Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021

ΟΙ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΤΊΣΤΟΙΧΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ




Ένα ενδιαφέρον βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε είναι Οι μαθητικές εργασίες 1943-1948  (εκδ. University Studio Press) του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Σε αυτό υπάρχει μια επιλογή από σχολικές του εκθέσεις που ξεκίνησε να κάνει ο ίδιος, σε 11 τετράδια, από το 1946 σε ηλικία 15 ετών.
Τα τετράδια βρέθηκαν σε έναν φάκελο στο αρχείο του, το οποίο παραχώρησε ο ίδιος στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2016.
Όπως γράφει ο ίδιος στον φάκελο στα τέλη του 1990   : «Το καλλίτερο ενθύμιο, μου φαίνεται ότι είναι εκτός απ’ τις παιδικές μας αναμνήσεις και τις καλές μας πράξεις, οι εκθέσεις και γενικά τα όσα γράψαμε στην παιδική μας ηλικία. Τις εκθέσεις θεωρώ σαν ένα καθρέφτη ο οποίος μας παρουσιάζει ολάκερη την παιδική μας ζωή και μας δείχνει την εξέλιξή μας στο στάδιο του γραφτού λόγου και τι επιδράσεις είχαμε από ορισμένους παράγοντες όταν είμασταν μικροί».
Οι εκθέσεις, γραμμένες στο διάστημα από τα δώδεκα ως τα δεκαεπτά του χρόνια, παρουσιάζουν εντυπώσεις από την παιδική ηλικία και την καθημερινή ζωή στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια του πολέμου και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Τα θέματά τους είναι κοινά για τις ηλικίες αυτές: «Πώς περνώ την ημέραν μου στο σχολείο», πώς γιορτάζεται η 25η Μαρτίου, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, αποκριάτικα ήθη και έθιμα, εκθέσεις στις οποίες παρουσιάζεται η οικογενειακή ζωή και η συγκρότηση του μαθητή («Τι θέλω να γίνω», «Γιατί αγαπώ τους γονείς μου», «Με τι αισθήματα περιμένω τις εξετάσεις»), αλλά και εκθέσεις ιδεών για τις τέχνες, τη θρησκεία, την πατρίδα, την τιμιότητα.
Ήδη από αυτή την ηλικία είχε διαφανεί η ποιητική του ιδιότητα, όπως τονίζει ο νεοελληνιστής Δημήτρης Κόκορης, συστηματικός μελετητής του έργου του Χριστιανόπουλου, στον εξαιρετικά ουσιαστικό και περιεκτικό πρόλογό του, μιας και είχε δημοσιεύσει με το ψευδώνυμο «Χριστιανόπουλο» το 1945 το ποίημα «Παράπονο ξενιτεμένου» στο περιοδικό Ελληνόπουλο. Το ποίημα και σχετικά για αυτή την δημοσίευση μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του Νίκου Σαραντάκου  Ένα Χριστιανόπουλο γράφει στο Ελληνόπουλο.
Όπως γράφει η Λαμπρινή Κουζέλη : στις εκθέσεις αυτές υπάρχουν, ενδεικτικά, στοιχεία για την οικοδόμηση της σχέσης του με τη θρησκεία και τα κατηχητικά: «Από μικρός ήθελα να ακολουθήσω ένα κακό, πολύ κακό επάγγελμα. Τώρα δε με τη βοήθεια του Θεού άλλαξα την γνώμην αυτήν και θα κάνω το αντίθετο επάγγελμα. Θα γίνω δηλαδή θεολόγος. Α! τι ωραίον επάγγελμα είναι αυτό! Θα μελετώ διάφορα θρησκευτικά στοιχεία και θα θαυμάζω το κτίσμα του Θεού…» γράφει στην έκθεση «Τι θέλω να γίνω». Αλλού σημειώνει πόσο πολύ ευχαριστήθηκε τη γιορτή της 25ης Μαρτίου 1943 στα κατηχητικά σχολεία, με τις χορωδίες και το συσσίτιο και τα ποιήματα: «Πρώτην φοράν εδοκίμασαν τέτοιαν χαράν». Στοιχεία βιογραφικά, που μεταφέρουν και μια εικόνα της ζωής στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια του πολέμου.


Διαβάζοντας τα σχετικά με αυτό το βιβλίο θυμήθηκα πως σε ένα ντουλάπι υπάρχουν καταχωνιασμένες  εκθέσεις που έγραφα στο φροντιστήριο για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο στα 18 μου χρόνια.
Είχα την τύχη να έχω εκεί καθηγητή τον Ανδρακάκο ένα εκπληκτικό φιλόλογο και δάσκαλο με όλη την σημασία της λέξης, που σε αυτόν οφείλω ότι έμαθα στην ζωή μου από ορθογραφία, γραμματική, συντακτικό και επεξεργασία μιας έκθεσης, πράγματα που 6 χρόνια στο Γυμνάσιο κανένας δεν μας τα είχε διδάξει. Είχε εκδώσει ένα βιβλιαράκι 29 σελίδων που αντικαθιστούσε ουσιαστικά τα πολυσέλιδα βιβλία γραμματικής και συντακτικού του σχολείου.
Θυμάμαι ακόμα τα πρώτα του λόγια όταν μπήκε στο τμήμα.
-Δεν πρόκειται να σας κάνω λογοτέχνες, αλλά να σας μάθω να γράφετε μια σωστή έκθεση για μπείτε στο Πανεπιστήμιο!
Και το πέτυχε! Ένας ανορθόγραφος σαν και μένα (τουλάχιστον 10 λάθη σε μία σελίδα), έγινα ορθογράφος με αποτέλεσμα σε 3 διαφορετικές σχολές με διαφορετικά θέματα και διαφορετικούς εξεταστές να πάρω στην έκθεση 8 και στις 3,με άριστα το 10.
Μας έμαθε να μην χαζολογάμε αλλά με το ρολόι στο χέρι, τόση ώρα να γράψουμε την έκθεση στο πρόχειρο, τόση να ελέγξουμε ορθογραφία και σύνταξη, πόσο μεγάλος να είναι ο πρόλογος, πόσος ο επίλογος ,πόσο η ανάπτυξη του θέματος, πόσο χρόνο απαιτεί  η αντιγραφή στο καθαρό με γράμματα που να ξεχωρίζουν μεταξύ τους για να διαβάζονται κτλ
Έμπαινε στο τμήμα την μία φορά με τα χέρια δεμένα πάνω από το κεφάλι του και την άλλη, πάνω πάλι από το κεφάλι του αλλά ανοικτά, προκαλώντας μας θυμηδία, αλλά έτσι όλοι έμαθαν πως γράφεται σωστά το Οφείλω και το  Ωφελώ, ρήματα πολύ συχνά στις εκθέσεις.
Έμπαινε στην τάξη άλλη φορά λέγοντας γρήγορα  να, αν, εάν ίνα, ας, όπως, όταν,  προκαλώντας πάλι θυμηδία, αλλά έτσι όλοι μάθαιναν όταν τα βρίσκουν πριν από ένα ρήμα, αυτό θέλει η, γιατί είναι υποτακτική.  
Ήταν αυστηρός, αλλά δίκαιος στην κρίση του που έγραφε στο τέλος της έκθεσης, και ενδεικτικά μεταφέρω εδώ μερικές  παρατηρήσεις του, σε τυχαία επιλογή από εκθέσεις από διαφορετικούς μήνες.



Μεταφέρω εδώ επίσης , με μονοτονικό, μια από τις τελευταίες εκθέσεις που έγραψα με θέμα Η αστυφιλία και τα εξ αυτής προβλήματα, που την χαρακτήρισε αρκετά καλή, μιας και δεν διόρθωσε (οι διορθώσεις με κόκκινο) παρά  ασήμαντα λάθη, αλλά συμπληρώνοντας , Κακογραφία για τα γράμματα μου! Δυστυχώς η κακογραφία χειροτέρεψε τα επόμενα χρόνια με αποτέλεσμα μόνο η  για χρόνια γραμματέας μου να μπορεί να διαβάζει τα γραπτά μου! 


Η χώρα η οποία ευρίσκεται εν αναπτύξει αντιμετωπίζει πολλά και διαφόρου είδους προβλήματα.  
Εν εξ αυτών είναι και η αστυφιλία.
Η αστυφιλία αποτελεί εν εκ των πλέον χαρακτηριστικών προβλημάτων της εποχής μας.
Ανέκαθεν όλα τα έθνη ευρέθησαν αντιμέτωπα με το πρόβλημα της αστυφιλίας αλλά η οξύτης την οποία προσέλαβε σήμερον είναι τεραστία.
Τούτο οφείλεται αναμφιβόλως εις τον μεγάλον βαθμόν της τεχνολογικής προόδου, η οποία υπάρχει εις την εποχήν μας.
Ως είναι δε φυσικό όλα τα νέα επιτεύγματα της επιστήμης ευρίσκουν εφαρμογήν πρώτον εις τα μεγάλα κέντρα εκάστης χώρας.
Τοιουτοτρόπως τα μεγάλα κέντρα εκάστης χώρας αποτελούν μαγνήτας δια τους κατοίκους της υπολοίπου υπαίθρου χώρας,οι οποίοι κατά μεγάλους αριθμούς εγκαταλείπουν τας περιοχάς των και εγκαθίστανται εις τα μεγάλας πόλεις.
Εκ της μετακινήσεως αυτής προκύπτουν πλείστα όσα προβλήματα. Κατ΄αρχάς τεράστιαι αγροτικαί περιοχαί νεκρούνται με αποτέλεσμα την μείωσιν της αγροτικής παραγωγής η οποία έχει ως αποτέλεσμα την επιβράδυνσιν της αναπτύξεως του έθνους.
Αλλά και τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουν οι νέοι κάτοικοι δεν είναι ολίγα.
Κατ΄αρχάς, ως είναι αναπόφευκτον, αυτοί αποτελουν τα πτωχοτέρας τάξεις μιας πόλεως.
Αντιμετωπίζουν οξύτατον στεγαστικόν πρόβλημα διότι η στέγη είναι ακριβή εν συγκρίσει με την ιδιαιτέραν πατρίδαν των.Αντιμετωπίζουν επισιτιστικόν πρόβλημα  διότι αφ΄ενός μεν τα τρόφιμα είναι ακριβότερα αφ΄ετέρου δε τα έσοδα των είναι μικρά λόγω του ότι οι πλείστοι είναι  ανειδίκευτοι εις τας διαφόρους εργασίας.
Αλλά και τα ψυχολογικά προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει είς νέος κάτοικος δεν είναι μικράς σημασίας.
Από το σχεδόν οικογενειακόν περιβάλλον της ιδιαιτέρας των πατρίδας εις το οποίον όλοι  ήσαν λίγο πολύ γνωστοί ευρίσκεται εις το άξενον περιβάλλον της μεγάλης πόλεως, εις το οποίον η ανθρωπίνη μονάς είναι ασήμαντος δια το σύνολον των κατοίκων.
Αλλά παρ΄όλην την κοινωνικήν αναστάτωσιν την οποίαν προκαλεί η αστυφιλία και τα βλάβας τας οποίας προκαλεί εις το έθνος δεν δύνατια να μην αναφερθή  και το ότι η μετακίνησις αυτή των κατοίκων της υπάιθρου προς τας μεγάλας πόλεις έχει ως ωφέλειαν την ανανέωσιν του ανθρωπίνου υλικού των πόλεων ούτως ώστε να διατηρούν αι πόλεις την ακμήν και την πρόοδον.
Εκ των ανωτέρω λοιπόν βλέπομεν  ότι η αστυφιλία αποτελεί οξύτατον πρόβλημα δι έν έθνος και το οποίον δύναται να προκαλέση μεγάλην βλάβην εις την πρόοδον ενός κράτους. αυτού
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

ΣΑΤΙΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΣ




 Θιβετιανός μοναχός ανακαλύφθηκε στα βουνά του Νεπάλ. Θεωρείται ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο στα 201 του χρόνια. Βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης ή διαλογισμού που ονομάζεται "τακατέτ". Βρέθηκε τυλιγμένος με γούνα και κάποιοι επιστήμονες τον θεωρούν μούμια, αλλά στην πραγματικότητα έχει ζωτικές ενδείξεις.
Στις θήκες του, βρήκαν ένα κομμάτι χαρτί που έγραφε:
"Συνεχίστε να πιστεύετε όλες τις μαλακίες που διαβάζετε στο Facebook, θα πάτε πολύ μακριά..... "
Από τα πιο εύστοχα που δημοσιεύτηκαν στο ΦΒ! 
Τον Φεβρουάριο  είχα δημοσιεύσει την πρώτη συλλογή Memes και γελοιογραφιών σχετικά με το εμβόλιο και την καραντίνα.
ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ MEMES ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ.
Στην συνέχεια τον Ιούλιο, άλλες δύο συλλογές με σκίτσα και γελοιογραφίες του Χαντζόπουλου και του μεγάλου μας ΚΥΡ.
Η ΚΑΥΣΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΓΙΑ ΤΟΝ COVID 19 ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ.
Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΣΤΟΧΟΣ ΣΤΟ ΚΑΥΣΤΙΚΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ !
Από τον Αύγουστο που είχα δημοσιεύσει την τελευταία συλλογή μου
TA MEMES KAI ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ. είχα τότε μαζί την ελπίδα πως δεν θα χρειαστεί να υπάρξει κάποια νέα επιλογή σατιρικών γελοιογραφιών, γιατί με την αύξηση των εμβολιασμών η πανδημία θα αρχίσει να εξαφανίζεται.
Δυστυχώς έκανα λάθος, οπότε ένα πλήθος από νέες γελοιογραφίες έχουν προστεθεί καθώς το κίνημα των αντιεμβολιαστών παραμένει ακλόνητο προτιμώντας να πεθάνουν παρά να εμβολιαστούν.
Ας ελπίσουμε ότι βλέποντας μερικοί την σατιρική αντιμετώπιση της, χωρίς καμιά επιστημονική βάση, ιδεοληψίας τους ,να αντιληφθούν πως αν συνεχίσουν να επιμένουν στο να μην εμβολιάζονται θα δίνουν έμπνευση στους γελοιογράφους και δουλειά στους νεκροθάφτες.
























Βέβαια διάφοροι αρνητές υπήρξαν και στο παρελθόν, όπως το 1920 στον εμβολιασμό για την ευλογιά αλλά και μέχρι τις μέρες μας!





Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2021

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΓΝΩΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ




Σε δύο βιβλία που κυκλοφόρησαν την τελευταία πενταετία,διαβάζουμε μερικές απολαυστικές πικάντικες ιστορίες από την ζωή γνωστών ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων.
Είναι τα βιβλία Το Χρονικό των Εξαρχείων του Ρήγα Καππάτου (Εκάτη 2018) και  ο Αιώνας της Ροζίτας. Βιβλίο Δεύτερο (1957-2017) (Οδός Πανός 2017) της Ροζίτας Σώκου.
Και στα δύο αυτά βιβλία βρίσκουμε τα στιγμιότυπα από την ζωή διακεκριμένων ανθρώπων τα οποία μας δείχνουν τις προσωπικές αδυναμίες τους που δεν αναγράφονται στις επίσημες βιογραφίες τους.


Έτσι μαθαίνουμε από τον Καππάτο, πως ο μεγάλος μας ποιητής Ν.Δ. Καρούζος (1926-1990) ερωτευμένος με την εξίσου σπουδαία ζωγράφο και συγγραφέα Έρση Χατζημιχάλη (1921-2001) είχε πάει μαζί της στο σπίτι της μητέρας του στο Ναύπλιο και φώναζε μέσα στην νύχτα «Μάνα, δεν μ’ αφήνει να τη γαμήσω»!


Παθιασμένος με το σεξ ήταν και ο ανιψιός της Σώκου,  ο ηθοποιός Άλκης Γιαννακάς.  ‘Όπως γράφει η ίδια: «Ήταν όντως ασυγκράτητος με τις γυναίκες και δεν ήταν ιδιότροπος. Θυμάμαι στη Θεσσαλονίκη, με έπιασε και μου λέει: “Θεία, έχω τρεις μέρες να πάω με γυναίκα. Μπορείς να με εξυπηρετήσεις, σε εσένα δεν χρειάζεται να πουλήσω αισθηματολογίες”. Ευγενικά του εξήγησα πως δεν γίνεται και φρόντισα να του γνωρίσω τη φίλη μου τη Μαργαρίτα που ερχόταν στο φεστιβάλ εκείνη τη μέρα».  
Γράφει επίσης για τον Γιαννακά ότι έμαθε τον έρωτα από τα 13 του, ότι είχε πάει με μια 26χρονη καθηγήτριά του και ότι ήταν πολύ δύσκολο να τον ελέγξει ο εκάστοτε σκηνοθέτης αφού είχε συνέχεια στο μυαλό του τις γυναίκες.
«Μέσα και έξω από την ταινία οι περιπέτειές του πολλαπλασιάζονταν. Είχε τη συνήθεια -που απήλπιζε φυσικά τον σκηνοθέτη- να εξαφανίζεται με το σκούτερ για άγνωστη κατεύθυνση, ακριβώς την ώρα που δεν έπρεπε».  


Όσο δε για το ειδύλλιο  Παπαμιχαήλ –Βουγιουκλάκη γράφει η Σώκου
ότι
«πλέχτηκε όταν ο Παπαμιχαήλ έπαιζε στην “Κολόμπ”, στον ίδιο θίασο με την Αλίκη, αλλά και τη Δέσπω Διαμαντίδου, με την οποία είχε δεσμό! Μια μέρα μού τηλεφωνεί η Ντένη και μου λέει: “Θα σου πως κάτι απίστευτο: Φίλος μου είδε τον Παπαμιχαήλ να τρώει με τη Βουγιουκλάκη τέσσερις η ώρα το πρωί σε ταβέρνα”. Δηλαδή, αφού γύριζαν σπίτι με τη Δέσπω μετά τα μακαρόνια, αυτός ξανάβγαινε μόνος με την Αλίκη…»


Για τον γνωστό δε σκηνοθέτη Δημήτρη Κολλάτο γράφει: «Η μεγαλύτερη αδυναμία του, όμως, είναι οι γυναίκες και μάλιστα οι πολύ νέες (το έχουμε ξαναπεί, καμία δεν αντιστέκεται στο ταλέντο), τον ερωτεύονται ακόμα κι ας μην είναι πια τόσο νέος ο ίδιος»


Αλλά και η ίδια έχει να αφηγηθεί πως της έβαλε χέρι ένα άλλο πασίγνωστο αρσενικό, ο Μάρλον Μπράντο το 1964 όταν αυτή ήταν 41 ετών: 
«Όταν φτάσαμε στο “Χίλτον”, ανεβήκαμε ανοίγοντας δρόμο με δυσκολία και μπήκαμε στη σουίτα του. (…) Ακούμπησε βαριά τη χερούκλα του στο πόδι μου. Οταν μείναμε μόνοι, κοίταξε το πόδι που κρατούσε και εξακρίβωσε πως ήταν πολύ σκούρο. Τον απογοήτευσα. ‟Οχι, δεν είμαι έγχρωμη. Είναι το χρώμα της κάλτσας. Δώρο της πεθεράς μου. Μου χάρισε μια ντουζίνα μαύρες κάλτσες και λυπάμαι να τις πετάξω” του είπα.“Η πεθερά σου έχει πολύ καλό γούστο” παρατήρησε με νόημα».
Πάντως μπορεί η ιδία να μην ικανοποίησε τις ορέξεις του αλλά, όπως γράφει, μια φίλη της η Βούλα, είχε αρχικά τηλεφωνική επαφή μαζί -υποδυόμενη τη Ροζίτα- και στη συνέχεια τον συνάντησε στο Λονδίνο, όπου έζησε μαζί του μια ερωτική περιπέτεια. 


Όπως γράφει ο Ρήγας Καπάτος ο Γιάννης Τσαρούχης είχε ένα μεγάλο πρόβλημα! Ήθελε να ζωγραφίσει ένα αιδοίο αλλά δεν είχε δει ποτέ του κανένα! (Προφανώς δεν ήθελε να αντιγράψει τον κλασσικό πίνακα Η Προέλευση του κόσμου του Γκυστάβ Κουρμπέ)Το πρόβλημα της ανεύρεσης  του μοντέλου ανέλαβε να του το λύσει ο ποιητής Νίκος Καββαδίας που ως ναυτικός ήταν καλός γνώστης της γυναικείας ανατομίας, όπως γράφω στο ποστ μου Ο ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ 
Η Σώκου, η οποία ήθελε νέα να γίνει ζωγράφος και είχε μπει στην Σχολή Καλών Τεχνών, δεν αναφέρει πάντως στο βιβλίο της την θανατηφόρα κριτική που είχε κάνει ο Τσαρούχης για την ζωγραφική της : «Η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή ζωγραφική και στη δική σου είναι σαν το κέντημα χειρός με το κέντημα μηχανής»
Σχετικά με την ομοφυλοφιλία του μεγάλου μας σκηνοθέτη Κάρολου Κουν και οι δύο συγγραφείς αναφέρουν διάφορες ιστορίες από την ζωή του. Ο μεν Καπάτος γράφει για μια φορά που περασμένα μεσάνυχτα ο Κουν έχει βγει στην Σπυρίδωνος Τρικούπη και εκλιπαρούσε γονυκλινής κλαίγοντας τον εραστή του να μην τον εγκαταλείψει !


Η Σώκου γράφει για τον Κουν: «Οταν ο Κουν είχε τα νεύρα του, υποχρέωνε τους ηθοποιούς του να κοιμούνται στρωματσάδα στην κάμαρά του, γύρω από το κρεβάτι του… Γνωστό και ως το διαμερισματάκι της Κυψέλης. Εκεί συγκατοικούσε ο εκάστοτε ευνοούμενός του, μέχρις ότου τον πάντρευε, για να αδειάσει το δωμάτιο… Με τον Διαμαντόπουλο ( εννοεί τον ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο) είχε προηγηθεί μεγάλος έρωτας. Σε σημείο που, όταν ο Κουν έμαθε πως είχε ερωτευτεί μία από τις ηθοποιούς στην παράσταση “Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα”, η οποία παίχτηκε σε άλλο θέατρο, πήγε να παρακολουθήσει την παράσταση και από τα νεύρα και τη ζήλια του έκαιγε το αριστερό του χέρι με το τσιγάρο που κρατούσε στο δεξί…»


Η ξαδέλφη της Σώκου, η ηθοποιός Εκάλη Σώκου, παντρεύτηκε τον «ευνοούμενο» ηθοποιό του Καρόλου Κουν Δημήτρη Χατζημάρκο. «Ο Κουν τού έδινε (σ.σ.: του Χατζημάρκου) χαρτζιλίκι για να βγαίνει μαζί της. Τα πράγματα προχώρησαν. Όταν κάποια στιγμή εκείνη  ήθελε να διακόψουν, ο Κουν πήγε να τη βρει με ένα μαχαίρι, λέγοντας: “Αν είναι να τον σκοτώσεις, πάρε το μαχαίρι και σκότωσέ τον”… Συνέχισε όμως να τον βλέπει. Όταν τόλμησα να της θυμίσω το παρελθόν του αρραβωνιαστικού της, μου απάντησε: “Κι εμένα μου αρέσει ο Κουν, γιατί να μην αρέσει στον Μήτσο;”»


Τέλος ενδιαφέρουσα είναι και η ιστορία που αναφέρει η Σώκου απ΄όταν νιόπαντρη πήγε στην Ιταλία για να γνωρίσει τους συγγενείς του συζύγου της και βέβαια και την πεθερά της, με την οποία δεν τα πήγαινε καλά. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Σπύρο Φωκά, που τότε γύριζε την ταινία «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο  Βισκόντι.
Ο αριστοκρατικής καταγωγής, αν και μαρξιστής Βισκόντι ήταν γνωστός ομοφυλόφιλος. Ο πανέμορφος τότε Σπύρος Φωκάς απ΄ότι φαίνεται «γυάλισε» στον σκηνοθέτη οπότε :«Μια μέρα ο Βισκόντι κάλεσε τον Σπύρο να βγουν μαζί μετά το γύρισμα κι εκείνος του απάντησε: “Ναι, αλλά θα πρέπει να ρωτήσω τη γυναίκα μου αν μπορεί, μήπως έχει κανονίσει κάτι άλλο”. Ο Βισκόντι δεν του το συγχώρεσε ποτέ. Δεν τον έδιωξε από την ταινία, όμως στο έργο δεν φαινόταν ποτέ το πρόσωπό του, παρά μόνο ένα τρίτο του προφίλ του»
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
 

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2021

ΜΙΑ ΤΑΙΝΊΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ!



Ο Ιβάν Τουργκένιεφ στο βιβλίο του Αφηγήσεις ενός κυνηγού έχει ένα διήγημα με τίτλο Το Λιβάδι του Μπεζίν. Το διήγημα αυτό είναι μια ιστορία με αγόρια αγροτών στη δεκαετία του 1850, στην περιοχή Oryol, που είναι και η γενέτειρα του και τα οποία συζητούν  για τα υπερφυσικά σημάδια του θανάτου, ενώ διανυκτερεύουν στο Λιβάδι του Μπεζίν μαζί με ένα  κυνηγό που είχε χαθεί.

Ο Σεργκέι Αϊζενστάϊν (φωτογραφία του 1939) χρησιμοποιώντας μόνο τον τίτλο από το διήγημα του Τουργκένιεφ ξεκίνησε το 1935 να γυρίσει μια προπαγανδιστική ταινία που θα αποτελούσε ισχυρή μομφή απέναντι στη θρησκεία και τον επαρχιώτικο τυχοδιωκτισμό. 
Η βίαιη κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, που ξεκίνησε στην Σοβιετική  Ένωση ο Στάλιν στα τέλη της δεκαετίας του 20,  οδήγησε στην μεγάλη πείνα στην Ουκρανία το 1932-33 και τον θάνατο από αυτήν  3-7 εκατομμυρίων ατόμων. Υπό τις συνθήκες της τρομερής πείνας δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνιση τους ακόμη και  φαινόμενα κανιβαλισμού. Το καθεστώς τοιχοκόλλησε αφίσες που έγραφαν: Το να τρως τα παιδιά σου είναι μια βάρβαρη πράξη. Πάνω από 2500 Ουκρανοί εκτελέστηκαν για κανιβαλισμό κατά τη διετία 1932-33.
Κουλάκοι ονομάστηκαν οι αγρότες που είχαν ένα ζευγάρι αγελάδες και πέντε ή έξι έικρ (περίπου 2 εκτάρια) γης περισσότερα από τους γείτονές τους. Αυτοί  θεωρήθηκαν εχθροί της επανάστασης και έπρεπε να φυλακιστούν ή να εξοριστούν ή ακόμη και να σκοτωθούν.
Την υπόθεση της ταινίας, που αναφέρεται σε αυτή την εποχή, την περιγράφει γλαφυρά ο αξέχαστος Περικλής Κοροβέσης:
Ακόμα και στις πιο σκληρές μοναρχίες δεν συναντούμε τέτοιο επίπεδο εξουσίας και τυραννίας. Και αυτό επιτεύχθηκε με την απόλυτη τρομοκρατία και τον γενικευμένο χαφιεδισμό που είχε καταχωριστεί στις ηρωικές πράξεις και αρετές. 

Ο πιονέρος Πάβλικ Μορόζοφ, μόλις 14 χρόνων, καρφώνει τον πατέρα του ως «κουλάκο». Ο πατέρας του συλλαμβάνεται, βασανίζεται και εκτελείται χωρίς να ξέρει γιατί. Όταν μαθαίνεται η εκτέλεση του πατέρα Μορόζοφ, το χωριό ξεσηκώνεται και είναι έτοιμο να λιντσάρει τον νεαρό καταδότη. Αλλά επεμβαίνει ο παππούς του και τον σκοτώνει με τα ίδια του τα χέρια.  
Ο Πάβλικ από την επόμενη μέρα έγινε εθνικός ήρωας. Ο Μαξίμ Γκόρκι τον θεωρεί πρότυπο νεολαίου, με υψηλά ιδανικά, τον νέο άνθρωπο που διαπλάθει ο σοσιαλισμός «που δεν λογαριάζει τη συγγένεια αίματος, αλλά πνεύματος». Αυτός ο χαφιεδάκος έπρεπε να γίνει πρότυπο για τους νέους.
Και το έργο αυτό το ανέλαβε ο μεγάλος Αϊζενστάιν κάνοντας την ταινία «Το λιβάδι του Μπεζίν». Αλλά η ταινία δεν ολοκληρώθηκε και τα γυρίσματα διακόπηκαν. Η ταινία ήταν φορμαλιστική και ιδεολογικά λανθασμένη. Η λογοκρισία είναι δημοκρατική. Δεν εξαιρεί ούτε τον Αϊζενστάιν.
Όμως τα αρχικά σχέδια για την ταινία στην πορεία άλλαξαν, καθώς εκείνη την περίοδο (1936) η σταλινική «γραμμή» προέβλεπε αποκατάσταση των σχέσεων της Μόσχας με τους κουλάκους και αρνούνταν να θίξει την έντονη θρησκευτικότητά τους, οδηγώντας έτσι μοιραία στην απαγόρευση της δημιουργίας του έργου. Για να συμβαδίσει η ταινία με τις προσταγές της πολιτικής ηγεσίας έγιναν πολλά διαφορετικά και γυρίσματα με διαφορετικές εκδοχές.
Η ταινία ξεκίνησε να γυρίζεται στα μέσα του 1935 και τον Οκτώβριο του 1935 μια αρχική κόπια προβλήθηκε στα στούντιο της παραγωγού εταιρίας Μοσφιλμ, αλλά το γύρισμα του συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1936, γιατί ζητήθηκε στον Αϊζενστάϊν να γίνουν αλλαγές. 


Η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, γιατί συνάντησε το βέτο του υπεύθυνου λογοκρισίας Μπόρις Σουμιάτσκι, που κατηγόρησε τον Αϊζενστάιν για ”φορμαλισμό” ο οποίος σταμάτησε και το γύρισμα του ήδη αναθεωρημένου σεναρίου, τον Μάρτιο 1937 . 
Ο Σουμιάτσκι δύο χρόνια αργότερα συνελήφθη ως κατάσκοπος των Άγγλων, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε.
Η ταινία γίνεται αιτία απόλυσης του Αϊζενστάϊν από τη θέση του στο Κέντρο Κινηματογράφου, οδηγώντας έτσι τον σκηνοθέτη να αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα επιβίωσης. Ο σεναριογράφος στο "Λιβάδι του Μπεζίν" συλλαμβάνεται και πεθαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο βοηθός οπερατέρ του στον "Οκτώβρη" και τη "Γενική Γραμμή" στέλνεται κι αυτός σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Η ταινία είχε στοιχήσει  2 εκατομμύρια ρούβλια και ο Boris Babitsky,ο διευθυντής της Μόσφιλμ, ανέλαβε την ευθύνη για το ότι δεν είχε ελέγξει την δουλειά του Αϊζενστάιν ώστε να τον σταματήσει με αποτέλεσμα αργότερα να τον συλλάβουν.
Οι μπομπίνες του φίλμ καταστράφηκαν σε βομβαρδισμό του 1941.
Ο Αϊζενστάιν είχε την προνοητικότητα να σώσει τα επεξεργασμένα καρέ από κάθε πλάνο της ταινίας, γεγονός που επέτρεψε την μετέπειτα ανακατασκευή του φίλμ τη δεκαετία του 1960, παρόλο που οι αρχικές εκτυπώσεις καταστράφηκαν.
Όταν το 1960 μαθεύτηκε πως η γυναίκα του Pera Attasheva είχε διασώσει αυτά τα τμήματα του φιλμ από το μοντάζ έγινε εφικτό το 1964 με την προσθήκη μουσικής από τον Σεργκέι Προκόφιεφ να δημιουργηθεί ένα 35 λεπτών βουβό φίλμ, βάσει του αρχικού σεναρίου  με την μορφή της προβολής διαφανειών.
Η ταινία, με τα μοναδικής ομορφιάς πλάνα της, είναι πλούσια σε θρησκευτική εικονογραφία και τη συμβολική πάλη μεταξύ καλού και κακού.
 Επιπρόσθετα, η ειδική στον Σοβιετικό κινηματογράφο Birgit Beumers γράφει: «
Οι αγρότες εδώ είναι προφήτες με γκρίζα γένια · οι νεαροί είναι απόστολοι της Αναγέννησης με πλατύ ώμους · τα σαρκώδη κορίτσια είναι γήινες Madonnas · ο αγρότης που καταστρέφει το τέμπλο είναι ένας Βιβλικός Σαμψών · το παχουλό νεαρό αγόρι με το πουκάμισο , σηκωμένος ψηλά κάτω από τον τρούλο προς την κεκλιμένη ακτίνα του ήλιου που κάνει τις κλειδαριές του χρυσές, είναι ο νεαρός Ιησούς Χριστός που ανεβαίνει στον Ουράνιο Θρόνο. 


Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.



Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2021

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ




Στο παρελθόν είχα γράψει δύο ποστ σχετικά με ανακοινώσεις του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ στις οποίες καταφέρεται κατά των διαφόρων σεξουαλικών συνηθειών. Για να φοβίσει δε τους αναγνώστες του είχε εμπλακεί  και με ιατρικές ανακρίβειες, για να καταλήξει  τελικά πως το σεξ αφορά μόνο τους παντρεμένους!
Τα σχετικά ποστ είναι το : ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΟΜΑΤΙΚΟ ΣΕΞ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ. και Ο ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!
Μια μεγάλη όμως και ευχάριστη έκπληξη, είναι η στάση του απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα με αυτούς που αρνούνται να εμβολιαστούν. Είναι ευρύτερα γνωστό πως πολλοί παπάδες, καλόγεροι και καλόγριες ανήκουν σε αυτή την ομάδα και επηρεάζουν σημαντικά μεγάλο μέρος θρησκευόμενων.
Υπάρχουν δε και μητροπολίτες, όπως ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, ο οποίος ενώπιον του εκκλησιάσματός του έχει ταχθεί κατά των εμβολίων, ενώ κατά των εμβολίων έχει ταχθεί και ο μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων & Αιγιαλείας Αμβρόσιος.
Ο δε Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαος, που είναι
και πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος, πριν να ζητήσει η κυβέρνηση από την ιεραρχία να πάρει σαφή θέση υπέρ του εμβολιασμού, είχε πει τα μεσοβέζικα:η εκκλησία από τη μια πλευρά δεν μπορεί να βγει με μια σημαία αντιεμβολιαστική, αλλά από την άλλη ούτε με μια σημαία υπέρ του εμβολιασμού, δεδομένων των ανησυχιών που υπάρχουν!!
Επίσης πως:  «Αν κάνει κάποιος το εμβόλιο, ούτε σώζεται ούτε κολάζεται. Και το ίδιο συμβαίνει αν δεν το κάνει».
Από τους 82 μητροπολίτες αυτοί που μαζί με  τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο  έχουν βγει δημοσίως και έχουν μιλήσει υπέρ των εμβολιασμών είναι  ο Λαρίσης Ιερώνυμος, ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ο Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, ο Ν. Ιωνίας Γαβριήλ, ο Φθιώτιδος Συμεών, ο Ξάνθης Παντελεήμων, και ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος.
Ο Μητροπολίτης όμως Πειραιώς δεν μάσησε τα λόγια του και όσα είπε με σθένος  ας γίνουν Ευαγγέλιο σε όλους του θρησκευόμενους.
Κατ΄ αρχάς τόνισε, αυτό που είναι σύσταση όλων των γιατρών: «βεβαίως έχω κάνει και την τρίτη δόση, έχω κάνει και το εμβόλιο της γρίπης και για τον έρπητα ζωστήρα και εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο».
Μεταξύ των άλλων επεξήγησε πως: «Όσοι εναντιώνονται στον εμβολιασμό είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με το Χριστό, ούτε με την Εκκλησία του γιατί δεν αγαπούν τον άνθρωπο, δεν αγαπούν το συνάνθρωπο ούτε τον εαυτό τους»
«Καταπέλτης» δε ήταν  κατά των ιερέων και κληρικών που τάσσονται κατά του εμβολιασμού, τους οποίους χαρακτήρισε αδελφοκτόνους.
Ερωτηθείς συγκεκριμένα για ηγουμένους μονών στο Άγιο Όρος που τάσσονται κατά των εμβολιασμών, υπογράμμισε ότι «αυτοί όλοι δολοφονούν τους αδελφούς τους, δεν το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι… Είναι τόσο εγωπαθείς και εγωισταί που δεν καταλαβαίνουν αυτή την απλή αλήθεια. Η επιστήμη δεν είναι από το διάβολο από το Θεόν είναι, αλλά ο διάβολος έχει πολύ μεγάλη τέχνη. Μας κυνηγάει και από αριστερά με την αισχροτάτη αθεΐα (…) και από τα δεξιά με το ζηλωτισμό χωρίς επίγνωση».
«Όχι το λέω με στεντόρεια φωνή, δεν έχουν θέση στην Εκκλησία, είναι εκτός του Ευαγγελικού μηνύματος, δρουν εναντίον του Χριστιανισμού, και αυτό θα το αποδείξω αυτή στιγμή, αυτό αποδεικνύεται από τις ύβρεις τις συκοφαντίες, τη λάσπη την οποία απευθύνουν εναντίον των αδελφών τους. Διότι, όταν λάβουμε υπόψη ότι ο Χριστός επάνω στον σταυρό, την ώρα του θανάτου του, αναζήτησε αιτιολογία, δικαιολογία για τους σταυρωτάς τους ‘μην τους τιμωρείς πατέρα μου γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν’ αυτοί οι άνθρωποι δεν κατανοούν τι σημαίνει Χριστιανισμός. Ο Χριστιανός δεν υβρίζει, δε συκοφαντεί».
Επισήμανε δε πως: 
«Αυτή τη στιγμή ζούμε ένα δράμα στη χώρα, ενώ το εμβόλιο έχει γίνει από 4 – 5 δισεκ. ανθρώπους στη Γη συκοφαντείται, καθυβρίζεται… Είναι ο μόνος τρόπος υπερβάσεως αυτής της τραγικής πανδημίας» 
«Όλες οι μεγάλες ασθένειες, οι πανδημίες κατεστάλησαν με τον εμβολιασμό Αυτή τη στιγμή ζούμε την αποθέωση του δικαιωματικού, είπαμε να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά όχι να γίνουν και είδωλα... Θυμούμαι κι εγώ ως παιδί ερχόταν στο σχολείο ο σχολίατρος και μού έκανε τον εμβολιασμό για τη φυματίωση ούτε άδεια από τους γονείς μου είχε, ούτε από τη σχολική κοινότητα, από κανέναν δεν είχε, από το κράτος είχε, και έκανε τον εμβολιασμό». 
Έκανε λόγο για αποδόμηση της αυθεντίας με κάποιους να έχουν το θράσος να κάνουν τον ειδήμονα γιατρό. «Θράσος, τρέλα, ανισορροπία» ανέφερε χαρακτηριστικά. Ευθύνεται και η πολιτεία, γιατί δεν κάνει περιστολή των ψευδών ειδήσεων. 
Σχετικά δε με την είσοδο των πιστών στις εκκλησίες είπε:
Δεν είμεθα αστυνομικά όργανα, αλλά έχουμε δώσει εντολάς και στο προσωπικό και στους διακόνους να τηρούνται τα ιατρικά πρωτόκολλα να είναι εμβολιασμένοι όλοι, και υπάρχει και ποσόστωση και εξαερισμός, μάσκα, ό,τι μας εντέλλεται η ιατρική κοινότητα. 
Αν από την αρχή της επιδημίας είχαν και αρκετοί άλλοι, από τους μητροπολίτες που έχουν ακόμα παραμείνει σιωπηλοί,  εκφράσει με παρόμοιο σθένος,  σαν του Μητροπολίτη Πειραιώς, αντίστοιχες συστάσεις πιθανόν σήμερα να μην θρηνούσαμε τόσους νεκρούς από τους ανεμβολίαστους συμπολίτες μας.
 

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΞΕΓΕΛΑΕΙ Η ΜΝΗΜΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΩΣΤΑ !




 

Μπορεί να μας κάνει εντύπωση πως θυμούνται μερικοί άνθρωποι γεγονότα που έγιναν πριν πολλά χρόνια.
Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως ότι θυμούνται και διηγούνται μερικοί, ακόμα και για σημαντικά γεγονότα της ζωής τους, πιθανώς λόγω του  ως ονομάζεται στην ψυχιατρική, «εξωραϊσμού  του παρελθόντος», δεν είναι και η τότε πραγματικότητα.
Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Στο ποστ μου   ΕΜΕΙΣ, ΤΟΥ 60 ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ…. γράφω για την λάθος αφήγηση που έκανε από σκηνής ο Σαββόπουλος:
Βέβαια έκανε και ένα λάθος λέγοντας ότι η ιστορική συναυλία της ΕΦΕΕ στο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ έγινε την ίδια μέρα με την συναυλία των Rolling Stones στον Παναθηναϊκό στις17 Απριλίου 1967, δηλαδή 4μέρες πριν να γίνει η δικτατορία .
Έλα ντέ όμως που είχα πάει και στις δύο και βέβαια δισυπόστατος δεν υπήρξα ποτέ !
Η συναυλία στο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ έγινε στις 19 Απριλίου και λόγω της επιτυχίας που σημείωσε είχε προγραμματιστεί να επαναληφθεί την 21 Απριλίου!
Πρόσφατα δε στο ποστ μου Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟ 1946. γράφω πως την παραμονή των εκλογών της 31-1-1946 είχε εκφωνήσει λόγο ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος από το Θέατρο Βρετάνια ως εκπρόσωπος  των κομμάτων υπέρ της αποχής.


Ο Μίκης Θεοδωράκης στο Άξιος εστί λέει πως μίλησε εκεί ο Ζαχαριάδης, αλλά αυτό είναι λάθος γιατί ο Ζαχαριάδης στις παραμονές των εκλογών έφυγε για τις ανατολικές χώρες, όπου άρχισε επαφές για τη διερεύνηση του ένοπλου αγώνα, με ενδιάμεσο σταθμό τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί φαίνεται ότι έδωσε την εντολή για το χτύπημα στο Λιτόχωρο τη μέρα των εκλογών.  


Στο ίδιο βιβλίο επίσης γράφει για την μέρα που σκοτώθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας πως:
Δηλαδή ξεκινούσαν οι διαδηλώσεις γύρω στις 5 με έξη το απόγευμα, η πορεία γινόταν πάντα από την Ομόνοια, ανέβαιναν την Σταδίου, διαδήλωναν μπροστά στην Βουλή και κατέβαιναν την Πανεπιστημίου. 
Γινόταν πραγματικά ένας φαύλος κύκλος. Κατεβάζαμε τις μάζες, όμως η ζωή προχωρούσε.
Από το παραπάνω κείμενο είναι προφανές ότι όσα λέει δεν τα γνωρίζει από πρώτο χέρι αλλά από διηγήσεις συντρόφων του και ταυτόχρονα είναι εμφανής η προσπάθεια του να μεγιστοποιήσει τον ρόλο των  Λαμπράκηδων στις μεγάλες διαδηλώσεις την εποχή των αποστατών.
Στις διαδηλώσεις αυτές, εκτός των Λαμπράκηδων  σημαντικότερη ίσως ήταν η συμμετοχή της νεολαίας του Κέντρου, της  ΕΔΗΝ.
Θυμάμαι δε τις κωμικοτραγικές σκηνές που έγιναν μπροστά μας στην Πλατεία Συντάγματος όταν ένα βράδυ με την παρέα μου καθόμαστε και τρώγαμε την πάστα μας στο τότε ιδιαίτερα δημοφιλές ζαχαροπλαστείο Παπασπύρου εκεί που σήμερα είναι τα McDonalds. (οι ομπρέλες κάτω δεξιά στην φωτογραφία)


Μια αυθόρμητη ευάριθμη διαδήλωση, φωνάζοντας συνθήματα κατά των αποστατών, εμφανίστηκε στην αρχή της πλατείας Συντάγματος κατά τις 11 το βράδυ! Την άλλη μέρα έμαθα από συμφοιτητές μου τι είχε γίνει. 
Είχαν μαζευτεί μερικοί κεντρώοι φοιτητές στα γραφεία της ΕΔΗΝ που ήταν η νεολαία του Κέντρου στην Ομήρου 16. (στην φωτογραφία ο Ανδρέας στα γραφεία της ΕΔΗΝ)


Όταν βράδιασε αντί να φύγουν για τα σπίτια τους έριξαν μερικοί την ιδέα να κάνουν μια διαδήλωση κατά των αποστατών. Έτσι ξεκίνησαν λίγοι από την Ομήρου αλλά όταν έφτασαν στο Σύνταγμα είχαν αυξηθεί σημαντικά από περαστικούς. Η αστυνομία εμφανίστηκε καθυστερημένα και οι διαδηλωτές έκατσαν στα πολλά τραπεζάκια που υπήρχαν τότε επάνω στην πλατεία ανάμεσα στον ήδη καθισμένο κόσμο στο δεξιό της μέρος. 
Καθώς πλησίαζε η αστυνομία ένας ένας οι διαδηλωτές πήγαιναν και κάθονταν στα τραπεζάκια που ήσαν αριστερά και όταν πλέον ξαναέγιναν πολλοί σηκώθηκαν και άρχισαν να ξαναφωνάζουν συνθήματα.
Η διαδήλωση έληξε άδοξα όταν η αστυνομία άρχισε τελικά να βαράει αδιακρίτως διαδηλωτές και άσχετους καθήμενους που βρίσκονταν  στην πλατεία.
Ξαναγυρίζοντας στα όσα λέει ο Θεοδωράκης οι διαδηλώσεις συνήθως ξεκίναγαν από τα Προπύλαια και όχι από την Ομόνοια.
Η διαδήλωση που σκοτώθηκε ο Πέτρουλας ξεκίνησε από τα Προπύλαια κατέβηκε στην Ομόνοια και από εκεί ανέβαινε την Σταδίου για να πάει προς το Σύνταγμα. Η αστυνομία είχε αποκλείσει την πρόσβαση προς το Σύνταγμα στο ύψος μεταξύ Χρήστου Λαδά και του καταστήματος Στρογγυλού.
Εκείνη την μέρα καθώς οι γονείς μου έλειπαν στο εξωτερικό στο σπίτι μου βρισκόμαστε 3 ζευγάρια, στους πρώτους έρωτες μας και κάποια ώρα έπεσε η ιδέα να φάμε τσιπς που τότε πρωτοεμφανίστηκαν στην Αθήνα.
Αντιγράφω λοιπόν από τα σχόλια στο ποστ μου   ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΤΗΓΑΝΗΤΗ ΠΑΤΑΤΑ ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!
Αυτό που δεν υπήρχε τότε ήταν τα τσίπς.
Για πρώτη φορά τα τσίπς ήρθαν στην Αθήνα την 10ετία του 60.
Τα πούλαγε χύμα το ζαχαροπλαστείο του Τσίτα στην Πανεπιστημίου απέναντι από την Βιβλιοθήκη σε μεγάλες σακούλες. (στην φωτογραφία ανάμεσα στα δύο αυτοκίνητα, δεξιά του η στοά Νικολούδη)


Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά ότι είχα κατέβει από το σπίτι μου, στην Ασκληπιού τότε, μαζί με τον κουμπάρο μου να πάρουμε τσίπς γιατί οι τότε συμφοιτήτριες, και νυν σύζυγοι μας, είχαν πεινάσει μετά από εξαντλητική μελέτη επί κλίνης!
Καθώς ανεβαίναμε αγκαλιά με μια θηριώδη σακούλα με τσίπς ένα πλήθος διαδηλωτών μπούκαρε τρέχοντας από την Κοραή πίσω μας και με την ορμή που είχε έσπρωξε τον κρατούντα αγκαλιά την σακούλα επάνω σε ένα αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να γίνουν θρύψαλα.
Αργότερα μάθαμε τι είχε γίνει.
Ήταν η μέρα των Ιουλιανών που η Αστυνομία είχε αποκλείσει την Σταδίου στο ύψος του Στρογγυλού για να σταματήσει μια διαδήλωση προς το Σύνταγμα και από εκεί άρχισε να πετάει δακρυγόνα.
Ήταν 21-7-1965,η μέρα που σκοτώθηκε από δακρυγόνο ο Σωτήρης Πέτρουλας οπότε μπορείς να καταλάβεις γιατί το θυμάμαι.
Παρεμπιπτόντως ο Τσίτας εκτός από τα τσίπς ήταν και ο πρώτος που έφτιαχνε χυμούς φρούτων σε μίξερ, πρωτοπορία τότε!
Βέβαια μια φορά σε ένα από τα γλυκά του βρέθηκε κομμάτι ποντικού οπότε ο Μποστ είχε γράψει το αμίμητο πως αντί για φρουί γλασέ έχει σουρί γλασέ!
Το ανθρωποκυνηγητό εκείνης της μέρας ήταν φοβερό. Οι αύρες πέταγαν δακρυγόνα βομβίδια, σαν και αυτό που απ΄ότι φαίνεται σκότωσε και τον Πέτρουλα, ακόμα και σε μεμονωμένα άτομα. Παρ΄ ολίγο να φάει ένα στο κεφάλι ο κουμπάρος μου που είχε συνοδεύσει το κορίτσι του μέχρι την αφετηρία των πράσινων λεωφορείων για τον Πειραιά στην Ομόνοια.
Αυτός μεν την γλύτωσε, δεν την γλύτωσε όμως η βιτρίνα καταστήματος στην είσοδο του οποίου είχε καταφύγει γιατί  τα βομβίδια αυτά από χοντρό πεπιεσμένο χαρτί πάχους γύρω στο 0,5 εκ, διαμέτρου περίπου 5 εκ  και μήκους άνω των 10εκ καθώς εκτοξευόταν από ένα κανονάκι της Αστυνομικής Αύρας σίγουρα όταν μπορούσε να σπάσει το τζάμι βιτρίνας μπορούσε να σου σπάσει και το κεφάλι, αν σε πετύχαινε .