ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ.

Όπως έγραφα στο Ο ΔΟΣΙΛΟΓΟΣ ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΙΝΙΟΝ.  λανθασμένα ο Γιάννης Καλπούζος γράφει στο βιβλίο του Ο Μεθυστής  ότι ο δοσίλογος Πασσαδάκης  πέθανε στις φυλακές Ζαλώνη στο κτήριο που αργότερα ήταν το Μινιόν, αλλά μερικά χρόνια αργότερα ελεύθερος στο σπίτι του.
Το ίδιο λάθος κάνει και η  Wikipedia και για τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη που είχε φυλακιστεί και αυτός εκεί: Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στη φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου  του 1946.

---

Στις εφημερίδες της επόμενης μέρας αναγράφεται σαφώς ότι τελικά είχε μεταφερθεί στο σπίτι του σε κωματώδη κατάσταση, όπου και πέθανε.
Πριν από 2 χρόνια είχα γράψει για δύο κτήρια που είχαν χρησιμοποιηθεί για φυλακές στο κέντρο της Αθήνας τον 19^ο αιώνα .
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α΄ Φυλακές Γκαρμπολά.
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Β΄ Φυλακές Τριγγέτα
Είναι προφανές ότι όπως και στις μέρες μας έτσι και τους δύο προηγούμενους αιώνες οι υπάρχουσες φυλακές της χώρας δεν επαρκούσαν, και έτσι μεγάλα κτήρια της πρωτεύουσας χρησιμοποιήθηκαν σαν φυλακές και τον 20^ο αιώνα.

Ένα από αυτά ήταν το τεράστιο κτήριο, με πρόσοψη στην οδό Πειραιώς και  ανάμεσα στις οδούς Αγησιλάου, Ασωμάτων, και Μυλλέρου.
Το Ίδρυμα Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα είναι το παλαιότερο Ίδρυμα που παραμένει σε λειτουργία μέχρι σήμερα και το τρίτο που ιδρύθηκε μετά την επανασύσταση του ελληνικού κράτους, με βασιλικό διάταγμα που υπέγραψε ο Όθωνας στις 29 Αυγούστου 1853.
΄Έτσι ο  Ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και  πρώτος πρόεδρος του Ιδρύματος  Γεώργιος Σταύρος (1853-1869) ανήγειρε στην Πειραιώς 68 ορφανοτροφείο αρρένων στο όνομα του Γεωργίου και της Αικατερίνης Χατζηκώνστα.
Το 1940 το κτήριο  επιτάχθηκε και λειτούργησε ως στρατόπεδο χωροφυλακής, στη συνέχεια στην κατοχή  έγινε στρατόπεδο της ιταλικής φρουράς της Αθήνας και φυλακές.
 Στις μάχες των Δεκεμβριανών του 1944 τμήμα του ΕΛΑΣ επιχείρησε να καταλάβει το κτήριο των φυλακών και να απελευθερώσει τους έγκλειστους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Οι φυλακές καταργήθηκαν μέσα στη δεκαετία του 1950.
Έκτοτε έμεινε πολλά χρόνια αχρησιμοποίητο και ερείπιο. Μέχρις ότου αγοράστηκε από τον μεγαλοεπιχειρηματία Όθωνα Λέφα Τετενέ, ο οποίος έχτισε μια τεράστια πολυκατοικία που τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε China Town. (Ένα χαριτωμένο γεγονός είναι την δεκαετία του 60 ο Τετενές είχε πολιτευθεί και στις αφίσες που κόλλαγε  στην Αθήνα με το όνομα του  πήγαιναν και με μαρκαδόρο τις διόρθωναν σε Κώθων Ελέφας Ντενεκές!)

Από την αρχική κατασκευή του ορφανοτροφείου έχει παραμείνει στον περίβολο του το εκκλησάκι του του Αγίου Γεωργίου, έργο του Ε. Τσίλερ που σήμερα αποτελεί την ενορία της περιοχής.

Με την απελευθέρωση έγιναν συλλήψεις δοσίλογων και όπως φαίνεται προέκυψε η ανάγκη να φυλακιστούν κάπου αλλού και έτσι δημιουργήθηκε η φυλακή στο κτήριο Ζελιώτη.

Από τα μέσα της 10ετιας του 20 άρχισε να γίνεται γνωστός ο εμποροράφτης Hρακλής Ζελιώτης στην  Κολοκοτρώνη 42 που δημιούργησε την  Ελλ Βιομηχ Ετοίμων Ενδυμάτων Ζελιώτη  με καταστήματα στα τέλη της 10τιας 20 στην Πατησίων 13 και στον Πειραιά  στην Ακτή Μιαούλη 3, ενώ στην Μιαούλη 6 υπάρχει και το κατάστημα του αδελφού του με ανδρικά είδη Πάνου Ζελιώτη.

Το 1932 προστίθεται και άλλο κατάστημα στην Σταδίου 37.

---

Η κατοχή φαίνεται πως ήταν καταστροφική για τον Ζελιώτη και το μόνο κατάστημα που παρέμεινε σε λειτουργία ήταν της Σταδίου 37.
Με την απελευθέρωση το κτήριο της Πατησίων 13 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μόνο για τους δοσιλόγους, που εύλογα δεν θα μακροημέρευαν αν τους τους φυλάκιζαν στις φυλακές Αβέρωφ ή Χατζηκώστα.
Στην δίκη του ο Ι.Ράλλης αναφέρει ότι όταν τον φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ  οι πολιτικοί κρατούμενοι του έκλεψαν την βαλίτσα του!
Στο κτήριο αυτό φαίνεται ότι στεγαζόταν  και το Υπουργείο Πρόνοιας εκείνα τα χρόνια.

Η λειτουργία των «πρόχειρων φυλακών Ζελιώτη» όπως αναγράφονται στον τύπο μετά την απελευθέρωση, φαίνεται ότι ήταν βραχύβια γιατί αυτό το 10όροφο κτήριο αγόρασε  ο Γεωργακάς και σε αυτό δημιούργησε  το γνωστό μας Μινιόν και οι πρώτες του διαφημίσεις στον τύπο υπάρχουν από τον Ιανουάριο του 1946. 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.