ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Η εβδομάδα πριν την δικτατορία είναι από αυτές που έχουν χαραχτεί έντονα στην μνήμη μου.
Στις 17-4-1967 όλη η νεολαία της Αθήνας βρισκόταν μαζεμένη στο γήπεδο του Παναθηναϊκού για να βρεθεί στην πρώτη μεγάλη συναυλία που θα γινόταν στην Ελλάδα με ένα συγκρότημα ήδη επαναστατικό από τότε, τους Ρόλλινγκ Στόουνς!
Ήδη η φήμη τους για επεισοδιακές συναυλίες είχε δημιουργήσει ένα μύθο που τον επιβεβαίωναν τα πρόσφατα επεισόδια που δημοσίευαν οι εφημερίδες.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 14-4-1967

.

Μπαίνοντας λοιπόν στο κατάμεστο γήπεδο το πρώτο πράγμα που έκανε εντύπωση, στα παρθένα μέχρι τότε από τέτοιες διοργανώσεις μάτια μας, ήταν τα τεραστίων διαστάσεων μεγάφωνα ,σαν δίφυλλες ντουλάπες, τοποθετημένα γύρω γύρω στο γήπεδο προς τις κερκίδες.
Το δεύτερο ήταν η αστυνομοκρατία που υπήρχε.

Η κυβέρνηση μέσα στο εκρηκτικό πολιτικό κλίμα που επικρατούσε τότε, είχε κινητοποιήσει όλη την αστυνομική δύναμη της Αθήνας και είχε βάλει από ένα αστυνομικό όρθιο σε κάθε σειρά κερκίδων σε όλα τα σκαλοπάτια, οι οποίοι δεν επέτρεπαν σε κανένα ούτε να σηκωθεί να χορέψει στις κερκίδες! Στον χώρο του γηπέδου δεν επέτρεπαν να μπεί κανείς.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 18-4-1967

.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ αναφέρει 1000 αστυνομικούς για 6000 θεατές και προφανώς επειδή δεν είχε στείλει δημοσιογράφο να την παρακολουθήσει μιλάει για 3ωρη συναυλία και για θεατές που όρμησαν στο συγκρότημα !

Λίγο μετά την αρχή της συναυλίας, όταν είχε αρχίσει να ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα με το Satisfaction, ο Μικ Τσάγγερ πήγε να μοιράσει τα κόκκινα ,άρα κομμουνιστικά!, τριαντάφυλλα από μια ανθοδέσμη που του είχαν δώσει, στο κοινό, οι αστυνομικοί που ήσαν στο γήπεδο του έριξαν μερικές ψιλές και έτσι διακόπηκε η συναυλία γιατί αμέσως, όπως ήταν φυσικό, αποχώρησε.
Επακολούθησε πανδαιμόνιο και επεισόδια έξω από το γήπεδο που η φιλοκυβερνητική τότε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τα περιορίζει σε δύο φωτοβολίδες .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 18-4-1967

.

Βέβαια στην λεζάντα της φωτογραφίας του συγκροτήματος, με τα σαφώς κατεβασμένα μούτρα τους, την άλλη μέρα, αναφέρει για 20λεπτη συναυλία και μόνο σε ένα σχόλιο την μεθεπομένη αναγράφεται το ξύλο που έφαγε ο Μικ Τζάγκερ από τους αστυνομικούς.

Ο δε συντάκτης της λεζάντας ήταν τόσο πολύ κατατοπισμένος για την περιοδεία του συγκροτήματος που τους ξαναστέλνει στην Βαρσοβία που η ίδια εφημερίδα πριν μόλις 4 μέρες ,είχε δημοσιεύσει ανταπόκριση από την εκεί συναυλία!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 18-4-1967

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19-4-1967

.

Ύστερα από 2 μέρες ,στις 19-4-1967 γίνεται μια τελείως διαφορετική, αλλά εξίσου σημαντική συναυλία, που την παρακολουθώ όρθιος σε ένα φίσκα από φοιτητές ΚΕΝΤΡΙΚΟ ,όπου η Φαραντούρη τραγουδά τα ακυκλοφόρητα μέχρι τότε Νέγρικα του Λοϊζου, και για πρώτη φορά ακούω κατάπληκτος ένα άγνωστο μου μέχρι εκείνη την μέρα Σαββόπουλο, να τραγουδά μεταξύ των άλλων, την θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, τραγούδι ποταμό, έξω τελείως από τα μέχρι τότε συνήθη ακούσματα μας και αισθάνομαι ότι αυτός ο τραγουδοποιός θα με συνοδεύει για πάντα στην υπόλοιπη ζωή μου,όπως και έγινε .
Έτσι από τότε ανήκω και εγώ στους φανατικούς του και μπορώ να καταλάβω τι εννοεί όταν τραγουδάει για μας: :
εμείς του 60 οι εκδρομείς απόμακροι εξαρχής

εκτός παραδομένου κόσμου εμείς,

ανήλικοι διαρκώς, μα κι απ’ το καθεστώς

αμόλυντοι ευτυχώς.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19-4-1967

.
Το κύριο θέμα των ημερών στις εφημερίδες και τον κόσμο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, είναι ο κίνδυνος να γίνει δικτατορία οπότε μετά την συναυλία πάμε με την παρέα μου στο Σύνταγμα στου Παπασπύρου, εκεί που σήμερα είναι τα Mc Donald’s και τους κάτω μια πλήρη πολιτική ανάλυση μέχρι αργά την νύχτα γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία !

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19-4-1967

.
Νωρίς το πρωί της 21-4-1967 έρχεται ο πατέρας μου και με ξυπνάει λέγοντας μου μονολεκτικά: Την έκαναν!Το πατρικό μου ήταν στο κέντρο της Αθήνας δύο τετράγωνα από την Ακαδημίας.
Ντύνομαι βιαστικά και κατεβαίνω προς το κέντρο για να δω τι γίνεται εκεί, γιατί τα τηλέφωνα έχουν κοπεί, σίγουρος ότι θα έχει μαζευτεί πολύς κόσμος που θα διαδηλώνει ενάντια στην δικτατορία.
Μερικά παιδιά στην Διδότου παίζουν μπάλα ,αφού δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, και στο Πανεπιστήμιο φοιτούν πια τανκ και φαντάροι που δεν επιτρέπουν να κατέβεις πιο κάτω από την Πανεπιστημίου. Το ίδιο γίνεται και στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας που δεν επιτρέπουν να την διασχίσεις.
Οι δημοκρατικοί πολίτες, που δεν θα άφηναν τον φασισμό να περάσει, έχουν κάτσει στα σπίτια τους ή κρύβονται και ο κόσμος είναι αραιός στους δρόμους και πολύς στα μπακάλικα (δεν υπήρχαν ακόμα σουπερμάρκετ!)
Γυρίζω απογοητευμένος στο σπίτι μου και προσπαθούμε με τον πατέρα μου να πιάσουμε κανένα σταθμό στα βραχέα να μάθουμε τι γίνεται.
Το πρώτο διάγγελμα της χούντας που κατέληγε :Ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Ταμέλη μας δημιουργεί την απορία ποιος είναι αυτός ο Ταμέλης που δεν τον έχουμε ξανακούσει ποτέ μας.
Βέβαια μετά από 2-3 φορές που την ακούσαμε καταλάβαμε ότι λέει :Ο Πρόεδρος της κυβερνήσεως ,Τα μέλη χωρίς να αναφέρει τα ονόματατων πραξικοπηματιών !

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 25-4-1967

.Την επόμενες μέρες κατεβαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας μας έρχεται ταμπλάς!
Ένας αστυφύλακας είναι εγκατεστημένος στην είσοδο!
Για κακή μας τύχη στο από κάτω διαμέρισμα έμενε ο νέος υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Χούντας!
Όπως έλεγε ο μακαρίτης ο ψιλικατζής, που το κατάστημα του ήταν δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας, όταν ήρθε το υπουργικό αυτοκίνητο να τον πάρει :αυτός δεν μπήκε μέσα, αλλά ήταν σαν έδωσε βουτιά στο πίσω κάθισμα!Τον Νοέμβριο του 1967 (1-11-67) γίνεται υπουργός Δικαιοσύνης και μετά από μια τοποθέτηση βόμβας στο ταμείο Νομικών (30-11-67), που είχε αποτέλεσμα να σκοτωθεί μια κοπέλα, αποκτήσαμε δύο αστυνομικούς στην είσοδο!

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1-12-1967

.

Πάντως αυτό που έχει ενδιαφέρον και είναι και ενδεικτικό της ηθικής υπόστασης των ανθρώπων της χούντας είναι το θέαμα που μπορούσε να δει κανείς σχεδόν καθημερινά το πρωί στην είσοδο της πολυκατοικίας τον πρώτο μήνα που αποκτήσαμε υπουργό.
Νωρίς το πρωί ερχόταν ένας πάπαρδος και στηνόταν να περιμένει να δει τον υπουργό πριν να φύγει για το υπουργείο.
Στην αρχή ο αστυφύλακας του έδινε από σεβασμό την μοναδική καρέκλα που υπήρχε στο θυρωρείο, αλλά μετά από μερικές φορές έχοντας βαρεθεί να τον έχει μπάστακα κάθε πρωί εκεί, έμενε καθισμένος στην καρέκλα οπότε ο παπάς σήκωνε αναγκαστικά τα ράσα και καθόταν στα σκαλάκια δίπλα στο ασανσέρ.
Μετά τις 14-5-1967 τον χάσαμε αλλά μάθαμε και ποιος ήταν από τις εφημερίδες!

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 14-5-1967

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 18-5-1967

.
Ήταν ο νέος αρχιεπίσκοπος ο Ιερώνυμος, μέχρι τότε αρχιμανδρίτης, καθηγητής της θεολογικής σχολής Θεσσαλονίκης, πρωθιερέας των Ανακτόρων, που όλο αυτόν τον καιρό φρόντιζε μέσω του υπουργού να ξηλώσει τον τότε αρχιεπίσκοπο για να γίνει από Ισνογκούτ Χαλίφης!

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΘΕΟΣΕΒΟΥΜΕΝΟΥ ΑΜΝΟΥ

Γεννήθηκα μέσα σε ένα στάβλο που η θρησκευόμενη μάνα μου ήθελε να τον ονομάζουμε φάτνη. Μόλις γεννήθηκα με βάφτισε Χρήστο και σαν άλλος άγιος Ιωάννης Πρόδρομος είπε στα γύρω πρόβατα «ίδε ο αμνός του Θεού» (Ιω. α’ 37).
Πατέρα δεν γνώρισα γιατί η φιλανθής μάνα μου επέμενε ότι ήταν παρθένος και η σύλληψη μου ήταν αποτέλεσμα ενός μπερμπάντη κρίνου που της άρεσε να τον μυρίζει .
Βέβαια στο κοπάδι μπάσταρδο με ανέβαζαν μπάσταρδο με κατέβαζαν και αν δεν επενέβαινε εκείνος που μας φρόντιζε, που η μάνα τον αποκαλούσε με θαυμασμό ο καλός μας ποιμένας ,θα τους είχα σπάσει στο ξύλο.
Ο καλός μας ποιμήν, που όλοι οι άλλοι εκτός από την μάνα μου τον φώναζαν τσοπάνη, μας πήγαινε κάθε μέρα να βοσκήσουμε φρέσκο χορταράκι.
Ο δικός μας ο ποιμένας πάντως ήταν ένας ευχάριστος μουσικόφιλος τύπος με μία κάπα που μου θύμιζε την μάνα μου πριν να την κουρέψουν και είχε και ένα τρανζιστοράκι με το οποίο άκουγε τραγούδια που του προκαλούσαν κάθε τόσο επιφωνήματα ενθουσιασμού ιδίως όταν άκουγε κάτι τραγουδίστριες που του άρεσαν.
Άμα άκουγε πχ μια τραγουδίστρια με το όνομα Άντζελα φώναζε:Αιι,μανάρ΄μ συ΄σαι καλύτερη από προβατίνα!
Πιο πολύ όμως ενθουσιασμό του προκαλούσε μια άλλη που την έλεγαν Πέγκυ, που όμως φαίνεται ότι δεν του άρεσαν τα μάτια της γιατί φώναζε: Αιι,αιι, αιι, μωρή, να σ΄είχα δω να σ΄ πετάξω τα μάτια όξω!
Δεν κατάλαβα όμως ποτέ μου γιατί πολλές φορές μετά από αυτές τις μουσικόφιλες εξάρσεις έπαιρνε την μάνα μου πίσω από κάτι θάμνους και τότε την άκουγα να βελάζει γοερά .
Πάντως εμείς περνάγαμε καλύτερα από τους ανθρώπους γιατί η μάνα μου, μου είχε δείξει ένα τριχωτό με μια μαύρη κελεμπία και μου είπε ότι αυτός είναι ποιμένας των ανθρώπων.
Αυτός μας ξύπναγε κάθε τόσο βαρώντας μια τεράστια καμπάνα και μάζευε το κοπάδι του, το ποίμνιο του όπως έλεγε η μάνα μου, σε ένα σκοτεινό χώρο αντί να τους πάει σε ένα ωραίο λιβάδι να βοσκήσουν.
Δεν φτάνει δε που δεν τους έβγαζε στον καθαρό αέρα αλλά τους θυμιάτιζε κουνώντας ένα τσαντάκι που έβγαζε καπνό με κάτι που σου έκοβε την ανάσα.
Αυτός αντί να τους παίζει ωραία τραγούδια από τρανζιστοράκι έβαζε κάτι μεγάφωνα όλο παράσιτα που έπαιζαν κάτι μακρόσυρτα ένρινα τραγούδια που κατέληγαν μονίμως σε ένα Κύριε ,που το καταλάβαινα, και σε ένα ελέ = ,που ποτέ μου δεν κατάλαβα τι είναι το ελέ και με τι είναι ίσον.
Τα μεγάφωνα ακούγονταν μέχρι εκεί που βόσκαμε και με εμπόδιζαν να ακούω τα πουλάκια που μου άρεσε να τα ακούω να κελαηδούν, αλλά οι ψαλμωδίες δεν άρεσαν και στον φίλο μου τον Γέστα ο οποίος μουρμούριζε συνέχεια λέγοντας μέσα από τα δόντια του, για να μην τον ακούσει η μάνα μου, κάτι για Παναγίες και καντήλια.
Από αυτά που άκουγα από τα μεγάφωνα δεν καταλάβαινα και πολλά εκείνα όμως που είχαν σχέση με μας όπως ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη»,η «Θύεται ο Αμνός και Υιός του Θεού», μου προκαλούσαν ένα άσχημο συναίσθημα και ακόμα ένα πιο άσχημο προαίσθημα.
Με έναν άλλο φίλο μου, τον Δυσμά, βοσκούσαμε στα κρυφά από την μάνα μου, γιατί δεν ήθελε να κάνουμε παρέα μαζί λόγω του ότι ήταν άθεος.
Αυτός μου έλεγε πως αν ο θεός είχε φτιάξει τον κόσμο, το πρόβατο θα μάθαινε αριθμητική μετρώντας τα δόντια ενός λύκου που γελάει! *
Με τους ανθρώπους είχα πολύ καλές σχέσεις μέχρι που η μάνα μου, μου είπε την ιστορία του Αβραάμ και εκείνης της συφοριασμένης της Σάρας.
Δεν φτάνει που ο Αβραάμ την είχε κερατώσει με την δούλα της και είχε αποκτήσει και μούλικο μαζί της, ο μεγαλοδύναμος θεός αντί να την στείλει στον Παράδεισο των κερατωμένων γυναικών ή έστω στο γηροκομείο, φρόντισε να γκαστρωθεί ,χωρίς εξωσωματική και την έστειλε στο μαιευτήριο για να γεννήσει τον Ισαάκ.
Αυτή λοιπόν η Σάρα δεν είχε τον θεό της. Άφησε τον Αβραάμ να πάρει το μονάκριβο και στην γεροντική ηλικία αποκτημένο παιδάκι της, για να το θυσιάσει στον θεό του.
Το τραγικό όμως του πράγματος, είναι ότι τελικά για να έχει χάπυ εντ αυτή η ιστορία, την πλήρωσε ένα αθώο κριάρι που ο βάρβαρος το έσφαξε αντί το παιδί!
Έτσι λοιπόν από τότε, μου είπε η μάνα μου, οι άνθρωποι καθιέρωσαν ότι τα πρόβατα πρέπει να σηκώνουν τις αμαρτίες των ανθρώπων και ψάλουν:
Κύριε ο Θεός, ο αμνός του Θεού, ο Υιός του Πατρός, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ελέ= ημάς .
Δυστυχώς όμως αυτοί οι βάρβαροι ενώ με κρασάκι και ψωμάκι πιστεύουν ότι τρώνε το αίμα και το σώμα του θεού τους όταν πρόκειται για τις αμαρτίες τους για να τους ελεήσει προτιμούν να τις αίρουν τρώγοντας κοψίδια από μας!
Το πρώτο λοιπόν κτύπημα στην πίστη μου στον θεό ήταν όταν μια μέρα δύο βάρβαροι τύποι με κρητικά μαντήλια στο κεφάλι, εμφανίστηκαν από το πουθενά και βούτηξαν την μάνα μου λέγοντας:αυτό είναι καλό ζυγούρι, θα γίνει λουκούμι στην γάστρα!
Μωρ΄ δεν κατέεις σύντεκνε, όλα τα κλεμμένα νόστιμα είναι ,του απάντησε ο άλλος.
Έτσι λοιπόν έχασα την μάνα μου μόλις είχα απογαλακτίσει και απ΄ ότι έλεγαν οι κακές γλώσσες του κοπαδιού οι τύποι έγλυψαν μέχρι και τα κοκαλάκια της.
Οι κακοτυχία μου όμως δεν σταμάτησε εκεί.
Μόλις είχα αρχίσει να φλερτάρω την Μαγδαληνή, μια προβατίνα με μια μαύρη βούλα στο κεφάλι , την οποία μόλις την έβλεπα κάτι πάθαινε ένα πράγμα που κρεμότανε στα αχαμνά μου και γινότανε σκληρό, ήρθε ο τσοπάνης με έναν άλλο, του είπε διάλεξε ποια θέλεις οπότε αυτός μάζεψε σχεδόν όλα τα πρόβατα της κλάσης μου.
Ο τσοπάνης που μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία λόγω της σχέσης του με την μάνα μου του είπε :δεν αφήνεις καλύτερα τον Χρήστο και να πάρεις τον Βαραββά;
Αυτός όμως επέμενε για μένα ,οπότε ο τσοπάνης αφού του είπε :κάνε ότι θέλεις ,πήγε και έπλυνε τα χέρια του για να του φύγει η προβατίλα.
Δεν πρόλαβα καλά καλά να καταλάβω τι ήθελε να πει εκείνο το γέρικο τσοπανόσκυλο που με μισόλογα έλεγε στον άλλο σκύλο :ήρθε η ώρα για την σφαγή των αμνών, και βρέθηκα σε ένα πεδίο γεμάτο αίματα και πριν να προλάβω να αναρωτηθώ γιατί ένας χασάπαρος έβαζε το κεφάλι μου στο γόνατο του, είχα αποδημήσει πλέον είς Κύριον.
Χωρίς να τα πολυλογώ βρέθηκα να είμαι κρεμασμένος ανάποδα, τελείως γυμνός με κάτι σφραγίδες στο πλάι σαν το χάραγμα του Διαβόλου, ευτυχώς κρεμάμενος επί τσιγκελίου και όχι επί ξύλου, και έτσι γλύτωσα από την κατάρα του Μωϋσή που θυμάμαι την μανούλα μου να μου διαβάζει από το Δευτερονόμιο : «Κεκατηραμένος υπό Θεού πας κρεμάμενος επί ξύλου»!
Με ιδιαίτερη χαρά είδα ότι δεν είμαι μόνος μου αλλά παρέα με τον Γέστα από την μια μεριά και τον Δυσμά από την άλλη, και ένας χοντρός τύπος με μια κάποτε στο απώτερο παρελθόν άσπρη ποδιά, να φωνάζει με στεντόρεια φωνή :όλα του γάλακτος, όλα Ελληνικά!
Τότε κατάλαβα γιατί όταν διάβαζε η μάνα μου την Αποκάλυψη του Ιωάννου σταυροκοπιόταν όταν έφτανε στο μέρος που λέει: «Και είδον εν μέσω του θρόνου και των τεσσάρων ζώων και εν μέσω των προσβυτέρων αρνίον εστηκός ως εσφαγμένον, έχον κέρατα επτά και οφθαλμούς επτά, α εισί τα επτά πνεύματα του Θεού αποστελλόμενα εις πάσαν την γην» (Αποκ. ε’ 6).
Δεν ξέρω πως του ήρθε να γράφει τέτοιες τρελαμάρες γιατί πάντως εγώ δύο ματάκια έχω και κέρατο πώς να προλάβω να αποκτήσω όταν όλη κι΄ όλη μια φορά πρόλαβα να πηδήξω την Μαγδαληνή.
Εκτός αν χρεώνει σε μένα όλο το κοπάδι που την είχε πηδήξει πριν από μένα και δεν την είχε γκαστρώσει.
Μια φορά πήδηξα και γω ο καημένος και έφτασε το εξώγαμο μου να το κάνει βούκινο εκείνος ο τρισκατάρατος ο Νταν Μπράουν με τον κώδικα Ντα Βίντσι.
Τελικά ένας συμπαθέστατος, χαριτωμένος ,τρυφερός άνθρωπος ονόματι Αθεόφοβος ήρθε με χάιδεψε και είπε στον χονδρό ότι εμένα θέλει.
Ο τύπος αυτός μου πέρασε μια σούβλα ,ντρέπομαι να σας πώ από πού, αλλά παρ΄ όλα αισθάνθηκα περήφανος γιατί τον άκουσα να λέει με αυτοθαυμασμό ότι έτσι δεν είχαν σουβλίσει ούτε τον Αθανάσιο Διάκο!
Ήταν δε τόσο ευγενικός που επειδή καταλάβαινε ότι κρύωνα μα έβαλε επάνω σε μια φωτιά και με γύριζε για να ζεσταθώ παντού.
Για να τον ευχαριστήσω λοιπόν και εγώ ψήθηκα τόσο καλά ώστε από αρνί έγινα λουκούμι όπως είπαν ένα πλήθος ανθρώπων που μόλις κατέβηκε η σούβλα χίμηξαν
και μου θύμισαν την μάνα μου που μου διάβαζε ότι ο Χριστός έλεγε πως μόλις τον σταύρωσαν οι στρατιώτες διεμερίσαντο τα ιμάτια μου εαυτοίς και επι τον ιματισμόν μου έβαλαν κλήρον.
Με έμένα δεν πρόλαβαν να βάλουν κλήρο αλλά χίμηξαν και άρχισαν να τραβάνε τις πέτσες μου και τα κομμάτια μου με αποτέλεσμα σε λίγο να έχουν μείνει τα κοκαλάκια μου μόνα και γυμνά σε ένα ταψί.
Ο μόνος κλήρος που έγινε ήταν ποιος θα φάει το κεφαλάκι μου γιατί υπήρχαν 3 υποψήφιοι.
Επειδή αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση που σαν γνήσιος αμνός μπόρεσα να αίρω τις αμαρτίες τους σκέφτηκα ότι το πνεύμα μου μπορεί να τους συνοδεύει για πάντα, γι΄ αυτό σαν χοληστερίνη πήγα και εγκαταστάθηκα στα αγγεία τους.
Το μόνο κακό είναι ότι την ίδια ιδέα με μένα είχαν και παρά πολλά άλλα αρνιά στο παρελθόν και σε λίγο από ότι προβλέπω θα φρακάρουμε τελείως μέσα σε αυτή την στενοκοπιά που βρισκόμαστε οπότε το έμφραγμα είναι επί θύρας.
Δεν φοβάμαι όμως τίποτα γιατί η Δευτέρα Παρουσία έρχεται σύντομα.
Ο Μάξιμος έχει απ΄ευθείας σύνδεση με τον θεό που του είπε και την ημερομηνία
25 Μαρτίου 2018 !
Όποτε μέχρι τότε θα αίρω τας αμαρτίας σας αλλά το βάρος στο στομάχι σας από όσα θα χλαπακίσετε μόνο με κανένα Losec θα αρθεί!
*Σέρεν Λάρσεν Νορβηγός φιλόσοφος.

ΝΑ ΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ ,ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΜΕ;

Οι κατηγορούμενοι στην δίκη των 6
.
Από τα σχολικά μας χρόνια είχαμε μάθει για την δίκη των 6 και την εκτέλεση τους στο Γουδί αλλά και για το κίνημα του 1909 που έγινε πάλι στο Γουδί.
Έκτοτε σε όλες τις εποχές με πολιτική ένταση στην Ελλάδα το σύνθημα Οι προδότες στο Γουδί που αναφερόταν σε αυτούς που εκτελέστηκαν σαν υπεύθυνοι για την Μικρασιατική καταστροφή, δονούσε τις διαδηλώσεις και αποτελούσε και κλασσικό σύνθημα τόσο κατά την διάρκεια της χούντας όσο και μετά από αυτήν.
Οι προδότες λοιπόν στο Γουδί ή στο Γουδή αλλά που ακριβώς θα τους πάμε να τους εκτελέσουμε;
Όπως γράφει ο Κ. Η. ΜΠΙΡΗΣ στο "Αι τοπωνυμίαι της πόλεως και των περιχώρων των Αθηνών", Αθήναι 1971: "ΓΟΥΔΙ: παλαιά ονομασία της περιοχής και επώνυμος της αυτόθι ηρειπωμένης εκκλησίας της Παναγίας, από κτήματα μεσαιωνικής οικογένειας Γουδή"Αυτή η εκκλησία ήταν κοντά στην σημερινή Λεωφόρο Γεωργίου Παπανδρέου στου Ζωγράφου.
Η αλλαγή από Γουδί σε Γουδή προέκυψε γιατί μετά από έρευνα έγινε γνωστό ότι το όνομα προέρχεται από μεγάλη οικογένεια των Σπετσών, πολλά μέλη της οποίας διακρίθηκαν λόγω της μεγάλης προσφοράς τους στην Eλληνική Eπανάσταση. Σε αναγνώριση της προσφοράς τους η Πατρίδα τούς αντάμειψε με την παραχώρηση της έκτασης που φέρει το όνομά τους.
Aπόγονος αυτής της οικογένειας, ο Δημήτριος Γουδής που γεννήθηκε στις Σπέτσες του 1824, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας. Hταν δε ο πρώτος Eλληνας που έφερε ατμόπλοιο και πρωτοστάτησε για την επικράτηση της ατμήλατης ναυτιλίας σε ολόκληρη την Eλλάδα.«H έκταση που είχε παραχωρηθεί στην οικογένεια ήταν τεράστια. Kάλυπτε εκτός από του Γουδή και την περιοχή του Παπάγου και του Xολαργού, σημειώνει η κ. Kαραγιάννη που έχει ερευνήσει το θέμα.
«Σιγά σιγά, χωρίστηκε σε δήμους και σήμερα η περιοχή Γουδή έχει έκταση 1,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Tίτλοι κυριότητας δεν έχουν βρεθεί, ωστόσο εφημερίδες στις αρχές του αιώνα αναφέρουν την τοποθεσία με τη γραφή «Γουδή». Eίναι χαρακτηριστική η αναφορά στα αρχεία του νοσοκομείου Σωτηρία: «Mέχρι τον Mάιο του 1902, η Σοφία Σλήμαν και άλλες κυρίες προβαίνουν στη σύσταση φιλανθρωπικής εταιρείας για την αντιμετώπιση πολλών κοινωνικών προβλημάτων (π.χ. φυματίωση) και καταφέρνουν να αποσπάσουν από την I. Mονή Πετράκη δωρεά οικοπέδου 600 στρεμ. μακράν των Aθηνών B.A. της θέσεως Γουδή». Το αρχικό κτίσμα της Σωτηρίας .
Η περιοχή ήταν γυμνή και τα σημερινά πεύκα έχουν φυτευθεί από την Σοφία Σλήμαν.
.
Ας δούμε επίσης τι μας λέει μια σύγχρονη με την εποχή της εκτέλεσης ,η Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη (1928) που είναι το Γουδή
Πεδίον προς Α των Αθηνών απέχων περί τα 3 χλμ από της Πλατείας Συντάγματος,εκτάσεως 1 3/4 τ.χλμ.Όρια αυτού είναι :
Α αι δυτικαί κλιτύες του Υμηττού μέχρι της κοίτης του Ηριδανού ποταμού.(ΔΕΝ είναι αυτός που σήμερα τον βλέπετε να ρέει στην πλατεία στο Μοναστηράκι και ξαναείναι ορατός εκεί που καταλήγει, δηλαδή στον Κεραμεικό. Πρόκειται για  τον Ηριδανό που πηγάζει από τον Υμηττό) 
Β ο βραχώδης λόφος Τσακό και η οδός Μεσογείων.
Ν ο Ηριδανός και 
Δ οι Αμπελόκηποι.
Το Γουδή χρησιμοποιείται ως πεδίον στρατιωτικών ασκήσεων σωμάτων της φρουράς Αθηνών και βολής πυροβολικού.
ΒΑ του Γουδή κείνται το φθισιατρείον ,(εννοεί το σημερινό νοσοκομείο ΣΩΤΗΡΙΑ) η ιερατική σχολή, το σχολείον χωροφυλακής και ο όρχος αυτοκινήτων του στρατού Δ δε το παλαιόν σκοπευτήριον και το νοσοκομείον των παίδων….Το πεδίον διατέμνεται υπό της κοίτης του Ιλισσού.(αυτός εξαφανίστηκε τελείως με την κατασκευή της Μιχαλακοπούλου)
Ως τον Β' Παγκ. Πόλεμο,λοιπόν Γουδή λεγόταν η περιοχή ανατολικά της λεωφόρου Κηφισίας και γύρω από τη λεωφόρο Μεσογείων, από τον «Ερυθρό Σταυρό» και το νοσοκομείο «Παίδων» ως το Κάτω Χαλάνδρι και τον Χολαργό.

.Όσο για το ομώνυμο αεροδρόμιο της Αεροπορίας Στρατού, βρισκόταν στο χώρο του σημερινού «Στρατοπέδου Παπάγου», του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δηλαδή.
Οι κινηματίες το 1909 είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή από το σημερινό υπουργείο Εθνικής Άμυνας ως τη Σχολή Αστυνομίας.Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς ότι ως Γουδή εκείνα τα χρόνια αναφέρεται μια έκταση πολύ ευρύτερη της σημερινής.
Σήμερα λέμε Γουδή την περιοχή γύρω από τα νοσοκομεία «Παίδων» και «Λαϊκό» ως τις οδούς Μιχαλακοπούλου και Μεσογείων.
Οι περισσότεροι λοιπόν πιστεύουν ότι ο τόπος εκτέλεσης των 6 είναι το παλιό στρατόπεδο πίσω από τα νοσοκομεία των Παίδων που σήμερα είναι το θέατρο Μπάτμινγκτον.
Δεν πρόκειται να ασχοληθώ εδώ με την δίκη των 6 και αν δικαίως ή αδίκως εκτελέστηκαν οι 5 πολιτικοί και ο ένας στρατιωτικός ηγέτης.
Άλλωστε πρόσφατα έχει τεθεί το θέμα της αναψηλάφησης της δίκης από τον Άρειο Πάγο. Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει σχετικά εδώ.
Καταδικάστηκαν λοιπόν ως υπεύθυνοι της Μικρασιατικής καταστροφής, παμψηφεί στην ποινή του θανάτου, και εκτελέστηκαν στις 11.30 ώρα της 15 Νοεμβρίου 1922 οι: Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Γεώργιος Μπαλτατζής, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Χατζανέστης
Το εκτελεστικό απόσπασμα έχει χωριστεί σε έξι ομάδες πέντε αντρών στην κάθε μία.
Μόνο στην ομάδα που θα σκοπεύσει σε λίγο τον Χατζανέστη είναι έξι στρατιώτες και ο λοχίας επτά. Ένας ανθυπασπιστής διατάζει να φύγει ο παραπανίσιος: «Σήκω εσύ!» για να πάρει την απάντηση: «Όχι, δεν φεύγω. Είμαι Μικρασιάτης. Θα μείνω να τουφεκίσω». Ο ανθυπασπιστής υποχωρεί...Ακουγόταν ότι στο Φρουραρχείο φαντάροι καβγάδιζαν για το ποιος θα εξασφαλίσει μια θέση στο εκτελεστικό απόσπασμα, ότι Μικρασιάτες πλήρωσαν ακόμα και πενηντάρικο σε συναδέλφους τους που είχαν οριστεί στο απόσπασμα για να τους παραχωρήσουν την τιμή να «ντουφεκίσουν τους προδότες».
Τα πτώματά των μεταφέρθηκαν υπό δρακόντειες δυνάμεις ασφαλείας στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών για να ενταφιαστούν με συνοπτικές διαδικασίες.
Έτσι λοιπόν εκτελέστηκαν οι «προδότες» στο Γουδί μόνο που ο τόπος εκτέλεσης ήταν στον σημερινό δήμο Παπάγου!

Ο τόπος εκτέλεσης είναι στο πάρκο που υπάρχει ανάμεσα στις οδούς: Αναστάσεως, Αρτέμιδος, Κορυτσάς και VII Μεραρχίας, στα όρια των Δήμων Παπάγου και Χολαργού .
Ο ναός της Ανάστασης που βρίσκεται εκεί έχει χτιστεί στη μνήμη τους το 1933 δίπλα στον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και εντοιχίστηκε μια μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο του υπουργείου Δικαιοσύνης .
Τα δε έξι κυπαρίσσια που είναι στη σειρά , λέγεται ότι έχουν φυτευτεί στο μέρος όπου ακριβώς στήθηκαν μπροστά στο απόσπασμα.
Επίσης κάτω από τα κυπαρίσσια υπάρχει και ανά μια μαρμάρινη πλάκα με το επίθετό τους.

Το Γουδή όμως χρησιμοποιήθηκε και σαν τόπος εκτελέσεων και μετέπειτα στον εμφύλιο αλλά και μετά την λήξη του .
Στις 30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 4.10΄ τη νύχτα, οι τέσσερις μελλοθάνατοι ο Ν. Μπελογιάννης,ο Δ.Μπάτσης,ο Η. Αργυριάδης και ο Ν.Καλούμενος μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο του Γουδί και τουφεκίστηκαν.
Η τελευταία φορά που η περιοχή σχετίστηκε με την Ελληνική ιστορία ήταν στις 21 Απριλίου του 1967 όπου με αφετηρία πάλι το Γουδή, νέοι επίορκοι αξιωματικοί, στελέχη της μετέπειτα χούντας των συνταγματαρχών, κίνησαν άρματα μάχης και κατέλυσαν Κυβέρνηση και την Δημοκρατία και μας έκατσαν στον σβέρκο για 7 ολόκληρα χρόνια.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν΄ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;

Μερικές φορές υπάρχουν μέσα στο μυαλό σου κάποιες απόψεις οι οποίες παραμένουν διάχυτες στην σκέψη σου και δεν έχουν τύχει να πάρουν την λεκτική τους διατύπωση και έκφραση σε κάποια κουβέντα.
Και μια μέρα ξαφνικά διαβάζεις την σκέψη σου, διατυπωμένη από κάποιον άλλο, όπως ακριβώς τελικά θα την εξέφραζες και συ, και μένεις κατάπληκτος από την ταυτότητα με τις απόψεις σου, από κάποιον που σου είναι τελείως άγνωστος.
Αυτό ακριβώς έπαθα διαβάζοντας μια συνέντευξη του Ολλανδού αρχιτέκτονα Rem Koolhaas ,τον οποίο, άσχετος με την αρχιτεκτονική, δεν γνώριζα ,παρά το ότι το 2008 το Time τον κατέταξε στους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο.
Αυτή η διάκριση στον ανατρεπτικό αυτόν αρχιτέκτονα, δημοσιογράφο και κινηματογραφιστή, έγινε γιατί το 1998 άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της αρχιτεκτονικής επινοώντας την ελεύθερη τομή.
Αν η ελεύθερη κάτοψη σημαίνει απόλυτη ελευθερία για την κίνηση στο οριζόντιο επίπεδο ενός κτιρίου, ­ τα διαμερίσματα ­, η ελεύθερη τομή υποδηλεί τη μαγεία του να ζει κανείς σε χώρους των οποίων το ύψος αλλάζει.
Για τον λόγο αυτό το 2000 κέρδισε το Pritzker Prize το σημαντικότερο βραβείο στον τομέα του.

Δύο από τα χαρακτηριστικά έργα του Rem Koolhaas
Επάνω-Seattle Το εξωτερικό της Κεντρικής Βιβλιοθήκης όπως φαίνεται από την 5η Λεωφόρο.
Κάτω- Porto, Portugal.Casa da Música Αίθουσα Μουσικής

Αυτά απλώς για να έχει κανείς μια αμυδρή εντύπωση για το ποιος είναι ο Koolhaas γιατί δεν έχω σκοπό να γράψω σχετικά με την πρωτοποριακή αρχιτεκτονική του αλλά για μια άποψη που εξέφρασε στην συνέντευξη του.
«Νομίζω ότι η νέα γενιά των ανθρώπων εκτέθηκε σε άπειρες εμπειρίες για να νιώσει ότι δεν θα έπρεπε να έχει όνειρα για το μέλλον της. Πιστεύω ότι η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, όμως υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νέων που φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα μέλλον. Όταν κοιτάζω τα παιδιά μου, μάλλον δεν έχουν στο μυαλό τους αυτό που η γενιά του ΄60 είχε ως όνειρο, να αλλάξει δηλαδή τον κόσμο».
Πράγματι η ίδια σκέψη ακριβώς είχε περάσει από το μυαλό μου αλλά αυτό που δεν είχα και δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα μέσα μου είναι αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό.
Σαν άτομο της προηγούμενης γενιάς πράγματι μπαίνοντας στην ζωή ήμουνα σίγουρος ότι θα τον αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο!
Ανοίξαμε τα φτερά μας σε ένα κόσμο που είχε πια σταθεί στα πόδια του μετά από ένα καταστρεπτικό πόλεμο και σε μια Ελλάδα που είχε καταφέρει πια να ξεπεράσει τα τραύματα μια αδελφοκτονίας και βρισκόταν σε συνεχή εξέλιξη και άνοδο τόσο πολιτική όσο και πολιτιστική, παρά την αιμορραγία της μετανάστευσης.
Μια νέα επαναστατική ζωντανή μουσική το ρόκ ,αποκτούσε ένα ορμητικό, νεανικό παγκόσμιο κοινό ενώ ταυτόχρονα στην Ελλάδα Θεοδωράκης, Χατζηδάκις ,Ξαρχάκος ,Λοϊζος, Μαρκόπουλος και πολλοί άλλοι όχι μόνο χάραζαν μια ανεπανάληπτη και μέχρι σήμερα αξεπέραστη πορεία στην μουσική, αλλά καθιστούσαν ταυτόχρονα και την ποίηση κτήμα και του τελευταίου πολίτη

. Μαζί με αυτούς Σεφέρης ,Ελύτης, Κουν, Κακογιάννης, Μελίνα, για να αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά ονόματα, έβγαζαν τον τόπο αυτό από την μιζέρια της Ψωροκώσταινας.
Υπήρχε διάχυτο στην ατμόσφαιρα ένα αίσθημα ότι τα πάντα μπορούμε να τα πετύχουμε φτάνει να θέλουμε, να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε.
Με την ορμή της νιότης όμως δεν δίναμε τότε την σημασία που θα έπρεπε στην ρεαλιστική άποψη που είχε εκφράσει ο Γκράμσι:
Πρέπει να έχουμε την απαισιοδοξία της νοημοσύνης και την αισιοδοξία της βούλησης. Προχωράω μ΄ αυτή την σκέψη.
Μας ήταν πιο συμπαθής η άποψη του Μ. Βέμπερ:
Ο άνθρωπος δεν θα πετύχαινε το εφικτό αν δεν πάσχιζε να πραγματοποιήσει το ανέφικτο
Το πρώτο αναπάντεχο και καίριο κτύπημα στην αισιοδοξία και τις ελπίδες μας για ένα καλύτερο μέλλον, μας ήρθε με την χούντα.
Τα επτά χρόνια σκλαβιάς μας ωρίμασαν απότομα και μόνο οι ελπιδοφόρες ειδήσεις από το εξωτερικό όπως ο Μάης του 68, η ήττα της Αμερικής στο Βιετνάμ, η κατάρρευση των πολύχρονων δικτατοριών στην Πορτογαλία και την Ισπανία μας διατηρούσαν το όνειρο ότι ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει.
Η πτώση της χούντας και η μεταπολίτευση με την απαλλαγή της βασιλείας, με το βαρύ τίμημα όμως της εισβολής στη Κύπρο μας ξανάδωσε πιο προσγειωμένες ελπίδες για αλλαγή αυτής της χώρας που ή ίδια η Αλλαγή όμως μας τις διέψευσε αργότερα προσγειώνοντας μας πια στην αμείλικτη πραγματικότητα και τις υποχρεώσεις της ενήλικης ζωής.
Το τελειωτικό κτύπημα ήρθε με την ουσιαστική κατάρρευση των ιδεολογιών και την αναγόρευση σαν κυρίαρχης ιδεολογίας την απόκτηση του χρήματος μέχρι και αυτή τελικά να υποστεί την τραγική καταβαράθρωση της στις μέρες μας.
Ο Γ.Αλλεν στην ταινία του Συμφωνίες και ασυμφωνίες( Sweet and lowdown 1999) με μια μόνο του φράση δυστυχώς τα είπε όλα:Όλα τα όνειρα κάποτε γίνονται στάχτες
Δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να έχεις ζήσει με τις ψευδαισθήσεις και τα όνειρα της γενιάς μου ή να είσαι προσγειωμένος, όπως θεωρεί ο Koolhaas την νέα γενιά, για την οποία πιστεύει ότι νιώθει η ίδια πως δεν έχει όνειρα για το μέλλον της.
Η δικιά μου πάντως άποψη παρ΄ όλες τις διαψεύσεις πολλών προσδοκιών μου, ταυτίζεται με αυτό που έχει πει ο Κάρλ Πόπερ:
Στην ζωή υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων:οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι.

Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο.

Αν όμως η ανθρωπότητα έφτασε εδώ που έχει φτάσει, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους.
Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα είτε αισιόδοξος είτε απαισιόδοξος και να είσαι, η συμβουλή του Καβάφη παραμένει διαχρονική, αξεπέραστη και αδιαπραγμάτευτη
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις ,τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις…

ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA

Κατά καιρούς κυκλοφορούν διάφορες λίστες με τις 100 καλύτερες ταινίες του κινηματογράφου. Στην επιλογή τους βέβαια υπεισέρχεται ένας μεγάλος υποκειμενισμός που έχει σχέση τόσο με την γενικότερη κινηματογραφική παιδεία όσο και με την χώρα προέλευσης της λίστας .
Μια χώρα πάντως που η κινηματογραφική παιδεία είναι από τις απαρχές του κινηματογράφου ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, είναι η Γαλλία η οποία διαθέτει και το σημαντικότερο ίσως κινηματογραφικό περιοδικό του κόσμου, το περιοδικό Les Cahiers du Cinema από το οποίο και προέρχονται και σκηνοθέτες που όπως ο Jean-Luc Godard και ο François Truffaut που ξεκίνησαν από αυτό σαν κριτικοί.
Πρόσφατα λοιπόν 76 σκηνοθέτες , κριτικοί και κορυφαία στελέχη του γαλλικού κινηματογράφου ψήφισαν για τις 100 σημαντικότερες ,κατ΄ αυτούς, ταινίες στην πορεία της κινηματογραφικής τέχνης.
Στην λίστα περιλαμβάνονται 50 ταινίες από τις ΗΠΑ, 26 από την Γαλλία, 5 από την Ιταλία και 5 από την Σουηδία, 4 από την Ιαπωνία, 3 από την Γερμανία και 3 από την Σοβ. Ένωση, 2 από την Ισπανία και από 1 από την Ινδία και την Δανία.
Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία ταινία από την Ελλάδα αλλά ας μην παραπονούμαστε ,δεν υπάρχει και καμία από την Βρετανία!
Το 50 % των ταινιών είναι ταινίες των 10ετιων 1951-60 και 1931-40
Η παλιότερη είναι του 1916 και η πιο πρόσφατη του 2002.
Επειδή ο κατάλογος έχει τους γαλλικούς τίτλους όλων ταινιών, και επειδή βέβαια δεν μπορούμε σε πολλές περιπτώσεις να καταλάβουμε για ποια ταινία πρόκειται όταν διαβάζουμε τον τίτλο που παίχτηκε στην Γαλλία, έκατσα και βρήκα με ποιο τίτλο έχει παιχτεί η ταινία στην Ελλάδα και ποιος είναι και ο τίτλος που είχε στην χώρα προέλευσης (εκτός βέβαια από τις γιαπωνέζικες!)
Στην παρένθεση είναι ο σκηνοθέτης ,δίπλα πότε γυρίστηκε η ταινία και που.
Επίσης στις 15 πρώτες υπάρχει και λινκ που σας παραπέμπει στο trailer της ταινίας στο You Tube.
Επίσης μαζί υπάρχουν και οι αφίσες από αυτές τις ταινίες.
Με κόκκινα γράμματα είναι οι ταινίες που έχω δει ,αλλά υπάρχουν και άλλες περίπου 10 που δεν είμαι σίγουρος αν τις έχω δει πριν πολλά χρόνια.
Μόλις είχα τελειώσει αυτό το ποστ το Σάββατο κυκλοφόρησε ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
με τις 100 καλύτερες ταινίες στην Ελλάδα βάσει ψηφοφορίας 50 ελλήνων κινηματογραφιστών.
Όλες αυτές οι λίστες, όπως προείπα ,έχουν τον σαφή υποκειμενισμό όσων ψηφίζουν και είναι επόμενο να εμφανίζουν τεράστιες διαφοροποιήσεις στις προτιμήσεις από χώρα σε χώρα
Τον μεγαλύτερο σωβινισμό έμφανίζει η λίστα από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, που από τις 100 καλύτερες οι 98 είναι παραγωγές του Χόλιγουντ. ! Ακόμα και οι δύο «ξένες» ταινίες είναι και αυτές αγγλόφωνες και είναι Ο Λόρενς της Αραβίας και η Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι.σε σκηνοθεσία Ντείβιντ Λιν.
Πάντως η υπ΄αριθμόν 1 ταινία και στις 3 λίστες είναι ο Πολίτης Καίην, με πλήρη ομοφωνία.

ΨΗΦΟΙ 481-ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙΗΝ Citizen Kane (Orson Welles) 1941 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=zyv19bg0scg

ΨΗΦΟΙ 47

2- ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ-La Règle du jeu (Jean Renoir) 1939 ΓΑΛΛΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=qxs4P6u1EiI&feature=related

2-H NYXTA TOY ΚΥΝΗΓΟΥ The Night of the Hunter (Charles Laughton) 1955 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=e5AKK_om1VU

ΨΗΦΟΙ 46
4-Η ΑΥΓΗ-SUNRISE: A Song of Two Humans ((F. W. Murnau )1927 ΗΠΑ.

http://www.youtube.com/watch?v=chNjQeblY4g

ΨΗΦΟΙ 43
5- Η ΑΤΑΛΑΝΤΗ-L’Atalante (Jean Vigo)1934 ΓΑΛΛΙΑ.

http://www.youtube.com/watch?v=xbToiPXqPSs

ΨΗΦΟΙ 406-M,Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΥΣΕΛΝΤΟΡΦ M. le Maudit (Fritz Lang) 1931 ΓΕΡΜΑΝΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=lLYjD4cR8LE

ΨΗΦΟΙ 397-ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ Singin' in the Rain (Stanley Donen et Gene Kelly) 1952 ΗΠΑ

http://video.google.com/videosearch?sourceid=navclient&rlz=1T4GGLR_enGR312GR312&q=Singin

ΨΗΦΟΙ 358- Ο ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ-Vertigo (Alfred Hitchcock) 1958 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=trDqSL_RAsY

ΨΗΦΟΙ 34

9-ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ-Les Enfants du Paradis (Marcel Carné)- 1945 ΓΑΛΛΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=h62h_RrcrYc

Δεν έχει σχέση με την ομότιτλη ταινία "Τα παιδιά του Παραδείσου" -Bacheha-Ye-aseman (Majid Majidi )1999 Ιράν

9-Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ-The Searchers (John Ford) 1956 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=WI2AZb04HAc

9-ΤΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ Les Rapaces ,αρχικά και ως ΑΠΛΗΣΤΙΑ το 2001 Greed (Eric von Stroheim) 1923 ΗΠΑ

http://www.youtube.com/watch?v=0ECZW9R16EY 3 τελευταια λεπτά

ΨΗΦΟΙ 33

12-ΡΙΟ ΜΠΡΑΒΟ-Rio Bravo(Howard Hawks) 1959 ΗΠΑ
http://www.youtube.com/watch?v=phx8CrLeOEc

12-ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ;-To Be or Not to Be (Ernst Lubitsch)1942 ΗΠΑhttp://www.tcm.com/mediaroom/index.jsp?cid=10534

ΨΗΦΟΙ 2914-ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΤΟΚΥΟ-Tokyo story (Yasujiro Ozu)1953 ΙΑΠΩΝΙΑ http://www.wat.tv/video/voyage-tokyo-s8kd_17vsq_.html

ΨΗΦΟΙ 28
15-ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ-Le Mépris (Jean-Luc Godard)1963 ΓΑΛΛΙΑ
http://www.youtube.com/watch?v=IT7P7ijpAPY

16-20 27 ΨΗΦΟΙ

ΟΥΓΚΕΤΣΟΥ ΜΟΝΟΓΚΑΤΑΡΙ Ugetsu monogatari (Kenji Mizoguchi) 1953 ΙΑΠΩΝΙΑ

ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ- City lights (Charles Chaplin)1931 ΗΠΑ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ The General (Buster Keaton) 1927 ΗΠΑ

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ,ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ Nosferatu le vampire (Friedrich Wilhelm Murnau)1922 ΓΕΡΜΑΝΙΑ

JALSAGHAR Le Salon de musique (Satiajit Ray) 1958 ΙΝΔΙΑ

21-23 26 ΨΗΦΟΙ

FREAKS (Tod Browning) 1932 ΗΠΑ

ΤΖΟΝΥ ΓΚΙΤΑΡ Johnny Guitar (Nicholas Ray) 1954 ΗΠΑ

Η ΜΑΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ La Maman et la Putain (Jean Eustache)1973 ΓΑΛΛΙΑ

24-30 25 ΨΗΦΟΙ

Ο ΔΙΚΤΑΤΩΡ The great Dictator (Charles Chaplin) 1940 ΗΠΑ

Ο ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ il gattopardo (Luchino Visconti) 1963 ΙΤΑΛΙΑ

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Hiroshima mon amour (Alain Resnais) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

ΛΟΥΛΟΥ Loulou -Die Büchse der Pandora(G.W. Pabst) 1929 ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ North by Northwest (Alfred Hitchcock) 1959 ΗΠΑ

Ο ΠΟΡΤΟΦΟΛΑΣ Pickpocket (Robert Bresson) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

31-36 24 ΨΗΦΟΙ

ΧΡΥΣΟΥΝ ΚΡΑΝΟΣ Casque d’or (Jacques Becker) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

Η ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΚΟΜΙΣΣΑ The Barefoot Contessa(Joseph Mankiewicz) 1954 ΗΠΑ

Ο ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ ΤΟΥ ΥΠΟΚΟΣΜΟΥ Moonfleet (Fritz Lang)1955 ΗΠΑ

AΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ Madame de... (Max Ophuls) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

ΗΔΟΝΗ Le Plaisir (Max Ophuls) 1952 ΓΑΛΛΙΑ

O ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟΣ Τhe deer Hunter (Michael Cimino) 1978 ΗΠΑ

37-43 23 ΨΗΦΟΙ

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ L’Avventura (Michelangelo Antonioni) 1960 ΙΤΑΛΙΑ

ΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ Le Cuirassé Potemkine (S. M. Eisenstein) 1925 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΟΤΟΡΙΟΥΣ Notorious (Alfred Hitchcock)1946 ΗΠΑ

ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ Ivan le Terrible (S. M. Eisenstein) 1944-6 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

Ο ΝΟΝΟΣ The Godfather (Francis Ford Coppola) 1972 ΗΠΑ

Ο ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ Touch of Evil (Orson Welles) 1958 ΗΠΑ

Ο ΑΝΕΜΟΣ The Wind (Victor Sjöström) 1928 ΗΠΑ

44-45 22 ΨΗΦΟΙ
2001 Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ 2001 Α space Odyssey (Stanley Kubrick) 1968 ΗΠΑ

ΦΑΝΝΥ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Fanny och Alexander (Ingmar Bergman) 1982 ΣΟΥΗΔΙΑ

46-50 21 ΨΗΦΟΙ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ The Crowd (King Vidor) 1928 ΗΠΑ
81/2 (Federico Fellini)1963 ΙΤΑΛΙΑ

ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ La Jetée (Chris Marker) 1962 ΓΑΛΛΙΑ

Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΕΡΟ Pierrot le Fou (Jean-Luc Godard) 1965 ΓΑΛΛΙΑ

LE ROMAN D’UN TRICHEUR (Sacha Guitry) 1936 ΓΑΛΛΙΑ

51-57 20 ΨΗΦΟΙ

ΘΥΜΑΜΑΙ Amarcord (Federico Fellini) 1973 ΙΤΑΛΙΑ

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ La Belle et la Bête (Jean Cocteau) 1946 ΓΑΛΛΙΑ

ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΑΥΤΟ Some Like it Hot (Billy Wilder) 1959 ΗΠΑ

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΥ Some Came Running (Vicente Minnelli) 1958 ΗΠΑ

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ Gertrud (Carl Th. Dreyer) 1964 ΔΑΝΙΑ

ΚΙΝΓΚ ΚΟΓΚ King Kong (Ernst Shoedsack et Merian J. Cooper) 1933 ΗΠΑ

ΛΑΟΥΡΑ Laura (Otto Preminger) 1944 ΗΠΑ
ΟΙ 7 ΣΑΜΟΥΡΑΪ Les Septs Samouraïs (Akira Kurosawa) 1954 ΙΑΠΩΝΙΑ

58-64 19 ΨΗΦΟΙ

ΤΑ 400 ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ Les 400 coups (François Truffaut) 1959 ΓΑΛΛΙΑ

ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΗ La Dolce Vita (Federico Fellini) 1960 ΙΤΑΛΙΑ

ΟΙ ΔΟΥΒΛΙΝΕΖΟΙ The Dead (John Huston) 1987 ΗΠΑ

ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Trouble in Paradise (Ernst Lubitsch) 1932 ΗΠΑ

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ It's a Wonderful Life (Frank Capra) 1946 ΗΠΑ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΕΡΝΤΟΥ Monsieur Verdoux (Charles Chaplin) 1947 ΗΠΑ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΑΝ ΝΤ΄ΑΡΚ La Passion de Jeanne d’Arc (Carl Th. Dreyer) 1928 ΓΑΛΛΙΑ

65-75 18 ΨΗΦΟΙ
ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ À bout de souffle (Jean-Luc Godard) 1960 ΓΑΛΛΙΑ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ Apocalypse Now (Francis Ford Coppola) 1979 ΗΠΑ

ΜΠΑΡΥ ΛΙΝΤΟΝ Barry Lindon (Stanley Kubrick) 1975 ΗΠΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ La Grande Illusion (Jean Renoir) 1937 ΓΑΛΛΙΑ

ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ Intolerance(David Wark Griffith) 1916 ΗΠΑ

ΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ Partie de campagne (Jean Renoir) 1936 ΓΑΛΛΙΑ

PLAYTIME (Jacques Tati) 1967 ΓΑΛΛΙΑ

ΡΩΜΗ,ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ Roma citta aperta (Roberto Rosselini) 1945 ΙΤΑΛΙΑ

ΛΥΒΙΑ, Η ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΚΟΜΙΣΣΑ Senso (Luchino Visconti) 1954 ΙΤΑΛΙΑ

ΟΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ Modern times (Charles Chaplin) 1936 ΗΠΑ

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ Van Gogh (Maurice Pialat) 1991 ΓΑΛΛΙΑ

76-85 17 ΨΗΦΟΙ
ΜΕΓΑΛΕ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ An Affair to Remember. (Leo McCarey) 1957 ΗΠΑ

ΑΝΤΡΕΙ ΡΟΥΜΠΛΙΩΦ Andrei Roublev (Andrei Tarkovski) 1966 ΣΟΒ.ΕΝΩΣΗ

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΤΣΑΡΙΝΑ The Scarlet Empress(Joseph von Sternberg) 1934 ΗΠΑ

ΕΠΙΣΤΑΤΗΣ ΣΑΝΤΣΟ Sanshô dayû (Kenji Mizoguchi) 1954 ΙΑΠΩΝΙΑ

ΜΙΛΑ ΤΗΣ Hable Con Ella (Pedro Almodovar) 2002 ΙΣΠΑΝΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΤΥ The Party (Blake Edwards) 1968 ΗΠΑ

ΤΑΜΠΟΥ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ Tabu ,A Story of the South Seas (F. W. Murnau) 1931 ΗΠΑ
ΕΝΑ ΧΟΡΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ The Band wagon (Vincente Minnelli) 1953 ΗΠΑ

EΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ A star is born(George Cukor) 1954 ΗΠΑ

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΛΟ Les Vacances de Monsieur Hulot (Jacques Tati)1953 ΓΑΛΛΙΑ

86-100 16 ΨΗΦΟΙΑΜΕΡΙΚΑ –ΑΜΕΡΙΚΑ America America (Elia Kazan) 1963 ΗΠΑ

ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ ΆΓΓΕΛΟΣ El (Luis Buñuel) 1953 ΙΣΠΑΝΙΑ

ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ Kiss Me Deadly(Robert Αldrich) 1955 ΗΠΑ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ Once Upon a time in America (Sergio Leone) 1984 ΗΠΑ

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Le Jour se lève (Marcel Carné) 1939 ΓΑΛΛΙΑ

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ Letter from an Unknown Woman (Max Ophuls) 1948 ΗΠΑ

ΛΟΛΑ,Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ. Lola (Jacques Demy) 1961 ΗΠΑ

ΜΑΝΧΑΤΑΝ Manhattan (Woody Allen)1979 ΗΠΑ

ΟΔΟΣ ΜΑΛΧΟΛΑΝΤ Mulholland Drive (David Lynch) 2001 ΗΠΑ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΤ Ma nuit chez Maud (Eric Rohmer) 1969 ΓΑΛΛΙΑ

ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΝΙΑ Nuit et Brouillard (Alain Resnais) 1955 ΓΑΛΛΙΑ

Ο ΧΡΥΣΟΘΗΡΑΣ The Gold Rush (Charles Chaplin) 1925 ΗΠΑ

Ο ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ Scarface (Howard Hawks) 1932 ΗΠΑ

ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Ladri di biciclette (Vittorio de Sica) 1948 ΗΠΑ

ΝΑΠΟΛΕΩΝ Napoléon (Abel Gance) 1927 ΓΑΛΛΙΑ


Προσωπικά τέλος σε μια τέτοια λίστα θα προσέθετα και τις εξής ελληνικές ταινίες:
«Θίασος» (1974) του Θόδωρου Αγγελόπουλου
«Ευδοκία» (1974) του Αλέξη Δαμιανού
«Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα

«Ο Δράκος» (1956) του Νίκου Κούνδουρου
«Η αγέλαστος πέτρα» (2000) του Φίλιππου Κουτσαφτή.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΣΕΡΓΙΟ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ.

Ο Ναός του Σεργίου και Βάκχου, Κωνσταντινούπολη.
Ο ναός ανήκει στους περίκεντρους ναούς, οκταγωνικού τύπου. Το σημερινό όνομά του είναι Κιουτσούκ Αγιά Σοφιά. Κτίστηκε στο ανάκτορο του Ορμίσδα από τον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα γύρω στο 536 μ.Χ.
.
.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση σας παραθέτω, αφού του ζήτησα την άδεια, το παρακάτω e-mail που έλαβα από ένα άγνωστο μου αναγνώστη μαζί με το σύντομο αλλά εξαιρετικό διήγημα που έχει γράψει στο πνεύμα του αγαπημένου μας συγγραφέα.

Χάρηκα πού βρήκα σήμερα κατά τύχη την σελίδα σας http://atheofobos2.blogspot.com/2008/07/blog-post_15.html σχετικά με το διήγημα του Καραγάτση Σέργιος και Βάκχος –είναι πάντα ωραίο να βρίσκει κανείς κάποιον πού να φαίνεται να του αρέσει ένα έργο που αγαπάμε.
Την αγάπη για το κορυφαίο διήγημα και ντοκουμέντο της Ρωμιοσύνης μου έδωσε ο πατέρας μου, που το είχε κάνει δικό του από την έκδοση του, μόλις είχα γεννηθεί. Το διαβάζω συχνά. Πριν δύο χρόνια, τρεις εβδομάδες πριν τον θάνατό του, και καθώς κάθονταν δίπλα στην μητέρα μου που μόλις είχε γυρίσει σπίτι στην Αθήνα από το νοσοκομείο, τους διάβασα ένα κάτι που είχα γράψει εκείνο το απόγευμα. Ο πατέρας μου δάκρυσε και μετά από σκέψη ψιθύρισε ότι του Καραγάτση θα του άρεσε και θα τον ευχαριστούσε. Μου ζήτησε να το τυπώσω για να το έχει. Του το έστειλα όταν γύρισα στην Αμερική, μα τον φάκελο τον έλαβα και τον άνοιξα εγώ όταν επέστρεψα για την κηδεία. Έβαλα το χαρτί διπλωμένο στην εσωτερική τσέπη του κουστουμιού του για να το έχει όπως είχε ζητήσει. Η μητέρα μου τον ακολούθησε τέσσερις μήνες αργότερα.
Σκέφτηκα ότι ίσως να σας διασκέδαζε να διαβάσετε το τελευταίο, άγνωστο κεφάλαιο του διηγήματος του Καραγάτση, Σέργιος και Βάκχος.


Επίλογος

Γραμμένος από τον Δημήτρη Σιβύλλη

Ένα ακόμα θαύμα των Αγίων Σέργιου και Βάκχου

Εξήντα χρόνια είχαν περάσει από τότε που οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος πήραν το δρόμο από την αυλή τους για να γυρίσουν στον Παράδεισο. Η εκκλησία που τους είχε ο Ιουστινιανός , από όπου παρακολούθησαν και πόνεσαν με τις τύχες της Ρωμιοσύνης για πάνω από 900 χρόνια, τζαμί τώρα για πέντε αιώνες, καθόταν μόνη, αλλά πάντα όμορφη και επιβλητική, στην άκρη της θάλασσας της Προποντίδας.
Άλλο ναό οι άνθρωποι δεν τους είχαν κτίσει, και το ξωκλήσι τους στην Μάνη ρήμαξε σιγά σιγά με τους αιώνες. Τα ονόματα των δύο φίλων σπάνια έρχονταν στο στόμα κανενός, ξεχασμένα στο χρόνο, όπως ήταν με την παλιά δόξα της πόλης του Κωνσταντίνου, του Θεοδοσίου, του Ιουστινιανού, του Βασιλείου, των Κομνηνών και των Παλαιολόγων.

Ο τρισυπόστατος ναός των Αγίων Σεργίου, Βάκχου και Γεωργίου της Κοίτας, ο γνωστός σαν Τουρλωτή (πρόποδες βουνού Αγίας Πελαγίας).

Σταυρωτή τοιχοποιία του 12ου αιώνα σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο χωρίς ανεξάρτητο χώρο για το ιερό, το οποίο καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα του σταυρικού τετραγώνου, φθάνοντας ως τα ανατολικά στηρίγματα του τρούλου.

Στην δεύτερη φωτογραφία που τράβηξα από ένα παράθυρα του ναού, γιατί η εκκλησία ήταν κλειστή, φαίνεται το ερειπωμένο εσωτερικό της.(1992)


Και στον Παράδεισο κανείς πια δεν τους πολυέβλεπε. Μετά από τις πρώτες συναντήσεις στην επιστροφή τους, και αφού γρήγορα ο Βάκχος βαρέθηκε να εξιστορεί τα όλα όσα είχαν δει και ο Σέργιος δεν έβρισκε ανταπόκριση στις ιδέες του περί πολιτικής, οι δύο φίλοι άρχισαν να χάνονται την καθημερινή κίνηση και ούτε στο Μέγα Δικαστήριο πατούσανε ποτέ. Καμιά φορά ο Παύλος υποψιαζόταν μπας και οι δύο λεγεωνάριοι άγιοι το έσκαγαν που και που για ταξιδάκια ανεπίτρεπτα αλλά πάντα αποφάσιζε να μη ρωτήσει τίποτα το Μιχαήλ για το που να είναι οι δύο τους και να αφήσει το θέμα στη σιωπή που ήταν σίγουρος ότι ο Σέργιος και ο Βάκχος θα προτιμούσανε να μείνει.
Ήταν καλοκαίρι του έτους δύο χιλιάδες επτά στην Πόλη, ένα πρωινό που πολλοί τουρίστες δεν είχαν βγει ακόμη από τα ξενοδοχεία τους ο ήλιος έλουζε το εσωτερικό του ναού με φως θείο μέσα από τα παράθυρα που είχαν σχεδιάσει γι' αυτό το σκοπό ο Ισίδωρος και ο Ανθέμιος. Δύο άντρες δρασκέλισαν την είσοδο και με δέος και κατάνυξη στάθηκαν κάτω από τον τρούλο κοιτώντας γύρω τους. Ο ένας ήταν νέο παιδί, ψηλός, αμούστακος ακόμη, και ο άλλος μεγάλος σε ηλικία, κοντούλης και παχουλός με ένα γένι άσπρο σε σημεία σαν αλάτι και πιπέρι.
Ο κοντούλης, μίλησε πρώτος σε γλώσσα εγγλέζικη, με προφορά που πρόδινε Ελληνική καταγωγή:
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Έτοιμος γιε μου;
Ο γιος κοίταξε γύρω του προσεκτικά για να δει πως δεν τους έβλεπε κανείς και έβγαλε από το πανωφόρι του ένα κερί κίτρινο από μέλισσα και το έδωσε στον πατέρα του.
ΝΕΟΣ: Καν' το τώρα !
Το παλικάρι στάθηκε μπροστά στον πατέρα του προστατεύοντας τον από μάτια ανεπιθύμητα και ο κοντούλης με το γένι έβγαλε από την τσέπη του ένα αναπτήρα και άναψε το κερί κρατώντας το κοντά στο στήθος. Οι δύο τους κοιτάχθηκαν και χαμογέλασαν καθώς ο ναός άρχισε να γεμίζει με την ευωδιά της ορθοδοξίας, μα γρήγορα ανησύχησαν μήπως τα ρουθούνια τους δεν ήταν τα μόνα που ευφραίνονταν από την ωραία στιγμή. Στάθηκαν πάντως τη θέση τους κάτω από τον τρούλο με το κερί να καίει σιγά σιγά ανάμεσά τους.
Ούτε πατέρας ούτε γιος κατάλαβαν πώς και πότε ο ιμάμης του τζαμιού βρέθηκε να στέκεται δίπλα τους.
ΙΜΑΜΗΣ: τι κάνετε εδώ παρακαλώ;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: καλημέρα σας.
ΓΙΟΣ: Για σας είπε αμήχανα.
Ο ιμάμης έκρυψε ένα χαμόγελο σε μια έκφραση αυστηρή.
ΙΜΑΜΗΣ: Δεν ξέρετε ότι οι άνθρωποι έχουν πεθάνει για πράξεις μικρότερες από αυτό που κάνετε; Που είναι ο σεβασμός σας και η φρόνηση σας;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Έδωσα μία υπόσχεση που έπρεπε να κρατήσω και ο γιος μου από δω με βοηθάει να την φέρουμε σε πέρας.
ΙΜΑΜΗΣ: Σας ακούω!
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Να, βλέπετε, ήταν κάμποσοι μήνες τώρα, ήμασταν στο σπίτι μας στην Αμερική και μας τηλεφώνησαν ότι η μητέρα μου είχε μπει εσπευσμένα σε νοσοκομείο στην Αθήνα. Αμέσως πήραμε το αεροπλάνο. Πήγαμε να την δούμε έτσι όπως υπέφερε από δύσπνοια και πόνους σε ένα δωμάτιο με έξι άλλες ασθενείς.
Μια ζωή είχε μια καλή καρδιά που είχε φαίνεται κουραστεί και τα πνευμόνια της δεν έπαιρναν πολύ αέρα και τα κόκαλα της πονούσαν στην πλάτη από την αρρώστια.
Τα μάτια του κοντούλη κοίταξαν γύρω στο φως και τις σκιές της εκκλησίας που ήταν τώρα τζαμί, και συνέχισε:
Μέρα με τη μέρα άρχισε να γίνεται καλύτερα και μετά από μία βδομάδα οι γιατροί την θεώρησαν έτοιμη για μια εξέταση δύσκολη στα πνευμόνια, που έβαλαν και έκαναν μια Δευτέρα πρωί. Σε λιγότερο από δύο μέρες δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει έχανε την μιλιά της και ο νους της έφευγε μακριά.
Το βράδυ της Τετάρτης πέθαινε με δύσπνοια στα χέρια μου. Έφευγε. Και έβαλα εκείνη τη στιγμή τους γιατρούς να την κρατήσουν τεχνητά στη ζωή, σε κώμα, με μια μηχανή οξυγόνου και σωλήνες, με την προσευχή να γίνει ένα θαύμα στο λίγο χρόνο που μας αγοράζει η επιστήμη.
Για τέσσερις μέρες έψαχνα γιατρούς, τηλεφωνούσα, μίλαγα, ελπίζοντας γι' αυτό το θαύμα. Στο τέλος, το Σάββατο, απογοητευμένος και φοβισμένος για το αναπόφευκτο τηλεφώνησα σε ένα φίλο μου παλιό να του πω τα καθέκαστα, έτσι να μιλήσουμε. Ο φίλος μου αυτός μου έδωσε το τηλέφωνο ενός γιατρού χειρουργού και μου είπε να του μιλήσω αμέσως.
Πράγματι, του μίλησα τη στιγμή εκείνη και εκείνος μου είπε ότι είναι γιατρός στρατιωτικός στο ναυτικό νοσοκομείο της Αθήνας και ότι είχε ένα φίλο καλό, επίσης στρατιωτικό που εργαζόταν στο νοσοκομείο που ήταν η μητέρα μου.
Το επόμενο πρωινό, Κυριακή ώρα έντεκα καθώς σχολνούσαν οι εκκλησίες στην Ελλάδα όλη, ήρθαν οι δύο φίλοι στρατιωτικοί και με συνάντησαν πλάι στη μητέρα μου. Για δύο ώρες την εξέτασαν, κοιτάζοντας το ιστορικό της, μιλούσαν με τους γιατρούς του νοσοκομείου, και κατά τις μια το απόγευμα με πήραν σε μια γωνιά μακριά από τα αυτιά των άλλων γιατρών και μου είπαν τι νομίζουν, τι πρέπει να κάνουμε. Τους άκουσα και μιλήσαμε και συζητήσαμε την πορεία που μπορεί να έσωζε τη μητέρα μου, και στο τέλος τους είπα να προχωρήσουν, να την πάνε σε άλλο νοσοκομείο, να κάνουν ό,τι πρότειναν για να σωθεί.
Συμφωνήσαμε και μ΄ αφήσανε εκεί για να παν εκείνοι να κάνουν όσα έπρεπε.
Και , εκείνη τη στιγμή, καθώς τους είδα, το γιατρό που είχαν καλέσει, ψηλό ευγενικό, με πρόσωπο αυστηρό, και το φίλο του, πιο γεμάτο και καλόκαρδο, χωρατατζή, να απομακρύνονται από μένα προχωρώντας στο διάδρομο με βήμα ταχύ και σταθερό, δίπλα δίπλα, να μιλάνε με τους γιατρούς και να δίνουν οδηγίες….. κατάλαβα.
Και υποσχέθηκα εκείνη τη στιγμή ότι θα πάρω το γιο μου και θα έρθουμε στον ναό τους στην Πόλη να κάψουμε ένα κερί ορθόδοξο.
Ο κοντούλης σταμάτησε να μιλάει κρατώντας το κερί εκεί στο στήθος του κοντά, να και ακόμα. Ο Γιος του κοίταζε ποτέ τον Ιμάμη, ποτέ τον Πατέρα του, περιμένοντας.
ΙΜΑΜΗΣ: Και η μητέρα σας;
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ: Εκείνη τη μέρα την πήγαμε σε άλλο νοσοκομείο. Ο γιατρός έβαλε το επιτελείο του δικό του και σε τρεις μέρες την ξύπνησαν. Σε δέκα μέρες γύρισε στο σπίτι. Εκεί είναι τώρα, στην Αθήνα, και μας περιμένει.
Ο ιμάμης κοίταξε το γιο μετά τον πατέρα, και η αυστηρή του έκφραση πρόδωσε το χαμόγελο που έκρυβε. Μετά το πρόσωπό του έγινε ήρεμο και ειρηνικό. Και τότε ο ιμάμης ένωσε τα τρία δάχτυλα του δεξιού του χεριού και με απλότητα και ευλάβεια έκανε με το χέρι του στους ώμους του και στο κεφάλι του σημείο του ορθοδόξου σταυρού.
ΙΜΑΜΗΣ: ο θεός είναι μεγάλος.
Ο κοντούλης έμεινε άναυδος με δέος για την πράξη αυτή του Μουσουλμάνου κληρικού και σκέφτηκε ότι περνούσε μια στιγμή, από τις σπάνιες στιγμές, τις φευγάτες ανάμεσα στους ανθρώπους, που η απλότητα του μεγαλείου του Θεού λάμπει μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ράτσα η θρησκεία.
Και τότε, ο κοντούλης έδωσε το κερί στο γιο του για το κρατήσει, έπεσε στα γόνατα προς την Ανατολή, έβαλε τις παλάμες του στο μάρμαρο του δαπέδου ανοιχτές μπροστά του, έσκυψε και με το μέτωπο άγγιξε το πάτωμα. Μετά σηκώθηκε σιγά, και στάθηκε απέναντι στον Ιμάμη.
ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ Ο Θεός είναι μεγάλος.
Πέρασε η ώρα, είχε τελειώσει το κερί, πατέρας και γιος και Ιμάμης έφυγαν.
Είχε φτάσει μεσημέρι, το τζαμί είχε γεμίσει τουρίστες.
Πάνω ψηλά στον τρούλο, το φως από τα παράθυρα έπαιζε με τα τελευταία ίχνη άσπρου καπνού από το κερί. Ένα από αυτά τα ίχνη του καπνού ταράχτηκε προς στιγμή, αιθέριο όπως ήταν, καθώς πέρασε δίπλα από την πανέμορφη λευκή φτερούγα του Μιχαήλ.
Ο Αρχάγγελος είχε μείνει όλη αυτή την ώρα πάνω κει χαμογελώντας με την απλότητα του κοντούλη και τη σοφία του Ιμάμη, και με την θύμηση των όσων άλλων είχαν συμβεί στην εκκλησία αυτή τα τελευταία χίλια πεντακόσια χρόνια.
Και με το χαμόγελο αυτό γραμμένο στο άηλο πρόσωπο του, άπλωσε τις φτερούγες του και πήρε το δρόμο να πει στο Σέργιο και Βάκχο την ιστορία αυτή, λες και δεν την ήξεραν κιόλας.
Πού θα πήγαινε όμως να τους βρει, μόνο ο ίδιος και μόνο οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος ήξεραν. Και ο Μεγαλοδύναμος.

ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Από ότι διαπίστωσα φαίνεται ότι όσοι με διαβάζουν ανήκουν σε δύο κατηγορίες.
Η μια κατηγορία είναι των τακτικών αναγνωστών του ιστολογίου μου η οποία διαθέτει κριτική σκέψη και ευφυΐα (γι΄ αυτό άλλωστε είναι και αναγνώστες μου!) και δεν αποδέχεται ότι διαβάζει στα ιστολόγια σαν δεδομένο γεγονός, ακόμα και από τα πιο σοβαρά και έγκυρα, όπως σαφώς κατά γενικήν παραδοχήν της συζύγου και της κόρης μου, είναι το δικό μου!
Η άλλη κατηγορία είναι των ευκαιριακών αναγνωστών που τους τράβηξε ο τίτλος του ποστ και οι οποίοι εκτός από την ευφυΐα τους, έχουν και μια εδραιωμένη πεποίθηση ότι τέτοιες αποκαταστάσεις , σαν και την ιστορία που έγραψα, είναι αδύνατον να γίνουν στο ΚΚΕ που ούτε τον προηγούμενο της Αλέκας και πεθαμένο πια Γενικό του Γραμματέα δεν τιμά, μιας και είχε το ήθος να παραιτηθεί μόνος του μένοντας μόνο δύο χρόνια στην θέση αυτή, αλλά και το θράσος να έχει κριτική σκέψη και να εκφέρει ελεύθερα την γνώμη του!
Πράγματι όλα τα παραπάνω, ,στην ιστορία που έγραψα ,είναι πολύ ωραία για να είναι αλήθεια αλλά δυστυχώς αποτελούν αποκλειστικό προϊόν της κακοηθέστατης φαντασίας μου στον βωμό της Πρωταπριλιάς.
Η πραγματικότητα βέβαια για τον Πλουμπίδη είναι τελείως διαφορετική
Η παραδοχή από το ΚΚΕ των σφαλμάτων του είναι το ίδιο δυσχερής όσο η αποδοχή από το οποιοδήποτε ιερατείο ότι το δόγμα της θρησκείας τους μπορεί να έχει λάθος.
Όπως διαβάζω εδώ ,ακόμα και την λακωνική απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958,που έγραψα παραπάνω, φρόντισαν να μην πάρει καμιά δημοσιότητα. Επίσης σε αυτή δεν περιέχονται τα στοιχεία του "Πορίσματος για τον Ν. Πλουμπίδη", από τους Βατουσιάνο και Κωτούζα, που υποβλήθηκε στην ΚΕ στις 23-11-1957, όπου καταρρίπτονταν μία προς μία όλες οι κατηγορίες, ξεσκεπάζονται η πολιτική σκευωρία και κατονομάζονταν οι πρωταγωνιστές της Ν. Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας και Δ. Βλαντάς.
Το ηθικό ανάστημα του Πλουμπίδη αναγνωρίστηκε ακόμα και από τους πολιτικούς του αντιπάλους γιατί όταν καταδικάστηκε σε θάνατο ο Μπελογιάννης ο Πλουμπίδης έστειλε, από την παρανομία που ήταν, επιστολή στον διευθυντή της αστυνομίας που δημοσιεύτηκε και στον Τύπο, να παρουσιασθεί στις Αρχές να δικαστεί εκείνος σαν καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, με τον όρο να μετατραπούν οι θανατικές καταδίκες του φίλου και συντρόφου του Ν. Μπελογιάννη.
Λίγους μήνες πριν τη σύλληψη του Πλουμπίδη από την Ασφάλεια, το ΠΓ του ΚΚΕ τον διέγραψε ως χαφιέ και πράκτορα των Άγγλων και αφού ήδη τον είχαν συλλάβει και ενώ βρισκόταν απομονωμένος στη φυλακή, ο ραδιοφωνικός σταθμός "Ελεύθερη Ελλάδα" συνέχισε να μεταδίδει διαρκώς την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Πλουμπίδης ήταν χαφιές της Ασφάλειας.
Ο Πλουμπίδης παρ΄ όλα αυτά πριν να πέσει νεκρός από το εκτελεστικό απόσπασμα ,πιστός στο κόμμα που είχε αφιερώσει όλη την ζωή του, φώναξε :Ζήτω το ΚΚΕ".
Την ίδια στιγμή ο Ζαχαριάδης και η κλίκα του ανακοίνωναν, ότι η εκτέλεση ήταν σκηνοθετημένη απ΄ την Ασφάλεια, την Ιντέλλιτζεντ Σέρβις και το FBI και ότι ο Πλουμπίδης βρισκόταν ήδη στην Αμερική!
Η γελοιοποίηση τους ήταν μεγάλη όταν την άλλη μέρα οι εφημερίδες είχαν την φωτογραφία του πτώματος του !
Προσέξτε τώρα με τι ωραιοποιημένο τρόπο ενώ γίνονται πλέον εκδηλώσεις μνήμης στο τόπο εκτέλεσης του και προβάλλεται σήμερα η αγωνιστική δράση του Πλουμπίδη, η ηγεσία του κόμματος ακόμα και εκείνης της εποχής δεν θεωρείται υπεύθυνη της συκοφάντησης του αλλά έχει εκφράσει απλά μια άδικη κατηγορία για την οποία έφταιγαν οι συγκυρίες!
Λίγο πριν τη σύλληψή του και μετά, μέχρι την εκτέλεσή του περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής του. Η αντίδραση εκμεταλλεύεται την άδικη κατηγορία από την ηγεσία του Κόμματος, για να χτυπήσει το ίδιο το ΚΚΕ και το αριστερό κίνημα. Σ' αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, ο Πλουμπίδης μένει αταλάντευτος. Υπερασπίζεται το Κόμμα και τη γραμμή του, δίνοντας ένα υπέροχο παράδειγμα ήθους, αρετής και αυτοθυσίας.
Και σε άλλο σημείο:
Ξεχωριστή θέση στο πάνθεον αυτών των ηρώων κατέχει αναμφίβολα ο Νίκος Πλουμπίδης. Και λέμε ξεχωριστή διότι ενώ έτσι τα έφεραν οι συγκυρίες που ο Πλουμπίδης, αβάσιμα και προπάντων άδικα, κατηγορήθηκε από τους συντρόφους του ως 'προδότης', αυτός, με αταλάντευτη πίστη στις αξίες του, έδειξε πώς ζουν και πεθαίνουν οι κομμουνιστές
Το πόσο σοβαρό είναι ένα κόμμα, έλεγε ο Λένιν, φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα λάθη του. Και το ΚΚΕ φυσικά αναγνώρισε το λάθος του και αποκατέστησε τον Πλουμπίδη τυπικά (στην 9η Ολομέλεια το '58), αλλά και ουσιαστικά - στην συνείδηση των μελών του.
Ευτυχώς που υπάρχει η συνείδηση των μελών του μιας και η ηγεσία του δεν έχει σκοπό να παραδεχτεί ότι το κόμμα έσφαλε πριν 50 χρόνια γιατί τότε μπορεί να βρεθούν μερικοί να πουν ότι μπορεί να σφάλλει και σήμερα!
Το κόμμα μπορεί να κάνει μια αδικία που και που, σφάλματα και σκευωρίες όμως ποτέ!

ΤΟ ΚΚΕ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗ ;

Μερικές φορές μαθαίνει κανείς ενδιαφέρουσες πληροφορίες κατά τον πιο περίεργο τρόπο .
Βγαίνοντας από ένα κατάστημα το πρωί ,έπεσα σε ένα παλιό μου φίλο, που είχα να τον δω 1-2 μήνες, άνθρωπο εξαιρετικής παιδείας και μόρφωσης και ιδεολόγο της αριστεράς με θητεία στην Γυάρο επί δικτατορίας.
Τον είδα λίγο ξαναμμένο και πήγαμε για καφέ για να μπορέσουμε να πούμε και δυο κουβέντες γιατί τον είδα ότι κόντευε να σκάσει αν δεν μιλούσε.
Ο φίλος μου, αριστερός από τα γεννοφάσκια του, μιας και έχει γεννηθεί στην Τασκένδη από πατέρα που ήταν από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, είναι σήμερα συνασπισμένος μεν, αλλά χωρίς πλέον ιδιαίτερη ανάμιξη με το κόμμα .Με αυτό που απασχολείται κυρίως, είναι με τα πολιτιστικά του δήμου που έχει εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος.
Το δημοτικό λοιπόν συμβούλιο του ανέθεσε να διερευνήσει το κόστος της κατασκευής ενός αγάλματος ενός τοπικού ήρωα της αριστεράς που θέλουν να τον τιμήσουν, γιατί ο δήμος τους ήταν η γενέτειρα του.
Πήγε λοιπόν και αυτός σε ένα γνωστό του και επώνυμο γλύπτη για να συνεννοηθεί τα σχετικά και η γυναίκα του γλύπτη τον οδήγησε να καθίσει στο ατελιέ του για να τον περιμένει να έρθει.
Αναμένοντας τον γλύπτη άρχισε και αυτός να χαζεύει τα διάφορα αγάλματα και προπλάσματα που είχε ο χώρος.
Και εκεί τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Σε ένα χώρο, στο βάθος του ατελιέ, που μπορούσε να απομονωθεί με μια κουρτίνα, είδε 3 προπλάσματα με το ίδιο πρόσωπο, σε φυσικό μέγεθος από την μέση και πάνω, αλλά σε 3 διαφορετικές στάσεις σαν να αγορεύει.
Ήταν δε προφανές και από ότι είχε πέσει στο πάτωμα εκεί, ότι αυτά τα προπλάσματα δούλευε ο γλύπτης εκείνες τις μέρες.
Κάποιος άσχετος, πιθανώς δεν θα καταλάβαινε ποιος είναι ο εικονιζόμενος, όμως ο φίλος μου όχι μόνο τον αναγνώρισε αλλά ήξερε μετά από τόσα βιβλία που έχει διαβάσει για την αριστερά και τους αγώνες της, ακόμα και βάσει ποιών φωτογραφιών του εκτελεσμένου αγωνιστή έχουν φτιαχτεί τα προπλάσματα.

Ήταν ο Πλουμπίδης !
Η έκπληξη του όμως έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν πίσω από αυτά τα προπλάσματα είδε σε ένα στατό ένα άλλο ανάγλυφο στο οποίο απεικονίζονταν 3 κεφάλια και ένα σφυροδρέπανο.
Αμέσως αναγνώρισε ότι ήταν μια σύνθεση για εντοιχισμό με το προφίλ από τα κεφάλια του Σιάντου, του Πλουμπίδη και του Καραγιώργη που όπως μου είπε το ΚΚΕ στο παρελθόν τους είχε κατηγορήσει και τους 3 για προδότες.
Το 1958 βέβαια το ΚΚΕ όπως μου είπε με θλιμμένο σαρκασμό, με απόφαση της ολομέλειας του με μια λιτή ανακοίνωση δήλωσε απολογητικά ,ότι αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης τους γιατί δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που τους απέδωσε η παλιά καθοδήγηση με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.
Ο φίλος μου γνωρίζοντας τους ιδιαίτερους φιλικούς δεσμούς της Αλέκας με τον γλύπτη, αμέσως υπέθεσε ότι είναι προφανές ότι το ΚΚΕ μάλλον έχει αποφασίσει πλέον για την επίσημη αποκατάσταση του Πλουμπίδη πιθανώς δε και των 3 ηγετών που είχε κατηγορήσει άδικα.
Οι υποψίες του σχεδόν επιβεβαιώθηκαν όταν μπαίνοντας ο γλύπτης η πρώτη κίνηση του πριν να τον χαιρετήσει, ήταν να πάει εσπευσμένα να τραβήξει την κουρτίνα κρύβοντας τα προπλάσματα για τα οποία δεν έκανε βέβαια καμιά κουβέντα.
Ο φίλος μου δεν τον ρώτησε από λεπτότητα για τα προπλάσματα αυτά ,όταν είδε αυτή την κίνηση και υπέθεσε ότι προφανώς το ΚΚΕ θα θέλει πρώτα αυτό να δημοσιοποιήσει το γεγονός της αποκατάστασης.

Επειδή διατηρούσα τις αμφιβολίες μου, γιατί ξέρω την δυσκαμψία του ΚΚΕ στην παραδοχή των σφαλμάτων του , μου εξήγησε ότι ο γλύπτης του είπε ότι πνίγεται αυτόν τον καιρό στην δουλειά και μόνο μετά από ένα 6μηνο θα μπορέσει να ασχοληθεί με το δικό του άγαλμα παρά την ικανοποιητική αμοιβή που θα εισέπραττε.
Το βράδυ δε για να με πείσει μου έστειλε με fax,γιατί δεν έχει ακόμα προσχωρήσει στην ηλεκτρονική εποχή, τις φωτογραφίες που δημοσιεύω και οι οποίες απετέλεσαν το μοντέλο για τα 3 προπλάσματα που είδε τα οποία απεικονίζουν τον Πλουμπίδη να αγορεύει με πάθος στην δίκη του.
Τελικά με έπεισε ότι έτσι είναι τα πράγματα αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα χρησιμοποιηθεί η σύνθεση με τους 3, γιατί αν τον Πλουμπίδη και τον Καραγιώργη οι παλιοί αριστεροί τους θεωρούν ηρωικές προσωπικότητες, για τον Σιάντο δεν νομίζω ότι έχουν την ίδια γνώμη.

Η ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΣΤ

ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ