Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Μετά την μεταπολίτευση υπήρξαν 3 πρωθυπουργοί από το ΠΑΣΟΚ. 
Πρώτος ο ιδρυτής του μετά την μεταπολίτευση Ανδρέας Παπανδρέου, κατάφερε από τρίτο κόμμα το 1974 με 13,5% να το ανεβάσει στην κυβέρνηση με 48% το 1981, παρά το γεγονός ότι η διακυβέρνηση  από τον Γ.Ράλλη ήταν αρκετά ήπια και δεν είχε τις ακρότητες των άλλων, στο παρελθόν, δεξιών κυβερνήσεων.
Όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου με την «Αλλαγή» που επαγγελλόταν , προσέφερε στον κόσμο ένα  όραμα μιας νέας Ελλάδας απαλλαγμένης από ένα ξεπερασμένο  και καταπιεστικό  κρατικό μηχανισμό και αργότερα ο Σημίτης το όραμα ενός σύγχρονου εκσυγχρονισμένου κράτους ,ασχέτως  από το ποσοστό του πόσο πέτυχαν σε αυτό και οι δύο.
Ο τρίτος, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε και πλασαρίστηκε σαν σωτήρας της διαφαινόμενης χρεωκοπίας της χώρας από την εξουσία της οποίας είχε αποχωρήσει έντρομος, μετά την καταστροφική του διακυβέρνηση, ο λαλίστατος τώρα, Βούδας της Ραφίνας.
Καταποντίστηκε όταν η χρεωκοπία τον οδήγησε στο α΄μνημόνιο και στην  συνέχεια, εκεί που πήγαιναν κάπως να φτιάξουν τα πράγματα λόγω της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, ανέβηκε ο Τσίπρας στην εξουσία πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες καθώς θα καταργούσε με ένα άρθρο τα μνημόνια και θα βάραγε τα νταούλια στην Ευρώπη ώστε οι κουτόφραγκοι να συνεχίσουν να μας δίνουν δανικά και αγύριστα, ώστε εμείς να μπορέσουμε να διατηρήσουμε το επίπεδο της ζωής που είχαμε.
Οι εξελίξεις αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα τον καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ που κατάφερε, μόνο πρόσφατα,να βρεθεί στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αυτό βέβαια χάρις στην αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
Φτάνοντας στις μέρες μας και διαβάζοντας όσα γράφονται για το επερχόμενο συνέδριο του τον Μάρτιο, μου έρχεται αυτομάτως η φράση του Σοφοκλή στην Αντιγόνη: μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι !

Δεν φτάνει που το κόμμα αυτό είναι από καιρό καθηλωμένο δημοσκοπικά και στάσιμο, προφανώς γιατί εκείνος ο Ανδρουλάκης δεν «τραβάει» με τίποτα τον κόσμο, αλλά και όλοι οι άλλοι αλληλοϋποβλέπονται ελπίζοντας ότι κάποτε (πότε;) θα τον διαδεχτούν, λέγοντας ο ένας το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του.
Όπως γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος (ΒΗΜΑ 25/1/26) : από κόμμα που συγκέντρωνε στις τάξεις του ό, τι πιο ζωντανό, προοδευτικό, και οραματικό υπήρχε στην πολιτική τάξη της χώρας και διαμέσου αυτών κατάφερε να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει και να συστρατεύσει εκατομμύρια Ελλήνων στην πορεία για την αλλαγή, κατάντησε θερμοκήπιο  μικροτιμαριούχων, που μόνη τους επιδίωξη είναι να γίνουν επιτέλους χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.
Το τραγικό δε είναι ότι κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται πως για να μπορεί ένα κόμμα να προσελκύσει ψηφοφόρους πρέπει να επαγγέλλεται στον κόσμο κάποιο όραμα ότι η ζωή του, αν έρθει στην εξουσία, θα γίνει καλύτερη από την σημερινή.

Αντί οράματος όμως, όλοι τους ασχολούνται με την μικροπολιτική και προσπαθώντας ταυτόχρονα να προβάλλουν στον κόσμο ένα στείρο προοδευτισμό Ποιο ανεκδιήγητος απ΄όλους ο  Δούκας ,που ανέλπιστα έγινε ευρύτερα γνωστός  χάρις στην βλακώδη πρωτοβουλία του Μπακογιάννη, που για λίγους ψήφους δεν είχε εκλεγεί με την α΄ψηφοφορία Δήμαρχος , να τον καλέσει σε ντιμπέιτ.
Έτσι χάρις και στην αποχή των νεοδημοκρατών, που θεωρούσαν σίγουρη την εκλογή του δικού τους, και την συσπείρωση όλης της αντιπολίτευσης,  η Αθήνα απέκτησε μεγαλόστομο δήμαρχο που θα κατέβαζε 5 βαθμούς την θερμοκρασία της!
Μιας και δεν κατάφερε να μειώσει την θερμοκρασία, είχε άλλη φαεινή ιδέα, να προτείνει να αποκλειστεί ρητά και καταστατικά κάθε ενδεχόμενο μελλοντικής συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την ΝΔ !
Δηλαδή αν αύριο το εκλογικό αποτέλεσμα απαιτεί μια συνεργασία των δύο κομμάτων για να διακυβερνηθεί η χώρα, όπως πχ γίνεται με τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλιστές στην Γερμανία, το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορεί καταστατικά!
Μιλάει δε για «έναρξη δημοκρατικού διαλόγου με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις» Προφανώς εννοεί με τον διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ, την Νέα Αριστερά του 1,5%, τον Γιάνη με ένα ν, τον εξαφανισμένο Κασσελάκη, την Ζωή με τις καρδούλες, τον αναβαπτισμένο Τσίπρα και την Κουτσούμπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Προσπαθώντας να κυριαρχήσει μέσα σε αυτό το αλαλούμ ο Ανδρουλάκης, για να τον αντιμετωπίσει, αμολάει και αυτός διάφορες τέτοιες ατάκες.
Εάν επικρατούσε η κοινή λογική στο εύλογο ερώτημα που του γίνεται συχνά αν αύριο στις εκλογές δεν υπάρξει αυτοδυναμία θα συνεργαστείτε με την ΝΔ, θα απαντούσε- το τι θα γίνει θα το καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα και τότε θα αποφασίσουμε συλλογικά.
Αυτό ακριβώς λέει και η Άννα Διαμαντοπούλου που σαφώς διαθέτει καλύτερη πολιτική σκέψη  «το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει με κύριο κίνητρο το συμφέρον της χώρας».

Όπως γράφει η Δήμητρα Κρουστάλλη :
Ενα πρόβλημα είναι ότι το συλλογικό ΠαΣοΚ δεν έχει αυτοπεποίθηση. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, από την αρχή της κρίσης και των μνημονίων, αμύνεται συνεχώς, απέναντι και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ. 
Ενα άλλο πρόβλημα είναι ότι δεν λέει καθαρά τι θέλει. Αν είναι η πρώτη θέση να το πει, ακόμα και αν σήμερα βρίσκεται μακριά από τον στόχο του. Τα πράγματα πλέον γυρίζουν γρήγορα και το σύνθημα «πρώτοι, έστω με μια ψήφο διαφορά από τη ΝΔ» μοιάζει σαν πρόσκληση για τη δεύτερη θέση, όταν η κυβέρνηση καλεί ξανά σε αυτοδυναμία.

Ανέφερα στην αρχή ότι όσες φορές το ΠΑΣΟΚ ανήλθε στην εξουσία είχε ένα όραμα να προσφέρει στον κόσμο έστω και αν ήταν ουτοπικό. Αντί οράματος όμως ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας και οι άλλοι προύχοντες του ΠΑΣΟΚ αυτό που προτείνουν είναι μια κατάσταση απόλυτης ακυβερνησίας της χώρας που κανένας εχέφρων δεν επιθυμεί, οπότε και δεν τους ψηφίζει.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.