ΜΕΡΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 100 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ.

Η ξαδέλφη μου ανασκαλεύοντας διάφορα πράγματα που έχει από την γιαγιά μας, από την πλευρά της μάνας μου, βρήκε κάτι παλιές φωτογραφίες, πολλές άνω των 100 ετών και επειδή ξέρει ότι αυτές μου αρέσουν πολύ, μου τις έφερε να τις δω.
Σκέφτηκα λοιπόν να παρουσιάσω εδώ μερικές από αυτές, γράφοντας και δυο λόγια σχετικά.
Στην πρώτη φωτογραφία αναγνώρισα αμέσως τον Κωνσταντίνο Α΄και, μετά από μια μικρή έρευνα, διαπίστωσα ότι στην φωτογραφία είναι με την κόρη του, πριγκίπισσα Ελένη και τον άνδρα της διάδοχο της Ρουμανίας Κάρολο.
Η Ελένη είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 2 Μάιου 1896 και είχε παντρευτεί τον Κάρολο, τότε διάδοχο, στις 10 Μαρτίου 1921 και ήταν η πρώτη Ελληνίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε στην Αθήνα.
 Δεν έζησε ευτυχισμένη ζωή κοντά στον Κάρολο, με τον οποίο σύντομα χώρισε (1928). Μετά το διαζύγιό της έζησε στην Φλωρεντία στην βίλα «Σπάρτα» μαζί με τα αδέρφια της και την μητέρα τους, βασίλισσα Σοφία.
Δυστυχώς όταν ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Ρουμανίας το 1930,  της επέτρεπε να είναι με τον γιο της μόνο δύο φορές τον χρόνο.
Στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε ως βασιλομήτωρ, στην διάσωση πολλών Εβραίων της Ρουμανίας από τους Γερμανούς Ναζί και για αυτό αργότερα της απέμειναν τον τιμητικό τίτλο του Δικαίου των Εθνών.
Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1982.
Ο προσεκτικός θεατής θα προσέξει ότι η Ελένη έχει τα χέρια της σε ένα γούνινο πράγμα που ονομάζεται Μανσόν, που κρατούσαν οι κυρίες στα χέρια τους αντί να φορούν γάντια.
Τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω δει μανσόν ήταν στην παιδική μου ηλικία να κρατάει η μάνα μου,  ντυμένη με τα καλά της σε επίσημη έξοδο.  
Η φωτογραφία πρέπει να είναι τραβηγμένη μεταξύ του 1920 και του 1922 και δεν είναι περίεργο το πως βρέθηκε στα πράγματα της γιαγιάς μου, καθότι ο παππούς μου ήταν βασιλόφρων και όπως έλεγε η μάνα μου, οι βενιζελικοί τον είχαν βάλει την εποχή του διχασμού κάποτε και στην φυλακή.
Για τον παππού μου έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν το ποστ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ  και το  ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ. στο οποίο και γράφω ότι είχε τότε και 7 φορτηγά πλοία. Σε αυτά πολλές φορές έπαιρνε μαζί του και την οικογένεια του για παρέα ακόμα και όταν τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά.

Στην φωτογραφία αυτή είναι ο παππούς μου με την γιαγιά μου και τα δύο πρώτα παιδιά τους, προφανώς πριν να γεννηθεί η μητέρα μου το 1906.
Η φωτογραφία είναι παρμένη στην Βαλένθια της Ισπανίας. 

Σε κάποιο άλλο από αυτά τα ταξίδια έχει βγει και η φωτογραφία της θείας μου, στην Brăila της Ρουμανίας. H θεία μου ήταν η μεγαλύτερη από τα παιδιά της γιαγιάς μου και επειδή ήξερε και αγγλικά, ο παππούς μου την έπαιρνε συχνότερα μαζί του στα ταξίδια του.
 Η φωτογραφία έχει ληφθεί στο ιστορικό φωτογραφικό ατελιέ του Marco Klein, ενός από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους της Brăila στη Ρουμανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο Marco Klein (ενεργός γύρω στο 1890–1915) ήταν επίσημος φωτογράφος της ρουμανικής βασιλικής αυλής και το στούντιο του («Atelier Marco») έγινε διάσημο για δύο κυρίως πράγματα:
1-Φωτογραφίες Πορτρέτων (Cabinet Cards): Ασπρόμαυρες ή σέπια φωτογραφίες εποχής που απεικόνιζαν την αστική τάξη της πόλης με επίσημα ενδύματα.
2-Καρτ Ποστάλ & Τοπία: Ιστορικά τεκμήρια και καρτ ποστάλ που αποτύπωναν τους δρόμους, τα λιμάνια, τα πλοία στον Δούναβη, τις εκκλησίες και τα εμβληματικά κτήρια της παλιάς Brăila. 

Δεν ξέρω πότε έχει παρθεί αυτή η φωτογραφία αλλά από πίσω έχει αφιέρωση στον αδελφό της Τάκη (11-10-24) που ήταν μικρότερος, με τελευταία την μάνα μου και έχει σταλεί, προφανώς σε γράμμα, από την Νίκαια της Γαλλίας.
Μερικές ακόμα φωτογραφίες της θείας μου σε νέα ηλικία αλλά και σε μεγαλύτερη, μάλιστα από το φωτογραφείο της Νέλλης Σουγιουλτζόγλου της γνωστής ως Nelly's, έχω δημοσιεύσει στο  ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ.

Τέλος μια πολύ ωραία φωτογραφία είναι της γιαγιάς μου (η όρθια) στα νιάτα της, προφανώς ανύπαντρη ακόμα. Δεν ξέρω ποια είναι η άλλη κοπέλα στην φωτογραφία.
Αξίζει δε να προσέξει κανείς και την καλλιτεχνική εικόνα που παρουσιάζει η πίσω μεριά της φωτογραφίας από το «καλλιτεχνικόν φωτογραφείον Αρβανιτόπουλου»

Όπως διαβάζω εδώ ο Αρβανιτόπουλος εκτός από ιδιοκτήτης του φωτογραφείου «Ανάμνησις» στην Πάτρα, ήταν και εκδότης της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Ενσταντανέ». Είχε λάβει μέρος ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν από τους πρώτους κινηματογραφιστές της χώρας και μετά το 1911 που απέκτησε κινηματογραφική μηχανή, κινηματογράφησε την εορτή των Θεοφανείων το 1912, τις καταστροφές από τους σεισμούς την ίδια χρονιά στην Ζάκυνθο, αλλά και σκηνές από τον Α΄Βαλκανικό πόλεμο.

Η τελευταία φωτογραφία είναι η γιαγιά μου με τα 3 παιδιά της προφανώς όταν τα είχε πάει σε κάποιο λουνα παρκ. Η μικρότερη είναι η μητέρα μου.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση

 

 

 

ΜΙΑ ΑΞΈΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ

Μπορεί το πάλαι ποτέ ο Αλέξανδρος Δουμάς (πατήρ) που έγραψε τους Τρείς σωματοφύλακες (που ήταν 4!) να έγραψε σαν συνέχεια τους το Μετά 20 έτη, εγώ στον αιώνα μας χωρίς  σωματοφύλακες αλλά σαν τον φτωχό και μόνο καουμπόυ του Λουκιανού, θα γράψω σήμερα τι έγινε πριν 20 χρόνια.
Πριν 20 χρόνια λοιπόν στις 5 Μάϊου  ξεκίνησα με κέφι αυτό το μπλογκ, με την πρόθεση να γράφω που και που κανένα συνήθως χιουμοριστικό κομμάτι, όταν είχα χρόνο. Τα πρώτα χρόνια καθώς το μπλογκ άνθιζε και  είχε αρχίσει να έχει κάποια αναγνωσιμότητα, υπήρχε και ικανή ανταλλαγή σχολίων με άλλους μπλόγκερς οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν  ιδιαίτερα αξιόλογοι. Με την πάροδο όμως των ετών και την εμφάνιση του Facebook και του Twitter  πολλοί εγκατέλειψαν τα μπλογκ, γιατί συνήθως αυτά απαιτούσαν τεκμηριωμένα και  μετά από μελέτη και κόπο γραμμένα κείμενα, και προτίμησαν τα σύντομα, πολυπληθέστερα και ταχύτερα εναλλασσόμενα ποστ στις παραπάνω πλατφόρμες.
Αυτή η εξέλιξη είχε σαν αναπόφευκτο επακόλουθο και την σημαντική μείωση των σχολίων και την ταυτόχρονη βαθμιαία παρακμή των μπλογκ.
Επειδή όμως, όπως λέει και η παροιμία πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι και παρά το ότι συνέχισα να γράφω στο μπλογκ μου, είτε για προσωπικά θέματα, είτε  από θέματα  που μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον και είχα ψάξει εκτεταμένα πριν τα γράψω. Ταυτόχρονα τα κείμενα του μπλογκ τα αναδημοσιεύω  και στο  Facebook που αναπόφευκτα απέκτησα.
 Τα θέματα ήταν από ιστορικά και πολιτιστικά μέχρι  προσωπικές απόψεις για την  τρέχουσα πολιτική σκηνή,  είτε κείμενα γνωστών και διακεκριμένων προσωπικοτήτων.
Μέσα σε αυτήν την ποικιλομορφία θεμάτων, σημαντική θέση έχουν και εκτενείς περιγραφές που έχω κάνει από ταξίδια που κάναμε αυτά τα χρόνια . Πηγαίνοντας σε ένα ταξίδι ποτέ μου δεν διαβάζω πριν σχετικά για το μέρος που θα πάμε, θέλοντας να αντικρύσω τον νέο αυτόν  τόπο με τελείως παρθένο μάτι και να απολαύσω με παρθενική ματιά τις εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει . Μετά, επιστρέφοντας στην Ελλάδα και βλέποντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω τραβήξει, αρχίζω να  διαβάζω σχετικά για τα μέρη που επισκεφτήκαμε και το όσα είδαμε εκεί, και μετά από την σχετική επιλογή φωτογραφιών γράφω για το μπλογκ, κάνοντας έτσι ουσιαστικά μια δεύτερη φορά αυτό το ταξίδι.
 Ευρετήριο με όλα τα ταξίδια υπάρχει ΕΔΩ
Αναπολώντας τα εφηβικά μου χρόνια σκέφτηκα ότι μπορεί μεν το μπλογκ να έφτασε τα 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας, ο ιδιοκτήτης του όμως ποτέ δεν απέκτησε  το βαθμό 20 σε όλη την διάρκεια της σχολικής του ζωής. Διαποτισμένος με την αρχή του «λάθε βιώσας», φρόντιζα στο σχολείο να περνάω απαρατήρητος, ώστε να μην με σηκώνουν για να με εξετάσουν,  καθώς η μόνη μου φιλοδοξία τότε ήταν μόνο  να περνάω τις τάξεις και να μην μείνω μετεξεταστέος. Έτσι είχα πετύχει να παραμένω σε όλο το γυμνάσιο  αφανής, εν μέσω των 60 συμμαθητών μου. Μόνο ένας αντιπαθής φιλόλογος με είχε καταλάβει και είχε πει στον πατέρα μου πως είμαι «της ήσσονος προσπαθείας»!
Όταν όμως χρειάστηκε να καταβάλω μείζονα προσπάθεια για να μπω στο Πανεπιστήμιο, κατάφερα να είμαι στους 20 πρώτους που μπήκαν στην σχολή μου.
Καθώς το μπλογκ μου ξεκίνησε Μάιο, σε αντίθεση με τον Μελίνα που τραγουδάει Με 20 φθινόπωρα και άνοιξη καμία, έφτασε ως εδώ εκτός από τα φθινόπωρα και με 20 Ανοίξεις και δεν έχει σκοπό να καταλήξει σαν το παλικάρι των 20 χρονών που του έδωσαν άρματα για τον πόλεμο, για το οποίο τραγουδούν με μοναδικό τρόπο ο Νίκος και Γιώργος Στρατάκης και τους συνοδεύει με το κλαρίνο του ο συγκλονιστικός Θανάσης Βασιλόπουλος

---

Ο γράφων ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία και συμφωνεί με  την Ιουλία Καλλιμάνη και με τον Βο -Είσαι μόνο 20 χρονών -Και τι έγινε λοιπόν -Έχεις τόσα πράγματα να δεις 

Στα 20 χρόνια που υπάρχει αυτό το μπλογκ κατά καιρούς έχει γράψει για περισσότερες από 20 αξιόλογες γυναίκες κάθε ηλικίας και ομορφιάς, αποδεικνύοντας έτσι εμπράκτως ότι έχει  ιδιαίτερη εκτίμηση στο έτερον φύλο, σε αντίθεση με την μοναδική αρχηγό κόμματος στην Βουλή που όπως καταγγέλλει πρώην βουλευτίνα της,  «Η Κωνσταντοπούλου καρατόμησε 20 γυναίκες» Το ωραίο δε είναι ότι στην θέση της δεν έβαλε άλλη γυναίκα αλλά γνήσιο εκπρόσωπο του ανδρικού φύλου, τον Μπιμπίλα!
Τέλος, μιας και σήμερα το 20 έχει την τιμητική του, αυτός θεωρείται ως υπερτέλειος αριθμός, που σημαίνει ότι  το άθροισμα των διαιρετών του (1,4,5,10), πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Σε κάθε επέτειο κάνω και ένα  απολογισμό σχετικά με το μπλογκ μου και φέτος θα είναι όσο το δυνατό πιο σύντομος.
Συνολικά όλα τα χρόνια έχουν δημοσιευτεί σχεδόν 2000 ποστ (για την ακρίβεια με το σημερινό 1983)
 Τα στατιστικά στοιχεία των 400 αρχικών ποστ μεταξύ 2006 και 2009 στο atheofobos έχουν χαθεί οπότε τα υπάρχοντα  ξεκινούν  από τον Σεπτέμβριο 2009, που υφίσταται το atheofobos 2.  
Σύμφωνα με τον blogger, από αυτή  την ημερομηνία, έχουν γίνει 3.225.760  επισκέψεις και 13.641 σχόλια.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι την προηγούμενη μέρα έγιναν  490 επισκέψεις ενώ τον προηγούμενο μήνα 69.197.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική αύξηση των επισκέψεων και χαρακτηριστικά αναφέρω ότι το 2024 προστέθηκαν 111.935 επισκέψεις, το 2025 215.195 και φέτος ανήλθαν στις 444.177 ! Αυτό πιθανώς εξηγείται γιατί ενώ  στο μπλογκ οι ακόλουθοι είναι 298  στο ΦΒ ανέρχονται στους  638!

Για το λόγο αυτό, στην παρακάτω λίστα, πριν τον σημερινό αριθμό των επισκέψεων που είναι με κόκκινο, άφησα και τις αντίστοιχες των δύο προηγουμένων ετών για σύγκριση.

 O παρακάτω πίνακας έχει τις 67 δημοσιεύσεις που έχουν δεχθεί πάνω από 5000 επισκέψεις.  Φέτος προστέθηκαν 8 ακόμη ποστ.
Όπως είναι ευνόητο τα περισσότερα ποστ σε αυτόν ανήκουν στα παλιότερα  χρόνια και το νεότερο  που μπήκε σε αυτή την κατάταξη  είναι το ποστ   Έχω πάθει τσότσο! 1-6-21 (9662) που έφτασε μάλιστα στην θέση 23!
Οι πλειονότητα των δημοσιεύσεων δεν έχουν σημαντικές διαφορές σε σχέση με την κατάταξη τους με τον προηγούμενο χρόνο και μόνο δύο οι 33 και  39 σημείωσαν κάποια  άνοδο. 
 
 
1-ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΡΩΤΟΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ SEX: ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ- ΝΕΚΤΑΡΙΑ           29-8-2006          37690    37861  38158
 
2-ΠΟΙΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ   2-1-2008     31846   32568  33521
 
3-ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΕΚΠΛΗΞΗ. Α΄ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ 14-5-2011       28327  28434 28617
 
4-ΠΑΛΙΕΣ, ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΡΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΣΙΓΑΡΩΝ    5-12-2014            23987    24402  24890
  
5-ΕΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ  19-4-2014        23205   23845  24498

6-ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΡΝΟ; 25-10-2008           22621     22938  23437
  
7-ΤΟ ΟΖΟΝ ΤΟΥ ΦΙΚΙΩΡΗ 25-8-2011     19657  20097  20762
 
8-(11) ΤΑ ΑΝΑΠΑΨOΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΙΟΛΑΣ  15-6-2018    16462   18723  20644

9-(8)-ΑΓΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ-Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ                                 12-3-2009     19376  19758      20261 

10-(9)-ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ O BELLA CIAO ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 12-3-2014  19158  19482 19904
  
11-(10)-ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΣΙΜΠΟΥΚΙ 5-1-2010      18880   19210  19654
  
12--ΠΩΣ ΤΑ "ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΌΝΙΑ" ΕΓΙΝΑΝ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ. 16-11-14           16814   18348  19621
  
13--Δ΄ ΡΟΥΜΑΝΙΑ-Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ, ΤΟ ΜΠΡΑΣΟΒ, Η ΣΙΝΑΪΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΕΙΣ   25-5-2011    15268  15360 15537
 
14-(15)-ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ ΣΤΗΝ 3η ΗΛΙΚΙΑ. 7-2-2013        13784  13917   14097
 
15-(14)ΤΟ ΓΙΛΕΚΟ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ. 20-8-2011      13707 13930 14052
 
16-ΜΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ                20-1-2011              11730   12152      12663
 
17-(19)-ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ             20-11-2008              10450    10711   11384
 
18-Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ  18-4-2012            10549   10851  11323

19-(17)-ΙΚΑΡΙΑ ,ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ 
 17- 8- 2011                      10942  11095  11304
  
20-(19)-ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΜΕΡΟΣ Β’ 31-8-2006    10500  10603  10822

21-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ  

 28-6-2013        8993     9432     10189

22-(21)-Η ΠΡΩΤΗ ΕΓΧΡΩΜΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ 15-12-2010    9351  9759 10017
  
23-Έχω πάθει τσότσο! 1-6-21  9662  ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
24-(26)-ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΗΛΙΚΙΑ                   20-2-2017      8539     9026  9380

25-(24) Α΄ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ  
11-11-13        9001      9158     9361

26-(23)-ΙΙ- ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΚΟΛΑΝΟ  15-6-2009        9066      9159    9360
   
27-(25)-ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΒΑΖΕΛΙΝΗ 
 30-8 -2010       8912  9036    9200
  
28-(27)-ΠΕΟΥΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ 26-1-2009       8408   8688  9123

29-ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΡΓΑΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΘΗΡΕΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ  25-11-2007      8422   8591   8890

30-(28)-Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΚΑΡΑΝΤΑΪΝ   11-6-2009        8498   8622    8874
     
31-(30)-Β΄ ΤΟ ΠΕΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΙΚΗ 
30-1-2009           7625       7913     8332
 
32-(31) ΟΤΑΝ Η ΑΠΛΥΣΙΑ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝ ΩΣ ΥΓΕΙΑ!   28-4-2015                7119      7760       8145
 
33-(39)-Ο ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ 17 -1-2017        5568     6735    7892

34-(33)-Γιατί η ΑΚΡΟΠΟΛΗ των Αθηνών ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται στα 7 Θαύματα του Κόσμου ; ; ;      17-3-2017     5988     7110      7866
 
35-(32) ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΡΩΤΟΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ SEX ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ-ΑΓΑΠΗ    5-9-2006        7511       7628      7799
   
36- Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ  ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ    13/3/2015                6467    6899  7500

37-(38)-ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΙ    3-6-2010     
  6637     6834     7349
 
38-(37)-ΤΕΣΤ ΕΞΥΠΝΑΔΑΣ 29-5-2007        6550   6878    7318
 
39-(35) -ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ 
10-10- 2012                6799    6901     7290

40-(44) ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ MASTER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ!  26-2-13         5891    6333   7223
 
41-(34)-ΜΠONOΜΠO ,ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!     8-4-2015          6855      6993     7163
   
42-ΓΛΥΚΟΜΟΥΝΑ, ΦΑΡΜΑΚΟΜΟΥΝΑ, ΦΑΡΜΑΚΟΨΩΛΗΣ -ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ   9-1-14      6346    6581     6932
   
43-(40) Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ INVICTUS  9-2-2010     6467  6675   6931
 
44-(41)ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ «ΘΑΝΑΤΕΡΑ» ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ                 19-1-2010             6449      6594      6838
   
45-(41) ΟΤΑΝ Ο ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΙΑΤΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ! 26-6-2012            6201      6402      6762

46-(47)-Ο ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟΣ ΕΤΕΡΟΘΑΛΗΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ     9-7-2020    5566       6183       6594
 
47-(46) ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ 
 26-6-2011      6040    6218     6582
  
48-(45) ΑΘΗΝΑ- 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΟ   20-7-2008       6054      6260      6499
 
49- ΠΑΡΘΕΝΟ ΘΕΛΕΤΕ; ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ! 
 17-6-2008        5607        5882       6334

50-(48)-ΡΟΒΑΝΙΕΜΙ , ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ.
 1-1-2014     5979    6172      6332
  
51-Ο ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ 17 -12- 2014        5365   5700      6073
 
52- ΠΕΡΙ ΠΟΡΔΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ !  8-1-13  5926  ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
53-(50)  ΤΑ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...           31-8-2012     5698     5769      5919
        
54-(53)-ΤΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ;
  1-11-2014       5364    5556      5822
 
55-(57)-ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΞΕΣΗΚΩΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ 
 28-1-2014  5220  5761 

56-(52)-ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ 9-1-2010      5111     5369  5655
 
57-(56)-ΜΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΠΕΡΑ      8-3- 2009         5117     5289       5535
 
58-(54)-Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΦΑΛΛΟΥ ΣΤΟΝ ΤΥΡΝΑΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ  6-3-2011                5307      5307       5522
 
59-(58)-ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΜΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  10-10-2011   5130  5475

60-(59)- NE ME QUITTE PAS - ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ     30-11-2015      5125       5388
 
61-(55)-Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ 
 26-6-2018     5160     5260     5370
  
 62-ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA 
 6-4-09   5340     ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
63- ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΙΑΝΟΥΝ ΚΩΤΣΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ  14-11-09      5272  ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
64-ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΑΡΑΓΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ;     3-3-10     5245       ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
65- ΚΑΘΕ ΠΟΥΤΣΟΣ ΚΑΙ ΤΥΡΟΠΙΤΤΑ!
 22-11-11  5118                ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ  
 
66-ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΑΓΑΘΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΑΤΣΟ. 7-7-18     5093     ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

67-ΝΕΚΤΑΡΙΑ Γ¨-ΤΟ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΙΣΤΟ
 24-10-06       5011      ΝΕΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΠΩΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΕΝΝΗΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟ!

Ο William James Durant (1885 –1981) ήταν ιστορικός και φιλόσοφος  ιδιαίτερα γνωστός για τι 11τομο βιβλίο του  The Story of Civilization, που αναφέρεται στην ιστορία του πολιτισμού της Ανατολής και της Δύσης.
Το φθινόπωρο του 1930 ο Will Durant ήταν έξω από το σπίτι του στο Lake Hill της Νέας Υόρκης, και μάζευε  φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα. Τον πλησίασε ένας καλοντυμένος άνδρας και του είπε με σιγανή φωνή  ότι επρόκειτο να αυτοκτονήσει εκτός αν ο φιλόσοφος μπορούσε να του δώσει έναν εύλογο λόγο να μην το κάνει. Ξαφνιασμένος ο Durant προσπάθησε να δώσει στον άνδρα λόγους για να συνεχίσει την ύπαρξή του. Στοιχειωμένος από τη συνάντηση με τον απελπισμένο άγνωστο, ο Durant επικοινώνησε με 100 προσωπικότητες της τέχνης , της πολιτικής, της θρησκείας και των  επιστημών, προκαλώντας τους να απαντήσουν όχι μόνο στο θεμελιώδες ερώτημα του νοήματος της ζωής (αφηρημένα) αλλά και να αναφέρουν πώς ο καθένας (συγκεκριμένα) βρήκε νόημα, σκοπό και εκπλήρωση στη ζωή του. Μεταξύ αυτών ήταν ο Mahatma Gandhi, ο Sinclair Lewis, ο George Bernard Shaw, ο Bertrand Russell, και ο  Will Rogers.  Ο Durant συγκέντρωσε όλες τις απαντήσεις στο On The Meaning of Life που κυκλοφόρησε το 1932.

Γράφει λοιπόν ο Μιχάλης Μητσός ότι:
Τροφή για το σημερινό σημείωμα έδωσε η δεκαετής αναζήτηση ενός βρετανού συγγραφέα, του Τζέιμς Μπέιλι. «Τον Σεπτέμβριο του 2015», γράφει στην Guardian, «ήμουν άνεργος, καταστενοχωρημένος, ζούσα μόνος μου στο τροχόσπιτο του μακαρίτη του παππού μου και αναρωτιόμουν ποιο είναι το νόημα της ζωής, πού θα βρω χαρά, ή σκοπό, ή περιεχόμενο. Τότε, όπως κάθε millennial, κατέφυγα στην Google για απαντήσεις. Κι έπεσα πάνω στο βιβλίο του Ντυράν».

Ο Μπέιλι άρχισε λοιπόν να στέλνει κι αυτός επιστολές σε ενδιαφέροντες ανθρώπους της εποχής μας και να τους ρωτά ποιο είναι κατά τη γνώμη τους το νόημα ή ο σκοπός της ζωής.
Μεταξύ αυτών είναι η Dame Jane Goodall, η Dame Hilary Mantel, ο Yusuf/Cat Stevens, η Rupi Kaur, ο  Sir Alan Ayckbourn, ο  Sir John Major, ο Πρόεδρος Carter, ο καθηγητής  Lord Robert Winston, ο  Julian Fellowes, ο Oliver Burkeman, η  Roxie Nafousi, η  Bindi Irwin, η  Dr Sara Kuburic, και πολλοί άλλοι.

Πέρασαν πολλές εβδομάδες για να πάρει την πρώτη απάντηση. Κι ύστερα άρχισαν να πέφτουν βροχή οι επιστολές, που έγιναν – το μαντέψατε – κι αυτές βιβλίο («The meaning of life», εκδ. Robinson).

Η Χίλαρι Μαντέλ (1952-2022) το σκεφτόταν δεκαπέντε μέρες. Κι ύστερα αποφάσισε ότι το νόημα δεν είναι ίδιο με τον σκοπό. «Δεν είμαι σίγουρη ότι η ζωή έχει κάποιο νόημα», του έγραψε η ιρλανδή συγγραφέας. «Μπορεί όμως να έχει σκοπό, αν εσύ το αποφασίσεις, και η προσπάθεια εκπλήρωσης αυτού του σκοπού παρέχει και το νόημα. Είναι σαν την αλχημεία. Οι αλχημιστές, πιστεύουμε, βρίσκονταν σε μια αέναη αναζήτηση. Δεν υπήρχε μια φιλοσοφική λίθος και δεν μπορούσαν να παρασκευάσουν χρυσό. Αφού έκανε όμως υπομονή για πολλά χρόνια, ο αλχημιστής ανακάλυψε ότι είχε επιδείξει επιμονή, ελπίδα, ακρίβεια και είχε αναπτύξει ένα όραμα – μια σειρά από λεπτές αρετές. Είχε βρει τον πνευματικό χρυσό και είχε κατανοήσει υπό αυτό το πρίσμα τη ζωή του. Είχε ανακαλύψει λοιπόν το νόημα».

Η επιστολή του Μπέιλι απασχόλησε για μέρες και τον 64χρονο αμερικανό περιβαλλοντολόγο Μπιλ ΜακΚίμπεν. «Πιστεύω ότι το νόημα της ζωής είναι να συνεχιστεί το αξιοσημείωτο παιχνίδι της ανθρώπινης ύπαρξης», απάντησε. «Στο παρελθόν, αυτό σήμαινε πάνω απ’ όλα αναπαραγωγή. Σήμερα σημαίνει πάνω απ’ όλα προστασία της πλάκας πάνω στην οποία παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Και καθώς τώρα βάζουμε φωτιά σ’ αυτή την πλάκα, η δουλειά μας είναι να σβήσουμε τη φωτιά».

Eνας άνθρωπος που κλείνει σήμερα τα 86 του χρόνια θα είχε θεωρητικά πολλά να πει για το νόημα της ζωής. Κι όμως, ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Αλαν Εϊκμπορν λέει ότι θα απαντούσε εύκολα σε αυτό το ερώτημα πριν από εξήντα χρόνια, όταν αισθανόταν ότι είχε τον κόσμο στα πόδια του. Σήμερα, νιώθει τον κόσμο στην πλάτη του. «Δεν έχω ιδέα γιατί γράφω», λέει, «ούτε καν γιατί είμαι ακόμη ζωντανός. Το γράψιμο είναι μάλλον για μένα ένα αντανακλαστικό ανάλογο με την αναπνοή. Μόνο αυτό μπορώ να πω. Ζητώ συγγνώμη, με πιάσατε στη λάθος άκρη της ύπαρξής μου. Η σύντομη απάντησή μου: τι σημασία έχει;».

H απάντηση της 94χρονης Σούζαν Πόλακ, που πριν από ακριβώς ογδόντα χρόνια βγήκε ζωντανή από το στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν, δεν ήταν τόσο σύντομη. Όταν οι βρετανικές δυνάμεις μπήκαν στο στρατόπεδο, στις 15 Απριλίου 1945, εκείνη είχε χάσει εντελώς την ανθρώπινη φύση της, ήταν τρομοκρατημένη και μόνη, μιλούσε μόνο ουγγρικά, δεν είχε λεφτά, δεν είχε κανένα σύστημα στήριξης και δεν μπορούσε να περπατήσει. Ένας στρατιώτης τη σήκωσε από τη λάσπη και την απέθεσε απαλά σε ένα από τα μικρά ασθενοφόρα. Από εκείνη την ημέρα, νιώθει να την καθοδηγεί μια θαυματουργή καλή θέληση. Μεταφέρθηκε στη Σουηδία για να ανανήψει. Δεν θα ξεχάσει έναν από τους συντονιστές που της έβαζε να ακούει Μπετόβεν. Δεν θα ξεχάσει και τον γιατρό που την πήρε στην αγκαλιά του για να τη μάθει να περπατάει και της είπε ότι είχε μια κόρη σαν εκείνη. «Τα λόγια του αντηχούν ακόμη στ’ αυτιά μου. Λατρεύω τα ευγενικά λόγια. Είναι η προωθητική δύναμη για τη συνέχιση του ταξιδιού».
 
Είναι ο πιο διαβόητος φυλακισμένος της Αγγλίας, αφού μπήκε για πρώτη φορά φυλακή για ένοπλη ληστεία το 1974. Έκτοτε έχει καταδικαστεί επανειλημμένα για ληστείες και διάφορες βίαιες πράξεις, περιλαμβανομένης της σύλληψης 11 ομήρων σε 9 διαφορετικά επεισόδια. Πρόσφατα απορρίφθηκε για άλλη μια φορά αίτημά του να αποφυλακιστεί, αφού το Συμβούλιο δεν μπόρεσε να εγγυηθεί ότι δεν θα προσφύγει και πάλι στη βία. «Η ζωή είναι για μένα ένα δώρο», έγραψε στον Μπέιλι. «Πρέπει να το σέβεσαι. Να το εκτιμάς. Να κρατιέσαι απ’αυτό όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι άνθρωποι που τα παρατάνε δεν το αξίζουν. Πέρασα σαράντα πέντε χρόνια της ζωής μου σε μια τρύπα, κι όμως τα απήλαυσα. Τα έκανα να αποκτήσουν νόημα για μένα. Γιατί βρήκα τον «εαυτό μου»». Στο πίσω μέρος της σελίδας πρόσθεσε: «Μην κατουράς ποτέ έναν κροταλία!»
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ

 

Από ένα ντουλάπι ξέθαψα κάτι αρχαία 45ρια δισκάκια με ένα χαρτάκι επάνω με το όνομα μου κολλημένο με σελοτέιπ.
Αμέσως ένα πλήθος από ευχάριστες αναμνήσεις από ένα αξέχαστο καλοκαίρι  ξεχύθηκαν από το μυαλό μου. Μετά θυμήθηκα με πόσο ευχάριστη διάθεση είχα γράψει πριν 14 χρόνια το  ποστ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ .
 Γιατί τα δισκάκια είχαν το όνομα μου κολλημένο επάνω τους ,θα το καταλάβει κανείς αν διαβάσει το ποστ αυτό, που το αναδημοσιεύω.

Έχω γράψει ήδη για τα καλοκαίρια που πέρασα σαν παιδί στην Σαλαμίνα.
Εκεί το καλοκαίρι σχηματιζόταν μια μεγάλη παρέα από παιδιά παραθεριστών, ποικίλης κοινωνικής προέλευσης και οικονομικής κατάστασης, γεγονός όμως που σε αυτές τις ηλικίες και εκείνα τα χρόνια δεν έπαιζε κανένα ρόλο, γιατί έτσι κι΄ αλλιώς η διασκέδαση μας ήταν τσάμπα, η μετακίνηση ήταν με ποδήλατα και το ελάχιστο χαρτζιλίκι που είχαμε όλοι, πήγαινε σε τσίκλες και παιδικά περιοδικά που κυκλοφορούσαν δημοκρατικά από χέρι σε χέρι.
Το πρωί το μπουλούκι ήταν στην θάλασσα και το βράδυ εκτός από χάζι και κοζερί είχε απαραίτητα και χορευτική κατάληξη.
Ο καθένας μας είχε φέρει από το σπίτι του τα 45ρια δισκάκια που είχε, ένας άλλος είχε φέρει ένα φορητό πικ απ με μπαταρίες, όποτε κάθε βράδυ διαλέγαμε συνήθως ένα κλειστό εξοχικό, που δεν έρχονταν συχνά οι ιδιοκτήτες του και είχε και μεγάλη βεράντα, οπότε πηδώντας την μάντρα είχαμε μια πίστα χορού μακριά από τα μάτια των μεγάλων.
Έτσι λοιπόν στην σκοτεινή βεράντα μπορούσες να χορέψεις τσικ του τσικ με τα θηλυκά της παρέας μη έχοντας καλά καλά συνειδητοποιήσει για ποιο λόγο αυτό το ενοχλητικό ανορθωμένο πράγμα ανάμεσα στα σκέλια σου σε ανάγκαζε να χορεύεις σαν στραβοσουγιάς με το κάτω σου ήμισυ μακριά από την ντάμα για να μην γίνεις ρεζίλι αν σε ρωτήσει τι είναι αυτό το σκληρό!
Εκεί λοιπόν γύρω στα 13- 14 γνώρισα και τον πρώτο μου έρωτα!
Εκείνη θα ήταν κάνα χρόνο μικρότερη, με ένα χαριτωμένο μουτράκι και δύο υπέροχα πόδια τα οποία μπορείτε να θαυμάσετε στην παραπάνω φωτογραφία στην οποία ο καμαρωτός και χαμογελαστός νεανίας που ίσταται υπεράνω της είναι ο Αθεόφοβος .
Επειδή η πρώτη φωτογραφία δεν είναι και πολύ καθαρή, καπάκι από κάτω σας έβαλα και μια καλλιτεχνική μου φωτογραφία σε φωτογράφο, σε αυτή την ηλικία, που παρά το γλαρό βλέμμα που έχω από το στήσιμο, είναι εμφανές ότι καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι για την μαύρη μπλούζα με την κίτρινη λουρίδα που φοράω, για την οποία ήμουνα πολύ περήφανος θεωρώντας την τελευταία λέξη της τότε μόδας!
Από αυτή την ηλικία πάντως είχα μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα πόδια που είναι το μοναδικό μέρος του γυναικείου σώματος που δεν μπορεί ούτε να βελτιωθεί ούτε να κρυφτεί. Άλλωστε αυτά είναι και τα πρώτα που πρόσεξα αργότερα και στην κ. Αθεόφοβου.
Εκείνα δε τα χρόνια σπάνιζαν οι δίμετροι κορίτσαροι που κυκλοφορούν σήμερα , και η πλειονότητα των γυναικών αλλά και των ανδρών, όπως με νόημα λέει κοιτάζοντας το ευσταλές παράστημα μου του 1,66 η σύζυγος, ανήκε στις μελαψές φυλές κοντοπόδαρες που τραγουδάει και ο Διονύσης.

Για αυτό άλλωστε τον λόγο ήταν συνήθης ο σχολιασμός των άτυχων κοντοπόδαρων γυναικών από το ανδρικό κοινό με την χυδαία φράση: αυτή άμα κλάνει σηκώνει σκόνη!
Βέβαια λόγω ηλικίας ενώ από πόδια και μουτράκι ήταν της απολύτου αρεσκείας μου το στήθος της ήταν σχεδόν ανύπαρκτο!
Όμως σε αυτή την ηλικία η μοναδική επιδίωξη που είχα ήταν να την φιλήσω, να χαϊδέψω ότι θα μου επέτρεπε, και βέβαια να «πουλήσω» και στην παρέα ότι έχουμε και γκόμενα!
Όμως πως θα κατάφερνα να καταλάβω αν τα αισθήματα είναι αμοιβαία χωρίς να κινδυνεύω να φάω και καμιά χυλοπίτα, γεγονός που θα καταρράκωνε πλήρως την προσωπική μου αυτοεκτίμηση ;
Έβαλα λοιπόν σε εφαρμογή όλη μου την γοητεία με στενό μαρκάρισμα και καθημερινό ατελείωτο μπλα μπλα που ήταν και το φόρτε μου.
Εκείνα τα χρόνια οι νοικοκυρές δεν είχαν ηλεκτρικές κουζίνες οπότε τα φαγητά τα έστελναν στο φούρνο με το ταψί και βέβαια οι βλαστοί της οικογενείας αναλάμβαναν το σκληρό καθήκον να το πάνε και να το φέρουν εξοπλισμένοι με εφημερίδες στα χέρια για να μην καούν.
Ακόμα θυμάμαι με τι ευχαρίστηση και λαιμαργία έτρωγα τις Κυριακές ξελιγωμένος από την πείνα τις πεντανόστιμες και καλοψημένες πατάτες, παρά το ότι έκαιγαν, από το ταψί με το αρνάκι, κουβαλώντας το το μεσημέρι στο σπίτι.
Μια μέρα λοιπόν την βλέπω το μεσημέρι να πηγαίνει στον φούρνο που ήταν σε ένα ανηφορικό κατσικόδρομο με χώμα να πάρει ένα ταψί με ντομάτες γεμιστές.
Πάραυτα ξυπνάει ο ιππότης μέσα μου και προθυμοποιούμαι να την μεταφέρω με το όχημα, δηλαδή το ποδήλατο μου!
Στο ποδήλατο είχα γυρίσει και το τιμόνι ανάποδα για να φέρνει προς το πιο σπόρ αλλά και με τον απώτερο και δόλιο σκοπό όταν βάζεις κάνα κορίτσι να κάτσει στον σωλήνα, αναγκαστικά να βρίσκεσαι σε καλύτερη επαφή μαζί της!
Προθύμως λοιπόν αποδέχτηκε την ιπποτική προσφορά μου οπότε όταν πήρε το ταψί από τον φούρνο το ακουμπήσαμε στο τιμόνι, αυτή έκατσε στον σωλήνα κρατώντας το, και ο πανευτυχής Αθεόφοβος τρίβοντας όλως τυχαίως βέβαια, την μούρη του λόγω του ανωμάλου του δρόμου, καθώς την είχε χωμένη, στον σβέρκο της και στα κοντά μαλλιά της, με ανορθωμένο πλήρως το ηθικό και το ανήθικο του, πήρε την κατηφόρα του κατσικόδρομου.
Όταν φτάσαμε στο ίσιωμα, κάπου 100 μέτρα πιο κάτω χάθηκε απότομα όλη η γοητεία και το θέαμα ήταν τραγικό.
Σχεδόν όλες οι πατάτες είχαν πέσει στη διαδρομή από τα τινάγματα του δρόμου ενώ τα πανέμορφα πόδια της, κάτω από το σορτσάκι που φόραγε, είχαν λουστεί με όλο το λάδι του ταψιού!
Ευτυχώς οι ντομάτες είχαν παραμείνει στην θέση τους αλλά το γεγονός αυτό δεν μείωσε το γερό χέσιμο που έφαγε από τους αρκετά λαϊκούς, από τα Μανιάτικα του Πειραιά, γονείς της .
Κατά το βραδάκι όλη η παρέα ήταν καθισμένη σα ένα χαμηλό τοιχάκι και έτριβαν όλοι με μανία τον κώλο τους επάνω στην αδρή του επιφάνεια.
Η τότε υπάρχουσα μόδα επέβαλε το πίσω μέρος του τζιν να είναι σχεδόν άσπρο από την φθορά.
Η μικρή πλυμένη βέβαια από τα λάδια και με υγρούς οφθαλμούς, ήρθε και έκατσε δίπλα μου και μου είπε όλα τα σχετικά που έγιναν στο σπίτι της τρώγοντας η οικογένεια τις γεμιστές ντομάτες χωρίς πατάτες και σάλτσα, και το τι άκουσε από τους γονείς της.
Τότε πλέον αποφάσισα ότι ήρθε η μεγάλη στιγμή που έπρεπε να κάνω ένα αποφασιστικό και μεγάλο βήμα και αυτό ήταν να απλώσω το ξερό μου και να την αγκαλιάσω από τους ώμους.
Πράγμα που έγινε.
Όμως μια άκρως δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε .
Ένας θρασύτατος αντεραστής που καθόταν από την άλλη μεριά είχε απλώσει και αυτός το κουλό του στους ώμους της!
Έντονο κύμα θυμού με κατέλαβε σε σημείο που κατανίκησε την έμφυτη λεπτότητα και διακριτικότητα του χαρακτήρα μου, που μερικοί κακοήθεις ονομάζουν δειλία, και την άρπαξα από το χέρι την σήκωσα απάνω και της είπα με αποφασιστικότητα:
-Θέλω να σου πω δύο λόγια!
Σε αυτό το σημείο πολλοί εκ των αναγνωστών θα ήταν ικανοί να εκστομίσουν πλήθος από αυτά τα ερωτόλογα που περιμένουν διακαώς να ακούσουν όλα τα θηλυκά ανά τους αιώνας.
Όμως εγώ ανίκανος από τότε αλλά και εις τον υπόλοιπο βίο μου να λέω τέτοιες παπαριές, ενώ μέχρι τότε την είχα πεθάνει στο μπλα μπλα εκείνη την στιγμή εφάρμοσα το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, και φιλοσόφησα λέγοντας:
Εμένα ή αυτόν;
Κύματα ευτυχίας και αγαλλιάσεως πλημμύρησαν το εσώψυχο μου όταν μου ήρθε η μονολεκτική απάντηση:
Εσένα!
Ως έμπειρος δε πρώτος εραστής της, της δίδαξα και πως φιλάνε!
Βλέπετε στην 5η Δημοτικού είχα φιλήσει άλλο ένα κορίτσι αφού για αρκετή ώρα το είχα κυνηγήσει γύρω από ένα τραπέζι!
Στο σημείο αυτό νομίζω ότι τα συναισθήματα αυτής της ηλικίας τα περιγράφει με γλαφυρότητα ο Ιωάννης Κονδυλάκης στο διήγημα του «Η Κάκια μας»
...Εγερθείς δια μιας την ενηγκαλίσθην και εκόλλησα τα χείλη μου επί των χειλέων της. Η Κάκια έγινε περιπόρφυρος και έτιλλε τα πέταλα του ρόδου το οποίον εκράτει ,εν αμηχανία
......Και τώρα υπό τας θωπείας αυτής εσκίρτων ως ηλεκτριζόμενος και φρικίασις αμυθήτου ηδύτητος διέτρεχε τα νεύρα μου.
Βέβαια ή δικιά μου δεν μαδούσε κανένα τριαντάφυλλο γιατί κρατούσε αμήχανα την τρόμπα του ποδηλάτου μου που μου την είχε ζητήσει προηγουμένως για το ποδήλατο της και βέβαια παρά το ότι σαν την Κάκια είχε πλέον αναπτυχθή εις τελείαν κόρην, αποκτήσασα όλην την χάριν της ήβης, την ανάπτυξιν του αναστήματος δεν είχε ακόμα αποκτήσει δυστυχώς,σαν την Κάκια την θελκτικήν του στήθους καμπύλωσιν!
Το βράδυ έγινε ένα κανονικό πάρτυ σε σπίτι με φαγητό αναψυκτικά και τις μαμάδες μπάστακες πιο πέρα.
Εκείνες τις μέρες είχε έρθει και η δικιά μου, που της είχαν σφυρίξει την επιτυχία του γιού της και ήθελε να δει από κοντά ποια είναι αυτή που γούσταρε το βλαστάρι της, στην οποία βεβαίως και είχα κάνει δριμύτατες συστάσεις να μην πετάξει καμιά κοτσάνα στο κορίτσι μου και μόνο εκ του μακρόθεν να την δει .
Λόγω του επισήμου πάρτι η μικρή ήρθε με ένα έξωμο φόρεμα και αρωματισμένη με αποτέλεσμα το χέρι μου που χάιδευε όλο το βράδυ την πλάτη της να έχει ποτίσει από το άρωμα της με αναπόφευκτη και ηδονική κατάληξη να μυρίζω το αυστηρώς άπλυτο χέρι μου μέχρι την άλλη μέρα που δυστυχώς η θάλασσα εξαφάνισε την ευωδία από την παλάμη μου .
Δυστυχώς all the good thinks come to an end .
Μετά από ένα δραματικό χωρισμό μετά δακρύων ανταλλάξαμε τηλέφωνα ξέροντας βέβαια ότι η απόσταση Αθήνα -Πειραιάς που μέναμε σήμαινε και το τέλος του ειδυλλίου.
Θα είχε περάσει κάνα δίμηνο από τον χωρισμό όταν ήρθε μια μέρα ο πατέρας μου να με ρωτήσει με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη:
-Δεν μου λες ποια είναι η ........;
-Γιατί ρωτάς ,του είπα παίρνοντας το σοβαρό μου ύφος.
-Γιατί με πήρε ο πατέρας της τηλέφωνο!
Έμεινα κόκαλο!
-Και τι σου είπε;
-Με ρώτησε τι σκοπούς έχει ο γιός μου για την κόρη του!
Ξανάμεινα κόκαλο!
-Και τι του είπες;
-Ότι το μόνο σκοπό που έχει ο γιός μου μέχρι στιγμής είναι να τελειώσει το γυμνάσιο!
Έτσι λοιπόν έληξε μια μεγάλη ιστορία αγάπης με την βάρβαρη παρέμβαση του Μανιάτη πατέρα της, και δεν ξαναείδα το γλυκό αυτό πλάσμα για να διαπιστώσω αν τελειοποίησε την γοητεία της όταν μεγαλώνοντας απέκτησε πλέον και στήθος.

Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε πολυκατοικία στην οδό Πειραιώς, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κουμουνδούρου. Μέχρι να αποκτήσω στα 14 περίπου την ανεξαρτησία να πηγαίνω κινηματογράφο μόνος μου, αναγκαστικά πήγαινα με τους γονείς μου ή με τις δύο γιαγιάδες μου, που ευτυχώς και οι δύο ήταν κινηματογραφόφιλες. Όπως γράφω λοιπόν στο   ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ:
Η γιαγιά από τη μεριά της μάνας μου με αλέγκρο χαρακτήρα και άνθρωπος της καλοπέρασης ήταν η πιο φανατική σε σημείο που θυμάμαι εμένα και την εξαδέλφη μου παιδιά να προσπαθούμε να την ξεκολλήσουμε και να την τραβάμε για να φύγουμε έχοντας δει πλέον την ταινία πάνω από δυόμισι φορές!
Η γιαγιά από την μεριά του πατέρα μου ήταν ακριβώς ο αντίθετος τύπος, άνθρωπος του καθήκοντος. Ενώ ψόφαγε και αυτή να πάει στον κινηματογράφο ο χαρακτήρας της δεν της επέτρεπε να το παραδεχθεί ευθέως. Έτσι γινόταν πάντα η εξής κωμική σκηνή με τον πατέρα μου. Πήγαινε και το έλεγε: Ξέρεις το παιδί θέλει να πάει κινηματογράφο τι να κάνω; οπότε και εκείνος ξέροντας πολύ καλά ότι γούσταρε πολύ να πάει, αλλά χωρίς να το παραδεχθεί, της έλεγε: άμα θέλεις εσύ να πας να πάτε, για να εισπράξει την μόνιμη και κλασική απάντηση: θα πάμε, όχι για μένα, αλλά για το παιδί!

Έτσι λοιπόν από τότε έγινα φανατικός κινηματογραφόφιλος.
Ο πιο κοντινός στο σπίτι κινηματογράφος ήταν του ΛΑΟΥ, Κολοκυνθούς 51, ένας όμορφος  θερινός μέχρι το 1958  και ο οποίος μετά έγινε χειμερινός και το καλοκαίρι άνοιγε στα πλάγια και πίσω. Με τα χρόνια και την υποβάθμιση της περιοχής, κατέληξε σε τσοντάδικο μέχρι το 1998 που έκλεισε.

Στου Ψειρή άνοιξε το 1956 ο θερινός σε ταράτσα κινηματογράφος ΗΒΗ, με καταστήματα από κάτω και λειτούργησε μέχρι το 1981. Το σημερινό θέατρο έχει κρατήσει μόνο την πρόσοψη του κτίσματος. 

Δύο από τους παλιούς και κλασσικούς θερινούς κινηματογράφους που είχα πάει με την γιαγιά μου, που ζούσε μαζί μας, υπήρχαν στον σταθμό Λαρίσης και ήταν το ΑΛΚΑΖΑΡ Δεληγιάννη 48, και η παλιότερη  ΒΙΚΤΩΡΙΑ Δεληγιάννη 42, που λειτούργησαν μέχρι τα μέσα της 10ετιας του 70.

Με αυτή την γιαγιά μου είχαμε πάει και στο τεράστιο ΑΚΡΟΝ, στην Λένορμαν 21 γιατί κοντά εκεί έμενε η αδελφή της, αλλά δεν θυμάμαι πια αν είχαμε δει ταινία ή παράσταση βαριετέ.
Μια φορά δε μετά την μελέτη των ταινιών που παίζονταν στην εφημερίδα η μόνη κατάλληλη ταινία που βρήκα να παίζεται στους κοντινούς κινηματογράφους, ήταν μια φτηνιάρικη ελληνική κωμωδία με τον Χατζηχρήστο, ο κόμης Χατζηχρήστος στην οποία οι φρουροί, υποτίθεται  της εποχής του Μοντεχρήστου λόγω του χαμηλού μπάτζετ της ταινίας τα παντελόνια που φορούσαν ήταν σύγχρονα τζίν!

Την έπαιζε το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ, πίσω από το Δημαρχείο, που δεν ήξερα τότε το πόσο άθλιος κινηματογράφος ήταν, οπότε πήγαμε εκεί να την δούμε. Μια στιγμή γυρνάει η γιαγιά μου, άνω των 70 τότε, και μου λέει να αλλάξουμε θέση γιατί ο διπλανός της της έβαζε χέρι!

 Στην πλατεία Αγίων Ασωμάτων υπήρχε ο χειμερινός ΚΟΣΜΟΣ Β΄προβολής ,από το 1946 μέχρι το  1971 που έκλεισε. Μετά αφού κόπηκε ένα κομμάτι από την πρόσοψη του, που εξείχε προφανώς της οικοδομικής γραμμής, έγινε νυκτερινό κέντρο.
Αξέχαστη θα μου μείνει η μέρα που κατάφερα να δω σε αυτόν τον κινηματογράφο, στην προβολή 2-4 το μεσημέρι, την ταινία Δράκουλας με τον Κρίστοφερ Λη όπως γράφω στο ποστ μου Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ, ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥΣ.
Λίγο πιο μακριά από την πλατεία Ασωμάτων, αλλά σίγουρα ο πιο όμορφος θερινός κινηματογράφος του κόσμου, είναι ευτυχώς ακόμα το ΘΗΣΕΙΟΝ.

Σε αυτόν θυμάμαι μια φορά ,μάλλον κατά τις αρχές Σεπτεμβρίου να μας θερίζει ένα αρκετά κρύο αεράκι. Μπροστά μας ένας φαλακρός αφού αρχικά έτριβε με το χέρι του την φαλάκρα του για να την ζεστάνει, στην συνέχεια άρχισε να την χτυπάει απαλά με το χέρι του μπας και ζεσταθεί!
Καθώς όμως και αυτή η μέθοδος αποδείχτηκε αναποτελεσματική, έβγαλε το μαντίλι του έκανε 4 κόμπους στις άκρες του και το φόρεσε όπως τότε συνήθιζαν οι οικοδόμοι!

Στην Αγίου Κωνσταντίνου 10 υπάρχει ακόμα το κουφάρι ενός από τους πιο όμορφους και καλόγουστους κινηματογράφους της Αθήνας, του ΣΤΑΡ, που λειτούργησε από το 1947 μέχρι το 2010 έχοντας ξεπέσει και αυτό πριν να κλείσει σε τσοντάδικο. Στο ΣΤΑΡ ήμουν τακτικός θαμώνας κάθε φορά που έφερνε μια νέα ταινία του Τζέρι Λιούις.
Λίγο πιο πάνω, στην πλατεία Ομονοίας, ήταν ο κινηματογράφος ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ. Σχετικά γι΄αυτόν έχω γράψει στο ποστ μου ΟΜΟΝΟΙΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΛΑΤΕΙΑ. 

Σε αυτόν είχα δει αρκετές ταινίες, συνήθως περιπέτειες αλλά ήδη είχε αρχίσει να ξεπέφτει με ελλιπή συντήρηση και με καθίσματα που έτριζαν από την φθορά τους.
Μια παραμονή πρωτοχρονιάς που βρισκόμαστε στο Παρίσι, είχαμε βρει εισιτήρια για μια συναυλία του μακαρίτη Τζο Ντασέν στο πασίγνωστο τότε θέατρο Olympia, που καθώς σε αυτό  είχαν δώσει συναυλίες πολλοί διάσημοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι τραγουδιστές στην φαντασία μου θεωρούσα ότι θα ήταν ιδιαίτερα μεγαλοπρεπές και ωραίο. Ήταν μεγάλη η κατάπληξη που νιώσαμε, όταν πήγαμε ότι ήταν σχεδόν παρόμοιο σε μέγεθος και εγκατάλειψη με το ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ!
 Βέβαια σχεδόν κάθε εβδομάδα με πήγαιναν στον αγαπημένο κινηματογράφο όλων των παιδιών τότε, το ΣΙΝΕΑΚ, χάρις στο οποίο γνωρίσαμε και αγαπήσαμε τον Χοντρό και τον Λιγνό, τα Μίκι Μάους, τον Σαρλό και άλλους  όπως έχω γράψει στο ΣΙΝΕΑΚ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ
Στους κινηματογράφους του κέντρου της Αθήνας είχα πάει σε όλους της Α΄προβολής αρκετές φορές με τους γονείς μου ή και μόνος μου.

Μόνος μου και για μία μόνο φορά είχα πάει στο θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ, στην Μητροπόλεως στο Σύνταγμα, στα χρόνια 1960-3 που λειτούργησε σαν κινηματογράφος. Έπαιζε μια από τις σπάνιες τότε και ασπρόμαυρες νεανικές ταινίες που παίχτηκαν εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα, στην οποία οι  Joey Dee and the Starliters τραγουδούσαν την μεγάλη επιτυχία τους Peppermint Twist!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

 

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
 
Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
 
Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος.

 Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ

ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ