ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ,ΤΟ ΒΗΜΑ, ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ

Δύο ξανθιές κάθονται στο κλαδί ενός δέντρου. Η μία από αυτές πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθονται.
Μια γριά που τυχαίνει να περνά από κάτω τις βλέπει και τους φωνάζει: - Καλέ κορίτσια τι κάνετε εκεί; Θα πέσετε βρε!
Οι ξανθιές αδιαφορούν και συνεχίζουν ώσπου το κλαδί σπάει , πέφτουν κάτω, και οδηγούνται στο νοσοκομείο με βαρύτατες κακώσεις σε όλο το σώμα. Καθώς βρίσκονται σε διπλανά κρεβάτια η μία από τις δύο βλέπει τη γριά που είχαν δει όταν βρίσκονταν στο δέντρο να περιφέρεται μέσα στο νοσοκομείο.
Έντρομη γυρίζει στη φίλη της και της λέει: - Κοίτα, κοίτα το μέντιουμ...
Δεν ξέρω γιατί μου θύμισε αυτό το ανέκδοτο η ανακοίνωση των εργαζομένων του ΒΗΜΑΤΟΣ προς την κοινωνία να μην αγοράσει το “Βήμα της Κυριακής” λόγω απολύσεων που έγιναν από τον ΔΟΛ.
Ήδη από τον Σεπτέμβριο ο ΔΟΛ έκλεισε, μετά από 53 χρόνια λειτουργίας, τον εκδοτικό του οίκο ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και στην συνέχεια στις 27-11 έκλεισε και το ημερήσιο ΒΗΜΑ, λόγω της μείωσης των φύλλων που πουλούσε, στις 8000 μόνο.
Είναι τραγικό άνθρωποι να χάνουν από την μια μέρα στην άλλη την δουλειά τους αλλά μάλλον είναι προφανές ότι αν μια επιχείρηση φτάνει να κλείσει ένα τμήμα της , αυτό οφείλεται στο ότι δεν κερδίζει από αυτό, με αποτέλεσμα να μπαίνει μέσα.

Μήπως λοιπόν αν η κοινωνία ακολουθήσει τις προτροπές των εργαζομένων του ΒΗΜΑΤΟΣ και τελικά κλείσει και το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ, θα συζητάνε σαν τις ξανθιές διαβάζοντας εκ των υστέρων αυτό το ποστ και θα λένε -Κοίτα τι έγραφε το μέντιουμ;

Την περασμένη εβδομάδα είχα κατέβει στο κέντρο, και εκτός από τους σωρούς των σκουπιδιών, αυτό που ήταν εντυπωσιακό ήταν ότι, πχ στην Σόλωνος από το Κολωνάκι μέχρι την Νομική, υπήρχαν στοές ολόκληρες με άδεια καταστήματα.
Μιλάμε αρκετά συχνά πλέον για υποβάθμιση του κέντρου ,κατάληψη του από μετανάστες ,κλειστά καταστήματα και εμφανή πλέον αποφυγή των περισσοτέρων Αθηναίων να κατέβουν εκεί για ψώνια ή για βόλτα.
Και τι κάνουμε γι΄ αυτό;
Φροντίζουμε να επιτείνουμε τα προβλήματα αυτά.
Πως;
Απλά όποιος διαβάσει το αγωνιστικό πρόγραμμα των τελευταίων 15 ημερών που αφορά το κέντρο της Αθήνας μπορεί να καταλάβει το γιατί.

Πέμπτη- 2-12 Πανελλαδικό Φοιτητικό συλλαλητήριο +πορεία στο Σύνταγμα

.

Παρασκευή - 3-12 Σύνταγμα 10 πρωί Συγκέντρωση ΑΜΕΑ

.
Δευτέρα - 6-12 Πορείες για Αλέξη Γρηγορόπουλο

.
Τρίτη- 7-12 12μμ -5μμ, Συγκέντρωση στο Σύνταγμα του ΚΚΕ- Στην Κλαυθμόνος του ΣΥΡΙΖΑ+Εξωκοινοβουλ. Αριστερά.

.
Τετάρτη - 8-12 24ωρη απεργία στις Αστικές συγκοινωνίες

.
Παρασκευή -9-12 Πυροσβέστες -Πορεία από Ομόνοια.

.
Κυριακή - 12-12 10πμ-4μμ Στάση εργασίας αστικές συγκοινωνίες λόγω της απόφασης να μείνουν τα Καταστήματα ανοικτά.

Αναβλήθηκε γιατί τελικά με Δικαστική απόφαση θα μείνουν κλειστά .

Συγκέντρωση στις 11πμ στο Σύνταγμα για την κάρτα του πολίτη.

.
Δευτέρα -13-12 11πμ-5μμ Στάση εργασίας αστικές συγκοινωνίες

.
Τριτη-14-12 3ωρη στάση εργασίας στον ΟΣΕ (αστικές και προαστιακές συγκοινωνίες) από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 3 το απόγευμα.

.
Πέμπτη -16-12 Απεργία Αστικές συγκοινωνίες -24 ωρη ΓΣΕΕ_ΑΔΕΔΥ

Τελικά όταν το κέντρο γκετοποιηθεί γιατί δεν θα κατεβαίνει ο κόσμος εκεί και τα ξενοδοχεία του χωρίς τουρίστες κλείνουν, μήπως οι πορείες, οι συγκεντρώσεις και οι συμπλοκές με την αστυνομία μαζί με τις απαραίτητες μολότωφ θα καταλήξουν να αποτελούν ουσιαστικά δωρεάν θέαμα προς τέρψη των μεταναστών του γκέτο και των δελτίων των 8 της τηλεόρασης;

REISER-Ο ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΟΣΙΟ

Γύρω από το μοναδικό αυτό μνημείο υπάρχουν όλοι οι ήρωες που σχεδίασε το πενάκι του Ρεζέρ.
Όσοι δεν είναι της πρώτης νεότητας σήμερα, φαντάζομαι ότι θα θυμούνται τον μοναδικό REISER έναν από τους πιο ανατρεπτικούς γάλλους γελοιογράφους.
Δυστυχώς πέρασαν ήδη 27 χρόνια από τον θάνατο του, σε ηλικία μόνο 42 ετών από καρκίνο των οστών.
Μου τον θύμισε η παρακάτω σειρά με ένα πεινασμένο που μου έστειλαν με e-mail.

Το χιούμορ του Ρεζέρ είναι καυστικό, έξω από όλες τις κοινωνικές συμβάσεις με συχνές σεξουαλικές αναφορές και πέρα από κάθε σεμνοτυφία.

Το τρίπτυχο Πατρίς -Θρησκεία-Οικογένεια δεν θα μπορούσε βέβαια να ξεφύγει από τον σαρκασμό του, περιγελώντας το με μοναδικό τρόπο.

Κλικάρετε επάνω στις φωτογραφίες για να μεγαλώσουν

Τα στριπάκια, και όσες γελοιογραφίες δεν έχουν τυπογραφικά γράμματα, είναι από το ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού ΠΑΡΑ-ΠΕΝΤΕ στον Ρεζέρ.

Ο Ρεζέρ είχε μεγάλη αγάπη για τα αεροπλάνα και ήδη από το την 10ετία του 60 είχε προφητέψει με μεγάλη οξυδέρκεια αλλά και σαρκασμό τη σημερινή κατάσταση και τα αστυνομικά μέτρα που λαμβάνονται στις αεροπορικές πτήσεις.
Το στριπάκι ,που έχω μεταφράσει, είναι από το άλμπουμ του "Vive Les Vacances".

Δεν ξέρω αν την επόμενη γελοιογραφία την έκανε όταν διαγνώστηκε ο καρκίνος στο πόδι του με αποτέλεσμα πριν να πεθάνει να αποχαιρετήσει με ένα φιλί την αγαπημένη του Janin και να πάει στο νεκροταφείο με τα πόδια, όπως ο ίδιος είχε κοροϊδέψει τον Φράνκο όταν πέθανε, όπου τον έθαψαν σε ένα τάφο με ταφόπλακα που έμοιαζε με φτερό αεροπλάνου που τόσο πολύ τα αγαπούσε.

Ένα καλό ενημερωτικό άρθρο έχει δημοσιεύσει το ένθετο της Ε όπου μπορείτε να διαβάσετε αρκετά σχετικά με την ζωή του.
Επίσης σχετικά έχει γράψει και ο Νίκος Σαραντάκος που έχει επίσης αρκετές ακόμα γελοιογραφίες του.

Ένα νεώτερο ποστ για τον Reiser είναι το :

Η ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΗ ΣΑΤΙΡΑ ΤΟΥ ΣΕΞ ΑΠΟ ΤΟΝ REISER.

Η MARIANAONICE, Η ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ, Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ,Ο ΠΛΕΥΡΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΕΝΕΞΗ.

Αίσθηση έχει προκαλέσει από χθές το δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ σχετικά με την αποκάλυψη του ονόματος της μπλογκερ MARIANAONICE και ήδη έχουν ασχοληθεί αρκετοί μπλογκερς με το θέμα.
Ας δούμε λοιπόν με κοινή λογική τις διάφορες πλευρές αυτής της υπόθεσης.

1-Ο καθένας, είτε είναι δικαστής είτε οδοκαθαριστής, έχει δικαίωμα να διατηρεί ένα μπλογκ και να γράφει με ψευδώνυμο ότι θέλει, έφ΄ όσον δεν παραβαίνει τους σχετικούς νόμους που υπάρχουν.
Τις απόψεις μου σχετικά με την χρήση του ψευδώνυμου τις έχω γράψει στο παρελθόν.
Βάσει λοιπόν των παραπάνω η MARIANAONICE είχε κάθε δικαίωμα χωρίς να δημοσιοποιεί την ιδιότητα της να γράφει πράγματα που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορούσε να γράψει εάν ήταν γνωστό το επάγγελμα της.

2-Η αποκάλυψη του ονόματος από τον δημοσιογράφο θα ήταν απαράδεκτη εάν την έκανε από μόνος του και από πληροφορίες του.
Όμως η αποκάλυψη του ονόματος έγινε από το υπόμνημα που κατέθεσε στον εισαγγελέα εφετών Πειραιά η δικηγόρος Ζωή Κωνσταντοπούλου, κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου, που βρίσκεται σε δικαστική αντιδικία με την εφέτη.
Όπως έχει γραφτεί η δικηγόρος είναι και δικηγόρος της εκδότριας της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ οπότε είναι ευνόητη η προέλευση της ενημέρωσης του δημοσιογράφου για την υπόθεση.

3-Στο δημοσίευμα γίνεται εκτενής αναφορά στο γεγονός ότι η δικαστικός είναι αυτή που μειοψήφησε στο δικαστήριο του πρώτου βαθμού υπέρ της αθώωσης του Πλεύρη.
Βέβαια το δημοσίευμα σημειώνει ότι, όπως είναι γνωστό, σε δεύτερο βαθμό ο Πλεύρης αθωώθηκε, ενώ και η αναίρεση υπέρ του νόμου που ασκήθηκε μετά από μήνες από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου τελικά απορρίφτηκε.
Δηλαδή η μειοψηφούσα άποψη της στο αρχικό δικαστήριο , που το σκεπτικό της μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι αυτή που τελικά δικαιώθηκε.
Όσο απεχθής και να μου είναι ο Πλεύρης θεωρώ την απόφαση αυτή σωστή για τους λόγους που, πριν να γίνει η πρώτη δίκη, είχα αναπτύξει στο ποστ μου ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΙΤΙΔΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑΣ
Σχετικά τώρα με το σχόλιο για τους Εβραίους που δημοσιεύει η εφημερίδα σαφώς και είναι απαράδεκτο και σαφώς ρατσιστικό, απλά θα ήθελα να διάβαζα και τα προηγούμενα σχόλια όπως και το ποστ στο οποίο υπάρχει.
Βέβαια και εγώ από παλιότερα έχω την εντύπωση πως η MARIANAONICE διακατέχεται από αριστερά αντισιωνιστικά αισθήματα, γιατί στο ποστ μου ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, που γράφτηκε όταν εισέβαλαν οι Ισραηλινοί και σκότωσαν τους Τούρκους ακτιβιστές στα πλοία που πήγαιναν στην Γάζα, είχε σχολιάσει:

Το Ισραήλ είτε το θέλουμε είτε όχι αποδεικνύεται καθημερινά ο προβοκάτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού.
http://www.schizas.com/site3/el/israil-o-provokatoras-toy-diethnoys-imperialismoy.html
Από την ίδια τη σύστασή του είναι ένα πειρατικό κράτος, κατασκευασμένο από το διεθνές ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, με τη θηριώδη αρπαγή των παλαιστινιακών εδαφών.
Από την αρχή, λοιπόν, αποτελεί τεχνητό κατασκεύασμα, με όλες τις συνακόλουθες λειτουργίες της κάθε μαφιόζικης, τρομοκρατικής κατασκευής: Η πλέον κεντρική είναι αυτή της τρομοκρατικής, πολεμικής προβοκάτσιας.
Κάποτε είχα διαβάσει ότι οι στόχοι του Χίτλερ και των σιωνιστών ηγετών των Εβραίων στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο ταυτίστηκαν, γιατί ο μεν Χίτλερ ήθελε να εκδιώξει τους Εβραίους από την Ευρώπη οι δε σιωνιστές ηγέτες τους, ήθελαν να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ το οποίο φυσικά έπρεπε να επανδρωθεί από τους απανταχού Εβραίους που καμία όρεξη δεν θα είχαν να ξεβολευτούν και να αφήσουν τις φυσικές μέχρι τότε πατρίδες τους για να πάνε στη Λωρίδα της Γάζας να φτιάξουν κράτος!
Επίσης διάβασα ότι και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων ήταν επίτηδες εξογκωμένο στον εξωπραγματικό αριθμό των 6.000.000 ενώ με επίσημο έγγραφο του ΟΗΕ, οι εξοντωθέντες Εβραίοι στα κρεμματόρια τα Γερμανικά δεν ξεπερνούσαν τις 600.000 όπως και οι νεκροί όλων των άλλων λαών περίπου. Όμως το Ολοκαύτωμα βόλευε για την εκταμίευση δισσεκατομμυρίων βοήθειας από την Αμερική, για να ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ το οποίο και πράγματι ιδρύθηκε το 1948 αν δεν κάνω λάθος από Αμερικάνικα κεφάλαια!
Μπορεί και να είναι ανακριβή αυτά που έμαθα, όμως για μένα δίνουν μια άλλη άποψη και επιβεβαιώνουν κάποια πράγματα που μας τα σερβίρουν ως τυχαία γεγονότα!

Βέβαια η απάντηση μου σε αυτό το σχόλιο ήταν η εξής:

Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εκδιώξει τους Εβραίους από την Ευρώπη, ήθελε να τους εξοντώσει όλους, μαζί με τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους κτλΎστερα έχει καμιά σημασία αν εξοντώθηκαν στα κρεματόρια 600000 ή 6000000 ή 60000 ; Αριθμητικό είναι το πρόβλημα ή ηθικό;Από ποιό αριθμό και επάνω θεωρείται ολοκαύτωμα;
.
Το δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ εστιάζεται κατά κύριο λόγο σε αναφορές στο μπλογκ της MARIANAONICE σχετικές με σχόλια που αφορούν τους Εβραίους και δεν ασχολείται καθόλου με υπόθεση που έχει προκαλέσει την δικαστική διαμάχη μεταξύ της δικαστικού και της δικηγόρου και την οποία έχει καταγράψει στο μπλογκ της σαν ιστορία που αφορά 3ο πρόσωπο, αλλά από τα αναγραφόμενα περιστατικά, όσοι γνωρίζουν την υπόθεση, μπορούν να καταλάβουν σε ποιούς αναφέρεται.
Τα σχετικά ποστ είναι: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΘΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ!...
και το Ο εφιάλτης ξαναγυρνά... το κύκλωμα συνεχίζεται σε πράσινο πλέον τοπίο...
Βέβαια στο δεύτερο ποστ ουσιαστικά από μόνη της αποκαλύπτει την ταυτότητα της γιατί στα σχόλια γράφει πλεον σε πρώτο πλέον πρόσωπο:

UPDATE 10 Νοεμβρίου, ώρα 12.47: Μόλις έμαθα ότι παρά τα απαλλακτικά πορίσματα των πειθαρχικών μου, ανώτατων οργάνων και παρά τη θαρραλέα και καταλυτική απαλλακτική πρόταση του Εισαγγελέα, στο Δικαστικό Συμβούλιο, το τελευταίο με παραπέμπει να δικαστώ και για την πρώτη μήνυση, για "ψευδή καταμήνυση και για συκοφαντική δυσφήμηση" της διώκτριάς μου!! Δεν έχω κάτι άλλο να σκεφτώ και να κάνω... Δεν ξέρω αν θα πρέπει πλέον να σηκώσω τα χέρια ψηλά!Δεν ξέρω αν μπορώ πια να τους παλέψω!Μάλλον η βρώμα είναι ανίκητη!!

Επειδή από καιρό διαβάζω συχνά το μπλογκ της MARIANAONICE η γενικότερη εικόνα που έχω είναι ατόμου που γνωρίζει τα της δικαιοσύνης και έχει εκφέρει σωστές απόψεις για την εικόνα που παρουσιάζει αυτή σήμερα.
Μπορώ δε να καταλάβω την άρνηση της να παραδεχτεί την αποκάλυψη της ταυτότητας της, όπως και την διαγραφή ορισμένων ποστ της που έχει κάνει, γιατί πολλά κείμενα και τα σχόλια τους ,επειδή θίγουν με καυστικό τρόπο δυσλειτουργίες της δικαιοσύνης, ενώ μπορούν να γραφούν με ψευδώνυμο δεν μπορούν να γραφούν με την υπογραφή ενός δικαστικού εν ενεργεία.
Μεταφέρω δε εδώ ένα χαρακτηριστικό σχόλιο που είχα γράψει σε ένα ποστ της, που έχει διαγράψει, και αφορούσε την προβληματική λειτουργία της δικαιοσύνης:

Η κατάσταση στην δικαιοσύνη έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Εάν λειτουργούσε η επιθεώρηση των δικαστηρίων θα έβλεπε κραυγαλέες και οφθαλμοφανώς απαράδεκτες αποφάσεις που εκδίδονται, αν δεν υπάρχει δόλος στην μέση, γιατί οι δικαστές δεν φυλλομετρούν καν τον φάκελο της υπόθεσης και απλά αντιγράφουν την προηγούμενη εσφαλμένη απόφαση.
Σε συγκεκριμένη υπόθεση δικού μου ανθρώπου υπάρχει ένα αλαλούμ δικαστικών αποφάσεων για ένα θέμα που είναι οφθαλμοφανές με την πρώτη ματιά.
Από 5-6 δικαστές μόνο ένας, για ασφαλιστικά μέτρα, πήγε και έκανε επιτόπια αυτοψία και ο άνθρωπος έγραψε σαφώς αυτά που είδε.
Οι επόμενοι χωρίς να δουν τίποτα αντέγραψαν προηγούμενες αποφάσεις με αποτέλεσμα η υπόθεση να πηγαίνει στο εφετείο.

Τελειώνοντας, πιστεύω ότι τώρα πλέον αυτό που έχει ουσιαστική σημασία, είναι να γίνει γνωστή ευρύτερα η πραγματική ιστορία της αντιδικίας μεταξύ των δύο, γιατί όσο στοιχεία της έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι σήμερα, δημιουργούν πολλές υπόνοιες για συγκάλυψη μιας υπόθεσης με ευρύτερες διαστάσεις.

ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Όταν βρέθηκα στου ΠΑΛΑΣΚΑ, ναύτης προπαιδευόμενος, κλεισμένος για 40 μέρες εκεί, έχοντας μόλις πάρει το πτυχίο μου και ζώντας για πρώτη φορά με ένα πλήθος ανδρών αρκετά αντιπροσωπευτικό του ελληνικού πληθυσμού, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ένα πράγμα, όταν είδα τον διπλανό μου στο κρεβάτι να βάζει τα λασπωμένα άρβυλα του για προσκεφάλι και κοιμάται επάνω τους γαλήνιος και ωραίος!
Γύρω μας ,εκτός από το οικογενειακό, φιλικό, πανεπιστημιακό ή συγγενικό περιβάλλον υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που η παιδεία του είναι χαμηλή τόσο σε θέματα συμπεριφοράς όσο και γνώσεων και πράγματα που για μάς είναι αυτονόητα για αυτούς δεν είναι καθόλου.
Είναι όλος αυτός ο κόσμος που δεν έχει ανοίξει ποτέ του ένα βιβλίο και αν υπάρχει κανένα στο σπίτι του είναι από κάποια προσφορά, δεν διαβάζει ποτέ του εφημερίδα και η ενημέρωση του βασίζεται ή σε λαϊκά περιοδικά για το αν χώρισε η Μενεγάκη ή το πολύ στην παρακολούθηση των τηλεοπτικών ειδήσεων και από αυτές συνήθως ότι έχει σχέση με τα προβλήματα του τόπου του.
Αν δει δε κανείς τα διάφορα τοπικά κανάλια της χώρας διαπιστώνει ότι μπορεί οι Χανιώτες πχ να γνωρίζουν τα τοπικά νέα αλλά δεν έχουν καμία ενημέρωση για το τι έγινε πχ στην Θεσπρωτία ή την Ηλεία εκτός και αν έγινε εκεί κάτι συνταρακτικό.
Ακόμα περισσότερο υπάρχει πλήρης άγνοια για το τι γίνεται στις διάφορες χώρες του κόσμου για τις οποίες ακόμα και τα μεγάλα κανάλια ζήτημα αν αφιερώνουν 10 λεπτά προς το τέλος.
Παρ΄ όλα αυτά με τον ελληνοκεντρισμό που μας διακρίνει έχουν οι περισσότεροι την εντύπωση πως αποτελούμε τον ομφαλό του κόσμου και λίγο πολύ όλοι οφείλουν να γνωρίζουν τα πάντα για όλα τα θέματα που μας απασχολούν.
Στο επόμενο βίντεο μπορεί κανείς να πάρει μια μικρή και ιλαροτραγική εικόνα για το τι γνωρίζουν πολλοί Αμερικανοί για τον κόσμο αλλά και για την ίδια την χώρα τους.
Πριν να γελάσετε και να οικτίρετε το επίπεδο γνώσεων και ευφυΐας του κοσμάκη στην Αμερική, θυμηθείτε αντίστοιχες απαντήσεις που έχουν δοθεί και εδώ σε ερωτήματα όπως πχ με ποιές χώρες συνορεύει η Ελλάδα, τι έγινε στο Πολυτεχνείο, ποιός ήταν ο Παναγούλης κτλ από όσα πρόχειρα και ενδεικτικά θυμάμαι και μου είχε, ακούγοντας τα, σηκωθεί τότε η τρίχα.
Η αγραμματοσύνη και η χαζομάρα τελικά, έχουν φτάσει να προβάλλονται και σαν τηλεοπτικό στύλ με τις διάφορες Πετρούλες που προβάλλονται καθημερινά από διάφορα κανάλια, και αποτελούν την εβδομαδιαία τηλεοπτική τροφή του Λαζόπουλου όπως μπορείτε να δείτε στο δεύτερο βίντεο.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΤΟ 1987

Η αρχή του ταξιδιού εδώ.
Στην συνέχεια του ταξιδιού μας περίμενε η πρωτεύουσα ,τα Τίρανα που από τότε μέχρι σήμερα πρέπει να έχει υποστεί τεράστιες αλλαγές.
Παρά την εκφρασμένη δυσφορία των περισσοτέρων, από τα πρώτα μνημεία που μας πήγαν ήταν το μνημείο του αξέχαστου σε ένα ύψωμα εκεί κοντά.(φωτ 14)
Ε, όχι και ποιός είναι ο αξέχαστος!
Έτσι αποκαλούσαν οι ινστρούχτορες τον για πάνω από 40 χρόνια ηγέτη της Αλβανίας Εμβέρ Χοτζα.

Στο κέντρο της πόλης υπάρχει η πολύ μεγάλη κεντρική πλατεία με τα σημαντικότερα κτήρια, το Εθνικό Μουσείο κτλ και το άγαλμα του Σκεντερμπεη.(φωτ 15 κεντρική πλατεία, φωτ 16 Έκθεση επιτευγμάτων, "Η Αλβανία σήμερα", φωτ 17 Εθνικό Μουσείο)
Περπατώντας κοντά στο κεντρικό ξενοδοχείο που μείναμε ήταν μια συνοικία με μονοκατοικίες του μεσοπολέμου και διόροφα κτίσματα με την εικόνα της εγκατάλειψης.(φωτ 18,19)

Σε ένα ερημικό δρόμο, εκεί κοντά, μας ακολουθούσαν 4-5 πιτσιρίκια ζητώντας διακριτικά να τους δώσουμε κανένα στυλό διαρκείας αλλά δυστυχώς δεν είχαμε πλέον κανένα. Ευτυχώς η κουμπάρα μου είχε μαζί της καραμέλες και αφού τους έδωσε μερικές, με αυτές απεχώρησαν ευχαριστημένα.
Την ομάδα των παιδιών ακολουθούσε 5-6 μέτρα πιο πίσω ένας συνομήλικος τους, πιο διστακτικός ή πιο ντροπαλός που δεν ήρθε να πάρει και αυτός μια καραμέλα αλλά συνέχισε να μας ακολουθεί αφού πλέον είχαν φύγει οι άλλοι.
Όταν η παρέα των παιδιών είχε απομακρυνθεί και δεν τον έβλεπαν η καραμελοφόρος κουμπάρα μου του έκανε νόημα να έρθει να πάρει και αυτός μια καραμέλα.
Ήρθε, την πήρε και χωρίς να πει λέξη έφυγε τρέχοντας με ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά, δίνοντας ένα τεράστιο πήδο κτυπώντας, καλύτερα από τον Νουρέγιεφ, τους αστραγάλους του στον αέρα!
Στα Τίρανα ήταν συγκινητική και η εικόνα της συνάντησης στο ξενοδοχείο των συγγενών μετά από 40 χρόνια με τους δικούς μας από το δεύτερο πούλμαν.
Περίμεναν με την σειρά τους ένας ένας ξεχωριστά για να δουν τον δικό τους άνθρωπο.
Κουβεντιάζοντας με ένα έλληνα γιατρό της μειονότητας με τρόπο, μας είπε την ανάγκη που είχε για ένα καλό στηθοσκόπιο το οποίο γυρνώντας στην Ελλάδα του το στείλαμε αμέσως.
Περπατώντας στο κέντρο της πόλης σε ένα κινηματογράφο είδαμε να παίζει και μια τελευταία αμερικανική επιτυχία, το Όσα παίρνει ο άνεμος!
Σε ένα κέντρο που έλεγε self service ! σέρβιραν πίτες και κάποια σούπα που δεν καταλάβαμε από τι είναι.
Εκεί φάγαμε μια πεντανόστιμη πρασόπιτα με μαχαίρι και πιρούνι, ενώ στους ντόπιους δεν έδιναν, παρά μόνο κουτάλι για την σούπα, γιατί τα μαχαιροπίρουνα τους τα έκλεβαν!

Η επόμενη πόλη ήταν το Ελμπασάν, μια από τις πόλεις που αν θυμάμαι καλά είχε κάτι το χαρακτηριστικό για την Αλβανία, στο κέντρο δίπλα δίπλα υπήρχε τζαμί και εκκλησία, κλειστά βέβαια και τα δύο για τους ντόπιους και τους επισκέπτες.
Εκεί χάσαμε για λίγο την κ. Αθεόφοβου η οποία, φανατικός λάτρης του ψωμιού, εμφανίστηκε περιχαρής και μπουκωμένη με ένα τεράστιο ψωμί φόρμας παραμάσκαλα που το είχε αγοράσει από ένα υποτιθέμενο μπακάλικο που πούλαγε ουσιαστικά μόνο ψωμί και κρασί. Περιττό να τονίσω ότι η νόστιμη ψωμάρα εξαφανίστηκε ταχύτατα από το τσιμπολόγημα όλου του πούλμαν το οποίο το εκτίμησε δεόντως. (φωτ 20,φωτ 21 τα τούρκικα λουτρά, 22)

Η επόμενη πόλη που μείναμε ήταν το Πόγραδετς (φωτ 23),μια παραλίμνια πόλη στις όχθες της λίμνης Οχρίδα. Η περιοχή κοντά στην λίμνη είναι πολύ όμορφη και γι΄αυτό άλλωστε ο αξέχαστος έκανε εκεί τις διακοπές του. (φωτ 24, 25)

Η βόλτα στο καταπράσινο πάρκο Drilon (φωτ 26) μας έφτιαξε γενικώς την διάθεση η οποία έγινε ακόμα καλύτερη το βράδυ όταν στο ξενοδοχείο τρώγαμε συνοδεία και ορχήστρας!

Επειδή όμως ,ως γνωστόν τότε εκεί, αλλά και στα άλλα ανατολικά κράτη, οι μουσικοί ήταν κρατικοί υπάλληλοι με ωράριο, είχαμε δει πχ στην Μόσχα επί Μπρέσνιεφ, γαμήλια δεξίωση να τελειώνει στις 11 το βράδυ γιατί τότε έληγε το ωράριο των μουσικών!
Άντε λοιπόν τώρα εκεί που θα βρισκόμαστε πλέον στο τσακίρ κέφι να μας αφήσουν σύξυλους οι μουσικοί και να φύγουν!
Μία λύση λοιπόν υπήρχε γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων και δεν ήταν άλλη από την "χαρτούρα" στους μουσικούς για να συνεχίσουν να παίζουν όσο θέλαμε εμείς.
Έλα όμως που είχαμε μαζί μας τον ένα και πλέον φανατικό ινστρούχτορα, γιατί ο άλλος είχε πάει για ύπνο, που δεν ξέραμε αν θα δημιουργούσε πρόβλημα από τον εκμαυλισμό των κομουνιστών μουσικών από τους καπιταλιστές τουρίστες.
Την λύση την έδωσε ένας δαιμόνιος Ρεθυμνιώτης που έκατσε δίπλα του, και του έβαζε κρασί στο ποτήρι, σηκωνόταν δε όρθιος κάθε τόσο και αναφωνούσε στα αλβανικά :Λάβντι Εμβέρ! ό εστί μεθερμηνευόμενον στα ελληνικά, Ζήτω ο Εμβέρ!
Τι να κάνει ο ταλαίπωρος ινστρούχτορας να μην πιεί εις υγείαν του αξέχαστου;
Όπως είναι αυτονόητο ύστερα από λίγο είχε γίνει ντίρλα και με σπαραγμό ψυχής όλης της ομήγυρης μας άφησε, ζητώντας μας και συγνώμη για το κρεβάτι του.
Από κει και πέρα με ένα χιλιάρικο στην ορχήστρα έγινε ένα αξέχαστο γλέντι ξεκινώντας από τσάμικα, καλαματιανά και κρητικά και φτάνοντας μέχρι ροκ εντ ρόλ!( φωτ 27 η κ. Αθεόφοβου σέρνει τον χορό!)

Για να καταλάβετε την αξία του χιλιάρικου τότε εκεί, τόσα ακριβώς ξοδέψαμε και οι δύο μας ολόκληρη την εβδομάδα που περάσαμε στην Αλβανία.
Η τελευταία πόλη του ταξιδιού ήταν η Κορυτσά που διατηρούσε σε αρκετό βαθμό την εικόνα μιας πόλης με πολύ καλύτερο παρελθόν.

Δρόμοι με χώμα σε πολλά μέρη, σπίτια που κάποτε ήσαν αρχοντικά, γραφικά στενά που όπως και η υπόλοιπη Αλβανία θύμιζαν τις φωτογραφίες της Ελλάδας του 1950.( φωτ28,29,30, φωτ31 και εδώ στο βάθος τα επιτεύγματα του αξέχαστου)
Στην κεντρική πλατεία είδαμε και ένα μοναδικό θέαμα.
Ένα πλήθος στριμωχνόταν και αλληλοσπρώχνονταν γιατί κάτι τους μοίραζαν.
Μοίραζαν μπλουζάκια T-shirt και όποιος προλάβαινε έβλεπε τον Κύριο, αρπάζοντας ένα μπλουζάκι ασχέτως μεγέθους, γιατί μετά οι τυχεροί που είχαν προλάβει τα άλλαζαν μετά μεταξύ τους!
Η επιστροφή μας στην Ελλάδα από την Κρυσταλλοπηγή έγινε πρωί Κυριακής.
Φτάνοντας στον συνοριακό σταθμό μπήκε στο πούλμαν ένας μεγαλοπρεπής τετράπαχος ροδοκόκκινος τελωνιακός ντυμένος με την καλή του στολή και μας είπε ευγενικά: Καλημέρα σας, έχετε να δηλώσετε τίποτα;
Εν μέσω της γενικής ευθυμίας που επικρατούσε και του αρκούντως κωμικού θεάματος που παρουσίαζε ο τελωνιακός ο Ρεθυμνιώτης πετάχτηκε και αναφώνησε:
Καλώς την εξουσία!
Οπότε ο τελωνιακός διατηρώντας την ψυχραιμία του μας λέει:
Παρακαλώ κατέβετε κάτω και καθίστε ο καθένας μπροστά στην βαλίτσα του!
Αναγκαστικά λοιπόν και αφού ο Ρεθυμνιώτης άκουσε από τους περισσοτέρους μερικά ευγενικά λόγια που το αθωότερο ήταν :δεν μπορούσες να βγάλεις τον σκασμό, βγάλαμε τις βαλίτσες μας βλαστημώντας μέσα μας που θα αναγκαζόμαστε να τις ανοίγουμε μέσα στο χώμα για έλεγχο.
Όμως ο χοντρός ήξερε την δουλειά του και το τι μπορεί να έχει κανείς αγοράσει στην Αλβανία.
Άρχισε να περνάει μπροστά από τις βαλίτσες και να τις σηκώνει με το χέρι του μια μια και τελικά είπε σε μία μόνο ατυχή κυρία :ανοίξτε την !
Ο τελωνιακός ήξερε ότι το μόνο που άξιζε να αγοράσει κανείς ήταν ένα χαλί μέτριας βέβαια ποιότητας αλλά πάμφθηνο.
Έτσι λοιπόν η βαρύτερη βαλίτσα μόνο αυτή μπορούσε να έχει χαλί, όπως και όντως είχε!
Μπαίνοντας πλέον στην Φλώρινα όλο το πούλμαν που μετά μια βδομάδα ξαναέβλεπε οικίες στο μάτι του εικόνες, αναφωνούσε με θαυμασμό βλέποντας από το παράθυρο του πούλμαν : ΕΒΓΑ !, ΔΕΛΤΑ! ,σουβλάκια, πιτσαρίες!
Στην Φλώρινα έγινε ένα γερό φαγοπότι από όλους τους εκδρομείς μαζί, γιατί πλέον και τα δύο πούλμαν είχαν γίνει στο ταξίδι μία παρέα, αφού είχαν πια ξεπεραστεί μερικά πικρόχολα σχόλια που ακούστηκαν στην αρχή του ταξιδιού από το άλλο πούλμαν πως εμείς είμαστε ο λαός και το άλλο πούλμαν, δηλαδή το δικό μας , η εξουσία!