Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ Α΄μέρος.

Πρόσφατα, σε σχόλια στο ιστολόγιο του φίλου Νίκου Σαραντάκου έγινε μια σύντομη αναφορά στο πως έχουν αποδοθεί στα ελληνικά τελείως διαφορετικά από τον αρχικό τους, οι  τίτλοι αρκετών  ταινιών .
Έγραψα λοιπόν σε σχόλιο πως: Οι πιο απόλυτα άσχετες ελληνικές μετονομασίες  ξένων ταινιών είναι το Αlfaville του Γκοντάρ που παίχτηκε ως Ο Λέμι Κόσιον εναντίον του Α60 και το The Shawshank Redemption ως  Η Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ.
Και στην συνέχεια προσέθεσα σχετικά με αυτή  την ταινία ότι:
Πριν να γυριστεί η ταινία, η Ριτα Χέιγουορθ υπήρχε στον τίτλο, αλλά ο σκηνοθέτης Φρανκ Ντάραμποντ αποφάσισε να αφαιρέσει το όνομα της διάσημης ηθοποιού από τον τίτλο  για πρακτικούς λόγους. Μόλις ανακοινώθηκε το πρότζεκτ, το Χόλιγουντ μπερδεύτηκε: πολλές ηθοποιοί και μοντέλα άρχισαν να κάνουν αιτήσεις για να παίξουν τον ρόλο της Ρίτα Χέιγουορθ, νομίζοντας ότι η ταινία ήταν η βιογραφία της!
Ο τίτλος για όσους δεν ήξεραν το βιβλίο αποδείχτηκε ακατανόητος από το ευρύ κοινό και γι αυτό και η ταινία κατέληξε σε τεράστια εισπρακτική αποτυχία (box office flop) κατά την αρχική της κυκλοφορία το 1994, παρά τις διθυραμβικές κριτικές.
. «The Shawshank Redemption» θεωρείται ένας από τους πιο αποτυχημένους τίτλους στην ιστορία του κινηματογράφου από πλευράς μάρκετινγκ, διότι δεν αποτυπωνόταν στη μνήμη των θεατών, ήταν δύσκολο να προφερθεί και δεν εξηγούσε περί τίνος πρόκειται η ταινία.
Το μεν Shawshank είναι μια ανύπαρκτη φυλακή, το δε Redemption ως λύτρωση γίνεται κατανοητό τι σημαίνει  για τον μεν ένα αθώο και τον άλλο ένοχο από τους πρωταγωνιστές,  αφού έχεις δει την ταινία.
Οι Μόργκαν Φρίμαν και Τιμ Ρόμπινς έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι το κοινό δεν μπορούσε καν να προφέρει τη λέξη «Shawshank», μπερδεύοντάς την με εκφράσεις όπως «Scrimshaw» ή «Shimshank»
Παρά την αρχική εισπρακτική της αποτυχία  η ταινία βρήκε το κοινό της μέσω των ενοικιάσεων VHS, προτάθηκε για 7 Όσκαρ και σήμερα φιγουράρει σταθερά στην 1η θέση της λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών στο IMDb.
Οι Έλληνες  διανομείς  κατάλαβαν ευτυχώς  αμέσως το πρόβλημα και επέλεξαν να αλλάξουν εντελώς τον τίτλο, συνδυάζοντας την πλοκή με το βιβλίο.
Μπορεί λοιπόν το παλιό κατάστημα των Αδελφών Λαμπρόπουλου να είχε σαν σλόγκαν το  «Διαλέγουν πριν από σας για σας» θα έλεγα ότι κατά τον ίδιο τρόπο σκέφτηκα  ότι θα είχε ενδιαφέρον να φτιάξω μια λίστα με το πως  αποδόθηκαν στα ελληνικά με τελείως άσχετο τίτλο από τον δικό τους αρκετές ξένες ταινίες.
Η παρακάτω λίστα δημιουργήθηκε από ένα δικό μου μικρό αρχείο με την προσθήκη από εδώ,  εδώ και  εδώ.
 
Blackmail (1929)  Σκότωσα για την Τιμή μου
 
My man Godfrey (1938) O άνδρας μου, ο αλήτης
Four's a crowd (1938) Μοντέρνος Καζανόβας
 
Mr. Smith Goes to Washington (1939)  Αμερική χώρα ελευθερίας
 
Correspondent (1940) Πριν από τη Θύελλα  
Ηis Girl Friday (1940) : Ξαναπαντρεύομαι την Γυναίκα μου
The Philadelphia Story (1940) Κοινωνικά Σκάνδαλα
City for Conquest (1940) Ιππότες του υποκόσμου
 
Western Union (1941) Mατωμένη Χαραυγή
Meet John Doe (1941)  Ο Λαός Προστάζει
 
Νοw, Voyager(1942) To ξέσπασμα μιας ψυχής
 
 Shadow Of A Doubt (1943) Το Χέρι που Σκοτώνει / Στη Σκιά της Αμφιβολίας
 
Lifeboat (1944) Στον ίσκιο του θανάτου/Ναυαγοί
Εxperiment Perilus (1944) Η Σκλάβα της Αγάπης
 
Scarlet Street (1945) Η Σκύλα
Μildred Pierce (1945) Θύελλα σε Μητρική Καρδιά
Spellbound (1945) Νύχτα Αγωνίας
 
My Darling Clementine (1946) Καταχθόνια Δίωξη
Εasy Living (1946) Σερσέ Λα Φαμ
 
Dead Reckoning (1947) Αμαρτωλοί και Δολοφόνοι
 
Fort Apache(1948) Επέλαση την αυγή
 
She wore a yellow ribbon (1949) Σύγκρουση γιγάντων/Ηρωική Επέλαση
It's a great feeling (1949) Δεσποινίς Φιφί
White Heat (1949) Ο μεγάλος αμαρτωλός
 
Stage Fright (1950)  Πονεμένο Ρομάντζο
Rashomon (1950)  Η γκέισα και ο σαμουράι,
In a Lonely Place (1950) Διψασμένος για Ηδονή
 
Susana (1951) Κυλισμένη στον βούρκο
 
Don't bother to knock (1952) Φλογισμένα Χείλη
Europa 51 (1952)  Δεν σε είχα Απατήσει
Μonkey Business (1952) O Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκομόλετς
 
We 're not married (1953) Αν ο γάμος σας ήταν άκυρος, τι θα κάνατε;
 
La Strada (1954)  Πουλημένη απ’τη Μητέρα της
Rear Window (1954) Σιωπηλός Μάρτυς
Τhe Glenn Miller Story (1954) Το Ατέλειωτο Ρομάντζο 
 

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ B΄μέρος.

 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 
 

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΡΑΜΠ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΑΔΟΥΡΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΣΒΟΛΗ

 Διαβάζοντας τις κίτρινες οικονομικές σελίδες της εφημερίδας, καταλαβαίνεις τα βαθύτερα αίτια της απαγωγής του Μαδούρο που στην ουσία προαναγγέλλει ήπια αλλαγή του καθεστώτος.
Τα κοιτάσματα πετρελαίου της Βενεζουέλας είναι το 17,5%  των διεθνών κοιτασμάτων και την κατατάσσουν έτσι  στην πρώτη θέση. 
Οι αμερικανικές εταιρείες τις 10ετιες 50/60 ανέπτυξαν εκεί, χάρις στην τεχνολογία τους,  μια ισχυρή πετρελαϊκή βιομηχανία έχοντας επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια, με αποτέλεσμα η Βενεζουέλα να συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά μέλη του ΟΠΕΚ μαζί με την Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Ιράν και το Ιράκ (σήμερα συμμετέχουν 16 κράτη) με αποτέλεσμα  η παραγωγή αργού να φτάσει τα 4 εκατ. βαρέλια την ημέρα, με εξαγωγές που έφτασαν το 70%  του παραγομένου πετρελαίου.

Ο Τσάβες αλλά και ο Μαδούρο δήμευσαν τα περιουσιακά στοιχεία των αμερικανικών εταιρειών κρατικοποιώντας τον  πετρελαϊκό τομέα, με αποτέλεσμα οι εταιρείες να αποχωρήσουν και ο τεχνολογικός εξοπλισμός να μην ανανεώνεσαι και να καταλήξει απαρχαιωμένος  λόγω έλλειψης νέων επενδύσεων.
Ταυτόχρονα υπήρξαν μαζικές αποχωρήσεις επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού όταν ανέλαβε τον τομέα η κρατική εταιρεία, με σταδιακή απαξίωση του πετρελαϊκού τομέα και η παραγωγή αργού να πέσει στα 860.000 βαρέλια την ημέρα και οι εξαγωγές στα 670.000 βαρέλια.
«Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες θα δαπανήσουν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της καταρρέουσας ενεργειακής υποδομής της Βενεζουέλας», είπε ο Τραμπ.
Αλλά για να επενδύσει μια πετρελαϊκή στη Βενεζουέλα το ελάχιστο που απαιτεί είναι πολιτική σταθερότητα και ασφάλεια. Ο χρόνος αποκατάστασης των κατεστραμμένων υποδομών θα πρέπει, ως εκ τούτου να υπολογίζεται ότι θα ξεκινήσει όταν θα εξασφαλιστούν οι πολιτικές αυτές προϋποθέσεις. 

Αυτός είναι πιθανόν και ο λόγος που ο Τραμπ  προτίμησε να συνεργαστεί με την εν ενεργεία αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκες , αντί με την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης που η Ουάσιγκτον στήριζε επί μακρόν. Φαίνεται ότι κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του Τραμπ αμφισβήτησαν την ικανότητα της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, να κερδίσει τη στήριξη του στρατού και άλλων κέντρων εξουσίας, τα οποία επί μακρόν ελέγχονταν από οπαδούς του εκλιπόντος Ούγκο Τσάβες. 
Έτσι είναι πιο πιθανό η μετάβαση της Βενεζουέλας από την δικτατορία του Μαδούρο σε ένα πιο δημοκρατικό πολίτευμα να γίνει ομαλά και να αποφευχθεί η δημιουργία χάους όπως έγινε στο Ιράκ και την Λιβύη, κατάσταση που θα απέτρεπε τις πετρελαϊκές εταιρείες να επιστρέψουν σε αυτή την χώρα.

Αλλά και σε αυτή την περίπτωση με την επάνοδο των πετρελαϊκών εταιρειών  οι προσδοκώμενες αποδόσεις των εταιρειών από τις επενδύσεις δεν μπορούν να είναι υψηλές.
Πρώτον, επειδή οι τιμές του πετρελαίου έχουν υποχωρήσει κατά 20% το 2025 και ακόμα δεύτερον, επειδή το κόστος παραγωγής πετρελαίου της Βενεζουέλας θα είναι τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο αρκετά υψηλό.
Η αποκατάσταση της παραγωγής των πετρελαίων  της Βενεζουέλας  ενέχει επίσης και κινδύνους.
 «Φανταστείτε ότι εταιρείες όπως η ExonMobil και η Chevron κάνουν τις απαραίτητες επενδύσεις και η Βενεζουέλα προσθέσει  ένα εκατομμύριο στην προσφορά πετρελαίου τη δεκαετία του 2030. Περισσότερο πετρέλαιο χωρίς να αναμενόμενη αύξηση της ζήτησης, όμως είναι πιθανό να σημαίνει χαμηλότερες τιμές. Εφόσον όλα θα είναι υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, την πίεση από αυτή την αλλαγή στην αγορά θα την υποστούν οι ίδιες οι ΗΠΑ» έγραφαν την περασμένη Δευτέρα οι Financial Times. 

Ο Tραμπ, ο οποίος θέλει οι ΗΠΑ να κάνουν τρελές γεωτρήσεις, βάσει της πολιτικής του drill baby,drill, προφανώς δεν θέλει να βλάψει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, σημειώνει στο κύριο άρθρο της η λονδρέζικη εφημερίδα. Επιπλέον, ορισμένα αμερικανικά σχιστολιθικά κοιτάσματα αντιμετωπίζουν ήδη κόστος υψηλότερο από τις τρέχουσες τιμές του πετρελαίου. Επισημαίνεται όντως με τις σημερινές τιμές που κυμαίνονται στα 60$ το βαρέλι η παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου είναι οριακά συμφέρουσα.
«Ένας πακτωλός πετρελαίου της Βενεζουέλας θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Παίξτε απερίσκεπτα παιχνίδια και θα κερδίσετε επικίνδυνα» καταλήγουν Financial Times.
 
Τα στοιχεία προέρχονται από  άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον ΟΤ της εφημερίδας ΒΗΜΑ στις 11/1/2026.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ.

 

Έγραφε ,μεταξύ άλλων, ο Στάθης Δρογώσης για την απώλεια του μεγάλου μας τραγουδοποιού:
Ποιος είναι ο Σαββόπουλος; Είναι ο ποιητής που άλλαξε όλο το νέο ελληνικό τραγούδι; Είναι ο συνθέτης ασύλληπτης τεχνικής με τις τρομερές μετατροπίες, μελωδίες και ενορχηστρώσεις; Είναι ο τραγουδιστής με τη βραχνή φωνή που σε υπνωτίζει; Ο σκηνοθέτης; Ο λεξιπλάστης; Ο δημοσιολόγος σχολιαστής; Όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω. Ο Σαββόπουλος είναι από τους λίγους που στην τέχνη του έκαναν διάλογο η ελληνική παράδοση και η σύγχρονη παγκόσμια τραγουδοποιία. Είναι επαρχιώτης Βαλκάνιος και κοσμοπολίτης μαζί. Είναι αστός και χίπης μαζί. Είναι και κωλοέλληνας και υμνητής της ελληνικότητας στο «Ας κρατήσουν οι χοροί».
Δεν χωράει σε ένα κείμενο το πνεύμα του. Είχα την τύχη να έρθει σε δίσκο μου να τραγουδήσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μα ποτέ τι έκανε στο στούντιο! Λίγο πριν, λιγομίλητος ευγενής στο αμάξι. Και όταν έβαλε τα ακουστικά… Ξεχύθηκε ένας δράκος ερμηνείας μέσα στο στούντιο Σιέρρα. Γιατί, εκτός από όλα τα άλλα, δεν υπάρχει ερμηνευτής σαν τον Σαββόπουλο. Ακούγαμε με τον ηχολήπτη το κομμάτι και δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας. Το άλλαξε χωρίς να το αλλάξει. Μια ανεπαίσθητη αλλαγή στον τόνο εδώ κι εκεί, μια λεξούλα μια συλλαβή, και ξαφνικά το τραγούδι έγινε όπως το φανταζόμουν. Γιατί διαλέξαμε ένα παλιό μου, που όταν το έγραφα τον είχα σκεφτεί. Στην πρώτη ηχογράφηση, που ήμουν μόνος, δεν τα είχα καταφέρει. Όταν μπήκε ο Σαββόπουλος έγινε το θαύμα.

Συνειδητοποίησα, όταν το άκουσα, ότι ενώ παρακολουθώ τις συναυλίες του Σαββόπουλου από τα τέλη της 10ετίας του 60  και ξέρω όλη την δισκογραφία του, αυτό το τραγούδι δεν το ήξερα και δεν το είχα ακούσει ποτέ.
Έτσι μου ήρθε η ιδέα να βρω μερικές ακόμη  άγνωστες αλλά και γνωστές συνεργασίες του όχι με  παλιότερους τραγουδιστές πχ Φαραντούρη, Νταλάρα κτλ αλλά με νεότερους συνθέτες και τραγουδιστές.
Βέβαια θα ήταν παράληψη να μην αρχίσω με την μεγάλη επιτυχία Και τι ζητάω live | που έχει τραγουδήσει με τον αείμνηστο Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Δεν ξέρω αν ο Σαββόπουλος τον θεωρούσε σαν παιδί του, ο Πορτοκάλογλου όμως τον θεωρούσε σαν πατέρα του, όπως έγραψε στο ΦΒ «Έχω χάσει εδώ και χρόνια τους δύο γονείς μου. Σήμερα μένω για τρίτη φορά ορφανός».

Εδώ, εκτός από τον Πορτοκάλογλου μαζί ακόμη με μερικά άλλα «παιδιά του» τους αδελφούς Κατσιμίχα και τον Γιοκαρίνη. 

Ένα ακόμη από «τα παιδιά του» ήταν και ο Φοίβος Δελαβοριάς  και η Κική κάθε βράδυ που τραγουδάνε μαζί  εδώ είναι στην πραγματικότητα ένα γνήσιο σαββοπουλικό τραγούδι και γι αυτό και το είχε ξεχωρίσει όταν ο Δεληβοριάς του το είχε  πρωτοπαρουσιάσει.

Ο Σαββόπουλος έχοντας χρησιμοποιήσει και στα δικά του τραγούδια στοιχεία από την δημοτική μουσική, δεν είχε κανένα πρόβλημα να τραγουδήσει τραγούδια γραμμένα από μουσικούς αυτής της μουσικής ,όπως ο Σαλέας.

Χαιρόταν δε και συμμετείχε με ενθουσιασμό σε διαφορετικές εκτελέσεις δικών του τραγουδιών από νέους και ταλαντούχους τραγουδιστές, όπως ο Χαρούλης και η Σάττι, που στην δική της διασκευή συμμετέχει και ο ραπ μουσικός  Μικρός Κλέφτης.

Πριν 7 δε χρόνια στο Ηρώδειο, παρουσίασε εκτός από την ομάδα «Μαρίνα Σάττι, Fonés και Chores» και την ομάδα «ΑΛΚΜΑΝ» με 40  μουσικούς-τραγουδιστές, στο πλαίσιο της καμπάνιας για την πρόληψη του γυναικείου καρκίνου, από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Γυναίκες στην Ογκολογία».

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει ένα δικό του κοινό, όπως έχει πει εδώ ο Σαββόπουλος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να τραγουδήσει σε ένα ολόκληρο δίσκο του, τον Σαμάνο.

Ο Σαββόπουλος είχε ιδιαίτερη αγάπη για τα τραγούδια που ακούγονταν όταν ήταν νέος, και συχνά στις εμφανίσεις του, τραγουδούσε μερικά από αυτά και βέβαια  πάντα μίλαγε με θαυμασμό για αυτά που είχε γράψει ο Χατζηδάκις.

Πάντα δε είχε να πει ένα καλό λόγο ακόμα και για λαϊκούς τραγουδιστές, που μπορεί να μην είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση το ρεπερτόριο τους, εκτιμούσε όμως τις φωνητικές τους δυνατότητες όπως εδώ πχ για την Πάολα. 

Με το ιδιαίτερο δε μουσικό του ένστικτο ξεδιάλεγε μέσα από το πλήθος των νέων τραγουδιστών φωνές που ξεχωρίζουν και που πρόκειται σύντομα να γράψουν την δική τους ιστορία στην μουσική ζωή της χώρας μας.  Δύο από αυτές η Klavdia που την ανακάλυψε 17 χρονών, στην ίδια ηλικία που ο  Θεοδωράκης είχε ανακαλύψει την Φαραντούρη και  η Sieti ήταν οι φωνάρες που τον συνόδευσαν στην τελευταία του εμφάνιση στο Rockwave Festival.

Καθώς δε ήταν ακομπλεξάριστος και ήθελε πάντα να δοκιμάζει κάτι νέο, δεν δίστασε να τραγουδήσει και σε βιντεοκλίπ με κινούμενα σχέδια ένα παιδικό τραγουδάκι!

Αλλά ο Σαββόπουλος δεν ήταν μόνο ένας μοναδικός και πρωτοπόρος μουσικός. Ήταν επίσης και μοναδικός αφηγητής και γι αυτό θα κλείσω σήμερα με μια αφήγηση του από την τελευταία φορά που τον είδαμε στην σκηνή.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

---

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ποιητικός λόγος του Διονύση Σαββόπουλου πολλές φορές έχει καθαρές προσωπικές αναφορές σε πρόσωπα που γνώριζε αλλά και σε στιγμές που έζησε μαζί τους.
Όπως γράφει και στο βιβλίο του, είχε ιδιαίτερα φιλική σχέση με τον Θεσσαλονικιό ποιητή Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου, φιλολογικό ψευδώνυμο του Νικόλαου Αρσλάνογλου , για τον οποίο έγραψε και το τραγούδι του ποταμό, Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, όπως γράφω στο ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΑΝ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ 
Στο τραγούδι αυτό ακούγεται να λέει σε ένα στίχο, «που ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει» Αναφερόταν στον Άλκη Σαχίνη που ήταν ο φωτογράφος στο εξώφυλλο του πρώτου μικρού του δίσκου (1965), καθώς και του δίσκου Βρώμικο ψωμί (1972). Έφυγε το 1973 από ένα είδος καρκίνου, που τον βασάνιζε από παιδί.
Είναι επίσης γνωστό ότι μερικές φορές αλλάζει κάποιους στίχους σε τραγούδια του σε μετέπειτα εκτελέσεις τους. Έτσι αρχικά, αντί  Του μπάρμπα Αλέξανδρου η μποτίλια έχει αδειάσει- έλεγε του  Μπρένταν Μπήαν, καθώς ήταν σε όλους γνωστή τότε η παράσταση του έργου του Ένας Όμηρος από τον Λεωνίδα Τριβιζά και μουσική Μίκη Θεοδωράκη και απ΄όπου είναι και το Γελαστό Παιδί που συνδέθηκε με την δολοφονία του Λαμπράκη.
Επίσης αντί του – ο Τσιτσάνης μ’ ένα γιάλα με προγκάρει- έλεγε ο Ντύλαν. 
Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο, το άλλο τραγούδι ποταμό που έχει γράψει, αναφέρεται στο φονικό που προκάλεσε ο Νίκος Κοεμτζής.
Όλοι έχουν τραγουδήσει την περίφημη Συννεφούλα του και όπως γράφω στο ίδιο,  όταν το 2023 πέθανε η  Μαριάννα Δήτσα καθηγήτρια Ιταλικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ και ερευνήτρια, ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης,  «πρόδωσε» ότι αυτή ήταν η «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου.
Η Ζωζώ από το Φορτηγό ήταν μια πόρνη που εκδιδόταν στους φορτηγατζήδες της εθνικής οδού και την είχε δει όταν κατέβηκε με φορτηγό στην Αθήνα.
Από καιρό ξέρουμε πια ότι η Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη είναι γραμμένη για τον Τσε Γκεβάρα και  βέβαια δεν θα μπορούσε τον καιρό της χούντας να περάσει έτσι την λογοκρισία.
Μέσα στο κελί της Ασφάλειας ο Σαββόπουλος γράφει και τη «Θεία Μάρω» που αρχικά είχε τον τίτλο «Η θεία Μάνου», αλλά άλλαξε λόγω της λογοκρισίας.
Όπως έχει γράψει ο ίδιος :«Η Θεία Μάνου είναι υπαρκτό πρόσωπο, ήτανε κρατούμενη μεγαλύτερης ηλικίας από μας -που ήμασταν νέα παιδιά- και λόγω πείρας, επειδή είχε φυλακιστεί πολλάκις - ήταν μέλος του ΚΚΕ  η θεία Μάνου - κυριολεκτικώς μας περιέθαλψε, μας ενθάρρυνε και μας έδινε συμβουλές για το πώς να τα βγάλουμε πέρα μέσα στη φυλακή. Τη σκέφτομαι πάντα με μεγάλη αγάπη»
Ένα από τα ωραιότερα του τραγούδια είναι το «Είδα την Άννα κάποτε» και πρόσφατα εξήγησε ο ίδιος πως το εμπνεύστηκε:
Πριν ακόμη βέβαια μπω στη φυλακή χώρισα με το τότε κορίτσι μου και το ερωτεύτηκα μόλις χωρίσαμε. Το τραγούδι «Είδα την Άννα κάποτε» είναι τραγούδι έρωτος, αλλά μετά τον χωρισμό. Χωρίσαμε τελειωτικά, αλλά πολλές φορές ένας χωρισμός φέγγει, φωταγωγεί όλη την ιστορία. Δίνει το αληθινό νόημα μιας σχέσης και βοηθιέται αν υπάρχει και κανένα καλό τραγουδάκι από δίπλα.
Βέβαια και η γυναίκα της ζωής του για 58 χρόνια, αναπόφευκτα τον ενέπνευσε να γράψει το τραγούδι Άσπα, αλλά και το τραγούδι Ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι  
γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη
γι’ αυτό και η κυρά Άσπα του Διονύση
πάντα υποχωρώντας τον καθοδηγεί.
Όσο για το στίχο στο Ας κρατήσουν οι χοροί που λέει «να κι ο Μπάμπης που έχει πιεί κι η Λύδια ντρέπεται που όλοι εκείνη βλέπετε»  ο δικηγόρος Μπάμπης Καλλιπολίτης επιστήθιος φίλος του Σαββόπουλου  έχει πει ότι: Στην ονομαστική μου γιορτή συνήθιζα να μαζεύω τους φίλους μου, ήπια λίγο παραπάνω, και όταν έφτασε 4.00 το πρωί από τη συρταρωτή πόρτα του σαλονιού βγήκε το κεφαλάκι της κόρης μου, της Λυδίας. Το είχαμε ξυπνήσει το παιδί. Την είδαν όλοι και της φωνάξαμε “έλα, έλα”. Ντράπηκε και έκλεισε την πόρτα. Έτσι γράφτηκε το δίστιχο».
Στο ίδιο τραγούδι αναφέρεται ξανά στον πρόωρα χαμένο φίλο του Άλκη Σαχίνη στον στίχο:
Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο Άλκης ο μικρός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
Επίσης ο στίχος σκύβει στη μεριά του Τάσου αναφέρεται στον Τάσο Φαληρέα (1940-2000) που ήταν συνιδρυτής του POP 11 που όταν , συνάντησε τον νεαρό Διονύση Σαββόπουλο, πίστεψε ολόθερμα και επένδυσε συναισθηματικά και επαγγελματικά στην περίπτωση του.
Όσο για το τραγούδι  «Είδα τη Σούλα και τον Δεσποτίδη», αναφέρεται στην δημοσιογράφο  Σούλα Αλεξανδροπούλου, και τον Μίμη Δεσποτίδη, εκδότη του «Θεμέλιου», μακαρίτες και οι δύο τότε.
Όσο για τον Αντύπα που είπε γεια χαρά σου, στο Σαν ρεμπέτικο παλιό δεν πρόκειται για πραγματικό πρόσωπο.
Πρόκειται για φράση με την οποία τελειώνει το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού «H μυθολογία της Αμερικής», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1964.
Το ίδιο ανύπαρκτη είναι και η Ελσα από το τραγούδι Έλσα σε φοβάμαι.
Ο Σαββόπουλος αναφέρεται στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΛ.Σ.Α), που την ονόμασε από ΕΣΑ Έλσα, για να ξεγλιστρήσει από τους λογοκριτές τον καιρό της χούντας και έτσι το τραγούδι εγκρίθηκε.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

ΠΩΣ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟ AIDS

Για να κατανοήσει κανείς το τι απίστευτες προόδους έχει κάνει η ιατρική επιστήμη απλά χρειάζεται να θυμηθεί κανείς ότι σήμερα νοσήματα που για αιώνες αποτελούσαν θανάσιμη απειλή για τους πάσχοντες, όπως πχ ευλογιά, πανώλης, χολέρα κτλ σήμερα δεν υπάρχουν χάρις στην επιστημονική πρόοδο.
Όταν πριν 45 περίπου χρόνια εμφανίστηκε το AIDS οι ασθενείς κατέληγαν μέσα σε 1-2 χρόνια, έχοντας προηγουμένως λιώσει κυριολεκτικά. Σήμερα είναι ένα πλήρως ελεγχόμενο νόσημα που σίγουρα σε λίγο θα είναι και ιάσημο.

Πριν 13 χρόνια είχα γράψει το ποστ μου Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ στο οποίο γράφω την τραγική κατάληξη ενός ιδιαίτερα συμπαθητικού κοριτσιού που έπασχε από AIDS και το οποίο έφυγε από την ζωή γιατί πίστεψε τις ανοησίες που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή, ότι δεν υπάρχει AIDS. Διέκοψε την θεραπεία της και μάλιστα έγραψε και 3 βιβλία μεταξύ 2006-8  το «Πώς νίκησα το ΑIDS» ,«Το παιγνίδι του έρωτα στα χρόνια του AIDS»  και το «Αντίο AIDS» τα οποία ,επειδή ως δημοσιογράφος ήταν γνωστή, είχαν προβληθεί και από τηλεοπτικές εκπομπές επηρεάζοντας έτσι πιθανώς και άλλους ασθενείς, καθώς, όπως γίνεται συνήθως δεν υπήρχε και αντίλογος στα λεγόμενα της.

Στην LiFO δημοσιεύτηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο HIV/AIDS: Σύντομα θα αποτελεί παρελθόν; στο οποίο ο καθηγητής Χαράλαμπος Γώγος, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών και διευθυντής σήμερα της Παθολογικής - Λοιμωξιολογικής Κλινικής του Metropolitan General και  πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS (ΕΕΜΑΑ) με τις πληροφορίες τις οποίες δίνει, επιτρέπει στον δημοσιογράφο Θοδωρή Αντωνόπουλο να συντάξει ένα εκτενές χρονολόγιο  της νόσου από την εμφάνιση της μέχρι σήμερα.
Θα προσπαθήσω να συνοψίσω αυτό το χρονολόγιο ώστε με μια γρήγορη ματιά να βλέπει κανείς την εξέλιξη στην  αντιμετώπιση της νόσου.
 
1981: Πρώτα διαγνωσμένα περιστατικά AIDS (Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας) στις ΗΠΑ.
 Στην Ελλάδα ο πρώτος θάνατος από AIDS καταγράφηκε το 1983 και την επόμενη χρονιά είχαμε τα πρώτα δηλωθέντα περιστατικά HIV+.
1983: Αναγνώριση του HIV ως αιτιολογικού παράγοντα του AIDS, μια ανακάλυψη που πιστώθηκε από κοινού στους ερευνητές Ρόμπερτ Γκάλο (ΗΠΑ) και Λικ Μοντανιέ (Γαλλία).  Αρχικά εθεωρείτο ως «νόσος των γκέι»  Η χρήση προφυλακτικού συνιστάται ως το πλέον αποτελεσματικό προληπτικό μέτρο με ποσοστό επιτυχίας κοντά στο 100%.
1985: Εμφανίζεται το πρώτο HIV τεστ για αιματολογικό έλεγχο (ELISA).  Την ίδια χρονιά ξεκινούν οι πρώτοι έλεγχοι αιμοδοσίας ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα μετάδοσης μέσω μετάγγισης.
1987: Έγκριση του AZT (πρώτο αντιρετροϊκό φάρμακο)  το οποίο είχε αρκετές σοβαρές παρενέργειες. 
1991-94: Εισαγωγή νέων αντιρετροϊκών φαρμάκων (DDI, D4T) που δρουν συνδυαστικά με το ΑΖΤ. Μειώνουν το ιικό φορτίο και σταθεροποιούν τα κύτταρα CD4. Ο αριθμός των CD4 κυττάρων που «προτιμά» να προσβάλλει ο ιός δείχνει πόσο δυνατό είναι το ανοσοποιητικό σύστημα, πόσο έχει προχωρήσει η HIV λοίμωξη και βοηθά στην πρόβλεψη του κινδύνου επιπλοκών και λοιμώξεων. Οι ασθενείς ανταποκρίνονται πολύ καλύτερα σε αυτό το σχήμα. Χάρη στο φάρμακο Zidovudine (ZDV) επιτυγχάνεται και η πρόληψη της κάθετης μετάδοσης HIV από έγκυο γυναίκα στο έμβρυο (1994).
1996: Έναρξη της HAART (Highly Active Antiretroviral Therapy), μιας «επαναστατικής» θεραπείας. Η λεγόμενη «τριπλή αγωγή» αποδεικνύεται πολύ δραστική και επιπλέον ο ιός, λόγω της δράσης των αντιικών σε πολλά σημεία, δεν αναπτύσσει αντοχές σε αυτή. Η αντίστροφη μέτρηση για τη μετατροπή της HIV λοίμωξης από θανατηφόρα σε ελεγχόμενη χρόνια νόσο έχει αρχίσει.
1997: H πρώτη χρονιά που καταγράφεται διεθνώς μείωση θανάτων από AIDS. 
2003: Ξεκινά στις ΗΠΑ το Πρόγραμμα PEPFAR, μια πρωτοβουλία της αμερικανικής κυβέρνησης, μέσω του οποίου δεσμευόταν για την καταπολέμηση του AIDS, παρέχοντας ολοκληρωμένες υπηρεσίες πρόληψης, φροντίδας και θεραπείας του HIV καθώς και πρόσβασης σε αυτές σε περισσότερες από πενήντα χώρες. 
2007: Εμφανίζονται τα πρώτα rapid tests για τον HIV που βοηθούν στην έγκαιρη διάγνωση και στον περιορισμό της εξάπλωσής του.
2011-12: Εισάγονται νέες στρατηγικές πρόληψης όπως η PrEP (προεκθεσιακή προφύλαξη) και η PeP (μετεκθεσιακή προφύλαξη). Η κλινική μελέτη-σταθμός HPTN 052 δείχνει ότι η χορήγηση PrEP μειώνει τον κίνδυνο μετάδοσης κατά 96%. Στο πλαίσιο αυτής της αγωγής εγκρίνεται η χορήγηση του φαρμάκου Truvada.
2017: Εμφανίζεται ο όρος U=U (Undetectable = Untransmittable, Μη μεταδοτικός - Μη ανιχνεύσιμος). Αναφέρεται στο γεγονός ότι ένα άτομο που ζει με τον ιό του HIV και λαμβάνει αποτελεσματική αντιρετροϊκή αγωγή, καθιστώντας έτσι το ιικό φορτίο στο αίμα του μη ανιχνεύσιμο, δεν μεταδίδει πλέον τον ιό μέσω σεξουαλικής επαφής.
2020: Προτείνεται η Μακράς δράσης Ενέσιμη Θεραπεία με τις ουσίες Cabotegravir και Rilpivirine. Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι ένα άτομο με HIV δεν χρειάζεται πλέον να λαμβάνει καθημερινά κάποια αγωγή, εφόσον η ενέσιμη θεραπεία εφαρμόζεται κάθε δύο εβδομάδες. 
2022–2023: Αναφορές λειτουργικής ίασης μετά από μεταμόσχευση οργάνων σε ασθενείς με HIV.
2024–2025: Νέα αντιρετροϊκά φάρμακα, έρευνα για εμβόλια με τεχνολογία mRNA ‒ προσπάθειες για τη δημιουργία εμβολίου είχαν γίνει και στο παρελθόν, αλλά χωρίς επιτυχία, με ευρέως δρώντα αντισώματα (bNAbs) και ανοσοθεραπείες. Τα αντιρετροϊκά τελευταίας γενιάς [αναστολείς πρωτεάσης, ιντεργκάσης (ενσωματάσης), CCR5] είναι ακόμη πιο αποτελεσματικά και με ελάχιστες παρενέργειες σε ασθενείς χωρίς άλλα σοβαρά υποκείμενα νοσήματα.
Πολλά υποσχόμενο είναι και το «ψαλίδι» γονιδίων CRISPR-Cas9. Το νέο φάρμακο Lenacapavir που εγκρίθηκε πρόσφατα σε ΗΠΑ (FDA) και Ε.Ε. (CHMP) είναι ένα ακόμα βήμα μπροστά καθώς θα αρκούν δύο μόνο ενέσεις τον χρόνο ‒ είναι ό,τι κοντινότερο σε εμβόλιο, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως προληπτική αγωγή (PrEP) με σχεδόν απόλυτο ποσοστό επιτυχίας.

Δυστυχώς η κυβέρνηση Τραμπ τερμάτισε ένα πρόγραμμα ύψους 258 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ήταν καθοριστικό για την αναζήτηση εμβολίου κατά του ιού και  διέλυσε επίσης το τμήμα πρόληψης του HIV στα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), το οποίο χρηματοδοτούσε πολιτείες και επικράτειες για έργα πρόληψης του HIV και για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση ξεσπασμάτων του ιού.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

Τον Μάρτιο 2022 είχα γράψει το ποστ ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ στο οποίο αναγράφονται πως πέθαναν πολλοί από αυτούς που είχαν εναντιωθεί στον  Πούτιν. Όμως οι θάνατοι αντιφρονούντων, στον δικτατορικό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας τους από αυτόν, δεν σταμάτησαν και έτσι όπως διαβάζω εδώ από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μέχρι σήμερα, υπολογίζεται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους περί τα 60 μέλη της ρωσικής οικονομικής ελίτ, καθώς και μέλη των οικογενειών τους. Όλοι τους πέθαναν υπό μυστηριώδεις συνθήκες οι οποίες ονομάστηκαν «αυτοκτονίες». Πλέον, το πιο επικίνδυνο μέρος στη Ρωσία, είναι τα μπαλκόνια...
Το άρθρο λοιπόν του Protagon team  Η σκοτεινή λίστα των επιφανών νεκρών της Ρωσίας νομίζω πως αποτελεί την αναγκαία προσθήκη στο προηγούμενο ποστ μου για να έχει κανείς μια πλήρη εικόνα για το τι γίνεται σήμερα στην Ρωσία και γι αυτό και το παραθέτω ολόκληρο.

«Το πιο επικίνδυνο μέρος για έναν Ρώσο; Δεν είναι ένα χαράκωμα στο μέτωπο του Ντονμπάς, αλλά ένα παράθυρο στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στη Μόσχα…». Το σαρκαστικό χιούμορ της σοβιετικής εποχής είναι εκ νέου δημοφιλές στη Ρωσία υπό το πρίσμα μιας σειράς «αυτοκτονιών» που έχουν αναφερθεί από τότε που ο Βλαντίμιρ Πούτιν διέταξε την εισβολή στην Ουκρανία.

Το τελευταίο όνομα στη μακάβρια λίστα των ελίτ θανάτων από τον Φεβρουάριο του 2022 έως σήμερα είναι εκείνο του πρώην υπουργού Μεταφορών της Ρωσίας Ρόμαν Σταροβόιτ. Επίσημα αναφέρθηκε ότι αυτοκτόνησε λίγες ώρες μετά από την αποπομπή του από τον ρώσο πρόεδρο. Το Κρεμλίνο κοινοποίησε μια εντολή που υπέγραψε ο Πούτιν για την απομάκρυνση του από τη θέση του υπουργού Μεταφορών το πρωί της Δευτέρας, λίγο πριν δημοσιοποιηθεί η είδηση του θανάτου του. Ωστόσο ρωσικά μέσα ενημέρωσης, περιλαμβανομένου και του Forbes Russia, μετέδωσαν ότι ο πρώην υπουργός μπορεί να ήταν νεκρός ήδη από το βράδυ της Παρασκευής. Ο 53χρονος πολιτικός δεν έπεσε στο κενό από κάποιο παράθυρο αλλά εντοπίστηκε νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του σε ένα πάρκο σε προάστιο της Μόσχας, με θανατηφόρο τραύμα από πυροβόλο όπλο. Μυστήριο καλύπτει τον θάνατο μιας σειράς (γίνεται λόγος για περισσότερους από εξήντα) επιφανών προσώπων, αρκετά από οποία πήδηξαν από κάποιο παράθυρο, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή «στην άσφαλτο της ρωσικής πρωτεύουσας», όπως γράφει σε κείμενό του ο Τζανλούκα ντι Φέο της La Repubblica, σημειώνοντας πως σχεδόν όλα τα θύματα είχαν κάποια σχέση με την πετρελαϊκή  βιομηχανία, «την πηγή νόμιμου και παράνομου πλουτισμού στη Ρωσία του Πούτιν».

Πριν από τέσσερις ημέρες, ο Αντρέι Μπαντάλοφ, αντιπρόεδρος της πετρελαϊκής εταιρείας Transneft, που έχει το μονοπώλιο των πετρελαιαγωγών της Ρωσίας, έπεσε στο κενό από το πολυτελές διαμέρισμά του σε ένα πολυώροφο κτίριο στα περίχωρα της Μόσχας. Η σύζυγός του και οι κόρες του ήταν στο σπίτι όταν αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του: ο αυτόχειρας ήταν 62 ετών και φέρεται να αντιμετώπιζε καρδιακά προβλήματα. Εκπρόσωπος της Transneft επιβεβαίωσε τον θάνατό του, δίχως να σχολιάσει τις συνθήκες, υπογραμμίζοντας, όμως, πως η θητεία του Μπαντάλοφ συνέπεσε με μια «δύσκολη και αγχωτική περίοδο» που σημαδεύτηκε από τις δυτικές κυρώσεις. 

Η Transneft διαχειρίζεται 70 χιλιάδες χιλιόμετρα αγωγών πετρελαίου, μεταφέροντας ενέργεια εντός και εκτός της χώρας, αλλά σύμφωνα με μια καταγγελία του Αλεξέι Ναβάλνι (ο θάνατος του οποίου επίσης εξακολουθεί να περιβάλλεται από πυκνό μυστήριο) συσσώρευε επίσης «μαύρα κεφάλαια» ύψους πολλών δισεκατομμυρίων. Επικαλούμενο αστυνομική πηγή, το κρατικό ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS ανέφερε πως ο Μπαντάλοφ αυτοκτόνησε, έχοντας αφήσει, μάλιστα, πίσω του ένα σημείωμα. Ως αυτοκτονία αντιμετωπίζουν τον θάνατό του και οι ρωσικές Αρχές. 

Ο πρώτος που έπεσε από το παράθυρο, τον Σεπτέμβριο του 2022 ήταν ο 67χρονος Ραβίλ Μαγκάνοφ, πρόεδρος της κραταιής Lukoil. Εκείνη την περίοδο νοσηλευόταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Διοικητικής Διεύθυνσης του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, γνωστό και ως Νοσοκομείο του Κρεμλίνου, γεγονός ενδεικτικό του κύρους που είχε ο ρώσος ολιγάρχης. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, υποβαλλόταν σε θεραπεία μετά από καρδιακή προσβολή ενώ είχε αναφερθεί επίσης πως έπασχε από κατάθλιψη. Ωστόσο όλοι θυμούνται την δημόσια εναντίωσή του στην εισβολή στην Ουκρανία και την ελπίδα του να τερματιστεί γρήγορα «αυτή η τραγωδία», όπως την είχε χαρακτηρίσει. 

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2022, ο Βλάντισλαβ Αβάγιεφ, 51 ετών, πρώην αντιπρόεδρος της Gazprombank, της τράπεζας του ενεργειακού κολοσσού, βρέθηκε νεκρός μαζί με τη σύζυγό του και την 13χρονη κόρη τους. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή επρόκειτο για δολοφονία – αυτοκτονία. Όμως ένας πρώην στενός συνεργάτης του που κατάφερε να καταφύγει στην Ουκρανία δεν το πιστεύει, υποστηρίζοντας πως «γνώριζε κάτι που τον είχε φέρει σε επικίνδυνη θέση». 

Την επόμενη μέρα, η ισπανική αστυνομία ανακάλυψε τις σορούς του 55χρονου Σεργκέι Προτοσένια, πρώην αντιπροέδρου της Νovatek, της συζύγου και της κόρης τους σε μια βίλα στην Καταλονία: ο ολιγάρχης εντοπίστηκε απαγχονισμένος ενώ η σύζυγός και η θυγατέρα τους κατακρεουργημένες στα κρεβάτια τους. Η Novatek είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου της Ρωσίας, μετά την Gazprom. 

Αίσθηση είχε προκαλέσει και ο θάνατος του 43χρονου Αλεξάντρ Σουμπότιν, κορυφαίου διευθυντικού στελέχους της Lukoil, ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε μια κωμόπολη στα πέριξ της Μόσχας, στο υπόγειο ενός σαμάνου, στον οποίο είχε καταφύγει για να τον βοηθήσει να συνέλθει μετά από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη μαρτυρία του σαμάνου. Εκτός από τους ολιγάρχες του πετρελαίου, υπάρχει και μια άλλη ομάδα υψηλού κινδύνου: οι υψηλά ιστάμενοι του στρατιωτικού κατεστημένου και τα μεγαλοστελέχη της πολεμικής βιομηχανίας της Ρωσίας. Μάλιστα οι συγκεκριμένοι δεν κινδυνεύουν μόνο να χάσουν τη ζωή τους κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, υπάρχει επίσης «η δαμόκλειος σπάθη», όπως γράφει χαρακτηριστικά η Repubblica, της κατηγορίας για διαφθορά, η οποία οδηγεί κατευθείαν σε στρατόπεδα και αποικίες καταναγκαστικής εργασίας. Την Δευτέρα συνελήφθη ο Βίκτορ Στριγκούνοφ, πρώην ανώτατος αξιωματικός της ρωσικής Εθνοφρουράς, ως ύποπτος για δωροληψία και κατάχρηση εξουσίας. Και πριν από πέντε ημέρες, ο Τιμούρ Ιβάνοφ, πρώην υφυπουργός Αμυνας της Ρωσίας, καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών και μεταφέρθηκε σε σωφρονιστική αποικία κάπου στη Σιβηρία. «Στη Ρωσία, η διαφθορά ανέκαθεν ήταν ένα ευρέως ανεκτό αμάρτημα και οι κατηγορίες ήταν πάντα ένα εργαλείο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αλλά όταν υπάρχει ένας πόλεμος σε εξέλιξη, οι δωροληψίες καθίστανται ασυγχώρητες», καταλήγει η La Repubblica.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Όλη την χώρα την έχει συγκλονίσει η τραγική ιστορία του  87χρονου που σκότωσε την 85χρονη γυναίκα του που ήταν σε προχωρημένο στάδιο καρκίνου και αυτοκτόνησε.
Από εκείνη την μέρα επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της ευθανασίας.
Γράφει γεμάτη αγανάκτηση η Ρέα Βιτάλη στο άρθρο της Γιατί τον κάνατε δολοφόνο;
Απολίτιστοι! Απολίτιστοι! Να βράσω τον πολιτισμό πού δήθεν καμαρώνουμε ότι κατακτήσαμε οι απόγονοι των αρχαίων. Βάρβαροι! 87χρονος αναγκάστηκε να ελευθερώσει με το όπλο του τη γυναίκα του, η οποία μαρτυρικά πέθαινε «ζωντανή», χτυπημένη από καρκίνο τελικού σταδίου, και να αυτοκτονήσει ο ίδιος. Πώς του το κάνατε αυτό; Πώς του βάλατε τόση έγνοια στο κεφαλάκι των 86 ετών του; Πώς του οπλίσατε το χέρι; Σπαράζει η ψυχή μου να τον σκέφτομαι. Να καιροφυλακτεί να φύγει το εγγόνι του από το δωμάτιο, να υποκριθεί στον γιο του ότι θα ήθελε να μιλήσει στη γυναίκα του και να τον κλειδώνει στο μπαλκόνι, να βγάλει το όπλο… Τη συνόδευσε στην εκκλησία, στο πλευρό του. Την καμάρωσε Γυναίκα του. Ταίρι ζωής. Εκαναν παιδιά, αξιώθηκαν εγγόνια. Περπάτησαν γήρας. Συμπονέθηκαν όσο και αγαπήθηκαν. Ενώθηκαν τα χρώματά τους όπως των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων… Πού να ξεχωρίσει ο ένας από τον άλλον; Ηταν η ώρα να τη συνοδέψει και στον άλλον κόσμο; Ηταν δική του ευθύνη; Αφού κανένας του πολιτισμένου κράτους δεν αναλάμβανε! Την έλαβε ακέραια. Βράχος τής στάθηκε. Εσείς; Εσείς, κύριοι της Βουλής των Ελλήνων; Εχετε άλλο συμβόλαιο με τον Θεό από όλους εμάς; Δικό σας το έγκλημα! Ολοδικό σας! Ούτε καν Ανακουφιστική Φροντίδα. Χρόνια και χρόνια αγωνίζομαι, εγώ προσωπικά, με ό,τι μέσον διαθέτω. Ούτε καν Ανακουφιστική Φροντίδα!
Εξίσου  συγκλονιστική είναι και η προσωπική μαρτυρία της Πέπης Ραγκούση στο άρθρο της Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Έζησα αυτό το κρυφτούλι με την αξιοπρέπεια επί δεκαεπτά συναπτά χρόνια.
Από το 2005 που αρρώστησε ο πατέρας μου με καρκίνο των οστών έως το 2022 που έσβησε η μητέρα μου. Και είδα δύο ανθρώπους που έζησαν όλη την ζωή τους απόλυτα αξιοπρεπείς, να λιώνουν μέσα σε μια συνθήκη σοκαριστικής αναξιοπρέπειας.
Το μυαλό του πατέρα μου που ήταν ως λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του ήταν ξυράφι, έγινε σουρωτήρι από τις μορφίνες. Έλεγε ακατάληπτα, γελούσε σαν χάχας, ο γιατρός μου εξήγησε ότι ήταν ο μόνος τρόπος να μην πονάει, προσπαθούσα να καταλάβω  αυτό το «δεν αντέχω να τον βλέπω έτσι» ήταν εγωιστικό από μέρους μου. Με την μητέρα μου τα πράγματα ήταν χειρότερα.
Μετά τον θάνατο του πατέρα μου άρχισε να βυθίζεται στην άνοια και στα επόμενα χρόνια κατέβηκε όλα τα σκαλοπάτια της σωματικής και πνευματικής εξαθλίωσης.
Η γυναίκα που όταν περπατούσε  έτριζαν τα πεζοδρόμια, ήταν ένα κουβαράκι πάνω στο κρεβάτι που δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον δεν μπορούσε να κινηθεί.  Έλιωνε όσο πύκνωναν τα σκοτάδια του μυαλού της, το βλέμμα της δεν έβλεπε τίποτα λίγους μήνες πριν από τον θάνατο της είχε αρχίσει να λιώνει, ένα κουβάρι ήταν με μια καρδιά που δούλευε ακόμα.
Αλλά ποια είμαι εγώ ή η αδελφή μου που θα αποφασίζαμε για τις ζωές τους; Κι αν οι ίδιοι ήθελαν να ζήσουν έστω και λίγες μέρες παραπάνω παρότι οι γιατροί δεν έδινα την παραμικρή ελπίδα; Ε, δεν ήθελαν.
Το κατάλαβα από κάτι μισόλογα του πατέρα μου. Και από ένα βλέμμα τα μάνας μου που κάποια στιγμή σαν να ζωντάνεψε και ήταν σαν να μου έδινε χαστούκι, σαν να μου έλεγε «Δεν ντρέπεσαι που με άφησες.
Επανέρχομαι δε στο άρθρο της Ρέας Βιτάλη επειδή θίγει και άλλο ένα μεγάλο και σχετικό πρόβλημα που δυστυχώς υπάρχει στην χώρα μας, της φροντίδας των ασθενών τελικού σταδίου:
Στον χάρτη της Ευρωπαϊκής Ηπείρου κατέχουμε την 46η θέση στις παροχές Ανακουφιστικής Φροντίδας. Είμαστε πάνω από το Τουρκμενιστάν και το Κόσοβο. Καμαρώστε μας! Ακούσατε αυτό το στατιστικό στοιχείο να απασχολεί κανέναν; Κυβέρνηση, αντιπολίτευση; Ακούσατε κανέναν να το εκλαμβάνει ως επείγον; Είδατε κανέναν να ανεμίζει χαρτιά από το βήμα της Βουλής; Αν ούτε αυτό δεν φιλοτιμήθηκαν ακόμα να ολοκληρώσουν, πού να φτάσουμε στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία; Πού να φτάσουμε στην ευθανασία;
………………………………..
Αναμένουμε… Αναμένουμε… Εσαεί. Υπομένοντας ο καθένας ένα δικό του μαρτύριο. Κάθε σπίτι και ένας σταυρός. Ατεχνοι «νοσοκόμοι»-παιδιά, φιλότιμοι συγγενείς, μια κυρία από τη Βουλγαρία, μια κυρία από τη Γεωργία, «μήπως ξέρετε καμία κυρία;». Σιχάθηκα, βαρέθηκα.

Πριν 14 χρόνια στο ποστ μου Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ, Η ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ  έχω επεξηγήσει γιατί  ο όρκος αυτός για τα σημερινά δεδομένα είναι πια ξεπερασμένος
Πριν ένα χρόνο είχα γράψει  ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΗΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ και σε αυτό αναφέρω μερικές ακόμη  χώρες που έχει νομιμοποιηθεί η ευθανασία πέρα από αυτές που είχα γράψει στο προηγούμενο ποστ.
Σουμάροντας τις χώρες που αναφέρονται στα δύο αυτά  ποστ, συν μερικές ακόμη από εδώ, τα επικρατούντα για την ευθανασία παγκοσμίως είναι τα εξής:
Αλβανία: η ευθανασία νομιμοποιήθηκε το 1999.
Βέλγιο: Το Κοινοβούλιο νομιμοποίησε την πρακτική της ευθανασίας στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2002. Το 2014 επεκτάθηκε και σε ανηλίκους υπό αυστηρά κριτήρια.
Ελβετία: Παραμένουν απαγορευμένες όλες οι μορφές ευθανασίας μεταξύ των οποίων και η θανατηφόρα ένεση. Η ελβετική νομοθεσία ορίζει μόνο την προμήθεια μέσων για να διαπράξει κανείς αυτοκτονία.
Ιαπωνία: Δε διαθέτει επίσημους νόμους για την ευθανασία.
Λουξεμβούργο: Η ευθανασία νομιμοποιήθηκε με νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο στις 20 Φεβρουαρίου του 2008 και η επίσημη έγκρισή του έγινε στις 16 Μαρτίου του 2009.
Ολλανδία: Το 2002 η χώρα νομιμοποίησε την ευθανασία, ανάμεσα στα άλλα και με τη μορφή της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας από γιατρό.
Βρεττανία: Νομοσχέδιο του Νοεμβρίου 2024 αφορά αποκλειστικά τους ασθενείς που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ασθένειας τους και έχουν λάβει έξι μήνες ζωής ή και λιγότερο από δύο γιατρούς και έναν δικαστή. Έχει ακόμη κοινοβουλευτική διαδικασία ώστε να γίνει νόμος του κράτους.
Σκωτία: έκανε τον Μάιο 2025  ένα βήμα προς τη νομιμοποίηση της υποβοηθούμενης ευθανασίας , καθώς το Κοινοβούλιο ενέκρινε σε πρώτη ανάγνωση το νομοσχέδιο "Assisted Dying for Terminally Ill Adults (Scotland) Bill", το οποίο θα επιτρέπει σε ασθενείς τελικού σταδίου να ζητούν ιατρική βοήθεια για να θέσουν τέλος στη ζωή τους..
Ιρλανδική Δημοκρατία: Η ευθανασία είναι παράνομη.
Ισπανία: Το 2021 ενέκρινε νόμο που επιτρέπει την ευθανασία για άτομα με σοβαρές και ανίατες παθήσεις που προκαλούν αφόρητο πόνο.
Γερμανία: Το 2020, το Συνταγματικό Δικαστήριο αποποινικοποίησε την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.
Καναδάς: Από το 2016 εφαρμόζεται η Ιατρική Υποβοήθηση στον Θάνατο (MAID) για ενήλικες με σοβαρές και ανίατες παθήσεις. Ο νόμος επεκτάθηκε το 2021 και από το 2027 θα περιλαμβάνει περιπτώσεις ψυχικών ασθενειών.
Ηνωμένες Πολιτείες: Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμη σε ορισμένες πολιτείες, όπως Καλιφόρνια, Κολοράντο, Χαβάη, Όρεγκον, Βερμόντ, Ουάσινγκτον και άλλες. Κάθε πολιτεία έχει αυστηρούς κανόνες, που συνήθως περιλαμβάνουν διάγνωση τελικής νόσου.
Κολομβία: Η ευθανασία αποποινικοποιήθηκε το 1997 για ασθενείς με τερματική ασθένεια. Το 2022, το Συνταγματικό Δικαστήριο επέκτεινε το δικαίωμα και σε μη τερματικούς ασθενείς που βιώνουν σοβαρό πόνο.
Αυστραλία: Το 1995 η ευθανασία νομιμοποιήθηκε στο Βόρειο Διαμέρισμα.
Νέα Ζηλανδία: Ο Νόμος για την Επιλογή Τέλους Ζωής του 2019, που τέθηκε σε ισχύ το 2021, επιτρέπει την υποβοηθούμενη ευθανασία για  άτομα με τερματική ασθένεια, υπό αυστηρές προϋποθέσεις.
Ινδία: Το 2018, το Ανώτατο Δικαστήριο νομιμοποίησε την παθητική ευθανασία, επιτρέποντας την απόσυρση υποστήριξης ζωής για ασθενείς με μόνιμη φυτική κατάσταση ή ανίατη ασθένεια, βάσει προηγούμενης συγκατάθεσης.
Ταϊλάνδη: Στις 20 Μαρτίου του 2007 τέθηκε σε ισχύ Πράξη για την Εθνική Υγεία, στην οποία περιγράφονται οι όροι υπό τους οποίους επιτρέπεται η ευθανασία.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.