ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Η πρόσκληση της αγαπητής μου ιντερνετικής φίλης Blusmatoulis να γράψω για τα τραγούδια που μου αρέσουν ήταν μαζί εκτός από πρόσκληση και πρόκληση.
Και ήταν πρόκληση γιατί μέσα από τόσα μουσικά ακούσματα που σε έχουν συνοδεύσει τόσα χρόνια στην ζωή σου δεν είναι τόσο εύκολο να ξεχωρίσεις μερικά.
Γι΄ αυτό και θα κάνω μια μεγάλη βουτιά στο χρόνο για να θυμηθώ όλα αυτά που «μου χάραξαν πορεία »που λέει και το τραγούδι.
Η πρώτη και σημαντική φωνή που με συντάραξε παιδί ήταν ο Little Richard .
Μη έχοντας εικόνα για το ποιος είναι ,το άκουσμα αυτής της άγριας πρωτόγονης ανδρικής φωνής στο Loucille με συντάραξε. Αργότερα όταν πήρα χαμπάρι ότι αυτός ο μικρόσωμος , ομοφυλόφιλος μαύρος ήταν ο τραγουδιστής έμεινα κατάπληκτος. Το 45ρι της Loucille με το Send me some lovin στην άλλη όψη, έλειωνε συνεχώς στο πικ απ. Πριν 4-5 χρόνια μέσω e-bay κατάφερα να αποκτήσω μέχρι και το τελευταίο σπανιότατο 45ρι που έχει κυκλοφορήσει, αποκτώντας έτσι και την νοοτροπία του συλλέκτη !
Πριν καμιά 15ρια χρόνια κατάφερα να τον δω και live στο Λονδίνο μαζί με τον Chuck Berry σε μία 4ωρη συναυλία ενώ ο τρίτος μεγάλος της βραδιάς ο Fats Domino λόγω κάποιου καρδιακού επεισοδίου δεν εμφανίστηκε.
Αυτόν όμως ευτυχώς τον είχα δει σε μία συναυλία στην Βουδαπέστη.

Ένα βράδυ κατά τις 12 ακούγοντας τον Αμερικάνικο σταθμό της τότε Βάσης στο Ελληνικό έμεινα άφωνος με αυτό που άκουγα. Ήταν μια άλλη συγκλονιστική φωνή σε ένα διονυσιακό τραγούδι με ένα ρυθμό που σε διέγειρε. Ο Ray Charles τραγουδούσε το What I say part I και στην συνέχεια το οργιαστικό part II .
Έκτοτε αγόρασα όλα τα LP του και είναι πάνω από 60,και όλα τα 45ρια του (εκτός από ένα, ας είναι καλά πάλι το e-bay !)
Η αγορά των δίσκων ,ιδίως αυτής της μουσικής εκείνη την εποχή, ήταν σαν το κυνήγι του θησαυρού. Ήταν εισαγωγής και ελάχιστα κομμάτια. Ξεκίναγες από την Ομόνοια και έφτανες στο Σύνταγμα και ρώταγες στα δισκάδικα :μήπως έχετε κανένα δίσκο του…ή το τραγούδι… ;
Θυμάμαι ακόμα την αγωνία μου να τρέξω πρωί –πρωί την Δευτέρα στο ΜΑΜΠΟ που ήταν στην Πανεπιστημίου ,μεταξύ Πατησίων και πλατείας Ομονοίας ,γιατί είχα δει το Σάββατο το βράδυ ένα extended play 45ρι από την Γαλλία του Ray Charles με έγχρωμο εξώφυλλο που προφανώς θα ήταν και το μόνο που θα είχαν!

Το πρώτο LP που απέκτησα ήταν του Fats Domino.Το ζαχάρωνα για κανένα 2μηνο στην βιτρίνα ενός δισκάδικου στην στοά Ορφανίδη. Όμως στο νεανικό βαλάντιο οι 200 δραχμές που έκανε ήταν τεράστιο ποσό. Έχοντας μαζέψει 180 δραχμές και έχοντας διαπιστώσει ότι ο δίσκος παραμένει απούλητος αυτό το διάστημα, η επιθυμία μου να τον αποκτήσω κατανίκησε την ντροπή μου και έτσι μπήκα στο κατάστημα και ρώτησα πόσο κάνει. Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη.
-200 δραχμές ,αλλά και η δική μου όμως από πριν έτοιμη.
-Α, έχω μόνο 180! Πανευτυχής ο καταστηματάρχης που θα πούλαγε ένα αζήτητο τόσο καιρό δίσκο τον αποκαθήλωσε αμέσως από την βιτρίνα και ένας πανευτυχής Αθεόφοβος έτρεξε σπίτι του να τον ακούσει.
Όσοι έχουν μεγαλώσει στην εποχή του CD που έχεις την δυνατότητα και την ευκολία να βρεις ότι μουσική θέλεις, δεν μπορούν να καταλάβουν ίσως την χαρά που σου έδινε η απόκτηση ενός δίσκου που ίσως ήταν και ο μοναδικός που είχε έρθει στην Ελλάδα.

Επίσης οι δίσκοι δεν είχαν χρονολογία λήξης. Το Send me some lovin του Little Richard ή το Blueberry Hill του Fats Domino παίζονταν για χρόνια στα πάρτυ και γενεές ολόκληρες τα χόρεψαν στο ημίφως που βοηθούσε τους εφήμερους και μόνιμους έρωτες.
Ακολουθούν όλοι οι μεγάλοι μαύροι μουσικοί.Wilson Pickett ,James Brown, Solomon Burke, (για την συναυλία του στο Ηρώδειο έχω γράψει εδώ), Etta James και από τους λευκούς οι Rolling Stones και πολύ αργότερα οι Beatles που τα πρώτα τους τραγούδια μου φαίνονταν σαχλοτράγουδα.



Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μεγάλη συναυλία που έγινε στην Αθήνα στον Παναθηναϊκό πριν την δικτατορία, με τους Rolling Stones .Σε μία ατμόσφαιρα που μύριζε μπαρούτι από την αστυνομοκρατία που υπήρχε ,είχαν τοποθετήσει από ένα αστυνομικό σε όλα τα σκαλάκια σε όλες τις κερκίδες και δεν επέτρεπαν σε κανένα να σηκωθεί όρθιος να χορέψει ,ούτε όταν ο θεϊκός Mick Jagger τραγούδησε το Satisfaction .Δυστυχώς ήταν μια συναυλία που σταμάτησε πρόωρα και με επεισόδια όταν ή αστυνομία κτύπησε τον Jagger όταν πλησίασε το κοινό να του μοιράσει κόκκινα ,άρα κομμουνιστικά ,γαρύφαλλα από μια ανθοδέσμη που του είχαν δώσει.

Εκτός των τραγουδιών του Μάνου Χατζηδάκι ,του Μίκη Θεοδωράκη και του Σταύρου Ξαρχάκου τα λαϊκά ήσαν εξοβελιστέα τότε για μένα ακούσματα.
Από τότε όμως πίστευα ,όπως ακόμα το πιστεύω ότι δεύτερη φωνή σαν του Μπιθικώτση δεν θα υπάρξει. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένας μέχρι τώρα δεν κατάφερε να τον ξεπεράσει στο Αξιον Εστί ή ακόμα και στην Δραπετσώνα.
Αντίθετα τότε ο Καζαντζίδης,εκτός από την Μαντουβάλα δεν μου έλεγε τίποτα.
Ο πρώτος Ελληνικός δίσκος που έτρεξα και τον πήρα 3 μέρες μετά την δικτατορία, γιατί προέβλεπα την απαγόρευση των δίσκων του Θεοδωράκη, ήταν η Ρωμιοσύνη που το «σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες » το είχα πρωτακούσει να τραγουδιέται στις διαδηλώσεις και με είχε ενθουσιάσει.
Ακριβώς εκείνη την εποχή ,δηλαδή δύο-τρεις μέρες πριν την δικτατορία γίνεται μια συναυλία της ΕΦΕΕ σε ένα κατάμεστο Κεντρικόν, ένα θέατρο που δεν υπάρχει πια . Εκεί όρθιος ακούω πρωτόγνωρα πράγματα. Την Φαραντούρη να τραγουδά τα Νέγρικα του Λοϊζου και ένα καινούργιο τραγουδιστή που τραγουδάει κομμάτια με μουσική και στοίχους που δεν είχαμε μέχρι τότε ξανακούσει. Ακούω για πρώτη φορά κατάπληκτος την Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, το Ήλιε, ήλιε Αρχηγέ και από τότε ανήκω και εγώ σε αυτούς που ο Διονύσης Σαββόπουλος χαρακτηρίζει «του 60 οι εκδρομείς» και είμαι από αυτούς που βλέπω κάθε νέα συναυλία του και αγοράζω την δισκογραφία του ανελλιπώς.

Μας κάθεται σε λίγο η δικτατορία στο σβέρκο, όλη η πνευματική και μουσική πρωτοπορία της Ελλάδας βρίσκεται σε διωγμό και εγώ αισθάνομαι μια έντονη απέχθεια για οτιδήποτε Αμερικανικό και ανακαλύπτω τότε το γνήσια λαϊκό τραγούδι μέσα από το Να χαρείς τα μάτια σου καλέ του Χρηστάκη. Αρχίζω να ακούω τότε όλα τα λαϊκά που μέχρι τότε σνομπάριζα
Μέσα από διάφορα κανάλια του εξωτερικού έρχονται παράνομα οι Αρκαδίες του Θεοδωράκη και ευφραίνουν τα αυτιά μας και μέσα στην μαυρίλα της χούντας έρχεται μια μοναδική φωνή να μας δώσει ελπίδα με το Πότε θα κάνει ξαστεριά .

Ένας τραγουδιστής ,που εκτός από τους δίσκους με τις ανεπανάληπτες εμφανίσεις του στην Λήδρα με τα τραγούδια του Μαρκόπουλου είναι από αυτά που δεν μπορεί κανείς της γενιάς μου να ξεχάσει.

Ο Ξυλούρης, ο σεμνός αυτός Κρητικός λεβεντάνθρωπος κατάφερε ξεκινώντας από τα ριζίτικα να ερμηνεύσει με την ίδια ευκολία τον Στράτη Θαλασσινό ανάμεσα στους αγαπάνθους του Σεφέρη και πρόλαβε να μας προειδοποιήσει ότι μπήκαν στην πόλη οι εχθροί πριν να μας εγκαταλείψει πρόωρα για να γυρίζει στους ουρανούς σαν Πραματευτής.
Με την πτώση της χούντας γεμίζουν τα στάδια της Αθήνας και νέες ζωντανές φωνές σαν του Νταλάρα ,της Αλεξίου του Μητσιά ,της Φαραντούρη, της Γαλάνη και τραγουδάνε όλα αυτά που ήταν για 7 χρόνια απαγορευμένα
Ένας θεϊκός Μίκης να διευθύνει με τα χέρια ανοικτά σαν φτερούγες και να τραγουδά όχι μόνο με δύο και τρείς ούτε με χίλιους δεκατρείς αλλά μαζί με ένα ολόκληρο στάδιο με μια φωνή Την Ρωμιοσύνη μην την κλαίς και σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει.
Όταν αρχίζει να εδραιώνεται η δημοκρατία μπορούμε πια να πάμε στα θερινά τα σινεμά και να ακολουθήσουμε ένα μοναχικό καουμπόϋ σαν τον Λουκιανό μέχρι το πάρτυ στην Βουλιαγμένη.
Συγχρόνως μου φεύγει ο έντονος αντιαμερικανισμός και αρχίζω να ακούω καθυστερημένα ότι δεν είχα ακούσει τα χρόνια της χούντας.
Ανακαλύπτω σε έκταση την Janis Joplin ,τους Credence Clearwater Revival,τους Doors, τον Bobby Bland,τον Jimmy Hendrix,τον αδικοχαμένο Tim Backley ,τον Bo Diddley,τον Van Morisson , τον Screaming Jay Hawkins ,τον Buster Benton και αρκετούς από τους νέγρους μπλουζίστες.
Παράλληλα μέσα από τον Keith Jarrett ανακαλύπτω τον J.S.Bach και αρχίζω να ακούω και κλασσική μουσική που μέχρι τότε την απέφευγα.

Τελικά φτάνοντας στην εποχή του ιντερνέτ και του Νapster πρώτα και μετά του WinMX και του LimeWire βρίσκομαι να κατεβάζω κομμάτια που ούτε είχα φανταστεί ότι θα τα εύρισκα ποτέ στην ζωή μου και να ανακαλύπτω καλλιτέχνες σαν την Denisse Lasalle που θα έχω κατεβάσει πάνω από 10 LP της ,χωρίς να έχω δει ποτέ ούτε ένα δίσκο της στην Ελλάδα ,ή την Natacha Atlas που είχα την ευκαιρία να την δώ ζωντανή και σε συναυλία πριν 1-2 χρόνια εδώ.
Τελειώνοντας εδώ αυτό το μουσικό οδοιπορικό θέλω να πω ότι η μουσική είναι καλή και κακή.
Ενώ βασικά οι προτιμήσεις μου είναι η μαύρη μουσική ακούω ότι είναι αξιόλογο από την Ελληνική ή την ξένη μουσική, από σύγχρονη ή παλιότερη .
Έτσι μπορεί να ξεκινήσω να ακούω αρχικά Νικόλα Άσημο, μετά Πετρολουκά Χαλκιά ,μετά Ημισκούμπρια και να καταλήξω με Joss Stone ή Amy Winehouse.

Από πάνω προς τα κάτω

1-Little Richard


2-Ray Charles

3-Fats Domino

4-Wilson Pickett

5-James Brown



6-Solomon Burke

7-Etta James

8-Credence Clearwater Rivaval

9-Bobby Bland

10-Tim Backley





11-Bo Diddley

12-Screaming Jay Hawkins

13-Denisse LaSalle

14-Natacha Atlas

UPDATE

Μόλις έλαβα αυτή την ανακοίνωση και πιστεύω ότι θα είναι μία ενδιαφέρουσα συναυλία.

ΟΤΙ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ DVD….ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΔΑΤΕ -ΜΕΡΟΣ ΙΙ

...........................................Utagawa Toyokuni 1971



Θα τελείωνα σήμερα με τα έργα που έχουν αποκεφαλισμούς, αλλά η απροσδόκητη παρεμβολή του προηγούμενου ποστ που μίλαγε δυστυχώς για θάνατο θα βάρυνε ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα.
Για τον λόγο αυτό θα συνεχίσω σήμερα με αυτά που δεν είδατε στο DVD, δηλαδή με ένα θέμα που είναι γεμάτο ζωή και δεν είναι άλλο από την σεξουαλική ικανοποίηση του ανθρώπου όπως την είδαν διάφοροι ζωγράφοι στις ποικίλες εκφάνσεις της.
Δεν ξέρω τι περιέχει το περιώνυμο DVD αλλά είμαι σίγουρος ότι από το να βλέπει κανείς τον ατυχή Ζαχόπουλο σε ερωτικές περιπτύξεις ,μάλλον προτιμότερο είναι να βλέπει πως τις απεικόνισε η φαντασία διαφόρων καλλιτεχνών.
Αφού σε προηγούμενο ποστ είδαμε ορισμένες από τις πιο συχνές σεξουαλικές πρακτικές ας δούμε τώρα και μερικές άλλες συνήθεις ,αλλά και μερικές πιο ασυνήθεις .
Όσοι θυμούνται την υπόθεση της δολοφονίας της Τσάπμαν θα θυμούνται ότι είχαν πιάσει τότε ένα φουκαρά τον Μουντή ο οποίος ήταν απλά ένας ηδονοβλεψίας.
Όταν τον ρώτησαν στο δικαστήριο γιατί το κάνει αυτό, αυτός έδωσε την εξής μοναδική απάντηση:
-Ποίος κ Πρόεδρε θα μπορέσει να κάνει ένα ματάκι και δεν θα το κάνει;
Προφανώς και οι παρακάτω ζωγράφοι είχαν την ίδια άποψη!


-Πικάσσο
-Paul Emile Becat (1885-1960)
-Balthasar Klosowski de Rola (1908-2001)

Όμως η σεξουαλικότητα βρίσκει διέξοδο και κατά μόνας.
Ο αυνανισμός λοιπόν ανδρών και ιδίως των γυναικών έχει εμπνεύσει πολλούς ζωγράφους.
Ξεκινώντας λοιπόν από αντίστοιχο αγαλμα με του Ερμή του 490 πΧ ο Μαρκ Μπλάντον σκέφτηκε την πρακτική αξιοποίηση του αγάλματος!

Βέβαια πολύ πιο πριν από τον γνωστό μητροπολίτη ,είχε ανακαλυφθεί η χρήση του κεριού και από τις γυναίκες! (Πάλι καλά που δεν είχε καμιά λαμπάδα στο μπόϊ της σαν αυτές που πάνε τάμα στην Παναγία της Τήνου!)

Πάντως ο παραδοσιακός τρόπος έχει την προτίμηση μεγάλων ζωγράφων όπως :

-Gustav Κlimt(1904)
-Ροντέν
-Ulf Malmgren -Μια παλιά φίλη -1990 (την έκανε ρεντίκολο τη γυναίκα!)-Marlene Dumas (2000)

Η οργιάζουσα φαντασία μερικών ζωγράφων ,τους οδήγησε στην χρησιμοποίηση σκύλων και πτηνών για μια επιτυχημένη μαλακία .
-Μαρκήσιος Franz von Bayros (1866-1924)
-Μαρκήσιος Franz von Bayros (1866-1924)
-Francois_Boucher Η Λήδα και ο κύκνος (1703-70)
-Yarek Godfrey Πολωνός

Ο ανδρικός αυνανισμός κατά τον συνήθη τρόπο δεν έχει ελκύσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον ακόμα και τη βοηθεία ξένης χειρός και μόνον οι δύο τελευταίοι πίνακες εμφανίζουν πρωτότυπη μεν πρακτική, μάλλον όμως δυσεφάρμοστη.
-Jean Cocteau 1940
-Zicky Mihaly 1858
-Balthasar Klosowski de Rola 1973
-Mario Patino
-Bernard Montorgueil

Ας δούμε τώρα πως έχει περάσει στην τέχνη το λεγόμενον menage a trois ή κατά τους Αγγλοσάξονες threesome και νεοελληνιστί παρτούζα .
Ο όρος περιλαμβάνει μία αγία και ομοούσιον τριάδα με τα δύο μέλη να είναι του ίδιου φύλου.
Όπως είναι σαφές από τους παρακάτω πίνακες από αρχαιότατων χρόνων ο συνδυασμός 3 ατόμων ήταν φαίνεται συνήθης στην Κίνα και την Ινδία γεγονός που το διαπιστώνει κανείς και στο  Khajutaho για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και σας έχω βάλει και φωτογραφίες από τα γλυπτά του.

-Κίνα Δυναστεία Ming Στον πίνακα αυτόν ενώ ή χρησιμοποιούμενη οπή είναι ευκρινής δεν μπορώ να καταλάβω σε ποία ανήκει!
-Και στους 3 πίνακες από την Ινδία υπάρχει ο συνήθης συνδυασμός 2 ανδρών και μιας γυναίκας με την διαφορά ότι στον τρίτο ο ένας άνδρας είναι εις το μέσον!
-Theodore Gericault 1817
-George Grosz 1893-1959
-Erica Chappuiser

Βέβαια υπάρχουν και πιο προχωρημένες καταστάσεις που ο θίασος είναι πολυμελής και λίαν ευφάνταστος
-Η Ινδία είχε παράδοση σε αυτό (Καμα-σούτρα)-Karl Pavlovich Briullov (1799-1852) Βακχεία με Σάτυρους και Σιληνούς (βέβαια και σε αυτό τον τομέα η Ελληνική Μυθολογία είναι πρωτοπόρος!)
-Johan H Ramberg (1763-1840) Εδώ η φαντασία του ζωγράφου έχει δημιουργήσει ακροβατικές στάσεις που πιθανώς να οδήγησαν στην καθιέρωση της φράσης «μουνί καπέλο»!

-Edouard Henri Avril (1849-1928)

-Edouard Henri Avril
-Paul Emile Becat 1920
-Javier Jil.
-Namio Harukawa

Οι φανατικοί αναγνώστες της παλιότερης παραφιλολογίας σε εβδομαδιαίες συνέχειες θα θυμούνται ότι το τεύχος τελείωνε όταν ο ήρωας βρισκόταν κρεμασμένος από ένα περβάζι 50 μέτρα ψηλά και ο κακός πλησίαζε για να του σπάσει τα δάκτυλα με την μπότα του ,ή όταν 10 κακοί τον απειλούσαν με τα όπλα τους ενώ αυτός είχε ρίξει και την τελευταία σφαίρα.
Έτσι την άλλη εβδομάδα έτρεχες στο περίπτερο για να πάρεις το νέο τεύχος να δεις τι έγινε αν και ήξερες ότι ο ήρωας είναι σαν την Ελλάδα. Ποτέ δεν πεθαίνει.
Έτσι και εγώ τελειώνω σήμερα σε αυτό το σημείο , έχοντας κινήσει προφανώς το ενδιαφέρον σας για να έχετε φτάσει μέχρι εδώ.

Το θέμα θα κλείσει σε ένα προσεχές άκρως ενδιαφέρον ποστ που θα δείτε το πώς απεικονίστηκαν στην τέχνη η ομοφυλοφιλία, η κτηνοβασία, ο σαδομαζοχισμός, η παιδεραστία .

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ..

Μια ιντερνετική φίλη με ειδοποίησε ότι το ποστ μου ΠΟΙΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ της 2-1-08 που έγραφα σχετικά με την Νατάσσα , τις σπουδές της και τον περίγυρο του ζεύγους βρίσκεται ατόφιο με τον τίτλο ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ…σε ένα site με την υπογραφή LULLU !!!
Πόσο ανόητος μπορεί να είναι κανείς/μια και για πόσο καιρό νομίζει ότι θα μπορεί να κάνει την φιγούρα του με ξένα κόλλυβα ιδίως όταν θέλει δε να εμφανίζεται ως ώριμη(51 ετών) γενική χειρουργός ; (!!!)

ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΧΑΘΗΚΕ……

.....................Μόνοι μας κόβουμε μερικές φορές τον δρόμο της ζωής




Σήμερα γίνεται η κηδεία ενός αγαπητού μου φίλου και εγώ βρίσκομαι δυστυχώς μακριά.
Ένας άνθρωπος αξιαγάπητος και έντιμος που πριν 25 χρόνια, ήρθε και στάθηκε δίπλα μου μαζί με άλλους, χωρίς να με ξέρει ,απλά και μόνο γιατί είχε και αυτός ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το αίσθημα της προσωπικής αξιοπρέπειας , όταν ένας ανόητος πήγε αυταρχικά να μας πουλήσει εξουσία και καουμποϊλίκι.
Ήταν από τους ανθρώπους που τους αισθάνεσαι δικούς σου ακόμα και αν έχεις μήνες να τους δεις.
Η αρχαιοελληνική έκφραση «καλός καγαθός» ήταν ή πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό όταν έκλεισα το τηλέφωνο με την είδηση του θανάτου του.
Ο Πέτρος ήταν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος , που ποτέ δεν θα τον άκουγες να υψώνει τον τόνο της φωνής του, πάντα με μια καλή κουβέντα στο στόμα του , που μπορούσες να βασιστείς στο λόγο του, χωρίς ιδιαίτερα πάθη, με δύο μόνο αδυναμίες ,το ψάρεμα και το τσιγάρο.
Το πρώτο του έδωσε χαρές το δεύτερο τον σκότωσε.
Όντας για χρόνια καπνιστής από τα 13 μου χρόνια έχοντας φθάσει κάποτε στα 3 πακέτα την ημέρα ,μπορούσα και μπορώ να καταλάβω την ψυχολογία του καπνιστή.
Το έκοψα πριν 15 περίπου χρόνια όταν συνειδητοποίησα ότι δεν διαφέρω σε τίποτα ή μάλλον είμαι χειρότερος από τον τελευταίο ηρωινομανή ,γιατί αυτός έχει μικρότερη εξάρτηση από την ηρωίνη από ότι ο καπνιστής με το τσιγάρο.
Και όχι μόνο αυτό.
Δεν άντεχα την ιδέα να είμαι το θύμα της εκμετάλλευσης των καπνιστών από τις εταιρείες που προσθέτουν στα τσιγάρα ουσίες για να σου αυξήσουν τον εθισμό στην νικοτίνη για να πουλήσουν το προϊόν τους . Όσοι έχετε δει την ταινία The Insider (1999) που αναφέρεται σε πραγματική ιστορία καταλαβαίνετε τι λέω.
Αυτά του έλεγα όταν τον έβλεπα να ανάβει τσιγάρο και εκείνος χαμογελώντας μου απαντούσε ότι έχω δίκιο και θα το κόψει.
Αλλά δεν το έκοψε ποτέ.
Ούτε όταν ένα έμφραγμα σε νέα ηλικία του είχε βαρέσει το καμπανάκι.
Όπως δεν το έχει ακούσει ούτε ο γείτονας του, κοινός μας φίλος, που και σε αυτόν βάρεσε το καμπανάκι από καιρό και θα διαβάζει τώρα αυτό το μπλογκ με το τσιγάρο στο χέρι έχοντας γυρίσει από την κηδεία.
Τους έλεγα για τον πατέρα μου που πέθανε μέσα σε δύο μήνες από την διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα ,τους έλεγα για το βλέμμα που μου έριξε ο θείος της γυναίκας μου και την καθυστερημένη ντροπή που ένοιωσα όταν κατάλαβα τι σήμαινε το βλέμμα αυτό μετά τον σύντομο θάνατο του.
Είχε χειρουργηθεί πρόσφατα με πνευμονεκτομή και όταν είχε έρθει σπίτι μας τον ρώτησα με το θράσος που έχεις στα 27 σου χρόνια αν μπορώ να καπνίσω μπροστά του. Μου είπε ναι ,πέθανε μετά 2 μήνες και ακόμα με συνοδεύει αυτό το βλέμμα και μου επιτείνει την ντροπή γι΄ αυτό το τσιγάρο που κάπνισα.
Τα ίδια τους έλεγε και ο μπατζανάκη μου, άλλος θεριακλής και αυτός ,μετά από λοβεκτομή και ακτινοθεραπεία που έζησε ευτυχώς για 13 χρόνια μετά υγιής και άκαπνος, μέχρι που έκανε νέο πρωτοπαθή καρκίνο στον άλλο πνεύμονα και πέθανε σε λιγότερο από δύο μήνες. Τα 3 πακέτα την ημέρα στα 30 χρόνια που κάπνιζε είχαν σημαδέψει ανεξίτηλα τα πνευμόνια του.
Μας άκουγε ,μαζί με τους άλλους θεριακλήδες της παρέας ,συμφωνούσαν μαζί μας και το ντουμάνι πήγαινε σύννεφο.
Στο μυαλό του είχε και αυτός την ελπίδα ,όπως πολλοί ,ότι όλα αυτά σε κάποιους άλλους συμβαίνουν και όχι σε μας.
Δεν ήθελε να πιστέψει ότι αυτοί οι άλλοι είμαστε εμείς.
Το κατάλαβε όταν με πήρε τηλέφωνο ψύχραιμος να μου πει τα άσχημα μαντάτα.
Δυστυχώς ούτε η αισιοδοξία του ότι όλα θα πάνε καλά, ούτε η πνευμονεκτομή που υποβλήθηκε δεν τον έσωσε.
Δεν ξέρω ποιο συναίσθημα είναι ισχυρότερο μέσα μου.
Η θλίψη , η οργή, ή η λύπη.
Θλίψη για τον φίλο που χάθηκε, οργή για την αυτοκτονική του συμπεριφορά ,λύπη για όλους αυτούς τους γνωστούς και αγνώστους , που καθημερινά εθελοτυφλούν πιστεύοντας ότι η σφαίρα στην ρωσική ρουλέτα δεν θα είναι γι΄ αυτούς ;
Αχ, βρε Πέτρο ……..




ΥΓ Σε ένα πρόσφατο άρθρο του ο Γιώργος Βότσης ,παθιασμένος καπνιστής για 50 χρόνια, αναγκάστηκε να κόψει το τσιγάρο μετά από ένα πρόβλημα με την υγεία του που τον οδήγησε στο Ωνάσειο.
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το κείμενο του λέει:
Αρειμάνιοι καπνιστές οι αγαπημένοι φίλοι (ο Δήμος, ο Δημήτρης, ο Στρατής, ο Αντώνης, ο Σωτήρης...) αλλά και ο πατέρας μου και τ' αδέλφια του, που έφυγαν πρόωρα. Αναγκάστηκαν να κόψουν το κάπνισμα, όταν πια ήταν πολύ αργά κι ανώφελο. Και τραγικό. Αφού, ανήμποροι πια, ανακάλυπταν πόσες άλλες απολαύσεις, με πρώτη την ίδια τη ζωή, είχαν θυσιάσει για την απόλαυση του καπνού. Ασύμφορη τράμπα...

(Ο Δήμος που αναφέρει ήταν ο Δήμος Μαυρομάτης ,ένας δημοσιογράφος σπάνιας αξίας και ήθους, που η συμβουλή που είχε δώσει σε μία δύσκολη στιγμή στην γυναίκα μου την βοήθησε στο να σπουδάσει)