ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Μερικές φορές ακούμε διάφορες πολιτικές ειδήσεις, μαζί με τις αντικρουόμενες απόψεις των διαφόρων κομμάτων επάνω σε κάποιο θέμα, χωρίς να μπορούμε να αξιολογήσουμε, λόγω κακής ή ανεπαρκούς πληροφόρησης, ποια είναι η πραγματικότητα και η αλήθεια.

 Προσωπικά το έπαθα αυτό με την πρόσφατη αντιπαράθεση που προέκυψε με την επιλογή του Φ,Κουτεντάκη, λέκτορα του Πανεπιστημίου Κρήτης, ως επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στην Βουλή (ΓΠΚΒ), γραφείου που την ουσιαστική λειτουργία αγνοούσα μέχρι να διαβάσω το σύντομο κείμενο με τίτλο  Χτίζοντας ένα θεσμό που έγραψε ο προηγούμενος  συντονιστής του γραφείου, Παναγιώτης Λιαργκόβας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

 Όπως γράφει σχετικά:

 Το ΓΠΚΒ είναι ένας δημοσιονομικός θεσμός, ο οποίος δεν ασκεί δική του πολιτική αλλά παρακολουθεί εάν οι κυβερνώντες υλοποιούν αυτά που οι ίδιοι ψηφίζουν στη Βουλή. Δημιουργήθηκε προκειμένου να δημιουργεί ένα ανάχωμα στην ανεξέλεγκτη δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων και χρέους που έχουν την τάση να δημιουργούν οι κυβερνήσεις ακριβώς επειδή λειτουργούν πελατειακά. Όταν διαπίστωνε αποκλίσεις από του στόχους, δημιουργούσε θόρυβο και έτσι αύξανε το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που γινόμασταν ταυτόχρονα μη αρεστοί στην εκάστοτε κυβέρνηση και αρεστοί στην εκάστοτε αντιπολίτευση.

Επιπλέον, προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε με επιτυχία τα ελάχιστα διεθνή πρότυπα όπως τίθενται από τον ΟΟΣΑ και αφορούν στην ανεξαρτησία από πολιτικές πιέσεις, στην ακομμάτιστη λειτουργία, στην επιστημονική τεκμηρίωση, στην πλήρη διαφάνεια καθώς και στην άμεση επικοινωνία με τους πολίτες. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που ένα από τα πρώτα πράγματα που κάναμε ήταν η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου ώστε τόσο ο επικεφαλής όσο και τα μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής να επιλέγονται έπειτα από δημόσια πρόσκληση με διαφανείς διαδικασίες στη βάση των επιστημονικών τους προσόντων και όχι με κομματικά ή άλλου τύπου πελατειακά κριτήρια. Δυστυχώς, όμως, τα τελευταία γεγονότα έπληξαν την ανεξαρτησία του θεσμού. Οι διαδικασίες επιλογής του νέου επικεφαλής δεν έγιναν στο πνεύμα της αξιοκρατίας και της διαφάνειας που με τόση προσπάθεια προωθήσαμε. Δεν έγιναν γνωστές οι υπόλοιπες υποψηφιότητες, αλλά και τα κριτήρια επιλογής, παρά μόνο η τελική πρόταση.

Αναφέρεται σχετικά στην διαδικασία επιλογής που έγινε και από τους 10 υποψήφιους των οποίων όμως τα βιογραφικά δεν έγιναν γνωστά και από τους οποίους ο πρόεδρος της Βουλής διάλεξε τον Κουτεντάκη λέγοντας:

 «Δεν είναι μια διαδικασία που προβλέπει ακρόαση ή μοριοδότηση. Τα βιογραφικά κατατέθηκαν και ο Πρόεδρος της Βουλής διαμορφώνει άποψη», Δεν διέψευσε επίσης , ότι η επιλογή Κουτεντάκη έγινε και με πολιτικά κριτήρια επισημαίνοντας επίσης πως «δεν ψάχνουμε απολίτικους, ο κ. Κουτεντάκης είναι νέος, έμπειρος και έχει άποψη», 

Προφανώς βέβαια και έχει άποψη γιατί ήταν στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού και γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, υπεύθυνος για τη Δημοσιονομική Πολιτική .

Και συνεχίζει ο καθηγητής Λιαργκόβας:

 Και πώς να ερμηνευτεί το γεγονός ότι ένα κυβερνητικό στέλεχος που σχεδίασε τον κρατικό προϋπολογισμό και τις πολιτικές που ακολουθούνται θα κρίνει ως επικεφαλής τώρα του ΓΠΚΒ την αποτελεσματικότητα των ίδιων των ενεργειών του όταν ήταν στην κυβέρνηση; Πώς δηλαδή ένας κρινόμενος θα κρίνει τον εαυτό του; Δεν θα υπάρξει σύγκρουση συμφερόντων, έλλειψη ανεξαρτησίας και υποβάθμιση της δημοσιονομικής αξιοπιστίας του Γραφείου και της χώρας την ευαίσθητη ώρα που θέλουμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών;

Την αντιμετώπιση τέλος του ΓΠΚΒ από την εκτελεστική εξουσία εξιστορεί με σαφήνεια ο καθηγητής Λιαγκόβας στην αρχή του άρθρου του όταν τον Νοέμβριο 2012  ανέλαβε επικεφαλής του γραφείου:

 Δημιουργήθηκε το 2010 και λειτούργησε μόλις για 2,5 μήνες. Η τότε επικεφαλής του, καθώς και τα μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής είχαν παραιτηθεί πρόωρα για λόγους ευθιξίας μετά την αρνητική δημοσιότητα που πήρε η πρώτη έκθεση του Γραφείου στην οποία αναφερόταν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν ήταν βιώσιμο. Το έργο που καλούμουν να αναλάβω ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Έπρεπε από τη μία να οργανώσω ένα γραφείο που είχε στραβό ξεκίνημα και από την άλλη να χτίσω σταδιακά την αξιοπιστία του. Χαρακτηριστικός ήταν ο διάλογος που είχα όταν για πρώτη φορά πήγα στις εγκαταστάσεις του Γραφείου και συνάντησα τον (μοναδικό) επιστημονικό συνεργάτη: «Κύριε καθηγητά, με έστειλαν εδώ σε εσάς, αλλά σας ενημερώνω ότι θα φύγω». Ρωτάω γιατί και η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Μα γιατί και εσείς θα φύγετε σύντομα. Με την πρώτη έκθεση που δεν θα είναι αρεστή, θα σας αναγκάσουν να φύγετε». Τελικά μείναμε και οι δύο σε όλη την πενταετή θητεία μου.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ

Οι παραπάνω πίνακες του Νίκου Εγγονόπουλου είναι από την ημερολόγιο τοίχου που υπήρχε στο ΒΗΜΑ της 7-1-2018 με ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΣΠΙΤΙΑ.

Είχα την τύχη στην παιδική μου ηλικία να έχω δει παρόμοια σπίτια που σήμερα πλέον όλα έχουν κατεδαφιστεί.

Το μόνο αντίστοιχα σπίτι που ξέρω πως υπάρχει ακόμα, γιατί με νόμο της Μελίνας Μερκούρη κρίθηκε διατηρητέο, είναι στην Πλάκα στην οδό Τριπόδων 32 και Ραγκαβά και το γνωρίζετε όλοι ως οικία Κουκοβίκου από την κλασσική ταινία του 1965 του Γιώργου Τζαβέλα «Και η γυνή να φοβήται τον άνδρα» με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού.

Το σπίτι χρονολογείται από το 1800 και στέγαζε τη στρατιωτική διοίκηση των Τούρκων. Στο οικόπεδο του κτιρίου οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τη βάση ενός χορηγικού μνημείου, σε σχήμα τριπύλου. Βρέθηκαν ακόμα αρχαίες βεσπιανές τουαλέτες, πράγμα που αποδεικνύει ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για δημόσια ουρητήρια. 

Το σπίτι κατέληξε σήμερα προς αξιοποίηση από το ΤΑΙΠΕΔ. Η πώληση σε ιδιώτη διακόπηκε προσωρινά, καθώς βρέθηκαν αρχαία στα θεμέλιά του. Γρήγορα ξεπεράστηκε αυτό το εμπόδιο και μαζί με άλλα 11 νεοκλασικά της περιοχής θα δοθεί κι αυτό σε κάποιον ιδιώτη.

Παρόμοια με αυτό είναι και τα σπίτια τα οποία έχω προλάβει να δω.

Όλα αυτά τα σπίτια δεν έβλεπαν σε δρόμο αλλά σε μια εσωτερική αυλή και η πρόσβαση σε αυτά από τον δρόμο γινόταν από ένα πέρασμα που υπήρχε στο πλάι ή κάτω από άλλο  κτήριο που ήταν εξωτερικά .

Από το παράθυρο μου, που ήταν στο πλάι της πολυκατοικίας  που γεννήθηκα και της οποίας έχω βάλει φωτογραφία της στο ποστ μου ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ TO ΠΟΔΑΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ,υπήρχε μια τεράστια τετράγωνη πλακόστρωτη αυλή και φάτσα ένα τέτοιο σπίτι. Στο αριστερό μέρος της αυλής υπήρχε ένα άλλο αυτοτελές διώροφο κτήριο και στα δεξιά του τετραγώνου ήταν άλλο σπίτι με είσοδο στην οδό Πειραιώς και  σύριζα στην πολυκατοικία το ανοικτό πέρασμα για την αυλή.

Η δομή των σπιτιών που γνώρισα ήταν απλή.

Η κατοικία ήταν στον πρώτο όροφο και ανέβαινες σε αυτήν με μια εξωτερική σκάλα.

Στην πρόσοψη κατά μήκος είχε μια συνεχή τζαμαρία με ένα  φαρδύ διάδρομο που οδηγούσε στα παρατεταγμένα στην σειρά δωμάτια, στα οποία τουλάχιστον από τα σπίτια που είδα ο ίδιος, ο φωτισμός τους γινόταν  από την μπροστινή τζαμαρία.

Στο πρώτο από αυτά που βρισκόταν κοντά στην Ομόνοια ,στην οδό Γερανίου  στο τμήμα της μεταξύ της Πειραιώς και Ζήνωνος,  έμενε ένας συμμαθητής μου από το Γυμνάσιο.

Το δεύτερο ήταν κοντά στο Σύνταγμα στην αρχή της οδού Λέκκα (σήμερα Αθανασίου Αξαρλιάν) προς την Βουλής και μένανε τα ξαδέλφια συγγενών μας.

Το τρίτο ήταν στην οδό Αθηνάς, στην οποία, παρά το ότι είχε ήδη υποβαθμιστεί ως περιοχή κατοικίας, υπήρχαν ακόμη κατοικίες παλιών αθηναϊκών οικογενειών.

Δεν θυμάμαι πλέον σε πιο ύψος ήταν αλλά θυμάμαι το ζευγάρι των φίλων των γονιών μου που έμενε εκεί και οι οποίο διαθέτοντας έντονο χιούμορ έλεγαν για το σπίτι τους και την υποβάθμιση της περιοχής, ότι από  chateau d’ Athènes έχει γίνει  πλέον scato  d’ Athènes !

Είχα την τύχη, καθώς είμαι παντελώς άσχετος με την αρχιτεκτονική, να βρω μια  πολύ ενδιαφέρουσα διπλωματική εργασία των φοιτητριών του ΕΜΠ Ιωακειμίδου Σαββίνας, και Παπαγγελοπούλου Καλλιόπης σε pdf (65 σελ.) ΕΔΩ που βασίζεται στην μελέτη του Άρη Κωνσταντινίδη  Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2011) Σε αυτήν επεξηγείται και η λογική της κατασκευής αυτού του τύπου των σπιτιών. Από το βιβλίο αυτό είναι και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Αντιγράφω μερικά αποσπάσματα από εκεί:

Στα σπίτια με αυλή, ή απλά «αυλές», όπως ονομάζονταν τα σπίτια αυτά, βρίσκουμε τρεις παραλλαγές τοποθέτησης αυλής και δωματίων. Ο κλειστός όγκος των δωματίων στο βάθος με την αυλή μπροστά, ο κλειστός όγκος των δωματίων στην μια πλευρά της μεσοτοιχίας σχηματίζοντας σχήμα Γ, με την αυλή στην απέναντι πλευρά και τέλος, ο κλειστός όγκος των δωματίων και στις 2 μεσοτοιχίες ή και στην όψη του οικοπέδου προς το δρόμο σχηματίζοντας σχήμα Π με την αυλή στο εσωτερικό του Π

Το «λιακωτό» εκφράζεται με το χαγιάτι, δηλαδή ένα υαλόφραχτο εξώστη, που βρίσκεται στον όροφο

Η τζαμαρία, πρώην χαγιάτι, τυπικά είναι ο υαλόφραχτος διάδρομος για την πρόσβαση στα δωμάτια του πρώτου ορόφου. Στην πραγματικότητα όμως, λόγω του επαρκούς εμβαδού, του πλούσιου φωτός και της μοσχοβολιστής ατμόσφαιρας από τις γλάστρες με τα λουλούδια, το λιακωτό μετατρέπεται στο πιο ζωντανό δωμάτιο του σπιτιού. Εκεί μεταφέρονται οικιακές δουλειές πιο ελαφριές, που μπορούν να γίνονται και εκτός αυλής

Το χειμώνα, το λιακωτό λειτουργεί ως «θερμοκήπιο». Το φως περνά από τα τζάμια και ζεσταίνει το χώρο, ενώ ο αέρας δεν επιτρέπεται να εισχωρήσει στο λιακωτό. Το καλοκαίρι, τα τζαμιλίκια σύρονται κάτω και ανοίγουν, αφήνοντας τον ήλιο και τον αέρα της αυλής να μπει μέσα δημιουργώντας ένα δροσερό χώρο. Η σημαντικότητα του ημιυπαιθρίου αυτού δωματίου φαίνεται και από την τουρκογενή του ορολογία χαγιάτι, η οποία προέρχεται από την λέξη χαγιάτ (hayat), που σημαίνει ζωή. Φυσικά στο κέντρο βρίσκουμε την αυλή, όπου ο άνθρωπος μένει αφύλακτος από τα αδιάκριτα μάτια και τα καιρικά φαινόμενα. Καθώς όμως “Ο βίος εν Ελλάδι είναι υπαίθριος. Οκτώ μήνας το έτος ο άνθρωπος ζει ευδαιμόνως εις το ύπαιθρον” (Περικλές Γιαννόπουλος) η αυλή καταλήγει να γίνει ένα μεγάλο δωμάτιο όλων των ενοίκων.

Στο κατώι υπήρχαν η τραπεζαρία, το δωμάτιο των κοριτσιών και της ψυχοκόρης και ο ανυφαντόλακκος (χώρος που ήταν και ο αργαλειός). Στο ανώι ήταν τα δωμάτια του ύπνου, ο ξενώνας και το χειμερινό, το οποίο πολλές φορές ταυτιζόταν με τον ξενώνα.

“Η αυλή όπου γύρω της- ή προς το ένα μέρος της- αραδιάζονται οι κλειστοί χώροι, είναι πάντα ο βασικός πυρήνας. Δηλ. ο υπαίθριος χώρος, ο οργανωμένος και κατασκευασμένος έτσι ώστε να είναι και αυτός δοχείο ζωής και να προσφέρει άνεση, χαρά και υγεία. Ο ξεσκέπαστος χώρος για να δέχεται το φως και τον ήλιο και τη θέρμη της ελληνικής ατμόσφαιρας, πλακοστρωμένος και φυτεμένος και λουλουδισμένος. Γιατί ο Έλληνας, όπου χτίζει, φυτεύει κιόλας, όπου ορθώνει κατασκευές τεχνητές, πάντα τις δένει και τις στερεώνει και με το φυσικό στοιχείο.

...Τον Λευκό Πύργο δεν τον σφάξαμε ακόμα, του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ.

Σε ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στην Θεσσαλονίκη στα ΝΕΑ, με τον γενικό τίτλο Τι ΔΕΝ είναι η Θεσσαλονίκη... ο συγγραφέας  Γιώργος Σκαμπαρδώνης,  έχει γράψει ένα απολαυστικό κείμενο με τίτλο

...Τον Λευκό Πύργο δεν τον σφάξαμε ακόμα

Διαβάζοντας το, όσοι δεν έχετε σχέση με την πόλη αυτή,θα καταλάβετε γιατί το σημερινό ποστ έχει στην αρχή του τα θεσσαλονικιώτικα κουλούρια ,την μπουγάτσα, τα τρίγωνα Πανοράματος  και τον χοντροκομμένο πατσά!

Για να φτιάξεις ένα κουλούρι ξεκινάς απ' την τρύπα του. Το ίδιο και με το μετρό. Η μπουγάτσα επίσης ξεκινάει απ' το κενό - ενώ το τρίγωνο Πανοράματος είναι σαν το ιψενικό τρίγωνο συν την κρέμα. Βέβαια η Θεσσαλονίκη - με βάση το κλισέ - είναι όλα αυτά, αν προσθέσεις κάτι όντως σημαντικό: τη μεταφυσική του πατσά. Ειδικότερα δε του τζουσλαμά (χοντροκομμένου) με πολύ μπούκοβο - αν και είναι πολύ λαϊκός, προλεταριακός, πάει πιο πολύ προς Κουτσούμπα. Είναι και το λιμάνι και η ΕΥΑΘ¹ που ήταν μέχρι χτες «κοινωνικά αγαθά» και μας είχαν πρήξει στις διαδηλώσεις, και τώρα με την ιδιωτικοποίηση θα κοινωνικοποιηθούν περισσότερο. Τώρα η ιδιωτικοποίηση μεταλλάχτηκε σε κάτι καλό - σαν το νερό που έγινε με θαύμα κρασί στον γάμο εν Κανά. Τον Λευκό Πύργο δεν τον σφάξαμε ακόμα - περιμένουμε να παχύνει. Και το ότι ο ΟΑΣΘ έγινε Ο-ΑΣΘΜΑ (έχει αγανακτήσει ο κόσμος περιμένοντας λεωφορείο) είναι μια νίκη του λαού ενάντια στους μετόχους. Κακό πράγμα οι μετοχές, όπως και τα απαρέμφατα. Όλα αυτά είναι η Θεσσαλονίκη του τώρα; Ναι, είναι η στρεβλή, γραφική της προφάνεα². Όπως τα Λαδάδικα³, τα Λουλουδάδικα⁴ και η ζωή μας που πάει άδικα. Τι είναι, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη; Μήπως είναι κάτι βαθύτερο, πιο περίπλοκο, σχεδόν ερεβώδες; Δύσκολη απάντηση. Πρέπει να πάω στο Φαρμακείο του Ν.Γ. Πεντζίκη⁵, να τον ρωτήσω. Ίσως να πετύχω εκεί και τον Γιώργο Ιωάννου που θα πήγε, ως συνήθως, για ασπιρίνες.

1- ΕΥΑΘ Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης

2- το να είναι κανείς επιφανής, διακεκριμένος.

3- Όψη της πλακόστρωτης οδού Αιγύπτου στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης που είναι μια ιστορική περιοχή της κοντά στο Λιμάνι της.

4- Τα Λουλουδάδικα  είναι μία μικρή περιοχή του κέντρου της πόλης. Ορίζεται από τις οδούς Κομνηνών, Φραγγίνη και Βασιλέως Ηρακλείου και παίρνει το όνομά της από τα υπαίθρια ανθοπωλεία που βρίσκονται εκεί. Εκεί βρίσκεται επίσης το Γιαχουντί Χαμάμ καθώς και καταστήματα τροφίμων, εστιατόρια, καφέ κ.ά. Σε μικρή απόσταση από εκεί βρίσκεται η Αγορά Μοδιάνο.

5- Το φαρμακείο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, στην οδό Εγνατία, που ήταν στέκι λογοτεχνών και ζωγράφων. Στην είσοδο ο φαρμακοποιός λογοτέχνης και ζωγράφος (με το παλτό) μαζί με το συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλο.

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (β΄μέρος)

Η ταινία που συγκέντρωσε την υψηλότερη βαθμολογία  ήταν το  «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του σπουδαίου Μπίλι Γουάιλντερ.

Είναι ενδιαφέρον ότι η ταινία οφείλει την πρώτη της θέση χάρις στην ψήφο των κριτικών από την Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τη Λατινική Αμερική και όχι από τις ΗΠΑ. Μια ερμηνεία αυτής της πρωτιάς υπάρχει εδώ.

Είναι ενδιαφέρον ότι από τα 89 βραβεία Όσκαρ που έχουν δοθεί, μόνο 7 κωμωδίες το έχουν πάρει και στην λίστα βρίσκονται μόνο 3 από αυτές,

It Happened One Night (28),  The Apartment (27), και Annie Hall (3).

Επισημαίνονται στην λίστα με μεγαλύτερα γράμματα.
Οι υπόλοιπες εκτός λίστας είναι :You Can’t Take It With You, Around the World in 80 Days,  Tom Jones, και  Birdman. 
Στην 10ετια 1971-80 ανήκουν οι περισσότερες κωμωδίες (17) και ακολουθούν με 15 ταινίες οι δεκαετίες 1931-40 και 1981-90. Στην συνέχεια ακολουθούν με 11 και 10 αντίστοιχα οι δεκαετίες 1991-2000 και 2001-10. Μόνο 4 κωμωδίες ανήκουν στα χρόνια 2011-18.

Από τους σκηνοθέτες που πρωταγωνιστούν στις δικές τους ταινίες, πρώτος είναι ο Τσάρλυ Τσάπλιν με 4 ταινίες και ακολουθούν  με 3 ο Ζακ Τατί, ο Γούντι Άλεν, ο Μπάστερ Κίτον   και ο Τζέρυ Λούις (η 1 με άλλο σκηνοθέτη).

Ο Κάρι Γκραντ είναι ο μόνος ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε 5 ταινίες της λίστας.

Με 3 ταινίες στο ενεργητικό τους ως σκηνοθέτες, πλην των ανωτέρω, είναι ο Χάουαρντ Χώκς, ο Ερνστ Λιούμπιτς, ο Μέρλ Μπρούκς, ο Ντ.Ζούκορ και με  μέλη τους αλλά και ως σύνολο οι Μόντι Πάϊθονς.

50.Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Women on the Verge of a Nervous Breakdown (Pedro Almodóvar, 1988)

49.Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας,The Discreet Charm of the Bourgeoisie (Luis Buñuel, 1972)

48.Φασαρία στον παράδεισο.Trouble in Paradise (Ernst Lubitsch, 1932)

47.Ένα τρελό θηριοτροφείο. Animal House (John Landis, 1978)

46.Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994)

45.Ο κλέψας του κλέψαντος.Big Deal on Madonna Street (Mario Monicelli, 1958)

44.Φιλενάδες.Bridesmaids (Paul Feig, 2011)            

43.MASH (Robert Altman, 1970)

42.Διαζύγιο με προθεσμία The Awful Truth (Leo McCarey, 1937)Κάρι Γκράντ

41.Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (Larry Charles, 2006)

40.Δύο τρελοί παραγωγοί.The Producers (Mel Brooks, 1967) Ζήρο Μοστέλ,Τζίν Γουάλντερ.

39.Μια νύχτα στην Όπερα.A Night at the Opera (Sam Wood and Edmund Goulding, 1935) Αδελφοί Μαρξ.

38.Κοινωνικά σκάνδαλα.The Philadelphia Story (George Cukor, 1940)Κάθριν Χέπμπορν, Καρι Γραντ, Τζέιμς Στιούαρτ.

37.Τα ταξίδια του Σάλιβαν.Sullivan’s Travels (Preston Sturges, 1941)

36Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα.A Fish Called Wanda (Charles Crichton and John Cleese, 1988)

35.Τραγουδώντας στην βροχή.Singin’ in the Rain (Stanley Donen and Gene Kelly, 1952)

34 Το κορίτσι του Μπέβερλι Χιλς.Clueless (Amy Heckerling, 1995) Αλίσια Σιλβερστόουν.                                                      

33. Ο Παρουσιαστής: Ο Μύθος του Ron Burgundy Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (Adam McKay, 2004)           

32.Αριζόνα Τζούνιορ.Raising Arizona (Joel and Ethan Coen, 1987)

31.Tootsie (Sydney Pollack, 1982) Ντάστιν Χόφμαν.

30.Οι διακοπές του κυρίου Ιλό.Monsieur Hulot’s Holiday (Jacques Tati, 1953)

28 Συνέβη μια νύχτα γνωστό και ως Νέα Υόρκη, Μαϊάμι.It Happened One Night (Frank Capra, 1934)

27.Η γκαρσονιέρα.The Apartment (Billy Wilder, 1960)Τζάκ Λέμον.

26.Ο θείος μου.Mon Oncle (Jacques Tati, 1958)

Υπάρχει και μια αναλυτικότερη παρουσίαση των παρακάτω  25 καλύτερων εδώ.

25.Ο χρυσοθήρας.The Gold Rush (Charlie Chaplin, 1925

24.Ο φίλος μου και εγώ.Withnail and I (Bruce Robinson, 1987)

23.Το πάρτυ.The Party (Blake Edwards, 1968)

22.Φρανκεστάιν Τζούνιορ.Young Frankenstein (Mel Brooks, 1974)

21.Τα φώτα της πόλης.City Lights (Charlie Chaplin, 1931)

20.Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες. Blazing Saddles (Mel Brooks, 1974)

19.Η γυναίκα πειρασμός.The Lady Eve (Preston Sturges, 1941) Χένρυ Φόντα

18.Sherlock Jr (Buster Keaton, 1924)

17.Η γυναίκα με την λεοπάρδαλη.Bringing Up Baby (Howard Hawks, 1938) Κάρι Γκράντ, Κάθρον Χέπμπορν.

16.Ο Μεγάλος Δικτάτωρ.The Great Dictator (Charlie Chaplin, 1940)

15. Το Αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης. Monty Python and the Holy Grail (Terry Gilliam and Terry Jones, 1975)

14.Ξαναπαντρεύομαι την γυναίκα μου.His Girl Friday (Howard Hawks, 1940)Κάρι Γκράντ, Ρόζαλιντ Ράσελ.

13.Να ζεί κανείς ή να μην ζεί.To Be or Not To Be (Ernst Lubitsch, 1942)

12.Μοντέρνοι καιροί.Modern Times (Charlie Chaplin, 1936)

11.Ο μεγάλος Λεμπόφσκι.The Big Lebowski (Joel and Ethan Coen, 1998)

10.Ο Στρατηγός.The General (Clyde Bruckman and Buster Keaton, 1926)

9.Κατά φαντασία Ήρωες.This Is Spinal Tap (Rob Reiner, 1984)

8.Playtime (Jacques Tati, 1967)

7. Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση. Airplane! (Jim Abrahams, David Zucker and Jerry Zucker, 1980)

6.Ένας προφήτης μα τι προφήτης. Life of Brian (Terry Jones, 1979)

5.Σούπια πάπιας.Duck Soup (Leo McCarey, 1933)

4.Η μέρα της μορμότας.Groundhog Day (Harold Ramis, 1993)

3.Νευρικός εραστής.Annie Hall (Woody Allen, 1977)

2. S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα Dr Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Stanley Kubrick, 1964)

1.Μερικοί το προτιμούν καυτό.Some Like It Hot (Billy Wilder, 1959).

ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (α΄μέρος)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:

ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟ BBC. A΄ΜΕΡΟΣ

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟ BBC. Β΄ΜΕΡΟΣ

ΟΙ 250 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ