ΕΘΝΙΚΟΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Πριν 5 χρόνια είχα γράψει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον , κατά την γνώμη μου, άρθρο με τίτλο Ο ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ, στο οποίο αναφέρω αυτό που εύστοχα έχει γράψει ο Νίκος Μουζέλης (Ελευθεροτυπία, 28/05/2004):

Παρατηρούμε έναν καλπάζοντα λαϊκισμό στην ελληνική κοινωνία που οδηγεί στην ξενοφοβία και σε έναν εθνικισμό «αμυντικού» τύπου. Αυτή η κατάσταση καλλιεργείται από την Εκκλησία από τη μια μεριά και από πολιτικές ελίτ με αριστεροεθνικιστικούς προσανατολισμούς.

Το πόσο σωστή είναι αυτή η άποψη, η οποία δυστυχώς επικρατεί σε πολλούς, αποδεικνύεται από τα παρακάτω απόσπασματα ομιλίας  που δημοσίευσε ο Ανδρέας Παππάς σε άρθρο του με τίτλο Στα νάματα του εθνικο-λαϊκισμού.

Διαβάζοντας τα δεν είναι εύκολο να διαβλέψει κανείς από ποιο πολιτικό χώρο προέρχεται.

Κάποτε η γωνιά αυτής της Γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη και ευτυχισμένη, κι είχε έναν πολιτισμό, που επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ' όλο τον κόσμο.

[…]

Στην εποχή της σκλαβιάς [η χώρα] πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ό,τι και να πούνε, δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητά μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. Αυτό κανείς δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. […] Όλοι, ξένοι και ντόπιοι, πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός και αποχτήσει τη λευτεριά του. […] Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτρέτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας.

[…]

Οι τρανοί της Γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. […] Έτσι οι πρόγονοί μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλείψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.

[…]

Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. […] Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει τον λαϊκό χαρακτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα.

Όπως επισημαίνει ο Παππάς:

Μην μου πείτε ότι δεν πρόκειται για μνημείο θυματοποίησης και μανιχαϊσμού, ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας αλλά και στρεψόδικου, σχεδόν κουτοπόνηρου «φιλολαϊσμού». Ο μπρούτος αντιιμπεριαλισμός και ο εθνοπατριωτικός οίστρος θυμίζουν ομιλία επαρχιακού γυμνασιάρχη της δεκαετίας του 1950 με την ευκαιρία του εορτασμού της 25ης Μαρτίου.

Τα αποσπάσματα  αυτά, που πράγματι θα μπορούσε να είναι από ακροδεξιό επαρχιώτη γυμνασιάρχη ,εκτός ίσως από την αναφορά στον Καποδίστρια, είναι από την ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία της Λαμίας, στις 18 Οκτωβρίου του 1944!

Και συνεχίζει ο Ανδρέας Παππάς:

Κατά τον Βελουχιώτη, λοιπόν, ο Φαλμεράγερ ήθελε να αμαυρώσει τον ρόλο της Ελλάδας ως φωτοδότριας του κόσμου επί 2.500 συναπτά χρόνια, οι λαϊκοί αγώνες δεν σταμάτησαν ποτέ κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ο πολύς (sic) Γιάννης (κι άλλο sic) Καποδίστριας, σαν εκπρόσωπος της ξένης και ντόπιας αντίδρασης, το μόνο που επεδίωκε ήταν η καταστροφή της χώρας, τα περί φιλελληνισμού και φιλελλήνων είναι «παραμύθια» που «εφευρέθηκαν», οι ισχυροί της Γης «τρόμαξαν στο άκουσμα της εξέγερσης» και «προσπαθούσαν να την πνίξουν».

Σύμφωνα με το βελουχιώτειο αφήγημα, δεν υπήρξε ποτέ ούτε φιλελληνισμός, ούτε Ναυαρίνο, ούτε εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των εξεγερμένων για το ποιος θα κάνει κουμάντο και, κυρίως, θα βάλει χέρι στα λεφτά του δανείου, ούτε τίποτα. Από τη μια ήταν ο καλός «λαός», έτσι γενικώς και αδιακρίτως, και από την άλλη ο ιμπεριαλισμός, η αντίδραση, η «ξένη ακρίδα» (λείπουν τα «μονοπώλια» από το σχήμα, αλλά αυτά ήρθαν λίγο αργότερα). Τι κι αν το 1827 η εξέγερση είχε ουσιαστικά κατασταλεί και μόνο κάποιες εστίες αντίστασης απέμεναν εδώ κι εκεί, που και αυτές ήταν θέμα χρόνου να σβήσουν; Τι κι αν η χώρα που λέγεται Ελλάδα οφείλει την κρατική (προσοχή, την κρατική, όχι την εθνική) υπόστασή της στο Ναυαρίνο και στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου;

Φοβάμαι ότι από την ίδια αυτή πηγή αρδεύονται και όσοι μιλούν για την «πολεμική αρετή των Ελλήνων», και κάποιοι πιο εξευρωπαϊσμένοι που έγραφαν για το «εγγενώς αντιστασιακό φρόνημα των Ελλήνων», και ο Λαζόπουλος όταν δηλώνει «Ιστορία δεν είναι αυτή που γράφουν τα βιβλία. Ιστορία είναι αυτά που ακούγαμε από τη μάνα μας και τη γιαγιά μας», και ο Σπίρτζης που έχει το πορτρέτο του Βελουχιώτη σε φωσφοριζέ εκδοχή (ο αθεόφοβος!) στο γραφείο του, και οι πούροι και οι ντούροι αριστεροί όταν μιλάνε για τον «αδούλωτο ελληνικό λαό, θύμα πάντα της ντόπιας και ξένης αντίδρασης». Α, ναι, και ο Καμμένος όταν απειλεί τους Τούρκους ότι θα πάθουν ό,τι και το 1821-27. Ο οποίος, όμως, φοβάμαι ότι το κάνει όχι μόνο γιατί αρέσκεται στα κακαρίσματα και στις τζάμπα μαγκιές, αλλά και επειδή αγνοεί ή δεν άκουσε ποτέ (όπως και οι περισσότεροι συμπολίτες μας, άλλωστε) ότι η εξέγερση είχε ουσιαστικά κατασταλεί όταν έγινε το Ναυαρίνο.

Είναι πρόδηλο λοιπόν πως το φαινόμενο της αγαστής συμπόρευσης και της χωρίς πρόβλημα συμβίωσης αριστερών και ακροδεξιών στην πλατεία Συντάγματος την εποχή των Αγανακτισμένων, αλλά και της σύμπλευσης τους στην κυβέρνηση, αποδεικνύει πως ο εθνικολαϊκισμός έχει διαβρώσει από αρκετά χρόνια μεγάλα τμήματα του λαού άσχετα μάλιστα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση

Χαρακτηριστικός δε εκφραστής του εθνικολαϊκισμού δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο Τσίπρας που, όπως γράφει ο Πέτρος Τσατσόπουλος:

 με το ίδιο πάντοτε τζοκόντειο μειδίαμα, έπλεξε το εγκώμιο του Γιάννη Μπουτάρη - «συμβολοποιείς (sic) ένα ολόκληρο δημοκρατικό προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη μαυρίλα» - και ύστερα παρευρέθη στην κηδεία ενός δημοφιλούς καλλιτέχνη, του Χάρρυ Κλυνν, που όσο βρισκόταν εν ζωή, χλευαστικά, επίμονα, με ad hominem επιθέσεις, διαδήλωνε ότι ο Μπουτάρης όχι μονάχα δεν ήταν σύμβολο εναντίον της μαυρίλας, αλλά ήταν και η μαυρίλα αυτοπροσώπως.

Μήπως είμαστε υπερβολικοί; Μπορεί. Αναμφίβολα ο Τσίπρας δεν απευθύνεται σε εμάς. Το δικό του ακροατήριο, εμποτισμένο με τον εθνολαϊκισμό, αφιερωμένο στη λατρεία του θυμικού κι εκπαιδευμένο επί χρόνια να μην ψειρίζει τι φάσκει και τι αντιφάσκει, δεν ενοχλείται που ο Πρωθυπουργός μας, με έναν κυνισμό τόσο ξετσίπωτο που καταντάει πορνογραφικός, αντλεί ωφέλεια υποκρινόμενος ότι υποκλίνεται μπροστά σε δύο διαμετρικά αντίθετους ιδεολογικούς εκπροσώπους.

Για εμάς τους υπόλοιπους; Ξιδάκι.

Η «ΔΙΠΛΗ ΓΛΩΣΣΑ» ή Ο ΕΞΩΡΑΪΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Βλαστάρη, διευθυντή επί 20ετία της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», «Λεξικό χωρίς γραβάτα» (εκδ. Αρμός), αισίως έφθασε στην έκτη εμπλουτισμένη έκδοσή του, έναν χρόνο μετά την πρώτη του κυκλοφορία.

Το πρόβλημα του συγγραφέα του είναι η συνεχής παραγωγή νέων όρων της διπλής γλώσσας, το new speek κατά τον Όργουελ και έτσι όπως λέει ο ίδιος: Ενώ βρισκόταν στο τυπογραφείο, ήδη είχα μαζέψει λήμματα που δεν πρόλαβα να συμπεριλάβω.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διπλής γλώσσας που εξωραΐζει την πραγματικότητα, αποτελεί η ευρηματική επεξήγηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Γάκη :Δεν είναι κατασχέσεις, είναι αφαίρεση χρημάτων από κάποιους λογαριασμούς. Δεν είναι κατάσχεση λογαριασμών. Μην το λέτε έτσι.

Η ιστορία του λεκτικού εξωραϊσμού της πραγματικότητας υφίσταται από την εποχή της αρχαιότητας, όπως  αναφέρει και στην ομιλία του στο TED ο Βλασταρης, όταν με τον όρο «Αθηναϊκή Συμμαχία» κάλυπταν την κυριαρχία της Αθήνας στις κατακτήσεις της. Ο Θουκυδίδης επίσης μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο έγραφε πως οι νικητές δεν αλλάζουν μόνο τα γεγονότα αλλά και την περιγραφή τους. Αλλά και η Pax Romana δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο Ρωμαϊκός ιμπεριαλισμός. Τέλος την 21^η Απριλίου δεν έγινε πραξικόπημα αλλά «Επανάσταση», οι παράνομοι μετανάστες απλώς ονομάζονται Παράτυποι. τα δε αυθαίρετα οικιστικές πυκνώσεις!

Την τακτική αυτή του εξωραϊσμού της πραγματικότητας  περιγράφει με γλαφυρό τρόπο και ο Ροΐδης στην Πάπισσα Ιωάννα όταν αυτή έλυσε το πρόβλημα του πως ημέρα νηστείας μπορούν να φάνε κρέας:

Βαπτίσατε, είπε, την χήνα  ταύτην  εις ιχθύν και φάγετε αυτήν αφόβως!

Το ίδιο ακριβώς έκανε  και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως περιγράφει ο Βλαστάρης:

ξύπνησα σε μια χώρα που η κακή “Τρόικα” είχε πλέον εξαφανιστεί, παραχωρώντας τη θέση της στους περίφημους “Θεσμούς”, που οι κατάπτυστοι “δανειστές” είχαν μεταμορφωθεί σε ευγενικούς “εταίρους” που δεν αλώνιζαν στα υπουργεία αλλά αντίθετα συσκέπτονταν σε “κεντρικό ξενοδοχείο” – το οποίο δεν το αποκαλούσαμε Χίλτον, καθότι είναι πολυτελές και εμείς είμαστε αριστεροί –, για να οδηγηθούμε τελικώς σε κάτι απροσδιόριστα αισιόδοξο ονόματι “συμφωνία-γέφυρα”».

«Υπάρχουν όμως περίοδοι που το φαινόμενο της “διπλής γλώσσας” βρίσκεται σε έξαρση. Και νομίζω ότι αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι πρωτόγνωρο» επιμένει. «Είναι διαφορετικό να προσπαθείς να πλασάρεις ελκυστικά έναν ανασχηματισμό ονομάζοντάς τον “αναδόμηση” και διαφορετικό ο κ. Κατρούγκαλος να βαπτίζει τη μείωση των συντάξεων “αναπλαισίωση” του Ασφαλιστικού». 

Όπως όμως χαρακτηριστικά επισημαίνει, «οι περισσότερο πολιτικά διαστρεβλωτικοί όροι προήλθαν από τον Γιάνη Βαρουφάκη, τον Γιώργο Κατρούγκαλο και τον Νίκο Παππά. Γενικά πρωτοστατούν εκείνοι που έχουν καλλιεργήσει ένα προφίλ διανοούμενου. Δεν είναι εύκολο να σκεφτείς να διαψεύσεις ότι περνάς στα χέρια των μεταναστών χειροπέδες, κάνοντας λόγο για “πλαστικά δεσμά”. Προϋποθέτει μια νοητική επεξεργασία».

Πάντως όπως τονίζει ο Γιάννης Βλαστάρης ο μεγαλύτερος «αιμοδότης» του λεξικού του στο κομμάτι «των νεολογισμών και των χυδαίων κατασκευών» ήταν ο Παύλος Πολάκης.

«Βαστασοϊμπλέδες. Η λέξη απαντάται και ως “βαστασοϊμπλάκηδες” . «Ανήκει στον γλωσσικό θησαυρό του υπουργού Πολάκη. Την ίδια ώρα, βεβαίως, ο πρωθυπουργός... υπογράφει ό,τι του υπαγορεύει ο Σόιμπλε. Βλ. και Βοθροκάναλα, Δηθενάδες, Κόπι πάστε, Πλεκτό».

Παρά το γεγονός  ότι  ο Γιάννης Βλαστάρης προέρχεται από τον χώρο της Αριστεράς στην ερώτηση αν  ήταν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία απαντά: «Δεν νομίζω ότι πρόκειται περί Αριστεράς. Η ηγετική της ομάδα πολιτικά ανδρώθηκε στις τελευταίες κακές στιγμές της Μεταπολίτευσης. Διαπαιδαγωγήθηκαν πάνω στην άγνοια κινδύνου. Όταν η κατάληψη στο σχολείο σου δεν σήμαινε καν τη στέρηση της πενταήμερης, πώς να μην παίξεις στα ζάρια την τύχη της χώρας; Προτιμώ να σκέφτομαι ότι στην τελευταία φάση της Μεταπολίτευσης ζούμε τη διαστροφή της Αριστεράς: κρατήσαμε τα σύμβολα με τις ιστορικές ερμηνείες τους και τα μεταφέραμε στη δική μας σκοπιμότητα που δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο αλλά πρόσημο κυνικό». 

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο και ερευνητή Γιάννη Καλιόρη η επεξήγηση της Διπλής Γλώσσας είναι γιατί : αν αδυνατείς να κάνεις την πράξη σου ιδεολογία, κάνεις τη γλώσσα σου ιδεολογία. Παίρνεις ένα κακό έργο και το ωραιοποιείς ή ένα ανύπαρκτο και του δίνεις υπόσταση.
Ο εξωραϊσμός αυτός της πραγματικότητας έχει ως στόχο την ναρκοθέτηση του ορθολογισμού της κοινωνίας. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο TED, μόνο σε 1 ½ χρόνο συγκέντρωσε για το βιβλίο του 350 λήμματα της εξουσίας  και όπως επεξηγεί  : Αν μια κοινωνία βομβαρδίζεται καθημερινά από αυτούς τους νεολογισμούς, στη χειρότερη περίπτωση ένα κομμάτι της πείθεται από αυτούς, ενώ ένα άλλο βρίσκεται σε σύγχυση ή θολώνει το πολιτικό του κριτήριο. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια “τεχνική εξουσίας”. Το θέμα δεν είναι να πείσουν ότι δεν είναι κακοί, αλλά να πείσουν ότι δεν είναι και τόσο κακοί. Και αφού δεν είναι τόσο κακοί, μήπως οι άλλοι είναι χειρότεροι από εκείνους; Προσπαθούν λοιπόν να δημιουργήσουν αυτή τη λογική της σύγκρισης, ώστε να ξεφύγουν από την κρίση επί του συγκεκριμένου. Για τρία χρόνια στη ναζιστική Γερμανία κανείς δεν μιλούσε για ολοκαύτωμα των Εβραίων, αλλά για “οριστική λύση”. Μίλαγαν για “κάμπινγκ εργασίας” και όχι για στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η “διπλή γλώσσα” οδηγεί σε μια σύγχυση είτε σε μια ανοχή είτε σε αποδοχή μιας πραγματικότητας, ακόμα και αν αυτή προσκρούει στη λογική. Αποτέλεσμα; Η νοητική σύγχυση μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 4-6-2018

Γράφοντας ο Σταμάτης Φασουλής για την παράσταση  «Μαθήματα πολέμου» του Δημήτρη Λιγνάδη, που είναι μια δραματοποιημένη απόδοση της «Ιστορίας» του Θουκυδίδη με συρραφή ιστορικών γεγονότων ανθολογημένων από τα πέντε πρώτα βιβλία της «Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου», παραθέτει λίγα αποσπάσματα από τον επίλογο του Θουκυδίδη μετά το τέλος του εμφυλίου στην Κέρκυρα, στη μετάφραση του Γιάννη Λιγνάδη.

Σε αυτά διαπιστώνει κανείς πως η «διπλή γλώσσα»  υπήρχε από την αρχαιότητα, για τον ίδιο ακριβώς σκοπό, τον εξωραϊσμό της πραγματικότητας:

«Και διέστρεφαν

τις καθιερωμένες σημασίες των λέξεων,

ώστε να ταιριάζουν με τις πράξεις τους.

Έτσι η αλόγιστη τόλμη έγινε...

Συντροφική ανδρεία.

Η προνοητική εγκράτεια...

Εύσχημη δειλία.

Η σωφροσύνη...

Πρόσχημα ανανδρίας.

Η διεξοδική περίσκεψη και πρόληψη...

Αδυναμία δράσης.

Η παράφορη ορμή...

Ένδειξη ανδρισμού.

Ο εμπαθής με τον εμπρηστικό λόγο...

Πάντα αξιόπιστος.

Ο νηφάλιος που εξέφραζε κάποια αντίρρηση...

Ύποπτος.

...

Ο προνοητικός και αμέτοχος στις ραδιουργίες...

Υπονομευτής της παράταξης

και φοβιτσιάρης.

Όποιος πρόλαβε να κάνει πρώτος το κακό...

Άξιος.

Ακόμα κι ο συγγενικός δεσμός αλλοτριώθηκε...».

Αυτά ο Θουκυδίδης το 425 & 427 π.Χ.

ΝΑ ΣΕ ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

Μερικές εξαιρετικής εφευρετικότητας και πρωτοτυπίας απαντήσεις σε εξετάσεις μαθητών και όχι μόνο..

Επειδή όμως μπορεί να υπάρξουν μερικοί που να θεωρούν πως οι απαντήσεις είναι φτιαχτές, έβαλα  το παραπάνω βίντεο στο οποίο μπορεί να διαπιστώσει κανείς το επίπεδο γνώσης των νέων παιδιών, ηλικίας τουλάχιστον Λυκείου, για μια από τις δύο εθνικές μας γιορτές. 

ΙΣΤΟΡΙΑ

Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ιλιάδης.

(γυµνάσιο Λαµίας)

Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, ßρήκε τους είκοσι ανεµιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ 

(Από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο της  Κορινθίας, 1989)

Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερµοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθµό  (γυµνάσιο Αθήνας)

Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος

Την τελευταία μαχαιριά στον Καίσαρα την έδωσε ένας Έλληνας. Λεγόταν, νομίζω, Βρεττός

Τα δικαστήρια της αρχαίας Ελλάδας ήτανε τρία, δηλ. ο  Άρειος Πάγος σε τρία σημεία της γης.

Εγώ, κύριε, δεν ξέρω ποιος έβαλε την υπογραφή στη Μάγνα Κάρτα. Εγώ τη σέβουμαι την περιουσία του σχολείου και εκτός αυτού, ήμουνα άρρωστος εδώ και τρεις μέρες  και έχω φέρει και χαρτί απ' το γιατρό...
(Δικαιολογία μαθητή γυμνασίου, Κόρινθος 1990 )

Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων  διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας.   (Από γυμνάσιο της Καρδίτσας, 1991)

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιßύη της Αλεξάνδρειας  (γυµνάσιο Αθήνας) 

Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόµπελ (γυµνάσιο Αργοστολίου) 

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Tα Χερουßίµ και τα Σεραßίµ ήταν µικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των µεγάλων αγγέλων. Τα Χερουßίµ χερούßιζαν (δεξί πέταγµα) και τα Σεραßίµ σερούßιζαν (αριστερό πέταγµα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουßίµ για πέταγµα κατευθείαν στη µέση.

(διαγώνισµα Θρησκευτικών, γυµνάσιο Κορίνθου) 

Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα  Χερουφίμια  και τα Σεραφίμια.
(Από διαγώνισμα στα θρησκευτικά, γυμνάσιο της Κορίνθου, 1990)

Το ακριßώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαßολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγµατα του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

Ερώτηση: "Τι γνωρίζετε για τις εικονοµαχίες;"
Απάντηση: "Εικονοµαχίες ήταν οι µάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη µάχη κέρδιζε και τις εικόνες".

(γυµνάσιο Αθήνας)

Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες.

(γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνοµίας)

Η Παπική Βούλα ήταν μια κατσίκα που την είχαν στο  Βατικανό για το πρωινό γάλα του Πάπα.

Όταν ο Χριστός ήτανε μικρός, ο πατέρας του ο μαραγκός  Ιωσήθ, το φώναζε Χρηστάκη 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι. (γυµνάσιο Αθήνας) 

Η σκανδιναβία είναι μια πράξη που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει   (Από γυμνάσιο της Λάρνακας Κύπρου)

Ο Κορινθιακός Κόλπος ευρίσκεται τελείως κατά μήκος.
 (Από γυμνάσιο της Πάτρας, 1988)

ΒΙΟΛΟΓΙΑ

Οι ßηταµίνες ßρίσκονται ακριßώς ανάµεσα από τις αλφαµίνες και τις γαµαµίνες. (γυµνάσιο Θεσσαλονίκης) 

Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες. (γυµνάσιο Αθήνας) 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΕΣ ΓΝΩΣΣΕΙΣ

Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες. (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνοµίας)  

Δημώδες λεγεται ένα σαν τραγούδι όταν είναι άσμα, δηλ. παλιό. Το καινούριο δημώδες άσμα αποκαλείται τραγούδι της μόδας όπως το χεβημέτα και δεν θεωρείται  άσμα αλλά ούτε και τραγούδι, διότι θεωρείται ροκ.   (Από γυμνάσιο της Αθήνας, 1992 )

Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά.

Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα  και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του. (Από γυμνάσιο της Θεσπρωτίας, 1991)

Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες  γι' αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια 

Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του  τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ.  

ΖΩΟΛΟΓΙΑ

Ο ογδοηκοντούτης είναι ένα είδος καλαμαροχτάποδο που  γεννάει ογδόντα κοντούτια τρείς φορές το χρόνο.

Το παλαμίδι του Ναυπλίου είναι αφρόψαρο του  Αργολικού, καταπώς λέμε σαρδέλλα Καλλονής Λέσβου.

 (Από δημοτικό σχολείο της Κατερίνης, 1994 ) 

ΦΥΣΙΚΗ-ΧΗΜΕΙΑ

Water is composed of two gins. Oxygin and hydrogin.  Oxygin is pure English gin. Hydrogin is pure English  gin and water.
 (St. Andrews High School, California, USA)

Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά  κάτω  από το κατσαρολάκι.

 Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το Φθινόπωρο. Τότε  βλέπουμε τα μήλα να πέφτουν ομαδικά.

Το παιδί που οι γονείς του είναι από την Ύδρα,  λέγεται Υδρογόνο.

Το νερό ανακατεύεται με όλα τα υγρά, εκτός από το  αίμα. Υπάρχει και παροιμία γι' αυτό.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε.
(Από γυμνάσιο της Καλαμάτας, 1991)

ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ ΣΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ.

Αχός μεγάλος και αντάρα ξεσηκώθηκε όταν ακούστηκε η πρόταση του Ζάεφ για την Μακεδονία του Ίλιντεν. Οι περισσότεροι βέβαια στην Ελλάδα αγνοούσαν και το Ίλιντεν και την εξέγερση που έγινε εκεί το 1903.

Πρόσφατα στο ποστ μου ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙ FUROM ΣΥΝΘΕΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΜΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; έχω γράψει για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί πριν τους βαλκανικούς πολέμους και την πληθυσμιακή κατανομή της περιοχής στην  Οθωμανική απογραφή του 1905-6:

Μουσουλμάνοι  861.758

Πατριαρχικοί     580.563 (προσκείμενοι προς την Ελλάδα)

Εξαρχικοί          497.343 (προσκείμενοι προς την Βουλγαρία)

Εβραίοι               59.052

Σύνολο           2.014.916

Γενικότερα η περιοχή των Βαλκανίων στέναζε υπό τον Τουρκικό ζυγό και ήταν ακόμα πρόσφατη η επίδραση του Θούριου του Ρήγα Φεραίου, που μιλούσε για την απελευθέρωση αδιακρίτως όλων των λαών εκεί από τις αυθαιρεσίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας  με τα λόγια:

«Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμιοί, 45

 αράπηδες και άσπροι, με μιά κοινή ορμή,

 για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,

 πως είμασθ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθή».

 Συγχρόνως διακήρυσσε  τις ιδέες του για ανεξιθρησκία στον στίχ. 43, «Στην πίστιν του καθένας ελεύθερος να ζή» καθώς δεν ξεχώριζε ούτε τους καταπιεσμένους Τούρκους λέγοντας:

«Να σφάξωμεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούν   121

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν».

Στον Θούριό του μνημονεύει τους Μακεδόνες, τους κατοίκους του Μαυροβουνίου, τους οποίους αποκαλεί καπλάνια, δηλ. τίγρεις, τους κατοίκους των περιοχών όπου είναι ο Σάββας και ο Δούναβης ποταμός, δηλ. της Σερβίας, της Βλαχίας και της Βουλγαρίας, που τους αποκαλεί και «αδέλφια χριστιανοί».

Μετά απευθύνεται στους κατοικούντες στη Μαύρη Θάλασσα, τους Μαυροθαλασσινούς, οι οποίοι κατοικούν στα παράλια, από τις εκβολές του Δουνάβεως έως το Βόσπορο, και στη συνέχεια απευθύνεται στους κατοίκους της άλλης πλευρά του Ευξείνου Πόντου, τους Λαζούς.

Η προϊούσα κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε ήδη οδηγήσει στην δημιουργία εκτός από την Σερβία, δύο ακόμη εθνικών κρατών της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους στην προσάρτηση τμημάτων της Μακεδονίας από την υπό διάλυση αυτοκρατορία.

Ο Θούριος του Ρήγα που γράφτηκε το 1797, στην ουσία περιγράφει το επαναστατικό πνεύμα που επικρατούσε τότε στην Μακεδονία τα 100 επόμενα χρόνια, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής .

Η εξέγερση λοιπόν του Ίλιντεν ξεκίνησε από το βιλαέτι του Μοναστηρίου και έγινε κυρίως από τους Σλαβομακεδόνες βουλγαρόφιλους  της περιοχής.

Η εξέγερση των καταπιεσμένων χωρικών οπλισμένων με αγροτικά εργαλεία στράφηκε σε πύργους και κατοικίες Μουσουλμάνων, αλλά και Χριστιανών μεγαλοτσιφλικάδων, με  καταστροφές και λεηλασίες και ωμότητες και δολοφονίες σε κάποιες περιπτώσεις. Ύστερα από λίγες μέρες επακολούθησε  η εξέγερση Βουλγάρων αγροτών στο βιλαέτι της Αδριανούπολης.

Υποκινητής της εξέγερσης του Ίλιντεν ήταν το Εσωτερικό Μακεδονο-Αδριανουπολίτικο Επαναστατικό Κομιτάτο ή αργότερα Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΟ), που υποστήριζε την ιδέα της αυτόνομης Μακεδονίας, αλλά και των περιοχών της Αδριανούπολης με την Θράκη, που ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και την προστασία της Βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας. Η οργάνωση είχε ως σύνθημα το «Η Μακεδονία για τους Μακεδόνες» αποβλέποντας στους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Σύμφωνα με πληροφόρηση του Ίωνα Δραγούμη προς τον πατέρα του "πάντες οί σλαυόφωνοι πληθυσμοί ήκολούθησαν τό Κομιτάτον, ορθόδοξοι καί  σχισματικοί καί οί πλείστοι εκουσίως"

Η εξέγερση κατεστάλη βιαίως μέσα σε λίγους μήνες από τους Οθωμανούς.

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα,  115 χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα στην Μακεδονία μας, που είναι ένας άλλος τόπος και τα όσα έγραφε στον Θούριο του ο Ρήγας ανήκουν πλέον στην ιστορία και δεν έχουν σχέση με την υπάρχουσα πραγματικότητα.

 Στην Μακεδονία μας σήμερα κατοικούν 2.408.530 Έλληνες, δεν υπάρχουν Τούρκοι μετά από την ανταλλαγή των πληθυσμών,αλλά Έλληνες από τις ανταλλαγές, οι Εβραίοι μετά το ολοκαύτωμα είναι πλέον μόνο 1000, δεν υπάρχουν Βούλγαροι και οι εναπομείναντες σλαβόφωνοι είναι 1195 γιατί τόσοι  υποστήριξαν  το Ουράνιο τόξο στις Ευρωεκλογές του 2009.

Αντίστοιχα η ΠΓΔΜ έχει 2.000.000 κατοίκους εκ των οποίων οι 1,300,000 (64%) περίπου είναι οι Σλαβομακεδόνες και το 25% Αλβανοί.

Με αυτά τα απλά δεδομένα μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο αστειότητα αποτελεί το να μιλάμε για επικίνδυνο αλυτρωτισμό αυτής της χώρας και για βλέψεις της απέναντι στην Ελλάδα.

Βεβαίως και εκεί υπάρχουν φανατικοί που  πιστεύουν πως μπορεί να πραγματοποιηθούν τα όσα πριν 115 χρόνια βαυκαλιζόταν το  ΕΜΑΟ.

Το ίδιο υπάρχουν στην Αλβανία και Τσάμηδες που ευελπιστούν πως κάποτε θα επιστρέψουν στην Θεσπρωτία. Όνειρα θερινής νυκτός.

Μήπως και σε μας όμως δεν υπάρχουν, επιεικώς ανόητοι, που πιστεύουν στην προφητεία του Παϊσιου πως ο Πούτιν θα πάρει την Πόλη και θα μας την δώσει; (!!) Βέβαια όταν τους πεις τι θα κάνουμε όταν την πάρουμε τα 14.500.000 Τούρκους κατοίκους της, ξύνουν αμήχανα το κεφάλι τους.

Πολύ σωστά γράφει η Ρούλα Γεωργακοπούλου:

Δεν κατάφερα να διακρίνω πού ακριβώς ελλόχευε ο σλάβικος εθνικισμός του προπερασμένου αιώνα και πώς είναι δυνατόν να νεκραναστηθεί αυτό το χούφταλο και να με χάψει, δεδομένου ότι τα πρώτα που του πέφτουν στον άνθρωπο είναι τα δόντια του. Όχι πως δεν έχουμε κι εμείς έναν φαφούτη εθνικισμό που τα τελευταία χρόνια χράτσα χρούτσα με τις μασελίτσες του, αλλά τέλος πάντων…  

Ας δούμε λοιπόν γιατί, αν δεν γίνει αποδεκτό κάποιο από τα προταθέντα ονόματα με γεωγραφικό προσδιορισμό, γιατί  το Μακεδονία του Ίλιντεν για όλες τις χρήσεις, δεν είναι απορριπτέα πρόταση.

1-Έχει ήδη προταθεί από αυτούς και είναι μάλλον αποδεκτό και από την αντιπολίτευση τους, γιατί το Ίλιντεν είναι η εθνική τους εορτή. Με αυτό τον τρόπο ακόμα και οι αλλαγές στο Σύνταγμα τους  στις αλυτρωτικές αναφορές σε αυτές που ενοχλούν εμάς, μάλλον μπορούν να περάσουν ευκολότερα γιατί για οποιαδήποτε αλλαγή απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτών και 50% ανά εθνοτική ομάδα (Σλαβομακεδόνες-Αλβανοί)

2-Με αυτή την ονομασία τίθενται και οι πραγματικές ιστορικές βάσεις υπόστασης αυτού του κράτους. Έτσι ταυτόχρονα διακόπτονται και όλες οι προηγούμενες ανιστόρητες προσπάθειες σύνδεσης και καπήλευσης της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας της Μακεδονίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με τις οποίες εκεί έχουν ήδη γαλουχηθεί πάνω από δύο γενιές.

3-Με την απόκτηση ενός διεθνώς, και από την Ελλάδα αποδεκτού ονόματος, μπορούν πλέον να γίνουν δεκτοί στους διεθνείς οργανισμούς πράγμα που επιθυμούν διακαώς και να σταματήσει έτσι, η όχι μόνο άνευ κέρδους αλλά ουσιαστικά με εμπορική ζημία αντιπαλότητα με την χώρα μας.

4-Οι μόνοι ίσως που θα δυσαρεστηθούν θα είναι αφ΄ ενός οι Βούλγαροι, γιατί θεωρούν το Ίλιντεν δικό τους, αφ΄ετέρου δε οι επαγγελματίες πατριδοκάπηλοι στην χώρα μας αλλά και οι αντίστοιχοι εκεί, γιατί δεν χωρούν αμφισβητήσεις των συνόρων μεταξύ χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Πιστεύω πως ήρθε πλέον ο καιρός να δοθεί μια λύση σε αυτό το θέμα  και όπως επισημαίνει εύστοχα ο Γιώργος Καρελιάς, γράφοντας για τους τραμπούκους που επιτέθηκαν στον Μπουτάρη:

Αυτός ο τραμπουκισμός, ο εθνικοπατριωτικός, είναι ο πιο επικίνδυνος τώρα που το Μακεδονικό είναι ξανά στο τραπέζι. Και αυτός ο τραμπουκισμός αντιμετωπίζεται μόνο αν οι υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις συναποφασίσουν να λύσουν το πρόβλημα, με λύση που έχει προταθεί από το 2008. Είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν οι προϋποθέσεις για επωφελή εθνικά λύση, η οποία θα απαλλάξει την πολιτική ζωή από ένα καρκίνωμα και θα στείλει στην αεργία πολλούς επαγγελματίες εθνικοπατριώτες. Και αυτό θα συμβεί σχεδόν αμέσως μετά από μια τέτοια λύση, όταν θα αποδειχθεί ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τη βόρεια… υπερδύναμη και θα επιτρέψει στις πολιτικές δυνάμεις να κονταροχτυπηθούν σε άλλα, πραγματικά επικίνδυνα, προβλήματα.

Αντίθετα, αν αυτό δεν συμβεί και η προσπάθεια ναυαγήσει, δεν θα πληγεί ο σημερινός εθνικός «προδότης» Τσίπρας. Το πρόβλημα θα το κληρονομήσει ο επόμενος, ο οποίος θα στιγματισθεί, επίσης, από την ίδια «προδοσία», όπως στιγματίστηκε και η κυβέρνηση (του πατρός) Μητσοτάκη στη δεκαετία του ’90 από τους υπερπατριώτες της εποχής.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσει κανείς την ομιλία του Μπουτάρη στο Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης μετά τον προπηλακισμό που υπέστη στην συγκέντρωση μνήμης των Ποντίων.

Σε αυτή δίνει ένα μάθημα σε όλους τους πατριδοκάπηλους του τι σημαίνει γνήσιος πατριωτισμός.

Όμως οι εικόνες βίας που είδαμε (στο ποστ μου ΟΥΣΤ ! ΓΕΛΟΙΟΙ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ! μπορείτε να δείτε το σχετικό βίντεο) δεν είναι πλέον κάτι το πρωτόγνωρο στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Στο κείμενο της Κατερίνας Παναγοπούλου Όταν για χρόνια χάιδευες τον τραμπουκισμό, εξέθρεφες τραμπούκους  αναφέρεται σαφώς πως η εργαλειοποίηση της βίας έχει παρελθόν αναγράφοντας μάλιστα και χαρακτηριστικές περιπτώσεις βίας στο πρόσφατο παρελθόν.

Είναι ευνόητο ότι περιστατικά βίας σε πολιτικά πρόσωπα, σε μια κοινωνία μάλιστα που βρίσκεται σε κρίση, μόνο με ένα τρόπο μπορούν να εξαλειφθούν. Αυτός δεν είναι άλλος παρά η απερίφραστη και χωρίς μισόλογα, καταδίκη τους από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και η ταυτόχρονη σύλληψη και καταδίκη των αυτουργών των επιθέσεων.

Δυστυχώς και στα δύο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδεολογικά αντίθετος και τόσο οι ανακοινώσεις του καταδίκης της βίας έχουν πάντα και το -ναι μεν αλλά- όπως επίσης και το ασύλληπτο των βιαιοπραγούντων, όπως ο Ρουβίκωνας, που ακόμα και αν συλληφθούν μέλη του διατάσσονται, από τον πρόεδρο της Βουλής μάλιστα, να τους επιστρέψουν τα περιπολικά πίσω εκεί που τους συνέλαβαν!

Σαφέστερα δε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κυρίτσης μας εξήγησε πως:  «Ο Ρουβίκωνας είναι πολιτική ομάδα που κάνει ακτιβισμό»!  Δεν μπορείς λοιπόν να συλλάβεις ακτιβιστές που το μόνο που κάνουν είναι να επιτίθενται σε πρεσβείες, να σπάνε συμβολαιογραφεία ή να μπουκάρουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας!

Αυτή την αντίληψη ανοχής της βίας διαπιστώνει κανείς ακόμα και από το πρωθυπουργικό twitter για την επίθεση στον Μπουτάρη, όταν με την διατύπωση του αποδέχεται πως θα υπήρχε έστω κάποια δικαιολογία των προπηλακισμών αν ήσαν τουλάχιστον  αγανακτισμένοι πολίτες!

Για το ίδιο θέμα  γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος στο Η σαπίλα της Ελλάδας:

Μιλάμε για τη χώρα στην οποία ο πρωθυπουργός βγάζει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία η μόνη κακή βία είναι η ακροδεξιά βία. Μια ανακοίνωση στην οποία με σαφήνεια δηλώνεται πως σε περίπτωση που η βία ασκείται από αγανακτισμένους πολίτες ή από συγκεντρωμένο πλήθος, μπορεί να είναι και δικαιολογημένη. Μια ανακοίνωση που, είτε από πνευματική ανεπάρκεια είτε από πεποίθηση (μπορεί και από συνδυασμό των δύο), είναι ένα τσαχπίνικο κλείσιμο του ματιού στη βία. Στην καλή βία. Σ’ αυτή τη βία που γουστάρει και υπερασπίζεται ο πρωθυπουργός της σάπιας χώρας που λέγεται Ελλάδα. Και μπράβο του.

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει γράφει ο Πλάτων στο Συμπόσιο του και αυτό επιβεβαιώθηκε πλήρως από τον έτερο, συνήθως λαλίστατο, κυβερνητικό συνεταίρο του Τσίπρα, που είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δεν καταδίκασε την επίθεση στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης.

Πως θα μπορούσε βέβαια να την καταδικάσει όταν ο ίδιος προέτρεπε σε βία με το περίφημο «λιντσάρετε τον Πάχτα» και για το οποίο μάλιστα δικαιώθηκε από την αδέκαστο ελληνική Δικαιοσύνη!

Η ανοχή, αν όχι η χρήση της βίας για την ιδεολογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει βέβαια και θεωρητικό υπόβαθρο!

 Το θέμα περί «καλής» και «κακής» βίας το έχει αναπτύξει επαρκώς στο παρελθόν ο μεγάλος διανοητής του ΣΥΡΙΖΑ Κατρούγκαλος και μπορείτε να  διαβάσετε σχετικά στο ποστ  ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΙΣΜΟΣ, Ο ΝΕΟΣ ΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δυστυχώς έχει δίκιο ο Μ.Βουλαρίνος  όταν γράφει πως:

Μιλάμε για τη χώρα στην οποία μπορείς να βανδαλίσεις όπου θέλεις, να απειλήσεις όποιον θέλεις, να καταστρέψεις ό,τι θέλεις, να αποκλείσεις όποιον δρόμο και όποιο πεζοδρόμιο θέλεις, να καταλάβεις όποιον χώρο θέλεις, να κάνεις ό,τι θέλεις, αρκεί να το κάνεις με τσαμπουκά. 

Και δυστυχώς κινδυνεύουμε, όταν τα παραπάνω καταντούν καθημερινότητα να τα συνηθίσουμε, όποτε τότε θα επιβεβαιωθεί ο Μάνος Χατζιδάκις που είπε:

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.

ΟΥΣΤ ! ΓΕΛΟΙΟΙ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ!

Δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω ολόκληρα άρθρα και μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα με την δημοσίευση τους. Η σημερινή εξαίρεση με το άρθρο του Σταύρου Τζίμα  γίνεται γιατί αφ΄ενός προσυπογράφω κάθε λέξη από  το κείμενο του, ενώ ταυτόχρονα  με κατέχει έντονη αγανάκτηση από τις αθλιότητες που έγιναν στην Θεσσαλονίκη από «ελληναράδες» που ο πατριωτισμός τους, λόγω μικρόνοιας, εκδηλώνεται αντί με επιχειρήματα με γρονθοκοπήματα. Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι δικές μου.

Άμεση Ανάλυση: Τοξικός «πατριωτισμός»

Η απόπειρα λιντσαρίσματος του Γιάννη Μπουτάρη, γιατί περί αυτού επρόκειτο, στο πλαίσιο της συγκέντρωσης για την γενοκτονία των Ποντίων, με μουσική υπόκρουση μάλιστα τον… εθνικό μας ύμνο και το «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», πρέπει να μας προβληματίσει.

Ο Γιάννης Μπουτάρης έπεσε θύμα του τοξικού κλίματος που καλλιεργείται στη Βόρεια Ελλάδα και φυσικά στην πόλη της Θεσσαλονίκης με αφορμή τα ανοιχτά εθνικά θέματα και όχι μόνο.

Ο Μπουτάρης είναι ένα είδος πολιτικού, αν μπορούμε να τον πούμε  έτσι, που δεν διατάζει να εκφράζει με θάρρος την γνώμη του και να πάει ενάντια στο ρεύμα εάν πιστεύει ότι έτσι είναι  το σωστό. Και για τον λόγο αυτό  έχει στοχοποιηθεί από τους πάσης φύσεως  αυτόκλητους υπερασπιστές του έθνους, που σήμερα το απόγευμα, κάποιοι εξ αυτών, βρήκαν την ευκαιρία να του «την πέσουν». Το πώς τον προστάτευσαν οι οργανωτές αλλά και η αστυνομία, είναι ένα θέμα που σηκώνει συζήτηση.

Ας πούμε όμως τα πράγματα με το όνομά τους: Ο Γιάννης Μπουτάρης ενοχλεί διότι άνοιξε για την Θεσσαλονίκη «παράθυρα» στον κόσμο. Την μετέτρεψε από πόλη «σκαντζόχοιρο», λόγω των φοβιών που καλλιεργούσαν οι κατά καιρούς ταγοί της γύρω από -τι άλλο;-την ελληνικότητά της, σε έναν  ελκυστικό τουριστικά  προορισμό  για εθνότητες που μέχρι τότε ήταν σχεδόν αποκλεισμένες, ως «εχθρικές».

Το  ξέρουν όλοι, και όσοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν ας ρωτήσουν τους καταστηματάρχες, ότι η οικονομία της πόλης αναπνέει εν πολλοίς από τα χρήματα που αφήνουν οι χιλιάδες Τούρκοι, Εβραίοι, σκοπιανοί και άλλοι δυνάμει επικίνδυνοι «εχθροί του έθνους», που καταφθάνουν κατά χιλιάδες καθημερινά.

Όταν ο Γιάννης  Μπουτάρης πριν μερικά χρόνια είχε φέρει μια αποστολή Τούρκων μεγαλοεπιχειρματιών (Κοτς, Τάρα κ.α) ήταν κάποιοι όμοιοι αυτών που σήμερα τον γρονθοκοπούσαν που κραύγαζαν εν χορό «Μπουτάρη ζούμε στον τάφο να σε δούμε…». 

Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό που συνέβη σήμερα στον δήμαρχο, ο οποίος, κυκλοφορεί ως απλός πολίτης δίχως διμοιρίες των ΜΑΤ ελεύθερα στην πόλη και ελεύθερα εκφράζεται. Αυτή η ελευθερία έκφρασης διαφορετικής γνώμης, γύρω από θέματα ταμπού, στο όνομα του «πατριωτικά ορθού», είναι που γρονθοκοπήθηκε μπροστά στο Λευκό Πύργο και κατά την υποστολή της σημαίας, στο πρόσωπο του Μπουτάρη. Τηρουμένων των αναλογιών και των μεγεθών βεβαίως, μήπως η γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων δεν έγιναν στο όνομα της «εθνική καθαρότητας», από του Τούρκους; Τι ειρωνεία, αλήθεια.

Όμως το πράγμα κινδυνεύει να ξεφύγει. Τα όσα ακούγονταν στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία από οργανωμένες κλάκες  υπό την ανοχή των οργανωτών, έκαναν έναν λογικό άνθρωπο να  ανατριχιάζει. Οι κραυγές,  οι αποδοκιμασίες και τα χυδαία συνθήματα, που συνόδευαν τον  « πατριωτικό συνετισμό» του «Τουρκόσπορου» δημάρχου, πρέπει να  λειτουργήσουν ως καμπανάκι.

Σήμερα ήταν ο Μπουταρης, αύριο θα είναι κάποιος άλλος, βουλευτής, δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός, απλός πολίτης, που δεν θα τυγχάνει της αρεσκείας, όλων εκείνων που κυκλοφορούν δημόσια με… πατριωτόμετρα. 

Θυμάμαι την Αλεκα Παπαρηγα το 1992  να προπηλακίζεται άγρια στη Θεσσαλονίκη γιατί τόλμησε να μιλήσει για σύνθετη ονομασία στο Μακεδονικό. Τώρα γρονθοκοπείται ο δήμαρχος της πόλης, όχι γιατί δεν μπόρεσε να μαζέψει τα σκουπίδια, αλλά διότι λειτουργεί ως «δούρειος ίππος», των εχθρών του έθνους, γιατί πιστεύει και εκφράζει δημόσια κάτι διαφορετικό από το δικό τους.

Κάποιοι, δυστυχώς, επενδύουν πολιτικά, κοινωνικά αλλά και οικονομικά με αφορμή τα εθνικά (όχι μόνο), θέματα πάνω σε αυτήν την νοσηρή και  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ για την ΧΩΡΑ, ατμόσφαιρα την οποία τροφοδοτούν.

Όλοι αυτοί που με ρητορική μίσους γύρω από τα ευαίσθητα εθνικά θέματα στοχοποιούν την  αντίθετη άποψη,  δεν μπορεί παρά  να είναι συνένοχοι εκείνων που απόψε χτυπούσαν με γροθιές και κλοτσιές τον Γιάννη Μπουτάρη.

Και, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε εάν συλληφθούν οι δράστες και ποια θα είναι η εξέλιξη της υπόθεσης. Εδώ είμαστε.   

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ

Οι εικόνες από την επίθεση των άνανδρων και ανεγκέφαλων πατριδοκάπηλων είναι από το: Μπουτάρης: Ηταν μια άθλια επίθεση - Καταδικάζει ο πολιτικός κόσμος