ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

Τις προηγούμενες μέρες  δύο νέα κόμματα εμφανίστηκαν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν να διαφοροποιούνται τα μέχρι τότε ποσοστά των άλλων κομμάτων. 

Μεγάλος ήταν ο εκνευρισμός στο ΠΑΣΟΚ όταν είδαν σε αυτές από την δεύτερη θέση που βρισκόταν να καταρρέουν στην τρίτη ή τέταρτη θέση.
Η εμφάνιση κάποιου νέου κόμματος ή και πολιτικού αρχηγού πάντα δημιουργεί ελπίδες σε πολλούς που απαντούν εύκολα στους δημοσκόπους ότι θα το ψηφίσουν.
Γράφει χαρακτηριστικά για το φαινόμενο αυτό ο Γιώργος Παπαχρήστος:

 Ιστορικά, υπάρχει η περίπτωση του κόμματος ΚΕΠ (Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών) του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το ίδρυσε τον Μάρτιο του 2001 όντας δήμαρχος Αθηναίων, και με το που εμφανίστηκε, άρχισε να σαρώνει δημοσκοπικά – οι εταιρείες, οι ίδιες αυτές εταιρείες σήμερα που θύουν στα πόδια του ΕΛΑΣ-Τσίπρας τεράστια ποσοστά, έδιναν τότε στο ΚΕΠ, προσέξτε παρακαλώ, από 15%-19% στην πρόθεση ψήφου!!! Με το που εμφανίστηκε, επαναλαμβάνω. Μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, το 19% είχε φτάσει 24%, και όλοι έβλεπαν σε αυτό, το κόμμα που θα έπαιζε στα ζάρια με τους δύο μεγάλους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝουΔου, την εξουσία. Γρήγορα όμως, τα ποσοστά άρχισαν να αποκλιμακώνονται. Μέχρι το τέλος του χρόνου, είχαν πέσει κάτω από 10%. Αποτέλεσμα; Τον Ιούνιο του 2002, χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Αβραμόπουλος ανέστειλε τη λειτουργία του ΚΕΠ, και προσχώρησε στη ΝουΔου του Κώστα Καραμανλή.
Θυμηθείτε επίσης ότι μετά την καθημερινή Κασσελακιάδα από τα ΜΜΕ  αμέσως μετά την ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτόν τον Σεπτέμβριο του 2023, οι πρώτες δημοσκοπήσεις (Metron Analysis, GPO, Pulse) έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται στα επίπεδα του 14% με 17% στην πρόθεση ψήφου. Σήμερα οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται ο Κασσελάκης.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι κόμματα που ο λόγος δημιουργίας τους είναι η πολιτική διαμαρτυρία στα διαδραματιζόμενα  στην   πολιτική ζωή της χώρας  μπορεί με την δημιουργία τους να εμφανίσουν κάποια δυναμική αλλά σύντομα όπως οι μετεωρίτες  εξαφανίζονται.
Οι ΑΝΕΛ στις εκλογές του Μάϊου 2012, λίγους μήνες μετά την δημιουργία τους, πέτυχαν ένα ποσοστό 10,6% που μειώθηκε στο 4,75% στις δεύτερες εκλογές του 2015 παρά το γεγονός ότι συμμετείχαν στην κυβέρνηση, για να καταλήξουν στις ευρωεκλογές του 2019 στο 0,8% με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Την ίδια περίοδο (2012-2019) ένα άλλο γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας ήταν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που έφτασε στις εκλογές του  2015  στο 7% για να μείνει τελικά εκτός κοινοβουλίου με 2, 93% το 2019 πριν να καταδικαστούν ως εγκληματίες τα ηγετικά της στελέχη.

Στις αρχές του έτους στις δημοσκοπήσεις η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η δημοφιλέστερη από τους  πολιτικούς αρχηγούς και το κόμμα της ερχόταν δεύτερο  με ποσοστό περίπου 15%
Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc στο 15,7% βρίσκεται το ΕΛΑΣ ενώ η Ζωή κατακρημνίστηκε στο 5,4%
Τέλος το έτερον νεοεμφανισθέν κόμμα είναι της κβαντικής παιδιάτρου, που ως γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας αγκαλιάστηκε αρχικά από την αριστερά (ο Αρβανίτης την εμφάνισε στο Ευρωκοινοβουλιο, με την Ζωή είχε θερμούς εναγκαλισμούς κτλ) με αποτέλεσμα να εμφανίζει στην πρώτη δημοσκοπική μέτρησή της  δυνητική ψήφο 21,1%   μέχρι που έδειξε ότι μάλλον κινείται στον χώρο της ακροδεξιάς και των θρησκόληπτων με ταυτόχρονη δημοσκοπική κατρακύλα.

Με την εμφάνιση του Τσίπρα κατέβηκε  αυτόματα στην 3η θέση με 12.6% συμπιέζοντας το ΠΑΣΟΚ στην τέταρτη με 10,5. (έρευνα Opinion Poll για Action 24). 
Αν θυμάστε ίδιος ο Ανδρουλάκης, με το που εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2021, είδε τα ποσοστά του κόμματος να φλερτάρουν για καιρό με το 20%, πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Στις εκλογές του ’23, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να γράψει 12%, στο 11,83% έμεινε.
Όπως γράφει και η Κατερίνα Παναγοπούλου: Το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας ότι ο κόσμος αποδοκίμασε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοκτονικά θεώρησε ότι για να καλύψει το κενό πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ρητορική και επιχειρηματολογία ΣΥΡΙΖΑ, μάζεψε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζοντας τη δεξαμενή του Κέντρου στη ΝΔ, και τώρα που επέστρεψε ο ορίτζιναλ συριζαίος αρχηγός, χάνει και την εναπομείνασα δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, το κεντρώο ακροατήριο δηλώνει, έστω απρόθυμα, ότι θα ψηφίσει ξανά Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον στις δημοσκοπήσεις με 15 μονάδες διαφορά πρώτο, αφού ακούει με τρόμο το πρώην κεντρώο ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για κοινά μέτωπα με εκείνους που έλεγαν ότι θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν.

Κανείς δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσκοπικά δεδομένα  η πλειοψηφία των πολιτών (56,6%) θα ψηφίσει για πολιτική σταθερότητα, ενώ 33,5% για διαμαρτυρία.
Τα υψηλότερα ποσοστά που επιλέγουν σταθερότητα είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ με 78.5%, του ΠΑΣΟΚ με 62% και του ΣΥΡΙΖΑ με 50.8%.
Από την άλλη τα υψηλότερα ποσοστά υπέρ της διαμαρτυρίας βρίσκονται ανάμεσα στους ψηφοφόρους του Κ.Κ.Ε με 55.7%, της Λύσης με 50% και της Πλεύσης με 48%.
Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες (78,6%) θεωρούν σημαντικό ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια μείζονα κρίση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με 29%, ακολουθούμενος από τον Αλέξη Τσίπρα με 13,2%.
Προσωπικά πιστεύω πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να συσπειρώσει σε σημαντικό βαθμό τους αριστερούς,  που δεν ανήκουν σε προσωποπαγή κόμματα, όπως της Ζωής και του Γιάνη με ένα Ν που δύσκολα τα βλέπω να μπαίνουν στην Βουλή.
Η Καρυστιανού χωρίς καμιά αντίστοιχη πολιτική παιδεία όσο αναπτύσσει τις θέσεις που θα της έχουν γράψει το πολυποίκιλης προέλευσης επιτελείο της, θα επιβεβαιώνει την παροιμία που λέει το τι γένεται όσο ανεβαίνει η  μαϊμού, καθώς θα γίνονται γνωστές οι θρησκόληπτες ακροδεξιές απόψεις της διανθισμένες με ρωσόφιλες θέσεις.
Ο Ανδρουλάκης αν καταφέρει να απαλλαγεί από τον ανεκδιήγητο Δούκα και σταματήσει τις ανοησίες για πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο και το εξ ίσου βλακώδες ότι «δεν θα συνεργαστεί με κανένα κόμμα» και πει το λογικό ότι οι πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες δεν προκαθορίζονται, αλλά είτε μας αρέσει ή όχι, εξαρτώνται από την ετυμηγορία του λαού, ίσως δει μια δημοσκοπική ανάκαμψη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από αξιολόγηση.

Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο Προκόπης Δούκας στο άρθρο του Το Πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ θεωρώ ότι κάνει μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας και για τον λόγο αυτό το έχω μεταφέρει ολόκληρο εδώ. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.

Υπάρχει μια μεγάλη (και εξαιρετικά κρίσιμη) μάζα ψηφοφόρων περί το Κέντρο, που δεν έχουν οπαδικές εξαρτήσεις από κόμματα (χωρίς να είναι απολιτίκ), επιθυμούν τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αισθάνονται ευθύνη και ανησυχία για την πορεία της Ελλάδας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, θέλουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αποτελούν επί της ουσίας τους προοδευτικότερους πολίτες (καθώς η σύγχρονη Αριστερά έχει πάρει διαζύγιο με την πρόοδο εδώ και δεκαετίες) – και αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύονται. Αναγνωρίζουν τα θετικά της τελευταίας επταετίας, το ότι η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετώπισε με επιτυχία κρίσεις, έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της και έγινε από παρίας της Ευρώπης, δημοσιονομικό πρότυπο. Ωστόσο, είναι απογοητευμένοι από την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, τις εκπτώσεις σε ζητήματα κράτους δικαίου και την υπόθεση των υποκλοπών, τα σκάνδαλα διαφθοράς όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παλαιοκομματικό ρουσφέτι, την επέλαση των Νεοδημοκρατών στην κυβέρνηση στη δεύτερη θητεία της και τη συνεπαγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση και απραξία. Οι πολίτες αυτοί δύσκολα συγχωρούν την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε, μετά τα Τέμπη, να μπει νυστέρι αξιολόγησης στο πολιτικό προσωπικό και στον δημόσιο τομέα, ώστε η χώρα να μην είναι σε πολλές όψεις της η «καθ’ ημάς Ανατολή» και χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ. Το πολιτικό αδιέξοδο έχει βαθιές ρίζες, ακολουθεί την παγκόσμια πτώση του επιπέδου και την απομάκρυνση των άξιων προσώπων από την πολιτική, ωστόσο η μέχρι τώρα υστέρηση μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για έλλειψη δράσης.

 Το φυσιολογικό σε κάθε δημοκρατία είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, ώστε να μην υπάρχουν φαινόμενα καθεστωτισμού και αλαζονείας, που ευνοούν τη στασιμότητα και τη διαφθορά. Η ιδιοτυπία όμως των τελευταίων ετών, με την κυβέρνηση να μην απειλείται εκλογικά και να έχει σταθερά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, χωρίς αντίπαλο, εντείνει την αίσθηση της ασφυξίας, σε πολλούς από αυτούς τους ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη.  

Αυτές τις ημέρες, υποτίθεται ότι γίνεται μια κοσμογονία ανακοίνωσης νέων κομμάτων και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με διάχυτες τις ελπίδες ανανέωσης του. 

Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ανακυκλώσεις που προοιωνίζονται μόνο μια ακόμα πιο αρνητική σύνθεση της Βουλής: — Ο πιο απαξιωμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται να λανσάρει ξανά το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα, απαλλαγμένος από τις κομματικές ισορροπίες της λαϊκίστικης εκδοχής της ανανεωτικής Αριστεράς που έφτιαξε, μαζί με άλλους του χειρότερου κομματιού της. Για πολύ κακή του τύχη όμως, όχι μόνο καταστρέφει εντελώς το rebranding που επιχείρησε ανεπιτυχώς, αλλά φροντίζει να το κάνει σε μια συγκυρία που ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, αλλά και οι δικές του αμετανόητες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις περί τραπεζών (είναι αστεία η προσπάθεια να δικαιολογηθεί το ατόπημα με την επίκληση ενός σχεδίου που είχε η κυβέρνηση Πικραμμένου) θυμίζουν από τι γλυτώσαμε παρά τρίχα το 2015 και πόση ζημιά έκανε στη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, το πέρασμα του από την εξουσία.

 — Ο πιο μοιραίος πολιτικός της χώρας σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά και την πατρότητα του καταστροφικού «αντιμνημονίου», ο Αντώνης Σαμαράς, αμφιταλαντεύεται προς ή διαπραγματεύεται τη δημιουργία κομματιδίου στα δεξιά της ΝΔ, ώστε να απορροφήσει δυσαρεστημένους λαϊκο-υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, που δεν αντέχουν τον «woke Μητσοτάκη» ή να εξασφαλίσει ανταλλάγματα επιρροής μέσα στη ΝΔ. Το αντίπαλον δέος στον τραμπισμό της Λατινοπούλου, φυσικά μόνο ανανέωση και ελπίδα δεν υπόσχεται. — Η νέα εκδοχή της απολιτίκ, ψεκασμένης «Ελπίδας», χωρίς καμία γνώση, εμπειρία και προοπτική έρχεται να προστεθεί σε αυτό σκηνικό, φιλοδοξώντας να αλιεύσει στον πολτό των συγκοινωνούντων δοχείων των άκρων, κυρίως των δεξιών θρησκόληπτων και ρωσοφιλικά καθυστερημένων, στριμώχνοντας τους βλαβερούς πολιτικούς σχηματισμούς του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Κωνσταντοπούλου και επιθυμώντας να καταστήσει και πάλι τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της βαλκανικής υστέρησης της χώρας.

 Η «κβαντική» ανάδειξη μιας ηρωίδας, που παρέσυρε κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες σε πλατείες, είναι μια σύγχρονη ιστορία ψωνισμένης εξαπάτησης. Μόνο που ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας δεν επιτυγχάνεται ποτέ έτσι. Η βελτίωση και η πρόοδος προς τα εμπρός επιτυγχάνεται μόνον με σοβαρότητα, κόπο και ωριμότητα του εκλογικού σώματος: Με την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων, σε παλιά ή νέα οργανωμένα κόμματα, με πολιτικό έρμα, που κινούνται στην πορεία του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Βασιλείου της Κύπρου ή του Τάσου Γιαννίτση, για να αναφερθώ μόνον σε πολιτικούς που δεν βρίσκονται στη ζωή ή δεν είναι πια ενεργοί. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο πρέπει να ψηφίζουμε τους καλύτερους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις: Η αξιοκρατία την προάγει και δεν είναι ελιτισμός.

Αντιθέτως, η μετριοκρατία την υπονομεύει, αργά, αλλά σταθερά. Η ίδια η ΝΔ αντιμετωπίζει το αδιέξοδο στο εσωτερικό της: Οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι είναι ένας απόφοιτος του Κολλεγίου χωρίς κανένα ηγετικό προφίλ ή γοητεία, που βασίζεται δυστυχώς στο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της παράταξης του, δίνοντας προοπτική υποβάθμισης της ΝΔ σε ένα στενό κομματικό πλαίσιο και υποσχόμενος προοπτική συρρίκνωσης των ποσοστών της σε επίπεδα με ταβάνι το 25%. Απέναντι στον Νίκο Δένδια, ο μόνος που προβάλλει ικανός να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, (ενσαρκώνοντας και ο ίδιος την έξυπνη διεύρυνση και απήχηση στο απέναντι στρατόπεδο) είναι ο έτερος Κυριάκος, ο οποίος προς το παρόν φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατο) να γίνει δεκτός από αυτή ακριβώς την οπαδική βάση, αφού είναι πρώην ΠΑΣΟΚος. Έλα όμως που τα περισσότερα αξιόλογα πολιτικά στελέχη στη χώρα από εκεί προέρχονται, από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ (μετρήστε μόνον τους οικονομολόγους)… Οσο όμως και να στρέφονται τα βέλη της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον κανείς δεν φαντάζει διάδοχος του στην πρωθυπουργία, η μονοκρατορία ενός κόμματος θα διαιωνίζει μια  -νοσηρή για τη δημοκρατία- κατάσταση. Το πρόβλημα  στη βάση του είναι απλό: Για να αλλάξει μια κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει κάποιος να τη διαδεχτεί. Ο μόνος τρόπος λοιπόν αποφυγής του αδιεξόδου ήταν η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως πειστικού εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου.

Με τις τελευταίες  όμως εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ «αυτοκτόνησε» πολιτικά, επανεκλέγοντας έναν αδύναμο και ακατάλληλο αρχηγό, χωρίς προσόντα και αξιόλογο βιογραφικό, για τον οποίο μιλούν ακόμα και μέσα στο κόμμα του με απαξιωτικές εκφράσεις βουκολικής προέλευσης. Το βεληνεκές του ως υποψηφίου πρωθυπουργού δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του. Οι αποτυχημένες επιλογές και οι λάθος χειρισμοί, επιβεβαιώνουν, χρόνια τώρα, το θρίαμβο μιας αδιέξοδης και ανεπαρκούς «κομματίλας» και αρκεί μόνο να δει κανείς τις μεταγραφές «διεύρυνσης« (από Ζαγοράκη, Θρασκιά και Παππά, ως Φαραντούρη και στελέχη του Βαρουφάκη) για να καταλάβει με πόσο αυτοκαταστροφικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ αποξενώνει τους ψηφοφόρους του Κέντρου, που θα ήταν απαραίτητοι για την ανάκαμψη του – ακόμα και όσους από τους δικούς του ψηφοφόρους δεν συγχωρούν τη λεηλασία και τους προπηλακισμούς που είχαν δεχθεί από τους Συριζαίους. Κορύφωση αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η αχρείαστη ασύμμετρη σπουδή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ, κάτι που το καθιστά οριστικά ένα περίκλειστο «ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς» και διακινδυνεύει την αρτιμέλεια του, αν έλθει τρίτο στις κάλπες. Η Αννα Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, αλλά μόνον αυτή… Οποιοσδήποτε άλλος από τους τέσσερις βασικούς υποψηφίους να κέρδιζε εκείνες τις εκλογές (ακόμα και ο Δούκας, με λάθος πολιτικό προσανατολισμό) καλύτερα θα τα πήγαινε: η βελόνα θα κουνιόταν και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλησιάσει το 20% και να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να υπερκεράσει τον Μητσοτάκη, ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής μια πειστική και σοβαρή προσωπικότητα, θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, απαλλάσσοντας ενδεχομένως τη χώρα από ακροδεξιούς σε υπουργικούς  θώκους.

 Η κοινωνία όμως δεν συνειδητοποίησε επαρκώς τότε τη σημασία εκείνων των εκλογών και το γεγονός ότι οι εσωκομματικές κάλπες είναι πια ανοιχτές στην κοινωνία και μας αφορούν όλους. Μόλις 3-4 χιλιάδες παραπάνω ψηφοφόροι να εμφανίζονταν, η Άννα Διαμαντοπούλου ή ο (πολύ λιγότερο έμπειρος ή κεντρώος) Παύλος Γερουλάνος θα μπορούσαν να περάσουν στο β’ γύρο – και τότε όλα θα ήταν ανοικτά. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία όμως. Και ίσως να είναι και αργά. Γιατί όπως είπε και ο σοφός Σημίτης στην τελευταία του εσωκομματική παρέμβαση, οι ευκαιρίες στη ζωή δεν είναι άπειρες.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ BIG BANG ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΕ ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Πρόσφατα διάβασα  το ογκώδες , άνω των 700 σελίδων, βιβλίο «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» των Στάθη Καλύβα και Νατάσας Τριανταφύλλη.
Με την πάροδο των ετών στο συλλογικό υποσυνείδητο, ακόμα και όσων ζούσαμε τότε, τα χρόνια της χούντας έχουν μείνει στην μνήμη μας ως τα χρόνια που η δικτατορία ανέκοψε την πνευματική άνοδο που υπήρχε την 10ετία του 60 με την λογοκρισία που επέβαλε στα πάντα.
Το βιβλίο όμως αυτό καταρρίπτει αυτή την ψευδαίσθηση, με τα εκατοντάδες αποσπάσματα που παραθέτει από διάφορες πηγές και  μας φέρνει στην μνήμη ότι σε αυτά τα  4 χρόνια εκδίδονται σπουδαία βιβλία, πολλαπλασιάζονται τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι, ηχογραφούνται διαχρονικής αξίας δίσκοι, γυρίζονται ρηξικέλευθες ταινίες, ανεβαίνουν πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις και πραγματοποιούνται εντυπωσιακές εικαστικές εκθέσεις. Έτσι η εκτεταμένη βιβλιογραφία του βιβλίου καταλαμβάνει 18 σελίδες. Σε 44 σελίδες επίσης αναγράφεται η ενδεικτική εργογραφία στην πεζογραφία, στις θεατρικές παραστάσεις, τις ταινίες, τους δίσκους και τις εκθέσεις.
Χάρις στην φοβερή δουλειά που έχουν κάνει οι συγγραφείς του βιβλίου, όταν το διαβάζει κάποιος που έζησε εκείνη την εποχή, δύσκολα το αφήνει από τα χέρια του πριν να ολοκληρώσει το σχετικό κεφάλαιο, καθώς στην μνήμη του επανέρχονται ξεχασμένα γεγονότα από εκείνα τα χρόνια, με όλη  την συναισθηματική φόρτιση  που του είχαν δημιουργήσει τότε αυτά.
Έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα για το βιβλίο, τα περισσότερα εγκωμιαστικά, και μόνο  από ορισμένους  διατυπώθηκε η άποψη ότι η παρουσίαση της πολιτιστικής κίνησης εκείνης της περιόδου ως «άνθησης» κινδυνεύει να ωθήσει σε μια «εξωραϊστική» ανάγνωση της Χούντας, υποβαθμίζοντας την καταπίεση και τη λογοκρισία που επικρατούσε. Όσοι το έχουν διαβάσει έχουν διαπιστώσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Τέλος παρά τον τεράστιο όγκο του βιβλίου δεν έχουν αναφερθεί λάθη σε αυτό, πλην μιας  λανθασμένης αναγραφής ότι ο Μάριος Χάκκας αυτοκτόνησε, αντί του ότι πέθανε από καρκίνο.
Το λάθος το επεσήμανε ένας ανιψιός  του Χάκκα στον Καλυβά, αυτός τον ευχαρίστησε , του απάντησε πως λυπάται για το λάθος, του ζητήσαν συγγνώμη και ο εκδοτικός οίκος ανέλαβε να διορθώσει το σφάλμα τόσο στα υπό διάθεση βιβλία με ένα σημείωμα, όσο και τυπογραφικά στην επόμενη έκδοση.
 Ο εκδότης της Αγρας Πετσόπουλος, που εκδίδει τα βιβλία του Χάκκα μίλησε, με κάπως έντονο τρόπο  για  “σοβαρό ατόπημα” και “προσβολή στη μνήμη του δημιουργού και στην ιστορική  αλήθεια”,  ο Καλυβάς ξεσπάθωσε και έγραψε για βαθιά εμπάθεια, και θυμήθηκε την χυδαιότητα και τον  τραμπουκισμό της αλήστου μνήμης Αυριανής!
Και όπως γράφει η Πέπη Ραγκούση:
 Εντάξει, συμβαίνουν αυτά μεταξύ πνευματικών ανθρώπων. Αυτά και χειρότερα. Ο Μ. Καραγάτσης είχε πλακώσει στο ξύλο – δημόσια μάλιστα – τον Σπύρο Μελά για κάποιες παρατηρήσεις του σχετικές με τον ερωτισμό στα μυθιστορήματά του.
(Για το επεισόδιο αυτό γράφω εκτενώς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΚΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΣΤΙΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ Στο ίδιο ποστ γράφω επίσης για το τι έχει πει ο ένας για τον άλλο Σαββόπουλος και Αγγελόπουλος, και ο Ευάγγελος Κατσάμπας για τον Χατζηδάκι)
 Ένα δοκίμιο του Νόρμαν Μέιλερ για το φεμινιστικό κίνημα προκάλεσε την αρνητική κριτική του Γκορ Βιντάλ και όταν, το 1971, οι δύο άντρες συναντήθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Μέιλερ πρώτα χαστούκισε και μετά κουτούλησε τον Βιντάλ.
«Στήσανε κι έναν Βούδα ανάμεσά τους, ποιητή με τον νου παρά με την καρδιά, και κριτικό, συχνότατα ευρηματικό και κάποτες οξύτατο, αξιόλογο σε πολλά, μα όχι βέβαια και για αποθέωση και τον θυμιατίζουν με τρακόσα εξήντα πέντε άρθρα ο καθένας τον χρόνο» έγραψε, τον Ιούλιο του 1947 ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος για τον Σεφέρη. Και η κόντρα, στην οποία συμμετείχαν, με αλλεπάλληλα άρθρα, ο Καραντώνης, ο Κατσίμπαλης, ο Αλκης Θρύλος και ο πάντα αψίκορος Μ. Καραγάτσης, κράτησε μέχρι τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Από την άλλη, ο Σεφέρης έχει αποδώσει στον Αγγελο Σικελιανό «…λυρισμό γορίλλα που θέλει να τα καταβροχθίσει όλα».
 Η δε διαμάχη μεταξύ του Δημήτρη Μαρωνίτη και του Γιώργου Ιωάννου έγινε βιβλίο από τον Ξενοφώντα Κόκκαλη (εκδόσεις Ινδικτος).
 Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έλεγε για τον Γιάννη Ψυχάρη ότι «…η δημοτική του δεν ήταν λαϊκή γλώσσα, ήταν πλαστή», ενώ ο Ψυχάρης δήλωνε ότι «…ο Καβάφης δεν είναι ποιητής, είναι τζουτζές».
Η Βιρτζίνια Γουλφ είχε χαρακτηρίσει τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις, ως «Το έργο ενός νοσηρού προπτυχιακού φοιτητή που ξύνει διαρκώς τα σπυριά του».
Και ο Φόκνερ έγραφε για τον Μαρκ Τουέιν ότι «Βρήκε κάτι ξεχασμένους λογοτεχνικούς σκελετούς, τους έντυσε με τοπικό χρώμα και κατάφερε να συγκινήσει τους επιφανειακούς και τους τεμπέληδες».
 Ενώ ο Τρούμαν Καπότε έλεγε ότι ο Τζακ Κέρουακ δεν γράφει, δαχτυλογραφεί.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Είμαι σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων παρακολούθησαν χθες τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον δεν ξέρουν ότι αυτός είναι ένα σατανικό σχέδιο του ΝΑΤΟ!
 Ο έγκυρος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ μας το έχει αποκαλύψει  από καιρό γράφοντας :
«Για όσους δεν το γνωρίζουν, εμπνευστής και δημιουργός της Γιουροβίζιον είναι το ΝΑΤΟ (!) στο πλαίσιο της πολιτικής του για την «ήπια ισχύ»…. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956, με τον φιλόδοξο στόχο «να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης».
Όταν δε το 2022 η φιλειρηνική  Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, φαίνεται ότι κινητοποιήθηκε όλος ο μηχανισμός του ΝΑΤΟ και καθώς αυτό, με την προπαγάνδα του, έχει επηρεάσει τους Ευρωπαίους, νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η ναζιστική  Ουκρανία με το συγκρότημα Kalush Orchestra και το τραγούδι «Stefania».
Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι δεν διαβάζουν ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για να μαθαίνουν την αλήθεια για τα υποχθόνια αυτά σχέδια του ΝΑΤΟ.
Στις 14-5-2022 η έγκυρη εφημερίδα μας άνοιγε τα μάτια γράφοντας μεταξύ άλλων:
 Αυτό προκύπτει από έγγραφα του ΝΑΤΟ, που αποχαρακτηρίστηκαν το 2015 και περιγράφουν ως εξής τη δημιουργία της Eurovision: Στις 28/1/1955 συναντήθηκαν στο Παρίσι τα μέλη της «Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τον Πολιτισμό και τη δημόσια πληροφόρηση» με τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, στον οποίο παρέδωσαν μια έκθεση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονομαζόταν Eurovision. Στο πρότζεκτ αυτό είχε ήδη εμπλακεί το BBC.
Στις 30/11/1955, ξανά στο Παρίσι, έγινε μια νέα συνάντηση, αλλά το σχέδιο είχε αλλάξει: Τώρα συζητιόταν η δημιουργία ενός μουσικού φεστιβάλ του ΝΑΤΟ που θα ξεκινούσε τον Απρίλη του 1956. Στις 12/2/1955, σε μια τρίτη συνάντηση, αποφασίστηκε η χρησιμοποίηση της European Broadcasting Union (EBU) ως φορέα για την υλοποίηση του σχεδίου, και ο διαγωνισμός ξεκίνησε τον Μάη του 1956. Μάλιστα, επικεφαλής της EBU ήταν τότε ένα στέλεχος του BBC, που είχε εξαρχής εμπλακεί στη δημιουργία της Eurovision. Μικρή λεπτομέρεια: Τη δεύτερη συνάντηση απασχόλησε το αν στις μουσικές εκδηλώσεις θα μοιραζόταν απροκάλυπτα προπαγανδιστικό υλικό του ΝΑΤΟ, ιδέα που τελικά απορρίφθηκε, με το σκεπτικό ότι «θα ήταν πολύ πιο φυσικό να επηρεαστεί το κοινό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλίμα αυτής καθαυτής της διοργάνωσης». Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Αυτό που δεν άλλαξε όμως είναι το δυσώδες παρασκήνιο της διοργάνωσης, που αξιοποιείται για να στέλνονται πολιτικά και γεωπολιτικά «μηνύματα» σε χώρες και ομάδες χωρών, ανάλογα με τις εξελίξεις και τη συγκυρία των μεταξύ τους ανταγωνισμών. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που φαβορί να κερδίσει τον διαγωνισμό εμφανίζεται φέτος η Ουκρανία, ενώ από τον διαγωνισμό έχει εξοβελιστεί η Ρωσία, λόγω της εισβολής.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να γίνει μια μικρή διόρθωση, καθώς δεν πρόκειται περί εισβολής, αλλά για «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (ρωσικά: специальная военная операция)
Πολύ δε φοβάμαι ότι ο γνώστης προφανώς αυτών των καταχθόνιων σχεδίων του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων Τράμπ, φίλος και θαυμαστής του Πούτιν, θέλει να τιμωρήσει τους κακούς του συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν υποστηρίζουν τους φιλειρηνικούς του πολέμους.
Ίσως οι Ευρωπαίοι για να διαφυλάξουμε την Γιουροβίζιον μας και να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε  τα ωραία μπούτια καλλίφωνων κοριτσιών ή πανέμορφους τραβεστί χωρίς μούσι όπως ο/η Dana International ή και με μούσι όπως ο/η Conchita Wurst από την Αυστρία, πρέπει να πείσουμε τους Σουηδούς να του δώσουν επιτέλους εκείνο το Νόμπελ Ειρήνης που τόσοι άλλοι αντίστοιχοι με αυτόν το  έχουν πάρει στο παρελθόν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Το ότι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το διεθνές δίκαιο όταν επιτέθηκαν στο Ιράν, είναι ηλίου φαεινότερο.
Όπως γράφω στο Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΑΔΟΥΡΟ, Ο TΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ : Το τραγελαφικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου από τον Τράμπ την κατήγγειλαν όλοι οι ηγέτες δικτατορικών καθεστώτων, όπως της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Κίνας, του Ιράν κτλ των οποίων οι δικτατορικές τους κυβερνήσεις έχουν καταπατήσει επανειλημμένα το διεθνές δίκαιο! 
Όπως επίσης γράφω σε αυτό, στους μεγάλους υπερασπιστές του διεθνούς δικαίου είναι και η ελληνική αριστερά, που όταν ο Πούτιν εισέβαλλε σε ένα άλλο ξένο κράτος, έκανε όπως θυμάστε συναυλίες υπέρ του «ανθρώπου» και υπέρ της «ειρήνης», βρίσκοντας συγχρόνως δικαιολογίες που δικαίωναν την εισβολή.
Πρόσφατα δε στο ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ έγραφα για το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από αυτόν τον πόλεμο.
Ήδη από την εποχή του πολέμου στην Συρία στο  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ είχα εκφράσει τον  προβληματισμό μου που έχει να κάνει με το ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια τα πράγματα ήταν λίγο πολύ ξεκάθαρα και γνώριζες ποιοι είναι οι "καλοί" και ποιοι οι "κακοί".
Αυτό μέχρι να εμφανιστεί ο ισλαμικός φονταμενταλισμός του Ιράν που έθεσε σαν βασικό του στόχο την εξάλειψη  από τον χάρτη του Ισραήλ χρησιμοποιώντας και ενισχύοντας συνεχώς για τον σκοπό αυτό την Χαμάς, την Χεσμπολάχ και τους Χούτι.
Μπορεί λοιπόν να μην συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο η επίθεση στο Ιράν, αλλά αν δεν είχε γίνει και αυτό είχε καταφέρει να ολοκληρώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα μιας ατομικής βόμβας στα χέρια θρησκόληπτων φανατικών θα ήταν τεράστιοι.
Μετά δε  από τόσες εβδομάδες αδιάκοπων και συνεχών επιθέσεων με πυραύλους κατά του Ισραήλ, είναι  αυταπόδεικτο  ότι το Ιράν και η Χεσμπολάχ διαθέτουν ακόμη αξιόλογο απόθεμα από αυτούς.  Είναι τέλος  σαφές ότι είχαν κατασκευάσει ένα τεράστιο οπλοστάσιο με σκοπό  την εξάλειψη του Ισραήλ.

Ο πόλεμος  όμως αυτός είχε μάλλον θετικό αποτέλεσμα για την σημασία  της χώρας μας στην περιοχή, σύμφωνα με την ανάλυση που κάνει ο Γιωργος Μαλούχος:
Έχουν περάσει δύο μήνες από όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν επιφέροντας, σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα, μείζονες πολλαπλές ανακατατάξεις στις ισορροπίες ισχύος τόσο διεθνώς και περιφερειακά, μα και ειδικά για την Ελλάδα και την Κύπρο ως προς την Τουρκία. Ανακατατάξεις ενδυνάμωσης των δύο κρατών, ευθέως απότοκες του πολέμου.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν ενταφιάστηκαν οριστικά, γεγονός με απολύτως θετικό πρόσημο, όπως και η εξουδετέρωση της πολύμορφης διεθνούς τρομοκρατικής του δράσης.
Αυτά ενόχλησαν διαφόρους. Αλλους υποκριτικά, όπως πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ακόμα δεν μπορούν να συνεννοηθούν τι θέλουν και άλλους που περιέργως πιστεύουν ότι τίθενται θέματα σεβασμού του διεθνούς δικαίου όταν δέχεται επίθεση ένα κράτος παγκόσμιος τρομοκράτης λίγο πριν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές.
Το ντόμινο των εξελίξεων έφερε όμως τα πάνω κάτω για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ισχύς των δύο χωρών τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συμμαχιών, με ισοδύναμη σημασία, εκτοξεύτηκε, ενώ πριν από τον πόλεμο όλα έδειχναν ότι αυτό συνέβαινε για την Τουρκία. Η οποία τώρα, λόγω του πολέμου, βρέθηκε στη δυσμενέστερη θέση των τελευταίων δεκαετιών και έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτό είναι κεφαλαιώδες, καθώς οι ισορροπίες Ελλάδας – Τουρκίας – μεγάλων δυνάμεων υπήρξαν πάντοτε η μετακίνηση που καθόριζε περίπου νομοτελειακά το μεταξύ τους μέλλον.
Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους δύο μήνες, η Αθήνα και η Λευκωσία φαίνεται να έχουν επιτύχει απρόσιτους στόχους δεκαετιών. Τόσο μέσω της υπαρξιακής σημασίας συμμαχίας με το Ισραήλ, που αρχίζει να δείχνει ότι «φέρνει» μαζί και τις ΗΠΑ, κάτι που αλλάζει τα πάντα, όσο, για πρώτη φορά, και με την κατά τα λοιπά νεκρή έως αντίθετη, πλην της Γαλλίας, «Ευρώπη», που πλέον θέλει να είναι παρούσα μετά, αν και ήταν απούσα πριν.
Κάτι που ξεκίνησε με τις επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων, όμως οι ανατροπές είναι πλέον τέτοιας κλίμακας, ώστε ίσως συμβεί το αδιανόητο: να φτάσουν να λειτουργήσουν και ως σύμμαχοι εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας. Και, βεβαίως, η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο εκτοξεύτηκε σε χρόνο μηδέν αλλάζοντας τα δεδομένα – κάτι που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στην κυβέρνηση, ιδίως όταν, όπως συμβαίνει εδώ, της ασκεί σκληρή κριτική για την πολιτική της έναντι της Τουρκίας.
Αντιθέτως, με τη Ρωσία να μην ασχολείται – ενώ άλλοτε θα απειλούσε με παγκόσμιο πόλεμο – και την Κίνα, που πολλοί περίμεναν ότι θα… τρόμαζε ΗΠΑ και Ισραήλ, να δηλώνει ότι «Τα Στενά πρέπει να μείνουν ανοικτά» αδειάζοντας πλήρως την Τεχεράνη, η Τουρκία δεν έχει, για πρώτη φορά, ιδέα ούτε τι συμβαίνει ούτε πού να στραφεί. Και με το βαθύ μίσος της για το Ισραήλ μα και τη Δύση συνολικά, ίσως δεν ξέρει πια αν είναι η επόμενη. Τώρα, δεν ξέρει τι της ξημερώνει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡOΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Έγραφε προ ημερών ο Δημήτρης Ψυχογιός με την γνωστή του ευθυκρισία σχετικά με τα όσα έγιναν πρόσφατα στον πλανήτη πριν την πρόσφατη εκεχειρία :

 Επιτέλους, είχαμε και μια όμορφη πασχαλιάτικη είδηση! Οι Ούγγροι εξευτέλισαν τον Ντόναλντ Τραμπ και κυρίως τον αντιπρόεδρό του Τζ. Ντ. Βανς, αποδεικνύοντας ότι ο τραμπισμός και οι παραφυάδες του δεν είναι εύκολο να εγκατασταθούν μόνιμα σε δημοκρατίες.
Δυστυχώς, η ευχάριστη είδηση δεν ακυρώνει την παράδοξη και επικίνδυνη πραγματικότητα στην οποία ζούμε: οι ακροδεξιές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν κηρύξει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόνες τους εναντίον όλου του υπόλοιπου κόσμου. Λίβανος και Ιράν ζουν πραγματικό πόλεμο, οι υπόλοιπες χώρες οικονομικό.
Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου απαιτούν με θράσος από την Ένωση να τους συμπαρασταθεί, προβάλλοντας ως σκιάχτρο τον Βλαδίμηρο Πούτιν στους Βόρειους, την πυρηνική δύναμη του Ισραήλ στους Νότιους – γιατί τι άλλο άραγε εννοεί ο Νετανιάχου όταν απειλεί τον Πέδρο Σάντσεθ ότι «θα πληρώσει» επειδή «συκοφάντησε τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο»; Πώς αλλιώς μπορεί να κάνει την Ισπανία «να πληρώσει»;
Ο Ντόναλντ Τραμπ μετονόμασε ειλικρινέστατα το Υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου, οικοδομεί νέο υπόγειο πολεμικό στρατηγείο στον Λευκό Οίκο, έχει υπουργό Πολέμου τύπο γεμάτο τατουάζ με σταυρούς και όπλα – σαν κάθε τυπικό νεοναζί skinhead.

 Κήρυξε πέρυσι οικονομικό πόλεμο εναντίον όλου του υπόλοιπου πλανήτη, έκανε επίδειξη δύναμης με αεροσκάφη που έκαναν τον γύρο του κόσμου για να βομβαρδίσουν το Ιράν, με πειρατικές επιδρομές παράστησε πως εξοντώνει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Τώρα μετέφερε τις μισές ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και τον Ινδικό, προσποιούμενος πάντα ότι δεν κάνει πόλεμος αλλά «ειδική επιχείρηση», όπως ακριβώς ο Βλαδίμηρος Πούτιν στην Ουκρανία.

Το πασχαλιάτικο μήνυμά του ήταν εξύβριση και απειλές κατά του Πάπα – ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν «πουλάει τρέλα», δεν παριστάνει τον απρόβλεπτο: είναι παρανοϊκός, αισθάνεται θεός, θέλει να επιβάλει τη βούλησή του στον πλανήτη. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ δεν είναι καλύτερος: ζωσμένος με πυρηνικά, απειλεί να κάνει στη Μέση Ανατολή ότι έκαναν προ εικοσαετίας οι «μάρτυρες» που έστελναν Χαμάς και Χετζμπολάχ στο Ισραήλ.
Η δημοκρατική συντριπτική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του καθεστώτος Όρμπαν προσφέρει στην Ένωση μεγαλύτερη ενότητα στην αντιμετώπιση των μέγιστων κινδύνων. Δεν λύνει το πρόβλημα του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου που έχουν ξεκινήσει Τραμπ – Νετανιάχου αλλά αποτελεί χαμόγελο στο πένθος, αισιόδοξη ακτίνα φωτός στο σκοτάδι.
Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα παραμένει και είναι ο Τραμπ. Δεν νομίζω ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν να βρέθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ που κάθε τρεις και λίγο να εκστομίζει αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές  και μερικές σύντομα αναιρούμενες δηλώσεις, όπως ο σημερινός απρόβλεπτος πρόεδρος τους που πρόσφατα δήλωσε πως είναι ο 9^ος ή 10^ος , δεν θυμάμαι, πόλεμος στο Ιράν που σταμάτησε, χωρίς να λέει ότι αυτός μαζί με το Ισραήλ τον ξεκίνησε!
Και βέβαια δεν λέει ότι πίστευε πως εξοντώνοντας  την ηγετική ομάδα των μουλάδων, το ίδιο με τον  Πούτιν στην Ουκρανία, ότι μέσα σε μια εβδομάδα θα κατέρρεε το καθεστώς, το οποίο όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά αναδείχτηκε μια νέα πιο σκληροπυρηνική ηγετική  ομάδα.
 Μπορεί βέβαια να πέτυχε να καθυστερήσει σημαντικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ξοδεύοντας όμως αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια που θα επιβαρύνουν την οικονομία του, δημιουργώντας ταυτόχρονα μεγάλο πρόβλημα παγκοσμίως, στην προμήθεια πετρελαίου  λόγω της προβληματικής διέλευσης του από τα  στενά του Ορμούζ .

Ταυτόχρονα επέφερε μεγάλο πρόβλημα στις αραβικές χώρες με τον αναπόφευκτο καταποντισμό του τουρισμού τους.
Ο μόνος κερδισμένος από αυτό τον πόλεμο είναι το Ισραήλ, τον αφανισμό του οποίου διακήρυσσαν ηλιθιωδώς  οι μουλάδες και οι παραφυάδες τους που ενισχύονταν από το Ιράν. Από αυτές οι μεν Χαμάς στα κατεχόμενα μετά την ισοπέδωση της Γάζας δεν πολυακούγεται, η Χεσμπολάχ έχει σημαντικά απωθηθεί από τα σύνορα με το Ισραήλ έχοντας υποστεί σοβαρά πλήγματα και οι Χούτι έχουν σε σημαντικό βαθμό λουφάξει.

Η Ευρώπη κατάφερε αυτή την φορά σταματήσει να γλύφει τον Τράμπ και να μην του συμπαρασταθεί, προκαλώντας τον θυμό του και την απειλή του για την  διατήρηση του ΝΑΤΟ. Ίσως τώρα κατανοήσει ότι δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στις ΗΠΑ για την άμυνα της αλλά θα πρέπει ενωμένη να αποκτήσει ανεξάρτητη δική της.
Χαμένος είναι και ο Ερντογάν καθώς ανεπιτυχώς προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ της αντίθεσης του με το Ισραήλ και της φιλίας του με τον Τραμπ.
Εξίσου χαμένο είναι και το Ηνωμένο Βασίλειο που εθιμικά συμβάδιζε πάντα με τις ΗΠΑ. Όπως γράφει και ο Στέφανος Κασιμάτης:
 Η απόλυτη αδυναμία των Βρετανών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των περιστάσεων, όχι μόνο έχει εκθέσει διεθνώς τη Βρετανία, αλλά έχει ανοίξει ολόκληρο πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό της χώρας. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πάνε έξι εβδομάδες από τότε, οι Βρετανοί υποσχέθηκαν να στείλουν ένα αντιτορπιλικό στην Κύπρο, για την προστασία των δικών τους βάσεων. Λοιπόν, ακόμη δεν έχει αναχωρήσει. Αν παρακολουθήσει κάποιος τη σχετική συζήτηση στα βρετανικά ΜΜΕ, μένει κατάπληκτος με αυτά που πληροφορείται. Το Ναυτικό τους, λ.χ., διαθέτει περισσότερους ναυάρχους από πλοία, ο δε αριθμός των λειτουργικών αρμάτων μάχης δεν υπερβαίνει τα εκατό. Δεν χρειάζεται όμως να φτάσουμε τόσο μακριά, αρκεί και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα προστατεύει με τις δυνάμεις της τις βρετανικές βάσεις της Κύπρου. Ποιος θα το φανταζόταν στις αρχές του αιώνα μας…

---

Όσο για τις δύο σύμμαχες χώρες του Ιράν ,Ρωσία και Κίνα και οι δύο περιορίστηκαν μόνο σε κριτική κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποφεύγοντας την οποιαδήποτε στρατιωτική ενίσχυση του. Η μεν Ρωσία ίσως να έδωσε μερικές πληροφορίες για την στόχευση αμερικανικών πολεμικών πλοίων σε ανταπόδοση αντίστοιχων αμερικανικών  πληροφοριών στους Ουκρανούς η δε Κίνα που προμηθεύεται περισσότερο πετρέλαιο από την Σαουδική Αραβία παρά από το Ιράν και έχει 10πλάσιο εμποριο με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρά με το Ιράν δεν θέλει να διαταράξει αυτές τις σχέσεις.

Τέλος η χώρα μας φάνηκε με την αποστολή της  φρεγάτας στην Κύπρο και την πετυχημένη κατάρριψη των πυραύλων από την συστοιχία των Πάτριοτ  μας στην Σαουδική Αραβία ως η μόνη χώρα της Ευρώπης που έχει την ετοιμότητα αλλά και την δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά πυραυλική επίθεση τόσο εναντίον της όσο και εναντίον των συμμάχων της.
Την μόνη επίθεση που δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει η χώρα μας είναι αν πραγματοποιηθεί  η προαγγελθείσα από την Γκιλφόιλ επίσκεψη Τραμπ οπότε ο Μητσοτάκης ως οικοδεσπότης θα αναγκαστεί να πει και αυτός σαν άλλος Τσίπρας για τον Τράμπ ότι:  ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό οπότε θα γίνει εδώ χειρότερο μπάχαλο από το να μας είχε πέσει κανένας πύραυλος!

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννης Βούλγαρης στο άρθρο «Η πολυσήμαντή δίκη των Τεμπών» γράφει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με την Δίκη των Τεμπών που αυτές τις μέρες άρχισε στην Λάρισα. Από το άρθρο αυτό μεταφέρω εδώ μερικές αξιόλογες παραγράφους του.
Οι υποσημειώσεις με έντονα είναι του συγγραφέα ενώ με  ΚΕΦΑΛΑΙΑ είναι δικές μου.

 Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα πολυσήμαντο γεγονός, καθώς η «υπόθεση των Τεμπών» προσέλαβε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που χρειάζεται να υπογραμμιστούν ενόψει της δίκης.
Όσο οι κοινωνίες εκσυγχρονίζονταν, τα «εθνικά δυστυχήματα» έπαυαν να αποδίδονται στο «μοιραίο» η στην «κακιά στιγμή». Αντιθέτως, κέρδιζε έδαφος η πεποίθηση ότι η πρόληψη, η θεσμική οργάνωση, η συλλογική και ατομική ευθύνη έπαιζαν ουσιαστικό ρόλο, είτε για την αποφυγή είτε για τη διαχείριση των συνεπειών τους. Ακόμα σημαντικότερο, άλλαξαν οι απαιτήσεις των πολιτών για ασφάλεια. Μέσα στο νέο πνεύμα της κοινωνίας της ευημερίας, της κατανάλωσης, του ρίσκου (risk society), η «υποχρέωση» του κράτους να εξασφαλίζει την ευζωία των πολιτών έγινε κοινωνικό αξίωμα.
Από τους νεκρούς, τους συνήθως χωρίς όνομα άτυχους που βρέθηκαν στον λάθος τόπο τη λάθος στιγμή, περάσαμε πλέον στα θύματα, με όνομα και επίθετο κατά κανόνα, με συγγενείς που «κληρονομούν» δικαιώματα αποζημίωσης από την πολιτεία, η οποία είναι πλέον σχεδόν εξ ορισμού συνυπαίτια των αιτίων του δυστυχήματος. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα μεταπολεμικά κράτη όντως επιδόθηκαν στη βελτίωση των υποδομών και των δημόσιων υπηρεσιών με στόχο μεταξύ άλλων την ασφάλεια, την πρόληψη και την κατά το δυνατόν προστασία από ενδεχόμενο κίνδυνο ατυχήματος. Βεβαίως, δεν έπαψαν να συμβαίνουν τεχνολογικές καταστροφές και δυστυχήματα, αλλά έγιναν λιγότερο συχνά, και όταν συνέβαιναν έδιναν αφορμή για την πραγματοποίηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ώστε να βελτιωθεί η ασφάλεια.  Αυτή η «υποχρέωση» του κράτους έγινε ουσιαστικός μοχλός εκσυγχρονισμού των κοινωνιών και μέτρο αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των εκάστοτε κυβερνήσεων. 
Σε αυτές τις γενικές τάσεις των σύγχρονων κοινωνιών, η Ελλάδα προσέθετε τουλάχιστον δύο γνωστές δικές της ιδιοτυπίες. Κατ’ αρχάς, τη ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Από τη μια, γενικευμένη καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, από την άλλη, η μόνιμη επίκληση «πού είναι το κράτος». Δηλαδή, εύκολη παραπομπή στο κράτος όλων των προβλημάτων, ενώ Η ΙΔΙΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ. Το δεύτερο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η επίσης γνωστή ΥΠΕΡΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΡΑΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ.
Ολα τα ανωτέρω πορίσματα μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε στην περίπτωση του δυστυχήματος των Τεμπών. Αλλά δεν φτάνουν. Γιατί συνιστά εμφανή ιδιαιτερότητα στη μεταπολεμική ιστορία των εθνικών δυστυχημάτων. Κανένα άλλο δεν παρήγαγε τόση ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΦΟΡΤΙΣΗ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΣΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ, ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΡΕΛΕΣ «ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΣΥΝΕΣ», ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΦΑΙΡΑ.
Δύο νομίζω αιτίες ερμηνεύουν τον ιδιαίτερο τρόπο που ζήσαμε το εθνικό τραύμα των Τεμπών. Η πρώτη είναι το γενικό κλίμα που εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια σε όλες σχεδόν τις δυτικές κοινωνίες: κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, γενικευμένη δυσανεξία μαζί με ανορθολογισμό. Η δεύτερη αιτία ανάγεται στην ιδιαίτερη φάση που περνά ο πολιτικός – κομματικός βίος της χώρας μας: κυριαρχία της κυβερνητικής παράταξης, απουσία συγκροτημένης αντιπολίτευσης, κομματικός κατακερματισμός. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα συγκινησιακά φορτισμένο ζήτημα που τέμνει εγκάρσια όλες τις παρατάξεις ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ, ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. ΜΕΧΡΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ!
 
Η ομαλή διεξαγωγή της και η απόκρουση όλων των προσπαθειών είτε παρεμπόδισης είτε ευτελισμού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η κύρια ευθύνη αναλογεί στους δικαστές, αλλά αφορά όλο τον νομικό κόσμο γιατί ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ ΜΕ ΑΣΥΔΟΤΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.
Η πραγματοποίηση μιας δίκαιης δίκης θα είναι η πολιτική συμβολή των δικαστών στην εξυγίανση της ελληνικής δημοκρατίας σε μια περίοδο που εμφανίζει παρακμιακά συμπτώματα. Συμβολή στην ανάγκη δημιουργίας νέων συναινετικών κοινών τόπων σε μια κοινωνία που φαίνεται να έχει χωριστεί σε (τουλάχιστον) δύο διαφορετικούς κόσμους.
ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ ΕΞΟΥΣΙΕΣ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ, ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΠΛΕΓΜΕΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ, Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ, ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ας ελπίσουμε ότι θα ανταποκριθεί.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---