Με φοβερό χιούμορ ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης έγραψε το παρακάτω απολαυστικό κείμενο με τίτλο ΜΑΖΙ ,με το οποίο κατακεραυνώνει με σαρκασμό την επικράτηση του ως λέξη , στην σύγχρονη εποχή. Το μεταφέρω ολόκληρο με την δική μου προσθήκη εικόνων.
Επειτα από τόσα χρόνια
παπάντζας και μεγαλοστομίας, συνεχίζουνε στην πολιτική διάφοροι να
χρησιμοποιούν τα ίδια κλισέ – κυρίως, ακόμα, βασίζονται στη λωποδυσία του
«μαζί». Είμαστε μαζί, πορευόμαστε, μαζί, τα καταφέρνουμε μαζί, ο τάδε στην
κυβέρνηση κι ο λαός στην εξουσία. Πάντως πάμε πακέτο, είμαστε κολλητοί, είμαστε
κώλος και βρακί, αλληλοεξαρτώμενοι και αλληλοεξυπηρετούμενοι (κάτι σαν
παντοτινό ΟΠΕΚΕΠΕ) και πάμε μαζί στο έρεβος. Τυφλός τυφλόν οδηγεί αμφότεροι εις
γκρεμόν πεσούνται και αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων.
Αυτό το δήθεν προοδευτικό παραμύθι ότι δεν πρέπει να μένουμε μόνοι, να μην είμαστε μοναχοί, αλλά οπωσδήποτε με κάποιους άλλους, κοινωνικοποίηση και τρίχες κατσαρές, αδερφοποίηση και τρέχα γύρευε – ενώ ένα κάρο άνθρωποι έχουνε κάνει μεγάλο αγώνα, ακριβώς για να ξεφύγουνε από αδέρφια, ξαδέρφια και συγγενείς και να μείνουνε επιτέλους μόνοι τους, να ησυχάσουν, να πιάσουνε το αφτί τους και να συλλογιστούν.
Ευτυχής είναι ο άνθρωπος
που μπορεί να μένει μόνος του είπε κάποιος σοφός, και δεν θα είχε άδικο.
Σκέψου την εποχή που ήσουνα στον στρατό και κοιμόσουνα αναγκαστικά μαζί με
άλλους διακόσιους ή να είσαι άρρωστος στο νοσοκομείο και να σε βάλουν σε θάλαμο
μαζί με άλλους τέσσερις γέρους, που γκρινιάζουν, ροχαλίζουν, κάνουνε αεράμυνα,
φλυαρούν, βρωμούν και βογκούν όλη νύχτα. Γιατί να είμαστε μαζί, ρε φίλε; Είναι
υποχρεωτικό;
Σκέψου κάποιον πρόσφυγα που μένει σε σκηνή με άλλους πέντε ή με την οικογένειά του, μαζί, μαζί, ο ένας πάνω στον άλλον, πάρε το πόδι σου απ’ το στόμα μου, ή σε πολύ μικρό σπίτι με άλλους δέκα, και να περιμένει σειρά στην τουαλέτα, να περιμένει στη σειρά να πλυθεί και να μην μπορεί να κουνηθεί – πάντως είναι μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί.
επάνω σου, σε σφίγγει· σου μιλάει απ’ το μισό μέτρο, κι έχει και δυσοσμία στο στόμα και δεν στέκεται στο ενάμισο μέτρο, όπως όλοι οι Ευρωπαίοι, παρά σε ζορίζει, σε ζουλάει, σε χτυπάει στην πλάτη, σε φιλάει, σιγά ρε φίλε, θα μας πηδήξεις κιόλας, στάσου σε κάποια απόσταση, μη με πιέζεις – δεν έχω οξυγόνο.
Βαλκανική κατάχρηση οικειότητας. Ετσι λέγεται· αλλά ο άλλος επιμένει στην πολιτική ή στην εμπορική διαφήμιση στο σλόγκαν-κλισέ: «Μαζί».
Δεν γουστάρω μαζί με κανέναν απ’ αυτούς, ποιος τους είπε ότι ενδιαφερόμαστε να είμαστε μαζί με κάποιους οπωσδήποτε; Εντάξει, ρε φίλε, σε ψήφισα, βγήκες, κάνε τη δουλειά σου σωστά κι εγώ τη δική μου, κράτα με σε απόσταση, όπως την πεθερά σου, και άσε με ήσυχο. Γιατί να είμαστε μαζί; Μήπως έχουμε παίξει και τάβλι και δεν το θυμάμαι; Aυτή η φιλολογία περί κοινωνικοποίησης , η μανία να μας βάζουνε κάπου μαζί κι εξαιτίας αυτού να οφείλουμε να είμαστε χαρούμενοι, απλώς διότι συνυπάρχουμε στο ίδιο μέρος, είναι ακατανόητη.
Ρε, μανία να είμαστε μαζί. Αφήστε μας ησύχους, ρε παιδιά, δεν θέλουμε παρέα, δεν αντέχουμε να είμαστε με αγνώστους, ή ακόμα και με κάποιους γνωστούς, παίξτε παραπέρα, αφήστε μας στην ωραία, λαμπρή, επαρκέστατη μοναξιά μας. Εχουμε τόσα να κάνουμε μόνοι μας – μην ενοχλείτε. Ούτε εξουσία θέλω ούτε συναναστροφές με άσχετους ούτε πολλές πολλές οικειότητες. Καταρχήν, έχω το κινητό – ποια καλύτερη παρέα; Είναι υπάκουο, το έχω αποκλειστικό, και κυρίως: δεν έχει διαφορετικές ιδέες από μένα και δεν λέει ανοησίες.
