ΓΙΑΤΙ Ο ΤΡΑΜΠ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΑΔΟΥΡΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΣΒΟΛΗ

 Διαβάζοντας τις κίτρινες οικονομικές σελίδες της εφημερίδας, καταλαβαίνεις τα βαθύτερα αίτια της απαγωγής του Μαδούρο που στην ουσία προαναγγέλλει ήπια αλλαγή του καθεστώτος.
Τα κοιτάσματα πετρελαίου της Βενεζουέλας είναι το 17,5%  των διεθνών κοιτασμάτων και την κατατάσσουν έτσι  στην πρώτη θέση. 
Οι αμερικανικές εταιρείες τις 10ετιες 50/60 ανέπτυξαν εκεί, χάρις στην τεχνολογία τους,  μια ισχυρή πετρελαϊκή βιομηχανία έχοντας επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια, με αποτέλεσμα η Βενεζουέλα να συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά μέλη του ΟΠΕΚ μαζί με την Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Ιράν και το Ιράκ (σήμερα συμμετέχουν 16 κράτη) με αποτέλεσμα  η παραγωγή αργού να φτάσει τα 4 εκατ. βαρέλια την ημέρα, με εξαγωγές που έφτασαν το 70%  του παραγομένου πετρελαίου.

Ο Τσάβες αλλά και ο Μαδούρο δήμευσαν τα περιουσιακά στοιχεία των αμερικανικών εταιρειών κρατικοποιώντας τον  πετρελαϊκό τομέα, με αποτέλεσμα οι εταιρείες να αποχωρήσουν και ο τεχνολογικός εξοπλισμός να μην ανανεώνεσαι και να καταλήξει απαρχαιωμένος  λόγω έλλειψης νέων επενδύσεων.
Ταυτόχρονα υπήρξαν μαζικές αποχωρήσεις επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού όταν ανέλαβε τον τομέα η κρατική εταιρεία, με σταδιακή απαξίωση του πετρελαϊκού τομέα και η παραγωγή αργού να πέσει στα 860.000 βαρέλια την ημέρα και οι εξαγωγές στα 670.000 βαρέλια.
«Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες θα δαπανήσουν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της καταρρέουσας ενεργειακής υποδομής της Βενεζουέλας», είπε ο Τραμπ.
Αλλά για να επενδύσει μια πετρελαϊκή στη Βενεζουέλα το ελάχιστο που απαιτεί είναι πολιτική σταθερότητα και ασφάλεια. Ο χρόνος αποκατάστασης των κατεστραμμένων υποδομών θα πρέπει, ως εκ τούτου να υπολογίζεται ότι θα ξεκινήσει όταν θα εξασφαλιστούν οι πολιτικές αυτές προϋποθέσεις. 

Αυτός είναι πιθανόν και ο λόγος που ο Τραμπ  προτίμησε να συνεργαστεί με την εν ενεργεία αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκες , αντί με την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης που η Ουάσιγκτον στήριζε επί μακρόν. Φαίνεται ότι κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του Τραμπ αμφισβήτησαν την ικανότητα της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, να κερδίσει τη στήριξη του στρατού και άλλων κέντρων εξουσίας, τα οποία επί μακρόν ελέγχονταν από οπαδούς του εκλιπόντος Ούγκο Τσάβες. 
Έτσι είναι πιο πιθανό η μετάβαση της Βενεζουέλας από την δικτατορία του Μαδούρο σε ένα πιο δημοκρατικό πολίτευμα να γίνει ομαλά και να αποφευχθεί η δημιουργία χάους όπως έγινε στο Ιράκ και την Λιβύη, κατάσταση που θα απέτρεπε τις πετρελαϊκές εταιρείες να επιστρέψουν σε αυτή την χώρα.

Αλλά και σε αυτή την περίπτωση με την επάνοδο των πετρελαϊκών εταιρειών  οι προσδοκώμενες αποδόσεις των εταιρειών από τις επενδύσεις δεν μπορούν να είναι υψηλές.
Πρώτον, επειδή οι τιμές του πετρελαίου έχουν υποχωρήσει κατά 20% το 2025 και ακόμα δεύτερον, επειδή το κόστος παραγωγής πετρελαίου της Βενεζουέλας θα είναι τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο αρκετά υψηλό.
Η αποκατάσταση της παραγωγής των πετρελαίων  της Βενεζουέλας  ενέχει επίσης και κινδύνους.
 «Φανταστείτε ότι εταιρείες όπως η ExonMobil και η Chevron κάνουν τις απαραίτητες επενδύσεις και η Βενεζουέλα προσθέσει  ένα εκατομμύριο στην προσφορά πετρελαίου τη δεκαετία του 2030. Περισσότερο πετρέλαιο χωρίς να αναμενόμενη αύξηση της ζήτησης, όμως είναι πιθανό να σημαίνει χαμηλότερες τιμές. Εφόσον όλα θα είναι υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, την πίεση από αυτή την αλλαγή στην αγορά θα την υποστούν οι ίδιες οι ΗΠΑ» έγραφαν την περασμένη Δευτέρα οι Financial Times. 

Ο Tραμπ, ο οποίος θέλει οι ΗΠΑ να κάνουν τρελές γεωτρήσεις, βάσει της πολιτικής του drill baby,drill, προφανώς δεν θέλει να βλάψει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, σημειώνει στο κύριο άρθρο της η λονδρέζικη εφημερίδα. Επιπλέον, ορισμένα αμερικανικά σχιστολιθικά κοιτάσματα αντιμετωπίζουν ήδη κόστος υψηλότερο από τις τρέχουσες τιμές του πετρελαίου. Επισημαίνεται όντως με τις σημερινές τιμές που κυμαίνονται στα 60$ το βαρέλι η παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου είναι οριακά συμφέρουσα.
«Ένας πακτωλός πετρελαίου της Βενεζουέλας θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Παίξτε απερίσκεπτα παιχνίδια και θα κερδίσετε επικίνδυνα» καταλήγουν Financial Times.
 
Τα στοιχεία προέρχονται από  άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον ΟΤ της εφημερίδας ΒΗΜΑ στις 11/1/2026.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΣΑΡΛΙ ΚΕΡΚ, Ο ΧΟΡΣΤ ΒΕΣΕΛ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Στην διεθνή ιστορία υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός  δολοφονιών από άτομα που είχαν αντίθετη πολιτική, ιδεολογική ή θρησκευτική τοποθέτηση από αυτόν που δολοφόνησαν.
Οι δολοφονίες του Λούθερ Κίνγκ, των Κένεντι, του Γκάντι, του Ανουάρ Σαντάτ, του Γιτζάκ Ράμπιν ή η αποτυχημένη του Σαλμάν Ρουσντί  είναι από τις πιο γνωστές.
Αλλά και στην χώρα μας από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια, του Θεόδωρου Δεληγιάννη και του Γεωργίου Α΄ είχαμε τις δολοφονίες του Ίωνα Δραγούμη, την αποτυχημένη του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Λαμπράκη του Μπακογιάννη ή του Φύσσα. Μην ξεχνάμε δε ότι έναυσμα για τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγιεβο.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι δολοφόνοι,είναι ότι τις περισσότερες φορές η δολοφονία τους που έχει σαν σκοπό να κλείσει ένα στόμα που μιλάει αντίθετα  στα πιστεύω τους έχει  ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η αποτρόπαια και απαράδεκτη δολοφονία του Τσάρλι Κέρκ στις ΗΠΑ είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει αυτός παγκοσμίως γνωστός ενώ ταυτόχρονα με την αναγραφή των όσων έλεγε,   έγιναν γνωστές και  διαδόθηκαν οι αναχρονιστικές και σκοταδιστικές ιδέες του που εύκολα δυστυχώς βρίσκουν ανταπόκριση σε αρκετούς. 
Ο δικηγόρος Αντύπας Καρίπογλου στο παρακάτω  ενδιαφέρον άρθρο του αναδεικνύει ακριβώς το τι αποτέλεσμα είχε στο παρελθόν σε μια αντίστοιχη περίπτωση η δολοφονία ενός χιτλερικού αλήτη.

Η επίλεκτη μονάδα της SA (SA Standarte) Χορστ Βέσελ στο Βερολίνο, το 1933 και κάτω στην Νυρεμβέργη με τον ίδιο επικεφαλής.

Ο Χορστ Βέσελ ήταν αναμφίβολα ένα κάθαρμα. Μέλος των Ταγμάτων Εφόδου, των «φαιοχιτώνων», και εξαιρετικά βίαιος χαρακτήρας, προξένησε το ενδιαφέρον του Γιόζεφ Γκέμπελς που τον «προώθησε», στέλνοντάς τον στη Βιέννη για να οργανώσει τη ναζιστική νεολαία. Με την επιστροφή του στη Γερμανία συμμετείχε σε επίθεση κατά των γραφείων του Κομμουνιστικού Κόμματος στην οποία τραυματίστηκαν σοβαρά τέσσερις άνθρωποι. Λίγο μετά είχε έναν καβγά με τη σπιτονοικοκυρά του, στην οποία αρνήθηκε να πληρώσει το νοίκι του και το νοίκι της πόρνης φίλης του και όταν αυτή επέμεινε την απείλησε ότι θα χάσει τα δικαιώματα στο ίδιο της το σπίτι γιατί θα την καταγγείλει ότι στέγαζε μια πόρνη, συμπεριφορά απολύτως τυπική για τέτοιου είδους καθάρματα. Η σπιτονοικοκυρά του προτίμησε, πολύ λογικά, αντί να πάει στην αστυνομία, οπότε σίγουρα θα έχανε το σπίτι της, να πάει στην ταβέρνα της γειτονιάς όπου σύχναζαν κομμουνιστές και να πει τον πόνο της. Αυτοί, έχοντας και το προηγούμενο του τραυματισμού των συντρόφων τους, πήγαν στο σπίτι και τον πυροβόλησαν στο κεφάλι. Με πρωτοστάτη ακριβώς τον πάτρωνά του Γκέμπελς, ο Βέσελ αγιοποιήθηκε. Εγινε «μάρτυρας» του ναζιστικού κόμματος, διοργανώθηκε δημόσια κηδεία που παρακολούθησαν 30.000 άτομα και στην οποία ο Γκέμπελς μετέφερε τα συλλυπητήρια του Γκέρινγκ και του πρίγκιπα Αύγουστου-Γουλιέλμου της Πρωσσίας,  και κάτι στίχοι που είχε γράψει έγιναν τραγούδι, «Το τραγούδι του Χορστ Βέσελ», το οποίο μετά έγινε ο ύμνος των Ταγμάτων Εφόδου. Η ζωή του έγινε ταινία, βιβλία, εκδόθηκαν αναμνηστικά. Κυρίως, όμως, η δολοφονία του χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ  και το ναζιστικό κόμμα για να δικαιολογήσουν τη βία εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων, τους οποίους κατηγόρησαν ως συλλογικά υπεύθυνους. Η δολοφονία του Βέσελ βοήθησε αντικειμενικά τον Χίτλερ. Πέρα από το σοβαρότατο ηθικό πρόβλημα, αν οποιαδήποτε συμπεριφορά του Βέσελ μπορούσε να δικαιολογήσει την εξωδικαστική εκτέλεσή του, και ωφελιμιστικά υπήρξε καταστροφική για τους εχθρούς του, τους προξένησε μεγαλύτερη ζημιά απ’ όση θα τους προξενούσε ποτέ ζωντανός. Οσο κι αν η εκ των υστέρων γνώση του κακού που αντιπροσώπευε ο ναζισμός μπορεί να κάνει κάποιον να δει με συμπάθεια τους δολοφόνους του καθάρματος, για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι οι κακοί νικάνε όταν οι καλοί γίνονται σαν κι αυτούς.
Ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν βέβαια Βέσελ, αλλά δεν ήταν και το καλό παιδί που απλώς έλεγε την άποψή του. Ηταν ένας φανατικός που τροφοδοτούσε με κάθε τρόπο το μίσος και τη βία εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων και όσων συνανθρώπων του δεν «ενέκρινε». Ο εχθρός της Δημοκρατίας Τραμπ αμέσως μετά τη δολοφονία του δεν δήλωσε ότι ο δολοφόνος του θα οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη, αλλά τον αναγόρευσε σε «μάρτυρα» του κινήματος MAGA και δήλωσε ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι συλλογικά υπεύθυνοι για τη δολοφονία και θα τους κυνηγήσει μέχρι τέλους. Αυτός που τον δολοφόνησε προσέφερε μια τεράστια υπηρεσία στον τραμπισμό. Του έδωσε έναν «μάρτυρα». Κάθε φιλελεύθερος δημοκράτης πρέπει να θυμάται πάντα αυτό: ότι αν γίνει σαν τους εχθρούς της Δημοκρατίας για να τους πολεμήσει, θα νικήσουν αυτοί. Η Δημοκρατία μπορεί και πρέπει να νικήσει μόνο με τα δικά της όπλα. Τον Νόμο και τον Λόγο.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
 

ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΖΑ

 Η κατάσταση στην Γάζα έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Οι άμαχοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι μεταξύ της ξεδοντιασμένης Χαμάς  και του πανίσχυρου Ισραήλ, που συνεχίζουν  να μάχονται αδιαφορώντας για την ζωή των αμάχων και για την ζωή των παιδιών τους.

Η Χαμάς μετά την ηλίθια τρομοκρατική της  επίθεση, που προκάλεσε την φρικτή αυτή κατάσταση, ενώ στην ουσία έχει ηττηθεί,  αντί να παραδώσει τα όπλα και να επιστρέψει τους ζώντες ομήρους και τα πτώματα των πεθαμένων από αυτούς, προτιμάει να συνεχίζει να μάχεται για δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι ότι  γνωρίζει ότι αν παραδοθεί  στελέχη της θα βρεθούν υπόλογα για εγκλήματα που έχουν διαπράξει και θα λογοδοτήσουν είτε στους Ισραηλινούς, είτε και στους δικούς τους, που από τον φόβο των όπλων σήμερα δεν αντιδρούν και ο δεύτερος είναι ότι τότε θα σταματήσει η ανατροφοδότηση της με τους πιο ακραίους από τους Παλαιστίνιους.

Είναι δε τόσο ανεγκέφαλη η ηγεσία της Χαμάς που πίστευε πως η εικόνα του αποστεωμένου Ισραηλινού που έσκαβε τον τάφο του θα λειτουργούσε προπαγανδιστικά υπέρ της, ενώ τελικά απετέλεσε την τέλεια επικοινωνιακή καταστροφή καθώς θύμισε σε όλους την εικόνα που αντίκρυσαν οι σύμμαχοι όταν απελευθέρωσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

Αλλά μήπως είχαν καταλάβει ότι  με την τρομοκρατική τους επίθεση της στις 7 Οκτωβρίου 2023 προσέφεραν ένα ανέλπιστο δώρο στον υπόδικο Νετανιάχου, για τρεις υποθέσεις διαφθοράς, καθώς  δικάζεται κατηγορούμενος  για δωροδοκία, απάτη και κατάχρηση

Στην πρώτη υπόθεση, ο Νετανιάχου και η σύζυγός του Σάρα κατηγορούνται ότι δέχθηκαν είδη πολυτελείας αξίας άνω των 260.000 δολαρίων (πούρα, κοσμήματα, σαμπάνια...) εκ μέρους εκατομμυριούχων, ανάμεσα στους οποίους ο Ισραηλινής καταγωγής παραγωγός του Χόλιγουντ Αρνον Μιλχάν και ο Αυστραλός επιχειρηματίας Τζέιμς Πάκερ, με αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.

Στην δεύτερη υπόθεση, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός κατηγορείται ότι προσπάθησε να διαπραγματευτεί ευνοϊκότερη για τον ίδιο κάλυψη με τον Αρνον Μόζες, εκδότη της εφημερίδας Yedioth Aharonoth, της πρώτης σε κυκλοφορία επί πληρωμή εφημερίδας, με αντάλλαγμα την υπόσχεση ψήφισης νόμου που θα παρεμπόδιζε την κυκλοφορία της δωρεάν εφημερίδας Israel Hayom, πολύ δημοφιλούς στο Ισραήλ.

Στην τελευταία υπόθεση, ο Νετανιάχου κατηγορείται ότι προσπάθησε να διευκολύνει μία συγχώνευση που επεδίωκε ο στενός του φίλος Σολ Ελοβιτς, τότε πλειοψηφικός μέτοχος του ομίλου Bezeq, του μεγαλύτερου ομίλου τηλεπικοινωνιών του Ισραήλ, με αντάλλαγμα την ευνοϊκή του μεταχείριση από την δημοφιλή ενημερωτική ιστοσελίδα Walla της οποίας ο Ελοβιτς είναι ιδιοκτήτης.

Εάν κριθεί ένοχος, ο 75χρονος Νετανιάχου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει έως και 10 χρόνια φυλάκισης καθώς και πρόστιμο για τις κατηγορίες της δωροδοκίας, και έως και τρία χρόνια φυλάκισης για τις κατηγορίες της απάτης και της απιστίας οπότε είναι  αυτονόητο γιατί προσπαθεί να τρενάρει την δίκη του συνεχίζοντας τον πόλεμο στην Γάζα

Η δίκη του Νετανιάχου ξεκίνησε τον Μάιο 2020 και διακόπηκε από τον πόλεμο στην Γάζα. Η δίκη για τη διαφθορά έχει αναβληθεί πολλές φορές, πρώτα λόγω της πανδημίας COVID-19 και πιο πρόσφατα λόγω του πολέμου.

Έτσι παρά την συνεχή πίεση των συγγενών των ομήρων να σταματήσει τον πόλεμο, την διεθνή κατακραυγή για την λιμοκτονία των αμάχων της Γάζας, την μεταστροφή της διεθνούς κοινής γνώμης που σύσσωμη αρχικά συμπαραστάθηκε στο Ισραήλ μετά την αποτρόπαια επίθεση της Χαμάς στο φεστιβάλ, το ένταλμα σύλληψης του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, και την μετατροπή ουσιαστικά του Ισραήλ σε κράτος παρία και τελικά παρά την δημόσια σύγκρουση του  με τον αρχηγό του γενικού επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ (IDF) και άλλους ανώτερους αξιωματούχους,  ο Νετανιάχου αποφάσισε την κατάληψη της Γάζας.

Οι προφανείς λόγοι αυτής της απόφασης είναι ότι έτσι αφ΄ ενός καταφέρνει, με την επίκληση της εμπόλεμης κατάστασης, να παρατείνει την δικαστική του εμπλοκή και αφετέρου να διατηρεί την πλειοψηφία σε μια άθλια κυβέρνηση που στην σύνθεση της μετέχουν  τα πιο φανατικά, μισαλλόδοξα  και ακροδεξιά στοιχεία της χώρας και που είναι αποτέλεσμα της ολέθριας απλής αναλογικής που ισχύει στο Ισραήλ.

Αυτό που δεν ξέρω είναι τι θα κάνει αν τελικά μεγάλα κράτη όπως η Γαλλία, η Αγγλία και ο Καναδάς αναγνωρίσουν παλαιστινιακό κράτος, κάτι  το οποίο ο Νετανιάχου απεύχεται από χρόνια, ενθαρρύνοντας μάλιστα στο παρελθόν την ενδυνάμωση της Χαμάς από τα κράτη του κόλπου,  ώστε να αντιπαραταχθεί, όπως και έγινε, στην Παλαιστινιακή αρχή της Ραμάλα στην Δυτική Όχθη.

Αυτός ο πόλεμος δεν πρόκειται να σταματήσει εκτός αν ο πορτοκαλής Πρόεδρος των ΗΠΑ το αποφασίσει, ή αν η πλειοψηφία των Παλαιστινίων παύσουν να χρησιμοποιούν αμάχους και γυναικόπαιδα σαν αναλώσιμους μάρτυρες και αποδεχθούν ότι η εξάλειψη του Ισραήλ, όπως διακηρύσσουν οι φανατικοί μεταξύ τους , είναι παντελώς ανέφικτη, ανεδαφική και τελείως απαράδεκτη από τον πολιτισμένο κόσμο , οπότε το μόνο που μένει είναι η συνύπαρξη τους μαζί του στην περιοχή.    

 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

Ο αντισημιτισμός είναι δυστυχώς μια κατάσταση που έχει βαθιές ρίζες από τα πρώτα χρόνια που επικράτησε ο χριστιανισμός.
Ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στην Ευρώπη όπως γράφω στο Η ΑΠΟ ΑΙΩΝΩΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και βέβαια εύκολα μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τα αποσπάσματα που παραθέτω από  όσα έχουν γράψει ο  Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,  ο Αρέθας Καισαρείας και βέβαια τα φρικαλέα που γράφει ο Κοσμάς Αιτωλός.
Στις 24-7-25 δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του δρ Θεολογίας στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, Νίκου Κουρεμένου στο οποίο αναφέρεται στα πολλά πρόσωπα του αντισημιτισμού. Σε αυτό επισημαίνει εύστοχα:
Το φαινόμενο του αντισημιτισμού έχει αναμφίβολα μεγάλο ιστορικό βάθος. Δεν ξεκίνησε με τον Χίτλερ, ούτε τελείωσε με το Αουσβιτς. Στον πυρήνα του βρίσκεται μια μακραίωνη παράδοση θρησκευτικής ρητορικής, η οποία παρουσιάζει τον ιουδαϊσμό ως θρησκεία της τύφλωσης, της απόρριψης του Μεσσία που επιφέρει την καταδίκη από τον ίδιο το Θεό. Από τους πρώτους εκκλησιαστικούς συγγραφείς μέχρι και την ευρωπαϊκή ύστερη νεωτερικότητα, ο Ιουδαίος παρουσιάστηκε συχνά ως θεοκτόνος, περιπλανώμενος και τιμωρημένος. Αυτό το θρησκευτικό αφήγημα τροφοδότησε ανά τους αιώνες κοινωνικά στερεότυπα, εξορίες, διακρίσεις και τελικά γενοκτονία. Κάποιοι μάλιστα έχουν φτάσει στο σημείο να υποστηρίξουν ότι θα δεν υπήρχε ο ναζιστικός αντισημιτισμός εάν δεν είχε προηγηθεί ο χριστιανικός αντι-ιουδαϊσμός.
Αυτός ο αντισημιτισμός διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας ακόμα και στην πολιτική ζωή της χώρας μας  με αποτέλεσμα, πριν να καταλήξουν στην φυλακή, να αποκτήσουμε και βουλευτές πιστούς στην ναζιστική ιδεολογία. (Σχετικά γράφω στο Ν. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ- Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠ. και στο Ο ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ,ΟΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ )
Δυστυχώς δε χάρις στην συγκυβέρνηση της αριστεράς με την ακροδεξιά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έφτασε να γίνει και υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ο γνωστός αντισημίτης Δημήτρης Καμμένος με τις γνωστές «κομψές»  ατάκες του, του τύπου «\Πουστροδίκαια", Διεθνής Σιωνισμός και αράπηδες»

Στην εφημεριδιακή ρυπαρογραφία διαβάζουμε στο ΜΑΚΕΛΕΙΟ BOMBA! «Ραββίνος» ο Κώστας Σημίτης -Ααρών Αβούρι- Το πραγματικό του όνομα !!!, ενώ η ανταγωνίστρια της στις αθλιότητες ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, μας ενημερώνει ότι ο Τσίπρας είναι εξισλαμισμένος Εβραίος!

Και στο άρθρο του ο Νίκος Κουρεμένος επισημαίνει:
Το προηγούμενο Σάββατο, έξι άτομα με καλυμμένα πρόσωπα εισέβαλαν σε εβραϊκό kosher εστιατόριο κοντά στην πλατεία Συντάγματος. Πέταξαν τρικάκια με συνθήματα “Free Palestine”, έγραψαν με κόκκινη μπογιά φράσεις όπως “Smash Zionism“, “No Zionist is safe here” και απείλησαν τον υπάλληλο που προσπάθησε να βγει: «Αν τολμήσεις, τελείωσες». Οι Αρχές διερευνούν την υπόθεση ως πιθανό έγκλημα μίσους. Την προηγούμενη μέρα είχε πραγματοποιηθεί πορεία μελών των Ρουβίκωνα με παλαιστινιακές σημαίες και μαύρες μπλούζες.

Η επίθεση στο εστιατόρια δεν στρεφόταν κατά μιας κυβέρνησης. Δεν αφορούσε την πολιτική του Νετανιάχου ή τον εποικισμό στη Δυτική Οχθη. Στόχευε ένα κατάστημα, μια εθνική ταυτότητα, μια θρησκευτική κοινότητα. Το γεγονός ότι το εστιατόριο είναι kosher, δηλαδή τηρεί τις διατροφικές εντολές του ιουδαϊσμού, το καθιστά όχι μόνο έναν επαγγελματικό χώρο εστίασης, αλλά πολύ περισσότερο έναν τόπο πολιτισμικής και θρησκευτικής παρουσίας. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο καθίσταται στόχος. Δεν πρόκειται για μια – ίσως ακραία – μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με καθαρό αντισημιτισμό.
Στις μέρες μας ο αντισημιτισμός φαίνεται πως έχει αλλάξει προσωπείο. Πλέον εμφανίζεται ως πολιτικός αντισιωνισμός. Δεν διακηρύσσει πια «για όλα φταίνε οι Εβραίοι» αλλά φωνασκεί οργισμένα ότι «για όλα φταίνε οι σιωνιστές». Πρόκειται για έναν όρο που συχνά λειτουργεί ως υποκατάστατο του «Εβραίου», αφού είναι επιφορτισμένος με τις ίδιες παλαιές κατηγορίες κατά του (πρώην) «περιούσιου λαού»: παθολογική αγάπη για το χρήμα, διακαής πόθος για εξουσία και άσβεστο πάθος για επιρροή. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η κάθε εβραϊκή ταυτότητα καθίσταται ύποπτη. Ακόμα χειρότερα. Κάθε έκφραση εβραϊκής ζωής – μια συναγωγή, ένα κατάστημα, ένα εστιατόριο – λογίζεται ως προέκταση ενός κράτους. Κι έτσι, οι άνθρωποι στοχοποιούνται όχι για κάτι που έκαναν, άλλα για αυτό που είναι.
Ολα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι το κράτος του Ισραήλ είναι υπεράνω κριτικής. Ούτε ότι η υπεράσπιση των Παλαιστινίων δεν είναι δίκαιη υπόθεση. Θέλουν όμως να επισημάνουν ότι αυτή η υπεράσπιση δεν μπορεί να στηρίζεται στην ενοχοποίηση μιας θρησκευτικής ή πολιτισμικής ταυτότητας. Οπως δεν καίμε τζαμιά για να καταγγείλουμε το ανελεύθερο καθεστώς του Ιράν, έτσι δεν απειλούμε kosher καταστήματα για να εκφράσουμε την οργή μας για όσα συμβαίνουν στη Γάζα.
Η ελληνική κοινωνία, με το βάρος της ιστορικής μνήμης σχετικά με την εξαφάνιση του μεγαλύτερου μέρους των εβραϊκών της κοινοτήτων στη Shoah, δείχνει συχνά μια επικίνδυνη αμφισημία. Ο δημόσιος λόγος, ακόμη και από δήθεν προοδευτικούς κύκλους, αναπαράγει στερεότυπα που ταυτίζουν τους Εβραίους με χρήμα, εξουσία, παγκόσμια επιρροή. Οι χριστιανικές Εκκλησίες μας, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, σιωπούν ακόμη μπροστά σε ρητορικά σχήματα που δαιμονοποιούν τον ιουδαϊσμό. Η θεολογική μας παιδεία σπανίως καταγγέλλει τον αντισημιτισμό ως αίρεση – ενώ αυτό ακριβώς είναι· αίρεση του μίσους.
Δεν αρκεί πια να λέμε πως «είμαστε κατά του ρατσισμού». Οφείλουμε να στοχαστούμε πώς ο πολιτισμός μας – ο ελληνορθόδοξος, ο ευρωπαϊκός, ο θεολογικός – επέτρεψε το κακό. Και πώς σήμερα το ξαναβλέπει να υψώνεται, αυτή τη φορά με προοδευτική μάσκα. Η βία εναντίον των Εβραίων δεν είναι ιστορία. Είναι παρόν. Και θα μας κρίνει όλους.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΤΟΥΡΜΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΚΙΠΑ του Δημήτρη Ψυχογιού

Μεταφέρω εδώ ολόκληρο το εξαιρετικό άρθρο του Δημήτρη Ψυχογιού Τουρμπάνια και κιπά που δημοσιεύτηκε στα  Τα Νέα στις  17/6/25

Δεν μας μετέφρασαν τι έλεγε, αλλά υποθέτω ότι η μάντιλο-φορούσα εκφωνήτρια της ιρανικής τηλεόρασης που έτρεξε να σωθεί από τις βόμβες που έριχνε το Ισραήλ της μάλλον απαντούσε με κάποιο στίχο από το κοράνι στον κιπά-φορούντα Μπενιαμίν Νετανιάχου που είχε αφήσει την περασμένη Πέμπτη στο Δυτικό Τείχος του Όρους του Ναού συγκινητική προσωπική προσευχή προς τον Γιαχβέ με τη φράση από τη Βίβλο («Αριθμοί, 23:24): «ἰδοὺ λαὸς ὡς σκύμνος ἀναστήσεται καὶ ὡς λέων γαυρωθήσεται» – η οποία συνεχίζει: «οὐ κοιμηθήσεται, ἕως φάγῃ θήραν, καὶ αἷμα τραυματιῶν πίεται», είχε γράψει το «Βήμα» την περασμένη Παρασκευή, με βάση τη σχετική ανάρτηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού στο Χ.
Στα νέα ελληνικά η μετάφραση του χωρίου σε επίσημο εκκλησιαστικό δικτυακό τόπο είναι «ιδού ο λαός αυτός θα εγερθεί ωσάν νεαρός λέων, θα καμαρώσει την μεγαλοπρέπειάν του ως μεγάλος λέων. Δεν θα κοιμηθεί πριν κατασπαράξει την λεία του και πριν πίει το αίμα εκείνων που θα φονεύσει».
Λίγες ώρες μετά το προσκύνημα, ξεκίνησαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά του Ιράν που ονομάστηκαν Rising Lion, «Ορθούμενος Λέων». Ήτοι, ο κατά τους υποστηρικτές του κ. Νετανιάχου πρόμαχος των «δυτικών αξιών», του διαφωτισμού και της δημοκρατίας απέναντι στο επάρατο Ισλάμ, εμπνέεται από κυριολεκτικά αιμοβόρα 3.000 χρόνων, προφητεία μάγου ονόματι Βαλαάμ (προερχόμενου κάπου από τη σημερινή Τουρκία, κατά τους ιστορικούς) ότι «ο περιούσιος λαός του Κυρίου» θα πιεί το αίμα των εχθρών του.
Υπήρξε και νεώτερη ερμηνεία ότι, επειδή η επί δυναστείας Παχλεβί σημαία του Ιράν είχε λέοντα, ο κ. Νετανιάχου εννοούσε ότι θα ξεσηκωθεί ο λαός του Ιράν, θα γκρεμίσει τους αγιατολάδες και θα επαναφέρει τη δυναστεία – για τούτο και ισραηλινοί υπουργοί διαφήμιζαν τις τελευταίες ημέρες φωτογραφίες τους με τον Ρεζά Παχλεβί, γιο του τελευταίου σάχη.
Το «Αριθμοί, 23:24» είναι εξαιρετική προπαγανδιστική επιλογή, ικανοποιεί όλα τα γούστα: τα αιμοβόρα της Ισραηλινής και παγκόσμιας Ακροδεξιάς, των αφελών παγκοσμίως υποστηρικτών της, της οικογένειας Παχλεβί αλλά και των Αμερικανών «ανορθωτών δημοκρατικών καθεστώτων». Αυτών που θα ανέτρεπαν τον Σαντάμ, τον Καντάφι, τον Ασάντ, τους Ταλιμπάν, τον Μουμπάρακ για να φέρουν τη δημοκρατία, και άφησαν πίσω τους αίμα και θρύψαλα.
Ό,τι όμως και αν είπε η διασωθείσα εκφωνήτρια, το γεγονός είναι ότι στην Μέση Ανατολή δεν αναμετρώνται θρησκείες, ούτε πολιτισμοί ή λαοί – ούτε καν κράτη: αναμετρώνται επικίνδυνοι πολιτικοί με ηγεμονικές βουλιμίες –είτε τουρμπάνια φορούν είτε κιπά– που θέλουν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. Όποιος και αν νικήσει, θα αντιμετωπίσει συνασπισμένους τους φοβισμένους από την ισχύ του γείτονές του, οι πόλεμοι θα συνεχιστούν. Το μεγάλο ζητούμενο λοιπόν, όπως και στην Ουκρανία, είναι η ειρήνη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ;

-Σήμερα, λοιπόν, είδαμε το κράτος και το παρακράτος σε αγαστή συνεργασία σε πανελλήνια τηλεοπτική κάλυψη! Οι πληρωμένοι πράκτορες (σε καμία περίπτωση μπαχαλάκηδες -ήταν στρατιωτικά οργανωμένοι) έσπαγαν τα μάρμαρα κάτω από τα βλέμματα εκατοντάδων αστυνομικών και εκατομμυρίων τηλεθεατών χωρίς να εμποδίζονται από κανέναν! Ήταν σαν οι αστυνομικοί να περίμεναν να ολοκληρωθεί μια πράξη της προσχεδιασμένης παράστασης ώστε μετά να ξεκινήσουν να παίζουν το δικό τους ρόλο στη δική τους προσχεδιασμένη συνέχεια της παράστασης.
 
-Μα είναι πολύ φυσικό. Το κράτος συγκάλυψε το παρακράτος και τώρα το παρακράτος ανταποδίδει, βοηθώντας το κράτος στις δύσκολες στιγμές του.
 
-Και η Αυγή γράφει ότι είναι ακροδεξιοί κουκουλοφόροι!!! Καλά, δεν είδαν τις φάτσες τους και τη σττατιωτικών προτύπων σωματοδομή τους; Δεν είδαν τον επικεφαλής να δίνει εντολές για το πώς θα κάνουν κάθε κίνησή τους; Δεν είδαν την περίπου ταυτόχρονη ανάσυρση των εργαλείων (βαριοπούλες) για να καταστρέψουν τα μάρμαρα; Σαν γυμναστικές επιδείξεις ένα πράμα!
 
Τα παραπάνω είναι σχόλια που έγιναν σε σοβαρό σάιτ αριστερού προσανατολισμού.
Σίγουρα δεν τα είχε διαβάσει ο Σάκης Μουμτζής όταν έγραψε το άρθρο του Οι αντιεξουσιαστές και οι προβοκάτορες αλλά σίγουρα έχει διαβάσει ένα πλήθος από αντίστοιχου περιεχομένου σχόλια.
Μεταφέρω εδώ το άρθρο του και οι επισημάνεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.
 
Ιστορικά, η παραδοσιακή Αριστερά παγκοσμίως θεωρούσε τους αντιεξουσιαστές παρακλάδι του συστήματος. Δεν μπορούσαν οι ηγεσίες της Αριστεράς να αντιληφθούν ότι από τη θεωρητική μήτρα τους ξεπετάχτηκαν συλλογικότητες με διαφορετικό τρόπο ανάγνωσης της κοινωνίας και του ιστορικού γίγνεσθαι. Η βία στο πρώτη φάση της Αριστεράς, την επαναστατική, ήταν το βασικό πολιτικό όπλο για την κατάληψη της εξουσίας.
Παράλληλα την περίοδο της Γ΄ Διεθνούς οι ενδοκομμουνιστικές διαφορές λυνόταν με τα όπλα, όπως συνέβη στην Κρονστάνδη το 1921. Οι σταλινικές ηγεσίες των κομμουνιστικών κομμάτων δεν ανεχόταν την ύπαρξη άλλων συλλογικοτήτων που είχαν μιαν άλλη αντίληψη και κυρίως άλλες πρακτικές από τις δικές τους. Η φυσική εξόντωση ήταν ο μοναδικός τρόπος επίλυσης των ιδεολογικών διαφορών. Χιλιάδες αναρχικοί εξοντώθηκαν στην Ισπανία από τα όργανα της NKVD, το ίδιο συνέβη και σε όλη την Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα στα Δεκεμβριανά του 1944.
Στην πορεία-- και στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης των κομμουνιστικών κομμάτων στη μεταπολεμική πολιτική ζωή της Δύσης—οι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες αντιμετωπίστηκαν είτε ως προβοκάτορες είτε ως υπονομευτές των αγώνων του εργατικού κινήματος, των οποίων εκφραστές ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα. Σχεδόν πάντοτε η ρετσινιά του προβοκάτορα συνοδευόταν και από την κατηγορία πως συνεργαζόταν με τις διωκτικές κρατικές αρχές. Η έκφραση «γνωστοί-άγνωστοι» αυτό υποδηλώνει.
Η μονολιθικότητα της παραδοσιακής Αριστεράς δεν της επέτρεπε να αντιμετωπίζει τους αντιεξουσιαστές ως ένα διακριτό ρεύμα ανατροπής που μπορούσε να συνυπάρξει με αυτήν. Και δεν είχε καμιά διάθεση να προχωρήσει σε μια ιδεολογική πάλη, καθώς δεν αντιμετώπιζε αυτόν τον χώρο με πολιτικά κριτήρια.
Με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίστηκαν προχθές και αυτοί που προκάλεσαν τα επεισόδια. Το ότι συνέβαλαν να διαλυθεί η μεγάλη συγκέντρωση των Αθηνών, αυτομάτως ή «αντικειμενικά» τους κατατάσσει στον χώρο των προβοκατόρων. Δηλαδή αυτών που με τη δράση τους προκάλεσαν την επέμβαση της ΕΛΑΣ. Όσοι μπαίνουν σε αυτή τη λογική αγνοούν παντελώς πώς σκέφτονται και πώς λειτουργούν οι αντιεξουσιαστές. Επιδιώκουν τη σύγκρουση με τις κρατικές αρχές και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Το ζητούμενο είναι, σε μια μαζική εκδήλωση η οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να περιφρουρηθεί, να δηλώσουν και αυτοί την παρουσία τους. Μόνον έτσι επιβιώνουν.
Συγκεφαλαιώνοντας: Δεν είναι ούτε χαφιέδες ούτε προβοκάτορες. Αυτές είναι οι συνήθεις ανοησίες ανθρώπων που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο αυτού του χώρου. Που αγνοούν πως πίσω από αυτή τη βία υπάρχει μια ολόκληρη θεωρία. Υπάρχουν θεωρητικοί και ολόκληρη βιβλιογραφία. Και το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, υπάρχει σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ.
Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που τους αποκαλούν χαφιέδες για να αποδείξουν ότι η δράση τους είναι αποτέλεσμα ενός σατανικού σχεδίου των δυνάμεων καταστολής. Πως αυτός ο χώρος δεν υπάρχει, αλλά είναι κατασκεύασμα της Ασφάλειας. Όταν αναλύεις την πραγματικότητα με αστυνομικούς όρους είναι επόμενο να καταλήγεις σε τέτοιες απλουστεύσεις.
 
Το 1995 τότε που είχε καεί το κτήριο της βιβλιοθήκης, είχαν συλληφθεί στο Πολυτεχνείο 394 άτομα και ήταν ουσιαστικά η μοναδική φορά  που μπορέσαμε να δούμε από ποιους αποτελείται αυτός ο πολτός των μπαχαλάκηδων που προκαλεί τα επεισόδια.
Οι 85 από τους συλληφθέντες ήταν ανήλικοι. Ακόμη υπήρχαν 66 φοιτητές, 42 σπουδαστές, 96 άνεργοι, 54 ιδιωτικοί υπάλληλοι, 24 ελεύθεροι επαγγελματίες, 17 εργάτες, έξι δημόσιοι υπάλληλοι, τρεις στρατιώτες. Δύο από τους προσαχθέντες ήταν αλλοδαποί. 
Μεταξύ αυτών ήταν  τότε ο Μαζιώτης , η Παναγιώτα Ρούπα, ο Λάμπρος Φούντας και άλλοι οι οποίοι αργότερα έδρασαν την περίοδο 2003-6  με τους «ληστές με τα μαύρα» αλλά και μερικοί άλλοι που έχουν κατηγορηθεί τα τελευταία χρόνια για εμπρηστικές επιθέσεις, κλοπή οπλισμού και άλλες ενέργειες.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΤΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ

Όταν πριν 16 χρόνια στις 6-12-08 έγινε η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου την επομένη που μαθεύτηκε το γεγονός και η Αθήνα καταστρεφόταν από τους κουκουλοφόρους,  στις 8-12-08 είχα γράψει το παρακάτω ποστ με τον χαρακτηριστικό τίτλο ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝ ΘΕΡΜΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ
Ήδη η Αθήνα καιγόταν, όταν αρκετοί είχαν αρχίσει να διαβάζουν το ποστ και σε σχόλιο  στις 9 παρά 10΄το βράδυ σχολιαστής γράφει: Αυτή τη στιγμή ακούω ειδήσεις και μαθαίνω ότι αγνοείται μια γυναίκα μέσα στην φλεγόμενη εθνική τράπεζα.

Δυστυχώς η είδηση ήταν λανθασμένη, όχι μόνο σε σχέση με την τράπεζα που ήταν η Μαρφίν, αλλά και με τον αριθμό των θυμάτων που ήταν 3 νεκροί,  η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και έγκυος στο πρώτο της παιδί, και ο Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 ετών ενώ υπήρχαν και 21 τραυματίες.
Μεταφέρω εδώ ολόκληρο το ποστ, στο οποίο δεν θα ήθελα να αλλάξω τίποτα γιατί τα περισσότερα από τα γραφόμενα παραμένουν δυστυχώς τα ίδια μέχρι σήμερα.
Επειδή μετά από τόσα χρόνια μπορεί μερικοί να μην ξέρουν ή να μην θυμούνται δύο γεγονότα που αναφέρονται στο κείμενο τα επεξηγώ με συντομία.
Υπόθεση ζαρντινιέρας. Ήταν Νοέμβριος του 2006. Ένας Κύπριος νεαρός φοιτητής, ο Αυγουστίνος Δημητρίου ξυλοκοπήθηκε ανηλεώς από άντρες της ελληνικής αστυνομίας και στη συνέχεια η ΕΛ.ΑΣ. εξέδωσε ανακοίνωση ότι ο νεαρός απλά αυτοτραυματίστηκε επειδή έπεσε σε μια ζαρτινιέρα με λουλούδια! Για καλή του τύχη υπήρχε βίντεο του ξυλοδαρμού του.Τελικά 6 αστυνομικοί αθωώθηκαν και δύο καταδικάστηκαν σε 2 ½ χρόνια φυλάκιση με τριετή αναστολή.
Δολοφονία σέρβου μαθητή. Τον Οκτώβριο 1988 ανθυπαστυνόμος πυροβόλησε εξ επαφής σέρβο 17χρονο μαθητή, που δεν είχε προβάλλει αντίσταση, όταν  πήγε να τον συλλάβει ως ύποπτο κλοπής ενός πορτοφολιού. Τελικά καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών με αναστολή.

Είναι η δεύτερη φορά που ένα 15 χρονο παιδί χάνει την ζωή του από σφαίρα αστυνομικού.
Και αν μεν η δολοφονία του Καλτεζά έγινε σε μια τεταμένη ατμόσφαιρα πορείας Πολυτεχνείου, η χθεσινή δολοφονία έγινε χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αιτία γι΄ αυτήν, πλην μιας δυστυχώς υπαρκτής από καιρό βεντέτας μεταξύ αστυνομίας και των ονομαζομένων από τις εφημερίδες γνωστών –αγνώστων .
Δεν έχει στα μάτια μου καμιά διαφορά αυτή η δολοφονία από την δολοφονία του νεαρού φιλάθλου του Παναθηναϊκού στην Παιανία ή την παρ’ ολίγον δολοφονία του φοιτητή με την ζαρντινιέρα στην Θεσσαλονίκη από τους αστυνομικούς.
Είτε φίλαθλοι, είτε αστυνομικοί είτε κουκουλοφόροι αισθάνονται ότι είναι μέλη μιας ομάδας που τους ενώνει ένα κοινό μίσος απέναντι σε αυτούς που θεωρούν εχθρούς και η μοναδική τους επιθυμία είναι να τους τσακίσουν.
Νομίζω ότι ο στίχος των Goin' Through αποδίδει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλα λόγια αυτό το συναίσθημα

Είναι το μίσος που θάβει ό,τι ωραίο είχες φτιάξει
Σου γκρεμίζει τα κομμάτια που είχες ταιριάξει
Η ζωή σου δεν μοιάζει με την δική μου
Η φωνή σου δεν ακούγεται σαν τη δική μου

Από όλους αυτούς η αστυνομία όμως δεν έχει καμιά δικαιολογία να διακατέχεται από μίσος για οποιαδήποτε κοινωνική ή πολιτική ομάδα.
Υποτίθεται ότι αποτελείται από άτομα που έχουν επιλέξει αυτό το επάγγελμα γιατί πιστεύουν ότι προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, έχουν την εκπαίδευση να αντιμετωπίζουν κάθε μορφή βίας από όπου και αν αυτή προέρχεται, χωρίς χρήση πυροβόλων όπλων και χωρίς άσκοπη βία όταν είναι αναγκαία η σύλληψη υπόπτων για έκνομες πράξεις.
Τίποτα όμως δυστυχώς δεν ισχύει από τα παραπάνω.
Οι περισσότεροι βρέθηκαν εκεί για να εξασφαλίσουν ένα μισθό γιατί δεν κατάφεραν ή δεν προσπάθησαν για κάτι καλύτερο, η εκπαίδευση τους είναι της κακιάς ώρας, οι συνθήκες δουλειάς για όσους βρίσκονται στο δρόμο άθλιες και εξαντλητικές.
Αντί δε να τους καλλιεργείται η νοοτροπία ότι αποτελούν ένα σώμα που σκοπός του είναι η ασφάλεια και η προστασία του πολίτη οι διάφοροι Πολύδωρες τους κανακεύουν προάγοντας τους σε praetoris urbani .
Επιπρόσθετα δε η οπλοφορία, τους δημιουργεί ένα συναίσθημα υπεροχής σαν να είναι Ράμπο ,με αποτέλεσμα σε έκρυθμες καταστάσεις , εκεί που θα έπρεπε να τηρήσουν τις νόμιμες διαδικασίες για να επαναφέρουν την τάξη, αυτοί να καταλήγουν σε συμπεριφορές σαν αυτές της ζαρντινιέρας, της δολοφονίας του Σέρβου στην Θεσσαλονίκη ή της σημερινής .
Και όλα αυτά γιατί έχουν πλέον μίσος για κάθε ένα που βρίσκεται απέναντι τους και διαδηλώνει είτε είναι συνταξιούχοι είτε είναι κουκουλοφόροι.
Και οι μεν συνταξιούχοι δαρμένοι αναγκαστικά θα διαλυθούν, οι άλλοι όμως είναι επικίνδυνοι όταν κρατάνε καδρόνια ,σου πετάν πέτρες και μολότωφ και έχουν και αυτοί το ίδιο μίσος και αίσθημα εκδίκησης.
Γι΄ αυτή την τραγική κατάσταση που ζούμε αυτές τις μέρες όλοι μας έχουμε ευθύνες.
Γενικότερα ζούμε σε μια κοινωνία που ο ένας δεν σέβεται τον άλλο.
Σχεδόν καθημερινά το κέντρο της πόλης είναι κλειστό από διάφορες ομάδες που διαδηλώνουν για τα δίκαια τις περισσότερες φορές αιτήματά τους, αδιαφορώντας όμως για την κοινωνική αναστάτωση που προκαλούν στην πόλη.
Το ίδιο κάνουν και οι αγρότες αποκόπτοντας την χώρα στα δύο, το δε πανεπιστημιακό άσυλο έχει καταντήσει μια έννοια χωρίς νόημα και οποιοσδήποτε τραμπούκος μπορεί να το χρησιμοποιεί σαν ορμητήριο του ή να εισβάλει και να διαλύει οποιαδήποτε συγκέντρωση ή συνέλευση που δεν είναι του γούστο του προκαλώντας καταστροφές και σωματικές βλάβες. Και όλα αυτά με την ανοχή και την παθητική στάση μιας κοινωνίας και μιας πολιτείας που είναι ανίκανη να επιβάλει στοιχειώδεις κανόνες εύρυθμης λειτουργίας του κράτους.
Είναι πια συχνό φαινόμενο πορείες και συγκεντρώσεις για δίκαια αιτήματα που διοργανώνονται από διάφορους φορείς και κόμματα να καταλήγουν σε ανεξέλεγκτες καταστροφές από διάφορες μη ελεγχόμενες ομάδες.
Ακούγονται από διάφορες μεριές απόψεις ότι τις καταστροφές της προκαλούν διάφοροι αγνώστου προέλευσης προβοκάτορες.
Τα ίδια ακριβώς είχαν ακουστεί από την εποχή του Πολυτεχνείου το 1973, και για το λόγο αυτό το παράνομο τότε ΚΚΕ επειδή δεν μπορούσε να ελέγξει και να εξηγήσει την κατάσταση είχε αντίθετη θέση.
Δυστυχώς από την αρχαιότητα το αίσθημα της καταστροφής είναι πανίσχυρο όταν ο άνθρωπος παύει να λειτουργεί σαν άτομο και γίνεται όχλος.
Σχεδόν πάντα η κατάληψη μιας πόλης είχε σαν επακόλουθο την καταστροφή της και το πλιάτσικο .
Ποιοι άραγε και για ποιο λόγο προβοκάτορες καταστρέφουν ό,τι βρεθεί στην διάβα τους μετά από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα που έχασε η ομάδα τους ή όταν εισβάλλουν σε ένα σχολείο που έχει γίνει κατάληψη και τα κάνουν όλα λίμπα;
Από χρόνια όσοι το βράδυ κατεβαίνοντας την Ιπποκράτους θέλουν να στρίψουν στην Καλλιδρομίου, που βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων θα την βρουν κλειστή.
Ο λόγος είναι απλός.
Να μην μπορούν περνώντας με ένα μηχανάκι να τους πετάξουν μολότοφ, όπως είχε γίνει συχνά στο παρελθόν. Από την άλλη μεριά η αστυνομική βαναυσότητα όταν ελέγχουν τα νέα παιδιά που κυκλοφορούν στην περιοχή είναι γνωστή και το μίσος και από τις δύο μεριές αλληλοτροφοδοτούμενο.
Η αστυνομική βαρβαρότητα όμως δεν έχει εκδηλωθεί μόνο στην περιοχή των Εξαρχείων.
Για το λόγο αυτό δεν χρειάστηκαν προβοκάτορες για να πάρουν φωτιά όλες οι μεγάλες πόλεις της Ελλάδας όταν ένας στρατόκαυλος ανεγκέφαλος αστυφύλακας σαν να βρίσκεται στο Φαρ Ουέστ βγάζει το περίστροφο του και καθαρίζει ένα άοπλο παιδί.
Τα χθεσινά λοιπόν γεγονότα δείχνουν ότι στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει μια υποβόσκουσα οργή κυρίως στις νεότερες ηλικίες, οι οποίες μαστίζονται από την ανεργία ή τους χαμηλούς μισθούς ,ενώ συγχρόνως βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα εκπαιδευτικό σύστημα ατελέσφορο, που δεν προσφέρει προοπτικές και ένα μέλλον που προοιωνίζεται σκοτεινό και αβέβαιο.
Από την άλλη μεριά ζουν σε μια κοινωνία χωρίς ηθικές αρχές που έχει αναγάγει ως κριτήριο επιτυχίας την απόκτηση πλούτου και την επίδειξη του.
Η καταστροφή λοιπόν και το κάψιμο καταστημάτων και τραπεζών αποτελεί την εκτόνωση αυτής οργής και δεν έχει στο μεγαλύτερο μέρος της ταξική βάση.
Όταν το 1995 έγινε η σύλληψη των 500 ατόμων που είχαν κλειστεί στο Πολυτεχνείο με έκπληξη οι περισσότεροι διαπίστωσαν ότι τα περισσότερα ήσαν τα παιδιά της διπλανής τους πόρτας.
Μέσα στη γενικότερη συνωμοσιολογία που μας διακατέχει, πολλοί είπαν ότι η κυβέρνηση άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν έτσι ώστε η προσοχή της κοινής γνώμης να απομακρυνθεί από το Βατοπέδιο.
Μπορεί πράγματι για λίγες μέρες το Βατοπέδιο να έρθει σε δεύτερη μοίρα.
Όμως προσωπικά πιστεύω ότι η κυβέρνηση είναι έντρομη μπροστά στα γεγονότα αυτά, τα οποία ξεπερνούν τις ανεπαρκείς ικανότητες που έχει για να τα τιθασεύσει.
Ταυτόχρονα δε δεν τρέφει ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητες μιας κομματικοποιημένης , αποδιοργανωμένης, αποδυναμωμένης και εξίσου έντρομης αστυνομίας που η ηγεσία της προτιμά να παρακολουθεί αμέτοχη τις καταστροφές από το να κινδυνεύσει να βρεθεί με έναν ή πολλούς νέους νεκρούς από ανεξέλεγκτα αστυνομικά όπλα .
Ας ελπίσουμε όμως ότι δεν θα βρεθούμε να θρηνούμε κανένα άλλο νεκρό από το όπλο κάποιου απελπισμένου καταστηματάρχη όταν θα βλέπει ότι πάνε να καταστρέψουν ό,τι με κόπο και ιδρώτα έχει καταφέρει να αποκτήσει στη ζωή του.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΝΟ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ ΤΟ ΚΚΕ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΟΛΟΝΤΟΜΟΡ

 

Όπως γράφω, μεταξύ άλλων, στο ποστ μου ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ : Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στην Δυτική Ουκρανία ένα μέρος του πληθυσμού υποδέχτηκε τους Γερμανούς ως απελευθερωτές που θα τους βοηθούσαν να αποκτήσουν δικό τους κράτος και να απαλλαγούν από την Σοβιετική εξουσία, γιατί με τον λοιμό του 1933 που είχε προκαλέσει ο Στάλιν, είχαν πεθάνει 3,5 εκατομμύρια στην Ουκρανία και 1,5 εκατ. στην Νότια Ρωσία, ενώ χιλιάδες άλλοι είχαν εξοριστεί στα γκούλαγκ.
Ο λοιμός αυτός γνωστός ως Χολοντομόρ ή Γολοντομόρ στα Ουκρανικά (Holodomor), ήταν αποτέλεσμα της βίαιης κολεκτιβοποίησης που εφάρμοσε η Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν στην περιοχή κατά τα έτη 1932-1933, και κατά  την οποία κατασχέθηκαν όλα τα σιτηρά και εν συνεχεία τα ζώα με αποτέλεσμα να ξεσπάσει λιμός από τον οποίον πέθαναν εκατομμύρια άνθρωποι.
Στην παραπάνω φωτογραφία είναι η μάνα με το νεκρό από πείνα παιδί της , στο μνημείο για το Χολοντομόρ στην Ουκρανία.

Μπορεί επί Χρουστσόφ να έγινε αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ, αλλά το ΚΚΕ, με την πάροδο των ετών και την κατάρρευση του κουμμουνιστικού  καθεστώτος, ξαναγύρισε στην λατρεία του «πατερούλη» και όπως οι πιστοί χριστιανοί δεν μπορούν να αποκηρύξουν τις βαρβαρότητες της Παλαιάς Διαθήκης, έτσι και το ΚΚΕ δεν μπορεί να τον απαρνηθεί τόσο τον ίδιο όσο και τα έργα του.
Κυριολεκτώντας  ο Μάνος Βουλαρίνος γράφει ότι: το ΚΚΕ είναι περισσότερο ένας θρησκευτικός φορέας, μια εκκλησία του Σταλινισμού (ένα από τα δόγματα της μαρξιστικής θρησκείας), οπότε η πνευματική ακινησία και η δογματική υπεράσπιση του φονικού έργου της μαρξιστικής θεότητας με το όνομα Στάλιν είναι απολύτως απαραίτητη για την διατήρηση και την ενίσχυση της πίστης. Όσο απαραίτητη είναι και η ταύτιση με την πολιτική των κυβερνήσεων της Μόσχας που για τους σταλινικούς είναι ό,τι η Μέκκα για τους μουσουλμάνους. 
Μια κοινή δήλωση των Ηνωμένων Εθνών που υπογράφηκε από 25 χώρες το 2003 κάνει λόγο για 7-10 εκατομμύρια θανάτους στο Χολοντομόρ . Περαιτέρω έρευνες έχουν μειώσει τον εκτιμώμενο αριθμό θανάτων σε 3,3 με 7,5 εκατομμύρια.

Στις 23-11 μαζί με τον Δήμο Μάνδρας  οργανώθηκε από το Ελληνο-Ουκρανικό Επιμελητήριο και την ουκρανική κοινότητα της Αθήνας, υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ουκρανίας στην Ελλάδα, εκδήλωση μνήμης για την γενοκτονία αυτή στον μνημείου του Εθνικού ποιητή της Ουκρανίας Ταράς  Σεβτσένκο.

Μόλις το ΚΚΕ πληροφορήθηκε για την εκδήλωση αυτή, ξαπέστειλε τους γνωστούς κουμπουροφόρους οπαδούς του με τα μεγάλα στειλιάρια με τις κόκκινες σημαίες, ως, όπως γράφει στην ανακοίνωση του, Μαχητική αντιπολεμική- αντιιμπεριαλιστική παρέμβαση για να εμποδίσουν την ανιστόρητη και αντικομμουνιστική φιέστα, την οποία θεωρεί επίσης στην ίδια ανακοίνωση ως,  Μια προκλητική και θλιβερή παρασύναξη, τη στιγμή που κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία, καθώς μόνο τις τελευταίες μέρες πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις ότι ο πόλεμος ΝΑΤΟ- Ρωσίας αποκτά «παγκόσμια χαρακτηριστικά», μετά τη χρήση αμερικανικών και βρετανικών όπλων κατά της Ρωσίας από το καθεστώς Ζελένσκι και την αναθεώρηση του πυρηνικού δόγματος της Ρωσίας και την πρόσφατη εκτόξευση πυραύλων στο έδαφος της Ουκρανίας.
Και όπως γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος: Για τους συντρόφους του ΚΚΕ η συγκέντρωση αυτή είναι μια βλασφημία που στρέφεται εναντίον του Πατερούλη τους αλλά και της επίσημης ιστορίας του κράτους στο οποίο αυτός μεγαλούργησε. Κι έτσι, όπως πριν κάποια χρόνια κάτι φανατικοί χριστιανοί (παρέα με τους χρυσαυγίτες αν θυμάστε) μαζεύονταν έξω από το θέατρο Χυτήριο για να επιτεθούν στους συντελεστές μιας παράστασης που πρόσβαλε την πίστη τους, έτσι και τα μέλη του ΚΚΕ μαζεύτηκαν στη Μάνδρα για να επιτεθούν στους Ουκρανούς που προσβάλουν τη δική τους πίστη.
Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι μιλάμε για ένα «κόμμα» που καταστατικά είναι εχθρικό απέναντι στη δημοκρατία, ένα «κόμμα» που η μηδενική ανοχή στην αντίθετη άποψη βρίσκεται στον πυρήνα της πίστης των μελών του, αν σκεφτείτε ότι η μητέρα Ρωσία ακόμα είναι σε πόλεμο με την Ουκρανία, η επίθεση στην εκδήλωση για τα εκατομμύρια θύματα του Χολοντομόρ ήταν μονόδρομος για τους συντρόφους. 
Συνεπώς η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε δεν είναι γιατί τα μέλη του ΚΚΕ συγκεντρώνονται για να επιτεθούν σε ανθρώπους που τιμούν τους νεκρούς τους. Η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε είναι ως πότε θα γίνεται ανεκτή αυτού του τύπου η δράση του ΚΚΕ; Ως πότε η ελληνική πολιτεία θα παρέχει ασυλία σε ένα «κόμμα» που δρα ανεξέλεγκτα και με μηδενικό ενδιαφέρον για τη νομιμότητα; Ως πότε το κράτος θα μπερδεύει τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ με την τοποθέτηση του υπεράνω του νόμου;
Φυσικά τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Σε μια κοινωνία της οποίας οι πολιτικοί πιπιλίζουν την καραμέλα «τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς» όταν ο μόνος αγώνας που έκανε μόνη της η ελληνική αριστερά ήταν ο πόλεμος για την ένταξη της χώρας στο ανατολικό μπλοκ είναι αναμενόμενο το ΚΚΕ να αλωνίζει ανεξέλεγκτο και να δρα πάντα με την άνεση αυτού που βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Και μπράβο του.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ

Μουσουλμάνοι διαδηλωτές καίνε αντίτυπα του μυθιστορήματος του Σαλμάν Ρουσντί «Σατανικοί στίχοι» στο Μπράντφορντ της Αγγλίας, περ. 1988. Το «βλάσφημο» βιβλίο προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις του μουσουλμανικού κόσμου. Το 1989 ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί εξέδωσε «φετφά» ζητώντας τη δολοφονία του Ρουσντί και των εκδοτών του. © Derek Hudson / Getty Images / Ideal Image

Έχει μείνει πλέον ιστορική η πατάτα που είχε γράψει στο παρελθόν ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού(!) του Τσίπρα Νίκος Καρανίκας, όταν θέλοντας να αποδείξει την υπεροχή των αριστερών  έναντι των δεξιών έγραψε το αξέχαστο «Κάναμε κουβέντες τα διαβάσματά μας και βγάζαμε συμπεράσματα από τον Πασκάλ και τον Μπρικνέρ».
Το παραπάνω περιστατικό μου ήρθε αμέσως στο μυαλό όταν διάβασα το ενδιαφέρον άρθρο του γάλλου συγγραφέα και φιλοσόφου, σχετικά με το ότι  Δεν υφίσταται η έννοια της ισλαμοφοβίας με υπότιτλο Η κριτική της θρησκείας είναι θεμελιώδες δικαίωμα της Δύσης, όχι ασθένεια
Από το άρθρο του Πασκάλ Μπρυκνέρ μεταφέρω εδώ μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες παραγράφους. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου, οι φωτογραφίες από το άρθρο.
Το άρθρο του Πασκάλ Μπρυκνέρ δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο City Journal (Καλοκαίρι 2017). Διατηρεί ατόφια την επικαιρότητά του, σαν να έχει γραφτεί σήμερα.

Μέλη της θρησκευτικής φοιτητικής οργάνωσης Ισλάμι Τζαμίατ-ε-Τάλαμπα καίνε ομοίωμα του Σαλμάν Ρουσντί κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην πόλη Μουλτάν του Πακιστάν, 17 Ιουνίου 2007. Αφορμή ήταν η απόφαση της Βασίλισσας Ελισάβετ να τιμήσει τον συγγραφέα με τον τίτλο του ιππότη για την προσφορά του στη λογοτεχνία. © M. K. Chaudhry / EPA / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο όρος «Ισλαμοφοβία» μάλλον υπήρξε πριν αυτοί οι αυτοκρατορικοί γραφειοκράτες τον χρησιμοποιήσουν. (έχει αναφερθεί προηγουμένως στα έργα δύο γάλλων από αποικίες του 1910)
 Πάρα ταύτα η γλώσσα αυτή ήταν σπάνια μέχρι τα τέλη του 1980, όταν ο όρος μετατράπηκε σταδιακά σε πολιτικό εργαλείο, υπό την πίεση των Βρετανών μουσουλμάνων που αντιδρούσαν στην φετφά που εξέδωσε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί εναντίον του μυθιστοριογράφου Σαλμάν Ρουσντί μετά την έκδοση του βιβλίου του Σατανικοί Στίχοι. Με τη ρευστή της σημασία, η λέξη «Ισλαμοφοβία» συγχωνεύει δύο πολύ διαφορετικές έννοιες: τη δίωξη των πιστών που είναι έγκλημα· και την κριτική της θρησκείας που είναι ένα δικαίωμα. Νεοεισαχθείς στο εννοιολογικό πεδίο του αντιρατσισμού, αυτός ο όρος φιλοδοξεί να θέσει το Ισλάμ στο απυρόβλητο τοποθετώντας το στο ίδιο επίπεδο με τον αντισημιτισμό.
Στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 2013, ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης, χρηματοδοτούμενος από δεκάδες μουσουλμανικές χώρες οι οποίες αναίσχυντα καταδιώκουν Εβραίους, Χριστιανούς, Βουδιστές και Ινδουιστές, απαίτησε από τις Δυτικές χώρες να βάλουν τέλος στην ελευθερία της έκφρασης σε ό,τι αφορά το Ισλάμ, καταγγέλλοντας ότι η θρησκεία παρουσιάζεται πολύ αρνητικά ως ένα δόγμα που καταπιέζει τις γυναίκες και προσηλυτίζει με βίαιο τρόπο. Η πρόθεση των υπογραφόντων ήταν να καταστήσουν διεθνές έγκλημα την άσκηση κριτικής της θρησκείας του Κορανίου.
Αυτή η αξίωση, όπως είχε διατυπωθεί στην Παγκόσμια Διάσκεψη κατά του Ρατσισμού που διοργανώθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στο Ντέρμπαν ήδη από το 2001, επαναβεβαιώνεται σχεδόν κάθε χρόνο. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τον ρατσισμό Ντουντού Ντιέν, σε μια έκθεση του Οργανισμού του 2007 για το Συμβούλιο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταγγέλλει την Ισλαμοφοβία ως μια από τις «πιο σοβαρές μορφές δυσφήμισης των θρησκειών». Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε σαφέστατα εξισώσει αυτό το είδος δυσφήμισης με τον ρατσισμό και απαιτούσε την απαγόρευση κάθε χλευασμού του Ισλάμ και των θρησκευτικών συμβόλων του. Αυτό ήταν ένα διπλό τελεσίγραφο. Ο πρώτος στόχος ήταν η επιβολή της σιωπής στους Δυτικούς που ήταν ένοχοι για την αποικιοκρατία, την εκκοσμίκευση, και την προώθηση της ισότητας ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. Ο δεύτερος στόχος, ακόμα πιο σημαντικός, ήταν η δημιουργία ενός όπλου επιβολής εναντίον των φιλελεύθερων μουσουλμάνων που τολμούσαν να ασκούν κριτική στην θρησκεία και διεκδικούσαν τη μεταρρύθμιση των νόμων για την οικογένεια, την ισότητα των φύλων, το δικαίωμα στην αποστασία και την αλλαξοπιστία, και το δικαίωμα να μην πιστεύουν στον Θεό και να μην τηρούν το Ραμαζάνι και άλλα έθιμα. Είναι επιτακτική ανάγκη να καταδικάζονται δημοσίως αυτοί οι αποστάτες για να μην υπάρχει καμία ελπίδα για αλλαγή.
Το νέο έγκλημα σκέψης έχει στόχο να στιγματίσει τις νεαρές γυναίκες που επιθυμούν να απαλλαγούν από τη μαντίλα και να περπατούν στον δρόμο ακάλυπτες χωρίς ντροπή, και να παντρεύονται όποιον αγαπούν και όχι αυτόν που τους επιβάλλεται, καθώς και να πατάξει εκείνους τους πολίτες της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου με Τουρκική, Πακιστανική ή Αφρικανική καταγωγή που τολμούν να διεκδικούν το δικαίωμα στην θρησκευτική αδιαφορία. Τα ζητήματα που αφορούν το Ισλάμ κινούνται από τη διανοητική, ατομική ή θεολογική σφαίρα στην ποινική, έτσι ώστε κάθε αντίρρηση ή επιφυλακτικότητα ως προς την πίστη να υπόκειται σε κυρώσεις. Η έννοια της Ισλαμοφοβίας αποκρύπτει την πραγματικότητα της επίθεσης που διεξάγουν οι σαλαφιστές, οι ουαχαμπιστές και η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική για να ισλαμοποιήσουν εκ νέου τις μουσουλμανικές κοινότητες – ένα προοίμιο, όπως ελπίζουν, του εξισλαμισμού όλου του Δυτικού κόσμου. Ο σεΐχης Γιουσούφ αλ-Καραντάουι της Αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ένας πρόσφυγας στο Κατάρ τον οποίο καταζητούσε η Ιντερπόλ για υποκίνηση δολοφονιών και προώθηση της τρομοκρατίας, εκφράζει συχνά τη λύπη του για το γεγονός ότι το Ισλάμ απέτυχε δύο φορές να κατακτήσει την Ευρώπη: το 732 όταν ο Κάρολος Μαρτέλος σταμάτησε τους Σαρακηνούς στο Πουατιέ· και το 1689 με την αποτυχημένη προσπάθεια των Οθωμανών να κατακτήσουν τη Βιέννη. Τώρα η ιδέα είναι να προσηλυτίσουν την Ευρώπη στην πραγματική πίστη αλλάζοντας εν μέρει το δίκαιο και την κουλτούρα.
 
Αλλά το Ισλάμ επωφελείται από μια ειδική προστασία. Την ίδια στιγμή που μειονότητες Χριστιανών στα Ισλαμικά εδάφη διώκονται, δολοφονούνται ή οδηγούνται στην εξορία –τώρα απειλούνται με εξαφάνιση έως τα μέσα αυτού του αιώνα– ο όρος «Χριστιανοφοβία», παρότι προτάθηκε από αξιωματούχους του ΟΗΕ, δεν καθιερώθηκε, και δεν θα καθιερωθεί ποτέ. Δυσκολευόμαστε να δούμε τον Χριστιανισμό σαν κάτι άλλο πέρα από μια θρησκεία κατάκτησης και μισαλλοδοξίας, αν και σήμερα τουλάχιστον από την Εγγύς Ανατολή έως το Πακιστάν είναι μια θρησκεία μαρτυρίου. Στη Γαλλία, με την αντικληρική της παράδοση, μπορούμε να χλευάζουμε τον Μωυσή, τον Ιησού, τον Πάπα και να τους αναπαριστούμε σε οποιαδήποτε στάση, ακόμα και την πιο χυδαία. Αλλά δεν πρέπει να γελάμε ποτέ με το Ισλάμ· εάν το κάνουμε προκαλούμε την οργή των δικαστηρίων. Γιατί αυτό το διπλό κριτήριο; Η Παρισινή εφημερίδα Le Monde σημειώνει ότι το σατιρικό   περιοδικό Charlie Hebdo έχει αφιερώσει μόνο 4% των εξωφύλλων του σε αναπαραστάσεις του προφήτη Μωάμεθ, ενώ χλευάζει τον Ιησού, τον Μωυσή, τον Δαλάι Λάμα εδώ και σαράντα χρόνια – αλλά ήταν αυτό το 4% που προκάλεσε μια μαζική δολοφονία από ισλαμιστές φονιάδες στις 7 Ιανουαρίου 2015. Και επειδή άσκησα κριτική σε δύο γαλλικές Ισλαμιστικές ομάδες που υπήρξαν ιδεολογικοί συναυτουργοί των δολοφόνων του Charlie Hebdo, με έσυραν στο δικαστήριο με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης. Κέρδισα τη δίκη – ευτυχώς, διότι αυτό που έλεγα ήταν η απλή αλήθεια.
Και σ’ αυτό το σημείο εμφανίζεται ο πιο παράδοξος παράγοντας όλης της διαμάχης περί Ισλαμοφοβίας: η στράτευση μέρους της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην υπεράσπιση της πιο ριζοσπαστικής εκδοχής του Ισλάμ – κάποιος μπορεί να την χαρακτηρίσει ως νεο-μπολσεβικική μισαλλοδοξία των χαμένων πιστών του Μαρξισμού. Έχοντας χάσει τα πάντα –την εργατική τάξη, τον Τρίτο Κόσμο– η Αριστερά αγκιστρώνεται από αυτή την αυταπάτη: το Ισλάμ, αναβαπτιζόμενο σε θρησκεία των φτωχών μετατρέπεται στην τελευταία ουτοπία αντικαθιστώντας αυτήν του κομμουνισμού και της αποαποικιοποίησης για τους απογοητευμένους μαχητές. Ο μουσουλμάνος αντικαθιστά τον προλετάριο.
 
Η επιστροφή του Θεού στη σκηνή της Ιστορίας τελικά κατάργησε τα μαρξιστικά και αντιαποικιακά προγράμματα. Η πίστη κινητοποιεί τις μάζες καλύτερα από τη σοσιαλιστική ελπίδα. Τώρα ήταν ο πιστός του Κορανίου αυτός που ενσαρκώνει τη διεθνή ελπίδα για δικαιοσύνη, που αρνείται να συμμορφωθεί στην τάξη πραγμάτων, που υπερβαίνει σύνορα και δημιουργεί μια νέα διεθνή τάξη υπό την αιγίδα του Προφήτη: μια πράσινη Κομμουνιστική Διεθνή. Τόσο το χειρότερο για τον φεμινισμό, την ισότητα των γυναικών, την λυτρωτική αμφιβολία, το κριτικό πνεύμα· με λίγα λόγια, τόσο το χειρότερο για οτιδήποτε σχετίζεται παραδοσιακά με μια προοδευτική θέση.
 
Στο βιβλίο του Οριενταλισμός του 1978, ο Έντουαρντ Σαΐντ παρατήρησε ότι μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, οι γελοιογραφίες στον Δυτικό Τύπο κάποιες φορές απεικόνιζαν τους Άραβες με γαμψές μύτες να στέκονται δίπλα από αντλίες πετρελαίου – ξεκάθαρα Σημίτες, σημείωσε. Επομένως, υποστήριξε ο Σαΐντ, ο στόχος του αντισημιτισμού πέρασε από τον Εβραίο στον Άραβα. Ο Σαΐντ δεν ήταν που αποκάλεσε τον εαυτό του, σε μια συνέντευξή στην Haaretz το 2000, τελευταίο «Εβραίο της Μέσης Ανατολής, έναν Παλαιστίνιο Εβραίο»; Με λίγα λόγια, για εκείνον η εχθρότητα του Δυτικού χριστιανικού κόσμου απέναντι στο Ισλάμ αντιπροσωπεύει το ισοδύναμο του αντισημιτισμού που έρεε από την ίδια πηγή.
 
Ήδη από το 1994, στην Γκρενόμπλ, οι νέοι μουσουλμάνοι που έκαναν πορεία για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της κυβέρνησης για την απαγόρευση της ισλαμικής μαντίλας, φορούσαν περιβραχιόνια με μια κίτρινη ισλαμική ημισέληνο –μια παραπομπή στο κίτρινο αστέρι που ήταν υποχρεωμένοι να φορούν οι Εβραίοι κατά τη διάρκεια της Κατοχής– σε μαύρο φόντο και την επιγραφή «Πότε θα έρθει η σειρά μας;».
Προς τι αυτή η ισλαμική επιθυμία να θεωρούνται οι μουσουλμάνοι Εβραίοι; Η απάντηση είναι σαφής: για να αποκτήσουν ιδιότητα παρία. Αλλά η αναλογία είναι διπλά ψευδής. Πρώτον, ο αντισημιτισμός δεν αφορούσε την εβραϊκή θρησκεία αυτή καθαυτήν αλλά την ύπαρξη των Εβραίων ως λαού. Οι αντισημίτες απεχθάνονταν ακόμα και τον άπιστο Εβραίο εξαιτίας του οικογενειακού του ονόματος και της συλλογικής του ταυτότητας. Και, δεύτερον, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, δεν υπήρχαν εξτρεμιστικές ομάδες Εβραίων που έκοβαν τους λαιμούς ιερέων στις εκκλησίες, όπως συνέβη στο Σαν-Ετιέν-ντυ-Ρουβραί στη Γαλλία τον Ιούλιο του 2016, μια ενέργεια δύο νέων τζιχαντιστών· δεν υπήρχαν Εβραίοι που τοποθετούσαν βόμβες σε σταθμούς τρένων, εμπορικά κέντρα ή αεροδρόμια, ή έριχναν φορτηγά στα πλήθη. Υπάρχει συνεπώς και ένας τρίτος αντισημιτισμός από το 1945 που πρέπει να προστεθεί στις κλασικές μορφές του, χριστιανικές και εθνικιστικές: ο φθόνος για τον Εβραίο ως θύματος, το πρότυπο της καταστροφής της Σοά.
 
Σύμφωνα με τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές και πολλούς προοδευτικούς, ο Μουσουλμάνος θα έπρεπε να αντικαταστήσει τον Εβραίο για άλλον ένα λόγο: ο Εβραίος έχει ατιμάσει την θέση του και έχει γίνει με τη σειρά του αποικιοκράτης με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η εξιδανίκευση του Εβραίου μετά τον πόλεμο προετοίμασε τη διαδοχική εκστρατεία σπίλωσης· με άλλα λόγια, η Ιουδαιοποίηση των μουσουλμάνων συνεπάγεται την Ναζιστικοποίηση των Ισραηλινών.
 
Η Ευρώπη έχει μια υποχρέωση όσον αφορά τον Ιουδαϊσμό, αφού αποτέλεσε μέρος της ιστορίας της από τις απαρχές της. Το Ισλάμ είναι μέρος του σύγχρονου Γαλλικού και Ευρωπαϊκού τοπίου, ναι, και επομένως έχει δικαίωμα στην κατανόησή μας, στην θρησκευτική ελευθερία, στην αστυνομική προστασία, σε κατάλληλους χώρους προσευχής, και στον σεβασμό. Αλλά με τη σειρά του πρέπει να σέβεται τους δημοκρατικούς και κοσμικούς κανόνες και όχι να διεκδικεί ένα υπερεδαφικό καθεστώς με ειδικά δικαιώματα, όπως την εξαίρεση από την κολύμβηση και τη γυμναστική για τα κορίτσια, τους χώρους προσευχής σε επιχειρήσεις, την ξεχωριστή εκπαίδευση και τις διάφορες εξαιρέσεις και τα προνόμια σε νοσοκομεία. Οι πιστοί πρέπει να προστατεύονται, αλλά και οι άπιστοι, οι αποστάτες και οι σκεπτικιστές. Έχω προτείνει ήδη από το 2006 τη δημιουργία ενός τεράστιου συστήματος υποστήριξης για τους αντιφρονούντες από το Ισλάμ, όπως βοηθήσαμε τους Σοβιετικούς αντιφρονούντες. Πρέπει επίσης να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της κριτικής των δογμάτων, όπως κάνουμε για τον χριστιανισμό, τον ιουδαϊσμό και τον βουδισμό. Ο στόχος δεν είναι να κάνουμε την Ευρώπη ισλαμική αλλά το Ισλάμ Ευρωπαϊκό, ούτως ώστε να είναι μια θρησκεία ανάμεσα στις άλλες, που ίσως, μια μέρα, να βοηθήσει στην εξάπλωση της ανεκτικότητας και στην αναζωογόνηση της κριτικής σκέψης στο υπόλοιπο της ούμμα
 
Και πόλεις της Βρετανίας όπως το Μπράντφορντ (όπου κάηκαν εκατοντάδες αντίτυπα των Σατανικών Στίχων του Ρουσντί το 1989, όπως ακριβώς οι Ναζί έκαψαν τα «εφυλισμένα» βιβλία στη Νυρεμβέργη το 1933) και το Μπέρμιγχαμ, στο οποίο κυριαρχούν οι μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές περισσότερο από ποτέ, έχουν μετατραπεί σε μικρά εμιράτα που καταπνίγουν τους φίλους της ελευθερίας. Όσον αφορά τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά την εκστρατεία του Προέδρου Ομπάμα να προσεγγίσει το Ισλάμ στο Κάιρο το 2009, ο μουσουλμανικός κόσμος εξακολουθεί να τις εχθρεύεται, ό,τι και να κάνουν, μόνο και μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι υπάρχουν.
Η Γαλλία δέχεται επίθεση όχι επειδή καταπιέζει τους μουσουλμάνους αλλά επειδή τους απελευθερώνει από τα χέρια της θρησκείας. Τους προσφέρει μια προοπτική που τρομάζει τους πιστούς – αυτή της πνευματικής αδιαφορίας, του δικαιώματος στην πίστη και την αθεΐα, όπως είναι σε θέση να κάνουν οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί. Εάν η Γαλλία ήταν η φυλακή που κάποιοι περιγράφουν, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή πηγαίνουν να ζήσουν εκεί, κάθε μέρα, τόσο για τις οικονομικές ευκαιρίες της όσο και για τις ελευθερίες που μπορούν να απολαμβάνουν, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας να αφήσουν επιτέλους πίσω τους τη μισαλλοδοξία, τις τελετουργίες και την εξουσία των τζαμιών και των ιμάμηδων; 
Οι μουσουλμάνοι στις ελεύθερες κοινωνίες πρέπει να αποδεχθούν ό,τι έχουν αποδεχθεί οι εβραίοι και οι χριστιανοί: ότι δεν είναι μια ανώτερη θρησκεία η οποία πρέπει να απολαμβάνει πλεονεκτήματα που στερούνται άλλες θρησκείες. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν ο φανατισμός δανείζεται τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μεταμφιέζεται σε θύμα προκειμένου να επιβάλλει καλύτερα την εξουσία του. Υπάρχει μια παλιά παροιμία: και στον διάβολο αρέσουν οι παραβολές των Αγίων Γραφών.
 
Κάντε ένα περίπατο στους δρόμους κάθε μεγάλης Ευρωπαϊκής ή Αμερικανικής πόλης, και θα περάσετε μπροστά από αμέτρητες εκκλησίες Βαπτιστών, Καθολικών, Λουθηρανών, Ευαγγελιστών, ινδουιστικούς ναούς, συναγωγές, τζαμιά, παγόδες και τα λοιπά. Αυτή η ειρηνική συνύπαρξη διαφορετικών εκφράσεων του Θείου είναι ένα θαύμα της Δύσης. «Όταν υπάρχει μόνο μια θρησκεία, κυβερνά η τυραννία· όταν υπάρχουν δύο, βασιλεύει ο θρησκευτικός πόλεμος· και όταν υπάρχουν πολλές έρχεται η ελευθερία», παρατήρησε ο Βολταίρος. Το καλύτερο που μπορούμε να ευχόμαστε για το Ισλάμ δεν είναι «φοβία» ή «φιλία», αλλά μια καλοήθη αδιαφορία σε μια ελεύθερη αγορά πνευματικών ιδεών, ανοιχτή σε όλα τα δόγματα. Αλλά είναι ακριβώς αυτή η αδιαφορία που θέλουν οι φονταμενταλιστές να εξαλείψουν. Δεν μπορεί να είναι ίση με άλλες θρησκείες αφού πιστεύει ότι είναι ανώτερη από όλες τις άλλες. Αυτός είναι ο πυρήνας του προβλήματος.
 
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΣΤ
ΒΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ
Μπουαλέμ Σανσάλ: Ο ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟ
 
 

ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΕΗ, ΟΡΓΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑ ΠΑΡΘΕΝΙΚΑ ΣΤΗΘΙΑ

Επειδή τελευταία η θρησκευτική μου ενημέρωση έχει μείνει λίγο πίσω, με αποφασιστικότητα άνοιξα την Βίβλο και είπα να διαβάσω στην τύχη κάτι από την Παλαιά Διαθήκη.
Έτσι λοιπόν την άνοιξα κατά τύχη στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 22 και κατάπληκτος διάβασα ότι στην Ιερουσαλήμ: υπάρχουν άνθρωποι που πλαγιάζουν με τη γυναίκα του πατέρα τους και με γυναίκες στην περίοδο που είναι ακάθαρτες. Άλλος μοιχεύει με τη γυναίκα του πλησίον του, άλλος ατιμάζει τη νύφη του, δηλαδή τη γυναίκα του γιου του, άλλος πλαγιάζει με την ετεροθαλή αδερφή του, κόρη του πατέρα του.
Δηλαδή χειρότερα από τα Σόδομα και Γόμορρα που έλεγε η αείμνηστη Σαπφώ Νοταρά!

Προχωρώντας στο  ΙΕΖΕΚΙΗΛ 23 εκεί πλέον γίνεται της πόρνης, γιατί μιλάει για
δυο γυναίκες, κόρες της ίδιας μάνας, οι οποίες ήταν πόρνες στην Αίγυπτο από τα νιάτα τους. Εκεί τους χάιδεψαν για πρώτη φορά τα παρθενικά τους στήθη.
Οπότε λέει ο Γιαχβέ την μια την παρέδωσα στην εξουσία των εραστών της, των Ασσυρίων, που με τόσο πάθος τούς είχε αγαπήσει. Αυτοί άρπαξαν τ’ αγόρια της και τα κορίτσια της, κι αυτήν την ίδια την ξεγύμνωσαν και τη θανάτωσαν με ξίφος. Της επέβαλαν έτσι ποινή παραδειγματική για όλες τις γυναίκες.(δυστυχώς στα χρόνια μας  έχει αφήσει ασύδοτες τις γυναίκες , ίσως γιατί οι Ασσύριοι δεν προλαβαίνουν να επιτελέσουν το θεάρεστο αυτό έργο γιατί προτιμούν να σκοτώνονται μεταξύ τους! ) 
Η άλλη δε αδελφή εκπορνεύτηκε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, και συμπεριφέρθηκε όπως στον καιρό της νιότης της, τότε που ήταν πόρνη στην Αίγυπτο. Τότε που είχε αγαπήσει με πάθος τους εραστές της, που το γεννητικό τους μόριο ήταν σαν των όνων και ο οργασμός τους σαν των αλόγων.

 21Τώρα ξανάρχισε την ανηθικότητα της νιότης της, όπως τότε που οι Αιγύπτιοι έπαιζαν με τα νεανικά της στήθη
Θα σου κόψουν τη μύτη και τ’ αυτιά και θα σε αποτελειώσουν με τα ξίφη τους. Θα πάρουν τ’ αγόρια σου και τα κορίτσια σου και όσοι επιζήσουν από σένα θα τους εξαφανίσει η φωτιά.
Και καταλήγει Έτσι θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός.

Για να καταλάβω γιατί ο Γιαχβέ τα έχει πάρει τόσο με την Ιερουσαλήμ πήγα στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 16 και εκεί διάβασα ένα κείμενο που μόνο ένας απατημένος και οργισμένος άνδρας θα υπαγόρευε. Λέει λοιπόν ο Γιαχβέ:
..αλλά σε πέταξαν μες στα χωράφια, όταν γεννήθηκες, χωρίς για τη ζωή σου να νοιαστούν.
6”Εγώ πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι, στην κατάσταση που βρισκόσουνα, σου είπα: Πάρε ζωή! 7Και σ’ έκανα να μεγαλώσεις σαν το χορτάρι στον αγρό. Κι εσύ ψήλωσες κι έγινες πανέμορφη. Σχηματίστηκαν οι μαστοί σου και τα μαλλιά σου μάκρυναν· ήσουν όμως γυμνή κι ασκέπαστη.

8”Ξαναπέρασα από κοντά σου κι είδα πως ήσουν στην ηλικία της παντρειάς. Τότε άπλωσα το μανδύα μου πάνω σου και σκέπασα τη γυμνότητά σου· σου υποσχέθηκα πίστη κι έκανα εγώ ο Κύριος, ο Θεός, μαζί σου συμφωνία. Έτσι έγινες δική μου.
9”Έπειτα σ’ έπλυνα με νερό, σε καθάρισα από τα αίματα και σε άλειψα με λάδι. 10Σ’ έντυσα με πολύχρωμα υφαντά φορέματα και σου φόρεσα σανδάλια καμωμένα από το πιο μαλακό δέρμα· έζωσα τη μέση σου με ωραίο λινό και σε σκέπασα με μεταξωτό μανδύα. 11Σε στόλισα με κοσμήματα: βραχιόλια έβαλα στα μπράτσα σου και περιδέραιο στο λαιμό σου, 12κρίκο στη μύτη σου, στ’ αυτιά σου σκουλαρίκια και στέμμα ατίμητο πάνω στο κεφάλι σου.

 13Έτσι στολίστηκες με μάλαμα κι ασήμι και ντύθηκες μες στα λινά και μες στα μεταξένια και στα πολύχρωμα υφαντά. Έφαγες πίτα από σιμιγδάλι, μέλι και λάδι. Έγινες πανέμορφη, άξια να βασιλέψεις.
Και εκεί που την καμάρωνε γυμνή παρατηρώντας με θαυμασμό  τα στήθια της που είχαν μεγαλώσει, και την έπλυνε και την έντυσε και την στόλισε και πρωτοπορώντας της έκανε και πίρσιγκ στην μύτη και την τάισε μέχρι σκασμού, οπότε λογικά  περίμενε να του εκφράσει έμπρακτα την ευγνωμοσύνη της, αυτή:
«“Εσύ όμως, εκμεταλλεύτηκες την ομορφιά που σου χάρισα και τη φήμη σου και πήγες κι έγινες πόρνη….
Πήρες και τα λαμπερά, χρυσά και ασημένια κοσμήματα που σου είχα δώσει και μ’ αυτά έκανες ομοιώματα αντρών και μαζί τους με απάτησες….

Πορνεύτηκες με τους γεροδεμένους Αιγύπτιους, τους γείτονές σου, και γινόσουν όλο και πιο ακόλαστη, για να μ’ εξοργίζεις….
Πόσο ασυγκράτητη ήσουν!” λέει ο Κύριος, ο Θεός. “Συμπεριφέρθηκες σαν αδιάντροπη πόρνη!...
Έμοιαζες με μοιχαλίδα, που προτιμάει τους ξένους απ’ τον άντρα της. 33Οι πόρνες δέχονται πληρωμή από τους άντρες· αλλά εσύ πλήρωνες για να προσελκύσεις τους εραστές σου να ’ρθουν από παντού να σε βρουν και να πορνέψουν μαζί σου.
Και σε αυτό το σημείο αντί να αρχίσει με σπαραγμό να τραγουδά την Άπιστη του Καζαντζίδη αποφάσισε να εκδικηθεί όπως περιέγραψα παραπάνω!
 
Σαν θα περάσει η νιότη σου
 και την ζωή γνωρίσεις
θα κλαις για όσα μου ΄κανες
και θα μετανοήσεις
Αχ δεν άξιζε καρδιά σε σένα να χαρίσω
 Είσαι γυναίκα άπιστη μαζί σου πως να ζήσω

Παρά το γεγονός ότι δεν με είχαν ενοχλήσει ιδιαίτερα οι περιγραφές για τα παρθενικά στήθια, άλλωστε σε πιο φυσιολογικό άνδρα δεν αρέσει ένα στητό παρθενικό στήθος, ούτε και οι μάλλον πορνογραφικές  περιγραφές για το μέγεθος των αφύσικων πεών σαν των γαϊδάρων και οι εκσπερματίσεις σαν των αλόγων, με είχαν ελαφρώς ανατριχιάσει οι περιγραφές για τις εκτελέσεις στις οποίες  είχε προηγηθεί  το κόψιμο της μύτης και των αυτιών.
Έτσι είπα να διαβάσω κάτι άλλο που να μην έχει τόσο θανατικό ή σέξι περιγραφές. Δυστυχώς ανοίγοντας πάλι στην τύχη έπεσα στο Βασιλειών 15.3 και εκεί διάβασα μια περιγραφή που λες και την είχε διαβάσει πρόσφατα η ηγεσία της Χαμάς και  έτσι έγινε η εισβολή στο Ισραήλ και η δολοφονία αμάχων από υπερήλικες μέχρι νήπια.
Όπως γράφει εκεί: Πήγαινε, λοιπόν, τώρα να χτυπήσεις τους Αμαληκίτες και να καταστρέψεις εντελώς καθετί που έχουν· μην τους λυπηθείς. Θα εξοντώσεις άντρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια.
Τελικά η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα ανάγνωσμα μάλλον ακατάλληλο για ανθρώπους που απεχθάνονται την βία και τον συνδυασμό της με σαδισμό και διάχυτο μισογυνισμό σε ότι αφορά το σεξ και τις διαστροφές του, όπως η αιμομιξία (Λωτ), όπως γράφω στα ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΗΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΚΑΣΤΡΩΜΑΤΑ,  αλλά και στο ΛΙΘΟΒΟΛΕΙΣΤΕ ΟΣΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ! ,στο  ΠΟΝΗΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ και στο ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΞ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ!.
Βέβαια για όλα τα παραπάνω, άσχετα αν  το γεννητικό τους μόριο ήταν σαν των όνων και ο οργασμός τους σαν των αλόγων για να είναι εφικτό να γίνουν όσα περιγράφονται γλαφυρά στην Παλαιά Διαθήκη, είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα ακόμα καθοριστικό όργανο του σώματος για το οποίο και γράφω στο ποστ μου
ΟΙ ΟΡΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ ΘΡΗΣΚΕΙΑ .
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.