ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ REBRANDING ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ

 

Ο Ηλίας Κανέλλης μας θυμίζει ένα  κείμενο που δημοσίευσε ακριβώς  πριν 3 χρόνια και το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό.
 Το κείμενο δημοσιεύτηκε μετά τις δεύτερες εκλογές του 2023 και την πανωλεθρία που υπέστη σε αυτές ο Τσίπρας,  με αποτέλεσμα την παραίτηση του από την προεδρία  του ΣΥΡΙΖΑ

Εύγε και φεύγε. Οι παλιές αναγνώστριες και οι παλιοί αναγνώστες θα θυμάστε ότι έτσι είχα χαιρετίσει τον Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν μια συμφωνία που επιδίωκε η Ευρώπη και ο Τσίπρας, με την αίσθηση της παντοδυναμίας που είχε αποκτήσει στην πολιτική, τη διεκπεραίωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Στην ουσία, ανέλαβε το πολιτικό κόστος (το οποίο πίστευε ότι θα ισοφαρίσει με ρητορική) της άνευ όρων εξομάλυνσης της διαφοράς δύο χωρών, που έπρεπε να συνεργάζονται αντί να τσακώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία εκείνη ήταν η μόνη θετική στιγμή της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλη η υπόλοιπη πολιτεία του κόμματος και του χαρισματικού και επικοινωνιακού αρχηγού του βαρύνεται από ψέματα, αμετροέπεια, εχθροπάθεια, δημοκρατικές στρεβλώσεις και, ουσιαστικά, την αδιαφορία για το κοινό καλό – αφού ο Τσίπρας πολιτεύτηκε, κυρίως, με άξονα ιδεοληψίες και ιδιοτέλειες. Ας δούμε επί τροχάδην το στίγμα του:

-Ανέτειλε από μαθητής ως «αντιστασιακός» στη σχολική διαδικασία. Όλη η μετέπειτα διαδρομή του ήταν ακριβώς αυτό: άρνηση και διαμαρτυρία, αλλά ούτε μια θετική πρόταση.
-Η πολιτική κουλτούρα του ήταν ο ακτιβισμός. Ήταν η πρακτική των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δομήθηκαν στην ιδέα του επαναστατικού τουρισμού: διάφοροι ριζοσπάστες από διάφορα μέρη μαζεύονταν σε μια μεγάλη πόλη του δυτικού κόσμου για να τα σπάσουν.

-Η μεγάλη του στιγμή, οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, έδειξε τη σχέση του με την πολιτική: η βία γι’ αυτόν ήταν μαμή της ιστορίας και η μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
-Απ’ την αρχή της χρεοκοπίας, κατανόησε ότι έπρεπε να κρυφτεί στον πολτό της Αγανάκτησης. Εκεί στρατολόγησε ορισμένα από τα asset της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης, εκεί κατανόησε και τη διαπερατότητα των ιδεολογιών, τις ιδεολογικές ωσμώσεις δυνάμεων που κατά βάσιν εκφράστηκαν με συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», με εχθροπάθεια, με βιαιοπραγίες.

Ο εμπρησμός της Μαρφίν και ο θάνατος τριών εργαζομένων για τον Τσίπρα ακόμα είναι ένα γεγονός που έπρεπε να θαφτεί.
-Η πορεία προς την εξουσία ήταν μια πορεία μέσα από την εχθροπάθεια, το διχασμό, τον οιονεί εμφύλιο. Επίσης, ήταν μια πορεία γεμάτη εσκεμμένα ψέματα – με πρώτα και καλύτερα, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, ότι θα εφαρμόσει οικονομικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) ευημερούσης κοινωνίας και ότι θα διώξει την τρόικα.

-Το μεγάλο του κατόρθωμα, η εξαγγελία τού χωρίς νόημα δημοψηφίσματος και τα capital control, έπρεπε να είναι το τέλος του: ιταμό, όπως άξιζε στην έως τότε διαδρομή του. Το ότι κατάφερε να επιβιώσει, κοροϊδεύοντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, ήταν προσωπικό κατόρθωμα. Του έδωσε περίοδο χάριτος, αλλά με μεγάλο τίμημα για τη χώρα: στασιμοχρεοκοπία και προσπάθεια φαλκίδευσης δημοκρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, Τύπος).
-Η τετραετία του στην αντιπολίτευση δεν τον βελτίωσε. Συνέχισε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, αδιαφορώντας για συναινέσεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας.

 Η πρόσφατη συνεισφορά του «χώρου» στην πολιτική κουλτούρα είναι συνθήματα όπως «Μητσοτάκη γ$%*σαι» ή «ΝΔ παιδοβιαστές». Και μια κινδυνολογία στηριγμένη σε συστηματικά ψέματα.
Ο Τσίπρας άφησε πίσω του συντρίμμια. Εχθροπάθεια, διχασμό, μια οργουελική νέα ομιλία. Αδιαφόρησε για πολιτικές συναινέσεις και, αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, εκ των υστέρων προσπαθούσε να σβήσει τις συνέπειές τους. Δεν θα μας λείψει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΑΝ ΟΠΛΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Άσχετα αν είναι δίκαια ή όχι τα αιτήματα ενός ανθρώπου που κάνει απεργία πείνας,  πάντα δημιουργείται  ένα αίσθημα συμπάθειας στο κοινό για αυτόν, καθώς  διακινδυνεύει την ζωή του με αυτήν την απεργία.
Εξ αιτίας αυτού του αισθήματος  συμπάθειας μερικοί πολιτικοί τρέχουν αμέσως να συμπαρασταθούν στον απεργό, για να εκμεταλλευτούν την πρόσκαιρη επικαιρότητα, μπας και κερδίσουν μερικά ψηφαλάκια .

Έτσι  η Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει απεργός πείνας που να μην έτρεξε να του συμπαρασταθεί.
Όταν ο Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας για να μπορεί να διαλέγει ο ίδιος την φυλακή του (!), είχε ταχθεί έντονα υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση για εκδικητική στάση και παραβίαση του Κώδικα Μεταγωγών.
Το ίδιο έτρεξε και όταν ο Ρούτσι, του οποίου ήταν και συνήγορος, έκανε απεργία πείνας στον Άγνωστο Στρατιώτη για την εκταφή του παιδιού του, που τελικά όμως δεν έκανε ποτέ, έλεγε ότι το κράτος βυθίζει την κοινωνία στο σκοτάδι και ότι αρνείται να αποκαλύψει την αλήθεια για τα αίτια θανάτου του νεαρού.
Πως θα μπορούσε λοιπόν να μην συμπαρασταθεί στον καταληψία Αριστοτέλη Χαντζή μετά από 139 μέρες απεργίας πείνας, κατηγορώντας την :«σκανδαλώδη άρνηση της κυβέρνησης να πάρει θέση, να προστατεύσει αυτή την Κοινότητα, η οποία προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (άραγε τι;)  και έχει διατηρήσει εσωτερικά τα Προσφυγικά, την ώρα που η Πολιτεία ήταν εντελώς απούσα».
 Ποιο πριν από αυτήν, ο εξ ίσου λαϊκιστής Δήμαρχος της Αθήνας παρέπεμψε σε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (20.04) με την οποία ο Δήμος Αθηναίων είχε «ζητήσει να ληφθούν από την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση πρωτοβουλίες διαλόγου με την κοινότητα των Προσφυγικών, που θα οδηγήσουν σε συναινετικές λύσεις για την αποκατάσταση των κτιρίων».
Δηλαδή σε απλά ελληνικά, ο Δήμαρχος αν σε ένα παλιό σπίτι σου έχουν εγκατασταθεί παρανόμως μερικοί, δεν μπορείς να τους βγάλεις και να το επισκευάσεις, αλλά μόνο να το επισκευάσεις σύμφωνα με το πως θέλουν αυτοί!
Ευτυχώς τελικά ο απεργός πείνας για τα προσφυγικά ανέστειλε την απεργία του μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
 Κοίταξα να δω πόσες μέρες απεργίας πείνας οδήγησαν στον θάνατο τον διασημότερο απεργό πείνας Μπόμπι Σάντς.  
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας στη φυλακή του Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δηλαδή σε μικρότερο χρόνο από τον μισό χρόνο από αυτόν που επιζεί (139 μέρες ) ο καταληψίας των προσφυγικών!
Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας, ο απεργός πείνας χάνει από 450-900 gr  την ημέρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απώλειας οφείλεται στην απώλεια νερού, καθώς το σώμα μεταβαίνει σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας. Μετά την πρώτη εβδομάδα, ο απεργός πείνας θα χάνει περίπου 230-450gr  την ημέρα.
Έτσι ένας άνθρωπος σε απεργία πείνας μπορεί κατά μέσο όρο να επιβιώσει από 45 έως 70 ημέρες, εάν καταναλώνει νερό. Ο ακριβής χρόνος εξαρτάται από το αρχικό σωματικό βάρος, τα αποθέματα λίπους και τη λήψη βιταμινών ή αλατιού
Ο μηχανισμός επιβίωσης λειτουργεί σταδιακά με τα παρακάτω στάδια:
Ημέρες 1-3: Ο οργανισμός καταναλώνει τα αποθέματα γλυκόζης.
Ημέρες 3-15: Ξεκινά η κέτωση, όπου το σώμα καίει το αποθηκευμένο λίπος.
Επόμενες εβδομάδες: Όταν εξαντληθεί το λίπος, ο οργανισμός καταναλώνει μυϊκό ιστό και πρωτεΐνες από τα ζωτικά όργανα.
Τελικό στάδιο: Ο θάνατος συνήθως επέρχεται όταν το άτομο χάσει το 40% - 50% του αρχικού του βάρους, συνήθως λόγω αφυδάτωσης, καρδιακής αρρυθμίας ή ανεπάρκειας οργάνων.
Κανένα πολιτισμένο κράτος δεν θέλει να έχει νεκρούς από απεργία πείνας και ευτυχώς στην χώρα μας δεν είχαμε ποτέ κανέναν μέχρι σήμερα νεκρό  και πάντα, με κάποιο τρόπο ακόμα και εκβιαστικές απεργίες σταμάτησαν, όπως του Κουφοντίνα  αλλά και του  κατηγορούμενου για ποινική υπόθεση Χρήστου Ρούσσου όπως επίσης των αντιεξουσιαστών Κώστα Σακκά, Νίκου Ρωμανού, Κωνσταντίνου Γιατζόγλου, Χριστόφορου Μαρίνου.
Αυτό, σε αντίθεση με την Αγγλία, όπου τον Μπόμπι Σαντς ακολούθησαν άλλοι  9 μέλη του  IRA και της INLA, καθώς η βρετανική κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη, γιατί ο  IRA προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι το 2005, που σταμάτησαν την ένοπλη δράση.
Μια άλλη χώρα που υπήρξαν αρκετοί νεκροί από απεργία πείνας είναι η Τουρκία.
Την διετία 2000-2002, πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργίες πείνας με το σύνθημα  «θάνατο μέχρις εσχάτων», αντιδρώντας στη μεταφορά τους σε απομονωμένα κελιά των νέων φυλακών «Τύπου F»
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο στρατός επέδραμε στις φυλακές στην επιχείρηση «Επιστροφή στη Ζωή», προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων κρατουμένων.
Οι απεργίες όμως συνεχίστηκαν για μήνες. Συνολικά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (κρατούμενοι και υποστηρικτές τους εκτός φυλακής), καθιστώντας τη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του είδους παγκοσμίως.
Το 2020, μια νέα  σειρά από παρατεταμένες απεργίες πείνας, μελών της αριστερής αντιπολίτευσης και καλλιτεχνών, συγκλόνισε ξανά την επικαιρότητα, με νεκρούς την τραγουδίστρια Χελίν Μπολέκ,  του δημοφιλούς πολιτικού συγκροτήματος Grup Yorum και τον μπασίστα του συγκροτήματος Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ.
Ο Μουσταφά Κοτσάκ πέθανε επίσης διαμαρτυρόμενος  για την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, η οποία βασίστηκε αποκλειστικά σε καταθέσεις μυστικών πληροφοριοδοτών, ζητώντας μια δίκαιη δίκη, ενώ η  42χρονη δικηγόρος Εμπρού Τιμτίκ που είχε φυλακιστεί με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, πέθανε διεκδικώντας το δικαίωμα σε μία δίκαιη και ανεξάρτητη δίκη.
 Την μεγαλύτερης διάρκειας  απεργία πείνας στον κόσμο έχει κάνει  στην Ινδία η   Ιρόμ Σαρμίλα , γνωστή ως η «Σιδηρά Κυρία του Μανιπούρ» .Ξεκίνησε  απεργία πείνας το 2000, διαμαρτυρόμενη για έναν νόμο που έδινε ασυλία στον ινδικό στρατό να πυροβολεί αμάχους.
Η κυβέρνηση τη συνέλαβε και την κρατούσε ζωντανή στο νοσοκομείο μέσω αναγκαστικής σίτισης με ρινικό σωλήνα για σχεδόν 16 ολόκληρα χρόνια (500 εβδομάδες). Σταμάτησε τη διαμαρτυρία της τον Αύγουστο του 2016 για να κατέβει στην πολιτική.
Η πιο ιδιόρρυθμη όμως έγινε όταν ο πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Λουίς Ρουμπιάλες, έδωσε ένα μη συναινετικό φιλί  στην ποδοσφαιρίστρια Τζένι Ερμόσο κατά τη διάρκεια της απονομής του Μουντιάλ Γυναικών τον Αύγουστο του 2023 οπότε και τον κυνήγησαν  Η ηλικιωμένη μητέρα του κλειδώθηκε μέσα σε μια εκκλησία στην πόλη Μοτρίλ και αρνιόταν να φάει, διαμαρτυρόμενη για το «απάνθρωπο κυνήγι μαγισσών» εναντίον του γιου της. Μετά 3 μέρες την μετέφεραν στο νοσοκομείο.
 
Σχετικά με το θέμα των προσφυγικών λεπτομερέστερα στο
https://www.protagon.gr/epikairotita/to-neo-ergo-me-ta-prosfygika-tis-aleksandras-44343393163
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

MOLLY HOUSES- ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ GAY ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟΝ 18ο ΚΑΙ 19ο ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ ΓΙΑ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟ

Χάρις στο άρθρο της Αγγελικής Κορρέ -Μια άλλη πόλη κάτω από την πολη- έμαθα για τα  molly houses  του Λονδίνου τα μέρη δηλαδή που συγκεντρώνονταν οι ομοφυλόφιλοι τον 18ο και 19o αιώνα στην Αγγλία.
Ήταν ταβέρνες, καφενεία αλλά και ιδιωτικοί χώροι και συχνά γίνονταν σε αυτά λεηλασίες και συλλήψεις καθώς η ομοφυλοφιλία διωκόταν ποινικά μέχρι το 1861. Στην γκραβούρα του 1725 είναι η περιοχή Covent Garden στην οποία υπήρχαν εκείνη την εποχή molly houses .
Η λέξη molly  είναι μια συνηθισμένη μορφή του γυναικείου ονόματος Mary και είχε δύο κύριες συνδηλώσεις στα αγγλικά του 18ου αιώνα. Η πρώτη είναι κοντά στη λέξη moll, προσδιορίζοντας ένα κορίτσι ή γυναίκα κατώτερης τάξης, περιστασιακά μια πόρνη. Η δεύτερη ταξινομείται ως αργκό, προσδιορίζοντας έναν θηλυπρεπή, συνήθως ομοφυλόφιλο, άνδρα.
Όπως γράφει η Αγγελική Κορρέ: Γνωρίζουμε την ύπαρξή τους επειδή η εξουσία τα φοβήθηκε αρκετά ώστε να τα καταγράψει. Αυτοί οι χώροι εστίασης αποτελούσαν  μέρη όπου άνδρες που επιθυμούσαν άλλους άντρες- ή που κατοικούσαν σε έμφυλες αμφισημίες ακατανόητες για την εποχή τους- μπορούσαν να συναντηθούν υπό τη σκιά της παρανομίας. Ωστόσο, μια περιγραφή τους ως απλών μυστικών χώρων συνάντησης ομοφυλοφίλων θα ήταν όχι μόνο περιοριστική, αλλά και αναχρονιστική. Ένα Molly house δεν υπήρξε απλώς πρόδρομος του σύγχρονου gay bar. Yπήρξε μάλλον ένα θέατρο εύθραυστης κοινωνικής επινόησης. Ο όρος “molly”,  προερχόμενος από το υποκοριστικό του γυναικείου ονόματος Mary  λειτουργούσε συγχρόνως προσβολή, παρατσούκλι και στοιχείο ενοχής. Ένα “molly” μπορούσε να αναφέρεται σε έναν άνδρα θηλυπρεπή ύποπτο για ερωτικές σχέσεις με άλλους άντρες ή επιτελούντα κάποια εκλεπτυσμένη μορφή θηλυκότητας. Αυτή η λεξιλογική αστάθεια είναι κρίσιμη, διότι το Λονδίνο τότε δεν διέθετε κάποια σύγχρονη κατηγορία αντίστοιχη με το με τον όρο «ομοφυλοφιλική ταυτότητα». Τα  Molly Houses ανθούσαν τα τέλη του 17^ου  έως τα μέσα του 18^ου  αιώνα, τάχα ως καφενεία ταβέρνες ή πανδοχεία.  Ξεχωρίζει το σπίτι της Μother Clap στην περιοχή του Χόλμπορν, ίσως το πλέον διαβόητο, γνωστό λιγότερο για τη φιλοξενία του και περισσότερο για τις αστυνομικές επιδρομές που το κατέστρεψαν. Η Μαργκαρετ Κλαπ ( η λεγόμενη Μother Clap ) φέρεται να διατηρούσε ένα χώρο όπου άνδρες  συγκεντρώνονταν όχι μόνο για ερωτικές περιπτύξεις, αλλά και για  περίτεχνες μορφές κοινωνικότητας. Εκεί, σύμφωνα με νομικές μαρτυρίες, οι θαμώνες χόρευαν, φλέρταραν, χρησιμοποιούσαν γυναικεία ονόματα και περιστασιακά οργάνωναν  ψευδογάμους. Υπάρχουν ακόμη αναφορές για «τελετές τοκετού», όπου ένας άντρας προσομοίωνε  θεατρικά τη γέννα, ενώ οι σύντροφοί του τον κανάκευαν  σαν λεχώνα.
 Ίσως εκείνο που αναστάτωνε περισσότερο τις αρχές τότε δεν ήταν η σεξουαλικότητα, αλλά η μίμηση. Οι άντρες στα molly houses   υιοθετούσαν γυναικεία ονόματα, ντυνόντουσαν  γυναικεία,  επιτελούσαν υπερβολικές μορφές θηλυκότητας.
 Αυτό αποσταθεροποιούσε μια κοινωνική τάξη εμμονικά επενδεδυμένη σε αυστηρές ιεραρχίες: το αρσενικό πάνω από το θηλυκό, το νόμιμο πάνω από το παράνομο, το δημόσιο πάνω από το ιδιωτικό. Η μίμηση της θηλυκότητας εκλαμβάνονταν όχι απλώς ως εκκεντρικότητα, αλλά ως συμβολική προδοσία της πατριαρχίας.

Ο «Γέρος Μπο» είναι ένα σατιρικό ‘macaroni’. Την 10ετια του 1770 με τον όρο «μακαρόνι» σατίριζαν στη Βρετανία τους θηλυπρεπείς .
Κάτι αντίστοιχο είναι Το «Πρωινό Γλέντι, ή η Μεταστοιχείωση των Φύλων», ένα σατιρικό έργο του 18ου αιώνα. Απεικονίζει μια σκηνή γλεντιού και αλλαγής φύλου
Τον δέκατο όγδοο αιώνα, σύμφωνα με τα Πρακτικά του Old Bailey (το κεντρικό Δικαστήριο Αγγλίας και Ουαλίας), μόνο δύο άτομα συνελήφθησαν επίσημα για τη διατήρηση ενός οίκου ανοχής: η Margaret Clap και ο Julius Cesar Taylor, αλλά υπήρξαν  και αρκετοί κατηγορούμενοι για σοδομιστικές πρακτικές ή φαίνεται να αναφέρονται και ως ιδιοκτήτες οίκου ανοχής.
Στις 9 Μαΐου 1726, τρεις άνδρες (ο Gabriel Lawrence 43 ετών γαλατάς,, ο William Griffin 43 χρονών ταπετσέρης και ο Thomas Wright οικιακός βοηθός ) απαγχονίστηκαν στο Tyburn για ασέλγεια μετά από μια επιδρομή στο οίκο ανοχής της Margaret Clap. Οι δίκες τους παρέχουν σημαντικές λεπτομέρειες για τις περιγραφές του περιβάλλοντος της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Βάσει του  Buggery Act του 1533, το σεξ μεταξύ ανδρών το τιμωρούσαν με θάνατο.

Στις 12 Απριλίου 1727, ο Charles Hitchin καταδικάστηκε για σοδομισμό και τον έβαλαν σε ένα pillory, εκείνο το ξύλινο όργανο με τρύπες για το κεφάλι και τα χέρια σαν αυτό που φαίνεται στην γκραβούρα του 1809 στο Charing Cross.

Το σκίτσο είναι από το 1822 όταν ο John Holland και ο  William King εκτελέστηκαν για σοδομισμό.
Η τελευταία εκτέλεση για σοδομισμό στην Αγγλία πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1835.Αυτοί που εκτελέστηκαν ήταν ο James Pratt (30 ετών) και ο John Smith (40). Απαγχονίστηκαν μαζί έξω από τις φυλακές Newgate του Λονδίνου, αφού συνελήφθησαν τον Αύγουστο του 1835. Είχαν παραδοθεί από έναν ιδιοκτήτη που τους είδε να κάνουν συναινετικό σεξ μέσα από μια κλειδαρότρυπα σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο στο Southwark του Λονδίνου.
Παρά την έκκληση για επιείκεια που έκανε ο δικαστής που τους εξέτασε αρχικά - ο οποίος υποστήριξε ότι ο νόμος ήταν βαθιά άδικος επειδή τιμωρούσε μόνο φτωχούς άνδρες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να έχουν ιδιωτικούς χώρους - ο Υπουργός Εσωτερικών, Λόρδος John Russell, αρνήθηκε να μετατρέψει τις ποινές τους.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ

 

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από την ημέρα που μας έκατσε στον σβέρκο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα χρόνια περνούσαν διάφορα μυθεύματα άρχισαν να καλλιεργούνται στην χώρα μας, όπως το ότι την χούντα την επέβαλαν οι Αμερικανοί. Σήμερα πλέον και το ΚΚΕ στον  Γ2 τόμο του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ», για την περίοδο 1967-1974 γράφει:

«Το κέντρο που οργάνωσε και επέβαλε τη δικτατορία ήταν εντός Ελλάδας, ήταν τμήμα της διοίκησης του Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά, αλλά συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν ήταν σχεδιασμένο από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας»
και
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»

Ένας άλλος ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι και Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΡΙΞΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Σε αυτό μεταφέρω από κείμενο του Απόστολου Δοξιάδη ότι : η Χούντα κατέρρευσε, τον Ιούλιο του 1974, ή σωστότερα αυτοκτόνησε, λόγω του φρικτού εγκλήματος του κυπριακού πραξικοπήματος που προκάλεσε….
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος  Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή  το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα  μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι  σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τέλος  υπάρχουν σήμερα  και μερικοί άσχετοι που πιστεύουν ότι η οικονομία άνθησε τα χρόνια της χούντας καθώς αυτή διαφήμιζε ότι με την πολιτική  είχε πετύχει ένα  «οικονομικό θαύμα»!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε   ραγδαία αύξηση  και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973,  ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
 Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε, ενώ η οικονομία στηρίχθηκε σε εξωτερικό δανεισμό. 
 Στο τέλος της περιόδου, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε (πάνω από 30% το 1973-1974), γεγονός που επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση με αποτέλεσμα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους στην Ελλάδα να επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία, άλλοι σκάφτουν και κλαδεύουν κι άλλοι πίνουν και χορεύουν.

Μεταξύ άλλων, σχετικά με την ολέθρια κληρονομία της χούντας έχει γράψει ο πρώην υπουργός και ομότιμος καθηγητής Νίκος Χριστοδουλάκης:
Οι οικονομικές πολιτικές που υιοθέτησε η χούντα (1967-1974) προκάλεσαν όχι μόνο άμεσα δυσμενή αποτελέσματα στους εργαζομένους και τα νοικοκυριά αλλά δημιούργησαν έμμεσα και μακροπρόθεσμα κόστη, τα οποία έβλαψαν τη χώρα για δεκαετίες. Οι επιπτώσεις αυτές εκτείνονται από τη λειτουργία της οικονομίας και των θεσμών έως το περιβάλλον και το ανθρώπινο δυναμικό, διαμορφώνοντας στρεβλώσεις που δεν ήταν άμεσα ορατές, αλλά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ζημιογόνες για την Ελλάδα. …………………
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΙΓ- ΑΤΤΑΛΕΙΑ και ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

 

ΑΤΤΑΛΕΙΑ

Η Αττάλεια  είναι μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη με πολλά παλιά ελληνικά αρχοντικά και είναι η 8^η σε πληθυσμό πόλη της Τουρκίας, με πάνω από 1.200.000 κατοίκους και μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και γι αυτό και θεωρείται ως η «πρωτεύουσα του τουρκικού τουρισμού»

Το αρχαιολογικό της μουσείο, ένα από τα σημαντικότερα αυτής της χώρας και είναι το πρώτο μέρος  που επισκεπτόμαστε.

 Δεν είναι δυνατόν να μεταφέρει κανείς σε ένα σύντομο κείμενο το πλήθος των εκθεμάτων του που ξεκινούν από την εποχή του λίθου και φτάνουν στην Βυζαντινή εποχή, ενώ ενδιαφέρον επίσης έχει και το τμήμα εθνογραφίας του.

Απλά θα μεταφέρω εδώ μερικά από τα χαρακτηριστικότερα εκθέματα όπως το αγαλματίδιο του θεού Ήλιου και την Οινοχόη της Αιγύπτιας βασίλισσας Βερενίκης ΙΙ που βρέθηκε στην Ξάνθο την οποία της την είχε χαρίσει ο σύζυγος της Πτολεμαίος ΙΙΙ Ευεργέτης μεταξύ του 246-222πΧ.

Στην αίθουσα των γλυπτών σημαίνουσα θέση έχει η γυναίκα που χορεύει που είναι ένα θαυμάσιο δείγμα της Ρωμαϊκής εποχής καθώς αποτελείται από λεπτό πορώδες μάρμαρο δύο χρωμάτων άσπρο και μαύρο. Το δέρμα είναι από λευκό μάρμαρο, ενώ τα ρούχα και τα μαλλιά από μαύρο.(Πέργη 2^ος μΧ)

Κλασσικό θέμα της αρχαιότητας οι 3 χάριτες (από τις νότιες θέρμες της Πέργης), ενώ εντυπωσιακά είναι το άγαλμα του Ανδριανού, ο Ερμής που δένει τα σανδάλια του και το όμορφο κεφάλι του Απόλλωνα. 

Πλούσια ευρήματα διαθέτει και το τμήμα με τις περίτεχνα διακοσμημένες σαρκοφάγους. Εκεί βλέπουμε την σαρκοφάγο του Ηρακλέους με τους άθλους του, την σαρκοφάγο της Αριάδνης που κοιμάται εξαντλημένη από το κλάμα μέχρι να την βρει ο Διόνυσος ( βρέθηκε κοντά στην Πέργη) και την σαρκοφάγο της Αυρηλίας Μποτιάνη Δημητρίας ξαπλωμένης σε κλίνη που χρησιμοποιούσαν για ξεκούραση και φαγητό.

Ξεχωρίζουν επίσης μια σαρκοφάγος με διονυσιακές σκηνές και μια χωρίς ανάγλυφα που βρέθηκε όμως σε κεντρικό σημείο στα Πάταρα και ανήκε στον Πρωταθλητή Λούκιο Σεπτίμο   Θεονίδη που φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην πόλη. 

Στο εθνολογικό τμήμα με πλήθος από σύγχρονα αντικείμενα ξεχώρισα μερικά ρολόγια τσέπης που προσωπικά μου αρέσουν ιδιαίτερα.

Στην Αττάλεια ενδιαφέρον για τον επισκέπτη έχει η παλιά της πόλη το Καλέ Ιτσί  που βρίσκεται μέσα στα αρχαία τείχη της πόλης.
Στα σύνορα της νέας πόλης με την παλιά βρίσκεται  ο Ρωμαϊκός πύργος του ρολογιού (2ος αιών)  ενώ στην παλιά πόλη μπαίνουμε από την πολύ καλά διατηρημένη πύλη του αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος επισκέφτηκε την Αττάλεια το 130 μ.Χ. 

Στην παλιά πόλη τα παλιά ελληνικά σπίτια της έχουν κριθεί ως ιδιαιτέρου κάλλους και είναι πλέον πολιτιστική κληρονομιά υπό προστασία. Ενδιαφέρον έχουν επίσης τα ερείπια ενός κτίσματος που το μισό ήταν εκκλησία και το άλλο μουσουλμανικό τέμενος με εντοιχισμένα αρχαία μάρμαρα.

Το Τζαμί Γιβλί Μιναρέ, που σημαίνει τζαμί του αυλακωτού μιναρέ, γνωστό επίσης και ως Ουλού Τζαμί(1230) με των 38 μέτρων μιναρέ του αποτελεί σύμβολο και τοπόσημο της πόλης. Είναι κτισμένο στα θεμέλια μιας βυζαντινής εκκλησίας.
Το κτήριο στεγάζει σήμερα το Εθνογραφικό μουσείο.

 

ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ

Κάπου 30 χιλιόμετρα από την Αττάλεια και σε ύψος άνω των  1000 μέτρων σε μια φυσική πλατφόρμα του βουνού Σολυμός (τώρα Γκιουλούκ Ταγί) βρίσκεται η Τερμησσός μια πόλη που δεν κατάφερε να κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος.
Το τέλος της Τερμησσού ήρθε όταν το υδραγωγείο της συντρίφτηκε από σεισμό, καταστρέφοντας την παροχή νερού στην πόλη. Η πόλη εγκαταλείφθηκε (άγνωστο έτος), γεγονός που εξηγεί την αξιοσημείωτη κατάσταση διατήρησής της σήμερα.

Η πόλη δεν έχει ανασκαφεί αλλά από αρκετά από τα ερείπια είναι γνωστή η χρήση τους όπως ο ναός του Αδριανού και το Γυμνάσιο.

Εμφανή είναι τα τείχη της άνω πόλης, αλλά και άλλα ερείπια που ακόμα δεν έχει καθοριστεί η χρήση τους

.Σε καλή κατάσταση είναι το θέατρο της πόλης για το οποίο γράφω στο Ε΄ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-15-ΑΣΠΕΝΔΟΣ, 16-ΣΙΔΗ, 17-ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)

 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Α-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Β-ΠΕΡΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ!

Γ΄ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ

Δ΄ ΙΕΡΑΠΟΛΙΣ (Pamukkale)

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ α΄ μέρος

Ε΄ ΕΦΕΣΟΣ β΄ μέρος

ΣΤ΄ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ζ΄ ΜΙΛΗΤΟΣ -ΔΙΔΥΜΑ

Η΄ ΚΝΙΔΟΣ και ΚΑΥΝΟΣ

Θ΄ ΛΙΒΙΣΙ ,ΛΗΤΩΟΝ, ΞΑΝΘΟΣ και ΠΑΤΑΡΑ

Ι΄ ΝΗΣΟΣ ΚΕΚΟΒΑ, ΜΥΡΑ, ΚΑΣ και ΑΡΥΚΑΝΔΑ

ΙΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ και ΦΑΣΗΛΙΔΑ

ΙΒ-ΠΕΡΓΗ, ΑΣΠΕΝΔΟΣ και ΣΙΔΗ

ΙΓ- ΑΤΤΑΛΕΙΑ και ΤΕΡΜΗΣΣΟΣ (τελευταίο)