ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

Τις προηγούμενες μέρες  δύο νέα κόμματα εμφανίστηκαν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν να διαφοροποιούνται τα μέχρι τότε ποσοστά των άλλων κομμάτων. 

Μεγάλος ήταν ο εκνευρισμός στο ΠΑΣΟΚ όταν είδαν σε αυτές από την δεύτερη θέση που βρισκόταν να καταρρέουν στην τρίτη ή τέταρτη θέση.
Η εμφάνιση κάποιου νέου κόμματος ή και πολιτικού αρχηγού πάντα δημιουργεί ελπίδες σε πολλούς που απαντούν εύκολα στους δημοσκόπους ότι θα το ψηφίσουν.
Γράφει χαρακτηριστικά για το φαινόμενο αυτό ο Γιώργος Παπαχρήστος:

 Ιστορικά, υπάρχει η περίπτωση του κόμματος ΚΕΠ (Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών) του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το ίδρυσε τον Μάρτιο του 2001 όντας δήμαρχος Αθηναίων, και με το που εμφανίστηκε, άρχισε να σαρώνει δημοσκοπικά – οι εταιρείες, οι ίδιες αυτές εταιρείες σήμερα που θύουν στα πόδια του ΕΛΑΣ-Τσίπρας τεράστια ποσοστά, έδιναν τότε στο ΚΕΠ, προσέξτε παρακαλώ, από 15%-19% στην πρόθεση ψήφου!!! Με το που εμφανίστηκε, επαναλαμβάνω. Μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, το 19% είχε φτάσει 24%, και όλοι έβλεπαν σε αυτό, το κόμμα που θα έπαιζε στα ζάρια με τους δύο μεγάλους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝουΔου, την εξουσία. Γρήγορα όμως, τα ποσοστά άρχισαν να αποκλιμακώνονται. Μέχρι το τέλος του χρόνου, είχαν πέσει κάτω από 10%. Αποτέλεσμα; Τον Ιούνιο του 2002, χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Αβραμόπουλος ανέστειλε τη λειτουργία του ΚΕΠ, και προσχώρησε στη ΝουΔου του Κώστα Καραμανλή.
Θυμηθείτε επίσης ότι μετά την καθημερινή Κασσελακιάδα από τα ΜΜΕ  αμέσως μετά την ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτόν τον Σεπτέμβριο του 2023, οι πρώτες δημοσκοπήσεις (Metron Analysis, GPO, Pulse) έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται στα επίπεδα του 14% με 17% στην πρόθεση ψήφου. Σήμερα οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται ο Κασσελάκης.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι κόμματα που ο λόγος δημιουργίας τους είναι η πολιτική διαμαρτυρία στα διαδραματιζόμενα  στην   πολιτική ζωή της χώρας  μπορεί με την δημιουργία τους να εμφανίσουν κάποια δυναμική αλλά σύντομα όπως οι μετεωρίτες  εξαφανίζονται.
Οι ΑΝΕΛ στις εκλογές του Μάϊου 2012, λίγους μήνες μετά την δημιουργία τους, πέτυχαν ένα ποσοστό 10,6% που μειώθηκε στο 4,75% στις δεύτερες εκλογές του 2015 παρά το γεγονός ότι συμμετείχαν στην κυβέρνηση, για να καταλήξουν στις ευρωεκλογές του 2019 στο 0,8% με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Την ίδια περίοδο (2012-2019) ένα άλλο γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας ήταν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που έφτασε στις εκλογές του  2015  στο 7% για να μείνει τελικά εκτός κοινοβουλίου με 2, 93% το 2019 πριν να καταδικαστούν ως εγκληματίες τα ηγετικά της στελέχη.

Στις αρχές του έτους στις δημοσκοπήσεις η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η δημοφιλέστερη από τους  πολιτικούς αρχηγούς και το κόμμα της ερχόταν δεύτερο  με ποσοστό περίπου 15%
Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc στο 15,7% βρίσκεται το ΕΛΑΣ ενώ η Ζωή κατακρημνίστηκε στο 5,4%
Τέλος το έτερον νεοεμφανισθέν κόμμα είναι της κβαντικής παιδιάτρου, που ως γνήσιο κόμμα διαμαρτυρίας αγκαλιάστηκε αρχικά από την αριστερά (ο Αρβανίτης την εμφάνισε στο Ευρωκοινοβουλιο, με την Ζωή είχε θερμούς εναγκαλισμούς κτλ) με αποτέλεσμα να εμφανίζει στην πρώτη δημοσκοπική μέτρησή της  δυνητική ψήφο 21,1%   μέχρι που έδειξε ότι μάλλον κινείται στον χώρο της ακροδεξιάς και των θρησκόληπτων με ταυτόχρονη δημοσκοπική κατρακύλα.

Με την εμφάνιση του Τσίπρα κατέβηκε  αυτόματα στην 3η θέση με 12.6% συμπιέζοντας το ΠΑΣΟΚ στην τέταρτη με 10,5. (έρευνα Opinion Poll για Action 24). 
Αν θυμάστε ίδιος ο Ανδρουλάκης, με το που εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2021, είδε τα ποσοστά του κόμματος να φλερτάρουν για καιρό με το 20%, πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Στις εκλογές του ’23, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να γράψει 12%, στο 11,83% έμεινε.
Όπως γράφει και η Κατερίνα Παναγοπούλου: Το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας ότι ο κόσμος αποδοκίμασε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοκτονικά θεώρησε ότι για να καλύψει το κενό πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ρητορική και επιχειρηματολογία ΣΥΡΙΖΑ, μάζεψε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζοντας τη δεξαμενή του Κέντρου στη ΝΔ, και τώρα που επέστρεψε ο ορίτζιναλ συριζαίος αρχηγός, χάνει και την εναπομείνασα δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, το κεντρώο ακροατήριο δηλώνει, έστω απρόθυμα, ότι θα ψηφίσει ξανά Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον στις δημοσκοπήσεις με 15 μονάδες διαφορά πρώτο, αφού ακούει με τρόμο το πρώην κεντρώο ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για κοινά μέτωπα με εκείνους που έλεγαν ότι θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν.

Κανείς δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσκοπικά δεδομένα  η πλειοψηφία των πολιτών (56,6%) θα ψηφίσει για πολιτική σταθερότητα, ενώ 33,5% για διαμαρτυρία.
Τα υψηλότερα ποσοστά που επιλέγουν σταθερότητα είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ με 78.5%, του ΠΑΣΟΚ με 62% και του ΣΥΡΙΖΑ με 50.8%.
Από την άλλη τα υψηλότερα ποσοστά υπέρ της διαμαρτυρίας βρίσκονται ανάμεσα στους ψηφοφόρους του Κ.Κ.Ε με 55.7%, της Λύσης με 50% και της Πλεύσης με 48%.
Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες (78,6%) θεωρούν σημαντικό ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια μείζονα κρίση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με 29%, ακολουθούμενος από τον Αλέξη Τσίπρα με 13,2%.
Προσωπικά πιστεύω πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να συσπειρώσει σε σημαντικό βαθμό τους αριστερούς,  που δεν ανήκουν σε προσωποπαγή κόμματα, όπως της Ζωής και του Γιάνη με ένα Ν που δύσκολα τα βλέπω να μπαίνουν στην Βουλή.
Η Καρυστιανού χωρίς καμιά αντίστοιχη πολιτική παιδεία όσο αναπτύσσει τις θέσεις που θα της έχουν γράψει το πολυποίκιλης προέλευσης επιτελείο της, θα επιβεβαιώνει την παροιμία που λέει το τι γένεται όσο ανεβαίνει η  μαϊμού, καθώς θα γίνονται γνωστές οι θρησκόληπτες ακροδεξιές απόψεις της διανθισμένες με ρωσόφιλες θέσεις.
Ο Ανδρουλάκης αν καταφέρει να απαλλαγεί από τον ανεκδιήγητο Δούκα και σταματήσει τις ανοησίες για πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο και το εξ ίσου βλακώδες ότι «δεν θα συνεργαστεί με κανένα κόμμα» και πει το λογικό ότι οι πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες δεν προκαθορίζονται, αλλά είτε μας αρέσει ή όχι, εξαρτώνται από την ετυμηγορία του λαού, ίσως δει μια δημοσκοπική ανάκαμψη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από αξιολόγηση.

Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ -ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ- ΑΝΑΛΥΕΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ «ΚΟΛΛΗΤΟΙ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Ο Χρίστος Χωμενίδης στο κείμενο του με τίτλο ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ περιγράφει με ενάργεια την πρόσφατη ιστορία από την άνοδο μέχρι την σημερινή εξευτελιστική κατάσταση ενός τμήματος της αριστεράς που κάποτε  έδινε την ελπίδα ότι, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το παλαιολιθικό ΚΚΕ, θα μπορούσε να προσφέρει στην χώρα μια νέα, ελπιδοφόρα και βασισμένη σε δημοκρατικές αρχές αριστερά.
Διαβάζοντας αυτή την ιστορική αναδρομή  σκέφτηκα να προστρέξω και σε επίκαιρα κείμενα που είχα γράψει, για τα διάφορα πρόσωπα που αναφέρει ο Χωμενίδης, τα χρόνια που γράφει στο άρθρο του.
Έτσι μπορεί κανείς να έχει μια ευρύτερη άποψη για όσα έγιναν το πρόσφατο παρελθόν στην χώρα μας.

Τους λοιδορούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»
Ο λόγος για τους βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Η οποία ναυάγησε στα ρηχά και δεν θα διεκδικήσει -καθώς φαίνεται- ποτέ την ψήφο μας σε εθνικές εκλογές. Και για τα απομεινάρια του Σύριζα, που επιμένουν να αλληλοσπαράζονται μέχρι να διαλυθούν οριστικά. Για την Αχτσιόγλου( ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ, ΤΑ ΣΟΥΤΙΕΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)  και τον Τσακαλώτο.( Ανεμόσκαλες)
Τον Σακελλαρίδη και τον Φίλη – φέρει τουλάχιστον ο Φίλης ως παράσημο τη σύγκρουσή του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που του στοίχισε το υπουργείο Παιδείας .( Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ) Για τον Παππά και για τη Δούρου. (Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ)
Βρίσκω τη χλεύη μικρόψυχη. Όσο ήταν στα ντουζένια τους, τότε μάλιστα, οφείλαμε να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί – το ίδιο πρέπει να κάνουμε με τον καθένα που ασκεί εξουσία. Σήμερα όμως; Γιατί να κλωτσάμε τους πεσμένους; «Για χάρη της ιστορικής μνήμης» θα απαντήσει κάποιος. «Που δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Για να μην ξαναεμπιστευτούμε ποτέ τις ζωές μας σε ανάλογους φωστήρες.»
Αφού λοιπόν μιλάμε για την Ιστορία, ας την πιάσουμε από την αρχή.
Κοιτίδα της «Πρώτη Φορά Αριστερά» στάθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το μακρινό 1968, όταν κάποιοι κομμουνιστές αποχώρησαν από το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ. Είχαν μπουχτίσει με τον δογματισμό, την καμαρίλα, την άνευ όρων υποταγή στη γραμμή και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης. Πίστευαν, ρομαντικά πλην φλογερά, ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός ήταν ο ορθός δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Πως είχε έρθει απλώς ο Στάλιν ως σφετεριστής και τον είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο. «Εάν ζούσε ο Λένιν μερικά χρόνια ακόμα, θα εφάρμοζε τη Νέα Οικονομική Πολιτική και θα αποφεύγονταν και οι λιμοί και τα γκούλαγκ…» Επαγγέλλονταν τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Τα ίδια πάνω-κάτω υποστήριζε και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που -με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- είχε πάρει 34%. Και οι Ισπανοί με επικεφαλής τον Σαντιάγκο Καρίλιο. Εν μέρει και οι Γάλλοι με τον Ζορζ Μαρσαί. Εδώ είχαμε τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λεωνίδα Κύρκο.( ΟΤΑΝ ΣΤΑ 84 ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΑ.. και  «Ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον Εμφύλιο – Θα μας κυβερνούσαν κάτι γελοία ανθρωπάκια» )
Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ εσωτερικού στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης στάθηκαν απογοητευτικές. Ασφυκτιούσε ανάμεσα στο επελαύνον Πασόκ και στο μονολιθικό ΚΚΕ. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω το εκπροσωπούσε στη Βουλή ο Κύρκος, που τον σατίριζε ανηλεώς ο Χάρρυ Κλυν. Με χίλια ζόρια, με αλλεπάλληλους εράνους, κρατιόταν σε κυκλοφορία η «Αυγή». Και με τη «συντροφική βοήθεια» -για να τα λέμε όλα- όσων «λαϊκών δημοκρατιών» ήθελαν να μπουν στη μύτη της Μόσχας, κυρίως της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου.
Καίτοι δεν μπόρεσε ποτέ να αβγατήσει τους ψηφοφόρους του, το ΚΚΕ εσωτερικού άφησε ένα διακριτό και θετικό αποτύπωμα. Ανέδειξε την οικολογία. Εναγκαλίστηκε -δεκαετίες πριν αυτό γίνει της μόδας- τις διαφορετικότητες. Στο φεστιβάλ της Αυγής, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, είχε περίπτερο η Ανεξάρτητη Κίνηση Ομοφυλοφίλων – σκανδαλίζονταν σιωπηλά οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές. Εκεί έδωσαν συναυλίες ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1980, το ΚΚΕ εσωτερικού έσωσε την τιμή ολόκληρου του «προοδευτικού χώρου» ψηφίζοντας -μόνον εκείνο- υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ποιοί ανήκαν στο ΚΚΕ εσωτερικού; Άνθρωποι, καταρχήν, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν να σταδιοδρομήσουν -ούτε βεβαίως να πλουτίσουν- από την πολιτική. Αγνοί αγωνιστές σαν τον Χρόνη Μίσσιο, διανοούμενοι ιδαίτερου βεληνεκούς σαν τον Άγγελο Ελεφάντη και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη,( ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ) ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης…(ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ)
 Και αρκετοί εναλλακτικοί και ατίθασοι νεαροί, που δεν θα άντεχαν ούτε τον στενό κορσέ της ΚΝΕ ούτε τη -μέχρι γραφικότητας- αμετροέπεια των μαοϊκών. Το ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, μια δεξαμενή σκέψης. Στη χειρότερη, ένα κλειστό κλαμπ, αποκομμένο από την ελληνική κοινωνία.  

---

Εάν ένα ταλέντο διαθέτει η αριστερά παντού και πάντα, είναι εκείνο των διασπάσεων. Οσάκις μάλιστα δεν υπάρχει ως συγκολλητική ύλη η εξουσία, όποιος, οποτεδήποτε μειοψηφεί, φοράει το καπελάκι του στραβά και φεύγει. Για να ιδρύσει παραδίπλα το δικό τους μαγαζί. Ο ιστορικός που θα αποφάσιζε να καταγράψει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, θα έπρεπε να έχει υπομονή εντομολόγου. Β’ Πανελλαδική, ΕΑΡ, ΑΚΟΑ…
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είχε μπει σε μια περιδίνηση που θα οδηγούσε στον οριστικό μαρασμό του. Εάν δεν κυβερνούσε τη Σοβιετική Ένωση ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Εάν δεν όφειλε -εκόν, άκον- το ΚΚΕ να υιοθετήσει τα αιτήματα της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που εκπορεύονταν από τη Μόσχα. Εάν δεν συμφιλιώνονταν στα γεράματα ο Χαρίλαος Φλωράκης με τον Λεωνίδα Κύρκο και αν δεν ίδρυαν, το 1989, τον Συνασπισμό. Ο οποίος έλαβε τον Ιούνιο του ίδιου έτους 13,1% και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με πρόταγμα την κάθαρση από τα σκάνδαλα του Πασόκ. (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ)
Τον Φλωράκη διαδέχθηκε η Μαρία Δαμανάκη. Τα ποσοστά, το 1993, έπεσαν στο 2,94% - ο Συνασπισμός έμεινε εκτός Βουλής. Η Μαρία παραιτήθηκε, εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. 5% το 1996, 3% και κάτι λίγο στις δυό επόμενες εκλογές. «Ψηφίστε Συνασπισμό» σχεδόν μάς εκβίαζαν συναισθηματικά. «Δώστε του το φιλί της ζωής…»
Τα ιδρυτικά στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού είχαν συγχωρεθεί, αφυπηρετήσει έστω. Όσοι τους είχαν διαδεχθεί στα καθοδηγητικά όργανα ήταν πιο αιθεροβάμμονες. Ή πιο κυνικοί. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Έτσι, ο Συνασπισμός άνοιξε το 2004 τις πόρτες του και καλοδέχθηκε κάτι απίθανα γκρουπούσκουλα, από διεγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι Τροτσκιστές. Συν το προσωπικό βιλαέτι του Μανώλη Γλέζου. (ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ )

Το κόμμα έγινε πολυσυλλεκτικό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Με συνιστώσες. Τότε περίπου ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα.
Ο μύθος εξελίχθηκε φαουστικά. Μεφιστοφελικός ο Τσίπρας, πρόσωπο με ατόφια γοητεία, με ελαφρολαϊκή ακτινοβολία που υπερέβαινε εντυπωσιακά τον πολιτικό του χώρο, συνήψε με τους συντρόφους του μια άρρητη συμφωνία. «Εσείς θα απαρνηθείτε την ψυχή σας. Κι εγώ θα σας οδηγήσω στην εξουσία.» (το πρώτο από αρκετά που αναφέρονται στον Τσίπρα Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ )
Πώς έγινε κι απάτησαν όσα πολύ αγάπησαν; – για να θυμηθούμε το τραγούδι των Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη. Πώς προσεχώρησαν στον λαϊκισμό, στην πιο χυδαία συχνά εκδοχή του, στον αυριανισμό; Και έφτασαν να συντηρούν στα υπόγεια της πλατείας Κουμουνδούρου φάλαγγα από τρολς του διαδικτύου, που δολοφονούσαν χαρακτήρες πολιτικών τους αντιπάλων; Και έφτασαν να πλασσάρουν στους γονατισμένους από την κρίση Έλληνες φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να τους υπόσχονται ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, πως με τα μαγικά του Βαρουφάκη οι δανειστές και οι αγορές θα υποκλίνονταν μπροστά μας;  (Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ)
Πώς δέχθηκαν να συνεργαστούν με τον Πάνο Καμμένο,( ΚΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ και  Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΩΝ)  πώς άνοιξαν την αγκαλιά τους σε προσωπικότητες σαν τη Ραχήλ Μακρή και τον -σπουδαίο κωμικό μα κατά βάθος αστρολόγο- Παύλο Χαϊκάλη; Την ημέρα που ο Παύλος Χαϊκάλης ανέλαβε χαρτοφυλάκιο σε αριστερή κυβέρνηση, έτριξαν κόκκαλα στην Καισαριανή και στη Μακρόνησο.( Ο κ.ΧΑΪΚΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ)
Ήταν κακοί ως υπουργοί ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, ο Τσακαλώτος; Εάν μιλάμε για τη δεύτερη περίοδο των Συριζανέλ -από τον Σεπτέμβριο του 2015-, δεν ήταν διόλου χειρότεροι από τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Εφάρμοζαν ευλαβικά το τρίτο μνημόνιο. Έδειχναν μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους οικονομικά πιο ευάλωτους εις βάρος όχι της ανώτερης μα της μεσαίας τάξης. Η οποία τους τιμώρησε στις εκλογές του 2019. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη τους κατρακύλα.

Έχοντας χάσει πρώτα την ψυχή τους κι έπειτα την πολιτική ισχύ τους, έφτασαν με σπασμωδικότητες και παλινωδίες στο σημερινό χάλι. Να έχουν πριονίσει σύριζα τις ρίζες τους και να μην βγάζουν φρέσκα κλαδιά. Να αναπολούν τις έωλες δόξες τους, να αναζητούν απεγνωσμένα μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Και να μην βλέπουν παρά τον Αλέξη Τσίπρα, που όπως τότε τους ανέβασε -δεν μπορεί-, θα τους ανεβάσει ξανά.( ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
Συμπεριφέρονται σαν τα ποντίκια σήμερα τα στελέχη της κάποτε ανανεωτικής, κατόπιν ριζοσπαστικής κι εν τέλει λαϊκίστικης Αριστεράς. Όχι επειδή εγκαταλείπουν τα καραβοτσακισμένα κόμματά τους. Μα διότι ακολουθούν υπνωτισμένα τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΤΟΥ

Η λαλίστατη Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά από τους συχνούς και για μεγάλο διάστημα θερμούς εναγκαλισμούς της στο παρελθόν με την Μαρία Καρυστιανού, απέφυγε  να σχολιάσει την αναγγελία δημιουργία κόμματος από αυτήν, παρά το γεγονός ότι το κόμμα αυτό σίγουρα, αν κατέβει στις εκλογές, θα προσελκύσει ένα μέρος από τους ψηφοφόρους της. Απλά τον Γενάρη σε συνέντευξη της στην ΕΡΤ προφανώς διακατεχόμενη από αυτό που λέγαμε στο χωριό μας,  Wishful thinking είχε πει για το θέμα αυτό «Δεν θα επηρεάσει την Πλεύση Ελευθερίας κανένας»!

Μετά δε τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις και την καλόγρια από την Συρία, που μιλάει μόνο αραμαϊκά, και την οποία συμβουλεύεται (άραγε πως,με νοήματα; ) ο επικεφαλής την ΝΙΚΗΣ  Δημήτρης Νατσιός κατάλαβε ότι η Καρυστιανού σκοπεύει να «ψαρέψει» ψηφοφόρους από τον δικό του χώρο οπότε σε συνέντευξη του στην εκπομπή  «Κοινωνία Ώρα MEGA» της άνοιξε την αγκαλιά  του και προτιμώντας να την έχει μαζί του παρά απέναντι του, είπε:
«Ταυτίζονται οι απόψεις της κυρίας Καρυστιανού με της Νίκης…..
 όταν θα εξαγγείλει – γιατί δεν είναι μόνο μία θέση – όλες τις θέσεις για πολλά θέματα σοβαρά και κρίσιμα της ελληνικής πολιτείας και δούμε από ποιους ανθρώπους πλαισιώνεται, τότε ευλόγως, δημοκρατικά θα καταθέσουμε και εμείς την άποψή μας. Από κει και πέρα καμία πίεση. Άμα θέλει να έρθει η κυρία Καρυστιανού στο κόμμα μας με τα χαράς.

Ο έτερος δε που αισθάνεται ότι κινδυνεύει να χάσει αρκετούς από τους εκλεκτούς ψεκασμένους ψηφοφόρους του και παρέμενε σιωπηλός μέχρι να εξαγγελθεί το νέο κόμμα, παρά το ότι μέσα του κινδύνευε να σκάσει,  ήταν ο Βελόπουλος , ο οποίος τελικά δεν άντεξε και είπε στο ΚΟΝΤΡΑ :
Η μάνα η χαροκαμένη που ψάχνει δικαιοσύνη, που ξεκινά μια δίκη, φαντάζομαι ότι το μυαλό της θα ήταν εκεί. Μήπως είναι πρωταπριλιάτικο; Είναι ανάξιο σχολιασμού. Δεν μπορώ να ψάχνω δικαιοσύνη για τα παιδιά και να σκέφτομαι κόμματα.
Δεν την είχα σχολιάσει ποτέ παρά το γεγονός ότι κάποια στιγμή είπε πολιτικά πράγματα για μένα που δεν ισχύουν, αλλά δεν γίνεται. Ξεκινάει η δίκη για τα Τέμπη και το μυαλό στο κόμμα; Αποκλείεται, είναι πρωταπριλιάτικο, δεν γίνεται, αλλιώς κάτι δεν πάει καλά ..ξέρετε που απευθύνεται; Εγώ δεν ξέρω

 είπε ακόμα για τη Μαρία Καρυστιανού «από τη μια κατά των αμβλώσεων και από την άλλη υπέρ του γάμου ομοφύλων, κάτι δεν πάει καλά».
«Ας κάνει κόμμα να δούμε τις αρχές και το πρόγραμμα, αν υπάρχει, και βλέπουμε»

Για να σχολιάσει με ευστοχία ο Στέφανος Κασιμάτης:
«Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε». Θυμάστε σύνθημα; Λεγόταν τραγουδιστά, από μια χορωδία, και με αυτό κατέβηκε ο Κώστας Καραμανλής (ο μετέπειτα Ακάματος) στις εκλογές του 1996 και τις έχασε. Ηταν επινόηση κάποιου γκουρού της διαφήμισης από τη Θεσσαλονίκη (οξύμωρο, αλλά έτσι τον παρουσίαζαν), τον οποίο είχε ανακαλύψει ο Αρης Σπηλιωτόπουλος – αυτός που σήμερα θαυμάζει τον Αλέξη Καραμήτρο.
Το επανέφερε στη μνήμη μου η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, το «Ξεκινάμε». Πρόκειται για ρετρό ηθικολογία του είδους που χρησιμοποιούσε η Νεοκαραμανλική ΝΔ: οι διεφθαρμένοι είναι απέναντι, εμείς είμαστε οι ηθικοί. Το ξαναζήσαμε επίσης με τον ΣΥΡΙΑ, που το σερβίρισε στη δική του παραλλαγή. Γενικώς, δεν είναι τίποτα πρωτότυπο, είναι ένα παμπάλαιο κόλπο, που λειτουργεί εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Για την κ. Καρυστιανού, δεν υπάρχουν. Αρκεί και μόνο το ότι, στο εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας, βάζει έναν αφηγητή ή, μάλλον, πολλούς, γιατί μιλούν στον πληθυντικό, να παρουσιάζουν σε τρίτο πρόσωπο την κ. Καρυστιανού. Αρκεί για να καταλάβεις πόσο έχει υπερτιμήσει τις δυνατότητές της και πόσο έχει υποτιμήσει τον στόχο της.
Εχει σημασία ότι, για πρώτη φορά, της επιτέθηκε ευθέως ο Κυριάκος Βελόπουλος. Ευλόγως, διότι αυτός κινδυνεύει από την κ. Καρυστιανού και το κόμμα της, το δικό του κοινό είναι ευεπίφορο στη σαγήνη της. Αν υποθέσουμε ότι το κοινό στο οποίο ψαρεύουν βρίσκεται σε εκείνο το τρομακτικό 30% που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, τότε ο κ. Βελόπουλος εκπροσωπεί τη «low brow» ψέκα, ενώ η κ. Καρυστιανού, με την καθωσπρέπει παρουσία της και την ευπρέπειά της, εκπροσωπεί τη «high brow» ψέκα – τη διανόηση της ψέκας ούτως ειπείν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο επιστημονικός χώρος φαίνεται ότι θα χάσει ένα διακεκριμένο μέλος της που έχει διαπρέψει στην Μεταβολομική, την Κβαντική Ιατρική, την Γνωστική Ομοιοπαθητική, το Functional medicine και την Νευροανάδραση ,όπως σεμνά γράφει στον ιστότοπο της η Μαρία Καρυστιανού, για να το κερδίσει η πολιτική.
Kάτω από την ομπρέλα της «κβαντικής ιατρικής», η οποία υπόσχεται ακόμη και την «αποτοξίνωση» του ανθρώπινου οργανισμού από τον εμβολιασμό κατά της COVID-19 (!) γεννήθηκε ο «βιοσυντονισμός», που σήμερα διαφημίζεται σε ιστοτόπους ιατρείων και κέντρων ευεξίας και στην Ελλάδα με την τιμή μιας συνεδρίας βιοσυντονισμού να κυμαίνεται από 50-500 ευρώ με 3 συνεδρίες-εφαρμογές να είναι ο μέσος όρος ενός πακέτου θεραπείας.
Δεν έχει καμία σημασία ότι ο καθηγητής και  ιδρυτής των πανεπιστημιακών εκδόσεων Κρήτης Στέφανος Τραχανάς θεωρεί την κβαντική ιατρική ότι «είναι μια καθαρά ψευδοεπιστημονική επινόηση προς άγραν ανυποψίαστων πελατών»
Και με την πολιτική όμως μπορείς να προσελκύσεις ανυποψίαστους ψηφοφόρους  διακηρύσσοντας  ότι θα διαγωνιστείς για δικαιοσύνη, διαφάνεια, δημοκρατία, ανεξαρτησία κτλ δηλαδή τα ίδια ακριβώς, που κατά περίεργο τρόπο,  διακηρύσσουν και όλα τα άλλα κόμματα! 

Και όλα αυτά παρά την δελεαστική πρόταση, που κατά δήλωση της, της είχε γίνει να αναλάβει το Υπουργείο Δικαιοσύνης!
Και όπως γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης : Ομως η Μαρία Καρυστιανού την αρνήθηκε, όπως η ίδια αποκάλυψε σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή της. Πώς θα ήταν δυνατόν να δεχθεί; Η κυρία Καρυστιανού είναι υπεράνω του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Άφησε (προσωρινά, ελπίζουμε) την κβαντική ιατρική στην ησυχία της και κατεβαίνει στην πολιτική, με σημαία της τον άνθρωπο και την αγάπη, για να μας γλιτώσει από τα νύχια του συστήματος. Δεν θα εξαγοραζόταν, λοιπόν, για μια προφορική υπόσχεση που η πραγματοποίησή της εξαρτάται από το άδηλο μέλλον. Το ενδιαφέρον εδώ, όμως, είναι ποιο κόμμα τής έκανε την πρόταση. Αυτό θα είχε αξία να μαθαίναμε, γιατί είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, για την αυτοπροστασία μας, ποιος μπορεί να είναι τόσο ανόητος και αδίστακτος συγχρόνως. Και αφού ο ίδιος είναι αδύνατο να μας το πει, εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις εργασίας.
Αποκλείουμε εξαρχής τη ΝΔ, διότι η κυρία Καρυστιανού θέλει να στείλει τον πρόεδρο του κόμματος και σημερινό πρωθυπουργό στη φυλακή. Αποκλείουμε και το ΚΚΕ λόγω της αυστηρότητας του θρησκευτικού χαρακτήρα του, όπως επίσης την Πλεύση Ελευθερίας και τη Νίκη. Τη μεν Πλεύση για τον λόγο ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν θα προσέφερε ποτέ υπουργείο σε κανέναν, επειδή θα τα κρατούσε όλα η ίδια για τον εαυτό της, τη δε Νίκη επειδή αυτοί είναι πάρα πολύ ντροπαλοί, αγοραφοβικοί σχεδόν, σε σημείο που δεν πρέπει να μιλάνε ούτε μεταξύ τους. (Κατά πάσα πιθανότητα, μόνο προσεύχονται με κλειστά μάτια ή απλώς κοιμούνται…) Τέλος, αποκλείουμε και την Ελληνική Λύση για τον λόγο ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι μια ηπιότερη εκδοχή της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προς τον αυταρχισμό και δεν θα ανεχόταν ανταγωνισμό. Παρέλειψα να προσθέσω τη Νέα Αριστερά, αλλά δεν πειράζει. Ετσι, με την εις άτοπον απαγωγή, μας μένουν δύο ύποπτοι: ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ…
Βέβαια το πρόβλημα με την δημιουργία ενός κόμματος είναι και από ποια άτομα θα στελεχωθεί. Αρκετά πιθανή είναι η δικηγόρος της που είχε ξανακατέβει σε εκλογές με την ΝΙΚΗ, δεν ξέρω  για την αστρολόγο από το Χάρβαρντ, αλλά σίγουρα αποκλείω την καλόγρια που μιλάει αραμαϊκά.

Ο Μάνος Βουλαρίνος όμως κάνει μερικές εύστοχες προτάσεις για πολιτικούς που έχουν διακριθεί στο παρελθόν, όπως για την  ατυχήσασα στην τελευταία συνεργασία της με τον Τράγκα λόγω του θανάτου του,  Ραχήλ Μακρή, τον  κομψό πλέον Πάνο Καμμένο, την Θεοδώρα Τζάκρη, τον  «γέροντα η ευχή» Νικολόπουλο, τον δόκτορα και πατριάρχη των αντιεμβολιαστών Πετράκο, τον ειδικό στην τέχνη ιατρό Παπαδόπουλο της ΝΙΚΗΣ και βέβαια τον πανταχού παρόντα Νικόλαο Φαραντούρη.
Υπάρχουν όμως και ακόμα δύο πολιτικοί  που πάντα προσέχουν το τι λένε και που αρκετό καιρό πριν είχαν πει ότι η ολιστική ιατρός έχει όλα τα προσόντα για να γίνει πρωθυπουργός της χώρας, η Έλενα Ακρίτα και ο Νίκος Κοτζιάς. 

Μόνο που δεν ξέρω αν συνεχίζουν να το πιστεύουν αφ΄ότου μεγάλη παγωμάρα έπεσε στην αριστερά και στους εκεί υποστηρικτές της, όταν με τις δηλώσεις της διαπίστωσαν ότι πολιτικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Βελόπουλο και τον Νατσιό.

Πάντως ο Αθανάσιος Τσόκας, καθηγητής μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πολιτευτής με το κόμμα της ΝΙΚΗΣ δήλωσε: «έχω τη ΧΑΡΑ να συμμετέχω στη διαμόρφωση του Προγράμματος, αυτού του ανεπανάληπτου ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ!».
Πιστεύει και αυτός ότι :«η ΜΑΡΙΑ της Ελλάδας μας στις επικείμενες Βουλευτικές εκλογές, θα στεφθεί ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και θα είναι Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ Πρωθυπουργός και Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ που θα κυβερνά ΜΑΖΙ με το Λαό της, κάνοντας συχνή χρήση, της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, για σοβαρά κοινωνικά θέματα!!!».

Παρά δε  το σύνθημα της εποχής «τόπο στα νιάτα» η μάνα των Τεμπών έχει ήδη διαλέξει την 93χρονη οικονομολόγο Μαρία Νεγραπόντη Δεληβάνη , γνωστή για τις υπέρ της δραχμής απόψεις της, για τα οικονομικά του κόμματος της. 
Τέλος ίσως πολύτιμος συνεργάτης της να σταθεί ο γνωστός για τα περδόμενα ανέκδοτα του Λαζόπουλος, που για να ξεπεράσει την Ακρίτα και τον Κοτζιά είπε ότι η Καρυστιανού έπρεπε να είναι η πρόεδρος της Δημοκρατίας μας! 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Η ΜΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΩΝ ΗΤΤΗΜΕΝΩΝ της Σώτης Τριανταφύλλου.

 

Μεταφέρω εδώ μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες παραγράφους από το εξαιρετικό κείμενο της  Σώτης Τριανταφύλλου με τίτλο Η μη συναίνεση των ηττημένων που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ.

Όσο για την υπόθεση των Τεμπών –από τραγωδία, το πολύνεκρο δυστύχημα εξελίχθηκε σε «υπόθεση»– η οποία συνοδεύτηκε από κραιπάλη ψευδολογίας και μπουρδολογίας, απέδειξε ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν διδαχθεί στο σχολείο, στην οικογένεια και στην ευρύτερη κοινωνία τις στοιχειώδεις αρχές της πολιτικής αγωγής. «Τα Τέμπη» έγιναν η τέλεια αφορμή για να αμφισβητηθεί η ίδια η ουσία της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ιδιαίτερα από εκείνους που δεν είναι αφοσιωμένοι στο δημοκρατικό πολίτευμα. Έτσι, διάφοροι πουτινικοί, ισλαμόφιλοι, θαυμαστές υβριδικών καθεστώτων, ανοκρατιών και τρομοκρατικών ομάδων «για τον καλό σκοπό», απορρίπτουν, με ποικίλες αφορμές –προπάντων με αφορμή τη «συγκάλυψη»– τον θεμελιώδη κανόνα της δημοκρατίας: την αποδοχή των εκλογικών αποτελεσμάτων. Για μια ακόμα φορά δηλαδή, εφόσον στην Ελλάδα, αμέσως μετά τις εκάστοτε βουλευτικές εκλογές συνηθίζουμε να ζητούμε άλλες, «πρόωρες», με την ελπίδα ότι το αποτέλεσμα θα διαφέρει κι ότι θα μας συμφέρει.

Τέτοιες αμφισβητήσεις έχουν καταγραφεί σε πολλές αυταρχικές χώρες –στη Βενεζουέλα, στη Ζιμπάμπουε, στη Μιανμάρ, στην Ταϋλάνδη· το 2020 στις ΗΠΑ, συμμορίες τραμπιστών, που έχαψαν το παραμύθι του Fox News, του Newsmax και του OANN, αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών αποκαλύπτοντας τη βαρβαρότητα των αμερικανικών πολιτικών ηθών. Μέσω αυτών των ηθών, που μοιάζουν με τα δικά μας, επανεξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος συμβάλλει στην υποχώρηση των ελέγχων και ισορροπιών και υπονομεύει την ανεξαρτησία των θεσμών και τη διάκριση των εξουσιών. Για πολιτικούς όπως ο Ντόναλντ Τραμπ (ή ο Ζαΐρ Μπολσονάρου^⁎), αλλά και για πολλούς στην αριστερά, το Κόμμα και ο αρχηγός είναι αυτοί που δικαιούνται να νομοθετούν, να δικάζουν, να αστυνομεύουν και να εκτελούν τις αποφάσεις.

Στην Ελλάδα πάντως, παρά την εκτεταμένη ευνοιοκρατία (δεξιά και αριστερά), κανένα κόμμα δεν έχει αλώσει τον κρατικό μηχανισμό: οι θεσμοί είναι πράγματι ασθενικοί, οκνηροί και δυσλειτουργικοί· αλλά, όπου είναι κομματικοποιημένοι, κλίνουν συνήθως προς την αριστερά· η αριστερά κατέχει το ιστορικό αφήγημα και το λεξιλόγιο της καθημερινότητας: «καρτέλ σε ενέργεια και σούπερ μάρκετ^⁎⁎», «ολιγοπώλια», «αισχροκέρδεια», «ρατσισμός», «αυταρχισμός», «αστυνομοκρατία», «φτωχοποίηση»· και ως απάντηση, «πολιτική ανυπακοή», «συμπερίληψη», «προστασία ευπαθών ομάδων». Με αυτό το λεξιλόγιο κατασκευάζει τον φανταστικό κόσμο της «χούντας» καθιστώντας απαραίτητες τις εκλογές –«νωπή εντολή»!– που θα επανορθώσουν την πολιτική εκτροπή και θα μας απαλλάξουν από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Στη χώρα μας υπάρχει μόνιμο πρόβλημα μη συναίνεσης των ηττημένων στις εκλογές. Η αριστερά, που πιστεύει ότι καμιά άλλη παράταξη δεν νομιμοποιείται να κερδίζει τις εκλογές –όσο αυτές διενεργούνται προτού επικρατήσει ο σοσιαλισμός– επιμένει ότι όλες οι νίκες της «δεξιάς» είναι αποτέλεσμα χειραγώγησης: άλλοτε τρομοκρατίας, άλλοτε νοθείας, άλλοτε παραπλάνησης, στην οποία συμμετέχουν, αδιαλείπτως, ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι και διεφθαρμένοι προπαγανδιστές. Η διαρκής αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος συνοδεύεται, εκτός από την ιδεολογική και ηθικολογική πόλωση (Καλοί εναντίον Κακών), από το φαινόμενο της αδιάκοπης προεκλογικής εκστρατείας κατά την οποία τα κόμματα δεν συνεργάζονται στα νομοθετικά σώματα αλλά συμπεριφέρονται συνθηματολογικά εμποδίζοντας τη λειτουργία του Κοινοβουλίου και των θεσμών. Πρόκειται για σοβαρή παθολογία: η ρητορική «Φύγετε!», η απαξίωση του Κοινοβουλίου, η διασπορά υποψιών δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για θεωρίες συνωμοσίας· για εξωφρενικά αφηγήματα που πείθουν το κοινό ότι η χώρα βυθίζεται στο έρεβος.

⁎Ο Μπολσονάρο καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 27 ετών και τριών μηνών για τον ρόλο του στην απόπειρα ανατροπής της συνταγματικής τάξης. Παράλληλα, του είχε ήδη αφαιρεθεί το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έως το 2030.
Η κυβέρνηση του Τραμπ επέβαλε επιπρόσθετους τελωνειακούς δασμούς σε βραζιλιάνικα προϊόντα, κυρώσεις εις βάρος του δικαστή του ομοσπονδιακού ανωτάτου δικαστηρίου (STF) που ανέλαβε να χειριστεί την υπόθεση και ακόμη ταξιδιωτικούς περιορισμούς σε άλλα μέλη του κορυφαίου βραζιλιάνικου δικαστικού θεσμού, εξαιτίας της δίκης.
 
⁎⁎https://www.onlarissa.gr/2023/01/09/kokkalis-se-kartel-energeias-kai-souper-market-ta-yperkerdi-tis-akriveias-stous-polites-ta-psichoula-epiviosis/
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
 

ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

Στα παρακάτω ποστ μου
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ WOKE CULTURE
Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ (α΄μέρος)
Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ (β΄ μέρος)
ΙΣΩΣ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΜΗ ΟΡΘΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ
γράφω, σε ανύποπτο χρόνο, για τις διάφορες ανοησίες που προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να μας επιβάλλουν στα πλαίσια μιας κακώς εννοούμενης πολιτικής ορθότητας. Και μπορεί οι περισσότεροι από εμάς εδώ να κάνουμε την πλάκα μας και να γελάμε με όλα αυτά, στις ΗΠΑ όμως τα πράγματα έχουν πάρει πολύ σοβαρότερη τροπή και υπάρχουν άτομα που έχουν συνέπειες στην ζωή τους από την μη αποδοχή όλων αυτών των κανόνων.
Η εκλογική επιτυχία του Τράμπ λοιπόν ίσως σε ένα βαθμό να οφείλεται στην τελείως αντισυμβατική του στάση και το κείμενο της Σώτης Τριανταφύλλου O Nτόναλντ και οι άλλοι δίνει απαντήσεις στο ερώτημα που οφείλεται η τόσο μεγάλη εκλογική του επιτυχία.
Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο με έντονα γράμματα είναι δικές μου.
 

Είναι ο Ντόναλντ διαφορετικός από κάθε άλλο Αμερικανό πρόεδρο; Πράγματι, κανείς Αμερικανός πρόεδρος δεν εκφραζόταν όπως εκφράζεται ο Ντόναλντ Τραμπ: γι’ αυτό η συμπεριφορά του, το trumpspeak, προξενεί σε πολλούς ανθρώπους κατάπληξη και φρίκη. Όμως, έχουν προηγηθεί πολλοί φαιδροί αξιωματούχοι, κυρίως τοπικοί ή πολιτειακοί, που συνδυάζοντας κοινωνική απαιδευσία με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και με το άξεστο ύφος του παροιμιώδους επαρχιώτη Αμερικανού, επιδείνωναν την πολυδιάσπαση της αμερικανικής κοινωνίας. Ο Ντόναλντ μετέφερε τα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά και τις πικρές ιδεολογικές συγκρούσεις στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο: χρησιμοποίησε ασύστολα την ψευδολογία, την τερατολογία και τις προσωπικές επιθέσεις όχι μόνο στους αντιπάλους του αλλά σε οποιονδήποτε διαφωνούσε μαζί του.
Το απύλωτο στόμα του κ. Τραμπ είναι στοιχείο της επιτυχίας του: «Πες τα, μεγάλε!» Ένα άλλο στοιχείο είναι το ότι σοκάρει τόσο πολύ τους Δημοκρατικούς ώστε βάλθηκαν να τον κυνηγάνε για πταίσματα: εκτός από την ενθάρρυνση της εισβολής στο Καπιτώλιο, τα αδικήματα για τα οποία έχει κατηγορηθεί ο Ντόναλντ είναι εντελώς αδιάφορα για το ευρύ κοινό —κι όσο για το δικό του κοινό, μια οριακή πλειοψηφία, επικροτεί ό,τι κάνει ακόμα κι αν είναι εξω- ή αντι-θεσμικό· ιδιαίτερα αν είναι εξω- και αντι-θεσμικό. Γι’ αυτούς, το Δημοκρατικό κόμμα εκπροσωπεί το διεφθαρμένο και μαλθακό Κατεστημένο, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί όπως έχουν διαμορφωθεί επί Ντόναλντ εκπροσωπούν τον έντιμο, φιλόπονο και πατριώτη λαό — ο οποίος μετατρέπει σε αξία το μίσος των Δημοκρατικών για τον ήρωά του.
Στην πραγματικότητα, η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ είναι μια άρνηση, μια ήττα των πεποιθήσεων και της πρακτικής του Δημοκρατικού Κόμματος όπως έχει εξελιχθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κατά κάποιον τρόπο, οι Δημοκρατικοί με τις ιδεολογικές, γλωσσικές και θεσμικές τους ιδιοτροπίες —την πολιτική ορθότητα, την woke κουλτούρα, την κριτική θεωρία του φύλου και της φυλής, την πολιτική του εθελοτυφλία— ευνόησαν μια συντηρητική εξέγερση· συντηρητική υπό την έννοια των οικογενειακών και χριστιανικών αξιών. Είναι δύσκολο να ρίξει κανείς το φταίξιμο για την οπισθοδρόμηση σ’ αυτή τη «συντηρητική» πλειοψηφία, που παρέμεινε σιωπηλή μέχρις ότου βρήκε το κατάλληλο πρόσωπο για να της δώσει φωνή. Έτσι, πολλά από τα δικαιώματα και τα βήματα προόδου που κατακτήθηκαν από τη δεκαετία του 1960 φαίνονται σήμερα εύθραυστα: καθώς η σιωπηλή πλειοψηφία τα είχε αποδεχθεί δυσανασχετώντας, τώρα εξεγείρεται εναντίον τους και εναντίον όσων τα προώθησαν. Και απαιτεί την επιστροφή σε ένα παλιότερο status quo: υπεροχή των λευκών, σαφή διαχωρισμό των δύο φύλων, οικονομική και κοινωνική επιτυχία μέσω σκληρής δουλειάς χωρίς βοήθεια από το σύστημα. Oι Ρεπουμπλικανοί ανασύρουν πολλές ιδέες από την αμερικανική παράδοση που έχουν γίνει κατά καιρούς αντικείμενο δημόσιας διαμάχης: 1) την απαίτηση για «μικρή και μακρινή» κεντρική κυβέρνηση που δεν θα αφαιρεί την εξουσία από τις πολιτείες 2) την απόλυτη επιχειρηματική ελευθερία χωρίς ρυθμίσεις (αποτέλεσμα της «μικρής» ομοσπονδιακής κυβέρνησης) 3) την απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από όλες τις εστίες ανάφλεξης στον κόσμο 4) τον οικονομικό προστατευτισμό 5) το κλείσιμο των συνόρων 6) την εφαρμογή των χρηστών ηθών (ομαδική προσευχή στο σχολείο, απαγόρευση των αμβλώσεων, κάθαρση σχολικών βιβλιοθηκών από βιβλία που προκαλούν «έκλυση των ηθών» 7) την ακύρωση όλων των περιορισμών για την προστασία του περιβάλλοντος 8) τον τερματισμό κάθε διαλόγου σχετικά με την οπλοκατοχή. Είναι πολλές οι αντιφάσεις των Ρεπουμπλικανών: για παράδειγμα, καταφέρνουν να συνδυάζουν την ιδέα της «μικρής και μακρινής» κεντρικής κυβέρνησης με την επιβολή χριστιανικών αξιών στον ιδιωτικό χώρο των πολιτών, καθώς και την πλήρη επιχειρηματική ελευθερία με την κατάργηση του ελεύθερου εμπορίου. Αλλά, είναι δύσκολο να συνεννοηθεί κανείς με τους Ρεπουμπλικανούς, ιδιαίτερα αν είναι οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ —δεν υπονοώ ότι είναι εύκολο να συνεννοηθεί κανείς με τους Δημοκρατικούς· δεν είναι. Πάντως, στο πέρασμα του χρόνου, οι τραμπικοί έχουν σφυρηλατήσει ένα είδος συλλογικού χαρακτήρα που προσιδιάζει στην καρικατούρα του Ugly American: οι περισσότεροι είναι αστοιχείωτοι, πιστεύουν σε απλοϊκές εθνικιστικές και νατιβιστικές ιδέες (λευκή υπεροχή, δικαίωμα του εδάφους, αμερικανικό εξαιρετισμό, αμερικανική πρωτοκαθεδρία και ανωτερότητα) και είναι πολύ θυμωμένοι περισσότερο για καταστάσεις που φαντάζονται ή που φοβούνται παρά για καταστάσεις που υπάρχουν πραγματικά. Οπωσδήποτε, ο θυμός οφείλεται στη δημογραφική αλλοίωση υπέρ των «εγχρώμων», στις μαζικές εισαγωγές κινεζικών προϊόντων και σε μια σειρά θέσεων της αριστεράς που έχουν εντείνει τον πολιτιστικό πόλεμο στις ΗΠΑ: αυτά υπάρχουν πραγματικά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μόνο ένα χάρισμα: εκείνο που κάνει μερικούς ηγέτες —αριστερούς και δεξιούς— να συνάπτουν στενή σχέση με τους οπαδούς τους και να συνδιαλέγονται με έναν όχλο που ζητωκραυγάζει. Όμως, δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν προηγούμενο πρόεδρο: ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ήταν ηθοποιός σε B movies, αλλά τα B movies απέχουν από τα reality shows· και παρότι οι εχθροί του Χάρι Τρούμαν τον χαρακτήριζαν «αποτυχημένο ψιλικατζή», ο Χάρι  έγραψε ιστορία. Όλοι οι πρόεδροι είχαν εμπειρία δημόσιας υπηρεσίας ή πολιτικού αξιώματος· και παρότι, όπως είπα, δεν έλειπαν ποτέ οι «γραφικοί», ο αμερικανικός λαός είχε πάντοτε προτίμηση σε πολιτικούς που έμοιαζαν είτε με κληρικούς είτε με νεκροθάφτες. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια απόκλιση από τα ιδανικά των ιδρυτών της δημοκρατικής απλότητας: οι Πατέρες του Έθνους ήταν ενήλικοι, λιτοδίαιτοι, «πνευματικοί»· ο Ντόναλντ είναι παραδόπιστος, επιδειξιομανής και δεν έχει καμία σχέση με το «πνεύμα»· είναι χυδαίος υλιστής χωρίς θρησκευτική πίστη. Πολλές από τις στάσεις και τις ενέργειές του είναι αφόρητα συμβατικές: η αμερικανική εξαιρετικότητα που προβάλλει (Make America Great Again) είναι παλιά ιδέα όπως και το ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κυβερνώνται σαν επιχείρηση. Σαν τον Κάλβιν Κούλιτζ πριν από αυτόν, ο Ντόναλντ πιστεύει ότι μια υγιής οικονομία της αγοράς είναι εγγυητής της ευημερίας· θεωρεί «σοσιαλιστικό» οποιονδήποτε περιορισμό του κέρδους, είτε με ρυθμίσεις, είτε με φορολόγηση —ακριβώς όπως στη δεκαετία του 1930 οι Ρεπουμπλικανοί και πολλοί Δημοκρατικοί (ο Al Smith λόγου χάρη) θεωρούσαν «μπολσεβικισμό» το New Deal.
Η ταραχώδης προσωπικότητα του κ. Τραμπ είναι πρωτοφανής, αλλά ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Άντρου Τζάκσον —με τον οποίον, με τις λιγοστές γνώσεις που έχει, ταυτίζεται ο Ντόναλντ— δεν ήσαν λιγότερο παρορμητικοί. Πράγματι, έχει κάποιες ομοιότητες με τον Τζάκσον —αν μπορεί να συγκριθεί ένας άνθρωπος του 21ου αιώνα με έναν άνθρωπο του 19ου: ο Τζάκσον ήταν αυταρχικός δημαγωγός που εξύμνησε τον common man απορρίπτοντας τις ελίτ, συνέτριψε την αντιπολίτευση, απομάκρυνε βιαίως τους Ινδιάνους με σκοπό τον διαχωρισμό των ιθαγενών από τους λευκούς. Ωστόσο, νομίζω ότι αυτό που ενέπνευσε τον Τραμπ ήταν η απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να αφαιρέσει το πορτρέτο του Τζάκσον από το χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων και να το αντικαταστήσει με εκείνο της μαύρης αγωνίστριας Χάριετ Τάμπμαν. Υπερβολικά συμβολική χειρονομία που ερμηνεύτηκε, όχι αδίκως, «Φύγε εσύ, έλα εσύ».
Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί ο Ντόναλντ Τραμπ στη δεύτερη προεδρία του: η αγάπη του για τα φώτα της δημοσιότητας και για τη μουσική της δικής του φωνής, το φτωχικό του λεξιλόγιο και η όλη παρουσία του, απεχθής για πολλούς, είναι η μια πλευρά της τετραετίας που θα ακολουθήσει. Η άλλη πλευρά είναι η πολιτική αυτή καθαυτή, οι αποφάσεις που θα λάβει για τις ΗΠΑ και για τις σχέσεις τους με τον υπόλοιπο κόσμο.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΜΠΟΡΕΙ Η ΧΥΔΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΝΑ ΕΚΛΕΞΟΥΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ;

Πολλές φορές στην Ελλάδα διαβάζουμε στις εφημερίδες ή βλέπουμε στην τηλεόραση, αρχηγοί κομμάτων να ανταλλάσσουν με τους πολιτικούς τους αντιπάλους έντονες εκφράσεις και χαρακτηρισμούς. Όμως αν συγκριθούν με αυτά που ακούγονται στον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ, κυρίως από τον Τραμπ μοιάζουν με ανταλλαγή απόψεων σε κατηχητικό!
Δεν θυμάμαι στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε αυτή την χώρα να έχουν ακουστεί τόσες χυδαιότητες σαν και αυτές που  κατ΄επανάληψη λέει ο Τράμπ.
Έτσι έχει «στολίσει»  την Χάρις ως τρελή, ατημέλητη(!), ως αποτυχία που έχει λιγότερη ενέργεια από ένα κουνέλι, πραγματικό απόβρασμα, σκατένια αντιπρόεδρο, χειρότερη αντιπρόεδρο, τεμπέλα όσο δεν πάει (“crazy as hell”), πιο αριστερή από την Ποκαχόντας, έχει χαμηλό IQ,  για να καταλήξει συχνά στην αγαπημένη του ατάκα που του έχει μείνει από την εποχή που έπαιζε στο ριάλιτι «The Apprentice» , Κάμαλα, απολύεσαι, πάρε δρόμο, φύγε από ’δω!
Όταν δεν την κατηγορεί ευθέως ο ίδιος, δημοσιεύει αναρτήσεις άλλων που καταφέρονται εναντίον της, όπως ότι διακρίθηκε λόγω της σχέσης που είχε με τον δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο ή άλλο στο οποίο υπονοούσαν ότι στην ζωή της γονατιστή έκανε στοματικό σεξ!

Το σεξ είναι από τα αγαπημένα του θέματα και είναι γνωστή η ιστορία με την «αλογομούρα» όπως αποκαλεί την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς.
Για 12 λεπτά, προς κατάπληξη όλων, μίλαγε με θαυμασμό για τo πέος του πεθαμένου Αρνολντ Πάλμερ που ήταν πασίγνωστος αθλητής του αμερικανικού γκόλφ.
Ήταν στην γενέτειρα του Πάλμερ όταν είπε  : «Όταν έκανε ντους με τους άλλους επαγγελματίες, εκείνοι αναφωνούσαν "Θεέ μου, αυτό είναι απίστευτο"»
Σε podcast εξέφρασε την έκπληξη του για το ότι ο πρώην μεγιστάνας του Χόλυγουντ, Χάρβεϊ Γουάινστιν, καταδικασμένος και φυλακισμένος  για βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις έχει καταστραφεί, χρησιμοποίησε δε την λέξη «schlonged» που σημαίνει « Έχοντας ένα πέος με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό»!
Θεωρώντας τον εαυτό του πολύ άνδρα, πριν τις εκλογές το 2016 καυχιόταν ότι χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να «πιάνει (τις γυναίκες) από το μ....».
Αλλά εκτός από αυτή του την ικανότητα, στο Μίσιγκαν μίλησέ και για την «υπέροχη λευκή του επιδερμίδα» και είχε προηγουμένως αμφισβητήσει εάν η Καμάλα Χάρις ήταν πραγματικά μαύρη τον Ιούλιο, λέγοντας ότι «έγινε μαύρη πρόσφατα».
Ο Guardian υπενθυμίζει πως ανά καιρούς, ο Τραμπ έχει προχωρήσει σε διάφορες δηλώσεις για τις οποίες έχει δεχθεί κριτική, για τον ρατσισμό του όπως η πρόσφατη αναφορά του στον Αντετοκούμπο. 

Επίσης έχει δεχθεί κριτική, εκτός φυσικά από τον ρατσισμό και τον σεξισμό, ο οποίος είναι έκδηλος στις ομιλίες του. Έχει δηλώσει πως πιστεύει ότι ο Hannibal Lecter, ο φανταστικός κανίβαλος, είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που έχει πεθάνει, ενώ συγχέει το νόμιμο άσυλο, τη διαδικασία με την οποία άνθρωποι από άλλες χώρες ζητούν προστασία όταν φεύγουν από διώξεις, με τα ψυχιατρεία.
Επίσης, πρόσφατα είπε μια ακροδεξιά ηλιθιότητα στο ντιμπέιτ ότι οι μετανάστες τρώνε κατοικίδια!
Στην Αριζόνα, δήλωσε πως οι ΗΠΑ είναι ένας «σκουπιδοτενεκές για τον κόσμο», καταφερόμενος εναντίον των ανθρώπων που εισέρχονται παράνομα στη χώρα αλλά και των Δημοκρατικών, τους οποίους ο Τραμπ αποκάλεσε ανίκανους και ηλίθιους.
Αποκορύφωση της χυδαιότητας υπήρξε στην συγκέντρωση της Νέας Υόρκης στην οποία μίλαγε για ώρα για την απέλαση μεταναστών  τους οποίους χαρακτήρισε «κακούς και αιμοδιψείς εγκληματίες». 

Δίπλα του υπήρχε ένας συρφετός από  ομοϊδεάτες υποστηρικτές του όπως ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι, που ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Χάρις «βρίσκεται στο πλευρό των τρομοκρατών» στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ή άλλος που χαρακτήρισε τη Χάρις «αντίχριστο» και κράτησε έναν σταυρό μπροστά στο πλήθος που χειροκροτούσε, ή ο παλαιστής Χαλκ Χόγκαν  που έσκισε την μπλούζα του υπέρ του Τραμπ(!), για να φτάσει στην αποκορύφωση η συγκέντρωση με τον κωμικό Τόνι Χίντσκλιφ, ο οποίος είπε ότι στους ισπανόφωνους «αρέσει να κάνουν μωρά» και «δεν τραβιούνται...» και που αποκάλεσε το Πουέρτο Ρίκο, αμερικανικό έδαφος στην Καραϊβική, ως «νησί σκουπιδιών που επιπλέει στη μέση του ωκεανού».

 

Τέλος στην συγκέντρωση ήταν και ο πρότινος ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές Ρόμπερτ Φ. Κένεντι ο νεότερος, γνωστός αντιεμβολιαστής με συνωμοσιολογίες απόψεις και γι΄αυτό τον λόγο τα περισσότερα μέλη της δυναστείας  Κένεντι τον έχουν αποκηρύξει.
Το νούμερο αυτό έχει χαρακτηρίσει τα εμβόλια κατά της COVID-19 τα «πιο θανάσιμα που κατασκευάστηκαν ποτέ» κι έχει υποστηρίξει τη θεωρία πως ο ιός ήταν γενετικά «σχεδιασμένος» ώστε να στοχοποιήσει... εθνικές και φυλετικές ομάδες, ιδίως τους μαύρους και τους λευκούς, και να μην μολύνει «τους (εβραίους) Ασκενάζι και τους Κινέζους».
Ο Τράμπ τον προορίζει να αναλάβει «μεγάλο ρόλο» στο πεδίο της δημόσιας υγείας αν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές την Τρίτη!
Τελικά παραφράζοντας τον εθνικό ύμνο της Αγγλίας  God save USA!
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

ΚΕΡΔΙΖΕΙ Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Ο Παύλος Τσίμας εξετάζει στο άρθρο του Αριστερά του Κέντρου, το γεγονός ότι μέχρι το τέλος της 10ετιας του 90   οι σοσιαλιστές κυβερνούσαν στις 10 από τις 15 χώρες που μετείχαν τότε στην Ένωση ενώ τριάντα χρόνια αργότερα, οι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες μετέχουν στις κυβερνήσεις μόλις τεσσάρων από τις 27 χώρες της Ένωσης,
Και θέτει το ερώτημα: Μήπως η Αριστερά συνολικά έχει χάσει τη δυνατότητα να επικοινωνεί με ευρύτερα ακροατήρια και την ικανότητα, ιδίως, να απευθύνεται στις κοινωνικές ομάδες που συνέχονται από τον φόβο της πτώσης; Μήπως την υποκατέστησαν στον ρόλο αυτό οι λαϊκιστές της αντιδραστικής Δεξιάς; Μήπως το τοπίο της κοινωνικής επισφάλειας είναι πια ένα ελεύθερο κυνηγετικό πάρκο για τους ριζοσπάστες της εθνικιστικής Δεξιάς; 
Το γεγονός όμως είναι ότι στις  ευρωεκλογές στην χώρα μας, η κυβερνητική παράταξη έχασε σχεδόν ένα εκατομμύριο ψήφους, από τον περασμένο Ιούνιο, αλλά και η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά – ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά και Δημοκράτες –, αθροιζόμενη έστω και παρά τη θέλησή της, έχασε κι αυτή κοντά 200.000 ψήφους.
Τελικά συμπεραίνει ότι:
Πρώτον, μια σειρά από νεότερες έρευνες βεβαιώνουν ότι ο μύθος πως η Αριστερά / Κεντροαριστερά χάνει ψήφους προς την Άκρα Δεξιά είναι αυτό ακριβώς – μύθος. Δεν επιβεβαιώνεται από κανένα πραγματικό δεδομένο. Το γεγονός ότι η εκλογική κάμψη της σοσιαλδημοκρατίας συμβαίνει ταυτόχρονα με την άνοδο της Ακροδεξιάς δεν σημαίνει ότι οι δύο τάσεις συνδέονται ή εξηγούν η μία την άλλη. Η Κεντροαριστερά χάνει ψήφους προς άλλα αριστερά σχήματα ή δυνάμεις του Κέντρου.  Και δεύτερον, η εκλογική κάμψη της Κεντροαριστεράς δεν συνδέεται ούτε εξηγείται από την απώλεια της ελκτικής δύναμης των ιδεών της. Αντίθετα. Οι κάλπες την απογοητεύουν σε μια περίοδο που οι κεντρικές της ιδέες μάλλον κερδίζουν έδαφος. Στην πρόσφατη, μεγάλη έρευνα «Τι πιστεύουν οι Έλληνες», για παράδειγμα, η Σοσιαλδημοκρατία είναι ο ιδεολογικός χαρακτηρισμός που εκφράζει τους σχετικά περισσότερους Έλληνες (20,5%), με τον Φιλελευθερισμό δεύτερο (19,3%) και τον Σοσιαλισμό τρίτο (13,8%). Συνολικά (και κάπως αφοριστικά) η Κεντροαριστερά ίσως να μην υποφέρει εκλογικά τόσο επειδή η Ακροδεξιά τής κλέβει ψήφους, όσο γιατί επέτρεψε στα κόμματα της Κεντροδεξιάς να εμφανίζονται ως αυθεντικότεροι – ή έστω αποτελεσματικότεροι – εκφραστές κάποιων ιδεών της.
Όποια κι αν είναι η εξήγηση της πτώσης, έχουν δοκιμαστεί στην πράξη τρία αντίδοτά της. Το ένα, που δοκιμάστηκε στην Ελλάδα με τον πρώιμο ΣΥΡΙΖΑ, στην Ισπανία με τους Podemos και στη Γαλλία με τους «ανυπότακτους», είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους της Αριστεράς σε ένα πιο ριζοσπαστικό στίγμα. Το πείραμα ολοφάνερα έκλεισε τον κύκλο του.
Το δεύτερο είναι η υιοθέτηση ενός μέρους της ριζοσπαστικής δεξιάς ατζέντας, και ειδικά των αντιμεταναστευτικών θέσεων. Υιοθετήθηκε από τους δανούς σοσιαλδημοκράτες και σε μια πιο «μπρουτάλ» εκδοχή από το κόμμα Βάγκενκνεχτ στη Γερμανία. Τα εκλογικά κέρδη είναι οριακά, αλλά η συνταγή δεν πάει μακριά. Το τρίτο αντίδοτο είναι η συνταγή που ακολούθησαν στις τελευταίες ευρωεκλογές οι γάλλοι και οι ολλανδοί σοσιαλιστές – τα δύο διασημότερα άλλα θύματα του περίφημου «pasokification». Ενας συνδυασμός ηγετικής ανανέωσης και επιστροφής στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της σοσιαλδημοκρατίας. Οι γάλλοι Σοσιαλιστές από το 1,75% των προεδρικών εκλογών του 2022 σκαρφάλωσαν στο 14% με το ψηφοδέλτιο Γκλικσμάν. Και οι ολλανδοί Εργατικοί, επιστρατεύοντας ένα βαρύ ευρωπαϊκό όνομα, τον Φρανς Τίμερμανς, επέστρεψαν από το 5,7% του 2017 σε ένα 21,6%, που τους έδωσε την πρώτη θέση και τη νίκη επί της Ακροδεξιάς.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
 

ΟΙ 4 ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΦΥΛΕΣ

Στο ενδιαφέρον άρθρο του ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος, βάσει των αποτελεσμάτων των πρόσφατων ευρωεκλογών, διέκρινε ότι οι ψηφοφόροι ανήκουν σε 4 διακριτές και μεγάλες πολιτικές φυλές.

1- Η πιο καινούργια είναι προφανώς οι κασσελακικοί. Πρόκειται για μια φυλή που κατανοεί την πολιτική μέσω των κοινωνικών δικτύων και του λάιφ στάιλ. Είναι άνθρωποι που επηρεάζονται περισσότερο από το Instagram και το TikTok και που τα αντιλαμβάνονται όλα με όρους «επικοινωνίας» και θεάματος. Προσθέτουν στη συνταγή και λίγη ανθρώπινη ενσυναίσθηση ή εναλλάξ αντισυστημισμό, μισή κουταλιά πατριδοκαπηλεία, οικογένεια με πολλά παιδιά (που ομορφαίνουν τα στόρις στο Ιnsta) και μια ουγκιά ορθοδοξία για να έχουμε μαζί και τον δεξιό ψάλτη, και έτοιμο το γλυκό με στέβια, διότι προσέχουν και τα κιλά τους για να μπορούν να τους μπαίνουν τα στενά ρούχα στιλ κοκορίκο.
Η ελαφρότητα και η κοινωνική ευαισθησία μάλλον, όμως, δεν μπορούν να κρύψουν και τη γοητεία που τους ασκούν η καλή και γκλαμουράτη ζωή των ταξιδιών και των εστιατορίων, των πάρτι και των ωραίων εμπειριών, γενικώς δηλαδή όλοι οι κοινοί τόποι του σύγχρονου νεοπλουτισμού: να είσαι πλούσιος, αλλά κυρίως να φαίνεσαι και να δείχνεις ότι το χαίρεσαι ακομπλεξάριστα. Άσχετα αν είσαι βαθιά αγράμματος και απαίδευτος, για το οποίο μπορείς να είσαι και περήφανος κιόλας. Μια ζωή την έχουμε και μια φορά μας γέννησε η μανούλα μας... Εντελώς αδιάφορο εξάλλου πώς έχεις κάνεις τα λεφτά, αν αυτά είναι καθαρά ή βρόμικα, αν έγιναν με ηθικό ή ανήθικο τρόπο. Τα λεφτά δεν έχουν χρώμα για τους ανθρώπους αυτούς, αρκεί που μπορούν να αγοράσουν τα πάντα. Ακόμη και μια δημόσια θέση που λέει ο λόγος.
Αυτός είναι έτσι κι αλλιώς και ο ορισμός της αντιπολιτικής: πώς να υποτάξεις το δημόσιο συμφέρον στο προσωπικό σου συμφέρον και στις ανάγκες της καριέρας σου. Σάμπως οι άλλοι είναι καλύτεροι ή ο κόσμος μας ηθικός; Μια ζούγκλα είναι όπου επιβιώνουν τα πιο άγρια ζώα, ακόμη κι αν γι' αυτό χρειάζεται να φορέσουν προβιά «καλού παιδιού», που όταν πρέπει θα δείξει τα κατάλευκα δόντια του.

Να προσθέσω ότι στην ουσία εδώ ανήκουν και οι 71.000 ψηφοφόροι του  Κύπριου 24χρονου influencer Φειδία Παναγιώτου. Όπως ο ίδιος δήλωσε δεν είχε ψηφίσει ποτέ ξανά. Το έκανε για να σταυρώσει τον εαυτό του.
Όπως έχει πει ο ίδιος ο Φειδίας, η επιτυχία των λογαριασμών που διαθέτει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του αποφέρει περίπου 50.000 ευρώ τον μήνα. Επιτυχία που εν πολλοίς οφείλεται σε διάφορες προκλήσεις που θέτει στον εαυτό του και τις οποίες βιντεοσκοπεί. Ένα από τα ενδεικτικότερα παραδείγματα είναι ότι επί δέκα ημέρες ήταν θαμμένος σε ένα φέρετρο μαζί με ένα φίδι. Αφότου η δοκιμασία του στέφθηκε από επιτυχία, σχολίασε «ήταν οι καλύτερες διακοπές που έκανα στη ζωή μου», καθώς κι ότι ήθελε να ξεπεράσει τη φοβία του για τα φίδια!

2- Η άλλη φυλή είναι η θρησκόληπτη, συνωμοσιολογική των ρωσόφιλων αντιευρωπαίων. Εδώ θα βρει κανείς τόσο ακροδεξιούς όσο και κομμουνιστές ή αντινατοϊκούς της πατριωτικής αριστεράς. Αυτοί είναι πολύ ανήσυχοι με την τροπή που έχει πάρει ο κόσμος μας, κυρίως ο δυτικός κόσμος που έχει εγκαταλείψει τις παραδοσιακές θεμελιώδεις αξίες του και έχει υποταχτεί στη «woke κουλτούρα» των γκέι και της νεοφιλελεύθερης νέας τάξης πράγματων. Αυτής με άλλα λόγια που «έφτιαξε» τους ιούς για να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού και της γήρανσης του πλανήτη, όπως και τα εμβόλια για να μας ελέγξουν το DNA και τον εγκέφαλο. Εξάλλου, η εκθήλυνση των αξιών που επιβάλλει η woke κουλτούρα οδηγεί στον θάνατο της παραδοσιακής οικογένειας αντικαθιστώντας τους ρόλους του πατέρα και της μητέρας με τον «γονέα 1 και 2» και προβάλλοντας «αδερφίστικα» πρότυπα που αποπροσανατολίζουν τα παιδιά μας και τα οδηγούν να δυσφορούν με το φύλο τους.
Αυτό το κενό του παρακμάζοντος λευκού αρσενικού πατριάρχη που έδινε λύσεις σε όλα με τον αποφασιστικό του και αντρίκιο τρόπο, θα έρθει να καλύψει τώρα το Ισλάμ που απλώνει σαν πλοκάμια τα δίκτυα του σε ολόκληρη την Ευρώπη με αποτέλεσμα στο τέλος να μας εξισλαμίσει όλους – αυτό ισχυρίζεται το κινδυνολογικό τους. Μόνη λύση αφενός η Ρωσία του Πούτιν που στέκεται σαν φάρος των αξιών του χριστιανισμού, αντιστεκόμενος στην παγκόσμια συνωμοσία της «εβραιομασωνίας» που ελέγχει τα πάντα από το παρασκήνιο, αφετέρου τα νατιβιστικά κόμματα που θέλουν το φρούριο Ευρώπη να κλείσει ερμητικά στους «ξένους» για να μην αλωθεί από τα μέσα ή τα έξω.

3-Η τρίτη φυλή είναι εκείνη των απολιτίκ που προτιμούν «τις παραλίες από τις κάλπες». Δεν χρειάζεται περισσότερο σχολιασμό αφού πρόκειται για τον θρίαμβο του κοινωνικού τζαμπατζή και του εγωπαθούς παρτάκια: αυτός τα θέλει όλα από το κράτος και τη δημοκρατία, χωρίς να επιθυμεί κανένα ξεβόλεμα και ουδεμία ευθύνη ή υποχρέωση. Όπως έχει ειπωθεί, ο οπορτουνισμός είναι η πολιτική μορφή του εγωισμού.

4-Απομένει η φυλή των πολιτών με συνείδηση της θέσης και της ευθύνης τους. Σε αυτούς θα συμπεριελάμβανα τους ψηφοφόρους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς και του κόμματος του Ανδρέα Λοβέρδου. Μπορεί να διαφωνούν πολιτικά μεταξύ τους, μπορεί ιδεολογικά να απέχουν αρκετά, μπορεί όντως το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Αριστερά να στερούνται ρεαλιστικού προγράμματος διακυβέρνησης, αλλά τουλάχιστον μπορούν όλοι αυτοί μεταξύ τους να μοιράζονται μια κοινή πολιτισμική βάση. Για να το πούμε αλλιώς, αν οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων έπρεπε μια μέρα να κάτσουν σε ένα κοινό τραπέζι, οι μόνοι που θα μπορούσαν να συζητήσουν μεταξύ τους ακόμη και διαφωνώντας θα ήταν αυτοί. Με όλους τους υπόλοιπους θα αισθάνονταν ότι τους χωρίζει η άβυσσος. Δεν θα υπήρχε δηλαδή η στοιχειώδης κατανόηση και δυνατότητα εποικοινωνίας γύρω από τα βασικά και τα σημαντικά. Διότι τι μπορείς να συζητήσεις άραγε με κάποιον που θεωρεί ότι η γη είναι επίπεδη, ότι γοητευτικός είναι ο νάρκισος λεφτάς και ότι ο Πούτιν θα σώσει τον κόσμο...;
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.