Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Το ότι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το διεθνές δίκαιο όταν επιτέθηκαν στο Ιράν, είναι ηλίου φαεινότερο.
Όπως γράφω στο Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΑΔΟΥΡΟ, Ο TΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ : Το τραγελαφικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου από τον Τράμπ την κατήγγειλαν όλοι οι ηγέτες δικτατορικών καθεστώτων, όπως της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Κίνας, του Ιράν κτλ των οποίων οι δικτατορικές τους κυβερνήσεις έχουν καταπατήσει επανειλημμένα το διεθνές δίκαιο! 
Όπως επίσης γράφω σε αυτό, στους μεγάλους υπερασπιστές του διεθνούς δικαίου είναι και η ελληνική αριστερά, που όταν ο Πούτιν εισέβαλλε σε ένα άλλο ξένο κράτος, έκανε όπως θυμάστε συναυλίες υπέρ του «ανθρώπου» και υπέρ της «ειρήνης», βρίσκοντας συγχρόνως δικαιολογίες που δικαίωναν την εισβολή.
Πρόσφατα δε στο ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ έγραφα για το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από αυτόν τον πόλεμο.
Ήδη από την εποχή του πολέμου στην Συρία στο  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ είχα εκφράσει τον  προβληματισμό μου που έχει να κάνει με το ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια τα πράγματα ήταν λίγο πολύ ξεκάθαρα και γνώριζες ποιοι είναι οι "καλοί" και ποιοι οι "κακοί".
Αυτό μέχρι να εμφανιστεί ο ισλαμικός φονταμενταλισμός του Ιράν που έθεσε σαν βασικό του στόχο την εξάλειψη  από τον χάρτη του Ισραήλ χρησιμοποιώντας και ενισχύοντας συνεχώς για τον σκοπό αυτό την Χαμάς, την Χεσμπολάχ και τους Χούτι.
Μπορεί λοιπόν να μην συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο η επίθεση στο Ιράν, αλλά αν δεν είχε γίνει και αυτό είχε καταφέρει να ολοκληρώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα μιας ατομικής βόμβας στα χέρια θρησκόληπτων φανατικών θα ήταν τεράστιοι.
Μετά δε  από τόσες εβδομάδες αδιάκοπων και συνεχών επιθέσεων με πυραύλους κατά του Ισραήλ, είναι  αυταπόδεικτο  ότι το Ιράν και η Χεσμπολάχ διαθέτουν ακόμη αξιόλογο απόθεμα από αυτούς.  Είναι τέλος  σαφές ότι είχαν κατασκευάσει ένα τεράστιο οπλοστάσιο με σκοπό  την εξάλειψη του Ισραήλ.

Ο πόλεμος  όμως αυτός είχε μάλλον θετικό αποτέλεσμα για την σημασία  της χώρας μας στην περιοχή, σύμφωνα με την ανάλυση που κάνει ο Γιωργος Μαλούχος:
Έχουν περάσει δύο μήνες από όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν επιφέροντας, σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα, μείζονες πολλαπλές ανακατατάξεις στις ισορροπίες ισχύος τόσο διεθνώς και περιφερειακά, μα και ειδικά για την Ελλάδα και την Κύπρο ως προς την Τουρκία. Ανακατατάξεις ενδυνάμωσης των δύο κρατών, ευθέως απότοκες του πολέμου.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν ενταφιάστηκαν οριστικά, γεγονός με απολύτως θετικό πρόσημο, όπως και η εξουδετέρωση της πολύμορφης διεθνούς τρομοκρατικής του δράσης.
Αυτά ενόχλησαν διαφόρους. Αλλους υποκριτικά, όπως πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ακόμα δεν μπορούν να συνεννοηθούν τι θέλουν και άλλους που περιέργως πιστεύουν ότι τίθενται θέματα σεβασμού του διεθνούς δικαίου όταν δέχεται επίθεση ένα κράτος παγκόσμιος τρομοκράτης λίγο πριν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές.
Το ντόμινο των εξελίξεων έφερε όμως τα πάνω κάτω για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ισχύς των δύο χωρών τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συμμαχιών, με ισοδύναμη σημασία, εκτοξεύτηκε, ενώ πριν από τον πόλεμο όλα έδειχναν ότι αυτό συνέβαινε για την Τουρκία. Η οποία τώρα, λόγω του πολέμου, βρέθηκε στη δυσμενέστερη θέση των τελευταίων δεκαετιών και έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτό είναι κεφαλαιώδες, καθώς οι ισορροπίες Ελλάδας – Τουρκίας – μεγάλων δυνάμεων υπήρξαν πάντοτε η μετακίνηση που καθόριζε περίπου νομοτελειακά το μεταξύ τους μέλλον.
Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους δύο μήνες, η Αθήνα και η Λευκωσία φαίνεται να έχουν επιτύχει απρόσιτους στόχους δεκαετιών. Τόσο μέσω της υπαρξιακής σημασίας συμμαχίας με το Ισραήλ, που αρχίζει να δείχνει ότι «φέρνει» μαζί και τις ΗΠΑ, κάτι που αλλάζει τα πάντα, όσο, για πρώτη φορά, και με την κατά τα λοιπά νεκρή έως αντίθετη, πλην της Γαλλίας, «Ευρώπη», που πλέον θέλει να είναι παρούσα μετά, αν και ήταν απούσα πριν.
Κάτι που ξεκίνησε με τις επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων, όμως οι ανατροπές είναι πλέον τέτοιας κλίμακας, ώστε ίσως συμβεί το αδιανόητο: να φτάσουν να λειτουργήσουν και ως σύμμαχοι εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας. Και, βεβαίως, η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο εκτοξεύτηκε σε χρόνο μηδέν αλλάζοντας τα δεδομένα – κάτι που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στην κυβέρνηση, ιδίως όταν, όπως συμβαίνει εδώ, της ασκεί σκληρή κριτική για την πολιτική της έναντι της Τουρκίας.
Αντιθέτως, με τη Ρωσία να μην ασχολείται – ενώ άλλοτε θα απειλούσε με παγκόσμιο πόλεμο – και την Κίνα, που πολλοί περίμεναν ότι θα… τρόμαζε ΗΠΑ και Ισραήλ, να δηλώνει ότι «Τα Στενά πρέπει να μείνουν ανοικτά» αδειάζοντας πλήρως την Τεχεράνη, η Τουρκία δεν έχει, για πρώτη φορά, ιδέα ούτε τι συμβαίνει ούτε πού να στραφεί. Και με το βαθύ μίσος της για το Ισραήλ μα και τη Δύση συνολικά, ίσως δεν ξέρει πια αν είναι η επόμενη. Τώρα, δεν ξέρει τι της ξημερώνει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ

 

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από την ημέρα που μας έκατσε στον σβέρκο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα χρόνια περνούσαν διάφορα μυθεύματα άρχισαν να καλλιεργούνται στην χώρα μας, όπως το ότι την χούντα την επέβαλαν οι Αμερικανοί. Σήμερα πλέον και το ΚΚΕ στον  Γ2 τόμο του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ», για την περίοδο 1967-1974 γράφει:

«Το κέντρο που οργάνωσε και επέβαλε τη δικτατορία ήταν εντός Ελλάδας, ήταν τμήμα της διοίκησης του Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά, αλλά συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν ήταν σχεδιασμένο από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας»
και
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»

Ένας άλλος ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι και Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΡΙΞΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Σε αυτό μεταφέρω από κείμενο του Απόστολου Δοξιάδη ότι : η Χούντα κατέρρευσε, τον Ιούλιο του 1974, ή σωστότερα αυτοκτόνησε, λόγω του φρικτού εγκλήματος του κυπριακού πραξικοπήματος που προκάλεσε….
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος  Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή  το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα  μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι  σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τέλος  υπάρχουν σήμερα  και μερικοί άσχετοι που πιστεύουν ότι η οικονομία άνθησε τα χρόνια της χούντας καθώς αυτή διαφήμιζε ότι με την πολιτική  είχε πετύχει ένα  «οικονομικό θαύμα»!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε   ραγδαία αύξηση  και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973,  ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
 Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε, ενώ η οικονομία στηρίχθηκε σε εξωτερικό δανεισμό. 
 Στο τέλος της περιόδου, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε (πάνω από 30% το 1973-1974), γεγονός που επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση με αποτέλεσμα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους στην Ελλάδα να επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία, άλλοι σκάφτουν και κλαδεύουν κι άλλοι πίνουν και χορεύουν.

Μεταξύ άλλων, σχετικά με την ολέθρια κληρονομία της χούντας έχει γράψει ο πρώην υπουργός και ομότιμος καθηγητής Νίκος Χριστοδουλάκης:
Οι οικονομικές πολιτικές που υιοθέτησε η χούντα (1967-1974) προκάλεσαν όχι μόνο άμεσα δυσμενή αποτελέσματα στους εργαζομένους και τα νοικοκυριά αλλά δημιούργησαν έμμεσα και μακροπρόθεσμα κόστη, τα οποία έβλαψαν τη χώρα για δεκαετίες. Οι επιπτώσεις αυτές εκτείνονται από τη λειτουργία της οικονομίας και των θεσμών έως το περιβάλλον και το ανθρώπινο δυναμικό, διαμορφώνοντας στρεβλώσεις που δεν ήταν άμεσα ορατές, αλλά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ζημιογόνες για την Ελλάδα. …………………
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Έγραφε προ ημερών ο Δημήτρης Ψυχογιός με την γνωστή του ευθυκρισία σχετικά με τα όσα έγιναν πρόσφατα στον πλανήτη πριν την πρόσφατη εκεχειρία :

 Επιτέλους, είχαμε και μια όμορφη πασχαλιάτικη είδηση! Οι Ούγγροι εξευτέλισαν τον Ντόναλντ Τραμπ και κυρίως τον αντιπρόεδρό του Τζ. Ντ. Βανς, αποδεικνύοντας ότι ο τραμπισμός και οι παραφυάδες του δεν είναι εύκολο να εγκατασταθούν μόνιμα σε δημοκρατίες.
Δυστυχώς, η ευχάριστη είδηση δεν ακυρώνει την παράδοξη και επικίνδυνη πραγματικότητα στην οποία ζούμε: οι ακροδεξιές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν κηρύξει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόνες τους εναντίον όλου του υπόλοιπου κόσμου. Λίβανος και Ιράν ζουν πραγματικό πόλεμο, οι υπόλοιπες χώρες οικονομικό.
Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου απαιτούν με θράσος από την Ένωση να τους συμπαρασταθεί, προβάλλοντας ως σκιάχτρο τον Βλαδίμηρο Πούτιν στους Βόρειους, την πυρηνική δύναμη του Ισραήλ στους Νότιους – γιατί τι άλλο άραγε εννοεί ο Νετανιάχου όταν απειλεί τον Πέδρο Σάντσεθ ότι «θα πληρώσει» επειδή «συκοφάντησε τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο»; Πώς αλλιώς μπορεί να κάνει την Ισπανία «να πληρώσει»;
Ο Ντόναλντ Τραμπ μετονόμασε ειλικρινέστατα το Υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου, οικοδομεί νέο υπόγειο πολεμικό στρατηγείο στον Λευκό Οίκο, έχει υπουργό Πολέμου τύπο γεμάτο τατουάζ με σταυρούς και όπλα – σαν κάθε τυπικό νεοναζί skinhead.

 Κήρυξε πέρυσι οικονομικό πόλεμο εναντίον όλου του υπόλοιπου πλανήτη, έκανε επίδειξη δύναμης με αεροσκάφη που έκαναν τον γύρο του κόσμου για να βομβαρδίσουν το Ιράν, με πειρατικές επιδρομές παράστησε πως εξοντώνει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Τώρα μετέφερε τις μισές ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και τον Ινδικό, προσποιούμενος πάντα ότι δεν κάνει πόλεμος αλλά «ειδική επιχείρηση», όπως ακριβώς ο Βλαδίμηρος Πούτιν στην Ουκρανία.

Το πασχαλιάτικο μήνυμά του ήταν εξύβριση και απειλές κατά του Πάπα – ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν «πουλάει τρέλα», δεν παριστάνει τον απρόβλεπτο: είναι παρανοϊκός, αισθάνεται θεός, θέλει να επιβάλει τη βούλησή του στον πλανήτη. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ δεν είναι καλύτερος: ζωσμένος με πυρηνικά, απειλεί να κάνει στη Μέση Ανατολή ότι έκαναν προ εικοσαετίας οι «μάρτυρες» που έστελναν Χαμάς και Χετζμπολάχ στο Ισραήλ.
Η δημοκρατική συντριπτική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του καθεστώτος Όρμπαν προσφέρει στην Ένωση μεγαλύτερη ενότητα στην αντιμετώπιση των μέγιστων κινδύνων. Δεν λύνει το πρόβλημα του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου που έχουν ξεκινήσει Τραμπ – Νετανιάχου αλλά αποτελεί χαμόγελο στο πένθος, αισιόδοξη ακτίνα φωτός στο σκοτάδι.
Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα παραμένει και είναι ο Τραμπ. Δεν νομίζω ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν να βρέθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ που κάθε τρεις και λίγο να εκστομίζει αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές  και μερικές σύντομα αναιρούμενες δηλώσεις, όπως ο σημερινός απρόβλεπτος πρόεδρος τους που πρόσφατα δήλωσε πως είναι ο 9^ος ή 10^ος , δεν θυμάμαι, πόλεμος στο Ιράν που σταμάτησε, χωρίς να λέει ότι αυτός μαζί με το Ισραήλ τον ξεκίνησε!
Και βέβαια δεν λέει ότι πίστευε πως εξοντώνοντας  την ηγετική ομάδα των μουλάδων, το ίδιο με τον  Πούτιν στην Ουκρανία, ότι μέσα σε μια εβδομάδα θα κατέρρεε το καθεστώς, το οποίο όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά αναδείχτηκε μια νέα πιο σκληροπυρηνική ηγετική  ομάδα.
 Μπορεί βέβαια να πέτυχε να καθυστερήσει σημαντικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ξοδεύοντας όμως αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια που θα επιβαρύνουν την οικονομία του, δημιουργώντας ταυτόχρονα μεγάλο πρόβλημα παγκοσμίως, στην προμήθεια πετρελαίου  λόγω της προβληματικής διέλευσης του από τα  στενά του Ορμούζ .

Ταυτόχρονα επέφερε μεγάλο πρόβλημα στις αραβικές χώρες με τον αναπόφευκτο καταποντισμό του τουρισμού τους.
Ο μόνος κερδισμένος από αυτό τον πόλεμο είναι το Ισραήλ, τον αφανισμό του οποίου διακήρυσσαν ηλιθιωδώς  οι μουλάδες και οι παραφυάδες τους που ενισχύονταν από το Ιράν. Από αυτές οι μεν Χαμάς στα κατεχόμενα μετά την ισοπέδωση της Γάζας δεν πολυακούγεται, η Χεσμπολάχ έχει σημαντικά απωθηθεί από τα σύνορα με το Ισραήλ έχοντας υποστεί σοβαρά πλήγματα και οι Χούτι έχουν σε σημαντικό βαθμό λουφάξει.

Η Ευρώπη κατάφερε αυτή την φορά σταματήσει να γλύφει τον Τράμπ και να μην του συμπαρασταθεί, προκαλώντας τον θυμό του και την απειλή του για την  διατήρηση του ΝΑΤΟ. Ίσως τώρα κατανοήσει ότι δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στις ΗΠΑ για την άμυνα της αλλά θα πρέπει ενωμένη να αποκτήσει ανεξάρτητη δική της.
Χαμένος είναι και ο Ερντογάν καθώς ανεπιτυχώς προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ της αντίθεσης του με το Ισραήλ και της φιλίας του με τον Τραμπ.
Εξίσου χαμένο είναι και το Ηνωμένο Βασίλειο που εθιμικά συμβάδιζε πάντα με τις ΗΠΑ. Όπως γράφει και ο Στέφανος Κασιμάτης:
 Η απόλυτη αδυναμία των Βρετανών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των περιστάσεων, όχι μόνο έχει εκθέσει διεθνώς τη Βρετανία, αλλά έχει ανοίξει ολόκληρο πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό της χώρας. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πάνε έξι εβδομάδες από τότε, οι Βρετανοί υποσχέθηκαν να στείλουν ένα αντιτορπιλικό στην Κύπρο, για την προστασία των δικών τους βάσεων. Λοιπόν, ακόμη δεν έχει αναχωρήσει. Αν παρακολουθήσει κάποιος τη σχετική συζήτηση στα βρετανικά ΜΜΕ, μένει κατάπληκτος με αυτά που πληροφορείται. Το Ναυτικό τους, λ.χ., διαθέτει περισσότερους ναυάρχους από πλοία, ο δε αριθμός των λειτουργικών αρμάτων μάχης δεν υπερβαίνει τα εκατό. Δεν χρειάζεται όμως να φτάσουμε τόσο μακριά, αρκεί και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα προστατεύει με τις δυνάμεις της τις βρετανικές βάσεις της Κύπρου. Ποιος θα το φανταζόταν στις αρχές του αιώνα μας…

---

Όσο για τις δύο σύμμαχες χώρες του Ιράν ,Ρωσία και Κίνα και οι δύο περιορίστηκαν μόνο σε κριτική κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποφεύγοντας την οποιαδήποτε στρατιωτική ενίσχυση του. Η μεν Ρωσία ίσως να έδωσε μερικές πληροφορίες για την στόχευση αμερικανικών πολεμικών πλοίων σε ανταπόδοση αντίστοιχων αμερικανικών  πληροφοριών στους Ουκρανούς η δε Κίνα που προμηθεύεται περισσότερο πετρέλαιο από την Σαουδική Αραβία παρά από το Ιράν και έχει 10πλάσιο εμποριο με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρά με το Ιράν δεν θέλει να διαταράξει αυτές τις σχέσεις.

Τέλος η χώρα μας φάνηκε με την αποστολή της  φρεγάτας στην Κύπρο και την πετυχημένη κατάρριψη των πυραύλων από την συστοιχία των Πάτριοτ  μας στην Σαουδική Αραβία ως η μόνη χώρα της Ευρώπης που έχει την ετοιμότητα αλλά και την δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά πυραυλική επίθεση τόσο εναντίον της όσο και εναντίον των συμμάχων της.
Την μόνη επίθεση που δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει η χώρα μας είναι αν πραγματοποιηθεί  η προαγγελθείσα από την Γκιλφόιλ επίσκεψη Τραμπ οπότε ο Μητσοτάκης ως οικοδεσπότης θα αναγκαστεί να πει και αυτός σαν άλλος Τσίπρας για τον Τράμπ ότι:  ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό οπότε θα γίνει εδώ χειρότερο μπάχαλο από το να μας είχε πέσει κανένας πύραυλος!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννης Βούλγαρης στο άρθρο «Η πολυσήμαντή δίκη των Τεμπών» γράφει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με την Δίκη των Τεμπών που αυτές τις μέρες άρχισε στην Λάρισα. Από το άρθρο αυτό μεταφέρω εδώ μερικές αξιόλογες παραγράφους του.
Οι υποσημειώσεις με έντονα είναι του συγγραφέα ενώ με  ΚΕΦΑΛΑΙΑ είναι δικές μου.

 Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα πολυσήμαντο γεγονός, καθώς η «υπόθεση των Τεμπών» προσέλαβε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που χρειάζεται να υπογραμμιστούν ενόψει της δίκης.
Όσο οι κοινωνίες εκσυγχρονίζονταν, τα «εθνικά δυστυχήματα» έπαυαν να αποδίδονται στο «μοιραίο» η στην «κακιά στιγμή». Αντιθέτως, κέρδιζε έδαφος η πεποίθηση ότι η πρόληψη, η θεσμική οργάνωση, η συλλογική και ατομική ευθύνη έπαιζαν ουσιαστικό ρόλο, είτε για την αποφυγή είτε για τη διαχείριση των συνεπειών τους. Ακόμα σημαντικότερο, άλλαξαν οι απαιτήσεις των πολιτών για ασφάλεια. Μέσα στο νέο πνεύμα της κοινωνίας της ευημερίας, της κατανάλωσης, του ρίσκου (risk society), η «υποχρέωση» του κράτους να εξασφαλίζει την ευζωία των πολιτών έγινε κοινωνικό αξίωμα.
Από τους νεκρούς, τους συνήθως χωρίς όνομα άτυχους που βρέθηκαν στον λάθος τόπο τη λάθος στιγμή, περάσαμε πλέον στα θύματα, με όνομα και επίθετο κατά κανόνα, με συγγενείς που «κληρονομούν» δικαιώματα αποζημίωσης από την πολιτεία, η οποία είναι πλέον σχεδόν εξ ορισμού συνυπαίτια των αιτίων του δυστυχήματος. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα μεταπολεμικά κράτη όντως επιδόθηκαν στη βελτίωση των υποδομών και των δημόσιων υπηρεσιών με στόχο μεταξύ άλλων την ασφάλεια, την πρόληψη και την κατά το δυνατόν προστασία από ενδεχόμενο κίνδυνο ατυχήματος. Βεβαίως, δεν έπαψαν να συμβαίνουν τεχνολογικές καταστροφές και δυστυχήματα, αλλά έγιναν λιγότερο συχνά, και όταν συνέβαιναν έδιναν αφορμή για την πραγματοποίηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ώστε να βελτιωθεί η ασφάλεια.  Αυτή η «υποχρέωση» του κράτους έγινε ουσιαστικός μοχλός εκσυγχρονισμού των κοινωνιών και μέτρο αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των εκάστοτε κυβερνήσεων. 
Σε αυτές τις γενικές τάσεις των σύγχρονων κοινωνιών, η Ελλάδα προσέθετε τουλάχιστον δύο γνωστές δικές της ιδιοτυπίες. Κατ’ αρχάς, τη ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Από τη μια, γενικευμένη καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, από την άλλη, η μόνιμη επίκληση «πού είναι το κράτος». Δηλαδή, εύκολη παραπομπή στο κράτος όλων των προβλημάτων, ενώ Η ΙΔΙΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ. Το δεύτερο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η επίσης γνωστή ΥΠΕΡΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΡΑΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ.
Ολα τα ανωτέρω πορίσματα μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε στην περίπτωση του δυστυχήματος των Τεμπών. Αλλά δεν φτάνουν. Γιατί συνιστά εμφανή ιδιαιτερότητα στη μεταπολεμική ιστορία των εθνικών δυστυχημάτων. Κανένα άλλο δεν παρήγαγε τόση ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΦΟΡΤΙΣΗ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΣΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ, ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΡΕΛΕΣ «ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΣΥΝΕΣ», ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΦΑΙΡΑ.
Δύο νομίζω αιτίες ερμηνεύουν τον ιδιαίτερο τρόπο που ζήσαμε το εθνικό τραύμα των Τεμπών. Η πρώτη είναι το γενικό κλίμα που εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια σε όλες σχεδόν τις δυτικές κοινωνίες: κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, γενικευμένη δυσανεξία μαζί με ανορθολογισμό. Η δεύτερη αιτία ανάγεται στην ιδιαίτερη φάση που περνά ο πολιτικός – κομματικός βίος της χώρας μας: κυριαρχία της κυβερνητικής παράταξης, απουσία συγκροτημένης αντιπολίτευσης, κομματικός κατακερματισμός. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα συγκινησιακά φορτισμένο ζήτημα που τέμνει εγκάρσια όλες τις παρατάξεις ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ, ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. ΜΕΧΡΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ!
 
Η ομαλή διεξαγωγή της και η απόκρουση όλων των προσπαθειών είτε παρεμπόδισης είτε ευτελισμού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η κύρια ευθύνη αναλογεί στους δικαστές, αλλά αφορά όλο τον νομικό κόσμο γιατί ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ ΜΕ ΑΣΥΔΟΤΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.
Η πραγματοποίηση μιας δίκαιης δίκης θα είναι η πολιτική συμβολή των δικαστών στην εξυγίανση της ελληνικής δημοκρατίας σε μια περίοδο που εμφανίζει παρακμιακά συμπτώματα. Συμβολή στην ανάγκη δημιουργίας νέων συναινετικών κοινών τόπων σε μια κοινωνία που φαίνεται να έχει χωριστεί σε (τουλάχιστον) δύο διαφορετικούς κόσμους.
ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ ΕΞΟΥΣΙΕΣ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ, ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΠΛΕΓΜΕΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ, Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ, ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ας ελπίσουμε ότι θα ανταποκριθεί.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

ΙΓ- ΑΤΤΑΛΕΙΑ και ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

 

ΑΤΤΑΛΕΙΑ

Η Αττάλεια  είναι μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη με πολλά παλιά ελληνικά αρχοντικά και είναι η 8^η σε πληθυσμό πόλη της Τουρκίας, με πάνω από 1.200.000 κατοίκους και μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και γι αυτό και θεωρείται ως η «πρωτεύουσα του τουρκικού τουρισμού»

Το αρχαιολογικό της μουσείο, ένα από τα σημαντικότερα αυτής της χώρας και είναι το πρώτο μέρος  που επισκεπτόμαστε.

 Δεν είναι δυνατόν να μεταφέρει κανείς σε ένα σύντομο κείμενο το πλήθος των εκθεμάτων του που ξεκινούν από την εποχή του λίθου και φτάνουν στην Βυζαντινή εποχή, ενώ ενδιαφέρον επίσης έχει και το τμήμα εθνογραφίας του.

Απλά θα μεταφέρω εδώ μερικά από τα χαρακτηριστικότερα εκθέματα όπως το αγαλματίδιο του θεού Ήλιου και την Οινοχόη της Αιγύπτιας βασίλισσας Βερενίκης ΙΙ που βρέθηκε στην Ξάνθο την οποία της την είχε χαρίσει ο σύζυγος της Πτολεμαίος ΙΙΙ Ευεργέτης μεταξύ του 246-222πΧ.

Στην αίθουσα των γλυπτών σημαίνουσα θέση έχει η γυναίκα που χορεύει που είναι ένα θαυμάσιο δείγμα της Ρωμαϊκής εποχής καθώς αποτελείται από λεπτό πορώδες μάρμαρο δύο χρωμάτων άσπρο και μαύρο. Το δέρμα είναι από λευκό μάρμαρο, ενώ τα ρούχα και τα μαλλιά από μαύρο.(Πέργη 2^ος μΧ)

Κλασσικό θέμα της αρχαιότητας οι 3 χάριτες (από τις νότιες θέρμες της Πέργης), ενώ εντυπωσιακά είναι το άγαλμα του Ανδριανού, ο Ερμής που δένει τα σανδάλια του και το όμορφο κεφάλι του Απόλλωνα. 

Πλούσια ευρήματα διαθέτει και το τμήμα με τις περίτεχνα διακοσμημένες σαρκοφάγους. Εκεί βλέπουμε την σαρκοφάγο του Ηρακλέους με τους άθλους του, την σαρκοφάγο της Αριάδνης που κοιμάται εξαντλημένη από το κλάμα μέχρι να την βρει ο Διόνυσος ( βρέθηκε κοντά στην Πέργη) και την σαρκοφάγο της Αυρηλίας Μποτιάνη Δημητρίας ξαπλωμένης σε κλίνη που χρησιμοποιούσαν για ξεκούραση και φαγητό.

Ξεχωρίζουν επίσης μια σαρκοφάγος με διονυσιακές σκηνές και μια χωρίς ανάγλυφα που βρέθηκε όμως σε κεντρικό σημείο στα Πάταρα και ανήκε στον Πρωταθλητή Λούκιο Σεπτίμο   Θεονίδη που φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην πόλη. 

Στο εθνολογικό τμήμα με πλήθος από σύγχρονα αντικείμενα ξεχώρισα μερικά ρολόγια τσέπης που προσωπικά μου αρέσουν ιδιαίτερα.

Στην Αττάλεια ενδιαφέρον για τον επισκέπτη έχει η παλιά της πόλη το Καλέ Ιτσί  που βρίσκεται μέσα στα αρχαία τείχη της πόλης.
Στα σύνορα της νέας πόλης με την παλιά βρίσκεται  ο Ρωμαϊκός πύργος του ρολογιού (2ος αιών)  ενώ στην παλιά πόλη μπαίνουμε από την πολύ καλά διατηρημένη πύλη του αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος επισκέφτηκε την Αττάλεια το 130 μ.Χ. 

Στην παλιά πόλη τα παλιά ελληνικά σπίτια της έχουν κριθεί ως ιδιαιτέρου κάλλους και είναι πλέον πολιτιστική κληρονομιά υπό προστασία. Ενδιαφέρον έχουν επίσης τα ερείπια ενός κτίσματος που το μισό ήταν εκκλησία και το άλλο μουσουλμανικό τέμενος με εντοιχισμένα αρχαία μάρμαρα.

Το Τζαμί Γιβλί Μιναρέ, που σημαίνει τζαμί του αυλακωτού μιναρέ, γνωστό επίσης και ως Ουλού Τζαμί(1230) με των 38 μέτρων μιναρέ του αποτελεί σύμβολο και τοπόσημο της πόλης. Είναι κτισμένο στα θεμέλια μιας βυζαντινής εκκλησίας.
Το κτήριο στεγάζει σήμερα το Εθνογραφικό μουσείο.

 

ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ

Κάπου 30 χιλιόμετρα από την Αττάλεια και σε ύψος άνω των  1000 μέτρων σε μια φυσική πλατφόρμα του βουνού Σολυμός (τώρα Γκιουλούκ Ταγί) βρίσκεται η Τερμησσός μια πόλη που δεν κατάφερε να κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος.
Το τέλος της Τερμησσού ήρθε όταν το υδραγωγείο της συντρίφτηκε από σεισμό, καταστρέφοντας την παροχή νερού στην πόλη. Η πόλη εγκαταλείφθηκε (άγνωστο έτος), γεγονός που εξηγεί την αξιοσημείωτη κατάσταση διατήρησής της σήμερα.

Η πόλη δεν έχει ανασκαφεί αλλά από αρκετά από τα ερείπια είναι γνωστή η χρήση τους όπως ο ναός του Αδριανού και το Γυμνάσιο.

Εμφανή είναι τα τείχη της άνω πόλης, αλλά και άλλα ερείπια που ακόμα δεν έχει καθοριστεί η χρήση τους

.Σε καλή κατάσταση είναι το θέατρο της πόλης για το οποίο γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15-ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Β-ΠΕΡΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ!

Γ΄ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ

Δ΄ ΙΕΡΑΠΟΛΙΣ (Pamukkale)

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ α΄ μέρος

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ β΄ μέρος

ΣΤ΄ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ζ΄ ΜΙΛΗΤΟΣ -ΔΙΔΥΜΑ

Η΄ ΚΝΙΔΟΣ και ΚΑΥΝΟΣ

Θ΄ ΛΙΒΙΣΙ ,ΛΗΤΩΟΝ, ΞΑΝΘΟΣ και ΠΑΤΑΡΑ

Ι΄ ΝΗΣΟΣ ΚΕΚΟΒΑ, ΜΥΡΑ, ΚΑΣ και ΑΡΥΚΑΝΔΑ

ΙΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ και ΦΑΣΗΛΙΔΑ

ΙΒ-ΠΕΡΓΗ, ΑΣΠΕΝΔΟΣ και ΣΙΔΗ

ΙΓ- ΑΤΤΑΛΕΙΑ και ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

 

 

 

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΤΟΥ

Η λαλίστατη Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά από τους συχνούς και για μεγάλο διάστημα θερμούς εναγκαλισμούς της στο παρελθόν με την Μαρία Καρυστιανού, απέφυγε  να σχολιάσει την αναγγελία δημιουργία κόμματος από αυτήν, παρά το γεγονός ότι το κόμμα αυτό σίγουρα, αν κατέβει στις εκλογές, θα προσελκύσει ένα μέρος από τους ψηφοφόρους της. Απλά τον Γενάρη σε συνέντευξη της στην ΕΡΤ προφανώς διακατεχόμενη από αυτό που λέγαμε στο χωριό μας,  Wishful thinking είχε πει για το θέμα αυτό «Δεν θα επηρεάσει την Πλεύση Ελευθερίας κανένας»!

Μετά δε τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις και την καλόγρια από την Συρία, που μιλάει μόνο αραμαϊκά, και την οποία συμβουλεύεται (άραγε πως,με νοήματα; ) ο επικεφαλής την ΝΙΚΗΣ  Δημήτρης Νατσιός κατάλαβε ότι η Καρυστιανού σκοπεύει να «ψαρέψει» ψηφοφόρους από τον δικό του χώρο οπότε σε συνέντευξη του στην εκπομπή  «Κοινωνία Ώρα MEGA» της άνοιξε την αγκαλιά  του και προτιμώντας να την έχει μαζί του παρά απέναντι του, είπε:
«Ταυτίζονται οι απόψεις της κυρίας Καρυστιανού με της Νίκης…..
 όταν θα εξαγγείλει – γιατί δεν είναι μόνο μία θέση – όλες τις θέσεις για πολλά θέματα σοβαρά και κρίσιμα της ελληνικής πολιτείας και δούμε από ποιους ανθρώπους πλαισιώνεται, τότε ευλόγως, δημοκρατικά θα καταθέσουμε και εμείς την άποψή μας. Από κει και πέρα καμία πίεση. Άμα θέλει να έρθει η κυρία Καρυστιανού στο κόμμα μας με τα χαράς.

Ο έτερος δε που αισθάνεται ότι κινδυνεύει να χάσει αρκετούς από τους εκλεκτούς ψεκασμένους ψηφοφόρους του και παρέμενε σιωπηλός μέχρι να εξαγγελθεί το νέο κόμμα, παρά το ότι μέσα του κινδύνευε να σκάσει,  ήταν ο Βελόπουλος , ο οποίος τελικά δεν άντεξε και είπε στο ΚΟΝΤΡΑ :
Η μάνα η χαροκαμένη που ψάχνει δικαιοσύνη, που ξεκινά μια δίκη, φαντάζομαι ότι το μυαλό της θα ήταν εκεί. Μήπως είναι πρωταπριλιάτικο; Είναι ανάξιο σχολιασμού. Δεν μπορώ να ψάχνω δικαιοσύνη για τα παιδιά και να σκέφτομαι κόμματα.
Δεν την είχα σχολιάσει ποτέ παρά το γεγονός ότι κάποια στιγμή είπε πολιτικά πράγματα για μένα που δεν ισχύουν, αλλά δεν γίνεται. Ξεκινάει η δίκη για τα Τέμπη και το μυαλό στο κόμμα; Αποκλείεται, είναι πρωταπριλιάτικο, δεν γίνεται, αλλιώς κάτι δεν πάει καλά ..ξέρετε που απευθύνεται; Εγώ δεν ξέρω

 είπε ακόμα για τη Μαρία Καρυστιανού «από τη μια κατά των αμβλώσεων και από την άλλη υπέρ του γάμου ομοφύλων, κάτι δεν πάει καλά».
«Ας κάνει κόμμα να δούμε τις αρχές και το πρόγραμμα, αν υπάρχει, και βλέπουμε»

Για να σχολιάσει με ευστοχία ο Στέφανος Κασιμάτης:
«Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε». Θυμάστε σύνθημα; Λεγόταν τραγουδιστά, από μια χορωδία, και με αυτό κατέβηκε ο Κώστας Καραμανλής (ο μετέπειτα Ακάματος) στις εκλογές του 1996 και τις έχασε. Ηταν επινόηση κάποιου γκουρού της διαφήμισης από τη Θεσσαλονίκη (οξύμωρο, αλλά έτσι τον παρουσίαζαν), τον οποίο είχε ανακαλύψει ο Αρης Σπηλιωτόπουλος – αυτός που σήμερα θαυμάζει τον Αλέξη Καραμήτρο.
Το επανέφερε στη μνήμη μου η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, το «Ξεκινάμε». Πρόκειται για ρετρό ηθικολογία του είδους που χρησιμοποιούσε η Νεοκαραμανλική ΝΔ: οι διεφθαρμένοι είναι απέναντι, εμείς είμαστε οι ηθικοί. Το ξαναζήσαμε επίσης με τον ΣΥΡΙΑ, που το σερβίρισε στη δική του παραλλαγή. Γενικώς, δεν είναι τίποτα πρωτότυπο, είναι ένα παμπάλαιο κόλπο, που λειτουργεί εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Για την κ. Καρυστιανού, δεν υπάρχουν. Αρκεί και μόνο το ότι, στο εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας, βάζει έναν αφηγητή ή, μάλλον, πολλούς, γιατί μιλούν στον πληθυντικό, να παρουσιάζουν σε τρίτο πρόσωπο την κ. Καρυστιανού. Αρκεί για να καταλάβεις πόσο έχει υπερτιμήσει τις δυνατότητές της και πόσο έχει υποτιμήσει τον στόχο της.
Εχει σημασία ότι, για πρώτη φορά, της επιτέθηκε ευθέως ο Κυριάκος Βελόπουλος. Ευλόγως, διότι αυτός κινδυνεύει από την κ. Καρυστιανού και το κόμμα της, το δικό του κοινό είναι ευεπίφορο στη σαγήνη της. Αν υποθέσουμε ότι το κοινό στο οποίο ψαρεύουν βρίσκεται σε εκείνο το τρομακτικό 30% που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, τότε ο κ. Βελόπουλος εκπροσωπεί τη «low brow» ψέκα, ενώ η κ. Καρυστιανού, με την καθωσπρέπει παρουσία της και την ευπρέπειά της, εκπροσωπεί τη «high brow» ψέκα – τη διανόηση της ψέκας ούτως ειπείν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.