Σάββατο 19 Ιουλίου 2014

Β΄ΚΑΖΙΜΙΕΡΖ-ΛΟΥΜΠΛΙΝ-ΣΑΝΤΟΜΙΕΡΖ -3 ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΕΣ ΠΌΛΕΙΣ.




Μετά την άφιξη μας στην Βαρσοβία ξεκινήσαμε το ταξίδι για να γνωρίσουμε τις σημαντικότερες πόλεις της Πολωνίας με πρώτη το Λιουμπλίν.
Πριν όμως να καταλήξουμε εκεί το μεσημέρι σταματήσαμε στην μικρή αλλά χαριτωμένη και γραφική πόλη του 14ου αιώνα Καζιμιέρζ.  στις όχθες του Βιστούλα, που αποτελεί θέρετρο τόσο των κατοίκων της Βαρσοβίας όσο και του Λιουμπλίν αλλά και το αγαπημένο μέρος  ζωγράφων.


Η πόλη καταστράφηκε το 1656 από τους Σουηδούς και για να ξαναζωντανέψει ως εμπορικό κέντρο στον Βιστούλα, ο βασιλιάς John III Sobieski επέτρεψε να εγκατασταθούν εκεί Αρμένιοι, Έλληνες  και Εβραίοι έμποροι. Οι Εβραίοι είχαν φτάσει πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο να αποτελούν το 50% του πληθυσμού αλλά το 1942 οι Γερμανοί την ανακήρυξαν "ελεύθερη από Εβραίους" καθώς  τους είχαν  εξοντώσει  όλους στο κοντινότερο στρατόπεδο συγκέντρωσης  το  Belzec (400.000 έως 600.000 άνθρωποι εκτελέστηκαν σε αυτό)


Η όμορφη κεντρική πλατεία του το Rynek, με ένα ξύλινο πηγάδι που λειτουργεί ακόμα ,ανήκει στα επίσημα ιστορικά μνημεία της Πολωνίας. Rynek ονομάζεται  στην Πολωνία, από την εποχή του μεσαίωνα, η κεντρική εμπορική πλατεία μιας πόλης.



Περιβάλλεται από ωραία κτήρια, όπως τα σπίτια των εμπόρων αδελφών Przybyla (1615) με τους αγίους Νικόλαο και Χριστόφορο στις προσόψεις, προστάτες των εμπόρων και των ταξιδιωτών αντίστοιχα.




 Στην πλατεία δεσπόζει η εκκλησία του 14ου αιώνα  ενώ πιο ψηλά στο βουνό των 3 σταυρών, έχουν τοποθετηθεί 3 σταυροί στην μνήμη των θυμάτων από την χολέρα του 1708.Λίγο πιο έξω υπάρχει η παλιά μεγάλη σιταποθήκη.



Το απόγευμα βρεθήκαμε στο Λουμπλίν που κατά καιρούς το έχουν χαρακτηρίσει ως "Μικρή Κρακοβία" λόγω της ωραίας παλιάς της πόλης, αλλά και προπολεμικά επίσης ως "Εβραϊκή Οξφόρδη"  λόγω των Εβραίων που είχε και της παιδείας που είχαν αναπτύξει αυτοί εκεί. Στην γκραβούρα η εικόνα  του Λουμπλίν το 1618.


Στην ιστορία του Λουμπλίν υπάρχουν 3 ιστορικές ημερομηνίες.
Το 1569 σε αυτό έγινε η ένωση Πολωνίας με την Λιθουανία, που απεικονίζεται στον πίνακα, το 1918 με το τέλος του πολέμου, απετέλεσε την έδρα της νέας ανεξάρτητης κυβέρνησης και το 1944 εκεί έγινε η εγκατάσταση από τους Ρώσους της πρώτης επαρχιακής κομμουνιστικής κυβέρνησης.
Σήμερα το Λούμπλιν είναι υποψήφιο για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2016.






Στην πόλη μπροστά στην τεράστια πλατεία Zamkowy, με τα ωραία σπίτια που την περιστοιχίζουν, δεσπόζει το κάστρο της πόλης του 12ου αιώνα που γνώρισε στιγμές δόξας, όταν σε αυτό έγινε η ένωση Πολωνίας-Εσθονίας αλλά γνώρισε επίσης και την καταστροφή του  τον 17ο αιώνα. 
Τον 19ο αιώνα οι κατακτητές Ρώσοι το μετέτρεψαν σε φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, όπως και οι Γερμανοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με 40.000 κρατούμενους, από τους οποίους εκτέλεσαν 300 λίγο πριν την απελευθέρωση της πόλης από τους Ρώσους.
Στο βάθος της αυλής του μετά τον πύργο υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδας  ενώ διατηρείται επίσης και το παλιό πηγάδι.


 Κατεβαίνοντας από το κάστρο σύντομα περνάμε από την πύλη Grodzka και βρισκόμαστε στην παλιά πόλη. Την πύλη αυτή στο παρελθόν την ονόμαζαν Εβραϊκή γιατί στην περιοχή βρισκόταν η εβραϊκή συνοικία με τους 40.000 κατοίκους που αποτελούσαν  προ του πολέμου το 1/3 του πληθυσμού της πόλης. Η περιοχή αυτή έχει ισοπεδωθεί από τους Γερμανούς και μόνο 230 από την πολυπληθή κοινότητα των Εβραίων διασώθηκαν από το Ολοκαύτωμα.





Στις φωτογραφίες το γκέτο πριν και μετά την καταστροφή του και 2 ινδάλματα  των Χρυσαυγιτών  που τραβάνε γελώντας για την γενναιότητα τους! τα γένια ηλικιωμένων Εβραίων.







Από την πύλη Grodzka βρισκόμαστε στο Rynek που είναι και το κέντρο της παλιάς πόλης και διαθέτει πλήθος από καφέ, εστιατόρια κτλ και περιβάλλεται από πολλά ωραία και ανακαινισμένα κτήρια, με το παλιό δημαρχείο του 1781 στο κέντρο του.




Στην παλιά πόλη δεσπόζει  ο πύργος Trinity και βγαίνοντας από αυτόν βρίσκουμε αμέσως δίπλα τον καθεδρικό ναό της πόλης του 16ου αιώνα, πρώην εκκλησία των Ιησουιτών, πλούσια και καλλιτεχνικά διακοσμημένη.


Η πύλη της Κρακοβίας του 14ου αιώνα σε γοτθικό στυλ είναι το μοναδικό υπόλειμμα από τα τείχη που περιέβαλαν στο παρελθόν την παλιά πόλη.

Φεύγοντας από το Λουμπλίν για την Κρακοβία κάναμε μια μικρή στάση σε μία ακόμα μικρή γραφική πόλη , το Σαντομιέρζ που είναι από τις αρχαιότερες και πιο ιστορικές πόλεις της Πολωνίας.
Στην πόλη είναι διακριτό από πολλά σημεία το αιχμηρό κωδωνοστάσιο του γοτθικού ρυθμού καθεδρικού ναού.  






Κοντά είναι και το μπαρόκ κωδωνοστάσιο του 18ου αιώνα και στην συνέχεια στην ίδια πλευρά του δρόμου υπάρχει το μεγαλοπρεπές παλάτι του αρχιεπισκόπου κτισμένο από το 1861-64 με υλικό από την κατεδάφιση δύο εκκλησιών!



Το κάστρο της πόλης, που ξεκίνησε να κατασκευάζεται από τον 10ο αιώνα και  ολοκληρώθηκε τον 14ο αιώνα, με 4 πτέρυγες από τις οποίες σήμερα υπάρχει μόνο η  δυτική,  γιατί τις υπόλοιπες 3 τις ανατίναξε ο σουηδικός στρατός το 1656.



Το πρώην γοτθικό δημαρχείο κτίστηκε μετά την λιθουανική επιδρομή του 1349 μαζί με τον οκτάγωνο πύργο του και ανακαινίστηκε τον 17ο αιώνα. Βρίσκεται στο  Rynek , την τεράστια κεντρική πλατεία της πόλης, στην οποία και υπήρχαν πρόχειρα περίπτερα που πουλούσαν διάφορα πράγματα.



Στο πλάι του στο άγαλμα της Παρθένου Μαρίας του 1776 υπήρχαν δύο σιδηρόφρακτοι "ιππότες" με πανοπλία που έναντι φιλοδωρήματος σταύρωναν τα ξίφη τους μπροστά σε όποιον ήθελε μια φωτογραφία μαζί τους. Πιο πίσω  άλλοι έφτιαχναν τεράστιες μπουρμπουλήθρες προς μεγάλη τέρψη της  πιτσιρικάδας.



Ο κεντρικός δρόμος μπροστά από το Rynek καταλήγει στην  πύλη Opatowska  του 14ου αιώνα που είναι η μόνη εναπομείνασα  από τις 4 πύλες του γοτθικού τείχους της πόλης.

ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ



ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ




Ε΄ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΓΚΕΤΟ ΤΗΣ ΚΡΑΚΟΒΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

Α΄ ΠΟΛΩΝΙΑ-ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΧΩΡΑ





Μια  πολύπαθη, ηρωική αλλά και πανέμορφη χώρα είναι η Πολωνία. Από χρόνια θέλαμε να την επισκεφτούμε με την κ. Αθεόφοβου  και τελικά στα τέλη Ιουνίου μαζί με άλλους 38 πολυταξιδεμένους συνταξιδιώτες καταφέραμε να κάνουμε τον γύρο της  και να δούμε τις σημαντικότερες πόλεις και τα μνημεία της. 
Η πορεία που ακολουθήσαμε,μετά την άφιξη μας στην Βαρσοβία, είναι αυτή που διαγράφεται με τα βέλη μεταξύ των πόλεων που μείναμε το βράδυ.
Η Πολωνία σήμερα είναι μια χώρα της ΕΕ (από το 2004), με 38,5 εκατομμύρια κατοίκους η οποία κατάφερε μετά την ένταξη της στην ΕΕ να εμφανίσει μια εξαιρετική ανάπτυξη με αποτέλεσμα οι φοβίες που υπήρχαν πριν την ένταξη της, στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ότι ο Πολωνός υδραυλικός θα τους πάρει τις δουλειές, να καταλήξει σε χιουμοριστική αφίσα από τους ίδιους για να προβάλουν τον τουρισμό της χώρας τους. 



Εάν συγκρίνουμε την πορεία δύο οικονομικών  δεικτών (GDP-Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν και  AIC -Actual individual consumption, Πραγματική ατομική κατανάλωση )  μεταξύ Ελλάδας και Πολωνίας,  θα δούμε πως από το 2010 μέχρι το 2013 το   κατά κεφαλήν εισόδημα του μέσου Έλληνα πολίτη, σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας Eurostat, από 88% μειώθηκε στο 75% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αντίστοιχα της Πολωνίας από 63 ανέβηκε στο 68%
Αντίστοιχα η AIC  στην Ελλάδα μειώθηκε από 98 στο 82 ενώ στην Πολωνία από 68 ανήλθε στο 74. (στοιχεία από εδώ, εδώ και εδώ)
Όταν έγραψα στην αρχή ότι η Πολωνία είναι μια πολύπαθη χώρα η εξήγηση για αυτόν τον χαρακτηρισμό είναι απλή. Αυτό οφείλεται στο ότι  βρίσκεται  από την εμφάνιση της στην ιστορία ανάμεσα σε  μεγάλες  δυνάμεις που διεκδικούσαν τα εδάφη της στο παρελθόν, όπως  η  Αυστρία η Πρωσία, η Γερμανία  και η Ρωσία, με τελικό αποτέλεσμα η χώρα αυτή να έχει διαμελιστεί 3 φορές!
Έτσι το κράτος που δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα από τον Μιέσκο Α΄και  επεκτάθηκε  στη Σιλεσία και στην Πομερανία , μετά από πολέμους και επιδρομές Τευτόνων  ιπποτών,κατέληξε να διαμελιστεί  σε μικρά δουκάτα. (Πρώτος διαμελισμός)
Έπρεπε να φτάσουμε στο 1333  οπότε ο Καζιμίρ Γ΄ο Μέγας, ο ιδρυτής του πανεπιστημίου  της Κρακοβίας (1364), κατάφερε να επανιδρύσει το κράτος, το οποίο ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ με τον γάμο του με την Εδβίγη, κόρη του ηγεμόνα των Λιθουανών,πέτυχε να το επεκτείνει με την ένωση του πολωνικού με το λιθουανικό βασίλειο. 


Όμως οι πιέσεις τώρα από την Οθωμανική αυτοκρατορία, τους Πρώσους και τους Ρώσους, συρρίκνωσαν πάλι το κράτος αρκετά και έπρεπε να έρθει ο 17ος αιώνας και  Ιωάννης Σομπιέσκι  να κατατροπώσει τους Τούρκους στην Βιέννη (δεύτερη πολιορκία Βιέννης, 1683) και να απαλλαγεί έτσι η Ευρώπη από την επέκταση τους στον Ευρωπαϊκό χώρο. Σε ανάμνηση αυτής της ήττας όλη η Ευρώπη άρχισε να τρώει τα κρουασάν που το σχήμα τους θυμίζει  την τουρκική ημισέληνο.
Πεθαίνοντας ο Σομπίεσκι και μετά από εσωτερικές αναταραχές , το 1772 με την συνθήκη της Πετρούπολης,  μεγάλα τμήματά της διαμοιράστηκαν μεταξύ της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας. 
Το γεγονός αυτό δημιούργησε  την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Πολωνών και τους οδήγησε το 1791 στην δημιουργία του πρώτου συντάγματος σε χώρα της Ευρώπης,δεύτερης σε όλο τον κόσμο μετά τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα  εξεγέρθηκαν οι Πολωνοί, αλλά  οι Ρώσοι που έχαναν τον έλεγχο της χώρας κατέστειλαν την εξέγερση και έτσι το 1793  οδήγησε στον δεύτερο διαμελισμό της χώρας, ενώ το 1795 ακολούθησε και ο τρίτος διαμελισμός, οπότε η Πολωνία έπαψε να υφίσταται ως κράτος.
Η δημιουργία το 1807 του Μεγάλου Δουκάτου της Βαρσοβίας από τον Ναπολέοντα σε εδάφη της Πρωσίας δεν κράτησε παρά μόνο μέχρι το  Συνέδριο της Βιέννης (1815) στο οποίο κατακυρώθηκε πάλι ο διαμελισμός της Πολωνίας για περισσότερα από 100 χρόνια, με ταυτόχρονη προσπάθεια  εκρωσισμού ή εκγερμανισμού του πληθυσμού, ανάλογα με την περιοχή που ζούσε.
Με την έναρξη του Α΄Παγκοσμίου πολέμου οι Πολωνοί αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν σε 3 διαφορετικούς στρατούς ,με αποτέλεσμα  να πολεμούν και μεταξύ τους, καθώς η Ρωσία ήταν στο πλευρό των συμμάχων ενώ η Γερμανία και η Αυστρία ανήκαν στο αντίπαλο στρατόπεδο!
Έπρεπε οι Πολωνοί να περιμένουν  την λήξη του Α΄Παγκοσμίου πολέμου και την Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) για να ξαναποκτήσουν κρατική υπόσταση στα όρια του διαμελισμού  του 1772. 



Στους παραπάνω χάρτες  απεικονίζονται τα σύνορα της Πολωνίας πριν τον πόλεμο αλλά και τις γλώσσες που μιλούσαν οι διάφορες μειονότητες μέσα σε αυτήν και στην ευρύτερη περιοχή.
Όμως ούτε από τότε τα σύνορα τους παρέμειναν ίδια!
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα όρια του κράτους μετατοπίστηκαν προς τα δυτικά σε έως τότε γερμανικά εδάφη, παραχωρώντας στα ανατολικά εδάφη στην νικήτρια του πολέμου Ρωσία. 



Στους παραπάνω χάρτες γίνονται εμφανή τα εδάφη που κατέλαβαν αλλά και τα εδάφη που έχασαν, όπως επίσης και τα διάφορα όρια της χώρας ανά τους αιώνες.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό καθώς διασχίζει κανείς την Πολωνία είναι οι καταπράσινες και καλλιεργημένες πεδιάδες που εναλλάσσονται  κατά διαστήματα με πυκνά δάση με ψηλά δέντρα.
Το φαγητό των ξενοδοχείων δεν θα έλεγα πως μας ενθουσίασε αν και οι σούπες με τις οποίες αρχίζουν το γεύμα ήσαν νόστιμες , όπως επίσης τα λουκάνικα και τα διαφόρου τύπου ψωμιά που έχουν.
Νόστιμο επίσης ήταν κάτι αντίστοιχο με το δικό μας πιτόγυρο αλλά με λεπτή πίτα, μέσα στην οποία βάζουν γύρο κοτόπουλο και σαλάτα με σώς και το τυλίγουν σαν σάντουιτς.
Οι τιμές στα εστιατόρια έξω είναι χαμηλότερες από την Ελλάδα και βέβαια αυτό που απολαμβάνει κανείς με το φαγητό του είναι η εξαιρετική βαρελίσια μπύρα που έχουν.
Όπου και να βρεθείς θα δεις να κυκλοφορούν δίσκοι γεμάτοι με ποτήρια μπύρας και βέβαια δεν είναι περίεργο το ότι οι Πολωνοί είναι  στην 5η θέση κατανάλωσης  μπύρας με 98,5 lt κατά άτομο στον κόσμο (Ελλάδα 45lt).
Ο καιρός ήταν ο κλασσικός της Κεντρικής Ευρώπης.
Λιακάδα, συννεφιά, ψιλοβρόχι για 3-4 λεπτά, ξανά λιακάδα ή συννεφιά, με θερμοκρασίες που κυμάνθηκαν το πολύ στους 24°C με 8-9°C την νύχτα.
Τέλος αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι το ότι παρά τις τρομακτικές καταστροφές που υπέστη η χώρα στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο έχουν ήδη από την εποχή του κομμουνιστικού καθεστώτος αποκατασταθεί πλήρως τα κτήρια όπως ακριβώς ήσαν προηγουμένως.
Στις παρακάτω φωτογραφίες μερικές από τις όμορφες διακοσμήσεις των κτηρίων που βλέπει κανείς στις διάφορες πόλεις, εμπνευσμένες από την κλασσική αρχαιότητα και την Ευρωπαϊκή ιστορία.




















ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ






Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

ΦΩΤΟΠΟΥΛΙΣΜΟΣ-Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΙΑΣ





Σε συνέχεια της προχθεσινής ανακοίνωσης, ενημερώνω ότι έσκισα το φύλλο επίταξης που μου απέστειλε η δικτατορική κυβέρνηση μειοψηφίας του κ. Σαμαρά και επαναλαμβάνω τα όσα έγραψα προχθές. κ. Σαμαρά, μπορείτε να με απολύσετε, γονατιστό όμως δε θα με δείτε ποτέ!
Και λίγο πιο κάτω:
«Το σκισμένο χαρτί της επιστράτευσής μου ... το έχω καταθέσει αντί στεφάνου στο μνημείο των 11 ηρώων μαχητών του ΕΛΑΣ που στις 13.10.1944 έπεσαν, υπερασπιζόμενοι στη μάχη της ηλεκτρικής το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι, που εσείς σήμερα ως υποτακτικοί της ΜΕΡΚΕΛ θέλετε να ξεπουλήσετε στα συμφέροντα». 

Τα παραπάνω δήλωσε ο υπόδικος, πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ, Νίκος Φωτόπουλος, οποίος κατηγορείται για συνέργεια και απάτη σε υπόθεση άνω του 1 εκ. ευρώ και ο οποίος είναι εκτός φυλακής με εγγύηση 60.000 ευρώ, σε μία κορυφαία έξαρση  λαϊκισμού και δημαγωγίας.
Πιθανώς βέβαια όλα αυτά να τα είπε ευρισκόμενος σε αγωνιστική έξαρση και ευφορία μετά τον ασπασμό που αντάλλαξε με την Ζωή Κωνσταντοπούλου στην πρόσφατη συνάντηση που είχε μαζί της.



"Ο λαϊκιστής ψαρεύει στα θολά νερά της μαζικής ψυχολογίας, εμφανιζόμενος ως αυθεντικός εκφραστής αυτής της βούλησης.
Στην πραγματικότητα δεν αποδέχεται σε όλες της τις συνέπειες τη λειτουργία του δημοκρατικού συστήματος, αρνείται τη διαμεσολάβηση διεκδικώντας μια υπερβατική εξουσία πάνω στο εκλογικό σώμα, ελέω λαού" (κατά το «ελέω θεού»).

Έτσι με περισσή ευκολία μια κυβέρνηση που διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία χαρακτηρίζεται ως "κυβέρνηση μειοψηφίας"!
Ίσως με την ίδια ευκολία που ένας Συνταγματολόγος καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, όπως ο Κατρούγκαλος, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κάλεσε  σε πολιτική ανυπακοή τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, άσχετα αν τελικά όλοι τους τον "έγραψαν" δεόντως , ή τέλος με την ίδια ευκολία που ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Διαμαντόπουλος θεώρησε θεμιτό ο  εννοούμενος ως τρομοκράτης από το Σύνταγμα και από το νόμο Σάββας Ξηρός να επιλέξει την ένοπλη πάλη για να αγωνιστεί.
 Βέβαια  τα δολοφονημένα θύματα της "επιλογής" του έχουν μια εκ των πραγμάτων δυσχέρεια στο να συμφωνήσουν με τον "ρηξικέλευθο" βουλευτή.


Επίσης, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Περικλής Δημητρολόπουλος στα ΝΕΑ:
Στον κόσμο ποιας αριστεράς μια εκλεγμένη κυβέρνηση είναι "δικτατορική"; Τι είδους αριστερά είναι αυτή που συγκρίνει μια ιδιωτικοποίηση με την ναζιστική θηριωδία και πόσο αριστερός είναι ένας λόγος συνωμοσιολογικός και επιθετικός που καταγγέλλει  εθνικές προδοσίες;



Στην ίδια εφημερίδα ο Γιώργος Παπαχρήστος ασχολείται με το ίδιο θέμα και γράφει τα παρακάτω απολαυστικά:

Προσπάθησα για λίγο να σκεφθώ πώς μπορείς να καταθέσεις ένα χαρτί αντί στεφάνου σε ένα μνημείο, με τα 6-7 μποφόρ που φυσούσαν χθες στην Αττική, αλλά δεν βρήκα άκρη. Το έδεσε με τίποτε σχοινιά; Με άγκιστρα; Το καπάκωσε με τίποτε πέτρες; Οσες υποθέσεις και να έκανα, δεν είχαν αποτέλεσμα. Τα παράτησα γρήγορα και ζήτησα τη γνώμη ενός ειδικού περί τη ΔΕΗ, μικρή και μεγάλη, του προέδρου του σωματείου Σπάρτακος Γ. Αδαμίδη.
- Μπορεί να απολυθεί ο Φωτόπουλος για την πράξη του; ρώτησα με έναν φόβο να μου σφίγγει την καρδιά ότι θα τον βρει το κακό (της απόλυσης) τον αγωνιστή...
- Από πού να απολυθεί; με ρώτησε εκείνος μαλακά.
- Από τη ΔΕΗ, απάντησα αυθόρμητα βρίσκοντας εντελώς παράξενη την ερώτηση...
- Μα απ' όσο ξέρω, δεν είναι εργαζόμενος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι, μου ανέφερε...
Με βάση αυτό, και γεμάτος ανακούφιση, έκανα διάφορα τηλεφωνήματα εδώ και εκεί: ο αγωνιστής Φωτόπουλος,  στον οποίο ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ στάλθηκε χαρτί επιστράτευσης, βρίσκεται από τον Απρίλιο του '12 σε μόνιμη ειδική άδεια από την υπηρεσία επειδή εξελέγη εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της ΔΕΗ.
Για να μπορέσει δε να επισυμβεί αυτή η συγκλονιστική εξέλιξη, συνωμότησε περίπου ολόκληρο το σύμπαν που θα έλεγε και εκείνος ο Κοέλιο: την τελευταία ημέρα πριν από τον διαχωρισμό της ΔΕΗ σε ΔΕΔΔΗΕ και άλλες εταιρείες, ο αγωνιστής μετακινήθηκε από το τμήμα διανομών (τη μετέπειτα ΔΕΔΔΗΕ δηλαδή) στη μητρική εταιρεία, ώστε να επιτευχθεί εν συνεχεία η μεταπήδησή του, εντελώς... αγωνιστικά πάντα, στο ΔΣ της ΔΕΗ!
Τούτων δοθέντων, με το ζόρι συγκρατούμαι να μην αναφωνήσω: σιγά μη σκίσεις (επιπλέον και) κανένα καλσόν αγωνιστή μου...
Γνωρίζω ότι είναι λιγάκι ακραία η τοποθέτησή μου, αλλά δεν τα μπορώ αυτά - αλήθεια. Διότι τι το σκίζεις, έστω και θεωρητικά, το χαρτί της επιστράτευσης; Από τη στιγμή που το παρέλαβες, και να το σκίσεις και να μην το σκίσεις το ίδιο κάνει. Το θέμα είναι, ήρθε η αστυνομία σπίτι σου να στο επιδώσει; Λες δεν το παραλαμβάνω και πάρτε με μέσα. Αλλά πού να τρέχει τώρα ο αγωνιστής - άσε δε που τον έχει ανάγκη και το κίνημα...

Προφανώς τον έχει ανάγκη το κίνημα γιατί είναι γνωστό πως ο  ΣΥΡΙΖΑ "εξέλεξε" τον Φωτόπουλο στο Δ.Σ. της ΔΕΗ .
Τώρα αν δεν μπορείς να διαψεύσεις τα παραπάνω τι κάνεις;
Τα χαρακτηρίζεις "οχετό", όπως έκανε η ΑΥΓΗ και έτσι ξεμπερδεύεις!


Μια εξ ίσου απολαυστική περιγραφή της ιστορικής στιγμής της κατάθεσης του  σκισμένου φύλλου επίταξης γράφει και ο  Χρήστος Χωμενίδης στην lifo στην οποία επίσης ο Άρης Δημοκίδης γράφει για τους 5 λόγους που ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ θα ήταν τέλειος για ηθοποιός κωμικής σειράς παραθέτοντας  πλήθος αγωνιστικές φωτογραφίες του Φωτόπουλου:

Τον φαντάζομαι να στέκει προσοχή εμπρός στο μνημείο κι ενώ μια μπάντα μουσικών-συνδικαλιστών θα παιανίζει το «Βροντάει ο Όλυμπος κι αστράφτει η Γκιώνα», να κουρελιάζει με αργές κινήσεις το φύλλο επιστράτευσης και να ακουμπάει τα κομμάτια του στο μάρμαρο. Να αφήνει έπειτα ένα δάκρυ να κυλήσει και να ποτίσει τα άγρια γένια του και λίγο πριν αποχωρήσει, ένα πουλί –ένα λευκό, για την ακρίβεια, περιστέρι- να προσγειώνεται στον αριστερό του ώμο ή στην κορυφή του κεφαλιού του. Πριν με κατηγορήσετε ότι φαντασιοκοπώ, σάς θυμίζω πως ένα τέτοιο περιστέρι είχε καθίσει πάνω στα κορακίσια μαλλιά του Γιώργου Καρατζαφέρη κατά τον αγιασμό των υδάτων στην Κωνσταντινούπολη, το 2004. Ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν δίστασε να αξιοποιήσει το περιστατικό, υπονοώντας πως διαθέτει αποδεδειγμένα την ευλογία του Αγίου Πνεύματος.


Μπορεί  ο σοβαρός αναγνώστης να γελάει με όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η δημαγωγία στην Ελλάδα έχει πλούσιο παρελθόν.
Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Χωμενίδης:

Αρκεί να θυμηθούμε τον Κώστα Καζάκο ως επικεφαλής λαϊκού δικαστηρίου στην Πλατεία Συντάγματος να μαστιγώνει λεκτικά τον πρόεδρο Κλίντον και τελικά να του επιβάλει την εσχάτη των ποινών. Ή, λίγα χρόνια νωρίτερα, τους «δημοκρατικούς» δημάρχους να κηρύσσουν τους δήμους τους «αποπυρηνικοποιημένες ζώνες», λες και έτσι, εάν ξεσπούσε Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Δάφνη και η Ηλιούπολη θα προστατεύονταν από τις βόμβες νετρονίου. Ή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, δήμαρχο τότε Αθηναίων, να κηρύσσει τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου και να συμφιλιώνεται με τον δήμαρχο Σπάρτης. Ή τον μακαριστό Χριστόδουλο να ανεμίζει στις λαοσυνάξεις το λάβαρο του 1821 για να μην παραλειφθεί η αναγραφή του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες. Εμείς, εσείς κι εγώ, προφανώς καγχάζαμε με τα παραπάνω καμώματα. Κάποιοι άλλοι ωστόσο –περισσότεροι; λιγότεροι;- δεν μπορεί παρά να τα έπαιρναν στα σοβαρά...


Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Ο ΒΟΛΙΝΣΚΙ ΣΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ.





Στο ποστ μου Ο ΑΙΧΜΗΡΟΣ ΚΑΙ "ΣΕΞΟΜΑΝΗΣ" ΒΟΛΙΝΣΚΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ,γράφω για αυτόν τον μοναδικό γάλλο γελοιογράφο και κειμενογράφο που πίσω από την εικόνα του φαλλοκράτη που εμφανίζει παραμένει ένας τρυφερός σύζυγος που, ότι δυσκολεύεται να πει  στην γυναίκα του  με το στόμα του, έκατσε και το έγραψε σε ένα βιβλίο με τίτλο  ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ  (Ροές)
Το βιβλίο ξεκινά με την εικόνα θαυμασμού που έχει στην κατά 9 χρόνια νεότερη και χαριτωμένη γυναίκα του όταν ξυπνάει και  ετοιμάζεται το πρωί για την δουλειά της, ενώ ταυτόχρονα ασχολείται και με την ετοιμασία της κόρης τους ενώ αυτός τότε :
μπορώ να σηκωθώ με την ησυχία μου και μπορώ να απαλλαγώ από την πρωινή μου στύση πηγαίνοντας για κατούρημα. Ανοίγω το τρανζίστορ και ξυρίζομαι κοιτάζοντας δίχως μεγάλη ευχαρίστηση τη φάτσα μου στον καθρέπτη. Έχω παχύνει και έχω κάνει φαλάκρα. Θα μου άρεσε να μοιάζω στον Λούκυ Λούκ. Δυστυχώς μοιάζω περισσότερο στον Τσάρλι Μπράουν. Δεν θα μ` άρεσε να γυρίσω πίσω. Η ηλικία μου μού πάει. Αλλά τσαντίζομαι που γερνάω. Μακάρι να μπορούσα να  να μπλοκάρω το κοντέρ στα σαράντα τέσσερα χρόνια!

(Είναι η ηλικία που έγραψε το βιβλίο)


Γνωστός θαυμαστής του γυναικείου φίλου γράφει:
Μου είναι αδύνατο να μην κοιτάζω τις γυναίκες. Είναι παλιά συνήθεια. Σ` εκνευρίζει. το ξέρω..............

Ωστόσο, εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα ότι αν ο άνδρας έχει μάτια, είναι πρώτα απ`όλα να για να κοιτάζει τις γυναίκες! Σας χαρίζω όλα τα ηλιοβασιλέματα στην Βενετία για ένα γυναικείο πισινό.


Γράφοντας για την εποχή που την εποχή που το γυμνό λογοκρίνονταν αναφέρει τι είχε γράψει ο αρχισυντάκτης του Hustler:
Δείχνουμε τα γεννητικά όργανα των γυναικών  γιατί υπάρχουν άνδρες που χαίρονται να τα βλέπουν και γυναίκες που δεν απεχθάνονται να τα δείχνουν. Αυτοί που μας κριτικάρουν είναι υποκριτές και στενόμυαλοι. Εξ άλλου, προσθέτει, θα σας δώσω ένα παράδειγμα πραγματικής πορνογραφίας. Και δημοσιεύει φρικτές φωτογραφίες από κάποιο πόλεμο με κατακρεουργημένα πτώματα. Ορίστε, καταλήγει, να τι είναι άσχημο, απωθητικό, φρικτό : ο πόλεμος.......................

Πολλοί άνδρες ανακάλυπταν, χάρη στα περιοδικά αυτά ένα τοπίο που τους ήταν άγνωστο. Είναι πιο εύκολο να κάνει έρωτα με μια γυναίκα παρά να της ομολογήσεις ότι θέλεις να χαζέψεις το αιδοίο της.


Σχετικά με αυτόν τον εκδότη και το περιοδικό Hustler έχω γράψει στο ποστ μου  ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΤΑ ΠΑΝΙΑ!  Επίσης τα παραπάνω αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης την εποχή που  γράφτηκε το βιβλίο, το 1978 )


Γνήσιος φεμινιστής γράφει:

Δεν αμφέβαλα ποτέ πως ότι οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες. Ίσως όχι μόνο στα προσόντα, αλλά και στα ελαττώματα. Νομίζω ότι είναι εξίσου ικανές με μας για ανοησία, φιλοδοξία, δίψα της εξουσίας και εγκληματική τρέλα.


Περιγράφοντας την πρώτη σεξουαλική του σχέση στα 16 του με μια 20χρονη  γράφει:

Κατέβασα την κυλότα της και και η κατσαρή μάυρη μάζα του αιδοίου της με τρόμαξε.Μόλις που την χάιδεψα, γθύθηκα κι εγώ δεν ξέρω πως μπήκα μέσα της με κάποια δυσκολία γιατί δεν ήξερα που βρισκόταν το άνοιγμα (το φανταζόμουν πολύ πιο ψηλά). Διακριτικά με βοήθησε.Μετά από μια στιγμή με ρώτησε ξαφνιασμένη: Μα δεν θα κουνηθείς; Δεν ήξερα ότι έπρεπε να κουνηθώ. μόλο που είχα ονειρώξεις δεν είχα αυνανιστεί ποτέ.


Παρά το ότι παραδέχεται πως έχει ανατραφεί στην εβραιοχριστιανική μητριαρχία που ήθελε την γυναίκα στο σπίτι, πιστεύει πως:

Η δουλειά είναι το μυστικό της ελευθερίας σας. Είμαι απόλυτα πεισμένος γι` αυτό. Η απελευθέρωση της γυναίκας αρχίζει με την ανεξάρτητη επαγγελματική ζωή.Δεν υπάρχει τρόπος να το γλυτώσουμε αυτό.Όλες οι διευθετήσεις που έχουν σαν στόχο να την κρατήσουν "γυναίκα του σπιτιού, κάνοντας της ένα λόχο παιδιά , είναι βρωμερές. Τόσο το χειρότερο για μένα!Τόσο το χειρότερο για μας!


Θυμάται τα νιάτα του, κοινή ανάμνηση όλων μας, όταν:

Φιλιόμαστε στα πάρτυ όταν οι γονείς, που δεν απομακρύνονταν ποτέ πολύ, γύριζαν την πλάτη .Σφιγγόμαστε χορεύοντας. Αναρωτιόμουν τι να λέγαν` οι κοπέλλες για κείνο  το σκληρό εξόγκωμα που περιφέραμε ανάμεσα στα πόδια μας.
(Ακριβώς τα ίδια έχω γράψει και εγώ στο ποστ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΜΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ !)


Στο κεφάλαιο για τις επιθετικές φεμινίστριες της εποχής θεωρεί πως έμεινε ένας βρωμερός φαλλοκράτης γιατί :
αν το έβρισκα απόλυτα φυσιολογικό να μην περιστάνω τον αφέντη, αρνιόμουν ν` αφήσω να μου τον παριστάνουν εκείνες...................
  Όταν μια γυναίκα μπαίνει σ` ένα δωμάτιο ή σ` ένα γραφείο όπου εργάζονται πολλοί άνδρες. είναι μια στιγμή διαλλείματος. Κοιτάζουμε το στήθος όταν έρχεται προς το μέρος μας. Κοιτάζουμε τον πισινό της όταν φεύγει. ....................................  
¨Ενας φυσιολογικός άνδρας έχει ανάγκη από θαυμασμό και λατρεία για να του σηκωθεί. Έχει ανάγκη να πιστεύει πως  ότι η παρτνέρ του ατενίζει την στύση του όπως οι φανατικοί τα είδωλα τους. Ο άνδρας θέλει την γυναίκα του θερμό θαυμαστή του. Αν είναι αδιάφορη, ειρωνική ή απλώς βιαστική. φαρμακώνεται σα να τον έχουν αδικήσει. Νιώθει απογοήτευση. Του έρχεται μάλιστα να την δείρει ή να πάει σε μια γωνιά να κλάψει.
οι γυναίκες γνωρίζουν τη σημασία του γελοίου αυτού μηχανισμού. Είναι το αδύνατο σημείο μας και το ξέρουν. Αυτές που ξέρουν  πως να φερθούν σ` ένα άνδρα για να του σηκωθεί εύκολα δεν μένουν για πολύ χήρες. Μιλάω φυσικά για τον άνδρα της προηγμένης φιλελεύθερης κοινωνίας μας. Δεν μιλάω για τον κτηνώδη άνδρα των λατινικών ή αφρικανικών χωρών, που ικανοποιείται μόνος του δίχως να τον απασχολεί η ικανοποίηση των δύστυχων πλασμάτων που βασανίζει.

Εμείς οι ξεπεσμένοι Δυτικοί, είχαμε την αδυναμία ν` αφήσουμε τις γυναίκες μας ν` ανακαλύψουν τον οργασμό...........................


Νομίζω πως ότι σωστό κάνουν οι άνδρες το κάνουν για να προσπαθήσουν να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες τους..............................

Άλλοι ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ, έτσι τουλάχιστον ελπίζω, προτιμούν να τους αγαπάνε, παρά να τους υπακούνε, να τους εκτιμούν παρά να τους φοβούνται, και ζητάνε απλά να τους δείχνουν μια ελάχιστη εκτίμηση, καλοσύνη και κατανόηση.


Και τελειώνει το βιβλίο με μία φράση  που είμαι σίγουρος πως όλοι οι άνδρες που αγαπάνε τις γυναίκες που παντρεύτηκαν θα την προσυπογράφουν:

Εμένα του φαλλοκράτη μου σφίγγεται η καρδιά όταν σκέπτομαι όλες αυτές τις δυστυχισμένες γυναίκες που δεν έχουν την τύχη να `χουν ένα σύζυγο τόσο καλό όσο ο δικός σου.


Όπως καταλαβαίνετε τα παραπάνω αποσπάσματα και οι γελοιογραφίες είναι ένα ελάχιστο μέρος από ένα βιβλίο 172 σελίδων που αξίζει να το διαβάσει κανείς για να διαπιστώσει τι μπορεί να πει εκ βαθέων ένας τρυφερός χιουμορίστας  φαλλοκράτης στην φεμινίστρια γυναίκα του.   




Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ





Εδώ και πολλά χρόνια μου έχει μείνει αναπάντητο ένα ερώτημα,ποια είναι η σωστή επιλογή σε μια καθοριστική στιγμή όταν τίθενται σε αντιπαράθεση δύο εκ διαμέτρου αντίθετες στάσεις ζωής.
Για να γίνει κατανοητό το δίλημμα, ας υποθέσουμε πως σε μια εργασία υπάρχουν αρκετοί μαθητευόμενοι και στην συνέχεια, μετά το τέλος της μαθητείας τους, υπάρχουν 3 βαθμίδες εξέλιξης (Α,Β,Γ), με καθορισμένες αριθμητικά σε κάθε βαθμίδα θέσεις μέχρι την κορυφή της  πυραμίδας της ιεραρχίας.
Η παραμονή σε κάθε βαθμίδα έχει συγκεκριμένο χρόνο υπηρεσίας ο οποίος δεν ανανεούται, για να υπάρχει και μια συνεχής εξέλιξη εκ των κάτω.
 Η εξέλιξη προς τα επάνω προϋποθέτει βέβαια ότι θα υπάρχει κάποια κενή θέση για να την καταλάβει κανείς και αν δεν υπάρχει, αυτός που συμπλήρωσε τον χρόνο στην θέση του, αποχωρεί.
Νέος ο Δάμων διορίζεται ως μαθητευόμενος   και μεταξύ των εκπαιδευτών του έχει τον Φιντία άνθρωπο  ικανό, φιλότιμο και εργατικό, που εκπαιδεύει  σωστά τους μαθητευομένους, λίγο μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτόν  και ο οποίος κατέχει ήδη θέση στην βαθμίδα Α.
Προς το τέλος της μαθητείας του Δάμωνα, επειδή  έχει διακριθεί έναντι των άλλων,λόγω αυξημένων αναγκών, του έχουν ανατεθεί καθήκοντα της βαθμίδος Α, ενώ αντίστοιχα ο Φιντίας λόγω του ότι υπάρχουν ανάλογες ανάγκες στην  αντίστοιχη θέση, από καιρό εκτελεί με υπευθυνότητα και επιτυχία καθήκοντα της βαθμίδος Β.
Η σχέση μεταξύ τους είναι πολύ καλή αλλά έχουν μια σημαντική διαφορά στον χαρακτήρα.
Ο Δάμων, εκτός του ότι έχει ξεχωρίσει από τους άλλους, χαίρει και της εκτίμησης των συναδέλφων του, με αποτέλεσμα να τον εκλέξουν και ως συνδικαλιστικό τους εκπρόσωπο. Δεν διστάζει να  μιλάει ελεύθερα και να λέει την γνώμη του καυτηριάζοντας συχνά τα στραβά που βλέπει στην εργασία του, διεκδικώντας ταυτόχρονα και τα κεκτημένα δικαιώματα των συναδέλφων του,γεγονός που δεν είναι ιδιαίτερα αρεστό στους ανώτερους του.
Ο Φιντίας αντίθετα είναι από τα άτομα που κρατούν μέσα τους τις σκέψεις τους και δεν εκφέρουν  ποτέ άποψη για το χώρο που δουλεύουν και για όσα στραβά  γίνονται εκεί.
Η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων θα ήταν να καταλάβουν και επισήμως και οι 2 τις αντίστοιχες θέσεις  μόλις υπάρξει κενό, καθήκοντα των οποίων από καιρό τους έχουν ανατεθεί.
Όμως η αναμενόμενη εξέλιξη ανατρέπεται από το γεγονός ότι αλλάζει ο διευθυντής ,καταργεί τους υπάρχοντες κανόνες εξέλιξης και τοποθετεί σε όσες θέσεις κενούνται, άτομα που έχει φέρει μαζί του από την προηγούμενη εργασία του.
Ο Φιντίας  προβλέποντας πως η προαγωγή του στην βαθμίδα Β με το νέο καθεστώς καθίσταται προβληματική, προσπαθεί να προσεγγίσει τον νέο διευθυντή μη χάνοντας ευκαιρία που να μην εκφράσει τον θαυμασμό του γι΄αυτόν και για όσα κάνει και να τον κολακεύει συστηματικά , ενώ είναι σε όλους γνωστό πως ο Φιντίας  είναι σαφώς καλύτερος και ικανότερος από αυτόν.
Έτσι λοιπόν φτάνουμε στην καθοριστική στιγμή που λήγει ο χρόνος υπηρεσίας  του Φιντία  στην θέση της βαθμίδας Α που κατέχει, ενώ βέβαια από καιρό εκτελεί όπως είπαμε καθήκοντα βαθμίδος Β, αλλά με την κατάληψη των κενών θέσεων από τα νέα άτομα του νέου διευθυντού δεν υφίσταται πλέον κενή θέση σε αυτή την βαθμίδα .
Ταυτόχρονα ο Δάμων, που έχει τελειώσει η μαθητεία του, ήδη κατέχει πάνω από ένα χρόνο με προσωρινή  συμβάση θέση  στην βαθμίδα Α.
Η κενή αυτή θέση  τελικά προορίζεται  για κανονική κατάληψη και ο Δάμων με μεγάλη του έκπληξη ακούει τον Φιντία να του λέει  ότι θα την διεκδικήσει και αυτός, γιατί θέλει να παραμείνει σε αυτή την εργασία  αποδεχόμενος ουσιαστικά μια υποτιμητική κατάσταση με την καθήλωση του στην ίδια θέση.
 Δηλαδή να γίνει, με την ευρεία έννοια, από δήμαρχος κλητήρας έχοντας από πάνω του νεότερους και σαφώς χειρότερους από αυτόν στην βαθμίδα Β από αυτούς που έφερε μαζί του ο διευθυντής !


Στην συνέχεια ο μεν Δάμων  παραιτήθηκε από την διεκδίκηση της θέσης και αποχώρησε, έχοντας διαπιστώσει ότι δεν ήταν αρεστός και στον νέο διευθυντή λόγω της ανεξαρτησίας της γνώμης του, ενώ ο  Φιντίας με την διαμετρικα αντίθετη στάση του  παρέμεινε σε αυτήν και εξελίχτηκε μέχρι τις ανώτατες βαθμίδες.
Αξιόλογοι και οι δύο, πέτυχαν  τελικά  σε διαφορετικούς τομείς της εργασίας  τους βοηθώντας και διδάσκοντας τους νεότερους συναδέλφους τους κρατώντας ο καθένας τους το ίδια στάση στην ζωή.
Ο Δάμων θεωρώντας σαν πρωταρχικό του δικαίωμα να λέει την γνώμη του ελεύθερα και να μην αποδέχεται συμβιβασμούς, άσχετα αν αυτό δεν είναι πάντα αρεστό σε πολλούς, ερχόμενος αναγκαστικά και σε ρήξεις γι΄αυτό  με έχοντες και κατέχοντες.
Είναι δε εντυπωσιακό πως τελικά και άτομα που ήρθαν σε ρήξεις μαζί του στο παρελθόν,αναγκάστηκαν να τον αποδεχτούν μετά την εξέλιξη του και να συνεργαστούν μαζί του.
Ο δε Φιντίας  θεωρώντας πως το σύστημα αντί να το αντιμάχεσαι στα ίσια είναι καλύτερα να το πολεμάς όντας  μέσα σε αυτό ,  έστω και αν αυτό σου στοιχίζει μερικές φορές στην προσωπική σου αξιοπρέπεια, καταλαμβάνοντας τελικά μια θέση από την οποία θα είσαι χρήσιμος στην κοινωνία.
Σημασία είχε για αυτόν  ο τελικός στόχος που έχεις βάλει στην ζωή σου και οι επί μέρους υποχωρήσεις που θα αναγκαστείς να κάνεις μέχρι να φτάσεις σε αυτόν και οι πιθανοί εξευτελισμοί που θα υποστείς ,προέρχονται από ανάξια άτομα και δεν θα επηρεάσουν τον δικό σου ηθικό κώδικα ο οποίος παραμένει αλώβητος.
 Έχοντας μεγαλώσει ακόμα δεν έχω καταλήξει ποια από τις δύο στάσεις ζωής είναι προτιμότερη  άσχετα αν ακολούθησα την μία από αυτές και δεν έχω μετανιώσει.