ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΛΙΣΤΑΤΕΣ ΠΙΣΙΝΕΣ ΜΟΥ!

Σε ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην Ελλάδα με πούλμαν, είχα την ατυχία  να έχω στο πίσω από μένα κάθισμα δύο κυρίες που με μια καταπλήσσουσα συνέπεια δεν έβαλαν σε όλη την διαδρομή γλώσσα μέσα στο στόμα τους.

Δυστυχώς σκέφτηκα πως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που είχαν βρει τον παραπάνω αποτελεσματικό τρόπο για να επιλύουν ριζικά αυτό το πρόβλημα.

Από την άλλη μεριά είχα έτσι την ευκαιρία να πάρω μια γεύση από τις απόψεις και τα θέματα που απασχολούν ένα πλήθος ατόμων που δεν ανήκουν στον συνήθη κύκλο των ανθρώπων που συναναστρέφομαι.

Και οι δύο είχαν μεταλάβει για το Πάσχα σε διαφορετικές εκκλησίες της ίδιας συνοικίας  και ανέλυσαν το θέμα με λεπτομέρειες αλλά και με εκτενή σχολιασμό για τους νέους παπάδες που είχαν πάει σε αυτές, με ιδιαίτερη αναφορά στην οικογενειακή τους κατάσταση και τα παιδιά που έχουν.

Συμφώνησαν επίσης πως ο Χριστόδουλος τα έλεγε πολύ ωραία και γι΄ αυτό  τελικά τον έφαγαν! 

Όμως εκτός από θρήσκες ήσαν και θεατρόφιλες και τουλάχιστον για 3 φορές η μία υπενθύμιζε στην άλλη για το πότε θα πάνε στο θέατρο γιατί αυτή το ξέχναγε συνεχώς. Την 4^η φορά δεν άντεξα και όταν την ξαναρώτησε αν θυμάται πότε θα πάνε στο θέατρο γύρισα πίσω και είπα:

-Στις 26 του μηνός!

Από την εκκλησία και το θέατρο η συνέχεια της συζήτησης έφτασε στην τηλεόραση όπου έμαθα με λεπτομέρειες ποιος παρουσιαστής χώρισε ποια, ποιοι τα ξανάφτιαξαν ενώ συμφώνησαν και οι δύο με μια φωνή πως η Μενεγάκη είναι σπουδαία γυναίκα. (είπα μέσα μου πως έπρεπε αντί για μένα να σας ακούει ο Καρανίκας  να ανοίξει η ψυχή του)

Βέβαια  και οι δύο με ειλικρινή μετριοφροσύνη παραδέχτηκαν πως δεν βλέπουν πολλή τηλεόραση, αλλά από τον διάλογο και τα σχόλια τους διαπίστωσα πως ήσαν πλήρως ενήμερες για τα σήριαλ που παίζει κάθε βράδυ, μάλιστα δε ομοφώνως παραδέχτηκαν πως, δεν ξέρω σε ποιο, ο δολοφόνος έχει φοβερά μάτια.

Η μία ήταν γιαγιά οπότε είχε αρκετό υλικό να αναπτύξει για την ευφυΐα των εγγονιών της και το πόσο την αγαπάνε, ιδίως το μικρότερο που πριν να φύγει την αγκάλιασε και της είπε :γιαγιά η μαμά δεν μου δίνει σοκολάτα, θα μου δώσεις εσύ;

Στο σημείο αυτό η άλλη ανύπανδρη και χωρίς παιδιά, έμπειρη όμως στην αντιμετώπιση των παιδιών από τις οδηγίες των ψυχολόγων της Μενεγάκη,  της είπε πως δεν πρέπει να τους κάνει τα χατίρια και πως τελικά είναι ευτυχής που δεν έχει παιδιά, γιατί τελικά οι γονείς τα κάνουν και τα φορτώνουν στις γιαγιάδες.

Για να ξεπεράσουν την στιγμιαία αμηχανία που προέκυψε μεταξύ τους κατέφυγαν σε ένα καταιγισμό από κοινοτυπίες, στις οποίες είχαν ομοφωνία, βλέποντας έξω από τα παράθυρα του πούλμαν:

Τι ωραία θάλασσα, δέντρα, βουνά κτλ και μετά στο βαρύ πυροβολικό:

-Ζούμε στη ωραιότερη χώρα!

Στην συνέχεια έκαναν μια λεπτομερή αναφορά στο ποια προβλήματα υγείας έχει η καθεμία και αναπόφευκτα στο  τι φάρμακα παίρνει και πότε έχει κανονίσει η μία να κάνει μέτρηση οστικής πυκνότητας, άλλη του σακχάρου της  κτλ 

Επακολούθησε μια λεπτομερής επεξήγηση ποιες τροφές είναι υγιεινές, πόσα αυγά μπορούνε να φάνε, τι πίνει η μια το πρωί και τι ή άλλη το βράδυ πριν κοιμηθεί, ποια μαντζούνια ρίχνουν το ουρικό και ποια την χοληστερίνη κτλ

Υπήρξε μια μικρή διαφωνία μεταξύ τους σχετικά με τα καρότα.

Η μία υποστήριξε πως τα καρότα που παίρνει στον Σκλαβενίτη είναι πολύ καλά ενώ η άλλη επέμενε πως σαν τα καρότα της λαϊκής δεν υπάρχουν άλλα!

Άμεσα από την διατροφή η λογόρροια πέρασε στις κρέμες που είχε πάρει η μια από προσφορά της τηλεόρασης  για να δείχνει φρέσκο το πρόσωπο της, ενώ η άλλη είχε ενδοιασμούς για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του Botox.

Αναπόφευκτα στο σημείο αυτό άρχισε ο σχολιασμός των διάφορων γνωστών και φιλενάδων τους, για τις οποίες είχαν επιφυλάξει  κάποιο φιλικά δηλητηριώδες σχόλιο,τόσο για την φάτσα τους όσο βέβαια και για την ηλικία τους.

Για ένα λεπτό μετά από τον καταιγισμό της πολυλογίας επεκράτησε μια ελπιδοφόρος σιγή οπότε υπέθεσα πως εξαντλήθηκαν τα προς συζήτηση θέματα και ένας αναστεναγμός  ανακούφισης  βγήκε από μέσα μου.

Φευ!

Αντί να συνεχίσουν την πολυλογία άρχισαν να τραγουδάνε ντουέτο έξω καρδιά.

Στην επιστροφή στην Αθήνα μια καλλίφωνος  πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει από κει όλες τις τελευταίες επιτυχίες του Αττίκ.

Το γεγονός αυτό ενθουσίασε την μία από τις πισινές μου και έτρεξε να την ενισχύσει από τα μπροστινά καθίσματα.

Και ω του θαύματος!

 Η εναπομείνασα πίσω μου, προφανώς θιγείσα από την αιφνίδια εγκατάλειψη της από την φίλη της και την προσκόλληση της στην καινοφανή αοιδό, δεν καταδέχτηκε ούτε σε ένα τραγούδι να τις σιγοντάρει, συμβάλλοντας έτσι στην μουσική ευωχία που μετέδιδαν τα μεγάφωνα του πούλμαν.

Ίσως  επειδή της αρκούσε η γαστρονομική ευωχία που είχαμε σε μια παραθαλάσσια ψαροταβέρνα πριν να ξεκινήσουμε για την επιστροφή.

Μόλις χορτάτοι μπήκαμε στο πούλμαν το πισινό μου δίπτυχο άρχισε να κάνει το ξεκαθάρισμα του λογαριασμού που πλήρωσαν.

Εκεί διαπίστωσα ότι προ της πληρώσεως του στομάχου τους με κάτι εύγεστο, υγιεινό και σε ικανοποιητική ποσότητα  δεν είχαν πρόβλημα στο τι θα πληρώσουν μιας και η μοιρασιά του λογαριασμού θα γινόταν ακριβοδίκαια.

-Το ψάρι σου έκανε 22,5, ευρώ υπολόγισε εκείνη που έκανε τους υπολογισμούς. (δηλαδή ήταν πάνω ½ κιλό!)

Το πούλμαν το οδηγούσε ο ιδιοκτήτης του, συνοδός ήταν η γυναίκα του ένα συμπαθέστατο, ευγενικό και εξυπηρετικό ζευγάρι και μαζί τους είχαν και το τρισχαριτωμένο 18μηνο παιδάκι τους που το φρόντιζε η γιαγιά του.

Πρότειναν μερικοί να μαζέψουμε μερικά ευρώ για να κάνουμε ένα δωράκι στο παιδάκι και οι περισσότεροι συμφώνησαν με χαρά.

Όποτε άκουσα αυτήν που είχε καταβροχθίσει την ψαρούκλα των 22,5 ευρώ να λέει αγανακτισμένη:

-Είπαμε να βάλουμε από 1 ευρώ για να του πάρουμε κανένα μπλουζάκι και μερικοί λένε τώρα να δώσουμε από 5!

-Ε δε θα του πάρουμε και διαμέρισμα!   

Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΟΥΣ 50 ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥΣ!

To αμερικανικό ταξιδιωτικό περιοδικό Travel and Leisure δημοσιεύει τους 50  καλύτερους διεθνείς ταξιδιωτικούς προορισμούς για το 2018 βάσει των προτιμήσεων των συντακτών του.

Μεταξύ αυτών από την Ελλάδα είναι και η Πελοπόννησος.  

Ο συντάκτης του Adam Harney Graham γράφει για τον νέο αυτοκινητόδρομο Α71 από τα Λεύκτρα στην Σπάρτη, για την διεύρυνση των λιμανιών στο Γύθειο και το Κατάκολο, όπου πιάνει το κρουαζιερόπλοιο Viking Star από το 2014, για την εγκατάσταση αγροτουρισμού Eumelia  και βέβαια μνημονεύει τις τις γευστικές του απολαύσεις με τα μανιάτικα ζυμαρικά με ξηρή  μυζήθρα  και τα μουστοκούλουρα, αλλά και τα γλυκά  με μελάσα από  σταφύλια.

Όσοι δε επιθυμούν να μείνουν σε κάποιο γαλήνιο χώρο, με υπέροχη θέα στις γύρω ακτές, που να θυμίζει αρχαιοελληνικό ναό, αυτό τους το προσφέρει η  Villa 31 στο Πόρτο Χέλι, όπως γράφει.  

Ο παρακάτω κατάλογος είναι οι 50 καλύτεροι ταξιδιωτικού προορισμοί, σύμφωνα με το περιοδικό.

 Με κόκκινο είναι τα μέρη που έχω πάει και με έντονα γράμματα όσα, κατά την προσωπική μου γνώμη, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα, ενώ με μπλε οι χώρες χωρίς να έχω επισκεφθεί τις συγκεκριμένες τοποθεσίες.

Στο τέλος της λίστας έχω βάλει όσα ποστ έχω γράψει για μερικά από αυτά τα μέρη.

Σόλτα, Κροατία
Γκρίνβιλ, Νότια Καρολίνα
Γρενάδα, Καραϊβική
Μπουένος Άιρες, Αργεντινή
Λος Κάμπος, Μεξικό
Κοιλάδα Ουάλα Ουάλα, Ουάσιγκτον
Ουζμπεκιστάν
Αίγυπτος
Μαρακές, Μαρόκο
Νησιά Φίτζι
Αλμπουκέρκη, Μεξικό
Ζάμπια
Αρχιπέλαγος Φινλανδίας
Ακτές του Ειρηνικού στην Κολομβία
Καταρράκτες Ιγκουασού, Αργεντινή και Βραζιλία
Νησί Σαλίνα, Ιταλία
Μαυροβούνιο
Τορόντο, Καναδάς
Πιόνγκτσανγκ, Νότια Κορέα
Σαν Αντόνιο, Τέξας
Βαλέτα, Μάλτα
Ιρλανδία
Ιορδανία
Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη
Μαυρίκιος, Ινδικός Ωκεανός
Πελοπόννησος, Ελλάδα
Σάο Πάολο, Βραζιλία
Λόφοι Μπερκσάιρ, Μασαχουσέτη
Λουάνγκ Πραμπάνκ, Λάος
Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα
Μπόιζι, Αϊντάχο
Πόλη του Μεξικού
Μπαχάμες, Καραϊβική
Αμπού Ντάμπι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Σαγκάη, Κίνα
Κοπεγχάγη, Δανία
Βρυξέλλες, Βέλγιο
Χερσόνησος Μόρνινγκτον, Μελβούρνη
Μεντόσα, Αργεντινή
Μπιγκ Σουρ, Καλιφόρνια
Τελ Αβίβ, Ισραήλ
Ουάσινγκτον, πρωτεύουσα των ΗΠΑ
Μπαλί, Ινδονησία
Νότια Σρι Λάνκα
Γροιλανδία
Λίμνες Ναγκάμπι, Αυστραλία
Σλοβενία
Έντμοντον, Καναδάς
Κοιλάδα Ίγια, Ιαπωνία
Μπαϊρόιτ, Γερμανία

Α΄ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ

Β΄ΤΑΣΚΕΝΔΗ ΜΙΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ

Γ΄ Η ΜΥΘΙΚΗ ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ (α΄μέρος)

Δ΄ ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ (β΄ μέρος) και ΣΑΧΡΙΣΑΜΠ

Ε΄ ΜΠΟΥΧΑΡΑ

ΣΤ΄ ΧΙΒΑ, ΜΙΑ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ-Η΄ ΒΟΣΝΙΑ (ΜΟΣΤΑΡ) και ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ (ΚΟΤΟΡ και ΜΠΟΥΤΒΑ)

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Β΄ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ 

I’m walking to New Orleans

ΙΙ -ΠΑΜ΄ ΠΛΑΤΕΙΑ; ΟΧΙ ΡΕ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΛΑΟΣ ! 

ΜΕΞΙΚΟ-ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ Δ΄(Τελευταίο) 

Δ΄ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΓΚΤΣΕ ΚΑΙ ΣΑΓΚΑΗ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ-ΣΤ΄ΣΛΟΒΕΝΙΑ (ΛΙΜΝΕΣ ΠΛΙΤΒΙΤΣΕ-ΤΡΟΓΚΙΡ)

ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΩΔΗ ΒΡΟΧΗ ΣΤΟ ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΙΡΟ

Τον Οκτώβριο 1989, μια ηλιόλουστη μέρα μαζί με μερικούς άλλους συναδέλφους, μετά των συζύγων οι περισσότεροι, βρεθήκαμε στο Ριο ντε Τζανέιρο για να συμμετάσχουμε σε ένα διεθνές συνέδριο της ειδικότητας μας.

Το ξενοδοχείο μας ήταν στην Κοπακαμπάνα η οποία μπορεί να ακούγεται αρκετά εξωτική για όσους δεν έχουν πάει εκεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν διαφέρει και πολύ από την δική  μας Λούτσα, όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι περιφέροντας σε αυτήν με μαγιό την κορμάρα μου αφήνοντας άφωνους από αυτό το μοναδικό θέαμα τους ντόπιους.

 Επίσης ας μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι εκεί κυκλοφορούν τίποτα Βραζιλιάνες σαν αυτές που βλέπουμε στην τηλεόραση όταν δείχνει σκηνές από το καρναβάλι του Ρίο. Το σύνηθες θέαμα είναι κάτι χοντρές με μεγάλα καπούλια αλλά παρ΄όλα αυτά αρκετές με τάγκα!

Οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι βέβαια από την Κοπακαμπάνα αλλά από το υπερθέαμα Oba-Oba στο οποίο βέβαια εμφανίζονται μερικές από τις καλύτερες μουλάτες της χώρας.

Το συνέδριο γινόταν σε ένα τεράστιο συνεδριακό κέντρο που όμως ήταν κάπου 15 χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο μας.

Στο Ριο το να  μετακινηθεί ξένος με τα τοπικά συγκοινωνιακά μέσα, ήταν και δεν νομίζω ότι άλλαξε μέχρι σήμερα,  μια αρκετά επικίνδυνη περιπέτεια λόγω της εγκληματικότητας που υπάρχει εκεί.

Ήδη στα έντυπα που μας είχαν δώσει στο συνέδριο ανέφεραν και συγκεκριμένες λεωφορειακές γραμμές που συνιστούσαν να αποφεύγουμε.

Το πρόβλημα λοιπόν το λύσαμε με ένα μεγάλο  κλιματιζόμενο ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο στο οποίο μάλιστα την πρώτη μέρα όταν ο οδηγός έμαθε ότι είμαστε Έλληνες μου είπε με χαρά:

-Έχω και ένα Έλληνα φίλο που έρχεται κάθε χρόνο και βγάζει από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και  μου δίνει την κάρτα του Έλληνα γνωστού του.

Ήταν η κάρτα  του άντρα  της πρώτης μου ξαδέλφης που ήταν κυβερνήτης σε κρουαζιερόπλοιο και έκανε κάθε χρόνο κρουαζιέρες στην Καραϊβική!  

Στο συνέδριο είχα μια ανακοίνωση και ταυτόχρονα σε αυτή την συνεδρία ήμουνα και στο προεδρείο.

Η συνεδρία ήταν στις 8 ½  το πρωί και έτσι κουστουμαρισμένος και γραβατωμένος και όχι σαν Τσίπρας, κατέβηκα νωρίς στην ρεσεψιόν να ειδοποιήσουν τον γνωστό μας πλέον οδηγό.

Δυστυχώς όχι μόνο δεν μπορούσε να έρθει αλλά είχε αρχίσει και μια καταρρακτώδης βροχή, οπότε τα ταξί ήσαν αρκετά δυσεύρετα.

Ευτυχώς στην είσοδο είδα και έναν Ασιάτη με την κονκάρδα του συνεδρίου στο πέτο του, που μόλις ετοιμαζόταν να μπει σε  ένα ταξί και ο άνθρωπος δέχτηκε αμέσως να το μοιραστούμε.

Οι υπόλοιποι της κομπανίας μας αναγκαστικά θα ερχόντουσαν μόλις έβρισκαν κάποιο άλλο ταξί.

Όταν φτάσαμε στο συνεδριακό κέντρο, διαπίστωσα  μια κατάσταση ολίγον χαώδη. Πήγα στην αίθουσα μου που ήταν στον 1^ο όροφο και στην οποία δεν υπήρχε κανένας, αλλά εκτός αυτού  μόνο με γαλότσες μπορούσες να μπεις μέσα γιατί από την ανοικτή μπαλκονόπορτα της βεράντας  είχε πλημυρίσει με  νερά.

Ύστερα από λίγο ήρθε μια ευγενική βραζιλιάνα και με οδήγησε σε μια άλλη στεγνή τουλάχιστον αίθουσα στην οποία  βέβαια και σε αυτή δεν υπήρχε ψυχή.

Έκατσα λοιπόν στο προεδρείο της αίθουσας βλέποντας τα κενά καθίσματα μέχρι που εμφανίστηκε επιτέλους ένας Σουηδός ο οποίος μου είπε με χιούμορ:

I am the audience!

Η μπόρα όπως ξαφνικά είχε αρχίσει έτσι και  σταμάτησε και σαν τα σαλιγκάρια άρχισαν να έρχονται σιγά σιγά οι ακροατές όπως επίσης και ένας καταϊδρωμένος Δανός μαζί με μια Ολλανδέζα που ήταν μαζί μου στο Προεδρείο.

Το ενδιαφέρον ήτανε ότι ο Σουηδός, όπως μου είπε και μετά, είχε έρθει κυρίως για την δική μου ομιλία, γιατί τον ενδιέφερε το θέμα και βέβαια γι΄αυτό τον λόγο φωτογράφησε όλες τις διαφάνειες που παρουσίασα.

 Οι υπόλοιποι δικοί μας και η κ. Αθεόφοβου μαζί, βρήκαν τελικά ένα ταξί του οποίου όμως καθώς περνούσε από ένα υπόγειο πέρασμα του έσβησε η μηχανή από το νερό που το είχε πλημμυρίσει.    

Επεκράτησε ένας μικρός πανικός αλλά ο οδηγός ατάραχος τους καθησύχασε γιατί απ΄ότι φαίνεται αυτή ήταν μια συνήθης κατάσταση.

Χωρίς να πάρει κανένα τηλέφωνο, γιατί δεν υπήρχαν τότε κινητά, ήρθε μόνος του γερανός και τους τράβηξε έξω!  

Τις 7 μέρες που μείναμε στο Ριο δεν ξανάριξε ούτε σταγόνα!

Γ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Φλωρεντία, Σιένα, Περούτζια, Σαν Τσιμινιάνο, Γκούμπιο, Ασίζη)

Η επόμενη επίσκεψη στην Ιταλία ήταν στις μοναδικές περιοχές της Ούμπριας και της Τοσκάνης. Σε αυτές η ομορφιά του τοπίου συναγωνίζεται την ομορφιά των Μεσαιωνικών και Αναγεννησιακών πόλεων.

Αυτή τη φορά μπορέσαμε να δούμε με μεγάλη άνεση την Φλωρεντία στην οποία και διαπίστωσα για δεύτερη φορά την ετοιμότητα της Ιταλικής αστυνομίας όταν μέσα στα ανέμελα πλήθη που βρίσκονταν στην Πιάτσα ντε λα Σινιορία, ξεπετάχτηκαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά και τρέχοντας λίγα μέτρα παρά την πολυκοσμία  συνέλαβαν έναν που είχε κλέψει ένα πορτοφόλι από κάποιο τουρίστα.

 Η πρώτη φορά ήταν όταν βρισκόμαστε στην Ρώμη και οι Ερυθρές  Ταξιαρχίες βρίσκονταν ακόμα σε δράση.

Περπατώντας σε κάτι σοκάκια μόλις στρίψαμε σε μια γωνία βρεθήκαμε μπροστά σε ένα περιπολικό στο οποίο στο πλάι ήσαν δύο αστυνομικοί με προτεταμένα τα αυτόματα έτοιμοι να πυροβολήσουν αν χρειαστεί.

Μου ήρθε τότε στο μυαλό η αντίστοιχη εικόνα στην Αθήνα με τους αστυνομικούς να κάνουν τσιγάρο με τα αυτόματα ακουμπισμένα στο πλάι του περιπολικού! Ήταν πρόσφατο το γεγονός που έχοντας στήσει ενέδρα στον Τσουτσουβή αυτός κατάφερε πριν να τον σκοτώσουν να σκοτώσει 3 αστυνομικούς!

Ευτυχώς στην Φλωρεντία, σε αντίθεση με την Ρώμη, φάγαμε εξαιρετικά σε κεντρικό σημείο της πόλης χωρίς αντίστοιχα να μας γδάρουν στον λογαριασμό.

Η Σιένα είναι από τις πόλεις που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν χωρίς  αλλοιώσεις την ομορφιά του παρελθόντος τους  και δικαίως το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.

Βέβαια διαθέτει και μια από τις ωραιότερες και όλο ζωή πλατείες της Ιταλίας, την  Piazza del Campo, στην οποία πετύχαμε και μια γιορτή που γινόταν εκεί με πολλούς ντυμένους με μεσαιωνικές στολές .

Έτσι πήραμε μια αμυδρή εικόνα του τι θα γίνεται τις δύο φορές που γίνεται εκεί η παραδοσιακή μεσαιωνική ιπποδρομία.

Πριν να πάει κανείς στην πρωτεύουσα της Ούμπριας την Περούτζια περνάει από μια από τις πιο καλά διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας το μοναδικό Σαν Τσιμινιάνο με τους περίφημους πύργους του.

Σε ένα αρκετά σικ εστιατόριο εκεί φάγαμε κάτι εξαιρετικά ραβιόλια που ακόμα τα θυμάμαι τόσο για την μοναδική τους γεύση όσο και για την τιμή που τα πληρώσαμε!

Στην Περούτζια που βρίσκεται σε ύψωμα ανεβαίνεις με ασανσέρ και έμαθα ότι τα τελευταία χρόνια έχει και ένα μικρό μετρό.

Εκεί πετύχαμε και μια μικρή σε όγκο αλλά μαχητική διαδήλωση του Ιταλικού ΚΚ στην Corso Vannucci, που είναι ο κεντρικός της δρόμος. .

Χαζεύοντας τους διαδηλωτές καθώς έρχονταν από απόσταση, είχα ξεχωρίσει μια χαριτωμένη διαδηλώτρια που κράδαινε και μια σημαία του κόμματος και φώναζε με δυνατή φωνή τα  συνθήματα.

Καθώς στεκόμαστε μπροστά στο κατάστημα της Beneton την βλέπω, πριν να φτάσει μπροστά μας, να δίνει την σημαία στην διπλανή της και διακριτικά να αποχωρεί και να χώνεται στο κατάστημα της Beneton !

Οι επιταγές της μόδας είχαν επικρατήσει των επιταγών του κόμματος!

Στην Ούμπρια βρίσκεται επίσης και το μεσαιωνικό χωρίο Γκούμπιο στο οποίο καθώς βρίσκεται και αυτό σε ύψωμα από την μεγάλη πλατεία του μπροστά από το μεγαλοπρεπές Palazzo dei  Consoli  η θέα είναι μοναδική.

Τέλος δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κανείς στην Ούμπρια και να μην επισκεφτεί την γενέτειρα του Αγίου Φραγκίσκου του ιδρυτού του τάγματος των Φραγκισκανών καλόγηρων, Ασίζη.

Μπορεί το τεράστιο συγκρότημα της Βασιλικής του Αγίου Φραγκίσκου να είναι επιβλητικό λόγω του όγκου του και της κάτω εκκλησίας του με φρέσκο του Τσιότο, αλλά προσωπικά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο ενσωματωμένος στον οικιστικό ιστό ναός της Μινέρβα του 1^ου αιώνα πΧ με τις 6 κορινθιακές κολόνες στην πρόσοψη,  ο οποίος βεβαία σήμερα είναι η εκκλησία Santa Maria sopra Minerva.

Ο Άγιος πάντως δεν προστάτεψε 4 άτομα που ήσαν μέσα στον ναό και τα οποία σκοτώθηκαν όταν σε σεισμό το 1997 τα καταπλάκωσε ένας τοίχος που κατέρρευσε.

Πάντως είναι πολύ ευχάριστο το περπάτημα στα δρομάκια της πόλης με τις ανηφόρες και κατηφόρες τους καθώς και αυτή η πόλη είναι κτισμένη σε ύψωμα.

Ένα ακόμα αξέχαστο ταξίδι στην Ιταλία ήταν στην Νάπολη.

Σχετικά με αυτό έχω γράψει στα ποστ μου:

 -BELLA (?) NAPOLI
ΙΙ- ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η BELLA NAPOLI !
ΙΙΙ- ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΚΟΛΑΝΟ

Το μόνο που θα ήθελα μόνο να προσθέσω είναι ότι όσοι κάνουν αυτό το ταξίδι να μην αρκεστούν να δουν μόνο την Πομπηία. Το Ερκολάνο που δυστυχώς δεν είναι ιδιαίτερα διαφημισμένο,  θα αποτελέσει γι΄αυτούς μια μοναδική έκπληξη!

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (La Spetzia, Βενετία, Μπολόνια, Φλωρεντία, Βερόνα ,Μιλάνο)

Β-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Ρώμη,Κάτω Ιταλία-Σικελία)

Β-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Ρώμη,Κάτω Ιταλία-Σικελία)

 Η Ρώμη ήταν αναπόφευκτα το επόμενο μέρος της Ιταλίας που βρεθήκαμε για λίγε μέρες οικογενειακώς έχοντας  μαζί μας κα ένα ζευγάρι κουμπάρων μας.

Επειδή ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος αναγκαστικά σε αυτό το ταξίδι είχα από ταξιδιωτικό οδηγό καθορίσει από πριν ακόμα και από που θα περπατήσουμε, ώστε να μπορέσουμε τελικά να δούμε τα σημαντικότερα από τα μνημεία της πόλης.
Ο κουμπάρος μου, γενικώς αδιάφορος για τις αρχαιότητες, πήγε και παρακολούθησε ένα συνέδριο και έτσι εγώ σέρνοντας μαζί μου 3 γυναίκες κατάφερα να τις ξεποδαριάσω στο περπάτημα, πετυχαίνοντας όμως τελικά να δούμε όλα όσα είχα προγραμματίσει, εκτός δυστυχώς από τα λουτρά του Καρακάλλα ,που δεν ήξερα πως την Δευτέρα ήσαν κλειστά όπως με ενημέρωσαν από την ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας .

Στα διαφημιστικά φυλλάδια όμως που είχε εκεί είδα πως μπορούσαμε να πάρουμε μια εκδρομή στην  Βίλα ντ' Έστε και στην Έπαυλη του Αδριανού οπότε πάραυτα ζήτησα από τον ρεσεψιονίστ  να μας την κλείσει. Ο ιταλός όμως μου πρότεινε με τα ίδια λεπτά να μας πάει στα μέρη αυτά με μια παλιά μαύρη Cadillac που είχε συνεργάτης του ξενοδοχείου.

Έτσι μεγαλοπρεπώς πήγαμε εκεί και με το ίδιο αυτοκίνητο, μετά από σχετικά παζάρια, φτάσαμε στο αεροδρόμιο για την επιστροφή.
Στην Ρώμη είναι το μοναδικό μέρος που προσπάθησαν κάτι παιδιά να μου κλέψουν την κινηματογραφική μου μηχανή λίγο πιο πέρα από το Κολοσσαίο,  με το κόλπο ότι έχει λερωθεί το μπατζάκι  του παντελονιού μου.

Στην Ρώμη είχα ξαναβρεθεί για ένα πρωινό το 1988, σαν ενδιάμεσο σταθμό  πηγαίνοντας στο Περού. Θυμάμαι από τότε πάντα την σκηνή στο Φιουμιτσίνο που περιγράφω στο ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΘΕΡΙΑΚΛΗΣ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ αλλά επίσης και το πόσο ακριβά μου φάνηκαν ότι φάγαμε στο πόδι, σε μια βόλτα που κάναμε στο κέντρο της πόλης πριν να επιστρέψουμε στο αεροδρόμιο.

Αυτή την φορά διαπίστωσα πως εκτός από την ακρίβεια δεν πρέπει να τρως στα τουριστικά μέρη μιας πόλης γιατί οι μερίδες είναι στην ποσότητα δείγματος!

 Η  μακαρονάδα στην Πιάτσα Ναβόνα ήταν νόστιμη αλλά το μέγεθος της ήταν ακριβώς αντίστροφο με την τιμή της!

Τέλος έξω από την Σάντα Μαρία Ματζόρε είδα ένα μοναδικό θέαμα!

Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα σχεδόν συννέφιασε ο ουρανός από ένα σμήνος περιστεριών που μαζεύτηκε αυτόματα από διάφορα μέρη της πόλης μόλις πήραν χαμπάρι ότι ερχόταν μια γυναίκα που τα τάιζε.

Το επόμενο ταξίδι στην Ιταλία ήταν στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία, με ένα γραφείο ταξιδιών που είχε τότε ο ιδιοκτήτης του την φήμη ότι ειδικεύεται στην περιοχή αυτή. Χάρις στην φήμη αυτή κατάφερε να είμαστε 2 πούλμαν γεμάτα για το ταξίδι αυτό.

Ενώ πράγματι γνώριζε την περιοχή και είχε γνώσεις, ήταν τελείως ανοργάνωτος και ανεύθυνος σε σημείο να βρίσκεται ο κόσμος  την συγκεκριμένη ώρα μέσα στο πούλμαν και να  περιμένουμε αυτόν να κατέβει καθυστερημένος!

Προς το τέλος δε της εκδρομής μας εγκατέλειψε αιφνιδιαστικά και πήγε να παραλάβει ένα άλλο γκρούπ!

Η εκκίνηση των πούλμαν  έγινε από την Ομόνοια και από εκεί άρχισαν τα διάφορα κωμικοτραγικά που επακολούθησαν!

Αρχικά του έκλεψαν το κινητό και έτσι δεν μπορούσε να επικοινωνεί το ένα πούλμαν που ήταν αυτός με το δικό μας!

Σε αυτό που είμαστε εμείς, εμφανίστηκε  μια άσχετη κοπελίτσα με ένα καπελάκι σαν αναστραμμένο καθικάκι σαν  αυτό που φορούσε η Δέσποινα Παπαδοπούλου στην φωτογραφία.

 Μεταφέρω την περιγραφή της σκηνής από το ποστ μου Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΑΝ (;) ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ.

 Είμαστε μερικά χρόνια μετά την χούντα και πολλοί τότε είχαν δει στην "Μέδουσα" τον Γιώργο Μαρίνο με τα σπινθηροβόλα κείμενα του Παύλου Μάτεσι καί τού Γιάννη Ξανθούλη αλλά και με συνεχείς παρεμβολές δικές του, να σατιρίζει την σύζυγο του Παπαδόπουλου, Δέσποινα για την συνήθεια της να φοράει ένα καπέλο, της μόδας τότε, ίδιο με ανεστραμμένο καθικάκι ! Μπαίνει λοιπόν η κοπελίτσα στο πούλμαν με ένα ίδιο ακριβώς καπέλο στο κεφάλι και μόλις λέει, Καλημέρα σας , με λένε Βασιλική της έρχεται αμέσως η ατάκα από τα πίσω καθίσματα- μετά τρούλου! 

Η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των πούλμαν είχε σαν αποτέλεσμα μια μέρα το δικό μας πούλμαν να κάθεται σε μια πόλη και να τρώει σε μια ταβέρνα και το άλλο με ξελιγωμένους τους επιβάτες του να κόβει βόλτες και να ψάχνει να μας βρει!

Το ταξίδι έγινε τις ημέρες του Πάσχα και έτσι το Μεγάλο Σάββατο βρεθήκαμε το βράδυ σε ένα χωριό της Κάτω Ιταλίας με σκοπό να κάνουμε Ανάσταση σε ένα βουνό που υπάρχει το ιερό από το ερείπιο  ενός γκρεμισμένου ορθόδοξου ναού . Προηγουμένως όμως έπρεπε να πάρουμε τα δωμάτια μας  σε ένα τριτοκοσμικό ξενοδοχείο σε ένα χωριό που η κεντρική του πλατεία ήταν με χώμα!. Μετά από μια ατελείωτη βαβούρα για το ποιος θέλει  Camera matrimoniale, δηλαδή με διπλό κρεβάτι και ποιος όχι, καταφέραμε να ξεκινήσουμε μετά τις 12 την νύχτα πηγαίνοντας σε ένα σκοτεινό και στενό χωματόδρομο  για το βουνό, με αποτέλεσμα να κάνουμε Ανάσταση κατά τις 2 την νύχτα σε ένα πράγματι εντυπωσιακό περιβάλλον καθώς υπήρχε μόνο το φώς το κεριών και παρά το γεγονός ότι ψιχάλιζε.

Το πρόγραμμα προέβλεπε την ημέρα του Πάσχα να σουβλίσουμε αρνιά με τους ελληνόφωνους Ιταλούς του χωριού.

Τελικά βέβαια ούτε αρνιά βρέθηκαν, ούτε σούβλες, ούτε ελληνόφωνοι κάτοικοι και η κατάληξη ήταν να φάμε σνίτσελ σε μια πιτσαρία!  

Καθώς είμαστε μαζί  δύο ζευγάρια από την πρώτη μέρα αποφασίσαμε ότι τελικά δεν αξίζει να σκάσουμε από όλο αυτό το μπάχαλο αλλά αντίθετα να το διασκεδάσουμε και αυτό ακριβώς κάναμε!

Φαίνεται όμως ότι υπήρχαν και μερικοί που δεν το διασκέδαζαν.

Όταν είχαμε φτάσει στο καράβι με το οποίο θα επιστρέφαμε στην Ελλάδα η δυστυχής Βασιλική, που ο τύπος  είχε αφήσει στην πλάτη της τα δύο πούλμαν, κατεβαίνοντας από το πούλμαν μας είπε: Περιμένετε εδώ  να πάω να πάρω τα εισιτήρια.

Πριν να τελειώσει την φράση της ένας εξοργισμένος συνταξιδιώτης της φώναξε: Κοίταξε κακομοίρα μου μην τυχόν έρθεις πίσω και μας πεις ότι δεν υπάρχουν εισιτήρια γιατί θα σε σκίσω!

Ευτυχώς γι΄αυτήν και για μας υπήρχαν!

Φτάνοντας στην μύτη της μπότας της Ιταλίας  διαδραματίστηκε και το χαριτωμένο στιγμιότυπο που περιγράφω στο ποστ μου   ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΡΙΑΤΣΕ

Τέλος σε μια ψαροταβέρνα κοντά στην Ταορμίνα διέπραξα ένα έγκλημα καθοσιώσεως για την Ιταλική  κουζίνα όταν ζήτησα από τον  εστιάτορα λίγο τυράκι για την μακαρονάδα μου. Μου έριξε ένα φαρμακερό βλέμμα και εξοργισμένος μου είπε: A la marinara? και βέβαια δεν μου έφερε!

Σε αυτήν την ταβέρνα επικρατούσε γενικά μια χαλαρή διάθεση με αρκετό χαζολόι πρωτοστατούντος του αρχηγού μας, με αποτέλεσμα όταν πήγαμε να δούμε το θέατρο της Ταορμίνας αυτό να έχει κλείσει!

ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

Α-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (La Spetzia, Βενετία, Μπολόνια, Φλωρεντία, Βερόνα ,Μιλάνο)

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ

Γ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Φλωρεντία, Σιένα, Περούτζια, Σαν Τσιμινιάνο, Γκούμπιο, Ασίζη)

Α-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (La Spetzia, Βενετία, Μπολόνια, Φλωρεντία, Βερόνα ,Μιλάνο)

Η Ιταλία, όπως και η Ελλάδα, είναι μια χώρα στην οποία όσες φορές και να πας σε διάφορα μέρη της δεν μπορεί ποτέ να πεις ότι την έχεις δει όλη.

Για πρώτη φορά στην Ιταλία βρέθηκα στην θητεία μου ταξιδεύοντας με τα ναρκαλιευτικά στην La Spetzia όπως γράφω στο  Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ 

Δυστυχώς λόγω του ότι υπήρχε ιδιαίτερα τεταμένη σχέση μεταξύ κυβερνήτη και ύπαρχου εύρισκε πλήρη εφαρμογή η ρήση όπου παλεύουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Οι άδειες εξόδου ήσαν περιορισμένης χρονικής διάρκειας και έτσι δεν μπόρεσα να πάρω το τραίνο και σε ¾ να βρεθώ στην  κοντινή Πίζα. Έτσι από αυτό το ταξίδι το μόνο που μου έχει μείνει είναι η όμορφη ακτογραμμή  της Δυτικής Ιταλίας και το πέρασμα κοντά από το νησί Στρόμπολι, με το ενεργό ηφαίστειο, που το είχε  κάνει  διάσημο ο Ρομπέρτο Ροσελίνι με την ομώνυμη  ταινία του με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν.

Μου έχει μείνει επίσης ότι στην La Spetzia ήταν η πρώτη φορά που είδα σοφτ πορνό, όπως γράφω στο ποστ μου Η ΑΠΟΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΡΝΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥ ;

Ήταν από τα πρώτα  sexploitation film και είχε κάνει μεγάλο ντόρο τότε στην Ιταλία η προβολή του, αλλά όταν ήρθε αργότερα στην Ελλάδα, πέρασε απαρατήρητο λόγω του ότι είχαν αρχίσει και εδώ πλεον προβολές ταινιών αντιστοίχου περιεχομένου .

Εκείνα τα χρόνια όποιος πήγαινε στο εξωτερικό γινόταν και δέκτης διαφόρων αιτημάτων για ποικίλες αγορές.

Έτσι και εγώ φεύγοντας είχα την σαφή επιθυμία της νυν, αλλά τότε μέλλουσας συζύγου μου, να της πάρω μια καμπαρντίνα! Μάλιστα όταν έφτασα στην La Spetzia με περίμενε επιστολή της με απόκομμα από έγχρωμη φωτογραφία περιοδικού με το χρώμα που την ήθελε!

Τελικά βέβαια με τον  μισθό του επίκουρου σημαιοφόρου θα μπορούσα ίσως να αγοράσω μάλλον μόνο τα κουμπιά μιας καμπαρντίνας από αυτές που είδα στα καταστήματα, οπότε με μεγάλη απογοήτευση η σύζυγος αρκέστηκε σε μια ομπρέλα που της έφερα στο ίδιο όμως χρώμα με αυτό που της άρεσε!

Αυτός όμως που έμεινε ικανοποιημένος ήταν ο από τότε και αιώνιος παλίμπαις κουμπάρος  μου, που επιθυμούσε από παιδί διακαώς να αποκτήσει ένα ηλεκτρικό τρενάκι!  Περπατώντας μια μέρα στην πόλη είδα σε ένα παιχνιδάδικο στην βιτρίνα ένα τέτοιο, οπότε μπήκα στο κατάστημα και εξαντλώντας όλες τις ιταλικές μου γνώσεις είπα στον καταστηματάρχη : Ιο voglio un treno elettrico! Ενθουσιασμένος αυτός από τον ιταλομαθή ξένο άρχισε μια λογοδιάρροια στα ιταλικά  αλλά σύντομα απογοητεύθηκε όταν κατάλαβε ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα από όσα μου έλεγε, πλην της ερώτησης του αν το θέλω για το παιδί μου!

Συγκατένευσα με το καλύτερο χαμόγελο μου γιατί τώρα άντε να του εξηγήσεις πως το «παιδί»  μου είναι ένας μαντράχαλος 25 χρονών ! 

Το δεύτερο ταξίδι ήταν στην ωραιότερη πόλη της Ιταλίας, ίσως και του κόσμου, την Βενετία στην οποία μείναμε μια ολόκληρη εβδομάδα και την γυρίσαμε όλη όπως και τα νησάκια της Μουράνο, Μπουράνο και Τορτσέλο.

 Μπορεί η πρόσφατη τότε ταινία του Τζέιμς Άιβορι Δωμάτιο με θέα να εκτυλίσσεται η υπόθεση της στην Φλωρεντία, όμως και το δικό μας δωμάτιο, σε ένα παλιό αλλά πολύ κεντρικό ξενοδοχείο, δίπλα στην πλατεία Σαν Μάρκο, είχε μια καταπληκτική θέα! Μόλις άνοιγες το παράθυρο το θέαμα ήταν μοναδικό!

Άνοιγε σε ένα στενό σοκάκι οπότε σε ενάμισι μέτρο απέναντι έβλεπες το ντουβάρι του απέναντι κτηρίου, ενώ στο δρομάκι κυκλοφορούσαν ο μάγειρος και οι παραγιοί του διπλανού εστιατορίου και εναπόθεταν τα σκουπίδια τους σε αυτό! Στο  εστιατόριο που τρώγαμε συχνά ήταν εντυπωσιακό ότι το γκαρσόνι, παρά το ότι το μαγαζί του βρισκόταν σε άκρως τουριστική θέση δεν ήξερε, σε αντίθεση με τα δικά μας σαΐνια, ούτε λέξη αγγλικά! Όμως ο πανέξυπνος Ιταλός μόλις καθίσαμε για πρώτη φορά  αμέσως πήρε χαμπάρι ότι είμαστε Έλληνες και αναφώνησε: Α, Greci molto pane molto acqua! και μας έφερε πάραυτα μπόλικο ψωμί και μια καράφα νερό!

Στην Βενετία είχαμε την τύχη να δούμε  σε ένα πανέμορφο κτήριο μια τεράστια συλλογή από έργα του τελείως πρωτότυπου αναγεννησιακού ζωγράφου Αρτσιμπόλντο.

Φεύγοντας από την Βενετία πήγαμε με το τραίνο και μείναμε στην Μπολόνια. Ήταν πρωτομαγιά και έτσι εκτός από τα μνημεία της πόλης βρεθήκαμε να χαζεύουμε και τους εορτασμούς της τότε κυρίαρχης εκεί αριστεράς, στην γι΄αυτό επονομαζόμενη  La Rossa Μπολόνια.

Ο επόμενος σταθμός μας ήταν η δεύτερη σε ομορφιά πόλη της Ιταλίας, η Φλωρεντία. Τι να πρωτοδείς όμως σε μια μέρα σε αυτή την πόλη-μουσείο; Ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε σε αυτήν άλλες δυο φορές και έτσι να αποκτήσουμε τελικά μια πληρέστερη εικόνα της πόλης.

Η πρώτη σκέψη μας να επισκεφτούμε την  Γκαλερί Uffizi ναυάγησε αύτανδρη μπροστά στην τεράστια ουρά που βρήκαμε στην είσοδο.

Τελικά χάρις στο εύστροφο πνεύμα που με διακρίνει (διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; όπως θα έλεγε και ο πατήρ Μητσοτάκης) καταφέραμε να μπούμε το μεσημέρι όταν τα πλήθη αντί της πνευματικής τροφής προτιμούν την ουσιαστική.

Έτσι μπορέσαμε εκ του σύνεγγυς και χωρίς στριμωξίδι να θαυμάσουμε την γέννηση της Αφροδίτης που από χρόνια είχα διακαή πόθο να δώ.

Στην συνεχεια επισκεφτήκαμε την όμορφη πόλη της Βερόνα στην οποία δεσπόζει στο κέντρο της η Αρένα, το ρωμαϊκό της αμφιθέατρο.

Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να μείνουμε μέχρι το βράδυ που θα έδινε σε αυτό συναυλία η Τίνα Τάρνερ. Επειδή όμως στεναχωρήθηκε όταν  έμαθε ότι φύγαμε φρόντισε να έρθει αργότερα εκείνη  στην Αθήνα και έτσι την απολαύσαμε στην συναυλία της στο γήπεδο της ΑΕΚ.

Είναι αυτονόητο βέβαια πως δεν νοείται τουρίστας που βρίσκεται στην Βερόνα και σέβεται τον εαυτό του, έχοντας μάλιστα στο πλευρό του και την σύζυγο του, να μην επισκεφτεί το μέρος που συντελέστηκε η γνωστότερη ερωτική τραγωδία του Σαίξπηρ  Ρωμαίος και Ιουλιέττα, δηλαδή το υποτιθέμενο σπίτι της Ιουλιέττας με το περίφημο μπαλκόνι.

Έτσι λοιπόν και εμείς θαυμάσαμε το μπαλκόνι αυτό άσχετα αν μερικοί τώρα ισχυρίζονται ότι η λέξη μπαλκόνι εμφανίζεται στην αγγλική γλώσσα δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Σαίξπηρ!

Τελικά σε αυτό το ταξίδι επιστρέψαμε στην Ελλάδα από το Μιλάνο και αφού προλάβαμε να δούμε το Ντουόμο, την Γκαλερία και την Σκάλα.

Η ωραιότερη ανάμνηση πριν την επιστροφή ήταν η καταπληκτική ακουστική του ναού, καθώς επειδή ήταν Κυριακή είχε λειτουργία και το ακρόαμα της ψαλμωδίας ήταν από αυτά που σου μένουν χαραγμένα βαθιά στην μνήμη σου και ας έχουν περάσει πια 30 χρόνια από τότε.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Β-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Ρώμη,Κάτω Ιταλία-Σικελία)

Γ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Φλωρεντία, Σιένα, Περούτζια, Σαν Τσιμινιάνο, Γκούμπιο, Ασίζη)