυτό το πουλί

χίλιοι άνθρωποι ξεχασμένοι σβησμένες ρυτίδες

ερειπωμένες αγκαλιές και γέλια που δεν τέλειωσαν

έργα σταματημένα σιωπηλοί σταθμοί

ένας ύπνος βαρύς από χρυσά ψιχαλίσματα.

Μένει ακίνητο. Κοιτάζει τις ώρες μου. Τί θυμάται;

Είναι πολλές πληγές μέσα στους αόρατους ανθρώπους, μέσα του

πάθη μετέωρα περιμένοντας τη δεύτερη παρουσία

επιθυμίες ταπεινές που κόλλησαν πάνω στο χώμα

σκοτωμένα παιδιά και γυναίκες που κουράστηκαν την αυγή.

Τάχα να βαραίνει πάνω στο ξερό κλωνί τάχα να βαραίνει

πάνω στις ρίζες του κίτρινου δέντρου πάνω στους ώμους

των άλλων ανθρώπων, τις παράξενες φυσιογνωμίες

που δεν τολμούν να γγίξουν μια στάλα νερό βυθισμένοι στο χώμα

τάχα να βαραίνει πουθενά;

Είχαν ένα βάρος τα χέρια σου όπως μέσα στο νερό

μέσα στις θαλασσινές σπηλιές, ένα βάρος αλαφρύ χωρίς συλλογή

με την κίνηση κάποτε που διώχνουμε την άσκημη σκέψη

στρώνοντας το πέλαγο ώς πέρα στον ορίζοντα στα νησιά.

Είναι βαρύς ο κάμπος ύστερ’ απ’ τη βροχή· τί θυμάται

η μαύρη στεκάμενη φλόγα πάνω στον γκρίζο ουρανό

σφηνωμένη ανάμεσα στον άνθρωπο και στην ανάμνηση του ανθρώπου

ανάμεσα στην πληγή και το χέρι που πλήγωσε μαύρη λόγχη,

σκοτείνιασε ο κάμπος πίνοντας τη βροχή, έπεσε ο αγέρας

δε σώνει η δική μου πνοή, ποιός θα το μετακινήσει;

ανάμεσα στη μνήμη, χάσμα — ένα ξαφνισμένο στήθος

ανάμεσα στους ίσκιους που μάχουνται να ξαναγίνουν άντρας και γυναίκα40

ανάμεσα στον ύπνο και στο θάνατο στεκάμενη ζωή.

Είχαν μια κίνηση τα χέρια σου πάντα προς τον ύπνο του πελάγου

χαϊδεύοντας τ’ όνειρο που ανέβαινε ήσυχα τη μαλαματένια αράχνη

φέρνοντας μέσα στον ήλιο το πλήθος των αστερισμών

τα κλεισμένα βλέφαρα τα κλεισμένα φτερά…

Κορυτσά, χειμώνας 1937


Theodorakis, M.: Raven / Adagio / Genzmer, H.: Harp Concerto / Fantasia for Har
Released on: 2004-01-01
Artist: Carolin Masur
Conductor: Stefanos Tsialis
Orchestra: Central German Chamber Philharmonic Composer: Mikis Theodorakis
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση             
                                   

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

ΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΙΣΗ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ 2021




Θα έλεγα πως το 2021 ήταν, για όσους είμαστε κινηματογραφόφιλοι, η χειρότερη, από κινηματογραφικής πλευράς χρονιά που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα.
Ο Κωνσταντίνος Καϊμάκης κάνει στην Athens Voice μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ανασκόπηση των ταινιών που παίχτηκαν το 2021 και αξίζει πιστεύω να την διαβάσετε.
Στην συνέχεια έχω γράψει τις ταινίες που αναφέρονται στο κείμενο και σε όσες έχω δει, έχω γράψει δύο λόγια κριτικής και την αντίστοιχη βαθμολογία που τους έχω δώσει στην κλίμακα 0-5
Ξεκινάω και εγώ, όπως και το κείμενο, με τα φίλμ που γύρισαν σκηνοθέτριες.
 
Titane
Από τις ταινίες που απορείς γιατί γυρίστηκαν! 0
 
Χώρα των νομάδων
Η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ σε αυτή την ταινία καταφέρνει να μας δώσει μια μοναδική περσόνα που καταφέρνει να επιβιώνει χωρίς να βαρυγκωμεί για την σκληρή ζωή της, και να χαίρεται με ηρεμία κάθε στιγμή της καθώς έχει πετύχει να διατηρήσει την ελευθερία της. 3
 
Promising young woman
Η Κάρεϊ Μάλιγκαν σε ένα ενδιαφέροντα ρόλο καταφέρνει να κάνει αληθοφανές το σενάριο αυτής της ταινίας. 2 ½
 
Κβο Βάντις Άιντα;
Συγκλονιστική ταινία από την εποχή της κατάληψης της Στρεμπένιτσα από τους Σέρβους και την απαράδεκτη αδράνεια της διεθνούς δυναμης να αντισταθεί στην γενοκτονία των Βοσνίων μέσα από την προσωπική ιστορία μιας διερμηνέως τους.4
 
Εξουσία του σκύλου
Μοναδικό ρεσιτάλ ηθοποιίας από τον Κάμπερμπατς, αλλά και από τους άλλους αξιόλογους συμπρωταγωνιστές του, σε μια ταινία που παρά την ατμόσφαιρα που έχει καταφέρει να δώσει η σκηνοθέτις, αφήνει τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. 2 ½
 
Πρώτη αγελάδα  (δεν έχει προβληθεί)
 
Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του
Αν δεν είχε βασιστεί σε πραγματική ιστορία θα έλεγα πως η ταινία είναι στην ουσία μια μαύρη κωμωδία που σατιρίζει τις μελό ιστορίες, τις καλλιτεχνικές ακρότητες αλλά και την αδίστακτη περιέργεια του κοινού για ότι ξεφεύγει από την συμβατικότητα. Από τον άχρωμο πρωταγωνιστής της είναι καλύτερη η γυμνασμένη πλάτη του, η δε Μπελούτσι με κακόγουστη ξανθιά περούκα περιφέρει την γερασμένη φιγούρα της χωρίς να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο στην ταινία. 1 ½
 
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
 
Και τώρα οι ταινίες από σκηνοθέτες.
 
Dune
Ταινία επιστημονικής φαντασίας που ελκύει περισότερο με την ατμόσφαιρα που έχει και την εξαιρετική της φωτογραφία, παρά με την δράση της.3
 
Οίκος Γκούτσι (δεν έχει προβληθεί)
 
Τελευταία μονομαχία
Μεγάλη παραγωγή με εξαιρετική την σκηνή της μονομαχίας αλλά με κουραστική την επανάληψη των 3 εκδοχών της ιστορίας. 2 ½
 
Crymacho
Μια ταινία που συνοψίζει όλη την προσωπική αντίληψη του Ιστγουντ για τις σχέσεις της ατομικής εντιμότητας με τις ανειλημμένες υποχρεώσεις ενός άνδρα μέσα από μια απλή αλλά τρυφερή ιστορία στο Μεξικό. 2 ½
 
Βιβλίο των εικόνων
 
το καλοκαίρι του 1985
 
Παράλληλες μητέρες
H ταινία είναι μια γνήσια κινηματογραφική απόλαυση κλασσικού τύπου και ενώ στην ουσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μελόδραμα, ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει με δεξιοτεχνικό τρόπο να το αποφύγει, έχοντας βέβαια και την βοήθεια ενός εξαιρετικού κάστ ηθοποιών. 4
 
Hand of God
Η ταινία ενώ ξεκινά με μια μοναδική φελινικού τύπου ξέφρενη περιγραφή του οικογενειακού κύκλου του πρωταγωνιστή μετά αρχίζει και σοβαρεύεται με σαφώς μειωμένη την αρχική της ορμή.   2 ½

 
West side story
 
Annette
 
Κολεκτίβ
Συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που μας δείχνει την διαφθορά στην κρατική δομή της Ρουμανίας αλλά ταυτόχρονα και τις δυσκολίες που υπάρχουν στο να αντιμετωπιστεί αυτή 3
 
Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό
 
Αντίο, ηλίθιοι
Άκρως σουρεαλιστική σάτιρα της γαλλικής γραφειοκρατίας και των ηλεκτρονικά εξαρτημένων εταιρειών που προς το τέλος χάνει την αρχική της ορμή υποχωρώντας στο μελόδραμα. 2 ½
 
No time to die
Μια ταινία έξω από το σύνηθες κλίμα των ταινιών Μπόντ που σηματοδοτεί ίσως και το τέλος τους, ή μια συνέχεια με αντίστοιχο ήρωα ίσως άλλο γένους. 2 ½
 
Άνθρωπος του θεού
 
Digger
Μια ταινία άψογη τόσο από σκηνοθετικής πλευράς και φωτογραφίας όσο και από πλευράς ηθοποιών που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες διεθνείς ταινίες. 4
 
 

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ




 

Μέχρι τώρα οι ευχές που δίναμε κάθε Πρωτοχρονιά ήταν ο Νέος Χρόνος να είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει.
Φέτος η μόνη ευχή που μπορεί κανείς να δώσει είναι,ο Νέος Χρόνος να είναι σαν και αυτούς που ζήσαμε πριν την πανδημία.
Απλά να μπορούμε να ζούμε την ζωή μας όπως τότε.
Δυστυχώς δεν θα έχουμε πια μαζί μας μερικούς γνωστούς, φίλους και συγγενείς ανεμβολίαστους που με τίποτα δεν πείστηκαν να εμβολιαστούν. Με παρηγοράει όμως το γεγονός πως εκεί που πήγαν, θα βρουν αρκετούς από τους ομοϊδεάτες πνευματικούς τους χωρίς πλέον πνεύμα, για να κάνουν παρέα και να μπορέσουν να συζητήσουν καίρια θέματα της χαμένης τους ζωής, όπως πχ αν ο Μόσιαλος διακωμώδησε την Άμωμο σύλληψη της Παρθένου με το meme που δημοσίευσε!    
Και βέβαια μια ευχή που δίνω κλασσικά και διαχρονικά τέτοιες μέρες:
Να ζήσουμε και να δούμε τα εγγόνια μας συνταξιούχους!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!



Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ




Σπανίως, αν τύχει να πέσουν στην αντίληψη μου, διαβάζω κείμενα του Τζήμερου γιατί πολλές φορές διαφωνώ με αρκετές από τις απόψεις του, αν και έχει τύχει να υποστηρίζει μερικές φορές απόλυτα σωστές θέσεις.
Έτσι θυμάμαι να έχω μεταφέρει εδώ, αυτά που έγραψε το 2015 όταν του επιτέθηκε ο Σαμαράς για όσα έγραψε για τον θάνατο 717   και τον τραυματισμό  863 προσκυνητών  στην Μέκκα. (ΟΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΤΖΙΜΕΡΟΣ )
Με ενοχλεί βέβαια ο συνεχής και μόνιμος αντιμουσουλμανισμός του, καθώς θεωρεί πως πίσω από κάθε μουσουλμάνο κρύβεται ένας τζιχαντιστής, παραβλέποντας πως εκατομμύρια μουσουλμάνοι γνωρίζουν το Κοράνι αποσπασματικά, καθώς δεν το έχουν διαβάσει, όπως αντίστοιχα ισχύει το ίδιο με την Βίβλο για εκατομμύρια χριστιανών. 
Τόσο το Κοράνι όπως και η Παλαιά Διαθήκη γράφουν μέσα για τέτοιες φρικαλεότητες, που η πλειονότητα των πιστών δεν τις γνωρίζει και σαφώς δεν τις αποδέχεται στην εποχή μας.
Μετέφερα επίσης και μια παράγραφο από κείμενο του την εποχή που ο Τσίπρας είχε πάει στην Κούβα για να αποχαιρετίσει τον  Κάστρο, τότε που  πέθανε, ένας από τους τελευταίους ισόβιους δικτάτορες του κόσμου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ )
Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού μπλόγκ έχουν επίσης σαφή επίγνωση των απόψεων μου, σχετικά με τα θέματα της θρησκείας και των λειτουργών της. Προσοχή όχι με θέματα πίστης που είναι σαφώς προσωπική θέση και δικαίωμα του καθενός, αλλά με την εκμετάλλευση από διάφορους δήθεν θρησκευόμενους αυτής της πίστης, με θύματα πολλούς αφελείς και στόχο το πορτοφόλι τους.
Έχοντας διαβάσει αντίστοιχα κείμενα του Τζήμερου μου έκανε εντύπωση ο τίτλος Ορθοδοξίας εγκώμιον όταν τον είδα.
Στην αρχή υπέθεσα πως έχει γράψει το άρθρο για να είναι αρεστός στους διάφορους ακροδεξιούς και θρησκευόμενους, με τους οποίους συναγελάζεται.
Όσο όμως προχωρούσα στην ανάγνωση τόσο και διαπίστωνα πως γράφει αλήθειες, που και εγώ κατά βάθος συμφωνούσα και οι οποίες μέχρι σήμερα δεν τις είχα δουλέψει στο μυαλό μου ενώ είχα από χρόνια τις αντίστοιχες προσλαμβάνουσες παραστάσεις και διάχυτες ιδέες. Μπορεί να μην συμφωνώ 100% με όλα όσα γράφει, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω πως το κείμενο αυτό καλύπτει  σε τεράστιο ποσοστό την αντίληψη που έχει μέσα του ο μέσος Έλληνας για την Ορθοδοξία.
 
Είμαστε οι επιβάτες ενός μικρού πλανήτη, που γυρίζει γύρω από ένα αστέρι, στις παρυφές ενός γαλαξία, που έχει τουλάχιστον 100 δισεκατομμύρια αστέρια, κι αυτός ο γαλαξίας είναι μέλος μιας τοπικής ομάδας γαλαξιών, με μεγαλύτερο τον γαλαξία της Ανδρομέδας, με περίπου ένα τρισεκατομμύριο αστέρια κι αυτή η ομάδα ανήκει σε ένα σύμπαν που έχει εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες. Πώς έγιναν όλα αυτά και, κυρίως, γιατί έγιναν; Έχει η γενεσιουργός αιτία του Σύμπαντος κάποια σχέση με την ανθρώπινη περιπέτεια; Είμαστε ένα σύνολο από ανόργανες ουσίες που κάποια στιγμή θα γίνουν αστρική σκόνη ή υπάρχει και κάτι άλλο; Ο καθένας δίνει τις δικές του απαντήσεις. Ή, αναγνωρίζει την αδυναμία του να δώσει απαντήσεις.
Σ΄ αυτόν τον χώρο, το άγνωστο, τον μεγαλειώδη, τον φοβερό, τον αδυσώπητο, ερχόμαστε γυμνοί κι ανυπεράσπιστοι, κουβαλώντας μια εκ γενετής θανατική καταδίκη και προσπαθούμε να τη διαχειριστούμε. Για πολλούς ανθρώπους η θρησκεία είναι η παρηγοριά τους σ’ αυτή την τραγική μοίρα. Για κάποιους άλλους δεν είναι. Εγώ ανήκω στους δεύτερους. Όχι γιατί αρνούμαι την ύπαρξη ανώτερων δυνάμεων από αυτές του ανθρώπου – το σύμπαν είναι τίγκα από δαύτες – αλλά γιατί το, γεμάτο εσωτερικές αντιφάσεις, ηθικό αφήγημα της θρησκείας δεν με καλύπτει. Καμμιάς θρησκείας. Υπάρχουν πολλά “εκεί έξω” που δεν ξέρω και το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι αυτή η άγνοια. Την ίδια γνώμη είχε και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Άπειρον το Θείον και ακατάληπτον και τούτο μόνον καταληπτόν: η απειρία και η ακαταληψία».
“Και τότε γιατί γράφεις αυτό το κείμενο με αυτόν τον τίτλο”; θα ρωτήσει κάποιος.
Γιατί η Ορθοδοξία, όπως όλες οι θρησκείες έχει και πολιτική διάσταση. Είναι στοιχείο της πολιτείας και του πολιτισμού μας. Έχει ενσωματωθεί στις παραδόσεις μας, στην κουλτούρα μας, στα έθιμά μας. Έχει διαμορφώσει τον τρόπο σκέψης μας. Και διότι θεωρώ καθήκον μου να προβάλω και να υπερασπιστώ αυτή τη διάσταση, που, νομίζοντάς την δεδομένη, συνηθίζουμε να ξεχνούμε.
Όλες οι θρησκείες ξεκίνησαν την “καριέρα” τους ως σύνθετα συστήματα: μεταφυσικά, νομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά. Σύντομα εντάχθηκαν στους μηχανισμούς εξουσίας, όταν δεν δημιουργήθηκαν από τους ίδιους. Αναπόφευκτα, λοιπόν, λειτούργησαν ως χωροφύλακες της σκέψης και καταστολείς κάθε νεωτερισμού. Εφόσον ο θείος λόγος είναι “τέλειος”, είναι και τελικός. Δεν μπορείς να τον τροποποιήσεις. Τέλειος ο πολεμοχαρής Γιαχβέ των Εβραίων, τέλειος και ο μισαλλόδοξος Αλλάχ. Τέλειοι τότε, τέλειοι και σήμερα. Η θρησκεία απεχθάνεται την εξέλιξη.
Ο Χριστιανισμός όμως βρήκε τη λύση. Ακύρωσε την παλιά θρησκεία με τον μόνο τρόπο που γίνεται αυτό: με θεϊκή πρωτοβουλία: «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν». Αυτά που ξέρατε, ξεχάστε τα, τώρα ισχύουν άλλα. Και ποια είναι αυτά τα άλλα; “Εντολές” παράξενες, που δεν είχαν ξανακουστεί στην ιστορία των θρησκειών: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”, “Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού”, “Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”. Κοινωνική αντίληψη απίστευτα προχωρημένη για την εποχή της: “Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.”
Ο Χριστιανισμός κατάργησε τον θεό – τιμωρό και λανσάρισε τον θεό – φίλο, τον θεό – υπηρέτη, που πλένει τα πόδια των μαθητών. Ακόμα και την αναπόφευκτη σε κάθε ηθικό σύστημα ποινή για τον παραβατικό, την μετέθεσε στο απώτατο μέλλον, αφαιρώντας τη δικαιοδοσία της επιβολής της από τους επίγειους στρατιώτες ή αντιπροσώπους του Θεού, όπως ισχύει στο Ισλάμ. Ό,τι γίνει, θα γίνει στη Δευτέρα Παρουσία, και θα το αναλάβει ο Θεός ο ίδιος. Όχι εσύ, ζηλωτή μου.
Πολλοί μπερδεύουν τις αρχές του Χριστιανισμού με τις φρικαλεότητες που διέπραξε ο κλήρος και η πολιτική εξουσία, κυρίως στη Δύση: τα βασανιστήρια, τις καύσεις αιρετικών και μαγισσών, τους ιερούς πολέμους, τις ιερές σφαγές. Και τις συγκρίνουν, συμψηφίζοντές τες, με τις φρικαλεότητες του Ισλάμ. Υπάρχει μια ουσιωδέστατη διαφορά: αυτές οι πράξεις των κατ’ όνομα Χριστιανών έγιναν ΑΝΤΙΘΕΤΑ με τις εντολές της Καινής Διαθήκης, οι αντίστοιχες του Ισλάμ γίνονται ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ των εντολών του Κορανίου.
Ο Χριστιανισμός είναι μια “αναρχική” θρησκεία που αποπολιτικοποίησε το θρησκευτικό συναίσθημα ( “Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου”, “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”), αναγάγοντάς το σε προσωπική σχέση του πιστού με το Επέκεινα. Αρνείται και την επαναστατική βία των Ζηλωτών και την απόσυρση από την κοινωνία των Εσσαίων, αναζητώντας τη λύτρωση μέσω της εσωτερίκευσης. Προτείνει νέες κοινωνικές σχέσεις, που στηρίζονται στην ελεύθερη συναίνεση. Ούτε πολυάριθμες συνάξεις χρειάζονται ούτε μεγαλοπρεπείς ναοί (“Ου γάρ εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί είμι εν μέσω αυτών”), ούτε χρυσοποίκιλτα άμφια ούτε αυτοκρατορικές τελετές, μολονότι όλα αυτά υιοθετήθηκαν από τον κλήρο, δυτικό και ανατολικό. Μια καθαρή καρδιά αρκεί. Ο Θεός θα έρθει και θα κατοικήσει σ΄ αυτή. Το σώμα του πιστού γίνεται ναός του Θεού. (…ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν αγίου πνεύματος εστίν;).
Ο Χριστιανισμός δημιούργησε τον ένθεο άνθρωπο. Πάνω σ΄ αυτή την αντίληψη οικοδομήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, ακόμα και η ίδια η έννοια της ανθρωπότητας, ως συλλογική οντότητα. Ο αντιχριστιανός αριστερός που κατηγορεί τη Δύση για απάνθρωπη συμπεριφορά στους σκλάβους ή στους κατακτημένους των αποικιών, χριστιανική αντίληψη εκφράζει! (Η οποία μπορεί να αποδειχθεί η αχίλλειος πτέρνα της Δύσης: τι γίνεται όταν εσύ σκέφτεσαι τη σωτηρία της ανθρωπότητας τη στιγμή που άλλες θρησκείες της ανθρωπότητας σκέφτονται τη δική σου εξόντωση;)
Η πιο αυθεντική έκφραση του Χριστιανισμού της ταπεινότητας υπήρξε η Ορθοδοξία. Όταν σκεφτόμαστε την Ορθοδοξία, ο πρώτος συνειρμός είναι ένα γραφικό ξωκλήσι, που αν σηκώσεις το χέρι αγγίζεις τον Παντοκράτορα. Ενώ ο πρώτος συνειρμός του καθολικισμού είναι οι καθεδρικοί – ουρανοξύστες που σού θυμίζουν συνέχεια την ασημαντότητά σου. Στην Ορθοδοξία, ο Θεός δεν σε κοιτάει από τον μεγαλειώδη τρούλο του, αλλά σκύβει και σε παίρνει από το χέρι.
Η Ορθοδοξία ως πνευματικό σύστημα κατάφερε να παρακάμψει ακόμα και τη διοίκηση της Εκκλησίας, η οποία στο μυαλό του μέσου πιστού συνδέεται συνήθως με την κοσμική εξουσία και τις αντιχριστιανικές συνήθειές της: την πολυτέλεια, την σπατάλη, την επίδειξη, τον αυταρχισμό, την υποκρισία, τις μηχανορραφίες. Ο Έλληνας ορθόδοξος επινόησε τον όρο “παπαδαριό” στηλιτεύοντας την εκκοσμίκευση του κλήρου, αλλά είναι έτοιμος να πεθάνει για τη θρησκεία του, την προσωπική του θρησκεία. Η Ορθοδοξία προσφέρει το υπόστρωμα πάνω στο οποίο ο πιστός χτίζει το δικό του σύστημα αξιών.
Αυτό το πλαίσιο ελευθερίας επέτρεψε την εξέλιξη της κοινωνίας, της επιστήμης, της Τέχνης, ακόμα και της ίδιας της θρησκείας. Η ανύπαντρη έγκυος δεν είναι η πόρνη που πρέπει να λιθοβοληθεί όπως διατάζει το Ισλάμ και η Παλαιά Διαθήκη. Είναι ένα τέκνο του Θεού που χρειάζεται φροντίδα και στοργή. Τι άλλο από εξέλιξη της θρησκείας είναι να γίνονται ταυτόχρονα ο γάμος των γονέων και η βάπτιση του παιδιού; Εξέλιξη της κοινωνίας είναι να μπορεί κάποιος να δηλώνει άθρησκος και να μην κινδυνεύει το κεφάλι του. Ούτε την επιστήμη αντιστρατεύεται ο Χριστιανισμός. Η Καινή Διαθήκη δεν ασχολήθηκε με κοσμολογικά προβλήματα όπως η Παλαιά. Τον Χριστιανισμό δεν τον απασχολεί το πώς έγινε ο κόσμος αλλά το ποια είναι η προοπτική του, σε συνδυασμό με τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της επιστήμης.
Χρειάζεται η θρησκεία στον σύγχρονο κόσμο; Προφανώς! Όσο ο άνθρωπος ψάχνει για παρηγοριά για να διαχειρισθεί τον θάνατο, κάποιος θα του τη δίνει. Χίλιες φορές, αυτός να είναι ο Εσταυρωμένος, “ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου”, παρά ένας αιμοσταγής κατακτητής με το προκάλυμμα του προφήτη. Χίλιες φορές οι διαφορές των Εκκλησιών του Χριστιανισμού να είναι το filioque και τα πρωτεία του Α ή Β ιεράρχη (το πόσο χριστιανικό είναι να τσακώνονται για τα πρωτεία οι εκπρόσωποι του Θεού της ταπεινοφροσύνης ας το αποφασίσουν οι ίδιοι) και να εκφράζονται με δελτία τύπου του Βατικανού ή της Ιεράς Συνόδου, από το να ανατινάζονται σουνίτες σε τζαμιά σιιτών.
Χρειάζεται η Ελλάδα την Ορθοδοξία; Προφανώς! Υποχώρηση της Ορθοδοξίας, σημαίνει προέλαση του Ισλάμ, καθώς, το ξαναλέω, όσοι δεν αντέχουν τη σκέψη πως «χους ει και εις χουν απελεύσει» με κάποια μεταφυσική υπόσχεση θα την υποκαταστήσουν. Προτιμώ χίλιες φορές αυτή να είναι η ανάσταση νεκρών και η ζωή του μέλλοντος αιώνος από τις 72 παρθένες, που σε περιμένουν εδώ και τώρα, ξαναμμένες, σε απόσταση ενός «μπαμ».
Επιπλέον, η Ορθοδοξία έχει ποτίσει την παράδοσή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ Χριστούγεννα χωρίς τη φάτνη, το αστέρι της Βηθλεέμ, τους τρεις μάγους, τον Αη Βασίλη, είτε έρχεται από την Καισάρεια είτε από το Ροβανιέμι. Δεν μπορώ να φανταστώ άνοιξη χωρίς Πάσχα, χωρίς το μυρωμένο αεράκι του Επιταφίου, χωρίς την υπόσχεση της αναγέννησης της ζωής μέσα από τον θάνατο. Όπως κι αν προσλαμβάνει ο καθένας αυτές τις έννοιες.
Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να υπερασπισθώ τις κοινές ρίζες του Ελληνισμού, τις κοινές μας ρίζες. Διότι όσοι βάλλουν κατά της Ορθοδοξίας δεν το κάνουν από την πλευρά του Διαφωτισμού. Το κάνουν ως αντίπαλοι, ως οπαδοί μιας άλλης εγκόσμιας θρησκείας που – τι σύμπτωση! – έχει τον ίδιο στόχο: την ισότητα και την αδελφοσύνη. Αλλά έχει εντελώς διαφορετικά μέσα για να την πετύχει: την εξολόθρευση όσων δεν υιοθετούν το συγκεκριμένο προλεταριακό μοντέλο ισότητας. Δεν είναι τυχαίο πως οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Ορθοδοξίας είναι ταυτόχρονα και πολέμιοι του έθνους. Όσοι, τέλος, βάλλουν κατά της Ορθοδοξίας, στρώνουν χαλί υποδοχής στο απεχθέστερο, στο πιο απάνθρωπο κοινωνικοοικονομικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ισλάμ, και μάλιστα στην πιο φανατική εκδοχή του, αυτή που μεταφέρουν μαζί με τα κινητά τους οι “κατατρεγμένοι μετανάστες” που μετά ανακαλύπτουμε ότι ήταν τζιχαντιστές.
Αισθάνομαι επίσης την υποχρέωση να υπερασπιστώ τον σημαντικό ρόλο του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, τον ρόλο του Αρχιεπισκόπου Αμερικής στη συσπείρωση του ομογενών των ΗΠΑ και γενικά τον ρόλο των απανταχού της γης ορθόδοξων εκκλησιών, ως συνεκτικής δύναμης του απόδημου Ελληνισμού ή ως μηχανισμού lobbying, αν προτιμάτε. Είμεθα έθνος ανάδελφον, που έλεγε και ο παρεξηγημένος Πρόεδρος, και δεν έχουμε την πολυτέλεια τού να μην είμαστε ενωμένοι, όταν διακυβεύονται εθνικά θέματα.
Όποια και αν είναι η προσωπική μας σχέση με το Επέκεινα και τα μεγάλα ερωτήματα της Ύπαρξης, έχουμε, ως Έλληνες, καθήκον να υπερασπιστούμε τα ιερά και τα όσια αυτού του έθνους, ανάμεσα στα οποία κεντρική θέση κατέχει η χριστιανική του ταυτότητα.
 
 

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2021

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ




 

Από ψηφιδωτό του 4ου αι.μ.Χ από την Αλικαρνασσό της Μ. Ασίας (σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο) που δείχνει πως οι άνθρωποι από την αρχαιότητα εύχονται τα ίδια πράγματα στις γιορτές.

 

Τα χρόνια που υφίσταται αυτό το μπλογκ, τα Χριστούγεννα απετέλεσαν το θέμα για ορισμένες σχετικές αναρτήσεις.  Φέτος λοιπόν σκέφτηκα να σας τις θυμίσω ελπίζοντας πως θα τις απολαύσετε μαζί με τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες. Αυτές είναι οι παρακάτω:
2007 ΔΥΟ ΚΑΥΣΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
2012-ΣΕΛΕΣΤΑ-Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ 23-12
2014-Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ  23-12
2015-ΤΡΕΞΑΤΕ! ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ! 23-12
2017 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 24-12
2018- ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ 24-12
2020-ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ 24-12
Εύχομαι λοιπόν για τις γιορτές και για τον νέο Χρόνο οι διαχρονικές ευχές του ψηφιδωτού να πραγματοποιηθούν όλες μαζί!
ΥΓΕΙΑ και ΖΩΗ χωρίς πια τον ιό, ΧΑΡΑ που θα έχουμε απαλλαγεί απ’ αυτόν, αναπόφευκτα ΕΙΡΗΝΗ ακόμα και με τους επιζήσαντες ανεμβολίαστους, μιας και δεν θα υπάρχει πλέον ότι σήμερα μας διχάζει, ΕΥΘΥΜΙΑ μιας και θα επανακτήσουμε την προηγούμενη ζωή μας και ΕΛΠΙΔΑ ότι τα επόμενα χρόνια δεν θα ζήσουμε ξανά αντίστοιχες καταστάσεις.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση                                                
 

Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2021

ΠΩΣ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ



Από την ελληνική δικαιοσύνη έχω τις χειρότερες εντυπώσεις.
Στον στενό οικογενειακό μου κύκλο, συγγενής μου έχει την ατυχία να έχει γειτόνισσα μια εμπαθή γυναίκα που του έχει κάνει καμιά 20ρια  μηνήσεις και αγωγές  τα τελευταία 20 χρόνια με το εξής αποτέλεσμα.
Το σπίτι του συγγενούς μου σε χωριό, κατασκευής του 1910, μπροστά του, αλλά και στα δύο του πλάγια, έχει από κατασκευής  κοινόχρηστους δρόμους. Στην πίσω μεριά του υπήρχαν 80τμ αυλής στα οποία αναπόφευκτα υπήρχε και ο βόθρος του σπιτιού. Αυτό τον χώρο ήθελε η γειτόνισσα να τον προσαρτήσει στην δική της όμορη ιδιοκτησία και τελικά το κατάφερε!
Εν μέσω όλου αυτού του δικαστικού κυκεώνα που είχαν εμπλακεί, μόνο ένας δικαστής ασφαλιστικών μέτρων έκανε τον κόπο να πάει να δει επιτοπίως την κατάσταση και να περιγράψει επακριβώς ποια είναι η πραγματικότητα. Όλοι οι άλλοι απλά αντέγραφαν ο ένας τον άλλο με τελικό αποτέλεσμα το αδιανόητο. Ένα σπίτι άνω των 100 ετών σε χωριό να μην έχει πλέον αυλή και να αναγκαστεί να έχει μέσα του τον βόθρο!
Αλλά δεν είναι μόνο οι εσφαλμένες αποφάσεις, σε προφανή και κοινής λογικής θέματα, αλλά και η καθυστερημένη απόδοση της δικαιοσύνης.
Για να βγάλει πρόσφατα το διοικητικό εφετείο μια απόφαση, σε υπόθεση  που ήταν σαφής και αυταπόδεικτη η παρανομία που είχε γίνει, έκανε 4 χρόνια!
Και το κερασάκι στην τούρτα βέβαια είναι, ότι και ο πλέον ανίκανος δικαστικός  αποκλείεται να απολυθεί από το δημόσιο γιατί έτσι θα χάσει η Βενετιά βελόνι!
Χαρακτηριστικά πρόσφατα η Πειθαρχική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου  έδειξε την πόρτα της εξόδου σε έξι δικαστικούς λειτουργούς από τους 8 που είχαν παραπεμφθεί με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης για καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων και υπηρεσιακή ανεπάρκεια.
Πρόκειται για 6 γυναίκες δικαστές και συγκεκριμένα μια πρόεδρο Πρωτοδικών, 3 Πρωτοδίκες και οι 2 Ειρηνοδίκες, οι οποίες βάση νόμου έχουν τη δυνατότητα να μεταπηδήσουν στον δημόσιο τομέα ως υπάλληλοι. Προφανώς στις νέες υπηρεσίες που θα τις λουστούν θα διαπρέψουν!
 
Γράφει σχετικά ο Γιάννης Μαρίνος στο άρθρο του  Πώς δεν λειτουργεί η Δικαιοσύνη : (τα έντονα γράμματα είναι δικές μου επισημάνσεις)
Τα αθεράπευτα χάλια της ελληνικής Δικαιοσύνης τα γνωρίζουμε λίγο ως πολύ όλοι πια. Καθορίζονται κυρίως από την ουσιαστική ατιμωρησία ακόμα και για τα στυγνότερα εγκλήματα και από τις προκλητικές καθυστερήσεις στην απονομή της, που καταλήγει σε αρνησιδικία. Για την υπέρ των παραβατών του νόμου εύνοια της ποινικής νομοθεσίας έχω ίσως κουράσει τους αναγνώστες μου. Για τις μέχρι αρνησιδικίας καθυστερήσεις μια εξουθενωτική εικόνα αποκόμισα ως αναγνώστης διαβάζοντας το ολοσέλιδο σχετικό ρεπορτάζ της συναδέλφου, κυρίας Ιωάννας Μάνδρου στην «Καθημερινή» της 24ης Οκτωβρίου.(Για την ακρίβεια το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 25-10-2021 και είναι αυτό)
Πολύ συνοπτικά τις σημειώνω:
Η τραγική έλλειψη σε αριθμό και καταλληλότητα αιθουσών για τη διεξαγωγή των δικών. Δεδομένης της στενότητος στους δημόσιους πόρους όλες οι κυβερνήσεις επιλέγουν να τους διαθέτουν στη δημιουργία γηπέδων ποδοσφαίρου αντί δικαστικών αιθουσών. Ως συνέπεια μια δίκη, όταν επιτέλους αποφασιστεί, διαρκεί επί πολύ καιρό, επειδή διεξάγεται όταν και όπου υπάρχει αίθουσα από τις ελάχιστες, συνήθως ακατάλληλες, που διαθέτει η χώρα μας. Η δίκη π.χ. της Χρυσής Αυγής χρειάστηκε πεντέμισι χρόνια για να τελειώσει, καθώς κατά καιρούς δεν υπήρχε αίθουσα για να εκδικαστεί. Είναι σύνηθες πια η διεξαγωγή των δικών να διαρκεί και τρία έως πέντε χρόνια ή και περισσότερα. Ενδεικτικά η υπόθεση για τη φούσκα του χρηματιστηρίου ξεκίνησε αρχές του 2000 και εκκαθαρίστηκε δικαστικά ύστερα από 20 χρόνια. Ορισμένοι από τους κατηγορουμένους είχαν πεθάνει πριν λήξει.
lΣτις καθυστερήσεις, με τις οποίες διεξάγεται μια δίκη, προηγείται συνήθως μακροχρόνια αναμονή στη διεξαγωγή της καθώς δεν ισχύει στην ουσία χρόνος προετοιμασίας από τους αρμόδιους εισαγγελείς. Για τη διαβόητη υπόθεση Novartis η προκαταρκτική έρευνα διαρκεί ήδη πεντέμισι χρόνια και ποιος ξέρει αν θα εκδικαστεί ποτέ.
l Το πρόβλημα των αναβολών σε μια δίκη έχει εξελιχθεί σε ευκαιρία για τους ανεπαρκείς ή φυγόπονους δικαστές και όπλο για τους δικηγόρους, που χειρίζονται ενδεχομένως χαμένες υποθέσεις. Αναβολές επί αναβολών. Δύο για κάθε διάδικο σε μια δίκη και με τους νέους κώδικες δεν υπάρχει όριο στις αναβολές.
l Το περιορισμένο ωράριο των δικών. Αρχίζουν στις εννέα το πρωί και διακόπτουν στις δώδεκα το μεσημέρι. Συνεχίζουν από μία έως τρεις το μεσημέρι. Διάρκεια το πολύ πέντε ώρες. Τι να προλάβουν να δικάσουν;
l Οι σκανδαλωδώς μακρές διακοπές των δικαστικών λειτουργών είναι ένας ακόμα σοβαρός λόγος επιδείνωσης των πραγμάτων. Πλην κάποιων κατεπειγουσών υποθέσεων τα δικαστήρια παραμένουν κλειστά κάθε χρόνο από 1ης Ιουλίου έως και 1ης Σεπτεμβρίου. Επίσης κάποιες μέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα, σαν τα σχολεία δηλαδή.
l Την όλη τραγική κατάσταση επιδεινώνει και η πολυνομία, το σπορ όλων των κυβερνήσεων. Σε 15 χρόνια από το 2001 έως το 2016 έχουν ψηφιστεί 1.569 νόμοι, 3.500 προεδρικά διατάγματα και περί τις 49.000 δικαστικές πράξεις. Η παράδοση συνεχίζεται και επί ΝΔ. Έτσι το «πολυνομία, κακονομία, ανομία» έχει γίνει από χρόνια σλόγκαν, περιγράφει το τρίγωνο στην απόδοση της δικαιοσύνης, φρενάροντας επενδύσεις και αναπτυξιακά έργα. Και όπως απεφάνθη ο συμπαθέστατος αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κ. Πικραμμένος, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας των δικαστών.
Σε πόσα χρόνια θα επιτευχθεί αυτό, αν υποτεθεί ότι θα καταβληθεί κάποια σχετική σοβαρή προσπάθεια;
Ξεχάστε κάθε ελπίδα, που έλεγε και ο Δάντης.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση