Από εκείνη την μέρα επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της ευθανασίας.
Γράφει γεμάτη αγανάκτηση η Ρέα Βιτάλη στο άρθρο της Γιατί τον κάνατε δολοφόνο;
Εξίσου συγκλονιστική είναι και η προσωπική μαρτυρία της Πέπης Ραγκούση στο άρθρο της Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Έζησα αυτό το κρυφτούλι με την αξιοπρέπεια επί δεκαεπτά συναπτά χρόνια.
Από το 2005 που αρρώστησε ο πατέρας μου με καρκίνο των οστών έως το 2022 που έσβησε η μητέρα μου. Και είδα δύο ανθρώπους που έζησαν όλη την ζωή τους απόλυτα αξιοπρεπείς, να λιώνουν μέσα σε μια συνθήκη σοκαριστικής αναξιοπρέπειας.
Το μυαλό του πατέρα μου που ήταν ως λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του ήταν ξυράφι, έγινε σουρωτήρι από τις μορφίνες. Έλεγε ακατάληπτα, γελούσε σαν χάχας, ο γιατρός μου εξήγησε ότι ήταν ο μόνος τρόπος να μην πονάει, προσπαθούσα να καταλάβω αυτό το «δεν αντέχω να τον βλέπω έτσι» ήταν εγωιστικό από μέρους μου. Με την μητέρα μου τα πράγματα ήταν χειρότερα.
Μετά τον θάνατο του πατέρα μου άρχισε να βυθίζεται στην άνοια και στα επόμενα χρόνια κατέβηκε όλα τα σκαλοπάτια της σωματικής και πνευματικής εξαθλίωσης.
Η γυναίκα που όταν περπατούσε έτριζαν τα πεζοδρόμια, ήταν ένα κουβαράκι πάνω στο κρεβάτι που δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον δεν μπορούσε να κινηθεί. Έλιωνε όσο πύκνωναν τα σκοτάδια του μυαλού της, το βλέμμα της δεν έβλεπε τίποτα λίγους μήνες πριν από τον θάνατο της είχε αρχίσει να λιώνει, ένα κουβάρι ήταν με μια καρδιά που δούλευε ακόμα.
Αλλά ποια είμαι εγώ ή η αδελφή μου που θα αποφασίζαμε για τις ζωές τους; Κι αν οι ίδιοι ήθελαν να ζήσουν έστω και λίγες μέρες παραπάνω παρότι οι γιατροί δεν έδινα την παραμικρή ελπίδα; Ε, δεν ήθελαν.
Το κατάλαβα από κάτι μισόλογα του πατέρα μου. Και από ένα βλέμμα τα μάνας μου που κάποια στιγμή σαν να ζωντάνεψε και ήταν σαν να μου έδινε χαστούκι, σαν να μου έλεγε «Δεν ντρέπεσαι που με άφησες.
Επανέρχομαι δε στο άρθρο της Ρέας Βιτάλη επειδή θίγει και άλλο ένα μεγάλο και σχετικό πρόβλημα που δυστυχώς υπάρχει στην χώρα μας, της φροντίδας των ασθενών τελικού σταδίου:
Στον χάρτη της Ευρωπαϊκής Ηπείρου κατέχουμε την 46η θέση στις παροχές Ανακουφιστικής Φροντίδας. Είμαστε πάνω από το Τουρκμενιστάν και το Κόσοβο. Καμαρώστε μας! Ακούσατε αυτό το στατιστικό στοιχείο να απασχολεί κανέναν; Κυβέρνηση, αντιπολίτευση; Ακούσατε κανέναν να το εκλαμβάνει ως επείγον; Είδατε κανέναν να ανεμίζει χαρτιά από το βήμα της Βουλής; Αν ούτε αυτό δεν φιλοτιμήθηκαν ακόμα να ολοκληρώσουν, πού να φτάσουμε στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία; Πού να φτάσουμε στην ευθανασία;
………………………………..
Αναμένουμε… Αναμένουμε… Εσαεί. Υπομένοντας ο καθένας ένα δικό του μαρτύριο. Κάθε σπίτι και ένας σταυρός. Ατεχνοι «νοσοκόμοι»-παιδιά, φιλότιμοι συγγενείς, μια κυρία από τη Βουλγαρία, μια κυρία από τη Γεωργία, «μήπως ξέρετε καμία κυρία;». Σιχάθηκα, βαρέθηκα.
Πριν ένα χρόνο είχα γράψει ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΗΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ και σε αυτό αναφέρω μερικές ακόμη χώρες που έχει νομιμοποιηθεί η ευθανασία πέρα από αυτές που είχα γράψει στο προηγούμενο ποστ.
Αλβανία: η ευθανασία νομιμοποιήθηκε το 1999.
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.































