Είναι, όπως γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος, η συντριβή της τοξικότητας, του φανατισμού, της ιδεοληψίας, της εχθροπάθειας, του μίσους, της αρπακόλας, της μαύρης προπαγάνδας, της διαστρέβλωσης, της εφηβικής παρόρμησης, της απροθυμίας επαφής με την πραγματικότητα και της αδιαφορίας για τα αληθινά προβλήματα των πολλών. Είναι ήττα της ελληνικής εκδοχής του τραμπισμού. Είναι δηλαδή ήττα όλων όσων εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του.
Ο Σαββόπουλος βέβαια έχει υποστεί από πολλά χρόνια πολλαπλές επιθέσεις από την δήθεν «προοδευτική» διανόηση που θεωρεί άπαξ και βαπτιστείς αριστερός πρέπει να πεθάνεις αριστερός!
Ο Χρήστος Χωμενίδης έχει γράψει, με τον γνωστό δηκτικό του τρόπο πως: «Απ΄όταν είμουνα είκοσι χρονών διάφοροι οτινάνοι βρίζουν τον Σαββόπουλο. Πόσο βαρετό. Πόσο βαρετοί.»
Οι απόψεις για την πολιτική, αλλά και για πολλά άλλα πράγματα στην ζωή μας αλλάζουν μέσα στα χρόνια αλλά και με την ηλικία.
Το ίδιο και τα πολιτικά κόμματα, πλην του ΚΚΕ, που πιστεύει σταθερά σε ένα δόγμα, όπως τα ιερατεία των θρησκειών.
Έτσι και η ΝΔ της μεταπολίτευσης και με διαφορετικούς αρχηγούς δεν είναι ίδια με την προδικτατορική ΕΡΕ, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα το ίδιο με του Σημίτη, του ΓΑΠ ή του Ανδρουλάκη. Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο ίδιος με το κόμμα του 3%, ούτε ο ίδιος με τον ΣΥΡΙΖΑ προ του δημοψηφίσματος.
Γι΄αυτό και ο Σαββόπουλος δεν έχει κανένα λόγο να απολογηθεί για τα χρόνια που περιγελούσε την δεξιά. Έλεγε πάντα άφοβα την γνώμη του και οι αλλαγές στην αντίληψη του για την εκάστοτε επικρατούσα πολιτική κατάσταση πέρναγε πολλές φορές μέσα στα τραγούδια του.
Το θέμα λοιπόν σήμερα δεν είναι τι ψηφίζει τώρα ο Σαββόπουλος αλλά αν η μουσική του, παραμένει διαχρονική και σημαντική.
Βέβαια χαρακτηριστικό του ευγενικού χαρακτήρα του, είναι ότι δηλώνοντας ευθαρσώς τι πιστεύει για τις εκλογές, όπως είχε αναφαίρετο δικαίωμα, δεν απαξίωσε τους άλλους λέγοντας ότι σέβεται όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και τους ηγέτες τους, υπογραμμίζοντας ότι όλα αυτά τα κόμματα, είναι δυνάμεις της πατρίδας και τους Έθνους. Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από αυτό που κάνουν οι επικριτές του με την χολή που αφήνουν για τους αντιπάλους τους!
Προσπαθώντας δε να τον κτυπήσουν ξέθαψαν διάφορες αμετροέπειες ή ειρωνείες μεταξύ δημιουργών που έχουν ειπωθεί στο παρελθόν, συχνές στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όπως πχ τότε που ο Χατζηδάκις είχε απαγορεύσει στον Σαββόπουλο να χρησιμοποιήσει στην εκπομπή του μουσική του, γιατί είχε ειρωνευτεί το ρ του.
Ούτε πως ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος, αρκετά χρόνια αργότερα, το 2012, στο BHMAgazino, απάντησε στην ερώτηση «Ισχύει ότι όταν γνωρίσατε τον Χατζιδάκι τού κάνατε επίθεση;»,
Για μένα, όπως το έχω ξαναγράψει, μακάρι να είχαμε και σήμερα νέους δημιουργούς όπως ο Χατζηδάκις, ο Θεοδωράκης και ο Σαββόπουλος και ας έλεγαν ότι θέλανε και ας ψήφιζαν ότι θέλανε!























.jpg)









