Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ

Ο Jean-Paul Fitoussi (19-8-1942 – 15-4- 2022) ήταν ένας διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος και  κοινωνιολόγος.
Από το 1979 μέχρι το 1983, ήταν καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, και το 1984 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες. Ήταν επίσης καθηγητής οικονομικών στο Ινστιτούτο πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι, όπου δίδαξε μέχρι το 1982.
Πριν λίγες ώρες είδα στο  Stamatis Zacharos, στο Nikos Drandakis και αλλού, να δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο του Jean-Paul Fitoussi  και να γίνεται αμέσως viral.
 Είναι από τα λίγα άρθρα που αναφέρουν την επίδραση που είχαν  ναζιστικά  ή κομουνιστικά καθεστώτα σε γνωστούς διανοούμενους που θεωρούσαν πως αλλαγές στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να γίνουν μόνο με την χρήση βίας.   
Για να δικαιολογήσουν δε την χρήση αυτή έχουν πει  παροιμιώδεις ανοησίες και τερατωδίες.

 "Τι θα γινόταν αν η κουλτούρα, η ευφυΐα και η εκπαίδευση δεν αποτελούσαν εγγυήσεις σοφίας, αλλά στην πραγματικότητα προδιέθεταν τον άνθρωπο στην πλάνη; Στην ΕΣΣΔ, οι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου ήταν δύο έως τρεις φορές πιθανότερο, σε σχέση με τους αποφοίτους λυκείου, να υποστηρίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
 Στην Καμπότζη, οι Ερυθροί Χμερ καθοδηγούνταν από οκτώ γαλλόφωνους διανοουμένους: πέντε δασκάλους, έναν πανεπιστημιακό καθηγητή, έναν δημόσιο υπάλληλο και έναν οικονομολόγο. Όλοι τους είχαν σπουδάσει στη Γαλλία τη δεκαετία του 1950, κυρίως στη Σορβόννη, όπου είχαν εμποτιστεί με τη σαρτρική σκέψη περί στράτευσης και αναγκαίας βίας.
Στη Δύση, πολλοί κορυφαίοι διανοούμενοι λειτούργησαν ως συνοδοιπόροι του σοβιετικού καθεστώτος: από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ —«Ένα επαναστατικό καθεστώς πρέπει να απαλλάσσεται από τα άτομα που το απειλούν, και δεν βλέπω άλλο μέσο από τον θάνατο. Από τη φυλακή μπορεί κανείς πάντα να βγει»— έως τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος είπε για όσους εκτελέστηκαν στις Δίκες της Μόσχας: «Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο αξίζουν να εκτελεστούν», ή τον Μπέρναρντ Σω: «Ο Στάλιν θα αποκατασταθεί από την υστεροφημία, όπως αποκαταστάθηκαν ο Βολταίρος και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον».
Και ανάμεσά τους, ο Αλτουσέρ, ο Αραγκόν, ο Αντρέ Γκλικσμάν, ο Εντγκάρ Μορέν, ο Νόαμ Τσόμσκι…
Με την επιστροφή του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Τζορτζ Όργουελ δεν κατάφερε να δημοσιεύσει σε επιδραστικά περιοδικά την καταγραφή του για τις εκκαθαρίσεις, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις που διέπραττε το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εξαιτίας της σιωπηρής υποστήριξης της βρετανικής διανόησης προς τον κομμουνισμό.
 Για τους ίδιους λόγους, χρειάστηκε στη συνέχεια πολύ χρόνο για να βρει εκδότη για την αντιολοκληρωτική σάτιρά του, τη Φάρμα των Ζώων — ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ μάλιστα επέπληξε τον Όργουελ επειδή δεν παρουσίαζε την «τροτσκιστική οπτική» με επαρκή συμπάθεια.
«Η βρετανική διανόηση», έγραψε ο Όργουελ στον πρόλογο του βιβλίου όταν αυτό τελικά εκδόθηκε, «έχει αναπτύξει μια εθνικιστική αφοσίωση προς την ΕΣΣΔ και, κατά βάθος, αισθάνεται ότι η αμφισβήτηση της σοφίας του Στάλιν αποτελεί ένα είδος βλασφημίας».
Όσο για τον ναζισμό, τον οποίο υποστήριξαν ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ή ο Καρλ Σμιτ, αυτός προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στους κόλπους της γερμανικής πνευματικής ελίτ.
«Κατά την άνοδό του», αφηγείται ο ιστορικός Πολ Τζόνσον, «ο Χίτλερ γνώριζε διαρκώς τη μεγαλύτερη επιτυχία στα πανεπιστήμια. Πάντοτε κατέγραφε υψηλές επιδόσεις μεταξύ δασκάλων και πανεπιστημιακών καθηγητών. Πολλοί διανοούμενοι έλκονταν από τα ανώτερα κλιμάκια του Ναζιστικού Κόμματος και συμμετείχαν στις μακάβριες υπερβολές των SS. Οι τέσσερις ομάδες Einsatzgruppen^⁎ είχαν εξαιρετικά υψηλό ποσοστό πανεπιστημιακών αποφοίτων μεταξύ των αξιωματικών τους.
 Ο Ότο Όλεντορφ, ο οποίος διοικούσε το Τάγμα “D” —και ο οποίος δολοφόνησε 33.721 Εβραίους μέσα σε δύο ημέρες— ήταν απόφοιτος τριών πανεπιστημίων και κάτοχος διδακτορικού στη νομική επιστήμη».
Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η παρισινή διανόηση δεν διακρίθηκε για τη διορατικότητά της.
Ο Φιντέλ Κάστρο δέχθηκε επισκέψεις από την Ανιές Βαρντά —η οποία γύρισε μια προπαγανδιστική ταινία που τον συνέκρινε με τον Γκάρι Κούπερ—, από τον Σαρτρ —ο οποίος άντλησε από την επίσκεψη αυτή δεκαέξι εγκωμιαστικά άρθρα για τη France-Soir—, αλλά και από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία περιέγραψε τον Κουβανό δικτάτορα ως έναν χαρισματικό και καλοπροαίρετο φιλάνθρωπο.
Η ντε Μποβουάρ, άλλωστε, δεν έκανε τότε την πρώτη της παραχώρηση στον ολοκληρωτισμό. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ταξιδέψει στην Κίνα, για να δημοσιεύσει, με την επιστροφή της, ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων που εξυμνούσε τον μαοϊσμό. «Το πρόγραμμα που εφαρμόζει το καθεστώς», ανέλυε, «είναι εκείνο που θα είχε υιοθετήσει κάθε σύγχρονη και φωτισμένη κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για την πρόοδο της χώρας της». Στην Κίνα, έγραφε, «η ελευθερία είναι μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα». Η φιλόσοφος αγανακτούσε με τον μύθο που διέδιδε ο «αστικός Τύπος», σύμφωνα με τον οποίο η χώρα ήταν δικτατορία.
«Η επίσημη λειτουργία του Μάο συνεπάγεται μόνο μάλλον περιορισμένες εξουσίες. Ωστόσο, το προσωπικό κύρος του Μάο, οι αρετές του, η ικανότητά του, του εξασφαλίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο· ιδίως επειδή, από το 1927, είναι ο αδιαμφισβήτητος ειδικός στα αγροτικά ζητήματα. Όμως η εξουσία που ασκεί δεν είναι περισσότερο δικτατορική από εκείνη που κατείχε, για παράδειγμα, ένας Ρούζβελτ. Το Σύνταγμα της Νέας Κίνας καθιστά αδύνατη τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου: η χώρα διοικείται από μια ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι ενωμένα από έναν μακρύ κοινό αγώνα και από στενή συντροφικότητα».
Η ντε Μποβουάρ επαινούσε «την αμίμητη φυσικότητα» του Μεγάλου Τιμονιέρη, «που ίσως πηγάζει από τις βαθιές αγροτικές του ρίζες —και από τη γαλήνια σεμνότητα ενός ανθρώπου τόσο στρατευμένου μέσα στον κόσμο, ώστε να μη νοιάζεται για την εικόνα του». Και επέμενε: «Δυνατό ή λεπταίσθητο, το πρόσωπό του φανερώνει μια εξαιρετική προσωπικότητα. Δεν σαγηνεύει απλώς· εμπνέει ένα σπάνιο συναίσθημα: σεβασμό». Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Μάο υπήρξε υπεύθυνος για 40 έως 80 εκατομμύρια θανάτους, γεγονός που αναμφίβολα τον καθιστά τον μεγαλύτερο μαζικό εγκληματία στην ανθρώπινη ιστορία.
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρτρ χαιρέτισε την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση, όπως και ο Μισέλ Φουκώ, ο οποίος περιέγραψε με κάποια αφέλεια την προοδευτική πολιτική που πίστευε ότι θα ακολουθούσε το καθεστώς των μουλάδων:
«Με τον όρο “ισλαμική κυβέρνηση”, κανείς στο Ιράν δεν εννοεί ένα πολιτικό καθεστώς στο οποίο ο κλήρος θα διαδραματίζει ηγετικό ή εποπτικό ρόλο. […] Μπορεί κανείς να βρει στο Κοράνι γενικές κατευθύνσεις: το Ισλάμ αποδίδει αξία στην εργασία· κανείς δεν μπορεί να στερηθεί τους καρπούς του μόχθου του· ό,τι πρέπει να ανήκει σε όλους —το νερό, το υπέδαφος— δεν πρέπει να ιδιοποιείται από κανέναν. Οι ελευθερίες θα γίνονται σεβαστές στο μέτρο που η άσκησή τους δεν βλάπτει τους άλλους· οι μειονότητες θα προστατεύονται και θα είναι ελεύθερες να ζουν όπως επιθυμούν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν βλάπτουν την πλειοψηφία· ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα δεν θα υπάρχει ανισότητα δικαιωμάτων, αλλά διαφορά, αφού υπάρχει διαφορά φύσης. Ως προς την πολιτική, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από την πλειοψηφία, οι ηγέτες θα λογοδοτούν στον λαό, και ο καθένας, όπως προβλέπεται στο Κοράνι, θα μπορεί να σηκώνεται και να απαιτεί λογοδοσία από όσους κυβερνούν».
Αν η υστεροφημία δεν στάθηκε ευνοϊκή απέναντι σε μερικούς από τους μεγάλους στοχαστές του περασμένου αιώνα, ποιος ξέρει τι μοίρα επιφυλάσσει για τους δικούς μας;"
 
^⁎Τα Einsatzgruppen (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τάγματα Επιχειρήσεων», γνωστά ιστορικά ως Τάγματα Θανάτου) ήταν παραστρατιωτικές κινητές μονάδες εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας, οι οποίες έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάγονταν απευθείας στα SS και στο Κεντρικό Γραφείο Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA) υπό την καθοδήγηση των Χάινριχ Χίμλερ και Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ο κύριος σκοπός τους ήταν η συστηματική μαζική δολοφονία αμάχων —κυρίως Εβραίων, Ρομά, κομμουνιστών και μελών της πολωνικής ελίτ— στα κατεχόμενα εδάφη της Ανατολικής Ευρώπης.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

---

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ

 

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από την ημέρα που μας έκατσε στον σβέρκο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα χρόνια περνούσαν διάφορα μυθεύματα άρχισαν να καλλιεργούνται στην χώρα μας, όπως το ότι την χούντα την επέβαλαν οι Αμερικανοί. Σήμερα πλέον και το ΚΚΕ στον  Γ2 τόμο του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ», για την περίοδο 1967-1974 γράφει:

«Το κέντρο που οργάνωσε και επέβαλε τη δικτατορία ήταν εντός Ελλάδας, ήταν τμήμα της διοίκησης του Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά, αλλά συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν ήταν σχεδιασμένο από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας»
και
«ΗΠΑ – ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα, ώστε να τους χρειαζόταν κυβέρνηση ανδρεικέλων»

Ένας άλλος ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι και Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΡΙΞΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Σε αυτό μεταφέρω από κείμενο του Απόστολου Δοξιάδη ότι : η Χούντα κατέρρευσε, τον Ιούλιο του 1974, ή σωστότερα αυτοκτόνησε, λόγω του φρικτού εγκλήματος του κυπριακού πραξικοπήματος που προκάλεσε….
Παρ΄όλα αυτά ακόμα και πριν 4 χρόνια όταν ο τότε υφυπουργός Παιδείας Άγγελος  Συρίγος επανέλαβε στην Βουλή  το αυτονόητο, ότι η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά εξ αιτίας της τραγωδίας Κύπρου η αριστερά συνέχισε να επιμένει στο μύθευμα της, όπως γράφω στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δυστυχώς όσο οι γενιές που έζησαν στο σβέρκο τους την χούντα  μειώνονται εμφανίζονται, όπως σε δημοσκόπηση πριν 3 χρόνια, άτομα που πιστεύουν ότι  σε ορισμένες συνθήκες μια δικτατορία μπορεί να είναι προτιμότερη από την δημοκρατία 12% (!), ή και ένα 6% που δεν το ενδιαφέρει αν έχουμε δημοκρατία η δικτατορία, όπως γράφω στο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τέλος  υπάρχουν σήμερα  και μερικοί άσχετοι που πιστεύουν ότι η οικονομία άνθησε τα χρόνια της χούντας καθώς αυτή διαφήμιζε ότι με την πολιτική  είχε πετύχει ένα  «οικονομικό θαύμα»!
Χάρις σε αυτό το «οικονομικό θαύμα» το δημόσιο χρέος, παρουσίασε   ραγδαία αύξηση  και υπερδιπλασιάστηκε, από τα 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967, στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973,  ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε στη διάρκεια της εξαετίας περισσότερο από ό,τι είχε αυξηθεί συνολικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1821!
 Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε, ενώ η οικονομία στηρίχθηκε σε εξωτερικό δανεισμό. 
 Στο τέλος της περιόδου, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε (πάνω από 30% το 1973-1974), γεγονός που επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση με αποτέλεσμα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους στην Ελλάδα να επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία, άλλοι σκάφτουν και κλαδεύουν κι άλλοι πίνουν και χορεύουν.

Μεταξύ άλλων, σχετικά με την ολέθρια κληρονομία της χούντας έχει γράψει ο πρώην υπουργός και ομότιμος καθηγητής Νίκος Χριστοδουλάκης:
Οι οικονομικές πολιτικές που υιοθέτησε η χούντα (1967-1974) προκάλεσαν όχι μόνο άμεσα δυσμενή αποτελέσματα στους εργαζομένους και τα νοικοκυριά αλλά δημιούργησαν έμμεσα και μακροπρόθεσμα κόστη, τα οποία έβλαψαν τη χώρα για δεκαετίες. Οι επιπτώσεις αυτές εκτείνονται από τη λειτουργία της οικονομίας και των θεσμών έως το περιβάλλον και το ανθρώπινο δυναμικό, διαμορφώνοντας στρεβλώσεις που δεν ήταν άμεσα ορατές, αλλά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ζημιογόνες για την Ελλάδα. …………………
…..υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για την αποτίμηση της οικονομικής πολιτικής ενός καθεστώτος, το οποίο δεν είναι άλλο από την απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε τα λεφτά;». Δηλαδή, πού κατευθύνονταν οι πόροι το 1967 και πού το 1974, μεταξύ δύο βασικών κοινωνικών κατηγοριών, των μισθωτών εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Αν παρατηρήσουμε το μερίδιο των μισθών επί του συνολικού ΑΕΠ, διαπιστώνουμε ότι από το 1967 έως το 1974 μειώθηκε από 62,4% σε 51,1%.
Αυτό σημαίνει ότι οι μισθωτοί, παρά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, λάμβαναν 11,3% λιγότερο σε σχέση με το 1967. Την ίδια περίοδο, σε άλλες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, το αντίστοιχο μερίδιο παρέμεινε σχεδόν σταθερό. Σε αριθμητικούς όρους, το 11,3% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το ποσό που έχασαν οι εργαζόμενοι το 1974 σε σχέση με αυτό που θα λάμβαναν εάν η κατανομή είχε παραμείνει στα επίπεδα του 1967.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα αφέθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς ουσιαστική λογοδοσία για το πραξικόπημα και τις οικονομικές πολιτικές της Επταετίας. Ενδεχομένως, αυτό οφείλεται στο ότι η προσοχή της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου επικεντρώθηκε στην τραγωδία της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες να στραφούν κυρίως στην αναζήτηση ευθυνών για το κυπριακό πραξικόπημα και τη μετέπειτα εισβολή και κατοχή.
Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος των πολιτικών της χούντας οδηγήθηκε σε μια μορφή νομικής λήθης, η οποία σταδιακά εξομάλυνε την εικόνα του καθεστώτος. Έτσι, διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι «κάτι έκανε» και προώθησε την οικονομία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προνομιακή θέση, αν σκεφτεί κανείς πως έχασε ορισμένες κρίσιμες ευκαιρίες. Ακόμη και όταν άρχισε να ανακτά όσα στερήθηκε, όπως με την ένταξή της στην ΕΕ, η ευνοϊκή περίοδος της ΕΕ είχε ήδη παρέλθει και η χώρα είχε χάσει τη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του 1960, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες ανθούσαν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.

Γράφει στο βιβλίο του ο Μεθυστής ο Γιάννης Καλπούζος (σελ 499):
Στις 23  Σεπτεμβρίου 1944 ο Υπουργός και Γενικός Διοικητής Κρήτης Πασσαδάκης ταξίδεψε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας για πάντα τα Χανιά.
Σε υποσημείωση, στο τέλος της ίδιας σελίδας γράφει ότι:
 Στη συνέχεια θα διέφευγε στην Αυστρία, όπου και θα τον συλλάμβαναν το Μάη του 1945, αφού είχε ήδη καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια δεσμά. Θα τον μετέφεραν στην Αθήνα και θα πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη  (στην Πατησίων, όπου το κτίριο του Μινιόν)
Τα σχετικά με τον Πασσαδάκη και για το κτίριο Ζελιώτη που δεν το είχα ξανακούσει μου κίνησαν το ενδιαφέρον και τα έψαξα λίγο.
Έτσι για τον Πασσαδάκη  βρήκα μια μελέτη των Γιώργου Λιμαντζάκη και Γιάννη Θυμιανού με τίτλο Ο νομάρχης Ηρακλείου και μετέπειτα γενικός διοικητής Κρήτης Ιωάννης Πασσαδάκης: γερμανόφιλος, αντικομμουνιστής ή και τα δύο; από την οποία και μεταφέρω εδώ μερικά αποσπάσματα, όπως επίσης και τις σχετικές φωτογραφίες:

Ο Ιωάννης Πασσαδάκης συνέχισε να συνεργάζεται με τους Γερμανούς μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944, οπότε παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους υγείας, ενώ στην πραγματικότητα είχε ενημερωθεί για την επικείμενη σύμπτυξη των Γερμανών από την Ελλάδα και επιθυμούσε να αποφύγει τη σύλληψη. Θέλοντας να δώσει την εικόνα μιας ομαλής μετάβασης, πρότεινε ως διάδοχό του τον επίσκοπο Κυδωνίας και Αποκορώνου Αγαθάγγελο (Ξηρουχάκη), ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 26 Σεπτεμβρίου με την έγκριση των Βρετανών και της εξόριστης κυβέρνησης
…. αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έμεινε για λίγες ημέρες, και στη συνέχεια έφυγε για τη Βιέννη. Εκεί ο Πασσαδάκης ήρθε σε επαφή με άλλους Έλληνες γερμανόφιλους, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια πρώτη άτυπη συγκέντρωση στη Βιέννη τον Νοέμβριο του 1944. Στις αρχές του 1945 κάποιοι από αυτούς μετέβησαν στην κωμόπολη Κίτσμπουελ του Τιρόλου, όπου συγκροτήθηκε η αποκαλούμενη «Εθνική Κυβέρνησις των Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών». Γύρω από αυτούς συγκεντρώθηκαν και οργανώθηκαν περίπου δύο χιλιάδες γερμανόφιλοι και χιτλερικοί Έλληνες που είχαν καταφύγει στο Ράιχ, με την ελπίδα ότι η τροπή του πολέμου θα άλλαζε και θα μπορούσαν να επανέλθουν στην Ελλάδα ως διοίκηση. Ωστόσο, οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν, καθώς στις αρχές Απριλίου τα σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στη Βιέννη και στις 8 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων. Περίπου ένα μήνα αργότερα, τον Ιούνιο του 1945, οι Τσιρονίκος, Πούλος, Ταβουλάρης και Πασσαδάκης συνελήφθησαν από τον αμερικανικό στρατό και παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές μετά από έναν περίπου χρόνο, τον Αύγουστο του 1946.
Στο μεταξύ είχε απελευθερωθεί μεγάλο μέρος της Ελλάδας, και είχε ξεκινήσει η διαδικασία ποινικής δίωξης όσων συνεργάστηκαν με τον εχθρό από θέση ευθύνης. Ο Ιωάννης Πασσαδάκης και αρκετοί άλλοι δωσίλογοι υπουργοί και πρωθυπουργοί παραπέμφθηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, το οποίο ξεκίνησε τις εργασίες του στις 21 Φεβρουαρίου 1945 και εξέδωσε την ετυμηγορία του στις 31 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Το Δικαστήριο αυτό δίκασε ως ποινικό δικαστήριο, είχε μεικτή σύνθεση και ήταν εννεαμελές. Οι κατηγορούμενοι πρωθυπουργοί και υπουργοί ήταν 30, αλλά μόνο εννέα ήταν παρόντες κατά την έναρξη της δίκης. Μετά την έναρξη της δίκης προσήλθαν αυθόρμητα αρκετοί άλλοι κατηγορούμενοι, ενώ πέντε δεν προσήλθαν ποτέ και δικάστηκαν ερήμην, μεταξύ των οποίων και ο Πασσαδάκης.
 Με την απόφαση 49/1945, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Ιωάννη Πασσαδάκη για τα αδικήματα της διευκολύνσεως του εχθρού και της προπαγάνδας του, καταδικάζοντάς τον σε ισόβια δεσμά και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων (όπως προκύπτουν από τα άρθρα 21, 23 και 24 του Ποινικού Νόμου), ενώ έχασε αυτοδίκαια την ιδιότητα του δικηγόρου.
Μετά την έκδοση της απόφασης, οι καταδικασθέντες πρώην υπουργοί –μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβανόταν ο Πασσαδάκης, καθώς εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1946– μεταφέρθηκαν στις φυλακές Ζελιώτη, στην Αθήνα (στο μετέπειτα κτίριο Μινιόν, στη συμβολή των οδών Βερανζέρου και Πατησίων).
…. ορισμένοι καταδικασθέντες εξέδωσαν βιβλία με τα οποία επιχείρησαν να υπερασπιστούν τις επιλογές και το έργο τους, και κατήγγειλαν την «ιστορική αδικία» σε βάρος τους.

Ακολούθησε ο Ιωάννης Πασσαδάκης με την Πολιτική απολογία ενώπιον του Κρητικού Λαού διά τα πεπραγμένα επί Κατοχής, βιβλίο που απευθυνόταν στον «Εθνικόφρονα Λαόν της Κρήτης» και εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1948, με τη βοήθεια υποστηρικτών του, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή.
… τον Φεβρουάριο του 1949 ο Πασσαδάκης δικάστηκε πάλι από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Αθηνών, κατηγορούμενος ότι υπέδειξε 300 Κρητικούς που συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (κυρίως στο Μαουτχάουζεν-Γκούζεν), όπου πολλοί από αυτούς πέθαναν. Οι συγγενείς τους ζητούσαν επίμονα δικαίωση, αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε λόγω αμφιβολιών.
 

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, η κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου επιδίωξε τη διευκόλυνση και εμπέδωση ενός συμφιλιωτικού πνεύματος με τον αναγκαστικό νόμο 1504/1950 (ΦΕΚ Α’ 225/9.10.1950), που κυρώθηκε με τον νόμο 1829/1951 (ΦΕΚ Α’ 151/28.5.1951). Σύμφωνα με το άρθρο 4 του τελευταίου, «Καταδικαστικαί αποφάσεις, εφόσον διά τούτων καταγιγνώσκεται ποινή επανορθωτική, παραγράφονται μετά διετίαν, πάσαι δε αι λοιπαί παραγράφονται μετά πενταετίαν από της τελεσιδικίας. Πάσαι δε αι συνέπειαι των ως άνω αποφάσεων και των εν αυταίς αδικημάτων καταργούνται και αίρονται από της επιβολής των». Με βάση αυτή τη ρύθμιση, δεν παραγράφηκαν γενικά οι καταδικαστικές αποφάσεις που είχαν εκδοθεί από το τέλος του πολέμου, αλλά παραγράφηκαν οι αποφάσεις για τους κατοχικούς υπουργούς και για όσους κατείχαν δημόσια θέση, στρατιωτική, διοικητική ή άλλη, και έγιναν συνειδητά όργανα του εχθρού ή διευκόλυναν το έργο του. Συνεπεία της διάταξης αυτής, ο Ιωάννης Πασσαδάκης αποφυλακίστηκε και επέστρεψε σπίτι του, όπου έζησε ήρεμα για δύο περίπου χρόνια. Πέθανε στο Ηράκλειο στις 13 Μαρτίου 1953, άγαμος και άτεκνος.
Είναι προφανές λοιπόν ότι λανθασμένα γράφει ο Γιάννης Καλπούζος ότι πέθαινε από ασθένεια στη φυλακή του κτιρίου Ζελιώτη.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΤΣΑΡΛΙ ΚΕΡΚ, Ο ΧΟΡΣΤ ΒΕΣΕΛ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Στην διεθνή ιστορία υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός  δολοφονιών από άτομα που είχαν αντίθετη πολιτική, ιδεολογική ή θρησκευτική τοποθέτηση από αυτόν που δολοφόνησαν.
Οι δολοφονίες του Λούθερ Κίνγκ, των Κένεντι, του Γκάντι, του Ανουάρ Σαντάτ, του Γιτζάκ Ράμπιν ή η αποτυχημένη του Σαλμάν Ρουσντί  είναι από τις πιο γνωστές.
Αλλά και στην χώρα μας από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια, του Θεόδωρου Δεληγιάννη και του Γεωργίου Α΄ είχαμε τις δολοφονίες του Ίωνα Δραγούμη, την αποτυχημένη του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Λαμπράκη του Μπακογιάννη ή του Φύσσα. Μην ξεχνάμε δε ότι έναυσμα για τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγιεβο.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι δολοφόνοι,είναι ότι τις περισσότερες φορές η δολοφονία τους που έχει σαν σκοπό να κλείσει ένα στόμα που μιλάει αντίθετα  στα πιστεύω τους έχει  ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η αποτρόπαια και απαράδεκτη δολοφονία του Τσάρλι Κέρκ στις ΗΠΑ είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει αυτός παγκοσμίως γνωστός ενώ ταυτόχρονα με την αναγραφή των όσων έλεγε,   έγιναν γνωστές και  διαδόθηκαν οι αναχρονιστικές και σκοταδιστικές ιδέες του που εύκολα δυστυχώς βρίσκουν ανταπόκριση σε αρκετούς. 
Ο δικηγόρος Αντύπας Καρίπογλου στο παρακάτω  ενδιαφέρον άρθρο του αναδεικνύει ακριβώς το τι αποτέλεσμα είχε στο παρελθόν σε μια αντίστοιχη περίπτωση η δολοφονία ενός χιτλερικού αλήτη.

Η επίλεκτη μονάδα της SA (SA Standarte) Χορστ Βέσελ στο Βερολίνο, το 1933 και κάτω στην Νυρεμβέργη με τον ίδιο επικεφαλής.

Ο Χορστ Βέσελ ήταν αναμφίβολα ένα κάθαρμα. Μέλος των Ταγμάτων Εφόδου, των «φαιοχιτώνων», και εξαιρετικά βίαιος χαρακτήρας, προξένησε το ενδιαφέρον του Γιόζεφ Γκέμπελς που τον «προώθησε», στέλνοντάς τον στη Βιέννη για να οργανώσει τη ναζιστική νεολαία. Με την επιστροφή του στη Γερμανία συμμετείχε σε επίθεση κατά των γραφείων του Κομμουνιστικού Κόμματος στην οποία τραυματίστηκαν σοβαρά τέσσερις άνθρωποι. Λίγο μετά είχε έναν καβγά με τη σπιτονοικοκυρά του, στην οποία αρνήθηκε να πληρώσει το νοίκι του και το νοίκι της πόρνης φίλης του και όταν αυτή επέμεινε την απείλησε ότι θα χάσει τα δικαιώματα στο ίδιο της το σπίτι γιατί θα την καταγγείλει ότι στέγαζε μια πόρνη, συμπεριφορά απολύτως τυπική για τέτοιου είδους καθάρματα. Η σπιτονοικοκυρά του προτίμησε, πολύ λογικά, αντί να πάει στην αστυνομία, οπότε σίγουρα θα έχανε το σπίτι της, να πάει στην ταβέρνα της γειτονιάς όπου σύχναζαν κομμουνιστές και να πει τον πόνο της. Αυτοί, έχοντας και το προηγούμενο του τραυματισμού των συντρόφων τους, πήγαν στο σπίτι και τον πυροβόλησαν στο κεφάλι. Με πρωτοστάτη ακριβώς τον πάτρωνά του Γκέμπελς, ο Βέσελ αγιοποιήθηκε. Εγινε «μάρτυρας» του ναζιστικού κόμματος, διοργανώθηκε δημόσια κηδεία που παρακολούθησαν 30.000 άτομα και στην οποία ο Γκέμπελς μετέφερε τα συλλυπητήρια του Γκέρινγκ και του πρίγκιπα Αύγουστου-Γουλιέλμου της Πρωσσίας,  και κάτι στίχοι που είχε γράψει έγιναν τραγούδι, «Το τραγούδι του Χορστ Βέσελ», το οποίο μετά έγινε ο ύμνος των Ταγμάτων Εφόδου. Η ζωή του έγινε ταινία, βιβλία, εκδόθηκαν αναμνηστικά. Κυρίως, όμως, η δολοφονία του χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ  και το ναζιστικό κόμμα για να δικαιολογήσουν τη βία εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων, τους οποίους κατηγόρησαν ως συλλογικά υπεύθυνους. Η δολοφονία του Βέσελ βοήθησε αντικειμενικά τον Χίτλερ. Πέρα από το σοβαρότατο ηθικό πρόβλημα, αν οποιαδήποτε συμπεριφορά του Βέσελ μπορούσε να δικαιολογήσει την εξωδικαστική εκτέλεσή του, και ωφελιμιστικά υπήρξε καταστροφική για τους εχθρούς του, τους προξένησε μεγαλύτερη ζημιά απ’ όση θα τους προξενούσε ποτέ ζωντανός. Οσο κι αν η εκ των υστέρων γνώση του κακού που αντιπροσώπευε ο ναζισμός μπορεί να κάνει κάποιον να δει με συμπάθεια τους δολοφόνους του καθάρματος, για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι οι κακοί νικάνε όταν οι καλοί γίνονται σαν κι αυτούς.
Ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν βέβαια Βέσελ, αλλά δεν ήταν και το καλό παιδί που απλώς έλεγε την άποψή του. Ηταν ένας φανατικός που τροφοδοτούσε με κάθε τρόπο το μίσος και τη βία εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων και όσων συνανθρώπων του δεν «ενέκρινε». Ο εχθρός της Δημοκρατίας Τραμπ αμέσως μετά τη δολοφονία του δεν δήλωσε ότι ο δολοφόνος του θα οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη, αλλά τον αναγόρευσε σε «μάρτυρα» του κινήματος MAGA και δήλωσε ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι συλλογικά υπεύθυνοι για τη δολοφονία και θα τους κυνηγήσει μέχρι τέλους. Αυτός που τον δολοφόνησε προσέφερε μια τεράστια υπηρεσία στον τραμπισμό. Του έδωσε έναν «μάρτυρα». Κάθε φιλελεύθερος δημοκράτης πρέπει να θυμάται πάντα αυτό: ότι αν γίνει σαν τους εχθρούς της Δημοκρατίας για να τους πολεμήσει, θα νικήσουν αυτοί. Η Δημοκρατία μπορεί και πρέπει να νικήσει μόνο με τα δικά της όπλα. Τον Νόμο και τον Λόγο.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
 

ΜΠΟΡΕΙ Η ΧΥΔΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΝΑ ΕΚΛΕΞΟΥΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ;

Πολλές φορές στην Ελλάδα διαβάζουμε στις εφημερίδες ή βλέπουμε στην τηλεόραση, αρχηγοί κομμάτων να ανταλλάσσουν με τους πολιτικούς τους αντιπάλους έντονες εκφράσεις και χαρακτηρισμούς. Όμως αν συγκριθούν με αυτά που ακούγονται στον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ, κυρίως από τον Τραμπ μοιάζουν με ανταλλαγή απόψεων σε κατηχητικό!
Δεν θυμάμαι στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε αυτή την χώρα να έχουν ακουστεί τόσες χυδαιότητες σαν και αυτές που  κατ΄επανάληψη λέει ο Τράμπ.
Έτσι έχει «στολίσει»  την Χάρις ως τρελή, ατημέλητη(!), ως αποτυχία που έχει λιγότερη ενέργεια από ένα κουνέλι, πραγματικό απόβρασμα, σκατένια αντιπρόεδρο, χειρότερη αντιπρόεδρο, τεμπέλα όσο δεν πάει (“crazy as hell”), πιο αριστερή από την Ποκαχόντας, έχει χαμηλό IQ,  για να καταλήξει συχνά στην αγαπημένη του ατάκα που του έχει μείνει από την εποχή που έπαιζε στο ριάλιτι «The Apprentice» , Κάμαλα, απολύεσαι, πάρε δρόμο, φύγε από ’δω!
Όταν δεν την κατηγορεί ευθέως ο ίδιος, δημοσιεύει αναρτήσεις άλλων που καταφέρονται εναντίον της, όπως ότι διακρίθηκε λόγω της σχέσης που είχε με τον δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο ή άλλο στο οποίο υπονοούσαν ότι στην ζωή της γονατιστή έκανε στοματικό σεξ!

Το σεξ είναι από τα αγαπημένα του θέματα και είναι γνωστή η ιστορία με την «αλογομούρα» όπως αποκαλεί την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς.
Για 12 λεπτά, προς κατάπληξη όλων, μίλαγε με θαυμασμό για τo πέος του πεθαμένου Αρνολντ Πάλμερ που ήταν πασίγνωστος αθλητής του αμερικανικού γκόλφ.
Ήταν στην γενέτειρα του Πάλμερ όταν είπε  : «Όταν έκανε ντους με τους άλλους επαγγελματίες, εκείνοι αναφωνούσαν "Θεέ μου, αυτό είναι απίστευτο"»
Σε podcast εξέφρασε την έκπληξη του για το ότι ο πρώην μεγιστάνας του Χόλυγουντ, Χάρβεϊ Γουάινστιν, καταδικασμένος και φυλακισμένος  για βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις έχει καταστραφεί, χρησιμοποίησε δε την λέξη «schlonged» που σημαίνει « Έχοντας ένα πέος με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό»!
Θεωρώντας τον εαυτό του πολύ άνδρα, πριν τις εκλογές το 2016 καυχιόταν ότι χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να «πιάνει (τις γυναίκες) από το μ....».
Αλλά εκτός από αυτή του την ικανότητα, στο Μίσιγκαν μίλησέ και για την «υπέροχη λευκή του επιδερμίδα» και είχε προηγουμένως αμφισβητήσει εάν η Καμάλα Χάρις ήταν πραγματικά μαύρη τον Ιούλιο, λέγοντας ότι «έγινε μαύρη πρόσφατα».
Ο Guardian υπενθυμίζει πως ανά καιρούς, ο Τραμπ έχει προχωρήσει σε διάφορες δηλώσεις για τις οποίες έχει δεχθεί κριτική, για τον ρατσισμό του όπως η πρόσφατη αναφορά του στον Αντετοκούμπο. 

Επίσης έχει δεχθεί κριτική, εκτός φυσικά από τον ρατσισμό και τον σεξισμό, ο οποίος είναι έκδηλος στις ομιλίες του. Έχει δηλώσει πως πιστεύει ότι ο Hannibal Lecter, ο φανταστικός κανίβαλος, είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που έχει πεθάνει, ενώ συγχέει το νόμιμο άσυλο, τη διαδικασία με την οποία άνθρωποι από άλλες χώρες ζητούν προστασία όταν φεύγουν από διώξεις, με τα ψυχιατρεία.
Επίσης, πρόσφατα είπε μια ακροδεξιά ηλιθιότητα στο ντιμπέιτ ότι οι μετανάστες τρώνε κατοικίδια!
Στην Αριζόνα, δήλωσε πως οι ΗΠΑ είναι ένας «σκουπιδοτενεκές για τον κόσμο», καταφερόμενος εναντίον των ανθρώπων που εισέρχονται παράνομα στη χώρα αλλά και των Δημοκρατικών, τους οποίους ο Τραμπ αποκάλεσε ανίκανους και ηλίθιους.
Αποκορύφωση της χυδαιότητας υπήρξε στην συγκέντρωση της Νέας Υόρκης στην οποία μίλαγε για ώρα για την απέλαση μεταναστών  τους οποίους χαρακτήρισε «κακούς και αιμοδιψείς εγκληματίες». 

Δίπλα του υπήρχε ένας συρφετός από  ομοϊδεάτες υποστηρικτές του όπως ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι, που ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Χάρις «βρίσκεται στο πλευρό των τρομοκρατών» στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ή άλλος που χαρακτήρισε τη Χάρις «αντίχριστο» και κράτησε έναν σταυρό μπροστά στο πλήθος που χειροκροτούσε, ή ο παλαιστής Χαλκ Χόγκαν  που έσκισε την μπλούζα του υπέρ του Τραμπ(!), για να φτάσει στην αποκορύφωση η συγκέντρωση με τον κωμικό Τόνι Χίντσκλιφ, ο οποίος είπε ότι στους ισπανόφωνους «αρέσει να κάνουν μωρά» και «δεν τραβιούνται...» και που αποκάλεσε το Πουέρτο Ρίκο, αμερικανικό έδαφος στην Καραϊβική, ως «νησί σκουπιδιών που επιπλέει στη μέση του ωκεανού».

 

Τέλος στην συγκέντρωση ήταν και ο πρότινος ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές Ρόμπερτ Φ. Κένεντι ο νεότερος, γνωστός αντιεμβολιαστής με συνωμοσιολογίες απόψεις και γι΄αυτό τον λόγο τα περισσότερα μέλη της δυναστείας  Κένεντι τον έχουν αποκηρύξει.
Το νούμερο αυτό έχει χαρακτηρίσει τα εμβόλια κατά της COVID-19 τα «πιο θανάσιμα που κατασκευάστηκαν ποτέ» κι έχει υποστηρίξει τη θεωρία πως ο ιός ήταν γενετικά «σχεδιασμένος» ώστε να στοχοποιήσει... εθνικές και φυλετικές ομάδες, ιδίως τους μαύρους και τους λευκούς, και να μην μολύνει «τους (εβραίους) Ασκενάζι και τους Κινέζους».
Ο Τράμπ τον προορίζει να αναλάβει «μεγάλο ρόλο» στο πεδίο της δημόσιας υγείας αν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές την Τρίτη!
Τελικά παραφράζοντας τον εθνικό ύμνο της Αγγλίας  God save USA!
 
 Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

ΓΙΑΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΑΝΤΙ ΣΤΙΣ 12.

Με την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου έχω ασχοληθεί αρκετές φορές στο παρελθόν.
Σε ένα ιδιαίτερα σημαντικό για μένα ποστ με τίτλο ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΑ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ  γράφω για τον πατέρα μου, που ως έφεδρος αξιωματικός πολέμησε  ως εθελοντής στην Αλβανία. Ο τίτλος ήταν εμπνευσμένος από το γνωστό εκτεταμένο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη   ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ. Όπως δε γράφω σε άλλο ποστ ο Ο ΕΛΥΤΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΕΠΟΥΣ. 
Στο ποστ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ του ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ διαβάζουμε για την αιρετική άποψη του αείμνηστου συγγραφέα για τον πόλεμο αυτό.
Εν μέσω κρίσης το 2011 ο Γιάννης Ξανθούλης στοΗ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ   γράφει για την πιο εκπτωτική εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου που θυμάται...
Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΣΑΤΙΡΙΖΕ ΤΟΝ ΝΤΟΥΤΣΕ!
Υπάρχει τέλος, με πολύ χιούμορ και ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Όμως για να κατανοήσει κανείς καλύτερα το σημερινό άρθρο που έχει ως θέμα την ξεχασμένη επέτειο της απελευθέρωσης της χώρας από τους Γερμανούς την οποία γιορτάζουν οι άλλες χώρες της Ευρώπης θα είναι χρήσιμο να διαβάσει για  ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Όπως γράφει λοιπόν ο Κώστας Μπουρούσης στο Απελευθέρωση: Γιατί γιορτάζουμε τον πόλεμο και όχι την ειρήνη – Η ξεχασμένη επέτειος
για την 12^η Οκτωβρίου, την μέρα που οι Γερμανοί κατέβασαν την σημαία τους από την Ακρόπολη και έφυγαν, πως η μέρα αυτή ήταν:
 

 Μια ημέρα συγκλονιστική για τους πολίτες της, που έζησαν για 1.264 ημέρες κάτω από το ασφυκτικό καθεστώς της Κατοχής και θρήνησαν στο διάστημα των τριάμισι ετών περισσότερους από 40.000 νεκρούς μόνο από τον λιμό και την κακουχία.
Είναι δε εντυπωσιακό – αν όχι δείγμα αγνωμοσύνης και απαξίας της Ιστορίας – το γεγονός ότι μόλις πριν από οκτώ ημέρες η Αθήνα συμπλήρωσε 80 χρόνια από την πιο κομβική ίσως ημέρα της νεότερης ιστορίας της, χωρίς για μία ακόμα φορά να το αντιλαμβάνεται. Γιόρτασε μια ημέρα ελευθερίας… χωρίς να τη γιορτάσει. Είμαστε άραγε αμνήμονες και αγνώμονες στο παρελθόν μας ή έχουμε συμφιλιωθεί με μια επιλεκτικής κοπής μνήμη ή έστω με ένα συγκαταβατικό αφήγημα που μας βολεύει και κυρίως δεν μας ξεβολεύει από όσα έχουμε καταπιεί, χωνέψει και μεταβολίσει ως «ιερά και όσια»; Τι έφταιξε και η 12η Οκτωβρίου καταδικάστηκε στη λησμονιά και ζει εδώ και οκτώ δεκαετίες στη σκιά της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου;
«Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου είχε ξεκινήσει στην Αθήνα ήδη από τον πρώτο χρόνο του πολέμου» εξηγεί ο ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος. «Οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για την απώθηση των Ιταλών που ήταν μαζικές είχαν καθιερωθεί από το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και τις αντιστασιακές οργανώσεις, οι οποίες, όπως μπορεί κανείς να αντιληφθεί, καταδιώκονταν γι’ αυτές τους τις κινήσεις από τους Γερμανούς».
Ναι, ήταν το δίχως άλλο γενναίο αλλά και ευφυές ένας λαός που από τον Απρίλιο του 1941 είχε κατακτηθεί από τους Ναζί να θυμάται και να γιορτάζει τη θριαμβική απόκρουση που πέτυχε επί των Ιταλών το 1940, να ανακαλεί τους λόγους που αντιστάθηκε και συνέχιζε να αντιστέκεται, να τονώνει το φρόνημα και να ανατροφοδοτεί την πίστη του για την ελευθερία. 

Μάλιστα έως το 1944 και τον πρώτο επίσημο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στην ελεύθερη πια Αθήνα με πρωθυπουργό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας τον Γεώργιο Παπανδρέου το αφήγημα της επετείου ήταν ενιαίο – αντλούσε και αναφερόταν δηλαδή τόσο στον πόλεμο του αλβανικού μετώπου όσο και στην κατοπινή δράση της Αντίστασης κατά των Γερμανών. Με άλλα λόγια, οι δύο επέτειοι, της έναρξης και του τέλους του πολέμου, ήταν για εκείνη τουλάχιστον τη χρονιά ταυτισμένες.
Η πρόθεση για την αποδόμηση της κοινής αναφοράς της επετείου έγινε σαφής από τον Οκτώβριο του 1945, όταν το ΕΑΜ αποκλείστηκε από τον επίσημο εορτασμό και οι εκδηλώσεις που οργάνωσε σε συνοικίες των Αθηνών και του Πειραιά κρίθηκαν παράνομες. Έκτοτε ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου ξεκίνησε να ταυτίζεται ολοένα και περισσότερο και τελικά αποκλειστικά με τον νικηφόρο πόλεμο των Ελλήνων κατά των Ιταλών. Προφανής αιτία ήταν τα Δεκεμβριανά.

Ο κ. Λιάκος λέει πως η επέτειος της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς στην πραγματικότητα υποβαθμίστηκε και υποσκελίστηκε ακριβώς λόγω της εμφύλιας σύγκρουσης των Αθηνών που ακολούθησε μόλις 52 ημέρες αργότερα, στις 3 Δεκεμβρίου, και η οποία καταγράφηκε ως η θρυαλλίδα που οδήγησε τελικά στον εμφύλιο πόλεμο. Από τη νίκη κατά των Ναζί, τη συλλογική ανάταση και την ομοψυχία η χώρα βυθίστηκε στον αλληλοσπαραγμό. Σε κάθε περίπτωση ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών επισημαίνει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να επανατοποθετηθούμε απέναντι σε μια ημέρα-ορόσημο για την εθνική μας υπόσταση.
Την ίδια γνώμη συμμερίζεται και ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, ιστορικός, μελετητής της περιόδου της Κατοχής και συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Οι δωσίλογοι», το οποίο αισίως έχει υπερβεί σε πωλήσεις τα 35.000 αντίτυπα – ένας αριθμός αποκαλυπτικός του ενδιαφέροντος που εξακολουθεί να υπάρχει εκεί έξω για την περίοδο της Κατοχής. Βέβαια ο κ. Χαραλαμπίδης επισημαίνει ότι πριν από την επανατοποθέτησή μας απέναντι σε μια ιστορική επέτειο θα πρέπει προηγουμένως να αποκτήσουμε γνώση της.
Πράγμα από το οποίο μάλλον απέχουμε ακόμη σημαντικά, αν λάβει κανείς υπόψη την εύστοχη παρατήρηση του συγγραφέα πως σε ολόκληρη την πόλη των Αθηνών δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος ούτε ένα στενό ούτε καν ένα αδιέξοδο το οποίο να σκέφτηκε κανείς να ονοματίσει σε ανάμνηση της 12ης Οκτωβρίου, αλλά ούτε και οι ανάλογες αναφορές στα σχολικά βιβλία.

 Ακόμα και το μνημείο-γλυπτό που φιλοτέχνησε ο Θανάσης Απάρτης και βρίσκεται επί της οδού Μέρλιν 6, εκεί δηλαδή όπου βρισκόταν το εν Αθήναις κολαστήριο της Γκεστάπο, παραμένει άγνωστο για πολλούς πολίτες. «Αυτό το κενό είναι ενδεικτικό της απαξίωσης απέναντι στην ημέρα της απελευθέρωσης της πόλης από τους Γερμανούς και της απόφασης να κρατάμε ένα μέρος της ιστορίας μας κρυμμένο κάτω από το χαλί. Δεν έχουμε φτιάξει ούτε ένα μνημείο σαν αυτά που συναντά κανείς σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη για τους 45.000 νεκρούς, αυτούς που πέθαναν από πείνα την περίοδο της γερμανικής κατοχής»  υπογραμμίζει.
Και όπως επισημαίνει ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης:  «Οι νικητές του εμφυλίου πολέμου είχαν χειροπιαστό κίνητρο να περιβάλλουν την απελευθέρωση της Αθήνας αλλά και ευρύτερα την περίοδο της Κατοχής με ένα πέπλο λήθης» λέει. Ποιο ήταν αυτό; Πολλοί από εκείνους που συμμετείχαν στις μεταπολεμικές κυβερνήσεις ήθελαν να σβήσουν τα δικά τους ίχνη από την περίοδο της Κατοχής και τις σχέσεις που είχαν αναπτύξει με το ναζιστικό καθεστώς. «Δεν ήθελαν η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος να συζητιέται» εξηγεί. Οπότε η ανάμνηση της περιόδου 1940-1944 με εστίαση μόνο στην αρχή του πολέμου, δηλαδή στο αλβανικό έπος, ήταν μια βολική – αλλά όχι ιστορικά δίκαιη – μέση οδός.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

Την Κυριακή θα έχουν περάσει 57 χρόνια από την ημέρα που η χούντα μας έκατσε στον σβέρκο και κατέστρεψε 7 από τα καλύτερα χρόνια της νιότης, όσων από εμάς ζούσαμε εκείνα τα χρόνια.
Ανήμερα θα δημοσιεύσω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
Στα 18 πλέον χρόνια που έχω αυτό το μπλογκ έχω γράψει ένα σωρό άρθρα σχετικά με την χούντα, τους πρωτεργάτες της και σε θέματα που σχετίζονται με αυτήν.
Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται για την ιστορία εκείνης της εποχής μπορεί να διαβάσει κάποιο από όλα τα παρακάτω ποστ που έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν.
Σήμερα επίσης δημοσιεύω και ένα ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ των πρόσφατων ποστ μου αλλά και όλων των άλλων 1802 που έχουν δημοσιευτεί από το 2006.
 
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΕΙΧΕ ΛΑΪΚΗ ΒΑΣΗ Η ΧΟΥΝΤΑ;
Η ΗΘΕΛΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΘΕΛΗΤΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ.
ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ...
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ Η ΧΟΥΝΤΑ
Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΑΝ (;) ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΤΖΙΑ...
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ (21-4-1967) 
ΟΙ ΒΙΛΑΡΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Α΄Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967. Η ΕΚΛΟΓΗ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
Β΄Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967. Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
 

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ
Μόλις διάβασα το άρθρο 
Μύθοι και αλήθειες για την επεισοδιακή συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα που είχε γίνει σαν σήμερα πριν 57 χρόνια, 4 μέρες πριν την χούντα, θυμήθηκα ότι έχοντας πάει σε αυτή την συναυλία είχα γράψει σχετικά στο παραπάνω ποστ μου ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

.

 
O κατάλογος όλων των ποστ από τον Μάιο 2006 μέχρι τον Ιούλιο 2007 (1-186) υπάρχει εδώ
Από τον Ιούλιο του 2007 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008 (187-256) υπάρχουν εδώ
Από τον Φεβρουάριο του 2008 μέχρι τον Ιούλιο του 2008 (257-299) υπάρχουν εδώ
Από τον Ιούλιο 3008 μέχρι τον Ιούνιο 2009 (300-385) υπάρχουν εδώ
Από τον Ιούλιο 2009 μέχρι τον Δεκέμβριο 2010 (386-522) υπάρχουν εδώ
Από τον Ιανουάριο 2011 μέχρι  τον  Ιούλιο 2011(523-578)  υπάρχουν εδώ
Από τον Ιούλιο  2011 μέχρι  τον Οκτώβριο 2013 (579-777) υπάρχουν εδώ.
Από τον Οκτώβριο 2013 μέχρι τον Σεπτέμβριο  2014 (778- 862) υπάρχουν εδώ
Από τον Σεπτέμβριο 2014 μέχρι τον Φεβρουάριο 2016 (863-1000) υπάρχουν εδώ
Από τον Φεβρουάριο 2016 μέχρι τον Φεβρουάριο 2019(1001-1321) υπάρχουν εδώ
Από τον Φεβρουάριο 2019 μέχρι τον Ιούνιο 2020(1322-1455) υπάρχουν εδώ
Από τον Ιούνιο 2020 μέχρι τον Δεκέμβριο 2020 (1456-1500) υπάρχουν εδώ
Από τον Δεκέμβριο 2020 μέχρι τον Απρίλιο 2022(1501-1621) υπάρχουν εδώ.
Από τον Απρίλιο 2022 μέχρι τον Ιούνιο 2023 (1622-1726) υπάρχουν εδώ
 
1727-Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ.  12-6
1728-Ο καταποντισμός του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στην ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ (ένα κείμενο του ΠΕΡΙΚΛΗ ΒΑΛΛΙΑΝΟΥ) 17-6
1729-ΜΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΣΤΑΔΙΩΝ ΠΕΝΘΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΩΜΕΝΙΔΗ  21-6
1730-ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ή ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΝΟΣ ΑΡΘΡΟΥ;  25-6
1731-Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΈΡΑ.  28-6
1732-ΤΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ 1-7
1733-ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 5-7
1734-Η ΥΓΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  10-7
1735-6-ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ! 14-7
1736-ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΔΑΣΗ! 18-7
1737-ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. 24-7
1738-ΤΟ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ 29-7 Ρέα Βιτάλη
1739-Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ 2-8
 1740-ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Η ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΔΟΓΜΑ 6-8
1741-Η «ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ» ΚΑΙ Η «ΛΕΙΑ» ΔΥΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΡΑΛΛΗ 11-8
1742-ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ. 15-8
1743-ΠΩΣ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΘΕΟ! 19-8 Αναδημοσίευση
1744-ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ! 23-8 Αναδημοσίευση
1745-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΌ ΕΝΑ ΚΑΥΣΩΝΑ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ 27-8  Αναδημοσίευση
1746-Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ ΕΧΕΙ ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ ΤΗΝ ΣΑΤΙΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ! 31-8
1747-ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ ΝΑ ΚΑΙΝΕ ΤΙΣ ΧΗΡΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΥΣ 4-9
1748-ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΛΥΕΞΟΔΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ 8-9
1749-Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ (α΄μέρος) 12-9
1750-Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ (β΄ μέρος)  16-9
1751-Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Σχόλια και προτάσεις. Α΄μέρος. 19-9
1752-Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Σχόλια και προτάσεις. Β΄μέρος. 23-9
1753-ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ 27-9
1754-Η ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ 1-10
1755-ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΡΔΕΣ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ! 5-10
1756-ΔΥΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΣΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ 9-10
1757-ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΥΠΟΣΚΑΦΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  13-10
1758-ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;  17-10
1759-Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.  21-10
1760-Η ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ 25-10
1761-ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ STAND UP COMEDY ! 29-10 
1762-Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟ  2-11  
1763-ΟΙ 65 ΠΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΚΟΡΤΖΕΖΕ 6-11
1764-ΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ Η ΕΥΚΟΛΗ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥΣ 10-11
1765-ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 14-11
1766-ΕΝΑ ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ  18-11  
1767-ΠΩΣ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΑΪΝΕ 22-11
1768-ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΕΗ, ΟΡΓΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑ ΠΑΡΘΕΝΙΚΑ ΣΤΗΘΙΑ 27-11
1769-ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΜΑΣ,ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ  1-12
1770-Α- ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ  5-12
1771-Β-ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ -ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ α΄μέρος  10-12
1772-Γ-ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ -ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ -β΄μέρος.  14-12
1773-Δ-ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ – οζονοθεραπεία, νανοβιοτικό γιλέκο, κηραλοιφές, ιριδολογία, κρυσταλλοθεραπεία.  18-12
1774-ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ ΠΑΛΙΟΤΕΡΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 23-12
1775-Ε-ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ – κινεζική ιατρική ,βελονισμός, μοξοθεραπεία, ωτοθεραπεία  27-12
1776-ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ 31-12
1777-Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΕΡΥΘΡΟ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ 2-1
1778-ΣΤ-ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ Χειροπρακτική, ουροθεραπεία, ρεφλεξολογία.  6-1
1779-ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2023 ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ  10-1
1780-Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΛΑΩΝ  14-1  
1781-Α΄ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΑΔΕΝΩΝ, Ο ΒΟΡΟΝΩΦ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΑΤΡΟΙ. 18-1
1782-Β΄ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΟΥΡΑΝΟΥΣΕ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΟΝΩΦ .  22-1
1783-Γ΄ Ο ΒΟΡΟΝΩΦ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ. 26-1
1784-Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 31-1 Ν. Φιλιππίδης
1785-ΤΑ ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΑΙΔΡΑ ΤΟΥ ΝΤΑΣΕΝ  4-2
1786-Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ  8-2
1787-ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΩΝΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΙΓΑΝ ΤΙΣ ΓΑΤΕΣ 12-2
1788-ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ 16-2
1789-Η ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΣΤΑ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ  20-2
1790-Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΥΣΚΙΝ 25-2
1791-Α-ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ 29-2
1792-Β΄ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ 4-3
1793-ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ 8-3
1794-Γ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ α΄μέρος. 12-3
1795-Δ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΊΑΣ β΄μέρος. 16-3
1796-Ε΄ΛΑΪΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΥΡΩ ΤΗΣ 20-3
1797-ΣΤ΄ ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ 24-3
1798-Η ΣΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΗΣ α΄μέρος  28-3
1799-Η ΣΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΗΣ β΄μέρος 1-4
1800-ΠΩΣ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΔΙΑΒΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ  5-4
1801-ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Ο ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ;  9-4
1802-ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΗΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ 13-4
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Η ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΔΟΓΜΑ

Η επιγραφή στην είσοδο του Καθεδρικού Ναού της Κολωνίας είναι απόλυτα σαφής: Έτσι είναι γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Άμα είσαι πιστός αποδέχεσαι το δόγμα της θρησκείας σου σε ότι παράλογο και αν αυτή πρεσβεύει.
Και όπως είχε πει ο Βρεττανός πολιτικός των Εργατικών Τόνι Μπέν : Πίστη είναι κάτι για το οποίο θα πέθαινες, δόγμα είναι κάτι για το οποίο θα σκότωνες. Αυτό κάνει όλη τη διαφορά.
Πράγματι στην ιστορία της ανθρωπότητας τεράστιος αριθμός ανθρώπων έχει πεθάνει για την πίστη του, αλλά εξίσου μεγάλος αριθμός έχει σκοτώσει για αυτά που πιστεύει και για τα οποία είναι πεπεισμένος ότι είναι απολύτως σωστά και πρέπει, έστω και δια της βίας, να τα αποδεχθούν όλοι.
Η επικράτηση του χριστιανισμού έγινε μετά από σωρεία εγκλημάτων κατά των ειδωλολατρών στο παρελθόν, χωρίς η μουσουλμανική θρησκεία να υστερεί, ακόμα και στις μέρες μας, σε εγκλήματα στο όνομα του Αλλάχ.
Αλλά και οι πολιτικές ιδεολογίες όπως ο φασισμός και ο ναζισμός με την συστηματική δολοφονία Εβραίων, τσιγγάνων, ομοφυλόφιλων κτλ οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στον θάνατο.
Σχετικά έχω γράψει στα ποστ μου ΣΤ΄ ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΜΠΙΡΚΕΝΑΟΥ- Η ΑΠΟΚΟΡΎΦΩΣΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ, και στο ποστ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΧΙΤΣΚΟΚ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ
Το ίδιο προκάλεσε και ο κομουνισμός από τα πρώτα χρόνια επικράτησης του  με πρώτη την μεγάλη γενοκτονία με λιμό στην Ουκρανία και την Νότιο Ρωσία, όπως γράφω στο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ και τα στρατόπεδα γκούλαγκ για τους αντιφρονούντες, αλλά και άλλες μικρότερης έκτασης γενοκτονίες όπως γράφω στο ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ
Βέβαια ούτε η Κίνα του Μάο έμεινε πίσω, ενώ στην Καμπότζη οι φρικαλεότητες των κομμουνιστών έφτασαν στον υπερθετικό βαθμό, όπως γράφω στο 
V-ΚΑΜΠΟΤΖΗ -Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΑΟ, Ο ΠΟΛ ΠΟΤ ΚΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ

Στην χώρα μας, όπως γράφει ο Νίκος Μαρατζίδης στο βιβλίο του Στην σκιά του Στάλιν, το ΚΚΕ ήταν ένα από τα πιο νομιμόφρονα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης προς τον Στάλιν από το 1924 που πέθανε ο Λένιν και βασική ιδεολογική και οργανωτική αρχή του ήταν «το κόμμα έχει πάντα δίκιο». Η αρχή αυτή κυριάρχησε στην ζωή τριών γενεών μελών του ΚΚΕ, από την γενιά των ιδρυτών μέχρι την δεκαετία του 60, στην μεταπολεμική γενιά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 και στην γενιά της μεταπολίτευσης που ανέλαβε τα ηνία του κόμματος μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και την εξαφάνιση των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ευρώπης.
Ο θάνατος του Στάλιν απετέλεσε και την αρχή της αμφισβήτησης του δόγματος ότι «το κόμμα έχει πάντα δίκιο».
 Το 1955 στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν είχε καταφύγει το μεγαλύτερο μέρος των μελών του Δημοκρατικού Στρατού μετά την ήττα του στον εμφύλιο. Βίαιες συμπλοκές έγιναν τότε εκεί μεταξύ των υποστηρικτών του Ζαχαριάδη  και "αντιζαχαριαδικών" στελεχών και μελών.

Αλλά και στην Ελλάδα ακόμα και μεταξύ αυτών που βρισκόντουσαν σε εξορία υπήρχαν και εξόριστοι που η πίστη τους στην σοβιετική πατρίδα ήταν ακλόνητη!
Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τίτος Πατρίκιος σε συνέντευξη του:
Θυμάμαι στον Άη Στράτη να κατεβαίνουμε από τις σκηνές μας στο καφενείο για να ακούσουμε τη συμφωνική ορχήστρα της Κυριακής. Πάντα είχα αδυναμία στη συμφωνική μουσική και περίμενα με λαχτάρα αυτές τις ακροάσεις. Μια μέρα η εκφωνήτρια ανήγγειλε ότι θα ακούγαμε την «Ιεροτελεστία της άνοιξης» του Ίγκορ Στραβίνσκι. Αλλά δεν προλάβαμε. Μια δυνατή φωνή ακούστηκε από το βάθος «Κλείστο αμέσως, αυτός είναι φορμαλιστής». Γυρνάω απορημένος να δω ποιος ήταν και έπαθα σοκ. Ήταν ο Μενέλαος Λουντέμης. Ούτε τον Ντοστογιέφσκι έπρεπε να διαβάζουμε ούτε κανένα συγγραφέα που είχε απαγορευτεί στη Σοβιετική Ένωση.
Αλλά και στο εξωτερικό η ίδια απογοητευτική τύφλωση επικρατούσε ακόμα και σε διακεκριμένους αριστερούς διανοητές. Όπως λέει πάλι ο Πατρίκιος:
Θυμάμαι τον Σαρτρ, τον οποίο είχα γνωρίσει στην Αθήνα, πήγαμε να τον ακούσουμε στο κατάμεστο αμφιθέατρο της Σορβόννης. Μια ομάδα κατευθυνόμενη φώναζε ότι το έργο του ήταν για πέταμα, για τα σκουπίδια. Κι ενώ περίμενα να τους αποστομώσει, εκείνος τους είπε ότι είχαν δίκιο και ότι πλέον θα έθετε τον εαυτό του στην υπηρεσία του λαού. Απογοητεύτηκα, δεν το περίμενα να υποκύψει.
Όπως γράφω στο   ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ, ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ, ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ έρχεται κάποια στιγμή που τόσο η εκκλησία όσο και το ΚΚΕ αναγκάζονται με πολύ μεγάλη δυσφορία να παραδεχθούν ότι η εκκλησία και το κόμμα δεν έχουν πάντα δίκιο! Έτσι η εκκλησία χρειάστηκε να περάσουν 350 χρόνια, μέχρι το 1982 ώστε να παραδεχτεί ότι ήταν σφάλμα η καταδίκη του Γαλιλαίου και πως η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο και όχι το αντίστροφο!
Αντίστοιχα χρειάστηκαν μόνο 66 χρόνια για να αποκαταστήσει το ΚΚΕ πολιτικά τον Άρη Βελουχιώτη που  στις 12 Ιουνίου 1945, σε  ένα μονόστηλο στη δεύτερη σελίδα του «Ριζοσπάστη» είχε δημοσιεύσει  ανακοίνωση του Ζαχαριάδη ότι η ΚΕ του ΚΚΕ αποφάσισε να καταγγείλει ανοικτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια) ενώ  την ίδια μέρα  που ο Άρης αυτοκτόνησε, δημοσιεύεται στον Ριζοσπάστη η απόφαση της διαγραφής του από το κόμμα. 
Όσο για τον Ζαχαριάδη. που είχε ηγηθεί της αποσταλινοποίησης, η αποκατάσταση του έγινε μετά την κριτική ότι η μόνη «λαθεµένη»  ενέργεια  του  ήταν η αίτησή του να ζητήσει να δικαστεί στην Ελλάδα, κι ας ήταν αυτός  ο µόνος τρόπος να γλιτώσει από την εξορία και την απομόνωση στην Σιβηρία που τον είχαν εξορίσει!  
Οι αποκαταστάσεις αυτές, και του Στάλιν βέβαια,  δεν συνοδεύτηκαν και με την  ανάλογη κριτική ή και καταδίκη πολλών από τις πράξεις και των δύο που ήταν καθοριστικές, τόσο για την εθνική μας αντίσταση όσο και για τον εμφύλιο.               Η αντίληψη ότι ο ηγέτης του κόμματος έχει πάντα δίκιο έχει περάσει ακόμα και στις μέρες μας στα κόμματα που προήλθαν από κάποιο κομουνιστικό κόμμα στο παρελθόν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγραψε ο πρώην διευθυντής της ΑΥΓΗΣ Άγγελος Τσέκερης: «Αν ο Τσίπρας ήθελε να στηρίξουμε στην Αθήνα ένα ντενεκέ φέτα, αυτό θα ψήφιζε η Κεντρική επιτροπή»

 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.