Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

Επειδή έχω διαπιστώσει ότι πολλοί έχετε ιδιαίτερη συμπάθεια στη ποίηση, δημοσιεύω σήμερα ένα μοναδικό ποίημα του παλαιού Κεφαλλονίτη ποιητή Μικέλη Άβλιχου με θέμα την αυτοκτονία.

Η χθεσινή μαζί σου τσακωμάρα
μ έκανε την ζωή να βαρεθώ
και μέσα στην πολλή μου σαστισμάρα
επήρα το ξουράφι να σφαώ
να πάψει πιά η κάθε φαωμάρα
μα δεν ηξαίρω πως και τι και ποιό
κι’ αντίς να κάνω τέτοια ανδραγαθία
εβάρθηκα με μιάς να ξουριστώ
κι’ εκόπασε και τούτη η τρικυμία
κι’ αντί να με θρηνήσεις πεθαμένονε
θάρθω να με φιλήσεις ξουρισμένονε !

Πιστεύω ότι πολλοί που δεν είστε Κεφαλλονίτες, δεν τον έχετε ακούσει ξανά τον Άβλιχο γι’ αυτό και παραθέτω λίγα βιογραφικά του στοιχεία.
Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1844 και πέθανε στο Αργοστόλι το 1917.
Ηταν από πλούσια οικογένεια και αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Άβλιχος ,ζωγράφος.
Σπούδασε φιλολογία στην Βέρνη και επηρεάσθηκε από τις ιδέες του Μπακούνιν.
Γυρίζοντας πίσω πολέμησε τις θρησκευτικές και κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής του με όπλο μια καυστική σάτιρα των συμπατριωτών του που τελικά τον στέρησε από φιλίες και συμπάθειες.
Τάχτηκε κατά του Ε.Βενιζέλου και της Αντάντ γιατί δεν χώνευε την Ρωσία που συμμετείχε σ’ αυτήν.
Το έργο του που το ονόμαζε «γραμματογραφία» είναι διάσπαρτο σε περιοδικά και χειρόγραφα.
Άφησε ημιτελές ένα πολύστιχο σατιρικό ποίημα που φαντάζεται τον εαυτό του σαν ζωγράφο που τον έβαλε ο διάολος να διακοσμήσει την κόλαση με εικόνες από σατανικές ψυχές.Ο Άβλιχος στα πορτραίτα αυτά έβαλε όσους δεν χώνευε και όπως ήταν επόμενο προκάλεσε την οργή όσων σατίριζε εκεί.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Μια και με ρώτησαν μερικοί για το σπίτι που βρίσκομαι στην Κρήτη θα σας πω δυό λόγια κυρίως για την ιστορία του.
Το σπίτι αυτό κτίστηκε το 1910 από τον παππού της γυναίκας μου στη γωνία ενός κτήματος που αργότερα έγινε πορτοκαλεώνας.
(Παρένθεση 1-Ο παππούς πρέπει να ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος ,εργολάβος δημοσίων έργων, και είχε ένα πολύ πρωτότυπο τρόπο προσλήψεως εργατών. Σε όποιον του ερχόταν να τον προσλάβει του έκανε το τραπέζι!
Άμα έβλεπε άνθρωπο μίζερο στο φαΐ δεν τον προσλάμβανε!
Παντρεύτηκε την γυναίκα του όταν ήταν 44 ετών και ή νύφη 14! Το ωραίο όμως είναι ότι αφού του έκανε 9 παιδιά πέθανε πρώτη 75 χρονών, και μετά από λίγο πέθανε και αυτός στα 106! )
Αρχικά έκτισε ένα ενιαίο χώρο με χαγιάτι ,από όπου είναι και η πρώτη φωτογραφία, και είχε και την πυροστιά για μαγείρεμα που είναι το σημερινό τζάκι .( Παρένθεση 2:τα πυρότουβλα που βλέπετε στο τζάκι τα έκτισα με τα χεράκια μου γεμίζοντας τον χώρο πίσω από αυτά που ήταν ανώμαλος και στραβός , με πέτρες και τσιμέντο, κουβαλώντας ατέλειωτους κουβάδες με όλα αυτά τα υλικά-έβαλα μέσα και τις πέτρες που μου έπεσαν με το κουβάλημα από τα νεφρά!)Το σπίτι φτιάχτηκε για υποστατικό του κτήματος και με την πάροδο των ετών προστέθηκε αριστερά από το τζάκι ένα ανοικτό μαγειρείο και από πάνω του ένα δωμάτιο με βεράντα και κεραμοσκεπή και κάτω από αυτήν γαϊδουρόσπιτο και κοτέτσι.
Για να ποτίζονται τα δέντρα είχε ένα πηγάδι, και με μία μεγάλη αντλία στο σπιτάκι που είδατε να μετράω τα σκαλοπάτια, το νερό πήγαινε σε μία δεξαμενή και από κει με ένα κτιστό αυλάκι στην μάντρα του κτήματος ,έφτανε μέχρι την άλλη άκρη του οπότε τμηματικά πότιζαν τα δέντρα.
Το αυλάκι πέρναγε μέσα από το σπίτι και τα παλιότερα χρόνια αποτελούσε και την ύδρευση του μαγειριού.
Ευτυχώς δεν υπήρχε ποτέ πρόβλημα νερού γιατί το ένα όριο του κτήματος είναι το ποτάμι που βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία.
Όλα αυτά από χρόνια είχαν εγκαταλειφτεί και το σπίτι είχε μείνει με τους πέτρινους ,όχι και πολύ καλής κατασκευής τοίχους ερειπωμένο, μια συκιά να έχει γκρεμίσει το μπαλκόνι ,το δε κτήμα είχε γίνει αδιάβατο από τους βάτους.
Όταν το κτήμα ήρθε στα χέρια μας η σύσταση ενός φίλου μου ήταν να γκρεμίσουμε το σπίτι και να κτίσουμε στην θέση του ένα καινούργιο .
Όμως το συναίσθημα είναι ισχυρότερο από την λογική, και ή γυναίκα μου που είχε συναισθηματικό δεσμό με αυτό το σπίτι το μόνο που ήθελε ήταν να το αναπαλαιώσει κάνοντας το λειτουργικό για τις σημερινές μας ανάγκες και μαζί να ξαναφέρει τον πορτοκαλεώνα στις δόξες που είχε στην παιδική της ηλικία, όταν ακόμη τα πορτοκάλια προσέφεραν στο εισόδημα της οικογένειας.
Για να μην πολυλογώ οι πορτοκαλιές ευτυχώς ξανάνιωσαν εύκολα, φυτεύτηκαν και κάπου 80 διαφορετικά άλλα οπωροφόρα, και έτσι πλέον έχουμε μια καλή παραγωγή πορτοκαλιών από τα οποία τρώμε καμιά 15 κιλά και τα άλλα πέφτουν βάσει του νόμου της βαρύτητας στο έδαφος.
(Παρένθεση 3- Ευτυχώς που μερικοί από τους μόνιμους Αλβανούς του χωριού πηδάνε την μάντρα όταν λείπουμε , και κόβουνε κανένα πορτοκάλι ,πράγμα που μας προκαλεί ιδιαίτερη χαρά γιατί προτιμάμε να τα τρώνε άνθρωποι και όχι το χώμα)Στα πλαίσια της επισκευής και της αναπαλαίωσης του σπιτιού έπρεπε να ξηλωθεί ή στέγη με τα κεραμίδια γιατί τα ξύλα της είχαν σαπίσει .
Και στα κεραμίδια αυτά βρήκα όλη την ιστορία του σπιτιού.
Υπήρχαν κεραμίδια που είχαν τοποθετηθεί σε 7 διαφορετικές εποχές !
Τα παλαιότερα φαίνεται ότι ήσαν εισαγωγής από την Γαλλία.
Κατασκευασμένα στο St Henry της Μασσαλίας , που φαίνεται ότι ήταν βιομηχανική περιοχή κεραμιδιών, από διαφορετικούς κατασκευαστές, δηλαδή τους Arnaud Etienne et Cie,τους Pierre Sacoman και τους Guichard Freres.
Τα πιο ενδιαφέροντα όμως είναι αυτά που όταν σταματούν οι εισαγωγές κεραμιδιών από την Γαλλία κατασκευάζονται πλέον εδώ, όπως γράφουν , από τον Jean C.Ctistakis La Channe Ile de Crete έχοντας απάνω την σημαία της αυτόνομης Πολιτείας της Κρήτης.!(Φωτογραφία 3)
Τα νεώτερα είναι από την πολυεθνική τότε Θεσσαλονίκη από τους Fratelli Allatini Salonicco οι οποίοι γίνονται μετά Κεραμοποιείον Αλλατίνη Θεσσαλονίκη, και τέλος τα πιο σύγχρονα από τα Κεραμεία Χίου Ελέφας.(Παρένθεση 4-Η αυτόνομη Πολιτεία της Κρήτης έζησε από το 1896-1913 που ή Κρήτη ενώθηκε με την Ελλάδα. Είχε δική της σημαία που ήταν σαν την Ελληνική του 1822 με λευκό σταυρό στη μέση 3 κυανά τετράγωνα και ένα κόκκινο σύμβολο της επικυριαρχίας του Σουλτάνου.(Φωτογραφία 4) Είχε ακόμη και εθνικό ύμνο που είχε γράψει ο Ιωάννης Πολέμης τους στίχους και την μουσική ο Λαυράγκας.)
Αφού λοιπόν έγιναν οι κατάλληλες εργασίες ώστε το σπίτι να μην μας έρθει καμιά ώρα στο κεφάλι και έρθει η ΕΜΑΚ να μας ανασύρει από μέσα, η στην χειρότερη περίπτωση να γίνει ένας κρητικός επίγειος τάφος, έφτασε ή ώρα που θα μπορούσε να κατοικηθεί.
(Παρένθεση 5-Στην περιοχή τουλάχιστον εδώ, δεν ξέρω αν αυτό γίνεται και στην υπόλοιπη Κρήτη , άμα εγκαταλείψεις τον μάταιο αυτό κόσμο δεν σε χώνουν στο χώμα αλλά κτίζουν ένα υπέργειο τάφο και σε βάζουν μέσα )
Περιχαρείς λοιπόν κατεβήκαμε ένα Ιανουάριο με ένα αυτοκίνητο φορτωμένο μέσα και έξω σαν τσιγγάνοι και μπήκαμε στο σπίτι που είχε γίνει καινούργιο με ένα μεγάλο μέρος της επίβλεψης τηλεφωνικώς από την Αθήνα.
Το πρώτο λοιπόν πράγμα που κάνει κανείς όταν μπαίνει σε ένα κλειστό σπίτι , είναι να ανοίξει τα παράθυρα.
Αν ανοίγουν !
Γιατί τα δικά μας που μας είχε φάει η παράδοση και τα θέλαμε ξύλινα, είχανε φουσκώσει και δεν άνοιγαν. Ο μάγκας που τα είχε φτιάξει υποτίθεται ότι είχε πάρει αρκετό χρόνο πριν τα ξύλα για να είναι ξερά ,τα οποία όμως από την πολύ ξηρότητα ήσαν έτοιμα να φυτρώσουν.
Αφού λύσαμε το πρόβλημα αρχίσαμε να ασχολούμαστε με το να κάνουμε το σπίτι κατοικήσιμο.
Αυτό σημαίνει ότι η σύζυγος ανέλαβε την διακόσμηση και μελετούσε εμβριθώς που πρέπει να τοποθετηθεί κάθε ένα βάζο, και εγώ ανεβασμένος σε μια σκάλα να κρεμάω φώτα και κουρτινόξυλα ενώ όταν κατέβαινα από αυτήν συνέχιζα με την τοποθέτηση όλων των εξαρτημάτων στα μπάνια και με όλες τις δουλειές που ανήκουν στο εργατοτεχνικό προσωπικό που αντί να προσλάβει είχε φροντίσει να παντρευτεί η διακοσμήτρια .
(Παρένθεση –6 Δυστυχώς η σύζυγος έχει καταλάβει ότι επειδή είμαι τελειομανής προτιμώ να φτιάξω μόνος μου αρκετά πράγματα που άλλοι θα φώναζαν μάστορα, και το εκμεταλλεύεται δεόντως.
Βέβαια μεταξύ μας τα θέλει και ο κώλος μου γιατί ενώ άλλοι βρίσκουν ευχαρίστηση να γυρνάνε σε καταστήματα με ρούχα έμενα η βόλτα που με ευχαριστεί είναι στην οδό Αθηνάς και στο Practiker να χαζεύω εργαλεία και να αγοράζω ότι από αυτά μου λείπει ).
Τώρα πια αφού όλα έχουν φτιαχτεί και όλα τα βαζάκια έχουν μπει στη θέση τους, το σπίτι μας προσφέρει μόνο χαρές εκτός όταν αρχίζει να βρέχει καταρρακτωδώς και για μέρες, οπότε σε ένα από τα δωμάτια του αναβλύζει νερό !
Αυτό γίνεται γιατί όταν κτίστηκε το σπίτι πριν 100 χρόνια περίπου, το επίπεδο του δρόμου απ’ έξω δεν ήταν ,όπως σήμερα 80 εκατοστά ψηλότερα.
Ελπίζω όμως μετά κάτι έργα απορροής υδάτων που έκανε ο Δήμος, να μην ξαναδούμε την ιδιωτική οικιακή μας πηγή να αναβλύζει ξανά κάτω από μία εντοιχισμένη ντουλάπα.
Όλα αυτά βέβαια δεν μας πτοούν καθόλου και οι χαρές που έχουμε πάρει από αυτό το σπίτι είναι πολύ περισσότερες από τις ταλαιπωρίες που έχουμε τραβήξει .
Η φύση και η ομορφιά του τοπίου γύρω σου φτιάχνουν την διάθεση μαζί με μία αίσθηση ελεύθερου χώρου που δεν την έχουμε στις πολυκατοικίες της πόλης.
Τελικά για μένα που γεννήθηκα στο κέντρο της Αθήνας ή αίσθηση της υπαίθρου είναι μία σημαντική αλλαγή από τις αστικές παραστάσεις μου ενώ για την γυναίκα μου που γεννήθηκε σ’ αυτό το μέρος, είναι ο οικείος της χώρος που τον στερήθηκε τόσα χρόνια ζώντας στην πόλη.
Και έτσι είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι εδώ και η κόρη μας το ίδιο όταν έρχεται με την παρέα της .

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ AGRICULTURE ,CULTURE ΚΑΙ SUBCULTURE

Οταν έχεις μπροστά στα μάτια σου αυτή την ομορφιά των Λευκών Ορέων

δεν προσέχεις ότι εκεί που κατεβαίνεις είναι τα παραπλεύρως σκαλάκια και όχι η βεράντα, οπότε τα τα μετράνε τα παϊδάκια σου ,και τα βρίσκουν σωστά, όπως έγραψα στο προηγούμενο ποστ!

Ως γνήσιος Ρωμιός πάντα με ενδιαφέρει το δίπτυχο άρτος και θεάματα.
Και βέβαια όταν έχεις την δυνατότητα να φας πιλάφι με στακοβούτυρο, σφακιανές πίτες και καλιτσουνάκια δεν ασχολείσαι με τον συνήθη άρτο, αλλά αφού φας τα προαναφερθέντα σκέφτεσαι ότι ήρθε και η ώρα των θεαμάτων.
Στα Χανιά που βρίσκομαι , δυστυχώς υπάρχουν πλέον μόνο 2 κινηματογράφοι με 6 συνολικά αίθουσες. Οι ταινίες που φτάνουν εδώ εκτός από τις παιδικές ,είναι οι γνωστότερες όπως Little Miss Sunshine, Apocalypto,Ματωμένο διαμάντι, Οι ζωές των άλλων, Πιο παράξενο από παράξενο ,η διάρρηξη
Ως γνήσιος κινηματογραφόφιλος τις μισές ταινίες τις είχα δει στην Αθήνα , είδα και τις υπόλοιπες εδώ όποτε το μόνο που έμενε ήταν το θέατρο.
Ευτυχώς λοιπόν εδώ λειτουργούν δύο θεατρικές σκηνές τον χειμώνα.
Η πρώτη είναι το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης στο οποίο είδα μία πολύ ζωντανή παράσταση του έργου του Ντάριο Φο ,Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω, με τους Γιάννη Καλατζόπουλο, Ισίδωρο Σταμούλη , Ιωάννα Μπιλίρη, Ειρήνη Μουρελάτου, Λευτέρη Μποτωνάκη και Χρήστο Ραχιώτη.
Έχοντας δει το αρχικό ανέβασμα του έργου με τον Λιναίο και τη Φωτίου μπορώ να πω ότι και η σημερινή παράσταση κατάφερνε και αυτή να παρασύρει τον θεατή με το αναρχικό και σουρεαλιστικό χιούμορ του Φο.
Η δεύτερη παράσταση που είδα της Εταιρείας Θεάτρου Μνήμη ήταν σε ένα μικρό και κομψό θεατράκι που έχει φτιαχτεί με πολύ μεράκι σε ένα διώροφο νεοκλασικό σπίτι.
Το έργο ήταν της Ινγκεμποργκ Μπάχμαν ,Η περίπτωση Φράντσα.
Αναφέρεται στην ψυχολογική κατάρρευση μιας γυναίκας, έργο αρκετά καταθλιπτικό, σαν να βλέπεις μια κλινική περίπτωση ασθενούς με ψυχιατρικό πρόβλημα, που δίνει όμως την ευκαιρία στους δύο ηθοποιούς την Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη και τον Παναγιώτη Χρυσανθόπουλο να πλάσουν δύο ρόλους που πιστεύεις ότι είναι υπαρκτά πρόσωπα.
Το 2003 στο ίδιο θέατρο είχα δει επίσης μια πολύ καλή παράσταση με την Ολεάνα του Μάμετ.
Θεωρώ ότι είναι ευτύχημα η ουτοπία του χθες, που θα έλεγε και o kairos , να είναι σήμερα πραγματικότητα, δηλαδή μία επαρχιακή πόλη να διαθέτει δύο μόνιμες θεατρικές σκηνές και μάλιστα η μία να παίζει ένα σαφώς αντιεμπορικό έργο.
Έχοντας εξαντλήσει λοιπόν τα θεάματα της πόλης αναγκαστικά είδα και μερικά από τα θεάματα της τηλεόρασης.
Εκτός λοιπόν από την τηλεοπτική εκμετάλλευση των αφελών με την περιφερόμενη και περιζήτητη στα κανάλια ,οδοντίατρο με τις επιστημονικές έρευνες που έχει κάνει στη κουζίνα της με την φραμπελιά, αυτές τις μέρες έβλεπε κανείς και διάφορους άλλους απίθανους τύπους οι οποίοι με ύφος 100 βραβευθέντων με Νόμπελ επιστημόνων ,προτείνουν διάφορες ιατρικές εναλλακτικές θεραπείες που δυστυχώς βρίσκουν ευήκοον ους σε ένα κοινό που χάφτει και τα αντίστοιχα θαύματα με τις εικόνες που κλαίνε η με τους Βησσαρίωνες που δεν λιώνουν.
Αυτοί βέβαια κάνουν την δουλειά τους. Αυτό όμως που μου προκάλεσε εντύπωση είναι όλος αυτός ο κόσμος που πάει στις διάφορες εκπομπές τύπου Super Deal.
Προφανώς κατανοώ το ότι το δέλεαρ του να κερδίσεις ένα ποσό, που οι περισσότεροι μπορεί να θέλουν χρόνια δουλειάς για να το αποκτήσουν, είναι μεγάλο, αλλά να αναγκάζονται να γίνονται νούμερα οικογενειακώς μου είναι αδιανόητο. Σύσσωμη ή οικογένεια παίρνει όψη βαθύτατης αγωνίας με την ανάλογη μουσική υπόκρουση, ενώ ο αγωνιζόμενος έχει ένα ύφος λες ότι εξαρτάται η ζωή του από το άνοιγμα της βαλίτσας.!
Αντίστοιχα δε όταν έχει ανοίξει η καλή βαλίτσα σύσσωμη η οικογένεια μέχρι την γιαγιά του αγωνιζόμενου χορεύει ευτυχισμένη ,μέχρι να ξαναπέσει σε βαθειά περισυλλογή αναμένοντας το άνοιγμα της επόμενης βαλίτσας!
Προφανώς λοιπόν υπάρχει ένα ευρύτατο κοινό από TV victims που θεωρεί ότι ο τρόπος συμπεριφοράς που βλέπει καθημερινά στην τηλεόραση από τα διάφορα νούμερα που εμφανίζονται ,είναι ο πιο σωστός, ο πιο εξελιγμένος και ο πιο μοντέρνος.
Σκέπτομαι την σφαλιάρα που θα είχα φάει από τον πατέρα μου αν του έλεγα να έρθει σε μία εκπομπή που θα είχε την ευκαιρία να χορέψει αγκαλιά με τον Φερεντίνο!

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΛΑΔΕΜΑΤΟΣ

Όπως ήδη σας έχω γράψει τον τελευταίο καιρό ασχολήθηκα με το κλάδεμα.
Σαν κερασάκι λοιπόν στην τούρτα κλαδεύοντας το τελευταίο αναρριχόμενο φυτό, και πανευτυχής που είχα τελειώσει με αυτή την δουλειά, η οποία δεν μπορώ να πω ότι είναι και από τις αγαπημένες μου, κατέβηκα από ένα κτιστό πάγκο που ήμουν ανεβασμένος με χάρη, αλλά εκεί που πάτησα δεν ήταν δυστυχώς το πάτωμα αλλά σκαλοπάτια.
Με την γνωστή ελαστικότητα που διακρίνει κάθε αγύμναστο σώμα σαν το δικό μου ,και με τον λίαν επαρκή αριθμό κιλών που έχω, θα μπορούσα με δύο λέξεις να χαρακτηρίσω τι έγινε: έσκασα σαν καρπούζι!
Τα ατυχή σημεία του σώματος μου που απέκτησαν άμεση στενή επαφή με τις κόχες των πέτρινων σκαλοπατιών ήταν το πλάι της λεκάνης και τα αριστερά μου παΐδια.
Και η μεν λεκάνη διαθέτει ικανοποιητική ποσότητα αδρανούς ουσίας, που κακεντρεχώς η σύζυγος ονομάζει λίπος, αλλά τα παΐδια δυστυχώς δεν διαθέτουν.
Η αρχική αντίδραση μου φυσιολογικώς θα ήταν να δηλώσω μεγαλοφώνως και με στεντόρεια φωνή τι θα έκανα στον ενεστώτα χρόνο σεξουαλικώς στην ατυχία μου.
Όμως με το απότομο κτύπημα πριν να κάνω οτιδήποτε στην ατυχία μου ,στο στανιό μου και σε ότι ο καθένας τέλος πάντων σε αυτές τις περιπτώσεις απειλεί ,έπρεπε να πάρω μία ανάσα γιατί αυτή μου είχε κοπεί από τον πόνο.
Μετά ένα λεπτό περίπου και αφού κατάφερα να ανασάνω , η σεξουαλικής υφής επιθυμίες είχαν υποχωρήσει, και προσπάθησα να κάνω απολογισμό των ζημιών.
Ευτυχώς μετά την ενδελεχή και επώδυνη ψηλάφηση των μολοκοπανισμένων περιοχών διαπίστωσα ότι φτηνά την είχα γλιτώσει χωρίς να είναι τίποτα σπασμένο, παρά ίσως κανένα παΐδι ραγισμένο.
Όπως λοιπόν είναι σε όλους σας κατανοητό επέστρεψα στο σπίτι με την κορμοστασιά μου, που διακρίνεται για το ευθυτενή και επιβλητική της όψη, να μοιάζει τώρα με στραβοσουγιά.
Όλα αυτά που σας γράφω δεν θα είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν μετά το χτύπημα και ως συνέπεια αυτού, δεν έκανα μία σημαντική διαπίστωση, σημαντικότερη ίσως από την πρόσφατη διαπίστωση της θεραπευτικής ιδιότητας της φραμπελιάς.
Ως αριστερόχειρ το σύνηθες χέρι που χρησιμοποιώ είναι το αριστερό.
Όμως με το κτύπημα αυτό στα αριστερά παΐδια, οι κινήσεις του χεριού αυτού είναι αρκετά επώδυνες.
Όποιος έχει σπάσει λοιπόν το χέρι που χρησιμοποιεί και το έβαλε σε γύψο μπορεί να με καταλάβει.
Πράγματα που κάνουμε χωρίς να τα σκεφτόμαστε , άμα δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το χέρι που έχουμε εξασκήσει να τα κάνει ,είναι πρακτικώς αδύνατο να τα κάνεις με το άλλο.
Απλά παραδείγματα θα σας πείσουν.
Προσπαθήστε να σκουπιστείτε στην τουαλέτα με το άλλο χέρι από αυτό που αυτόματα χρησιμοποιείτε και μία στις δύο φορές θα σας πέσει το κωλόχαρτο από το χέρι άσε που θα έχετε και πρόβλημα να πετύχετε επακριβώς την θέση της κωλοτριπίδας .
Επίσης προσπαθήστε να βουρτσίστε τα δόντια σας χωρίς να πληγιάσετε τα ούλα σας με την οδοντόβουρτσα ,η προσπαθήστε να βιδώσετε μια βίδα .
Θα διαπιστώσετε λοιπόν ότι η δυσκολία είναι τεράστια.Επειδή λοιπόν δεν πάσχω από BIID δηλαδή Διαταραχή Σωματικής Ταυτότητας και Αρτιότητας (Body Identity Integrity Disorder) σαν την αγγλίδα Σουζαν Σμίθ που φρόντισε να κάνει κρυοπάγημα στο πόδι της και της το έκοψαν ( γιατί λαχταρούσε να δει τον εαυτό της χωρίς πόδια !!! ) , επιθυμώ διακαώς να πάψει να με πονάει σε κάθε κίνηση το χεράκι μου και δηλώνω ευθαρσώς και εν γνώσει των συνεπειών της γκρίνιας από την σύζυγο ότι ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΚΛΑΔΕΜΑ!

Οι έλαφροί άς με λέγουν έλαφρόν * Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ

Έχοντας μια φορά τον υπέρτατο κριτή πάνω από το κεφάλι μου (όχι το θεό, την γυναίκα μου εννοώ !) να διαβάζει τι γράφω, την ακούω να αναφωνεί με μία φωνή αντίστοιχη με αυτή που άκουσε ο Λάζαρος από τον τάφο του και πετάχτηκε έντρομος επάνω ,–μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά που γράφεις ;
Οπότε και εγώ έψαξα και βρήκα από το αρχείο μου αυτό το κείμενο του αγαπημένου της ποιητή και την κατατρόπωσα.
Δυστυχώς δεν έχω γράψει από πού το έχω κόψει αρκετά χρόνια πριν, και το κείμενο που το συνοδεύει με υπογραφή Γ.Π.Σ., αναφέρει ότι είναι ανέκδοτο αλλά πρόκειται να δημοσιευθεί σε ειδική έκδοση του Αρχείου του Καβάφη από τον «Ίκαρο».
Ο Καβάφης το έχει γράψει σε ηλικία 45 ετών και έχει ημερομηνία 16-10-1906

Το ξέρω, που για να επιτύχη κανείς στη ζωή και για να εμπνέει σεβασμό, χρειάζεται σοβαρότης. Κι’ όμως, μου είναι δύσκολο να είμαι σοβαρός και δεν εκτιμώ την σοβαρότητα.
Άς εξηγηθώ καλύτερα. Με αρέσει στα σοβαρά μόνον η σοβαρότης ,δηλ.1/2 ώρα, η μια ώρα ,η δύο η 3 ώρες σοβαρότητα την ημέρα. Συχνά βέβαια και σχεδόν ολόκληρη μέρα σοβαρότητα.
Άλλιώς, με αρέσουν τα χωρατά ,η αστειότης ,η ειρωνεία η τα ευφυή λόγια, το χαμπαγκάρισμα (humbugging)**.
Άλλα δεν κάνει.
Δυσκολεύει τες δουλειές.
Διότι ,ως επί το πλείστον έχεις να κάνεις με ζευζέκηδες*** και αμαθείς. Αυτοί δε είναι πάντοτε σοβαροί. Μούτρα σέρια**** ζωωδώς. που να αστιευθούν. αφού δεν καταλαβαίνουν. Τα σέρια**** μούτρα τους είναι αντικατοπτρισμός. Όλα τα πράγματα είναι προβλήματα και δυσκολίες για την αγραμματοσύνη τους και για την κουταμάρα τους ,γιαυτό σαν βώδια και σαν πρόβατα (τα ζώα έχουν σοβαρότατες φυσιογνωμίες) είναι περιχεμένη επάνω στα χαρακτηριστικά τους η σοβαρότης.
Ο αστείος άνθρωπος γενικώς περιφρονείται ,τουλάχιστον δεν λαμβάνεται υπ΄ όψιν σημαντικά ,δεν εμπνέει πολλήν πεποίθησιν.
Γι’ αυτό κι’ εγώ καταγίνομαι στους πολλούς να παρουσιάζω σοβαρή όψη. Ηύρα πως μεγάλως με διευκολύνει τες υποθέσεις μου.Εσωτερικώς γελώ και αστειεύομαι πολύ.

Δεν χρειάζεται να σας πω το πόσο συμφωνώ με τον μεγάλο Αλεξανδρινό.


*Η αρχή του ποιήματος «Βυζαντινός άρχων ,εξόριστος στιχουργών»
**Humbugging=μπουρδολογία
***ζευζεύκης=(τουρκ) ο μωρός, ο ανόητος, ο ελαφρόνους.
****Σέρια= προφανώς είναι εξελληνισμένο το σοβαρός από τα αγγλικά (serious)

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ

Όλοι μας έχουμε μάθει 3 πράγματα στο σχολείο για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Αν όμως ρωτάγατε ένα κάτοικο της για αυτήν, θα σας κοίταζε κατάπληκτος γιατί δεν θα την είχε ακούσει!
Απλά γιατί οι ίδιοι δεν την έλεγαν Βυζαντινή αλλά Ρωμαϊκή.
Το Βυζάντιο ήταν μια μικρή πόλη που είχε κτίσει το 657 πχ ο Βύζας από τα Μέγαρα στην περιοχή του Κερατίου. Σε αυτή τη θέση ο Μέγας Κωνσταντίνος το 324 μχ έφτιαξε την «δευτέρα Ρώμη» ,η οποία ήδη από το 381 έγινε η Νέα Ρώμη και τελικά από το όνομα του ιδρυτή της ονομάστηκε Κωνσταντινούπολη.
Έκτοτε λοιπόν στη χιλιόχρονη ιστορία του το κράτος είχε το όνομα «ρωμαϊκόν» η «Ρωμαίων κράτος» η «Ρωμαίων Πολιτεία» η «βασιλεία» η μερικές φορές και «Ρώμη» ιδίως στα νομικά κείμενα.
Επίσης ο όρος «Ρωμανία» ήταν σε χρήση για την αυτοκρατορία αλλά ορισμένες φορές οι μεν δυτικοί τον χρησιμοποιούν για να το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας ,ενώ οι Βυζαντινοί για την Μικρά Ασία και την Θράκη.
Διακρίνουμε 3 ιστορικές μεταβολές του κράτους, από εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος της Ανατολής με λατινική παιδεία στην αρχή, μεταβάλλεται σε εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής στην ακμή του, και καταλήγει να μεταβληθεί σε ορθόδοξη ελληνική πολιτεία στο τέλος της ζωής του.
Από τότε λοιπόν έμεινε ο όρος Ρωμιός και Ρωμιοσύνη που έγιναν συνώνυμα του Έλληνα
Τότε από που μας προέκυψε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ;
Αρχικά οι μεν Γάλλοι ιστορικοί χρησιμοποιούσαν τον όρο Ελληνική Αυτοκρατορία του Μεσαίωνος ενώ στις Αγγλοσαξονικές χώρες χρησιμοποιούσαν τον όρο «ύστερο η μεταγενέστερο ρωμαΐκό κράτος»
Ό όρος Έλλην όμως κατά τους μέσους χρόνους είχε ταυτιστεί με την ειδωλολατρία ,ενώ επίσης ο όρος Ελλάς αφορούσε το« θέμα της Ελλάδος» με συγκεκριμένη διοικητική και γεωγραφική περιοχή.
Ηδη από τον 9ο αιώνα αρχίζει στη Δύση να γίνεται συστηματικότερη χρήση του όρου Γραικοί για όλη την αυτοκρατορία για να οικειοποιηθούν στο φραγκικό κράτος τον ευρύτερη έννοια των ονομασιών Ρωμαίοι και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Έτσι με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf του Corpus Byzantinae Historiae( 1562) με έργα Βυζαντινών ιστορικών αρχίζει ουσιαστικά η χρήση του όρου Βυζάντιο και Βυζαντινή Αυτοκρατορία και από τον 17ο πλέον αιώνα επικρατεί στην διεθνή βιβλιογραφία.

ΓΜΤ, ΧΘΕΣ ΠΕΤΑΞΑ 1000 ΕΥΡΩ!

Όπως σας έχω πει βρίσκομαι στη Κρήτη και αντί να ασχολούμαι με culture ασχολούμαι με agriculture δηλαδή με το κλάδεμα.
Χθες λοιπόν κλάδεψα τη μοναδική ελιά που έχω σε ένα περιβόλι και πέταξα τα κλαδιά με τα φύλλα στο σωρό με τα υπόλοιπα.
Οπότε σήμερα τι βλέπω στην τηλεόραση;
Ότι πουλάνε τα 100 γραμμάρια φύλλων ελιάς 4 ευρώ(! ) για θεραπεία κάθε νόσου και κάθε μαλακίας. Και εγώ να έχω πετάξει ασυλλόγιστα τουλάχιστον 1000 ευρώ σε φύλλα.
Βέβαια καμία νόσο δεν θεραπεύουν ακόμα δε περισσότερο καμία μαλακία αλλά έμενα τι με νοιάζει;
Δυστυχώς δεν είχα δει την άκρως επιστημονική εκπομπή της κ Δρούζα από την οποία ξεκίνησαν όλα.
Ας είναι καλά η γυναίκα και τα κανάλια που δημιούργησαν την νέα υστερία με τα φύλλα ελιάς.
Τώρα αν σκοτώθηκαν τα δύο αδέλφια για το αν θα δώσουν ή όχι το ζουμί της ελιάς στον καρκινοπαθή αδελφό τους είναι μεν δυσάρεστο αλλά τι να γίνει αυτά έχουν οι επιστημονικές αντιζηλίες.
Από αύριο θα ρημάξω τις ελιές της περιοχής και θα γράψω και στο διαδίκτυο καμία 20 μαρτυρίες καρκινοπαθών που θα λέω ότι αντί να πεθάνουν ετοιμάζονται για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου αφού ήπιαν το ζουμί της ελιάς.
Δόξα τω Θεώ η ευπιστία και η αφέλεια του κοσμάκη μου έδωσαν την δυνατότητα στο παρελθόν να τα κονομήσω πρώτα με την μεγάλη ευκαιρία του νερού του Καματερού.
Είχαμε τότε και τα ΝΕΑ που μας στήριξαν πλήρως στην θεραπεία κάθε μορφής καρκίνου.
Και επειδή είμαι τίμιος άνθρωπος εγώ τότε ,με το νερό του Καματερού, στο βυτιοφόρο έβαζα νερό από την Ούλεν, καθαρό, και όχι σαν μερικούς άλλους απατεώνες που έβαζαν από όπου έβρισκαν. Και δεν εκμεταλλευόμουνα τον κοσμάκη γιατί και τα δοχιάκια που το έβαζαν μέσα τους τα πουλούσα με ελάχιστο κέρδος.
Με τα λεφτά που έβγαλα τότε με το νερό του Καματερού και με κάτι λίγα μετά με το καβροζούμι που και αυτό θεράπευε τον καρκίνο ,γιατί αυτή κυρίως η θεραπεία πουλάει, άνοιξα γραφείο ταξιδιών το οποίο όμως φυτοζωούσε μέχρι που ήρθε η άλλη μεγάλη ευκαιρία .
Δόξα τω Θεώ λοιπόν, πάλι η άκρως ποιοτική και επιστημονική μας τηλεόραση, πληροφόρησε τον κόσμο για την νέα θεραπεία του καρκίνου με τον πράσινο σκορπιό.
Ευτυχώς που η θεραπεία δεν ήταν με πράσινα άλογα γιατί στην Ελλάδα δεν θα έπιανε εύκολα λόγω της κακής φήμης που έχουν.
Ο πράσινος όμως σκορπιός, που κανένας στην Ελλάδα δεν τον ήξερε, ήρθε και έδωσε νέα ώθηση στην θεραπεία του καρκίνου που βέβαια δεν θα την περιμένουμε να έρθει από τα αντικαρκινικά και τα άλλα νοσοκομεία.
Οπότε πάλι εμείς στην πρωτοπορία των πρωτοποριακών θεραπειών στέλναμε στην Κούβα κάθε μέρα από ένα τσάρτερ γεμάτο με ασθενείς και συγγενείς.
Το τι ευχαριστίες και συγχαρητήρια πήραμε από τους Κουβανούς δεν λέγεται.
Και ότι θέλετε από εμάς, και τι να σας στείλουμε και ένα σωρό από λόγια από έργα τίποτα.
Τι να περιμένεις από παλιοκομμουνιστές, μια δίμετρη κουβανέζα ζητήσαμε να μας στείλουν για να συνεννοούμαστε, και τα κομμουνιστικά γομάρια μας έστειλαν ένα μαντράχαλο σαν τον Τσε Γκεβάρα.
Αντί να πηδήξουμε εμείς καμιά Κουβανέζα μας πήδηξε αυτός την γραμματέα του γραφείου μας.
Τέλος πάντως όλα αυτά περασμένα ξεχασμένα.
Τώρα πλέον μια και βγήκε και ο Κρεμαστινός και είπε ότι οι ελιές έχουν μία ουσία που είναι ευεργετική στην καρδιακή λειτουργία ανοίγεται μπροστά μας νέον πεδίον δόξης λαμπρόν.
Με τα φύλλα θα θεραπεύεται όχι μόνο ο καρκίνος αλλά και οι καρδιοπάθειες.
Προβλέπω βέβαια ότι θα μας πολεμήσουν οι γιατροί που πιστεύουν ότι αυτοί και μόνον αυτοί ξέρουν να θεραπεύουν την κάθε μορφή καρκίνου και μάλιστα με διαφορετικά φάρμακα για τον κάθε ιστολογικό τύπο καρκίνου .
Αλλά εμείς απτόητοι θα συνεχίσουμε για τον ιερό σκοπό της θεραπείας των ασθενών και τον εξ ίσου ιερό σκοπό της κονόμας και της αρπαχτής μέχρι να πεθάνουν οι πρώτοι θεραπευμένοι και να ξεφτίσει και αυτή η ιστορία.
Αρκετά έγραψα, φεύγω τώρα για να πάω ν α μαζέψω φύλλα!

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΒΛΙΟ

Πριν από λίγες μέρες στην κεντρική αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του καθηγητού της Νευρολογίας ,στο ίδιο Πανεπιστήμιο, Δημήτρη Βασιλόπουλου Ιατρική Εκπαίδευση:το πλαίσιο, η μεθοδολογία η πράξη.
Εάν γράφω για το βιβλίο αυτό δεν είναι γιατί ο Βασιλόπουλος είναι στενός μου φίλος από αμνημονεύτων χρόνων , ούτε γιατί είναι ένα βιβλίο γενικότερου ενδιαφέροντος.
Γράφω γιατί το βιβλίο αυτό διακρίνεται για δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι ότι ενώ ασχολείται με ένα εξειδικευμένο θέμα που αφορά την ιατρική εκπαίδευση, προπτυχιακή και μεταπτυχιακή, δίνει και στον μη ειδικό αναγνώστη να αντιληφθεί τα προβλήματα που έχει αυτή ειδικά ,αλλά και κάθε άλλη εκπαίδευση, τους στόχους που πρέπει να εξυπηρετεί, και τον κατάλληλο σχεδιασμό του προγράμματος εκπαίδευσης, το σύστημα αξιολόγησης εξεταζόμενου και εξεταστού, αλλά και την εφαρμογή στην πράξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Η σύνταξη ενός τέτοιου βιβλίου δείχνει ότι μέσα στην πνευματική μιζέρια που μας περιβάλλει υπάρχουν ευτυχώς άνθρωποι που δεν αρκούνται απλά σε μία αξιοπρεπή και σωστή εκτέλεση της δουλείας τους.
Ο Βασιλόπουλος θα μπορούσε να αρκεστεί στα τυπικά καθήκοντα του καθηγητή ,που κατά την γνώμη των φοιτητών του επιτελεί άψογα, στο υψηλής στάθμης βιβλίο Νευρολογίας που έχει γράψει όπως και στις ερευνητικές του εργασίες ιδίως στην Γενετική του Νευρικού συστήματος που είναι και το PhD του.
Όμως η Ιατρική Εκπαίδευση είναι από τα θέματα που από αρκετά χρόνια τον απασχολούν και η διοργάνωση ειδικών σεμιναρίων με αυτό το αντικείμενο ,ένα από τα οποία έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν, ήταν από τις αγαπημένες του ασχολίες
Το βιβλίο λοιπόν αυτό αποτελεί το επιστέγασμα μιας μακρόχρονης ,χρονοβόρας και κουραστικής ενασχόλησης με τα προβλήματα της ιατρικής εκπαίδευσης, που έχει όμως σαν αποτέλεσμα την προσωπική ικανοποίηση του συγγραφέα όταν βλέπει το πνευματικό του παιδί ολοκληρωμένο.
Βρισκόμαστε μαζί όταν πήρε στα χέρια του το πρώτο έτοιμο βιβλίο και μοιραστήκαμε μαζί την ίδια χαρά διαπιστώνοντας το άρτιο εκδοτικό αποτέλεσμα.
Τα όσα έχω γράψει δεν θα ενδιέφεραν ένα ευρύτερο κοινό αν δεν υπήρχε και το δεύτερο στοιχείο , εξ ίσου ενδιαφέρον για το οποίο διακρίνεται το βιβλίο αυτό.
Και αυτό είναι η σύνδεση ενός εξειδικευμένου κειμένου με την τέχνη.
Ξεκινώντας από το εξώφυλλο που το σχεδίασε ένας πολύτιμος συνεργάτης του στη Κλινική στο Αιγηνήτειο ο νευρολόγος Μάριος Πάνας, το οποίο και σε προδιαθέτει ευχάριστα για το περιεχόμενο, ανοίγεις ένα βιβλίο που διαθέτει μια πλούσια εικονογράφηση από 55 έργα τέχνης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Τα έργα όμως τέχνης δεν αποτελούν απλά διακοσμητικά στοιχεία για το βιβλίο αλλά δίνουν την αίσθηση ότι σχεδιάστηκαν για το παρακείμενο κείμενο για να το ενισχύσουν η να το σχολιάσουν.
Χαίρεται λοιπόν κανείς να διαπιστώνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ταιριάξουν αρμονικά τον ιατρικό λόγο με την τέχνη γιατί βέβαια διαθέτουν και την αντίστοιχη παιδεία.
Εκτός όμως από την παιδεία χρειάζεται και μεράκι και αυτό το βιβλίο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως το μεράκι γίνεται πραγματικότητα.
Το βιβλίο είναι εκτός εμπορείου και θα μοιραστεί δωρεάν στους ασχολούμενους με το αντικείμενο του.
Ένας πυρήνας του περιεχομένου του βιβλίου υπάρχει εδώ

ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

Μανουήλ Πανσέληνος. Ο Άγιος Ιωάννης υπαγορεύει την Αποκάλυψη.(λεπτομέρεια).14ος αιώνας. Ιερός Ναός Πρωτάτου .Αγιον Όρος.

Peter Bruegel ο Πρεσβύτερος.Η παραβολή των τυφλών.(1525-1569)

M.Chagall.Πάνω από την πόλη (1915)

P.Picasso. Γυναικείο πορτρέτο (1936).The Picasso estate.

Guilbert and George. Χλευάζοντας (1991).Πινακοθήκη Άντονυ ντ’Οφεν .Λονδίνο.

Μάθημα Ανατομίας .Τοιχογραφία 4ου αιώνα από την κατακόμβη της Λατίνης οδού.

ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΟΖΑΝΟΥΝ!

Σύντεκνοι

Οψές έγκαψα * απ΄την Αθήνα τσε βρίσκομαι στην λεβεντοζέννα Κρήτη.
Θα μείνω επαέ για 15-20 μέρες.
Θα κάνω vacances d’ hiver ,που λένε κάτι γάλλοι τουρίστες που έρχονται έπαε το καταχείμωνο.
Βέβαια δεν κατέω ίντα ‘ναι ακριβώς αυτές οι vacances d’ hiver γιατί δεν τους έχω δει να κλαδεύουν δέντρα όπως έχω σκοπό να κάνω εγώ.
Μόνο που , επαέ δεν έχω DSL γραμμή τσέ για να διαβάσω μερικά μπλόγκ σαν εκιά πούχετε βάλει μαντινάδες ,θα μου βγαίνει η πίστη.
Ιντα διάβαζα στη φυλλάδα σήμερα, τι κουζουλάδες έκανε εκιό το φαλακρό κοπέλι από την λεβεντομάνα που άμα το βλέπω στη τηλεόραση λέω μέσα μου με καμάρι-θωρώ το και χαρώ το το κρητικό μας κοπελάτσι;
Έστειλε γραφή τσι Εγγλέζοι να μην πουλήσουν τα μπακίρια εκιών των τρισκατάρατων των βασιλιάδων που είδαμε και πάθαμε να τσι στείλουμε στον αγύριστο.
Μωρέ δεν ήταν εκιός ο κορακοζώητος λεβεντοπατέρας τσι Ντόρας που οι τροζοί ** οι Αθηναίοι τονε λένε γκαντέμη, πρωθυπουργός, που είχε υπουργάρα όταν ήταν ακόμη κοπελάτσι ο Βουλγαράτσης, που είπε σε κιό τον χαμένο τον Κοκό πάρε ότι θες από επαέ και άμε στο καλό;
Τσε τώρα θα βουτήξουμε από τον κάρδα*** τσι Εγγλέζους να τσι πούμε φέρτε πίσω ούλα τα μπακίρια που σαν λεβέντες ,τσε με μπέσα κρητική ,τα δώκαμε τσι βασιλιάδες;
Δεν φανταζόμουνα ποτές όταν καμάρωνα στο χαζοκούτι τον σύντεκνο τον φαλακρό να εξηγεί με τόσα σχέδια ίντα έκανε με τσι υποκλοπές των τηλεφώνων, ότι τώρα θα μας ρεζιλέψει παίρνοντας πίσω τον λόγο του με τα τζετζερέδια του Κοκού.
Τον θωρούσα οψές στην τηλεόραση να κάνει τον καμπόσο τσι Εγγλέζοι πέμποντας τους ένα φιρμάνι με το οποίο ομως αυτοί σκουπίσανε τον κώλο τους τσε κάνανε την δημοπρασία.
Βγήκε τσε κιός ο Πελοποννήσιος , ο προηγούμενος στο υπουργείο Πολιτισμού, και την έμπηξε του δικού μας κοπελιού λέγοντας :
Θα ήθελα να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Με ότι κάνουμε πρέπει να υπηρετείται το δημόσιο συμφέρον και όχι μόνο η δική μας προσωπική εικόνα.
Μωρέ δεν ντρέπεται ο Παλιοελλαδίτης να λέει ζα το κοπελάτσι μας τούτες σες τσι κουζουλάδες.
Ξεχάσαμε τις πομπές του με τσι μηνύσεις που είχε κάνει πριν να γίνει υπουργός τσε μετά δεν κατείχε ίντα να κάνει τσε πώς να τα πάρει πίσω;
Ίντα κατάφερε μωρέ το κοπέλι μας με το κωλόχαρτο που έπεμψε τσε τον έγραψαν οι κωλοεγγλέζοι και κιντύνεψε να γκρουφτεί**** απ΄ το ρεζίλι ;
Να τον βλέπουνε στην τηλεόραση ούλοι, τσε να τεντώνουνε τις πασούλες***** τους με τα δάκτυλα ανοικτά τσε να λένε διάλε τσ΄ απολιμάρες σου κουζουλέ ,πήγες για μαλλί και φαλακρός παρέμεινες!

Ο σύντεκνος απ΄ την Κρήτη.

* έγκαψα= έφυγα
** τροζοί= τρελλοί
*** κάρδας= λαιμός
**** γκρουφτεί=πνιγεί
*****πασούλες=παλάμες

ΑΡΑΓΕ… ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΚΕ Ο ΜΠΟΣΤ;

Στα νεκροταφεία βρίσκει κανείς μερικούς οι οποίοι είχαν την αίσθηση του χιούμορ και έγραψαν στον τάφο τους επιγραφές όπως μία στο Α΄ Νεκροταφείο που γράφει, και πολύ σωστά, Αν δεν σου αρέσει φτιάξε εσύ καλύτερο!Όμως η καταπληκτικότερη επιγραφή που ίσως να αποτέλεσε και έμπνευση για τον Μποστ να γράψει την -Απολεσθείς κόρη- είναι μια ποιητική επιγραφή που έγραψε ένας πονεμένος πατέρας και σύζυγος ο οποίος άθελα του έφτιαξε ένα αριστούργημα μαύρου χιούμορ.

Ο τάφος είναι στο Ελληνικό Νεκροταφείο της Αλεξάνδρειας και γράφει

ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΟΠΗΝ ΙΔΟΜΕΝΕΩΣ ΒΙΤΩΡΗ
ΓΕΝΝΗΘΕΙΣΑΝ ΤΩ ΕΤΕΙ 1830
ΚΑΙ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΑΝ ΤΩ 1866

Εις αυτήν την στήλην στήτε, τραγικά χαράττει όσα
ουδεμία βίβλος γράφει, ουδεμία λέγει γλώσσα.

Εις το κάλλος Αφροδίτη, σώφρων ως η Πηνελόπη ,
εφ’ αμάξης εις συζύγου τα πλευρά πολυδυστήνου
και μετά ωραίου βρέφους έρωτος ενδεκαμήνου
έβαινεν η Καλλιόπη.

Αφηνίασαν οι ίπποι ότε ήλθον εις τον Νείλον
το όχημα μετά του ζεύγους εις τα ρεύματα εχάθη
σύρον και γονείς και τέκνον εις του ποταμού τα βάθη,
φωλεάν των κροκοδείλων.

Είς το ύδωρ μετ’ ολίγον επεφάνη όλος θάρρος
ο Ιδωμενεύς Βιτώρης …Εις την μίαν του αγκάλην
εγκολπούτο το παιδίον, την συμβίαν εις την άλλην,
πλήν τον βύθιζε το βάρος.

Απεπνίγοντο συνάμα και οι τρείς ,αλλ’ απεσπάσθη
κράζουσα η Καλλιόπη:«Μη εμέ το τέκνον κράτει !»
και από το κύμα μήτηρ, σύζυγος τρυφερωτάτη
δια πάντα εσκεπάσθη.

Από τους ριφθέντας τότε είς τον Νείλον Αιγυπτίους
ο Ιδομενεύς εσώθη το ζών νήπιον βαστάζων
και «Που είσαι,ω φιλτάτη, που με άφησες !»φωνάζων
και ιδρώτας χύνων κρύους.

Απεσκότισεν τον νούν του στιγμιαίον λύπης νέφος
και αρνούμενον το βρέφος να θηλάσει μαστόν ξένον
εμαράνθη κατ΄ ολίγον εις κλαυθμούς το όρφανεμένον
και απέθανεν το βρέφος,

Και ο θρήνος του συζύγου πώποτε δεν διεκόπη.
έρχεται παρά τον Νείλον μετά τόσα μακρά έτη
και φωνάζει «Καλλιόπη !»και ο Νείλος ηχεί έτι
«Καλλιόπη ! Καλλιόπη!»

Εις αυτήν την στήλην στήτε, ήτις δείχνει τα εδάφη
όπου η πνιγείσα μήτηρ και το τέκνον της ετάφη.

ΤΑ ΑΛΛΑ  "ΘΑΝΑΤΕΡΑ" ΠΟΣΤ

ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ….

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ «ΘΑΝΑΤΕΡΑ» ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΚΟΜΑ ΤΑΦΟΙ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ